Οἰκογενειακά

Ἂν οἱ φιλελεύθεροι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια χαϊδεύει τὰ παιδιά της, καὶ οἱ Ἀριστεροὶ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ καταπιέζει τὰ παιδιά της, ἡ διάσταση ἀπόψεων δὲν συνιστᾶ πρόβλημα. Πρακτικά, παρατηροῦνται καὶ τὰ δύο φαινόμενα σὲ διαφορετικὲς οἰκογένειες καὶ στιγμές. Θεωρητικά, ἡ καταπίεση εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος, τοῦ παραχαϊδέματος. Ὑπερβολικὸ χάιδεμα συνεπάγεται ἀφαίρεση τῆς ἱκανότητας γιὰ αὐτοπροστασία μετὰ τὴν ἐνηλικίωση, καὶ ἡ καταπίεση συνεπάγεται τὴν αἴσθηση ἀδυναμίας σὲ σχέση μὲ τὸ περιβάλλον καὶ τὴν ἀνικανότητα γιὰ ὑπεράσπιση τοῦ ἑαυτοῦ μετὰ τὰ 18· καὶ καὶ ὑφίσταται ἀκόμη ἕνας θεωρητικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν συνιστᾶ πρόβλημα ἡ παραπάνω διάσταση ἀπόψεων, βλ. παρακάτω.

Προφανῶς, δὲν εἶναι ἡ πλειονότητα τῶν οἰκογενειῶν τὸ σύνολο ὅσων ἐμπίπτουν στὴν φιλελεύθερη κι ἀριστερὴ κριτική, οὔτε μόνο αὐτοὶ οἱ τύποι ἑλληνικῆς οἰκογένειας ὑπάρχουν. Ὑπάρχουν λ.χ. κι αὐτοὶ οἱ γονεῖς ποὺ χωρὶς νὰ καταπιέζουν δὲν παίρνουν τὸ μέρος τοῦ παιδιοῦ τους σὲ κάθε διαμάχη του μὲ συνομήλικούς του ἢ μὲ τὴν κοινωνία, ποὺ συμμερίζονται τὴν κριτικὴ ποὺ συγγενεῖς ἢ ἡ κοινωνία ἀσκεῖ στὸ παιδί τους κ.ο.κ., ἀλλὰ κατὰ τοὺς ἀριστεροὺς καὶ φιλελεύθερους τέτοιοι τύποι οἰκογένειας ἀπαντοῦν σὲ ἄλλον πλανήτη -τόση σχέση μὲ τὴν ἑλληνικὴ παραγματικότητα ἔχουν.

Πιὸ οὐσιαστικό ζήτημα εἶναι, ὡστόσο, κατὰ πόσο ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια πρέπει νὰ ἀλλάξει τὴν διπλὴ φύση της -ἐννοεῖται ὅτι ἡ κατηγορία αὐτὴ Ἀριστερῶν καὶ Φιλελεύθερων σχετικὰ μὲ τὰ παιδιά εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ἔχουν κατὰ τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα πρέπει νὰ λάβουμε ὑπόψη μας, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε, τὴ βοήθεια ποὺ προσέφερε ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια στὰ χρόνια τῆς Κρίσης. Πόσο μεγαλύτερο ἢ μικρότερο θὰ ἦταν τὸ ποσοστό, οἱ ἀριθμοὶ κ.λπ. τῶν ἀστέγων, τῶν αὐτοκτονιῶν, τῶν μεταναστῶν στὴ Δύση χωρὶς τὴν δεδομένη ἑλληνικὴ οἰκογένεια.

Ἡ περίπτωση Ρωμανοῦ, Γρηγορόπουλου καὶ Ξηροῦ δείχνει ἕναν δεύτερο θεωρητικὸ λόγο ποὺ ἡ ἀντίθεση ἀπόψεων μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ Φιλελεύθερων εἶναι σκιαμαχία: Πλουσιόπαιδα ἦταν ὁ Γρηγορόπουλος κι ὁ Ρωμανός, παπαδοπαίδι ἦταν ὁ Ξηρός. Ἡ ἀριστεροδεξιὰ προέλευσή τους δὲν καθόρισε τὴ δράση τους. Πιὸ συγκεκριμένα, ὁ Γρηγορόπουλος ἀποτελεῖ παράδειγμα τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν, στὴν ὁποία εἶναι σὰν νὰ τοῦς λέγεται διαρκῶς ἀπὸ τὴν κοινωνία: Κάνε ὅ,τι νομίσεις, πάνε κόντρα στὴν ἐξουσία, παῖξε κρυφτούλι μὲ τὰ ὅρια. Δὲν θὰ πάθεις τίποτα, ὅλοι αὐτὸ κάνουν. Ὅλοι βρίζουν τοὺς μπάτσους, μερικοὶ τοὺς πετᾶν μολότωφ, πολλοὶ γράφουν συνθήματα, κάποιοι καῖν ἁμάξια κ.λπ. Κανεὶς δὲν φυλακίστηκε, ἴσα-ἴσα ἐπαινέθηκε ὡς γενναῖος. Κανεὶς δὲν πιάστηκε, ἀλλὰ κι ὅταν πιάστηκε ἀφέθηκε ἐλεύθερος ἐλλείψει ἐνοχοποιητικῶν στοιχείων, ὅπως κάθε χρονιὰ στὴ 17 Νοέμβρη. Θὰ σὲ ὑπερασπιστοῦμε ἐὰν συμβεῖ κάποιο μικροατύχημα. Θὰ εἴμαστε πάντα μαζί σου, δὲν θὰ πάθεις τίποτα. Ἀκόμη κι ὁ Ρωμανὸς ἀποφυλακίστηκε, ζῆ ἀνάμεσά μας. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν τοῦ εἶπαν ἢ τοῦ ἔδειξαν τέτοια νοήματα ὁ περίγυρος τοῦ Γρηγορόπουλου -δὲν τὸ ξέρουμε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ κρίνουμε. Σὲ ἄλλους ὅμως λένε, μὲ λόγια ἢ χωρὶς λόγια, ἀκριβῶς τὰ παραπάνω. Σημασία ἔχει ὅτι μιὰ τέτοια ἀντίληψη διαχέεται, εἶναι κυρίαρχη καὶ ἐπηρεάζει πολὺ κόσμο, εἰδικὰ τὰ νέα παιδιά. Ὡστόσο, ἡ ἀπουσία προβλεψιμότητας στὴ ζωὴ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἐκείνη τὴ φορὰ ὁ ἄτυχος νεαρὸς νὰ πέσει στὴν ἐξαίρεση τοῦ κανόνα, στὸν μπάτσο ποὺ ξεπέρασε, κι αὐτὸς ἀπὸ τὴν πλευρά του, τὰ ὅρια (τοῦ νόμου), καὶ νὰ χάσει τὴ ζωή του. Δὲν ἔχει σημασία ἂν ὁ Α.Γ. ἔκανε κάτι ἀντικειμενικῶς ἀσήμαντο, δυσανάλογο πρὸς τὴν παράνομη ἀντίδραση τοῦ ἀντιπάλου του. Ἄλλοι πεθαίνουν ἀπὸ ἕνα χαλασμένο δόντι, ἄλλοι σκοντάφτουν καὶ σκοτώνονται. Μιὰ ἄλλη ἀνατροφὴ θὰ ὑποδείκνυε ἀφενὸς τὴν ἀστάθεια κι ἀπροσδιοριστία κάθε καινούργιας περίπτωσης, ἀφετέρου θὰ προωθοῦσε τὸ ἰδεῶδες τῆς ἀποδοχῆς τῶν πράξεων. Δηλαδή, τὸ νὰ ἀποδέχεται τὴν ὑπευθυνότητα γιὰ τὶς πράξεις του καὶ τὴν τιμωρία γι’ αὐτές.

Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν κάνει ἡ φιλελεύθερη κριτική, καὶ ἡ ἀριστερή. Ἡ φιλελεύθερη κριτικὴ εἶναι «Ρίξε τὰ παιδιὰ στὴ θάλασσα, νὰ μάθουν κολύμπι, κι ἂς πνιγοῦν κάποια». Ἡ ἀριστερὴ εἶναι «Ἄσε τα ἐλεύθερα, καὶ μάθε τα -ὡς γονιὸς ποὺ κλαίγεσαι στὸ Κράτος καὶ τὰ σώζεις ἀπὸ τῆς φυλακῆς τὰ σίδερα- νὰ κάνουν ἀνεύθυνη, κακὴ χρήση τῆς ἐλεύθερίας τους».

This entry was posted in παιδεία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s