Μουσικάντηδες

Στὴν ἐποχὴ τοῦ μεταπολεμικοῦ τσίρκου, τοὺς θεωροῦν πολὺ σημαντικὲς προσωπικότητες τοῦ Πνεύματος. Ὅπως ἔχει διδάξει ὁ μεσοπολεμικὸς πρακτικὸς κομμουνισμός, ὁ διανοούμενος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δείχνει τὸν πολιτικὸ δρόμο στοὺς πολλοὺς ἀγράμματους, καὶ συνεπῶς ἡ ἀξία του εἶναι μεγάλη. Ἂν δεῖτε φωτογραφίες τοῦ 1944 ἀπὸ πρόσφατα ἀπελευθερωμένες ἀπὸ τὸ ΕΑΜ πόλεις, θὰ δεῖτε σ’ ἕνα μπαλκόνι ἀπὸ 7-8 διανοούμενους νὰ κυττᾶν, μὲ ἕνα ὕφος χιλίων καρδιναλίων, τὶς πλατιὲς λαϊκὲς μάζες ποὺ στέκονται ἀπὸ κάτω, στὴν πλατεία, (δῆθεν) διψασμένες γιὰ καθοδήγηση, κι ἕναν διανοούμενο νὰ βγάζει κατηχητικὸ λόγο -πιθανὸν γιὰ κανὰ μισάωρο τουλάχιστον. Τί σημασία ἔχει πλέον ποὺ οἱ «ἀγράμματοι» εἶναι λίγοι; Πάντα σταθερὴ εἶναι ἡ πρόσδεση στὴ λογικὴ τῆς μαζικῆς κοινωνίας καὶ τοῦ (καλλιτεχνικοῦ) μέσου, τὸ ὁποῖο καταλαμβάνει ὁ Ἀριστερὸς κι ἀπὸ ἐκεῖ διαδίδει τὸ ἐκπολιτιστικό μήνυμά του. Ἀπὸ αὐτὸ κατάγεται ὁ καθένας Ἀριστερός, ποὺ γιὰ νὰ σοῦ ἀναλύσει τὸ 2020 θὰ πρέπει προηγουμένως νὰ σοῦ ἀναλύσει τί ἔγινε τὸ 1942. Ἐγώ, πάντως, ξεκινῶ τὶς ἀναλύσεις ἀπὸ τὸ 300 μ.Χ., προκειμένου νὰ φτάσω στὸ 2020, γιὰ νὰ σᾶς ἔχω τελείως καλυμμένους.

Τὸ πράγμα θὰ ἦταν σεβαστὸ ἐὰν ὁ καλλιτέχνης δὲν ἄλλαζε κάθε τόσο κόμμα, ἀπὸ τὸ ΚΚΕ στὸ ΠΑΣΟΚ καὶ μετὰ στὸ Σύριζα καὶ μετὰ στὸ ΚΚΕ καὶ μετὰ στὸ ποιὸς ξέρει τί. Ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ δείχνει καὶ πόση πολιτικὴ ἐξυπνάδα διαθέτουν οἱ μουσικοὶ ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους ὅλη ἡ Ἀριστερὰ ἐπαινεῖ γιὰ τὸν πολιτικοποιημένο στίχο τους: Καμμία. Πόση συγκεκριμένη σταθερὴ νοηματοδότηση μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ πολιτικὸς στίχος τους: Καθόλου. Ὅσο γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς ζωῆς τοῦ ναυτικοῦ, αὐτὸ εἶναι κλασσικὸ μαζικοδημοκρατικὸ θέμα: Ἡ ἀντιαστικὴ ἀνάδειξη τοῦ περιθωρίου, τῆς πόρνης κ.ο.κ. ὡς σπουδαίων προσωπικοτήτων καὶ καταστάσεων πάνω στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ σκύψουμε γιὰ νὰ πάρουμε Μάθημα Ζωῆς, ἐμεῖς, οἱ ἠλίθιοι βολεμένοι ἄκαπνοι ποὺ δὲν ξέρουμε τί εἶναι ὁ Ἄθρωπος. Ἄλλο ἂν ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει πλέον ἕλληνες ναυτικούς (καὶ πόρνες), ὅπως παλιά, καὶ συνεπῶς εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ὁ Καββαδίας καὶ ὁ Μικρούτσικος, ἂν ὄχι γραφικὴ καὶ κωμικὴ ἡ τωρινή ἀνάδειξή τους.

Μπήκαμε στὸ ταξὶ σήμερα κι ὁ ταξιτζῆς ἦταν πεπαιδευμένος, καὶ ἄφηνε νὰ παίζει τὸ Δεύτερο μὲ τὰ αὐτοκτονικὰ τραγούδια τοῦ Μικρούτσικου, μὲ τὸ μπουζούκι νὰ πριονίζεται. Τὸ πρόβλημα ἦταν τὸ μποτιλιάρισμα, ποὺ σήμαινε ὅτι ἀκούσαμε τρία ὁλόκληρα τραγούδια, ἀλλὰ κι αὐτὸ κράτησε πρὸς τὸ τέλος τῆς διαδρομῆς, ὁπότε δὲν μὲ πείραζε τὸ «μάνα θὰ πάω στὰ καράβια». Σιγὰ μὴν πᾶς καὶ γιὰ phD στὴν Εὐρώπη.

Ἂν θέλετε τὴ γνώμη μου, τὰ τραγούδια τους εἶναι κοψοφλεβικά, καὶ ἀποπνέουν τὴ μνησικακία (ὡς τραγικότητα) τοῦ ἀποφυλακισμένου σταλινικοῦ, ποὺ ἂν παρ’ ἐλπίδα εἶχε γίνει αὐτὸς ἐξουσία, θὰ εἶχε θάψει κυριολεκτικὰ ζωντανοὺς ὅσους ἐκλάμβανε ὡς ἀντιπάλους του. Κανεὶς δὲν θὰ τὰ θυμᾶται σὲ μιὰ δεκαετία. Γιατὶ ὁ μουσικάντης εἶναι μόνο γιὰ νὰ διασκεδάζεις κι ὄχι γιὰ νὰ εἶναι μπροστάρης σὲ ὁποιαδήποτε ὑπόθεση. Κανεὶς δὲν θὰ θυμᾶται οὔτε τὸν καθεστωτικὸ Νταλάρα, πότε μὲ τὶς τσιμινιέρες πότε τὴν Κύπρο καὶ πότε τὸ Μνημόνιο, οὔτε τὸν Πανούση καὶ τὸ Χριστὸ ποὺ τὸν ἀπεικόνιζε ὡς ἀβγό, οὔτε τὸν Μικρούτσικο ποὺ νοιάστηκε γιὰ τὰ προσφυγόπουλα ἀντὶ γιὰ τὰ Ἑλληνόπουλα, οὔτε ὅλη αὐτὴ τὴ σαβούρα ποὺ προέκυψε ἀπὸ τότε ποὺ ἐνέκυψε ἡ Ἀριστερὰ ὡς κάτι σπουδαῖο στὴν ἑλληνικὴ ζωή.

This entry was posted in τέχνη, Αριστερά. Bookmark the permalink.

10 Responses to Μουσικάντηδες

  1. Παράθεμα: Αριστερή κουλτούρα και δεξιά αφωνία – manolisgvardis

  2. Ο/Η Herr K. λέει:

    Πάει κι ο Καββαδίας… Φτωχότερη η πολιτιστικη μας ζωη

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ο/Η Herr K. λέει:

    ναι, αλλα αυτός είναι αντεπαναστάτης!

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    πράγματι, εἶναι μετὰ νὰ μὴν σπάζονται οἱ βιτρίνες;

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η bfo λέει:

    Έχει καλές επισημάνσεις το κείμενο (για τη φιγούρα του Μεγάλου, που μαθαίνει τη ζωή στις «άσχετες, άκαπνες» μάζες, τους πνευματικούς ταγούς, την ελληνική ναυτιλία της οποία τα σχετικά τραγούδια είναι πλέον υποκατάστατο ή μνημόσυνο, για τις «υποθέσεις» ― Κύπρος, έλα Στράτο στο Συνδικάτο, κλπ ― που χρησιμοποιήθηκαν ως εποχιακές μόδες χωρίς συνέχεια ή ουσία, κλπ).

    Αλλά έχει και μια δόση από την μνησικακία την οποία καταγγέλει — και την καταγγελία πως όλα δεν είναι ζυγισμένα με το δικό μας μετράδι (το σωστό, προφανώς).

    Ο Θεοδωράκης ας πούμε πόσες φορές άλλαξε πολιτική τοποθέτηση; Και πόσοι άλλοι ξένοι ή δικοί μας, μεγάλοι και μικροί; Σημαίνει αυτό ότι δεν διαθέτει (η διέθετε) «πολιτική εξυπνάδα»; Σε σχέση με ποιόν, που πόση την είχε (την εξυπνάδα) και τι την έκανε, με ποιά αποτελέσματα;

    Γιατί και να το σημαίνει, δεν είδαμε μεγάλα αποτελέσματα από την πολιτική εξυπνάδα ημών και υμών που δεν είμαστε ο Θεοδωράκης (ή ο Μικρούτσικος) και που δεν αλλάξαμε π.χ. κόμμα ή ιδέες. Αν η εξυπνάδα κρίνεται από τα αποτελέσματα, τότε κάναμε μια τρύπα στο νερό. Αν πάλι κρίνει η ίδια την εξυπνάδα των άλλων, εδώ μπαίνει μια μνησικακία και μια κριτική από έξω.

    Επί της αισθητικής του πράγματος, τα τραγούδια μπορεί να είναι κοψοφλεβικά, αλλά και η εποχή που γράφτηκαν κοψοφλέβικη είναι. Και τα τραγούδια δεν πατάνε σε ιδεολογικές καθαρότητες για να προχωρήσουν ― και καθάρματα ή άκυροι γράφουν τραγούδια που κρατάνε. Τα Καββαδικά ας πούμε, ή οι Ρόζες, θα μείνουν, παρόλα τα πολιτικά και δημοσιολογικά ελλατώματα του δημιουργού τους, γιατί έχουν ήδη μείνει 40 χρόνια τώρα.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Ἔχουν μείνει γιατὶ κυριαρχοῦσε ἡ Ἀριστερά, ποὺ πλέον τελείωσε. Πέρα ἀπὸ τὸ λάθος τοῦ πράγματος ἀπὸ τὴν ἀρχή (ἡ μνησικακία τοῦ σταλινικοῦ δὲν ἦταν ἡ μνησικακία τοῦ ἀθώου, ἀλλὰ κάποιου ποὺ δὲν πρόλαβε νὰ κάνει ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ἔκαναν οἱ ἄλλοι, νὰ σκοτώσει-ἐξορίσει), μὲ τὸ τέλος τῆς Ἀριστερᾶς δὲν ὑπάρχει καὶ λόγος ἐξύμνησης τῆς μνησικακίας τοῦ σταλινικοῦ.
      Οὔτε καὶ τὸ Θεοδωράκη θεωρῶ πολιτικὰ ἔξυπνο… Ὅσους καλλιτέχνες καὶ διανοούμενους μπῆκαν-βγῆκαν σὲ κόμματα ἐξευτελιζόμενοι ἐξαιτίας των. Ἂς πῶ καὶ τὸν Χάιντεγκερ καὶ τὸν Σμίττ, γιὰ νὰ ἀναφέρω ἄλλα παραδείγματα.

      Ναί, ὑπάρχει καὶ μνησικακία στὸ κείμενο: Γιατί μιὰ ὁμάδα ἀνθρωπων νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν Ἑλλάδα μὲ βάση τὴν μνησικακία της. Ἡ διαφορὰ εἶναι ὅτι ἡ μνησικακία τοῦ κειμένου ἔχει ἐπίγνωση τῆς ἀδυναμίας της, ἐνῶ ἡ μνησικακία τῶν φυλακισμένων κομμουνιστῶν ἔλαβε σάρκα καὶ ὀστὰ ἀνατρέποντας τὰ πάντα μετὰ τὴ Μεταπολίτευση.

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η bfo λέει:

        «Ἔχουν μείνει γιατὶ κυριαρχοῦσε ἡ Ἀριστερά, ποὺ πλέον τελείωσε. »

        Δεν θα ήμουν τόσο σίγουρος. Τα έχουν τραγουδήσει/αγαπήσει άνθρωποι που δεν είχαν καμμία σχέση με την αριστερά. (Άλλωστε η ευρύτερη λαϊκή αριστερά τελείωσε από κάπου στο ’80, και σίγουρα από το ’90 και μετά, κάτι λίγοι παππούδια έμμειναν στο ΚΚΕ).

        Μερικά σχόλια από το γιουτιούμπ στο βίντεο του δίσκου. Αυτοί δεν είναι αριστεροί που τον ακούσαν κομματικα με το ζόρι σαν τα καπνισμένα τσουκάλια, ούτε απάτριδες σοσιαλροζ:

        Πρώτο μπάρκο.
        1980… στη Τζέντα. Πρωτόμπαρκος, δεκαεννιά χρονών, αμούστακος και κατάμονος, περίμενα να πάρω το καράβι. Μια βδομάδα, τη μεγάλη βδομάδα , του Πάσχα. Βγήκα στην πόλη για βόλτα και σ΄ ένα πολύχρωμο μαγαζί, μια τρύπα με τα πράγματα μέχρι το (και στο) ταβάνι βρήκα μια κασέτα , μια γκρι κασέτα με γαλάζια γράμματα, τη μοναδική ίσως, που έγραφε Ελληνικά απ΄έξω. ΄΄Θάνος Μικρούτσικος-Ο Σταυρός του Νότου- σε ποίηση Νίκου Καββαδία΄΄. Μόνο τον Μικρούτσικο ήξερα… και την πήρα μαζί με ένα κασετόφωνο, πλακουτσό, γκρι, με κάτι μεγάλα σκληρά μαύρα πλήκτρα. Έμελλε λίγο πριν μπαρκάρω να ταξιδέψω παρέα με τον Καββαδία για μια βδομάδα. Όλη τη Μεγάλη βδομάδα ταξίδευα μαζί του, ταξίδεψα με φουνταρισμένες τις άγκυρες εκεί στη ράδα της Τζέντας. Την Κυριακή του Πάσχα ήρθε το καράβι που περίμενα και πρωί-πρωί πάτησα για πρώτη μου φορά λαμαρίνα. Από τότε, μέχρι τώρα, 35 χρόνια μετά, μπήκε μεσ΄στο αίμα μου και δεν έχω σταματήσει να ταξιδεύω με τον Καββαδία. Όταν ξεμπαρκάρισα έψαξα και βρήκα όλα τα βιβλία του. Ήταν ο πρώτος καπετάνιος μου, παρότι ασυρματιστής.

        Μπάρκαρα Μαρκονης στα 20 τωρα στα 66 τα ακούω κ κλαίω καλα ταξίδια σε ολους

        Olivier Goetz
        Εμαθα τα ελληνικα με το δισκο αυτο, αγνη ποιηση, αξεχαστη μουσικη… Μεγαλο ταξιδι, στα φωτινα νερα του νοτου !

        Evan Kontopantelis
        με δακρυα στα ματια καθε φορα καθως σκεφτομαι τον πατερα μου, 1ος μηχανικος, που πεθανε πριν λιγα χρονια και μου ελεγε ιστοριες πως λατρευοταν ο Καββαδιας σε ολα τα πλοια και δεν υπηρχε ενα που δεν ειχε ολα τα ποιήματα του στη βιβλιοθηκη.

        ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΩ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΠΑΘΑΙΝΩ,,,,,,,,

        το ακουω απο εφηβος.τωρα ειμαι 52 με 2 παιδια που το ακουν και αυτα.καθε φορα που τα ακουω με συγκλονιζει.δακρυζω και ανατριχιαζω ολοκληρος.μεγαλωσα τωρα.αλλα ο σταυρος θα ακουγεται παντα.καληνυχτα.

        Pragmati o diskos apo monos tou ine ena Asma Asmaton ke to afierono,ean mou epitrepete stin poliagapimeni gineka mou ke mana ton pedion mas Evdokia Anastasopoulou 01-11-1971-28-05-2012 Ich denke an dich und zwar jeden tag,auch unsere kinder Pavlos und Marina.Se agapo den tha se ksechaso pote evi mou. Sas efcharisto. Themis thimios

        Να σκέφτεστε όλους αυτούς που σε χρόνια δίσεκτα μετατρέπουν την αλμύρα της θάλασσας σε ψωμί για το Έθνος των Ελλήνων ….

        Αρχες 80,αροδου στον Περσικο για 6 μηνες,η μονη μας παρηγορια ο Μανωλης 2oς μηχανικος που επαιζε τα τραγουδια του,και ολοι τον ακουγαμε απο τα VHF.και μας κρατουσε παρεα, τα βραδυα.παιρνοντας δυναμη,ελπιδες,απο τις κακουχιες εκεινης της εποχης,στον Περσικο.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s