Αἰσιόδοξοι

Στὴν ἀναμπουμπούλα μόνο ὁ λύκος χαίρεται, γιατὶ θὰ ἐκβιάσει μέσῳ τῆς κατάστασης ἔκτακτης ἀνάγκης γιὰ ἀλλαγὲς πρὸς τὸ οἰκονομικὰ χειρότερο καὶ πολιτικὰ αὐταρχικότερο.

Δεκάδες ἦταν τὰ ἑλληνικὰ καθεστωτικὰ ἄρθρα κατὰ τὸν τελευταῖο ἑνάμιση μήνα γιὰ τὸν ἐνδιαφέροντα νέο Κόσμο ποὺ ἔρχεται «μετά» τὴ λήξη τῆς ἐπιδημίας, γιὰ τὴν κρίση ὡς εὐκαιρία, γιὰ τὸν κόσμο μας ποὺ «δὲν θὰ εἶναι ξανὰ ὁ ἴδιος», καὶ ἄντε πότε θὰ ἔρθει αὐτὸς ὁ νέος κόσμος. Νοιώθει καθένας τὴν ρητὴ Ἀπειλὴ πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ «σχέδια». Ἀναδιατάξεις κατὰ τῶν πολλῶν καὶ μὴ κρατούντων στὴν ἐργασία (π.χ. κατάργηση κόστους ἐργοδότη, μὲ τὸν ἐργαζόμενο ὑποχρεωμένο νὰ μετατρέψει σὲ γραφεῖο τὸ σπίτι του), τοὺς μισθούς, τὴν ὑγεία, τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα, τὴν ἁπλὴ ἀνθρώπινη συναναστροφὴ καὶ κανονικότητα.

Τὸ ὅλο ζήτημα εἶναι ποιὸς θὰ χρησιμεύσει σὲ ποιόν. Τὴν τελευταία φορὰ πάντως ποὺ ἐτέθη τέτοιο ζήτημα, οἱ μετασοβιετικοὶ «ἐπαναστάτες» στάθηκαν χρήσιμοι στοὺς νικητὲς νεοφιλελεύθερους, μὲ τὴν ὑποστήριξη ποὺ ἔδωσαν στὰ σχέδια τῶν τελευταίων γιὰ de facto κατάργηση τοῦ ἐθνοκράτους καὶ ἀλλοίωση τῆς ὁμοιογένειας τῶν ἐθνικῶν κρατῶν. Δὲν ἔφεραν οἱ νεοφιλελεύθεροι τὴν «ἐπανάσταση», ὅμως οἱ «ἐπαναστάτες» νόμιζαν ὅτι θὰ πραγματοποιηθεῖ μὲ πλάγιο τρόπο ὁ διεθνισμός (τὰ ἴδια πίστευε καὶ γιὰ τὴ Βρετανικὴ Αὐτοκρατορία ὁ Μάρξ, πὼς δῆθεν ἀντιστεκόμενη στὸν Τσαρισμὸ θὰ ἔφερνε μιὰ ὥρα νωρίτερα τὴν «Ἐπανάσταση», ἐνῶ ἡ Βρετανία ὠφελεῖτο ἀπὸ τέτοια μαρξικὴ «συναίνεση»). Ποιὸς κέρδισε ἄραγε μὲ τὰ no borders, ἡ «ἐπανάσταση» τῶν ἀναρχοαριστερῶν καὶ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη, ἢ ἀντίθετα, οἱ νεοφιλελεύθεροι; Σαφῶς, οἱ δεύτεροι. Τὸ πάθημα ὅμως δὲν ἔγινε μάθημα σὲ κανέναν.

Μόνο οἱ αἰσιόδοξοι προσδοκοῦν ἀνασύνταξη-ἀνάσταση τοῦ δημοκρατικοῦ ἔθνους-κράτους. Μόνο οἱ αἰσιόδοξοι δὲν διέκριναν τὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν σουρεαλιστικῶν ἀτομικῶν «δικαιωμάτων» (π.χ. σεξουαλικῶν μειονοτήτων, ἀντισπισιστῶν κ.λπ.) τὰ ὁποῖα ὑπερπροβάλλονταν ἐπὶ δεκαετίες, καὶ τοῦ περιορισμοῦ τῶν πραγματικῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων (συνάθροιση, λατρεία κ.λπ.), καὶ ἔτσι κατηγόρησαν τοὺς ὑποστηρικτὲς τῶν δεύτερων ὡς ἀνεύθυνους συνοδοιπόρους ἢ «συγκάτοικους στὴν τρέλλα» τῶν πρώτων. Ἀναμενόμενο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Κυρίαρχος ἐπιβάλλει τὴν ἑρμηνεία του (π.χ. δεῖτε πῶς ἐσωτερίκευσαν τὸ φόβο-ὑποταγὴ οἱ λαϊκὲς μάζες), καὶ ὄχι οἱ περιθωριακοί. Ἡ φωνή τους εἴτε δὲν ἀκούγεται εἴτε διαστρεβλώνεται καὶ ἀποταμιεύεται ὡς πολιτικὸ κεφάλαιο «συναίνεσης» τῆς κοινωνίας. Πέρα ἀπὸ δυστυχία, αὐτὸ εἶναι τόσο ἀναμενόμενο ὅσο ὅτι ὁ ἥλιος βγαίνει κάθε μέρα ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Ἀλλιῶς δὲν θὰ ἦταν αὐτὸς ὁ Κυρίαρχος οὔτε οἱ ἄλλοι οἱ περιθωριακοί.

Ἡ ἐλπίδα πεθαίνει τελευταία, βεβαίως, ἀφοῦ πρῶτα σὲ σκοτώσει.

This entry was posted in κοινωνία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s