Σαββιδισμοί στὴ Νιοστή: dramaqueenισμός

Τὸ πρόβλημα μὲ τὶς ἀναλύσεις περὶ Σαββίδη, ὀλιγαρχῶν, ἐξαθλίωσης ὁπαδικῶν συνειδήσεων τύπου ΠΑΟΚ εἶναι ὅτι αὐτοακυρώνονται μὲ τὴν ἔλλειψη ἀντικειμενικότητάς τους. Τόσες δεκαετίες διαφθορᾶς, συνδυασμένης ἢ ὄχι μὲ τὸ ποδόσφαιρο, δὲν τάρασσαν τὸν ἥσυχο ὕπνο τῶν ἀθηναϊκῶν ἀναλύσεων. Τίποτε τὸ τερατῶδες δὲν ἔβρισκε κανεὶς στὸ ὅτι συνέχεια, ἐπὶ δεκαετίες, τρεῖς ὁμάδες (ἀθηναϊκές) ἔπαιρναν τὰ πρωταθλήματα. Τόσο φυσικὸ ὅσο ὁ χειμώνας καὶ τὸ καλοκαίρι. Οἱ ἀθηναϊκὲς ἀναλύσεις περὶ μπάλας, ψυχοσύνθεσης (ἐπιπέδου Λακὰν καὶ πάνω) τῆς Θεσσαλονίκης ἔχουν κάτι, ἄλλες λίγο ἄλλες πάρα πολύ, ἀπὸ τὶς ἀναλύσεις τῆς «Μαύρης Τρύπας» τοῦ Ἀναστασιάδη, ποὺ ἔλεγε στοὺς Παοκτζῆδες, ὅταν (ξανα)κλεβόταν κανένα πρωτάθλημα (μπάσκετ) ἀπὸ τὸν ΠΑΟΚ: «Ἐντάξει, ἀρκετὰ κλάψατε, φτάνει, εἴμαστε ἡ Ἀθήνα, ζοῦν ἐδῶ 4,5 ἑκατομμύρια». Ἡ αὐτοεκπληρούμενη προφητεία ἦταν νὰ ἔχουμε ὡς δικαιολογία τὴ μεγέθυνση τῆς Ἀθήνας προκειμένου νὰ ἐπιδιώξουμε τὴν περαιτέρω μεγέθυνση τῆς Ἀθήνας. Κανεὶς Ἀθηναῖος δὲν ἐνοχλήθηκε ἀπὸ αὐτὸν τὸν παχυδερμισμό, καὶ κανεὶς δὲν τὸν κατήγγειλε. Πῶς θὰ φτιαχτεῖ κράτος σοβαρό, καὶ διοίκηση ἀποτελεσματική, μὲ τὰ 4/10 τοῦ πληθυσμοῦ στὴν Ἀττική, ἦταν ἐρώτημα ἀδιανόητο. Τὸ ζητούμενο ἦταν νὰ παίζουν μόνο αὐτοὶ τὸ παιχνίδι τῆς διαφθορᾶς. Ἅμα μάθαιναν νὰ τὸ παίζουν κι ἄλλοι, τότε θὰ ἄρχιζε -καὶ ἄρχισε- τὸ σόου μὲ τὸ Πνεῦμα καὶ Ἠθική. Ὅταν διαβάζουμε περὶ «ἀνηθικότητας» τοῦ φαινομένου ΠΑΟΚ (νὰ φωνάζει περὶ διαχρονικῆς ἀθηναϊκῆς ἀδικίας, καὶ νὰ κάνει τὸ ἀντίθετο), ἔχουμε ἁπλῶς τὴν ἐνόχληση μπροστὰ στὸ γεγονὸς ὅτι τὸ σχῆμα «κορόιδα-ἔξυπνοι» δὲν δουλεύει τόσο καλά. Γιατὶ ὁ μηχανισμὸς τῆς διαφθορᾶς δὲν εἶναι κρατικὸ μυστικό, νὰ τὸ κατέχει ἡ Ἀθήνα: αὐτὸ ἐνοχλεῖ κι ὄχι ἡ «ὑποκρισία τῶν φωνασκούντων γιὰ δικαιοσύνη Θεσσαλονικιῶν». Εἶναι ἡ λύσσα αὐτοῦ ποὺ χάνει τὸ φαγητό του. Τοὺς ὅρους τοῦ παιχνιδιοῦ, ὅμως, τοὺς καθορίζει ὁ ἰσχυρός, ὄχι ὁ ἀνίσχυρος. Γιὰ νὰ τὸ πῶ νεορθόδοξα, ὅπως ὁ Παϊσιος, ἅμα τὰ ἀγαθὰ δὲν μοιραστοῦν μὲ ἀγάπη, θὰ μοιραστοῦν μὲ τὴ βία.

Τὸ αὐτάρεσκο αὐτὸ ὕφος περὶ ἢ ἐναντίον τῆς Θεσσαλονίκης, ἢ ἡ ἀπουσία ἐνασχόλησης μὲ αὐτήν, ποὺ κυριαρχοῦσαν στὰ χρόνια κυριαρχίας τῶν ἀθηναϊκῶν ΠΑΕ, μετατράπηκαν σὲ κοπετοὺς καὶ βάι-βάι καὶ drama queenισμὸ καὶ εἰρωνικὴ συμπόνια μετ’ ἀηδίας μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ πιστολιοῦ τοῦ Σαββίδη, καὶ ποῦ πάει ἡ Ἑλλάδα. Τέτοιοι θρῆνοι καὶ κατάρες στὸ IQ τοῦ ὁπαδοῦ τοῦ ΠΑΟΚ δὲν γράφτηκαν οὔτε ἀκούστηκαν μὲ τὰ καράβια μὲ ναρκωτικὰ καὶ τοὺς μάρτυρες ποὺ πέθαιναν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, ὤ τοῦ θαύματος. Οὔτε μὲ τὸν ρὸκ μηδενιστικὸ πολιτισμὸ τῆς Ἀθήνας (πόλης ἐκ τοῦ μηδενός, καὶ πρὸς τὸ μηδέν) καὶ τὶς βαθυστόχαστες «φιλοσοφικὲς ἀναζητήσεις» της. Μοιάζουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ αὐτομαστίγωμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Μνημονίου ἀπὸ τοὺς ἴδιους δημοσιογράφους ποὺ τὸ 2.000 προέτρεπαν νὰ μασαμπουκώνουμε ἀκόμη πιὸ δυνατὰ καὶ ἀναρωτιώντουσαν γιὰ ποιὰ ἀνύπαρκτα σκάνδαλα γίνεται λόγος, ἐπιτέλους. Μοιάζει ἡ ἀνάλυση περὶ ΠΑΟΚ καὶ ἀποβλακωμένης Θεσσαλονίκης μὲ τὸν περίφημο «Μακρυγιαννισμό» τοῦ Κακλαμάνη, ὁ ὁποῖος ἄφηνε ἥσυχους τοὺς Βαυαροὺς (ὡς τίμιους ἐκσυγχρονιστές) καὶ τοὺς Κοτζαμπάσηδες, καὶ διαολιζόταν μὲ τὴν ἀντίδραση τῆς πλέμπας. Ἡ ἀνάλυση περὶ παρακμῆς ποὺ δὲν ἔχει ἱστορικὸ βάθος, αὐτοακυρώνεται, δὲν εἶναι στέρεη. Ἔτσι, μοιάζει ἡ κατάσταση πολὺ μὲ τὴν ρήση τοῦ Χριστοῦ περὶ δοκαριοῦ ἀπὸ τὸ μάτι.

Σαφῶς, ἡ Ἑλλάδα σώζεται μὲ δύο θαύματα, καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι φιλολογικά, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι μιὰ ἀνάρτηση δὲν εἶναι παρὰ μόνο μία ἀνάρτηση. Γιὰ νὰ πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἕνας φόρος διαβίωσης στὴν Ἀθήνα, ποὺ θὰ χρηματοδοτοῦσε τὸν ἀκριτικὸ πληθυσμὸ τῆς Β. Ἑλλάδας κατὰ μῆκος τῶν συνόρων σὲ βάθος 50 χιλιομέτρων, γιὰ νὰ ζοῦν δωρεὰν (σὲ ρεῦμα, νερό, ἄδειες κ.λπ.) οἱ κάτοικοι αὐτοὶ σὲ βάρος τῶν Ἀθηναίων, θὰ ἦταν μιὰ καλὴ ἀρχή. Πρὸς τὸ παρόν, ἀθηναϊκοὶ κοπετοὶ ἐπειδὴ τὰ κορόιδα ἔπαψαν νὰ εἶναι τέτοια, ποδοσφαιρικὰ τουλάχιστον, καὶ κατάλαβαν πὼς ἡ τιμιότητα ἀντιμετωπιζόταν μὲ χάχανα καὶ μοῦτζες, καὶ πῶς ἀντιμετωπίζεται ὁ ἀθηναϊσμός: μὲ τὰ πιστόλια του.

Υ.Γ. Ἂς ὀνομάσουμε Ἀθηναϊσμὸ τὴν πίστη καὶ τὴν πράξη ἐκείνη ἑκατομμυρίων, κυρίως Νότιων, ποὺ ταμπουρώθηκαν στὸ φέουδό τους, φέουδο ποὺ ἀποτελεῖ τὸν ἔσχατο ξεπεσμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους στὴ διαχρονία του (τρισχιλιετὴ ἢ τῆς τελευταίας χιλιετίας), καὶ ὅ,τι ἐνοχλεῖ τὴν παράγκα τους καὶ τὴ μάσα τους, τὴν Κολωνάκι-Πλάκα-Ἐξάρχεια (ἀδιαφορία καὶ ἀποκτήνωση), βαπτίζεται ἐγκληματικό, ἀνήθικο, ἀνήκουστο, πρωτάκουστο, ἀνάξιο γιὰ σκεπτόμενο ἄνθρωπο κ.λπ κ.λπ. κ.λπ. τόσο μὰ τόσο βαρετὰ καὶ τετριμμένα. Ὁ βαθμὸς μετοχῆς σ’ αὐτὸν τὸν ἀθηναϊσμὸ ποικίλει, ὅμως ἡ εὐρεία συναίνεση τῶν Λεκανοπεδινῶν διὰ τῆς σιωπῆς τους, ἀποδεικνύει τὴ θέση μας.

This entry was posted in Αθήνα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s