Νεοπατερικά

Γράφει ἕνας Φυσικὸς καὶ πτυχιοῦχος θεολόγος ὅτι

τα υλικά του αγιασμένου άρτου και οίνου συνεχίζουν να έχουν και κατά την «Θεία Κοινωνία» όλες τις φυσικές, χημικές και βιολογικές τους ιδιότητες.

Μετά, μᾶς ἔρχεται κατὰ νοῦ τὸ ἑξῆς, ἀπὸ τὸ «Γεροντικό», ποὺ λέει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο:

«Κάποιος ἀναχωρητής, ἀπὸ ἀμάθεια πιὸ πολύ, δὲν ἤθελε νὰ παραδεχτῆ πὼς ὁ Ἅγιος Ἄρτος, ποὺ μεταλαμβάνομε, εἶναι αὐτὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Οἱ Γέροντες ποὺ τὸ ἔμαθαν, τὸν φώναξαν κι ἐπεχείρησαν νὰ τοῦ ἐξηγήσουν τὴν ὀρθὴ ἄποψι τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ὥστε νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ τὴν πλάνη του. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἤθελε μὲ κανένα τρόπο νὰ πειστῆ. Οἱ Πατέρες τὸν ἄφησαν, ἀλλὰ ἔκαναν προσευχὴ νὰ τὸν φωτίση ὁ Θεὸς νὰ καταλάβη τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ μὴ χάση τοὺς κόπους του. Μιὰ Κυριακή, ὁ Ἀναχωρητὴς παρακολούθησε τὴ Θεία Λειτουργία μαζὶ μὲ δυὸ ἀπὸ τοὺς Γέροντες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Βῆμα τοῦ ναοῦ τῆς σκήτης. Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Ἱερεὺς πῆρε στὰ χέρια του τὸ πρόσφορο, γιὰ νὰ προσκομίση, εἶδαν κατάπληκτοι ἕνα Βρέφος ξαπλωμένο ἐπάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Κι ὅταν ἄρχισε νὰ διαμελίζη τὸν Ἄρτο, φάνηκε Ἅγιος Ἄγγελος ἐπάνω ἀπὸ τὸ Θυσιαστήριο, κρατώντας μάχαιρα στὰ χέρια του. Διαμέλιζε κι αὐτὸς συγχρόνως μὲ τὸν Ἱερέα τὸ Θεῖο Βρέφος κι ἔχυνε τὸ Αἷμα Του στὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ὁ πλανεμένος Ἀναχωρητὴς ταράχτηκε ἀπὸ τὸ φοβερὸ ἐκεῖνο θέαμα. Ἡ ταραχή του ὅμως μεταβλήθηκε σὲ τρόμο, ποὺ τὸν συγκλόνισε ὁλόκληρο, ὅταν ὕστερα ἀπὸ λίγο, ποὺ πῆγε νὰ κοινωνήση, εἶδε στὸ Ἅγιο Ποτήριο ἀνθρώπινη σάρκα βαμμένη στὸ αἷμα. Κλαίγοντας τότε ὡμολόγησε τὴν πλάνη του καὶ παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ σκεπάση μὲ τὴ Χάρι Του τὰ Θεῖα Μυστήρια γιὰ νὰ τολμήση νὰ κοινωνήση. Ἔτσι εἶδε πάλι Ἄρτο καὶ Οἶνο μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο»

Ἡ δυτικίζουσα τάση νὰ ποῦμε ὅτι τὸ ψωμὶ παραμένει (ἔστω καὶ «ταυτοχρόνως») ψωμὶ κ.ο.κ., νὰ τὸ ψάξουμε σὲ κατεύθυνση διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν πατερική, προκειμένου μετὰ ἄλλοι (θεολόγοι καὶ Χριστιανοί) νὰ ἀρχίσουν νὰ μιλᾶνε γιὰ πλαστικὰ κουταλάκια (θὰ τὰ ξεπλένουν στὸ νεροχύτη; ) καὶ γιὰ πλαστικὰ πιατάκια παιδικῶν πάρτυ. Καὶ τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὸ ρητορικὸ ἐρώτημα τοῦ ἰδίου θεολόγου

δεν γνωρίζω πόσοι συνειδητοποιούμε την κεντρική τους σημασία: ««Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Τι είναι ο φόβος Θεού; Μήπως είναι αυτό που καταδίκασε ο Ιησούς στον τρίτο πειρασμό, «ουκ εκπειράσεις Κύριον τω Θεώ σου»; […] Ποια είναι η αγάπη μας για τους δίπλα και τους «άλλους»; Κι αν κοινωνούμε με ασθένειες που «κολλούν» στην λαβίδα και μεταφερθούν στον επόμενο;

Ἐδῶ μπορεῖ κάποιος ν’ ἀπαντήσει ὅτι συχνὰ εἴμαστε ἄρρωστοι χωρὶς νὰ τὸ ἔχουμε ἀνακαλύψει, κι ἑπομένως ἡ θέση τοῦ φυσικοθεολόγου ὅτι ἂν κοινωνοῦμε ἔχοντας ἀρρώστιες ποὺ κολλᾶνε τότε δὲν ἀγαπᾶμε τὸν «ἑπόμενο» εἶναι παραπλανητική, γιατὶ ἰσχύει μόνο στὴν ὑποπερίπτωση στὴν ὁποία κάποιος γνωρίζειὑποπτεύεται ὅτι ἔχει π.χ. κορωνοϊὸ κι ὡστόσο κοινωνεῖ μαζὶ μὲ ἄλλους. Ἄλλωστε, ὁ φυσικός-θεολόγος «ἀγνοεῖ» τὰ παραδείγματα ἱερέων ποὺ κοινωνοῦσαν βαριὰ ἀρρώστους (π.χ. μὲ Ἔμπολα), κι ὅμως οὐδέποτε κόλλησαν -δίχως νὰ «ἐκπειράξουν Κύριον τὸν Θεό τους».

Προφανῶς ὅταν εἶσαι ἄρρωστος, ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀρρώστια, σοῦ ἐπιτρέπεται καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴν παρευρεθεῖς στὴν ἐκκλησία. Ὅπως ἀντίστοιχα δὲν βγαίνεις βόλτες, ὥσπου νὰ γίνεις καλά. Τὸ νὰ ἀποφύγεις, ὅμως, νὰ κοινωνήσεις ἐπειδὴ «μπορεῖ νὰ εἶσαι ἄρρωστος καὶ ἔτσι νὰ κολλήσεις τὸν ἑπόμενο ἐπιδεικνύοντας ἔλλειψη ἀγάπης», δὲν βασίζεται πουθενά.

Ἄλλος θεολόγος, λέει ὅτι ὁ πιστὸς εἶναι κι αὐτὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ ἂν θὰ κοινωνήσει ἢ ὄχι, γιὰ χάρη τοῦ ὀλιγόπιστου φίλου του. Φυσικά, ἐὰν πιστεύεις (πάλι, ἀποσιωπῶνται οἱ ξεκάθαρες περιπτώσεις ἀπόδειξης γιὰ μὴ μετάδοση ἀρρώστιας) ὅτι «πειράζεις τὸν Θεὸ» ἀναγκάζοντάς τον νὰ κάνει τὸ θαῦμα «τοῦ νὰ μὴ κολλήσεις κοινωνώντας» καὶ «πιστεύεις σὲ ἀναγκαιότητες» (αὐτὸ ὑποστηρίζει ὁ ἴδιος), τότε πέφτεις σὲ ἕναν ἀντισακραμενταλισμὸ ἐμπνεόμενο ἀπὸ δυτικοὺς προβληματισμούς. Αὐτὰ τὰ μυστήρια ἔδωσε ὁ Χριστὸς στὴν Ἐκκλησία, καὶ δὲν ἐξαναγκάζουν τὸν Θεὸ συνεπῶς οἱ πιστοὶ μὲ τὸ νὰ πιστεύουν ὅτι μέσῳ τῶν μυστηρίων αὐτῶν σώζεται (καὶ συνεπῶς, δὲν ἀρρωσταίνει οὔτε βλάπτεται) ψυχοσωματικὰ ὁ Χριστιανός. «Διαρκὲς θαῦμα» δὲν ἦταν ὁ ἱερέας στὴ Σπιναλόγκα; Μᾶλλον ἔχουμε μπερδέψει τὰ ἀβγὰ καὶ τὰ πασχάλια, καὶ νομίζουμε ὅτι ἡ διαρκὴς παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐμποδίζει τὴ φθορά, συνιστᾶ «μαγικὸ διαρκὲς θαῦμα» καὶ ἐπιστημονικίζουσα τάση. Μὲ τὴν ἴδια λογική, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀρνηθεῖ καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων: ὡς «διαρκὴ ἐξαναγκασμό». Κι ὁ κατήφορος τῶν ἐκπτώσεων δὲν θὰ σταματοῦσε. Ἂς ἀποδείξει ὁ θεολόγος ὅτι κόλλησαν κάποια ἀρρώστια ἐξαιτίας τῆς μετάληψης, ἱερεῖς καὶ πιστοί. Ὅσοι ἐγείρουν τέτοιο ζήτημα, νὰ κολλήσεις κορωνοϊό, εἶναι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ὑπεύθυνοι γιὰ νὰ ἀποδείξουν ἐπιστημονικὰ τὴ θέση τους -ὄχι ὅσοι δὲν βρίσκουν βάσιμη τὴ θέση αὐτήν. Δὲν θὰ ἀποδείξουμε ἐμεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχουν νεράιδες, ἀλλὰ ὅσοι λένε ὅτι ὑπάρχουν.

Ἀσφαλῶς, οὔτε καθένας ἐπιλέγει πότε θὰ κοινωνήσει -πρέπει νὰ τὸν ἀφήσει ὁ ἐξομολόγος του- οὔτε ἡ λογικὴ τῆς μαγκιᾶς «θὰ κοινωνήσω, γιὰ νὰ σᾶς δείξω ὅτι δὲν κόλλησα» εὐσταθεῖ, γιατὶ τότε ἡ μετάληψη γίνεται ἰδεολογία κι ὄχι ἀνάγκη. Ἀλλὰ ὄχι νὰ πᾶμε στὸ ἄλλο ἄκρο, ποὺ οἱ Νεορθόδοξοι λένε, ὅτι ὅταν θέλουμε ἀνοιχτὲς ἐκκλησίες καὶ κανονικὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόγραμμα, τότε «δὲν ἀγαπᾶμε τὸν ἑπόμενο» καὶ «ἐξαναγκάζουμε τὸ Θεὸ γιὰ διαρκὴ θαύματα».

This entry was posted in θρησκεία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s