Χρίστος Λάσκαρης, 2 ποιήματα

ΣΥΝΗΘΙΖΕΙΣ

Φοβήθηκα πολὺ

ὅταν ἀντίκρυσα πρώτη φορὰ τὸ θάνατο:

Ἦταν θυμᾶμαι στὸν ὑπόγειο

στὶς πέντε τὸ πρωὶ

καθὼς μὲ κοίταξε μὲ τὰ σβηστά του μάτια.

Ὕστερα,

τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ τὸν συνάντησα

-μοῦ διαφεύγει ποῦ-

μοῦ φάνηκε ἠπιώτερος,

γιὰ νὰ μοῦ γίνει μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου οἰκεῖος.

Τώρα μπορῶ

νὰ τὸν καλημερίζω στὸ ἀνέκφραστο πρόσωπο

τοῦ θυρωροῦ,

στὴ στάση νὰ τὸν συναντῶ περιμένοντας τὸ

λεωφορεῖο,

νὰ τὸν κοιτάζω στὸ ἑστιατόριο ἀδιάφορα.

 

//-//-//

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ

Εἶν’ ἕνας τάφος,

ποὺ χάσκει μὲς στὸν ὕπνο μου.

Στὸ πλάι μὲ τὸ φτυάρι του,

ὁ νεκροθάφτης.

 

Ἄντε, μοῦ λέει,

νὰ τελειώνουμε.

This entry was posted in ποίηση and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s