Φαῖδρος Μπαρλᾶς, Ἐν ἔτει 2000

Ἐν ἔτει 2000

 

Ὅταν μεγάλωσε, ἔμαθε

πὼς ὁ πατέρας του

ἦταν κι αὐτός,

«τὴ νύχτα ἐκείνη»,

στὸ Πολυτεχνεῖο.

 

Ἡ θεία του ἡ Λιλή,

ὁ θεῖος του ὁ Μιχάλης,

ἦταν κι αὐτοί,

«τὴ νύχτα ἐκείνη»,

στὸ Πολυτεχνεῖο.

 

Ὅλοι οἱ γνωστοὶ τοῦ μπαμπᾶ,

ὅλες οἱ γνωστὲς τῆς μαμᾶς,

ἦταν κι αὐτοί,

«τὴ νύχτα ἐκείνη»,

στὸ Πολυτεχνεῖο…

 

Τώρα, κάθε πρωί,

καθὼς κατηφορίζῃ τὴν ὁδὸ Πατησίων

κι ἀντικρύζῃ τὴν καγκελλόπορτα

τὴν κλεισμένη «εἰς μνήμην»,

στριφογυρίζει στὸ νοῦ του

ἡ ἴδια ἀπορία:

 

«Πῶς διάβολο χώρεσαν

ὅλοι αὐτοὶ ἐδῶ μέσα;…»

This entry was posted in ποίηση, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s