Wagner, Bruckner, Beethoven

 

Ὡραῖος βαγκνερικὸς κι ὁ Μπροῦκνερ:

Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Νίτσε, ἡ βαγκνερικὴ μουσικὴ εἶναι σὰ ναρκωτικό, τὴν ἀκοῦς γιὰ ὧρες…

Προφανῶς, δὲν χρειάζεται νὰ πῶ πόσο διαφωνῶ μὲ τὴν κοσμοθέαση ὅλων αὐτῶν. Ὅμως, εἶναι δεῖγμα ἐκλέπτυνσης τοῦ γούστου τὸ νὰ μπορεῖς νὰ ἀπολαμβάνεις πράγματα ποὺ ἔφτιαξαν ἰδεολογικὰ ἄσχετοι ἢ κι ἐχθρικοὶ πρὸς ἐσένα. Αὐτὸ δὲν τὸ ἔχουν οἱ τῆς ἀπέναντι μεριᾶς. Τὸ ἀνώτερο ποὺ μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν οἱ Ἕλληνες ἐχθροί μας εἶναι, ὅπως ὁ Καστοριάδης, νὰ ἐκτιμοῦν τὰ «Κατὰ Ματθαῖον πάθη». Ποὺ εἶναι ξένα κι ὄχι ἑλληνορθόδοξα, ὅπως οἱ ὀρθόδοξοι ὕμνοι τῆς Μ. Ἑβδομάδας.

Advertisements
This entry was posted in μουσική. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s