ἀγγλοσαξωνικά: ἐκτρώσεις

[δυο λόγια για την αμερικανική διαμάχη που έχει ξεσπάσει στην αποικία από χθες]
Η άμβλωση υπήρχε πάντα κυρίως στις πόρνες και τις εταίρες γιατί απλούστατα ένα παιδί που θα γεννιόταν έτσι δεν θα είχε κανένα μέλλον στην κοινωνία· επίσης στις πιο σπάνιες περιπτώσεις διαφθοράς κόρης όταν δεν μπορούσε να λειτουργήσει το πατριαρχικό δίκαιο (viz. το ρωμαϊκό δίκαιο προβλέπει αποζημίωση με τμήμα της περιουσίας του διαφθορέα ή ρινοκόπηση αν ήταν φτωχός). Φυσικά γίνονταν και όταν συνελάμβανε η γυναίκα πάνω από κάποια ηλικία. Η θεωρία περί παράδοσης δεν στέκει και η άμβλωση ήταν περισσότερο έμμεσα επιβεβλημένη από τις κοινωνικές νόρμες. Οι γυναίκες βέβαια τότε ήταν σκληρές και όχι καλομαθημένα κοριτσάκια όπως σήμερα. Το να ακούς κοριτσάκια σήμερα υπέρ της άμβλωσης όταν ξέρουν πόσο τους πληγώνει αυτό, είναι περισσότερο ιδεολογική κάλυψη του γεγονότος ότι ο «θύτης» τις επέβαλε την θέληση του. Δηλαδή τρέπουν σε δικαίωμα την επιβολή ξένης (ανδρικής) θέλησης η οποία πλέον είναι άναρχη, εκτός πατριαρχικών κανόνων (που προστάτευαν τις κόρες). Τώρα, στην σύγχρονη εποχή, η άμβλωση επιβάλλεται άμεσα από τον ωφελιμισμό ως ευγονική. Στην βιομηχανική κοινωνία η συγκέντρωση πληθυσμού στις πόλεις ως εργατικό δυναμικό (που σε σχέση με τον αγροτικό πληθυσμό είναι πιο φτωχό) αύξησε τον αριθμό των ορφανών, που έχει ένα κόστος, και οι ωφελιμιστές όπως ο John Stuart Mill, αρχικά ως ταραχοποιοί (agitators) ακολουθώντας θεωρίες του κληρικού-οικονομολόγου Malthus άρχισαν να φυτεύουν την ιδέα του ελέγχου των γεννήσεων. Ε αυτό στον 20ο αι. πέρασε ως γυναικεία χειραφέτηση και ελευθερία επιλογής. Ούτε επιλογή είναι ούτε ελευθερία, επιβολή και ανάγκη είναι, απλώς σκοπός της ιδεολογίας είναι να το περάσει έτσι. Ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτε, μόνο η άποψη του πράγματος. Όσο για την αριστερά (που δεν είναι μαρξιστική πλέον), έχει γέλιο να βλέπεις να προσπαθεί να δώσει ιδεολογία στην ηδονοθηρία του ύστερου καπιταλισμού –για να χρησιμοποιήσουμε μαρξιστικούς όρους.
Οι διαμάχες που βλέπουμε είναι απλός τριμπαλισμός, δηλαδή διενέξεις φυλών, που καλλιεργούνται εντός της μαζικής δημοκρατίας, δείγμα κοινωνιών σε παρακμή που αφενός έχαψαν το παραμύθι της κοινωνικής ομοιογένειας και αφετέρου η εξουσία δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστή –αν δεν υποθάλπει κιόλας– την διάλυση αυτή, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Πηγή

Τὸ λέω ἀγγλοσαξωνικά, γιατὶ μεγάλο μέρος του ἀφορᾶ τὶς χῶρες ἐκεῖνες, ἀλλὰ καὶ γιατὶ λ.χ. ἡ ἐπικέντρωση στὶς ἀρχαῖες πόρνες (ὄχι ὅτι ἔχει ἄδικο ἡ ἀνάρτηση) δὲν ἀποδεικνύει ὅτι τότε ἡ ἔκτρωση ἦταν γενικὰ τὸ ἐπιθυμητὸ ἢ ἠθικὸ πράγμα. Ἄλλη ἡ θεωρία καὶ ἄλλη ἡ πράξη στὴν Ἀρχαιότητα. Εἴπαμε, δὲν ἦταν ὅλοι οἱ Ἀρχαῖοι ἴδιοι, οὔτε οἱ Ἕλληνες ἴδιοι μὲ τοὺς Ρωμαίους, ποὺ κι αὐτοὶ κατὰ καιροὺς ἀπαγόρευσαν τὴν ἔκτρωση. Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ Ἀρχαιότητα δὲν ἦταν ἑνιαία στὶς ἀπόψεις καὶ τὶς πρακτικὲς οὔτε ὡς πρὸς τὴν ἔκτρωση. Ἄλλο ὁ Στωικισμὸς ποὺ ὑποστήριζε τὴν ἔκτρωση καὶ τὴν αὐτοκτονία, κι ἄλλο ὁ Ἱπποκράτης. Προφανῶς, τώρα, ἀπὸ τὸν 19ο-20ὸ αἰώνα κ.ἑ., ἡ πράξη μετασχηματίστηκε ἀπὸ πράξη ὑπαγορευόμενη ἀπὸ τὸν ἀφέντη ἄντρα σὲ φεμινιστικὴ πράξη γυναικείας χειραφέτησης, καὶ εἶναι ἀστεῖες οἱ γυναῖκες ποὺ νομίζουν ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνουν εἶναι πράξη ἀπελευθέρωσης κι ὄχι ἐσωτερίκευσης τῆς ἀνδρικῆς θέλησης γιὰ ἀπουσία (πολλῶν) παιδιῶν. Ὄχι ὅτι δὲν βολεύει, βέβαια, καὶ σήμερα ἀκόμη τὸν ἐπιβήτορα τῆς κοπέλας, ποὺ δὲν θέλει νὰ δεσμευτεῖ γινόμενος πατέρας: Ἁπλά, στὰ πλαίσια τῆς «ἀνάδειξης τοῦ γυναικείου ζητήματος», ὅλα τὰ φῶτα πέφτουν στὴ γυναίκα ποὺ «θέλει νὰ κάνει ἔκτρωση» κι ὄχι στὸν γονιὸ ἢ ἐραστὴ καὶ σύζυγο, διότι ἀλλιῶς πῶς θὰ προβαλλόταν ὡς προοδευτικὴ ἡ πατριαρχικὴ ἀγωνία τοῦ πατέρα τῆς ἔγκυου κοπέλας μήν τυχὸν γίνει μπάσταρδου παππούς; Στὰ πλαίσια τῆς ἴδιας σκηνοθεσίας περὶ προοδευτικότητας καὶ χειραφέτησης, ἀποκλείονται ἀπὸ τὸ δημόσιο διάλογο περὶ ἔκτρωσης (ἐκτὸς ἀπὸ παπάδες καὶ θεοῦσες) τὰ στεῖρα ζευγάρια καὶ γυναῖκες ποὺ τρέχουν στὴν τεχνητὴ γονιμοποίηση καὶ βλέπουν δίπλα τους τὶς ἄλλες νὰ κάνουν κομμάτια τὸν ἀγέννητο ἄνθρωπο

Σαφῶς, ἡ συσχέτιση μεταξὺ οἰκολογίας καὶ μαλθουσιανισμοῦ πάει παράλληλα μὲ τὴν «χειραφέτηση» καὶ τὴν ἰδεολογία, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε σὰν μαρξιστὲς ὅτι τὸ αἴτιο εἶναι ὑλικό, ἡ δυνατότητα τῆς κοινωνίας νὰ ἀνατρέφει, ὁ φόβος γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἀναταραχὴ λόγῳ τῶν πολλῶν γεννήσεων. Ἄλλες κοινωνίες, π.χ. ἡ ἰσλαμική, χρησιμοποιοῦν τὴν ποσότητα ὡς ὅπλο ἐπικράτησης, δὲν τὴ φοβοῦνται. Ἂς ποῦμε καὶ κάτι ποὺ ἐπίσης ξεχνᾶ ὁ ἀρθρογράφος μιλώντας γιὰ τὴν Ἀρχαιότητα, ὅτι ἀρνούμενοι οἱ Χριστιανοὶ τὶς ἐκτρώσεις (ποὺ τότε σκότωναν ἢ στείρωναν καὶ τὴν ἔγκυο, πέραν τοῦ ἐμβρύου) αὐξάνονταν κατὰ πολὺ σὲ σχέση μὲ τοὺς Παγανιστές.

Ὡστόσο, στὴν παρακμιακὴ κοινωνία, ὁ μόνος τρόπος ἀπάντησης ποὺ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὸν ἀτελείωτο διάλογο θὰ ἦταν νὰ γεννηθοῦν πολλὰ παιδιά, νὰ γιγαντωθεῖ ἕνας συντηρητισμὸς ὅπως λ.χ. στὴν Τουρκία, ὅπου οἱ ἰσλαμιστὲς κατέκλυσαν τὸ δημόσιο χῶρο ἐνῶ οἱ κοσμικιστὲς γεννοῦσαν λίγα παιδιά. Τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη δὲν εἶναι ἐφικτὴ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ αἰτία τόσο γιὰ τὴν ὑλικὴ-πληθυσμιακὴ παρακμή της ὅσο καὶ γιὰ τὸ ὅτι οἱ κατὰ τὰ ἄλλα ἐναντιοι στὶς ἐκτρώσεις χάνουν κατὰ κράτος στὶς ἐπὶ μέρους μάχες. Τὰ πολλὰ λόγια εἶναι φτώχεια.

 

This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Χωρίς κατηγορία, γυναίκες, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s