Διπλωματικά: Τὸ ἠλίθιο ἑλληνικὸ χαμόγελο

Δὲν ὑποτιμῶ καθόλου τὸ ρόλο τῆς ἰσχύος, τῆς δυνατότητας (στρατιωτικῆς, οἰκονομικῆς, γεωγραφικῆς κ.ο.κ.) κάποιος νὰ μπορεῖ νὰ κάνει κάτι, καὶ κάποιος ἄλλος νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὸ κάνει.

Ἀλλὰ εἶναι κάτι πρόσθετο. Κάθε φορὰ ποὺ συναντιοῦνται Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι πρωθυπουργοί, οἱ πρῶτοι χαμογελοῦν μὲ ἕνα ὕφος σὰν νὰ συναντοῦν τὰ ἀδέρφια τους, σὰν κάτι καλὸ νὰ προμηνύεται, σὰ νὰ πηγαίνουν γιὰ καφέ. Αὐτὸ θυμίζει τοὺς φλώρους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν ἑαυτό τους ὅταν ὁ ἀλητάμπουρας τῆς τάξης τοὺς βασανίζει διαρκῶς. Ἢ μᾶλλον, οὔτε τοὺς φλώρους, γιατὶ κι αὐτοὶ ἔχουν κάποιο κώδικα συμπεριφορᾶς. Κάτι ἄλλο θυμίζει ὁ κάθε Ἕλληνας πρωθυπουργός: Θυμίζει τοὺς ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους οἱ γονεῖς τους δὲν ἔμαθαν πῶς νὰ ὑπερασπίζονται τὸν ἑαυτό τους, πῶς νὰ τρίζουν τὰ δόντια, πῶς νὰ βάζουν κάποιον ἐπιτιθέμενο στὴ θέση του. Θυμίζει ἀνθρώπους ἀκοινώνητους, ποὺ μεγάλωσαν ἀπομονωμένοι ἀπὸ περιβάλλοντα μὲ ἐντάσεις καὶ προστριβές, καὶ ἀργότερα ἐνηλικιωθέντες ἀδυνατοῦν νὰ βροῦν τὸν τρόπο ἢ τὸ κουράγιο νὰ ἀντιδράσουν, καὶ μόνο χαμογελᾶνε ἐλπίζοντας στὴ συμπάθεια τοῦ κοινοῦ ἢ τοῦ ἀλητάμπουρα. Αὐτὸ θυμίζει καθένας Ἕλληνας πρωθυπουργός, καὶ ἡ ὑφιστάμενη (σὲ διάφορους βαθμούς) ἠλιθιότητα δὲν ἀποτελεῖ μοναδικὴ ἐξήγηση γιὰ τὸ μυστηριῶδες χαμόγελό του ἐνώπιον τοῦ Τούρκου. Εἴτε χαμογελᾶ ὁ Τσίπρας εἴτε ὁ Μητσοτάκης εἴτε ἄλλοι.

Προσοχή:  Φυσικά, μιλᾶμε γιὰ ἄρχουσες τάξεις τῶν Ἑλληνων, ποὺ σπούδασαν στὰ καλύτερα πανεπιστήμια, μὲ σκοπὸ νὰ γίνουν ἡγέτες. Δὲν μιλᾶμε γιὰ τὸ γιὸ τοῦ λοῦμπεν, ποὺ παρακαλᾶ γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Βεβαίως, καὶ οἱ ἑλληνικὲς ἄρχουσες τάξεις (δὲν τὸ λέω μαρξιστικά) παρακαλᾶνε γιὰ μία πρωθυπουργία. Αὐτὸ ἔκανε λ.χ. κι ὁ Καραμανλῆς τὸ 1974, προτίμησε τὴν πρωθυπουργία παρὰ ἕναν πόλεμο στὸν ὁποῖο ἂν ἔχανε, ὁ ἴδιος θὰ ἔχανε τὸ ἀξίωμά του. Τὸ ἀνώτερο ποὺ μπορεῖ νὰ τρίξει τὰ δόντια του ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς εἶναι γιὰ νὰ βάλει τὸ γένος του καὶ τοὺς φίλους του σὲ θέσεις-κλειδιά. Στὸν ἀλητάμπουρα Τοῦρκο χαμογελᾶ, γιὰ νὰ ἐλπίσει ὅτι θὰ κλωτσηθεῖ κατὰ τὸ ἐλάχιστο δυνατό.

Τὸ ἄλλο, ὅτι ἐξισλαμισθέντες οἱ βυζαντινοὶ ἀξιωματοῦχοι μετέδωσαν στοὺς Ὀσμανοὺς τὴν διπλωματική τους πείρα, δὲν μὲ πείθει. Ὁ Ἐρντογὰν εἶναι ἀπὸ γένος ἐξισλαμισμένο ἐπὶ μόνο 150 χρόνια, ἐνῶ οἱ ἀνώτερες βυζαντινὲς τάξεις (π.χ. τῶν Παλαιολόγων) κυριολεκτικὰ ἐξαερώθηκαν, αὐτοεξορίστηκαν ἢ ξέπεσαν. Οὔτε μὲ πείθει ἡ ἄποψη ὅτι ἡ αὐστηρὴ φάτσα τοῦ ἀφέντη εἶναι τὸ ἀπαιτούμενο τυπικὸ στὴν Τουρκία ἀλλὰ ὄχι στὴν Ἑλλάδα.

This entry was posted in Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , . Bookmark the permalink.

1 Response to Διπλωματικά: Τὸ ἠλίθιο ἑλληνικὸ χαμόγελο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s