στιγμιότυπα διακοπῶν

1. Δημοτικὰ στὴν ΕΡΤ. Ἡ ΕΡΤ ἀνάλογα μὲ τὸ ἂν εἶναι χειμώνας ἢ καλοκαίρι προβάλλει δημοτικὰ τραγούδια ἀπὸ διάφορες περιοχὲς τῆς χώρας σύμφωνα μὲ τὸν κάτωθι τρόπο.

Χειμώνας: 6/10 τοῦ προγράμματος τῶν σχετικῶν τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν μὲ τραγούδια ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο (μαθαίνουμε ἕως καὶ τὰ πιὸ μικρὰ μικρὰ χωριά της), κι ἀπὸ 1/10 γιὰ κάθε μιὰ ἀπὸ τὶς Στερεά, Κρήτη, Νησιά νότιου Αἰγαίου, Ἤπειρο.

Καλοκαίρι (κι ἐδῶ εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον): 7/10 τοῦ χρόνου ἀφιερώνεται στὴ δημοτικὴ μουσικὴ τῶν τόπων στοὺς ὁποίους οἱ Ἀθηναῖοι παραθερίζουν κατὰ τὸ καλοκαίρι, ἤτοι σὲ Κυκλάδες καὶ Δωδεκάνησα. Μαζὶ μὲ Κρήτη καὶ Πελοπόννησο (τὰ 3/10). Γιατὶ, ὅταν ὁ Ἀθηναῖος πάει κάπου γιὰ διακοπές, ἡ ΕΡΤ θεωρεῖ ὅτι πρέπει νὰ προβάλλει τὴ μουσικὴ ἐκείνου τοῦ τόπου, τῶν διακοπῶν. Νὰ πληροφορήσει τὸν ἄνθρωπο, ὅλα κι ὅλα. Ὄχι, μὲ τίποτα, Θράκες καὶ Μακεδονίες καὶ Βόρειο Αἰγαῖο καὶ Θεσσαλία. Ὅλα ὀργανωμένα στὴν ἐντέλεια. Τὸ λέω ὡς αἰσθητικὸ παράδοξο περισσότερο, ὡς δεῖγμα ἀνορθολογικῆς ἐπιλογῆς παρὰ ὡς τοπικιστικὴ διαμαρτυρία. Ὑπόθεση ἐργασίας: Οἱ λύρες καὶ τὰ φραγκοτράγουδα τοῦ Ν. Αἰγαίου μοιάζουν (ἀκούγονται) ὡς περισσότερο «ἀστικά», ἤτοι μὴ χωριάτικα, στὴ συνείδηση τοῦ Ἀθηναϊσμοῦ. Ἤ, ἐναλλακτικά, διὰ τῆς παρουσίας του, ὁ ἐξευρωπαϊσμένος Ἀθηναῖος ἐξευγενίζει καὶ ἀστικοποιεῖ τὴν χωριάτικη κουλτούρα τῆς Μυκόνου καὶ τῆς Σαντορίνης. Στὴν πραγματικότητα, ἀστικὸ πολιτισμὸ πρὸ τοῦ 1821 εἶχαν μόνο Μακεδόνες, Θρακιῶτες καὶ Μικρασιάτες (κι ἐνίοτε Ἠπειρῶτες), ἐπειδὴ μόνο αὐτοὶ ἔκαναν ἐμπόριο στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν Εὐρώπη, ἄρα τὰ  μουσικά τους ὄργανα ἐκπέμπουν πιὸ «ἀστικὸ ἦθος». (Δὲν συμπεριλαμβάνω τὴ Σύρο, ἀφοῦ ἀρνήθηκαν νὰ συμμετάσχουν στὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821.)

2. Ὁ μεσήλικας ποὺ χάλαγε τὰ χοντρὰ σὲ ψιλὰ στὸ παιχνιδάδικο μὲ τὰ καραβάκια, τραινάκια, ἀεροπλάνα κ.λπ. ὅπου ἀνεβαίνουν καὶ παίζουν τὰ παιδιά, μοῦ λέει ὅταν τοῦ ξαναδίνω λεφτὰ γιὰ νὰ τὰ χαλάσει: «Δὲν θὰ ἦταν καλύτερο νὰ ἀγοράζατε ἕνα παγωτὸ γιὰ τὰ παιδιὰ ἀντὶ γιὰ αὐτὰ τὰ παιχνίδια;» Προνεοτερικὸς θὰ ἦταν, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἤθελε νὰ αὐξήσει τὸ κέρδος τῆς ἐπιχείρησης (στὴν ὁποία δούλευε). Μπορεῖ νὰ τὸ ἔλεγε μὲ καλὴ διάθεση, μπορεῖ ὅμως καὶ νὰ εἶχε διάθεση ἐριστική, ξερόλα, νὰ δηλητηριάσει ἀκόμη καὶ μιὰ τέτοια ἀθώα κατάσταση. Ἔπρεπε νὰ τοῦ (τὴν) ἀντι-πῶ: «Τὰ παγωτὰ ἔχουν ζάχαρη, καὶ χαλᾶ τὰ δόντια», ἀλλὰ οὔτε ἑτοιμόλογος εἶμαι οὔτε θὰ μὲ καταλάβαινε ὁ προνεοτερικός Ἄνθρωπος.

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s