Ἄσυλο Πανεπιστημιακό

Κάπως ἀργὰ ξύπνησαν ἀπὸ τὸ λήθαργο οἱ καημένοι ὑπερασπιστὲς τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου, καὶ ἀνακάλυψαν τὸ δικαίωμα στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση ἰδεῶν, καὶ διαβεβαιώνουν ὅτι «καὶ μὲ τὸν ὑπὸ κατάργηση νόμο θὰ μποροῦσε νὰ ἐπεμβαίνει ἡ ἀστυνομία στὰ Πανεπιστήμια γιὰ τέλεση κοινῶν ἐγκλημάτων».

Τὸ δικαίωμα στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση ἰδεῶν στὸ χῶρο τοῦ Πανεπιστημίου θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ὑπερασπιστοῦν νωρίτερα, τὰ τελευταῖα τέσσερα χρόνια, οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἀνησυχοῦντες, ἐνάντια στοὺς μπάχαλους (μὲ τὰ λοστάρια στὶς πορεῖες) καθὼς καὶ ἐνάντια σ’ ἐκείνους ποὺ ἀπειλοῦσαν μὲ χρήση βίας στὴν περίπτωση ποὺ τιμηθεῖ ὁ Ἄνθιμος ἀπὸ τὸ ΑΠΘ. Ἀλλὰ οἱ «δημοκράτες» ὑπερασπιστὲς τοῦ ἀσύλου δὲν ἔκαναν τίποτε ἀπὸ αὐτά.

Ὅσο γιὰ τὸ δεύτερο ἀνέκδοτο, πὼς «καὶ μὲ τὸν τωρινὸ νόμο, ἡ ἀστυνομία μπορεῖ νὰ ἐπέμβει γιὰ τέλεση ἐγκλημάτων», δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο ἀστεῖο. Ὑπῆρχε ἕως σήμερα ἄτυπα ἢ τυπικὰ μιὰ τεράστια ἄρνηση ἢ φόβος νὰ προσκληθεῖ ἡ ἀστυνομία, γιατὶ στὴ θέα τῶν ἀστυνομικῶν θὰ γυάλιζε τὸ μάτι τῶν κοινωνικὰ εὐαίσθητων τύπων μὲ τὰ κόκκινα λοστάρια. Καὶ κυρίως γιατὶ κι οἱ Πανεπιστημιακοὶ ἄνθρωποι εἶναι, μὲ ΙΧ, μὲ εὔκολα εὑρέσιμη διεύθυνση κατοικίας, καὶ δὲν τολμοῦσαν νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ τὴ λοστοφόρα φοιτητικὴ Ἀριστερά. Πρακτικά, ἡ ἀστυνομία δὲν ἐπενέβαινε ποτέ. Ἄσε ποὺ τὰ ἐγκλήματα αὐτά (βιασμοί, κλοπές, ξυλοδαρμοί) τελοῦνταν μέσα σὲ δευτερόλεπτα ἢ λίγα λεπτά, καὶ ἡ εἴσοδος τῆς ἀστυνομίας στὰ Πανεπιστήμια γινόταν κατόπιν ἑορτῆς, γιὰ νὰ παρασχεθεῖ ἠθικὴ παρηγοριὰ στὴν ἤδη βιασμένη, στὸν ἤδη ξυλοκοπημένο, στὸν ἤδη ληστευμένο. Αὐτὰ δὲν ἐνδιαφέρουν καθόλου τοὺς εὐαίσθητους πολίτες ποὺ φοβοῦνται μήπως ἀπαγορευτεῖ καμμιὰ τρομερὰ ἐνδιαφέρουσα συζήτηση γιὰ τὸν Τροτσκισμὸ καὶ τὴν προοπτικὴ τοῦ ἀναρχικοῦ κινήματος μέσα σὲ πανεπιστημιακὸ χῶρο. Ὅταν καὶ ἡ ἐλάχιστη ἀφισοκόλληση στὰ ΑΕΙ γιὰ πατριωτικὰ ζητήματα ἦταν ἀδύνατη γιατὶ ἡ Ἄμεση Δράση τῶν ἀναρχικῶν ἐπενέβαινε γιὰ τὸ ἀπαραίτητο ξύλο, οἱ τωρινοὶ εὐαισθητοποιημένοι πολίτες δὲν ἀγανακτοῦσαν. Τώρα βγῆκαν νὰ μιλήσουν; Οἱ βαλτοὶ τῶν μπάχαλων θὰ ἔκλαιγαν λιγότερο ἐπιτηδευμένα καὶ θεατρινίστικα ἀπὸ τοὺς ὄψιμους ὑπερασπιστὲς τῆς διακίνησης ἰδεῶν.

Ὅλα αὐτὰ τὰ φαρισαϊκὰ καὶ νομικίστικα, προκειμένου νὰ διάγουν ἀμέριμνο βίο οἱ λαθρέμποροι καὶ οἱ ροπαλοφόροι, τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ πείθουν γιὰ τὴν ἀνάγκη γιὰ μόνιμη παρουσία ἀστυνομικῶν στὰ πανεπιστήμια, ὄχι βεβαίως σὲ ἕνα λεωφορεῖο-εὔκολο στόχο, ἀλλὰ μὲ πάνοπλες καὶ πολυπληθεῖς περιπολίες, εἰδικὰ μετὰ τὰ ἀπογεύματα, ὅταν αὐξάνεται ὁ δικαιολογημένος φόβος φοιτητῶν καὶ φοιτητριῶν γιὰ τὸ πῶς θὰ βγοῦν σῶοι ἀπὸ τὶς αἴθουσες μετὰ τὸ τέλος τῆς διδασκαλίας. Καμμιὰ ἰδέα δὲν διώκεται πλέον στὸ ξέφραγο μπάχαλο Ἑλλάς, οὔτε φυσικὰ θὰ ἔρθει ἡ χούντα, ὁ Τράμπ, ὁ Μπερλουσκόνι ἢ ὁ Ὀρμπάν, ὁ Καρατζαφέρης κι ὁ βασιλιάς του. Μὴν ἀνησυχεῖτε, ἡ καραμέλα ἔλειωσε.

This entry was posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s