καὶ ἀντι-δεξιά

Ἕνα ἀπὸ τὰ πράγματα ποὺ δὲν καταλαβαίνουν οἱ ψηφοφόροι τοῦ Κούλη (ἢ οἱ συγγενεῖς ψηφοφόρων του) εἶναι ὅτι ὁ νεοφιλελευθερισμός (ἐξύμνηση τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο καὶ ἀφορμή) εἶναι, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῶν ἀποτελεσμάτων, ἡ ἄλλη ὄψη αὐτοῦ ποὺ λὲν πολιτισμικὸς μαρξισμός. Νὰ πολεμάει κάποιος τὸν «πολιτισμικὸ μαρξισμὸ» (ποὺ ἔχει βαθιὲς ρίζες λ.χ. στὴν περὶ οἰκογένειας ἀντίληψη τοῦ Μάρξ, ἀλλὰ δὲν φτάνει στὴν ὑπεράσπιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τὴν ὁποία ὁ Μ. καταδικάζει) ἔχοντας οἰκονομικὲς προτάσεις ποὺ διαλύουν τὴν οἰκογένεια σὲ ἄτομα, ὅπως τὴν κατανάλωση, τὴν ἀνάπτυξη (σύνθημα τοῦ Κούλη), τὸν ἡδονισμὸ τῆς μαζικῆς κοινωνίας (σεξουαλικὸ καὶ μή, ἀθῶο καὶ μή), τὴν ἐλεύθερη διαφήμιση «αὐτονόητων πλέον» ἀγαθῶν (ποὺ γιὰ τὴν ἀπόκτησή τους πρέπει νὰ δουλεύει καὶ ἡ γυναίκα) κ.ο.κ., εἶναι σὰ νὰ ἀνοίγει μιὰ τρύπα στὸ νερό. Κοντολογίς: Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι Χριστιανὸς συντηρητικός (ὑπάρχουν καὶ συντηρητικοὶ ἀλλὰ μὴ Χριστιανοί) χωρὶς νὰ πολεμᾶς δημόσια τὴ Δεξιὰ ὅπως εἶναι τώρα (κι ὄχι ἁπλὰ νὰ ἀποστασιοποιεῖσαι ἀπὸ αὐτήν), καὶ πιθανότατα ὅπως ἦταν πάντα: «Μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε κι ἂν δὲν τὴ γλεντήσουμε», «φάγωμεν, πίωμεν» (μαζὶ μὲ ἕνα σταυροκόπημα μπροστὰ ἀπὸ ἐκκλησίες γιὰ νὰ κρατᾶμε καὶ μιὰ πισινή), αὐτὰ δὲν εἶναι συνθήματα γιὰ ἀγώνα ἀλλαγῆς τῆς κοινωνίας σὲ χριστιανικὴ ἢ ἀριστερὴ ἢ ὁποιαδήποτε κατεύθυνση.

Γιατί δὲν τὸ καταλαβαίνουν: Ἀκριβῶς γιατὶ εἶναι πρώτιστα ἀντιαριστεροί. Πρώτιστα ἀντιαριστερὸς συνεπάγεται ὅτι καταπίνεις / ἀνέχεσαι ὅλα ὅσα ἔχει στὸ DNA της ἡ Δεξιά, μὲ τὴν μάταιη ἐλπίδα ὅτι ὅταν (ἐξαιτίας τῆς συστράτευσής σου μὲ τὴν Δεξιά) σκοτωθεῖ τὸ τέρας τῆς Ἀριστερᾶς, θὰ μπορέσεις νὰ τακτοποιήσεις τὰ τοῦ δεξιοῦ οἴκου σου ἐπὶ τὸ χριστιανικότερον. Τὰ θλιβερὰ κορόιδα τῆς ἀντίληψης αὐτῆς εἶναι τόσο τυφλωμένα, ὥστε δὲν βλέπουν ὅτι ὁ σκέτος, ὁ «πρωτίστως» ἀντι-ἀριστερὸς λόγος εἶναι δεξιός, ποὺ βοηθᾶ ὄχι τὸ Χριστιανισμὸ ἢ τὸ συντηρητισμὸ καὶ τὴν οἰκογένεια, ἀλλὰ τὸ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε» ποὺ ἐκφράζει ὁ κάθε Κούλης.

Ἡ ὁμοιότητα τῶν «πρωτίστως ἀντι-αριστερῶν» μὲ τοὺς ἀγαθούληδες «δημοκράτες Χριστιανοὺς» καὶ φιλοαριστεροὺς Χριστιανοὺς φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ οἱ δυὸ ὑποστηρίζουν (ἀπὸ ὑπαρξιακὴ θέση: ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι εἶναι τέτοιοι) τὴν ἀγαμία καὶ τὴ φυγοτεκνία: τὴν μὴ μοναστηριακή, μὴ τυχὸν χάσουν τὸ ἁπαλὸ στρωματάκι καὶ τὶς βολτοῦλες. Εἶναι ἴδιοι  κι ὅμοιοι, ἀπαράλλακτοι. Καὶ στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, σὲ τί διαφέρουν ἀπὸ τὴν ἄτεκνη «Σώτη» πέρα ἀπὸ τὶς σοφιστικὲς ἐκλογικεύσεις τους; Ὄχι στὸ ὅτι πρακτικὰ μειώνουν τὸν πληθυσμὸ τῆς χώρας.

This entry was posted in Δεξιά, θρησκεία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s