σιγά, οἱ πατριῶτες κοιμοῦνται

Ἔκανα ἕνα ψυχογράφημα τῶν πατριωτῶν Δεξιῶν ὡς τμήματος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἔφερα δυὸ δημοσιογραφικὰ παραδείγματα (μόνο ἐπὶ Τσίπρα τσίριζαν γιὰ τὴ λαθρομετανάστευση), καὶ γιὰ ἀπάντηση ἔλαβα, τελικὰ-τελικά, κάτι συναισθηματισμοὺς τοῦ τύπου νὰ μᾶς γράφεις τὰ ὀνόματα στὴν ἐκκλησία, καὶ προσευχήσου γιὰ τοὺς Τούρκους (λὲς καὶ δὲν τὸ ἔχω κάνει). Δηλαδή, ὄχι ἀπάντηση στὸ ἂν εἶναι ἢ δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Δεξιὸς κοινωνιολογικά (ὄχι περιπτωσιολογικά, ἐγὼ ἐσὺ ἐμένα), ὡς τύπος ἕλληνα ἀνθρώπου ποὺ τσιριδοκοπᾶ ἐνοχλητικὰ κατὰ τῶν συγκεκριμένων πολιτικῶν ἀλλὰ δὲν κάνει ἀπολύτως τίποτε ἐναντίον τους (βασικά, ἁπλῶς πολλὰ παιδιὰ στὰ ὁποῖα νὰ δώσει «ταλιμπανικὴ» ἑλληνοχριστιανικὴ ἀνατροφή, καὶ αὐτὰ νὰ κατακλύσουν τὴν Ἑλλάδα σὲ βάρος τῶν ἐχθρῶν της) πέραν τῆς ἐμφυλιοπολεμικῆς ρητορείας καὶ τῆς ταυτόχρονης υἱοθέτησης τοῦ ἀριστεροῦ λάιφ-στάυλ (σκυλὰκια καὶ τὰ λεφτουδάκια μας). Ἀλλά: ἀπολίτικοι συναισθηματισμοί, προσωπικὲς περιπτωσιολογίες καὶ μὴ-μὲ-λησμονεῖ κ.λπ. Ἐντάξει μὲ τὰ ὀνόματα, θὰ ἀφήνω καὶ λεφτὰ στὸ παγκάρι. Κι ἐσεῖς γιὰ ἐμένα. Τί νὰ κάνουμε. Στοργὴ καὶ προδέρμ. Ἀφοῦ κανεὶς δὲν λέει ἂν ἡ ἐθνικὴ Δεξιὰ εἶναι τέτοια, λὲς καὶ μπορεῖ νὰ γίνει κοινωνιολογικὴ γενίκευση δίχως ταμπέλες, καὶ ὡσὰν τὸ ζήτημα νὰ εἶναι ὄχι ἡ ὀρθότητά τους ἢ ἡ ἀβασιμότητά τους ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἀπαραίτητη γιὰ ἀναλύσεις ὕπαρξη ταμπελῶν.

Γιὰ τοὺς ἄλλους πατριῶτες, βέβαια, ἔχω ἀκόμα καλύτερα νέα. Οἱ νεοναζὶ ψόφησαν πολιτικῶς, δόξα τῷ Θεῷ, ὁπότε κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν ντροπὴ μέσα στὴν καταφρόνια τὰ ἀριστεροφιλελεύθερα πλάσματα ποὺ συσχέτιζαν, ὡς πολιτικοὶ ἀναλυτὲς τῆς δεκάρας, τὰ πάμπολλα συλλαλητήρια γιὰ τὸ Μακεδονικὸ μὲ τὴν ἄνοδο καὶ προώθηση τῆς ἀκροδεξιᾶς. Γιατὶ, ὅπως ἴσως νὰ καταλάβατε, τὸ τεράστιο ἐνδιαφέρον τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὸ Μακεδονικὸ κι ἡ ἀντίθεσή τους στὸν μακεδονισμὸ ἦταν ἀντιστρόφως ἀνάλογα τῆς ἐκλογικῆς δύναμης τῶν ἐθνικοσοσιαλιστῶν. Ὅπότε, καθένας μπορεῖ νὰ ἐκφράζεται χωρὶς νὰ φοβᾶται ὅτι ἐνισχύει πολιτικὰ ἕνα κόμμα ποὺ εἶναι ἀνύπαρκτο πλέον. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἦταν πάντοτε λανθασμένη ἡ ἑξῆς «ἐργολαβία», οἱ ἀκροδεξιοὶ νὰ ἀναλαμβάνουν τὸ μεταναστευτικὸ καὶ οἱ πατριῶτες τὴν Τουρκία. Τὰ ζητήματα εἶναι ἀλληλένδετα. Δὲν μπορεῖς νὰ καταπολεμήσεις τὴν Τουρκία ἐὰν -μεταξὺ ἄλλων- δὲν ἐναντιωθεῖς στοὺς «πρόσφυγες» (δηλαδή, ἐὰν δὲν διακηρύξεις ὅτι εἶναι κρατικὰ ἀνεπιθύμητοι ἢ ὅτι πρέπει νὰ ἐμποδίζονται ἀπὸ τὸ νὰ εἰσέρχονται στὴν Ἑλλάδα) ποὺ ἡ Τουρκία στέλνει, κι ἀντιστρόφως, δὲν μπορεῖς νὰ ἐναντιωθεῖς στὴν ἰσλαμοποίηση τῆς χώρας ἐὰν δὲν ἐναντιωθεῖς στὴν Τουρκία ἡ ὁποία προωθεῖ τοὺς Μουσουλμάνους ἀλλὰ κάνεις προβοκατόρικες καὶ ἠλίθιες ἐπιθέσεις (πογκρὸμ σὲ ἀθώους) σὲ Μουσουλμάνους ποὺ ἤδη ἀποβιβάστηκαν στὴν Ἑλλάδα. (Βεβαίως, κρατικὴ βία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσκεῖται πολὺ σκληρὴ σὲ ὅσους λαθρομετανάστες διαπράττουν παρανομίες, κλοπές, φόνους, μὲ εἰδικὴ ὑπεραυστηρὴ νομοθεσία καὶ ποινές, ἄδεια στὴν Ἀστυνομία νὰ δρᾶ πιὸ ἐλεύθερα μὲ τὰ ὅπλα της κ.λπ.)

Τώρα ποὺ παρῆλθαν οἱ ἐθνικοσοσιαλιστές, θὰ περίμενε κάποιος νὰ ἀναδειχτεῖ ἀπὸ τοὺς σοβαροὺς πατριῶτες τὸ ζήτημα τοῦ νὰ κλείσουν τὰ σύνορα. Γιατὶ κάθε δημοκρατικὴ κοινωνία ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸ κάνει αὐτό, ὡς κυρία τοῦ ἑαυτοῦ της, ἀλλὰ κυρίως γιατὶ ὁ ἀνθρωπισμὸς ὑπὲρ τοῦ Α ποὺ γίνεται σὲ βάρος τοῦ Β καὶ χωρὶς τὴ συγκατάθεσή του εἶναι ψευτοανθρωπισμός. Ἄμ, δέ. Γιατὶ ὅσο φοβᾶται ὁ Δεξιὸς νὰ πεῖ ὅτι ὅτι εἶναι Δεξιός (κι ὅτι τὰ ἔκανε σαλάτα), ἄλλο τόσο ὁ πατριώτης φοβᾶται μήπως τὸν ποῦν φασίστα. Φοβίες εἶναι αὐτές. Καὶ σοφιστεῖες ὅτι δὲν φτάνει τὸ μέτρο αὐτό, ὅτι ἡ μετανάστευση εἶναι παγκόσμια ἄρα ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτε ἡ διεθνὴς κοινότητα εἶναι καταδικασμένη ἡ προσπάθειά μας, καὶ ἄλλα τέτοια δῆθεν ψαγμένα. Ἐγὼ ξέρω ὅτι ὁ Σαλβίνι μείωσε τὶς ροὲς καὶ ὅτι ὅταν δὲν ὑπάρχει κοινὴ προσπάθεια τότε καθένας προσπαθεῖ -καὶ πρέπει νὰ προσπαθεῖ- νὰ σώσει μόνο τὸν ἑαυτό του. Δηλαδή, μᾶς εἶναι ἀδιάφορο, ὡς Ἑλλάδα, ἐὰν ἡ μετανάστευση εἶναι παγκόσμια καὶ θὰ συνεχιστεῖ: ἀρκεῖ νὰ μὴν περνᾶ βάρκα μὲ ζωντανοὺς τὰ θαλάσσια σύνορά μας. Ἔχουμε ὡς Ἑλλάδα ἀρκετὲς σφαῖρες, ἔχουμε ἐναλλακτικὰ ἀρκετὰ πολεμικὰ σκάφη ποὺ θὰ ἐμποδίσουν τὰ φουσκωτὰ νὰ προχωρήσουν πέραν τῶν θαλάσσιων συνόρων μας. Ἔχουμε ἀρκετὲς νάρκες γιὰ τὸν Ἕβρο. Ἔχουμε τὴ δυνατότητα γιὰ πλωτὰ καὶ ταυτόχρονα κλειστὰ κέντρα κράτησης. Ἔχουμε τόσα μέσα νὰ κάνουμε τὸ βίο ἀβίωτο ὅσων περνοῦν παράνομα, καὶ νὰ διαλαλήσουμε στὰ ΜΚΔ, στὴν ἀραβικὴ γλώσσα, πόσο θὰ ὑποφέρουν ὅσοι εἰσέλθουν. Τόσο ἁπλό. Μὴν τὸ πεῖτε «κλείσιμο τῶν συνόρων», πεῖτε το φύλαξη, πεῖτε το αὐστηρὴ ἀπαγόρευση τῆς παράνομης διέλευσης τῶν συνόρων. Ὅσοι εἶναι καλοὶ στὸ μάρκετινγκ, θὰ βροῦν τὸν εὔηχο ὅρο γιὰ ἕνα πολὺ καλὸ πράγμα. Φασισμὸς κι ἀπανθρωπιὰ δὲν εἶναι πάντως. Φασισμὸς εἶναι νὰ γίνεται ἕνας λαὸς μειονότητα στὴ χώρα του γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο. Ὅταν ὁ πατριώτης ξεπεράσει τὴ φοβία του, θὰ ἀλλάξει γνώμη, θὰ ξεκολλήσει ἡ γλώσσα του, μόνο ποὺ τότε θὰ εἶναι ἐντελῶς ἀργά.

Πρὸς τὸ παρόν, εἶναι σκέτα ἤδη ἀργά.

This entry was posted in Ελλάδα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s