κατὰ φαντασίαν πατριῶτες

Διαβάζω ἄρθρο μαχητικὸ ποὺ καταγγέλλει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα. Ἀπὸ τὸ Μητσοτάκη ὣς τὸ λαό, κι ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ ὣς τοὺς φιλελεύθερους. Γιὰ τὸ χαμὸ ποὺ ἔρχεται, προειδοποιεῖ. Γιὰ τὴν ἀποβλάκωση τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν πολεμᾶ γιὰ κανένα. Θὰ μοῦ ἄρεσε, ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες.

Τὸ ζήτημα εἶναι: Ὅταν θὰ γίνει τὸ μπάμ, πόσα παιδιά (ἀγόρια, στὴν δημοτικὴ τοῦ χωριοῦ) ἔχουν νὰ προσφέρουν οἱ ἴδιοι οἱ ἀρθρογράφοι καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες τους (μὲ ἐνδιαφέρει ὁ μέσος ὅρος αὐτῶν, ὄχι ἡ μεμονωμένη περίπτωση τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου) στὸν ἑλληνικὸ στρατό, γιὰ νὰ πολεμήσουν τὴν Τουρκία καὶ τοὺς πράκτορές της στὴν Ἑλλάδα; Κανένα; Καὶ ποιὸς θὰ πολεμήσει, δηλαδή; Τὰ κορόιδα;

Δάσκαλε ποὺ δίδασκες καὶ νόμο δὲν κρατοῦσες.

Γι’ αὐτό, πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα «χωρὶς μισόλογα».

Ἀγαπητοὶ «πατριῶτες», οἱ διαμάχες μεταξὺ «ἀντιπατριωτῶν» καὶ πατριωτῶν στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἄνευ οὐσίας γιατὶ καὶ οἱ δύο κάνουν τὸ ἴδιο lifestyle. Λίγα ἢ καθόλου παιδιά. Ἡ ἀντιπαράθεσή τους δὲν εἶναι ὑπαρξιακή. Εἶναι ἀντιπαράθεση-φάντασμα. Εἶναι ἡ κλασσικὴ ἑλληνική, ποὺ διψᾶ γιὰ ἀντιπαραθέσεις, γιὰ χάρη τῆς ὀμορφιᾶς τοῦ λόγου καὶ τῆς ἐκλέπτυνσης τῶν ἐπιχειρημάτων. Πατριῶτες καὶ «ἀντιεθνικιστὲς» ἔχουν τὸν μέσο ὅρο παιδιῶν, μὲ ἐξαίρεση κάτι πολὺ λίγες χιλιάδες πολύτεκνους (Τσιγγάνους καὶ Χριστιανούς). Καὶ οἱ δυὸ πλευρὲς βρίσκονται στὴν ἴδια πλευρά. Μὲ τὸ ἕνα ἢ κανένα παιδί τους, οἱ «πατριῶτες» ἔχουν παραδεχτεῖ ὅτι ἡ χώρα δὲν εἶναι βιώσιμη μετὰ ἀπὸ δυὸ γενιές -κι ἂς λένε ὅ,τι θέλουν περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Ἔχουν δώσει τὸ ἐλεύθερο καὶ στὸν Μητσοτάκη ποὺ πουλᾶ τὰ πάντα, καὶ στὴν Ἀριστερὰ μὲ τὴν ψηλὴ μύτη καὶ τὴν κουλτούρα της, καὶ ἔχουν δώσει τὸ κακὸ παράδειγμα στὸ λαὸ ποὺ δὲν πολεμᾶ γιὰ «πετρέλαια». Γιατὶ τὸ μόνο παράδειγμα ποὺ μετράει, τὸ ξέρει κάθε γονιός, εἶναι τὸ ὑπαρξιακό, τὸ πρακτικό. Ἀπὸ νουθεσίες, μοῦτζες καὶ λιβανίσματα, χορτάσαμε. Ἄτεκνος καὶ κατὰ τῶν ἐκτρώσεων εἶναι πρακτικὰ τὸ ἴδιο μὲ ἐκεῖνον (τὴ γυναίκα του, δηλαδή) ποὺ ἔκανε πέντε ἐκτρώσεις καὶ εἶναι, φυσικά, ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων. Τὸ ἴδιο δὲν ὠφελεῖ τὴ χώρα του.

Θὰ μοῦ πεῖς, τί ψύχωση εἶναι αὐτὴ μὲ τὰ παιδιά; Δὲν ὑπάρχουν πύραυλοι, πυρηνικά, ἀεροσκάφη, στόλος νὰ τσακίσεις τὸν ἐχθρό; Δυστυχῶς, δὲν πολεμᾶμε τὴν ἀπέναντι ἤπειρο ἀπὸ τὴν ὁποία μᾶς χωρίζει ἕνας ὠκεανός, ἀλλὰ τὴν ἀπέναντι χώρα: Δὲν ἀρκοῦν οἱ πύραυλοι, ἀλλὰ οὔτε ζήτημα καθαρὰ πολεμικὸ-στρατιωτικὸ εἶναι ἡ γήρανση τῆς κοινωνίας. Συγγνώμη, ἀλλὰ ὅσοι ἔχετε κάτω ἀπὸ δύο παιδιά, εἴτε μᾶς κοροϊδεύτε εἴτε δὲν γνωρίζει ἡ δεξιά σας τί λέει ἡ ἀριστερά σας. Τὸ μόνο ποὺ θὰ σᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τέτοια κατηγορία εἶναι νὰ μὴν μιλᾶτε πολὺ περὶ πατρίδας καὶ ἔθνους. Τότε, μάλιστα.

This entry was posted in Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s