Ὁ θεός τους, τὰ καπούλια

Βάζει κάποιος στὰ ΜΚΔ μιὰ σύγχρονη (τουριστική) ἀναπαράσταση τῆς Ἄρτεμης, μὲ πεταχτὰ ὀπίσθια κ.λπ. κ.λπ. Ἀφενός, ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἀναπαράσταση εἶναι πανάρχαια (τῆς Κνωσοῦ) τὴν ὁποία μάλιστα «μᾶς τὴν ἔκλεψαν» οἱ Δυτικοί (μουσεῖο Βοστώνης!), ἀφετέρου ἀρχίζει τὶς ὑψιπετεῖς θεωρίες περὶ Φύσεως (ἡ Ἄρτεμις εἶναι ἡ ἴδια ἡ Φύσις) καὶ «ἀρχαίας» κοσμοθέασης: ξέρετε, τὶς θεωρίες ἐκεῖνες τῶν σαπιοκοιλιάδων 60+ ΠΑΣΟΚων ποὺ ἀπὸ τὰ πολλὰ τσίπουρα τοῦ ’80 «ξέφυγαν», καὶ ἐνῶ ἦταν ἄθεοι εἶδαν μπροστά τους τὸν Δία στὸ Λιτόχωρο, ἢ τῶν Δαυλοκατεστραμένων ρωμιοκτόνων «οἱ Ἀινοὺ εἶναι Ἕλληνες», ἢ τῶν ἐξίσου μισότρελλων ἀλλὰ καταστασιακῶν νιτσεΐδιων ἴδιας πάνω-κάτω ἡλικίας καὶ ἱκανότητας γιὰ φαφλατάδικο γρύλισμα*. Ἀπὸ κάτω, στὰ σχόλια: ζούρλα, θαυμασμὸς κι ἔκσταση μὲ τὸ FAKE εὕρημα τῆς δῆθεν Κνωσσοῦ. Καί «Τί λαχταριστὰ ὀπίσθια!», ἀναφωνεῖ ἕνας Ἕλλην, «Τί ζουμερὰ στήθη», ἀνταπαντοῦν τὰ γερόντια μαζὶ κι οἱ κλῶνοι τους, καὶ ἡ πιὸ σοῦπερ ἀνταπάντηση εἶναι «Μά, φυσικά, ἀφοῦ εἶναι θεά!». ΟΕΔ. Καὶ τὰ λάικ πέφτουνε χαλάζι, μαζὶ μὲ τὰ σάλια τῶν ἀσυνουσίαστων γέρων καὶ γριῶν. Καὶ τὸ μόνο παράπονο: «οἱ ἄτιμοι ξένοι μᾶς τὰ πῆραν». Φυσικά, ἡ Ἄρτεμη τῆς μυθολογίας ἦταν παρθένα, ποιὸς νὰ τὸ πεῖ αὐτὸ ὅμως στοὺς ξαναμμένους «πραγματικοὺς Ἕλληνες» ποὺ τόλμησαν κι ἔριξαν τὸ βλέμμα τους στὰ προσόντα τῆς θεᾶς;

Εἰδωλολατρία λοιπόν, εἶναι ἡ ἀπολυτοποίηση ὁποιουδήποτε κομματιοῦ τῆς κτίσης, καὶ φυσικὰ τῆς ἴδιας τῆς κτίσης. Εἴτε μιλᾶμε γιὰ θεοποιήσεις τοῦ κώλου, εἴτε γιὰ ποτάμια καὶ δέντρα, εἴτε γιὰ τὰ λεφτά, εἴτε γιὰ πρόσωπα καὶ συναισθήματα, εἴτε γιὰ τὴν Τέχνη καὶ τὶς ὑψηλὲς ἰδέες. Πιὸ κωμικοτραγικὸ εἶναι τὸ ἐπιχείρημα-καταπέλτης τῶν εἰδωλολατρῶν (συνειδητῶν καὶ μή), πὼς ἐὰν δὲν ἀπολυτοποιήσεις τὸ ἑκάστοτε κομμάτι τῆς φύσης (ἢ ὅλη τὴ Φύση), τότε ἁπλούστατα τὸ ἐχθρεύεσαι καὶ τὸ περιφρονεῖς. Τί νὰ πεῖ κάποιος; ἐδῶ ἡ ἐπιστήμη σηκώνει ψηλὰ τὰ χέρια: Εἴτε θὰ μισεῖς καὶ θὰ περιφρονεῖς κάτι εἴτε θὰ τὸ ἀναβιβάζεις σὲ θεό. Μέση κατάσταση δὲν ὑπάρχει. Ἡ στάση αὐτή (ἢ σκατὰ ἢ χρυσάφι), σαφῶς κλινικῆς περίπτωσης, ἐκλαμβάνεται ἀπὸ τοὺς κατήγορους τῆς «ἰουδαιοχριστιανικῆς ἀντιμετώπισης τῆς Φύσης» ὡς ἀκαταμάχητο ἐπιχείρημα, ποὺ μᾶς ἀποστομώνει. Τί λέτε, ρὲ παιδιά…; Πεῖτε κι ἄλλα τέτοια. Μαγευτήκαμε, μείναμε ἄφωνοι. Στὴν πραγματικότητα, ὅλοι αὐτοί (ἀπὸ σοβαροὺς φιλοσόφους ἕως ξεμωραμένους) βρίζουν ὅσο πιὸ βαριὰ μποροῦν τὰ πράγματα τὰ ὁποῖα θεοποιοῦν, ἀφοῦ τοὺς ἀποδίδουν μιὰ ἰδιότητα τὴν ὁποῖα αὐτὰ οὔτε ἔχουν καὶ οὔτε θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν.

* Ἔχω ὑπόψη ὅσα ἔγραφαν ἐπίσημα, σε κείμενά τους. Γι’ αὐτὸ οἱ χαρακτηρισμοὶ τοῦτοι.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, θρησκεία, οικολογία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s