Ὑποχόνδριοι, νά τί εἶναι

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό, ἦταν οἱ κομμουνιστὲς ποὺ ἔλεγαν ὅτι δὲν πειράζει ποὺ θὰ μὲ ἐκτελέσουν ἀφοῦ ἔτσι θὰ προετοιμάσουμε, ἔστω σὲ 300 χρόνια, ἕναν κόσμο τέλειο. Ὅμως, μὲ ὅλο τὸν σκοτωμὸ τοῦ Α΄ καὶ Β΄ Π.Π., τὸ νὰ ζῆς κατέστη ἀρκετό, καὶ πολύτιμο.

Ἔτσι, ὅποιος πλέον πιστεύει σὲ κάτι ποὺ ξεπερνᾶ τὴ βιολογική του ὕπαρξη (καὶ στὴ μεταβιολογικὴ συνέχεια τῆς ὕπαρξης), καὶ ὅποιος δρᾶ ἀντίστοιχα, εἶναι ὕποπτος καὶ ἐπικίνδυνος: θὰ μᾶς κολλήσει, καὶ δὲν θὰ προλάβουμε νὰ ἐπιμηκύνουμε χρονικὰ τὸ μέχρι θανάτου φαγητό. Εἶναι καὶ ποὺ καθυστερεῖ ἡ Ἐπιστήμη, ἡ μοναδικὴ παρηγοριά, νὰ βρεῖ τὸ ἐμβόλιο, καὶ μένουμε ξεκρέμαστοι (ἢ καὶ νεκροί).

Κι ἀφοῦ τὰ μπινελίκια κατὰ τῶν Μουσουλμάνων (ὡς ὁμάδας ποὺ πιστεύει σὲ μεταθανάτια ὕπαρξη) μποροῦν νὰ ἐκφέρονται μόνο σὲ διαδικτυακὸ χωροχρόνο (δηλαδή, δὲν πείθουν κανέναν), γιατὶ ὅλοι κάνουν τὶς κότες μπροστὰ στὴν φυσικὴ παρουσία Μουσουλμάνων, ἀπομένει ὡς στόχος ἡ κατηγορία τῶν «ἀδιάφορων γιὰ τὴ δημόσια ὑγεία Χριστιανῶν», ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ κατήγοροι γνωρίζουν ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει ἀποκεφαλισμὸς ὡς χριστιανικὰ ἀντίποινα. Εἶναι ὁ ἴδιος φόβος τοῦ βιολογικοῦ θανάτου ὡς ἡ Μέγιστη Συμφορά, ποὺ  χαρακτηρίζει τὴν (κατὰ τὰ ἄλλα ἀνεξήγητη) ἡττοπαθὴ στάση τῆς Δύσης ἔναντι τῶν ἀπειλῶν τῶν Μουσουλμάνων. Δὲν γινόταν ἔτσι, βέβαια, παλιά, δηλαδὴ ὅταν πλειονότητα στὴν Εὐρώπη ἦταν οἱ Χριστιανοί. Καὶ δὲν τὸ λέω μόνο γιὰ τὸ Ἰσλάμ.

Ὅπως ἔχει δείξει ὁ Rodney Stark, The Rise of Christianity, οἱ Ἐθνικοί, ὅπως καὶ ὁ Γαληνός, στὶς ἐπιδημίες τὸ ἔσκαγαν στὶς ἐξοχές, ἀφήνοντας στὴ μοίρα τους ἀρρώστους Ἐθνικούς, ὄχι ἑτοιμοθάνατους, ποὺ μὲ κάποια στοιχειώδη περίθαλψη θὰ ἔβρισκαν ξανὰ τὶς δυνάμεις τους, ἀλλὰ ποὺ πέθαναν ἀκριβῶς ἐπειδὴ κανεὶς δὲν τοὺς φρόντισε. Ἀντίθετα, ἡ περίθαλψη Χριστιανῶν ποὺ ἦταν ἄρρωστοι στὸν ἴδιο βαθμό, ἀπὸ ἄλλους Χριστιανούς, ἔστω καὶ μὲ κόστος τῶν ζωῶν τους, μείωσε τὴ θνησιμότητα μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν. Αὐτὸ εἶχε ποικίλες ἐπιπτώσεις: Ἀπὸ τὴ διάλυση τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ τῶν Ἐθνικῶν καὶ τὴν προσχώρηση κάποιων ἀπὸ αὐτοὺς στὴν Ἐκκλησία, μέχρι τὴν ἁπλὴ αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ τῶν Χριστιανῶν (χωρὶς ἀλλαξοπιστίες Ἐθνικῶν) μόνο καὶ μόνο ἐξαιτίας τῆς μικρότερης θνησιμότητας ποὺ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς περίθαλψης τὴν ὁποία ἐπεδείκνυαν. Ἀκόμη καὶ ἡ ἐπιβίωση τῶν Χριστιανῶν θὰ φαινόταν ὡς θαῦμα, ὡς θαυμαστὸ κι ἀνεξήγητο γεγονός, ὅπως καὶ τὸ ὅτι λ.χ. ὅσοι Ἐθνικοὶ ἄρρωστοι εἶχαν φροντιστεῖ ἀπὸ Χριστιανοὺς εἶχαν (ἕνα ποσοστό τους, τέλος πάντων, σημαντικό) ἐπιβιώσει σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἐθνικοὺς ποὺ ἀφήνονταν στὴν τύχη τους. Ἡ χριστιανικὴ αὐτὴ φροντίδα δὲν εἶναι μυθοπλασία τῶν Χριστιανῶν, ἀφοῦ καὶ Ἐθνικοὶ κάνουν λόγο γι’ αὐτήν. (1)

Δὲν ξέρω ποιοὶ εἶναι πιὸ ἀστεῖοι, οἱ φιλελέδες ποὺ σκέφτονται συνεχῶς «τὰ σάλια στὸ ποτήρι» καὶ κάνουν σὰν τὸν «Κωνσταντίνο» τοῦ «Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης», ποὺ ἦταν ἱκανὸς νὰ πλένεται σὲ μπανιέρα μὲ μπεταντίν; (Τώρα, ἀνακάλυψαν τὰ στοματικὰ ὑγρά.) Ἢ οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ ἐνῶ εἶναι χιπισμὸς καὶ κοινὸ μπουκαλάκι νερὸ καὶ τσιγάρο, καὶ ἔχουν (ὅπως ὅλοι) κοινὸ πιάτο τζατζίκι στὴν κατ’ ἐξακολούθησιν σαλιάρικη τελετουργία τῆς «ἀριστερῆς ταβέρνας» (μιλᾶμε γιὰ σεξουαλικὰ ἐλευθεριακὰ ἄτομα -καὶ ἀνεπίγνωστα ἀρρώστους), τώρα φρίττουν σὰν ὑποστασιοποίηση τῆς Ἐπιστήμης μὲ τέτοιες κοινοβιακὲς ἀντιεπιστημονικὲς συνήθειες; Εἶναι καὶ μιὰ λύση νὰ κοροϊδεύεις τοὺς ὑποχόνδριους φιλελέδες τῶν ΜΚΔ ἀπαντώντας τους στὰ σχόλιά τους: Ναί, ρέ, θέλουμε τὸ κακό σας, θέλουμε νὰ σᾶς ἀσπαστοῦμε μὲ ἀγάπη βγαίνοντας ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες μετὰ τὴ μετάληψη, νὰ ἀγκαλιάσουμε τὸν πρῶτο τυχόντα. Ἔτσι, γιὰ πλάκα, ρὲ φίλε… σλούρπ. Ἕναν Εἰσαγγελέα, γρήγορα! Φρουρά!

Κουκουρούκου, ποὺ λέει κι ἡ ὡραία ἀλλὰ πανουκλιασμένη μεσαιωνικὴ Ἰταλίδα:

 

Υ.Γ. Ἄλλο ἀστεῖο μὲ τοὺς ἀριστεροφιλελέδες εἶναι ὅτι στὴν Ἰταλία, ποὺ ἔκαμε τὴν Ἀναγέννηση καὶ πέρασε Διαφωτισμό, χώρα ὅπου παραδοσιακὰ παίρνουν ξεχωριστὰ τὸν ἄρτο τῆς μετάληψης, ὅπου ὁ Πάπας ἔκλεισε παντελῶς τὶς ἐκκλησίες ὣς τὶς 3 Ἀπριλίου (καμμία θρησκευτικὴ λειτουργία), δηλαδὴ σὲ μιὰ χώρα ἡ ὁποία ἐπαινεῖται ἀπὸ τοὺς ἀριστεροφιλελεύθερους, εἶναι καταμετρημένοι 463 νεκροὶ ἤδη (9-3-2020) ἀριθμὸς ποὺ σὲ ἑλληνικὰ πληθυσμιακὰ μεγέθη (60 ἑκατομμύρια ἔναντι 10 τῆς Ἑλλάδας) σημαίνει 77 νεκρούς. Τὰ ἰταλικὰ κρούσματα ἔχουν ἀγγίξει τοὺς 8.000 ( = 1.333 «ἑλληνικά»). Στὴν Ἑλλάδα, ἔχουμε 84 κρούσματα (9-3-2020). Θὰ μοῦ πεῖτε, οἱ φιλελέδες εἶναι Γερμανοτσολιάδες, ὁπότε ἂν ἡ Ἰταλία δὲν τὴ βγάλει καθαρή, θὰ σὲ πρήξουν μὲ τὸ πετυχημένο παράδειγμα τῶν Γερμανῶν.

 

(1) Ποιὸς νὰ τὸ περίμενε: ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος, ἀφοῦ ἀναγνωρίσει ὅτι ἡ μὴ ὑποταγὴ στὸν Φόβο τοῦ θανάτου δυνάμωσε τὸ Χριστιανισμό (γιατί μόνο ὁ Χριστιανὸς ἦταν ἄφοβος, ὅμως;), «τὸ γυρίζει» ἀκατανόητα ὑποστηρίζοντας ὅτι «ούτε η Θεολογία ούτε η Ιστορία  προσφέρουν κάποιο σοβαρό επιχείρημα που να στηρίζει την ανυπακοή στους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης και επιβίωσης«. Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ ἔκαναν οἱ Χριστιανοὶ εἶναι νὰ περιφρονοῦν ὅ,τι οἱ ἄλλοι εἶχαν θεοποιήσει: τὴν βιολογικὴ ζωούλα, τὴν θεοποίηση τοῦ αὐτοκράτορα, καὶ τοὺς νόμους ποὺ πήγαζαν ἀπὸ τὶς δυὸ αὐτὲς παγανιστικὲς σταθερές. Συνεπῶς, ναί, ἡ Θεολογία καὶ ἡ Ἱστορία προσφέρουν ἀκλόνητο ἐπιχείρημα ἀνυπακοῆς στὸν ἀνθρωποτύπο τῆς φθαρτότητας καὶ τοῦ φόβου, τύπο ὁ ὁποῖος θέλει νὰ αὐτοπαρουσιάζεται ὡς ὁ μόνος ὑπαρκτός, ἔλλογος καὶ κοινωνικὸς-φιλάνθρωπος.

This entry was posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, αθεϊσμός, θρησκεία and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ὑποχόνδριοι, νά τί εἶναι

  1. Ο/Η Vagelis λέει:

    Ο ΛΟΙΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ – κ.Παπαρηγόπουλος

    Πρὸ καιροῦ ἐφημέζετο ὅτι νόσος ἐπιδημική, ἀπὸ Αἰθιοπίας ἄρξαμένη, ἐμάστιζε τὴν Αἴγυπτον, τὴν Λιβύην καὶ τὰς ἐν ᾿Ασἰᾳ χώρας
    τοῦ μεγάλου βασιλέως. Πρὸ 16 ἐτῶν ὁμοίαν τινὰ συμφορὰν εἶχον
    πάθει ἢ τε Ῥώμη καὶ πολλὰ τῆς Ἰταλίας μέρη, ἔπ᾽ ἐσχάτων δὲ τὸ
    νόσημα ἀνεφάνη εἰς Λῆυνον καὶ εἰς ἄλλας τινὰς τοῦ Αἰγαίου νήσους,
    ἀλλ᾽ ὄχι μετὰ τοσαύτης ὀξύτητος ὥστε νὰ ἐπιστήσῃ τὴν προσοχὴν
    ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου. Τελευταῖον, ἐν ἔαρι τοῦ 430, ἐνέσκηψεν
    εἷς τὸν Πειραιᾶ καὶ εἷς τὰς ᾿Αθήνας, οσπου εὖρε τὰ πάντα προπαρεσκευασμένα εἰς τὴν δεινοτέραν αὐτοῦ ἀνάπτυξιν. Ὅλοι τῆς
    χώρας οἱ κάτοικοι εἶχον καταφύγει πρὸ μικροῦ ἐντὸς των τειχῶν τῆς
    πόλεως. Τὸ μέγα τοῦτο πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ἢ συνεσωρεύθη εἰς
    φίλων οἰχίας, ἢ κατῴκει εἰς χαλύδας πνιγηράς, ἀπεστερημένον πᾶσης βίου ἀνέσεως, διετέλει δὲ καὶ ἠθικῶς καταβεθλημένον, ὅστε ἧτο
    καθ᾽ ὅλα δεκτικώτατον νὰ προσθληθῇ. Καὶ τῳόντι ἡ ἐπιδημία διεδόθη ἐν ἀκαρεῖ πρῶτον εἰς τὸν Πειραιᾶ, μετ᾽ ὀλίγον εἰς τὴν ἄνω
    πόλιν, καὶ ἔπαθον πάντες ὑπ᾽ αὐτῆς, ἄνευ διακρίσεως τάξεως, φύλου
    ἢ ἡλικίας. Ὃ Θουκυδίδης, αὐτός τε νοσήσας καὶ αὐτὸς ἰδὼν ἄλλους
    πάσχοντας, περιέγραψε τὸ νόσημα μετ᾽ ἀκριβείας ἣν ἐθαύμασεν ή
    νεωτέρα ἰατρικὴ ἐπιστήμη. Ἦτο δέ, ὡς φαίνεται, τυφώδης πυρετός,
    ὁμοιότατος τῶν πυρετῶν οὓς συνήθως παράγουσιν εἷς τὰ στρατόπεδα
    καὶ εἰς τὰς πόλεις αἱ ἀπὸ τοῦ πολέμου ταλαιπωρίαι. Ἡ νόσος χατε-
    λάμβανε τὸν ἄνθρωπον ἐξαίφνης ὑγιῆ ὄντα’ καὶ πρῶτα μὲν αὐτῆς
    σημεῖα ἦσαν θέρμαι τῆς κεφαλῆς ἰσχυραί, καὶ τῶν ὀφθαλμῶν ἔρυθήματα καὶ φλόγωσις. «Επειτα προσεβάλλοντο τὰ ἐσωτερικὰ ὄργανα,
    ὁ φάρυγξ καὶ ἡ γλῶσσα ἐγίνοντο αἱματώδεις, ἐπήρχετο δὲ βὴξ, δυνατός, καὶ ἀποκαθάρσεις χολῆς, ἢ καὶ ἁπλῶς λὺγξ κενή, προξενοῦσα σπασμὸν ἰσχυρόν. Τὸ δέρμα. ἀπέθαινεν ὑπέρυθρον, πελιδνὸν
    καὶ ἐκχλύπτετο ἀπὸ φλυκταίνας μικρὰς καὶ ἕλκη. Καὶ ἐξωτερικῶς

    μὲν τὸ σῶμα δὲν ἧτο πολὺ θερμόν, ἀλλ᾽ ἡ ἐσωτερικὴ καῦσις ἦτο τοσαύτη, ὥστε οἱ πάσχοντες δὲν ἠδύναντο νὰ ὑποφέρωσι τὸ ἐλαφρότε0ρον ἱμάτιον, καὶ πολλοὶ ὡς μαινόμενοι ἔρριπτον ἑαυτοὺς εἰς ὕδωρ ψυχρὸν. Ἔκ τοῦ ἐσωτερικοῦ αὐτοῦ καύματος κατεβάλλοντο οἱ πλεῖστοι
    τὴν 7 ἢ τὴν 9 ἡμέραν, ἄνευ ἐξωτερικῆς τινος τοῦ σώματος ἀλλοιώσεῶς, Αλλοι, δυνηθέντες ν᾿ ἀνθέξωσιν εἰς τὸ πρῶτον τοῦτο τῆς νόσου
    στάδιον, ἀπέθνησκον ἔπειτα ἐχ διαρροίας καὶ ἀτονίας. «Αλλοι τέλος
    ἐπέζων μέν, ἀλλ᾽ ἢ ἀποβαλόντες τὴν χρῆσιν μελῶν τινων τοῦ σώματος, ὀφθαλμῶν, χειρῶν, ποδῶν, ἢ περιπεσόντες εἰς ἀλλόκοτόν τινα,
    πάντων λήθην, ὥστε δὲν ἐγνώριζον πλέον οὔτε ἑαυτούς οὔτε τοὺς φίλους αὐτῶν. «Αξιοσημείωτον δὲ ὅτι τὸ ἔτος ἐκεῖνο ὑπῆρξε κατ᾽ ἐξοχὴν
    ἄνοσον ὡς πρὸς τὰς ἄλλας ἀσθενείας, εἰ δέ τις ἔπασχε τυχὸν ἀπὸ –
    ἄλλο τι, τὸ πάθημα αὐτοῦ κατέληγεν εἷς τὸ ἐπικρατοῦν νόσημα.
    Καὶ τὸ μίασμα μετεδόθη μὲν ἐντεῦθεν εἴς τινας τῶν πολυανθρωποτέρων νήσων, ἀλλὰ παντάπασι δὲν προσέβαλε τὴν Πελοπόννησον.

    Ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη δὲν ἔμεινεν ἀργή’ ὃ περὶ τοὺς χρόνους τούτους ἀκμάσας “Ἱπποκράτης ὃ Κῷος, ὃ τῆς ἐπιστήμης ταύτης δημιουργός, ἐμελέτησεν αὐτὸς τὸ νόσημα, καί, τοὐλάχιστον βραδύτερον,
    ἐβοήθησε τοὺς ᾿Αθηναίους, συμβουλεύσας τὴν διὰ πυρὸς κάθαρσιν τῆς
    ἀτμοσφαίρας, εἰς ὃ προῆλθεν ἐπ τῆς παρατηρήσεως, ὅτι οἱ σιδηρουργοὶ σπανιώτατα ἐκρούοντο. ᾿Αλλἁ κατ᾽ ἀρχὰς πάντα τὰ θεραπευτικὰ
    μέσα ὅσα οἱ ἄνθρωποι ἐζήτησαν παρὰ ἱερέων καὶ ἰατρῶν ἀπέθησαν
    μάταια, ὅθεν ἐπεκράτησεν ἀκαταμάχητος καθ᾽ ὅλην τὴν πόλιν
    ἀπελπισία. Φίλοι καὶ συγγενεῖς κατήντησαν νὰ ἐγκαταλείπωσι
    τοὺς ἀσθενεῖς αὐτῶν ἐρήμους πάσης ἐπιμελείας καὶ παραμυθίας: οἱ
    περὶ τὰς ταφὰς νόμοι δὲν ἑτηροῦντο καὶ οὐ μόνον ἔθαπτον ὅπως ἕκαστος ἠδύνατο, ἀλλὰ καὶ ἀτάφων νεκρῶν σωροὶ ἔκειντο τῆδε κακεῖσε,
    ἡμιθνῆτες ἐκυλίοντο εἷς τὰς οδοὺς καὶ περὶ τὰς κρήνας ἁπάσας, διὰ
    τὴν τοῦ ὕδατος ἐπιθυμίαν: καὶ αὐτὰ τὰ ἱερὰ ἐν οἷς διετέλουν ἐσκηνωμένοι πολλοὶ ἄνθρωποι, ἦσαν νεκρῶν πλήρη. Εἰς δὲ τὸ τραγικὸν
    τοῦτο θέαμα τῶν φυσικῶν παθημάτων, προσετέθη καὶ τὸ ἔτι φοβερώτερον ἴσως δεινὸν τῆς ἠθικῆς παρκλυσίας. ᾿Επειδὴ οὐδεὶς ἧτο βέβαιος
    ἂν ζήσῃ αὔριον, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἔβλεπον τοὺς μὲν πλουσίους αἲφνιδίως ἀποθκήσκοντας, τοὺς δ᾽ οὐδὲν πρότερον κεκτημένους, εὐθὺς τὰ
    ἐκείνων ἔχοντας, ἐπειδὴ ἑνὶ λόγῳ ἐφήμερα ἤδη ἔλογίζοντο τά τε σώματα καὶ τὰ χρήματα, πάντες ἔσπευδον νὰ εὐχαριστήσωσι τὰς ὁρέξεις αὐτῶν καὶ ἐξετραχηλίζοντο εἷς τὴν ἐσχάτην ἀσωτείαν καὶ άκολασίαν. Οὐδεὶς ἧτο πρόθυμος νὰ ἐργασθῇ, διότι δὲν ἤξευρεν ἂν προφθάσῃ, πρὶν ἀποθάνῃ, νὰ δρέψῃ τὸν καρπὸν τῆς ἐργασίας του, ὅθεν
    μόνον τὸ ἡδὺ καὶ μόνον τὸ ἁμέσως κερδαλέον κατέστη καλὸν καὶ

    χρήσιμον. Θεῶν δὲ φόβος ἢ ἀνθρώπων νόμος οὐδεὶς ἀπέτρεπεν ἀπὸ
    τῆς ἀνομίας τὸ μὲν διότι ἴσον ἔκρινον καὶ εὐσεθειαν καὶ ἀσέβειαν,
    ἐξ ἴσου βλέποντες πάντας ἀπολλυμένους, τὸ δὲ διότι οὐδεὶς τῶν παρανομούντων ἤλπιζε νὰ ζήσῃ μέχρι τῆς δίκης, δι᾽ ἧς ἠδύνατο νὰ τιμωρηθῇ- καὶ ἔπειτα πολὺ μείζονα θεωροῦντες τὴν τιμωρίαν, τὴν ἤδη
    κατεψηφισμένην καὶ ἐπικρεμαμένην, εὔλογον ἐνόμιζον, πρὶν αὕτη ἐπι-
    πέσῃ, ν᾿ ἀπολαύσωσί τι τοῦ βίου.

    Μηδεὶς δὲ δυσπιστήσῃ πρὸς ταύτην τὴν ὑπὸ τοῦ Θουκυδίδου διαγράφομένην εἰκόνα, μηδὲ ἀπορήσῃ πῶς οἱ ᾿Αθηναῖοι ἐξώκειλαν ἕνεκα
    τῆς ἐπιδημίας, εἰς τοιαύτην ἠθικὴν παραλυσίαν, ἐνῷ ἐν τοῖς καθ᾽
    ἡμᾶς χρόνοις, ἐπιδημία οὐδὲν ἧττον φοβερά, ἣ ἀσιανὺ χολέρα, ἐνσκήψασα εἷς τὴν Ευρώπην, οὔτε εἷς τὴν ᾿Αγγλίαν, οὔτε εἷς τὴν Γαλλίαν ἢ τὴν Γερμανίαν ἢ τὴν Ἑλλάδα, οὔτε εἰς τὴν ‘Ῥωσίαν αὐτὴν
    ἐπήνεγκε τοσοῦτον ἀπαίσια ἀποτελέσματα. Ἡ κυριωτάτη αἰτία τῆς
    περὶ τοῦτο διαφορᾶς, ὡς καὶ περὶ πολλὰ ἄλλα, μεταξὺ τῶν ἀρχαίων
    ἑλληνικῶν πολιτειῶν καὶ τοῦ νεωτέρου χόσμου, ἔγκειται εἷς τὸ ὅτι
    αἱ ἀρχαῖαι ἡμῶν πολιτεῖαι συνεκροτοῦντο ἀπὸ μιᾶς πόλεως, ἐνῷ αἱ
    νεώτεραι συγχροτοῦνται ἀπὸ δλοκλήρων ἐθνῶν. ᾿Εντεῦθεν ὁσάκις σήμερον ἐπιδημία. ἐνσκήψῃ εἷς μίαν ἢ καὶ πλείονας πόλεις ἐπικρατείας
    τινός, δὲν νοσεῖ φυσικῶς καὶ ἠθικῶς δλόκληρος ἡ ἐπικράτεια, ἀλλὰ
    μέρος τι αὑτῆς, ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἐλάχιστον, τὸ δὲ λοιπὸν οὐ μόνον
    καθ᾽ ἑαυτὸ ὑγιαίνει, ἀλλὰ καὶ ἐπερχόμενον εἰς βοήθειαν καὶ παραμυθίαν τῆς πασχούσης μοίρας, προλαμβάνει ἢ περιστέλλει τὴν ἠθικήν ἔκλυσιν. Ἐνῷ ἐπειδὴ αἱ ᾿Αθῆναι ἀπετέλουν, κυρίως εἰπεῖν, τὸ
    ὅλον τῶν ᾿Αθηναίων κράτος, ἡ ἐπιδημία, εἰσβαλοῦσα εἰς αὐτάς. δὲν
    ἐμάστιξεν ἁπλῶς μίαν μόνην πόλιν, ἀλλὰ ὁλόκληρον τὸ κράτος τῶν
    ᾿Αθηναίων᾽ ἑνόσησε λοιπὸν ὁλόκληρον τὸ χράτος τοῦτο, φυσικῶς τε
    καὶ ἠθικῶς, καὶ περιέπεσεν εἷς τὴν δεινοτέραν ἀμηχανίαν καὶ παράλυσίαν, τόσῳ μᾶλλον ὅσῳ οὐδαμόθεν εἶχε νὰ ἐλπίση βοήθειαν ἢ νὰ
    φοθηθῇ περιστολήν. Ἵνα δὲ κατανοήσωμεν ἔτι καλλίτερον τὴν κατὰν
    τοῦτο διαφορὰν μεταξὺ τοῦ ἀρχαίου καὶ τοῦ νεωτέρου κόσμου, ἐξ
    ἀναλογίας τινός, ἀντιπαραβάλωμεν τὰ ὑλικὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὃποῖα ἐπήνεγκεν ἡ ἐπιδημία. εἰς τὸ κράτος τῶν ᾿Αθηναίων, καὶ τὰ
    ὑλικὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα ἐπήνεγκεν ἡ ἀσιανὴ χολέρα εἰς οἷανδήποτε νεωτέραν εὐρωπαϊχῆν ἐπικράτειαν. Ἡ νόσος παρέμεινεν ἐν
    ᾿Αθήναις καθ᾽ ὅλον τὸ δεύτερον καὶ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ πολέμου’ ἐ-
    πειτα ἐν διαστήματι ἑνὸς καὶ ἡμίσεος ἔτους, συνέθη ἐλάττωσις αὖτῆς, μεθ᾽ ὅ ἐπῆλθε δεύτερος παροξυσμός, διαρκέσας ἐπὶ ἓν πάλιν
    ἔτος, μετὰ τῆς αὐτῆς ὡς τὸ πρῶτον ὁρμῆς. ᾿Απέθανον δὲ ἐν ὅλοις
    ἱππεῖς 900, οπλῖται 4400, καὶ τῶν πενεστέρων πολιτῶν τοσοῦτον
    πλῆθος ὥστε ἡ ἐξαρίθμησις αὐτῶν ἀπέθη ἀδύνατος.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s