«Γιατί, οἱ ἄλλοι ἦταν καλύτεροι;;»

Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔκανε ἕνα τερατῶδες, ἀσυγχώρητο λάθος, ποὺ δὲν γινόταν νὰ μὴν τὸ κάνει ἐξαιτίας τῆς ἰδεοληψίας του. Ἄνοιξε τὰ σύνορα τάχα γιὰ ἀνθρωπιά. Δὲν χρειάζεται νὰ πῶ περισσότερα. Ἔχει μαλλιάσει ἡ γλώσσα μου νὰ τὸ λέει, νὰ λέει τί εἶναι ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα. Δὲν ἔχει νόημα. Εἶναι ἀσυγχώρητος ὡς πρὸς αὐτό. Πολιτικά, γιατὶ ἀκόμη καὶ νὰ συγχωρήσουμε καθένα ἀπὸ τοὺς ὑπαίτιους, τὸ κακὸ ἔγινε καὶ δύσκολα ξεγίνεται. Βαριέμαι νὰ λέω γιὰ 1001η φορὰ τὰ ἴδια. Ἀσυγχώρητο γιὰ πάντα -πολιτικά.

Ἀλλὰ ὑπάρχουν στὴν πολιτικὴ ζωὴ καὶ ἄλλα τερατώδη, ἀσυγχώρητα λάθη. Ἀκόμη πιὸ μεγαλύτερα. Τὸ ποδοπάτημα, ἡ περιφρόνηση, τὸ μίσος πρὸς τὸν μόνο πραγματικὸ νέο ἑλληνικὸ πολιτισμό (κι ὄχι τὴ λόγια σαβούρα τῶν ἐλίτ, ποὺ νομίζουν ὅτι μόνο αὐτοὶ διαβάζουν), τὴν Ὀρθοδοξία μὲ ἀπαγόρευση τῆς θείας λειτουργίας, τοῦ ἐπίκεντρου τῆς χριστιανικῆς λατρείας καὶ χριστιανικῆς ἀντίληψης γιὰ τὴν πραγματικότητα καὶ τὸν ἄνθρωπο ὡς ὄν. Εἶναι ἀσυγχώρητα ὅλα αὐτά, στὸν αἰώνα τῶν αἰώνων. Γιὰ πάντα. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν οἱ 9 στοὺς 10 ἐγκρίνουν τὰ μέτρα. Καὶ τὰ 10 ἑκατομμύρια Μικρασιατῶν τὸ 1071, ἄλλαξαν ἄποψη καὶ τούρκεψαν, αὐτὸ μήπως θὰ πεῖ ὅτι ὡς πλειοψηφία εἶχαν δίκαιο; Δὲν μᾶς νοιάζει ἐὰν ἔχει ἀποστατήσει τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀπὸ τὸ 98% τοῦ πληθυσμοῦ στοῦ ὁποίου τὶς Ἀστυνομικὲς ταυτότητες ἔγραφε «Χ.Ο.».  Σιγὰ μὴν ψηφίσουμε καὶ γιὰ τὴ θεότητα τοῦ Ἰησοῦ ἐπειδὴ ἀσπάστηκε ὁ «λάτρης τῆς μαγειρίτσας» καὶ ὁ «ψήστης τοῦ ἀρνιοῦ» τὴν κοσμοθεώρηση τῆς σύγχρονης ἐποχῆς. Ψηφίσαμε μιὰ φορὰ στὴν Α΄ Οἰκουμενική, καὶ τέλος. Δὲν μᾶς νοιάζει τὸ σαχλεπίσαχλο ἐπιχείρημα «μὰ καὶ ἄλλοι πολὺ πιστοὶ Χριστιανοὶ δὲν διαφωνοῦν μὲ τὰ μέτρα». Ἔχουμε ἱστορικὰ παραδείγματα, κι ὄχι θεωρητικολογίες ὅπως οἱ ἀντίπαλοί μας: Μόνο ἕνας Ὀρθόδοξος, ὁ Μάρκος Εὐγενικός, ποὺ δὲν ὑπέγραψε τὴν Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, ἦταν ἀρκετὸς γιὰ νὰ γίνει αὐτὴ ἕνα κουρελόχαρτο καὶ νὰ καταρρεύσει, καὶ νὰ πεῖ ὁ Πάπας «Οὐδὲν ἐποιήσαμεν». Ἔχουμε ἄλλα μαθηματικά, ἀπὸ τὸν καιρὸ τῆς Π. Διαθήκης, ὅπου γιὰ μόνο 10 δίκαιους σώζεται μιὰ πόλη γεμάτη πολλαπλάσιους ἁμαρτωλούς. Τὰ μαθηματικά σας -ὅσοι μᾶς θυμίζετε τὸ «9 στοὺς 10»- εἶναι πολὺ καλὰ γιὰ τὴν ἐπιστήμη μόνο. Δὲν μᾶς νοιάζει αὐτὸς ποὺ «γνωρίζει» ὅτι θὰ ζεῖ τὸ 2021 καὶ ποὺ λέει «Δὲ βαριέσαι, καὶ τοῦ χρόνου Πάσχα θὰ ἔχει, θὰ τὸ γιορτάσουμε τότε». Χριστιανικά, βάλλει κατὰ τοῦ πυρήνα τῆς χριστιανικῆς λατρείας δῆθεν ὡς δευτερεύουσας σημασίας πράγματος ποὺ μπορεῖ νὰ μετατεθεῖ στὸ μέλλον. Ἡ λειτουργία δὲν εἶναι συνέλευση οὔτε χόμπι, γιὰ νὰ ἀναβληθεῖ. Ἡ θεία κοινωνία δὲν εἶναι ἔθιμο δίχως τὸ ὁποῖο μπορεῖ καὶ νὰ ζήσει κάποιος Χριστιανός.

Ἡ πίστη καὶ ἡ ἑνότητα τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἀπείρως σημαντικότερα ἀπὸ τὴν ἅλωση τῶν συνόρων. Ὄχι γιατὶ τὸ δεύτερο δὲν εἶναι σημαντικότατο, ὄχι γιατὶ δὲν εἶναι «ἐκ τῶν ὦν οὐκ ἄνευ», ἀλλὰ γιατὶ χωρὶς πίστη καὶ ἑνότητα ἐν πίστῃ, δὲν ὑπάρχουν προϋποθέσεις γιὰ τὴν φύλαξη τῶν συνόρων. Ὅμοιος μὲ τοὺς ἐκ γενετῆς Ἑνωτικοὺς Παλαιολόγους, ποὺ σμπαράλιασαν τὸ Βυζάντιο, ὁ ἀθεοπροτεστάντης δυτικομαθημένος («ἀτομικὴ προσευχή») Κούλης, ποὺ ἔκλεισε τὶς ἐκκλησίες, ἔπαιξε τὸ θεατράκι τῆς πανεθνικῆς ἀντίστασης στὰ σύνορα βαριὰ γιὰ ἕνα μήνα, καὶ μετὰ δὲν ἄντεξε ἄλλο παραμύθι, κι ἐπανέφερε τὸ δικαίωμα αἴτησης ἀσύλου στοὺς Μουσουλμάνους, τοὺς ὁποίους μεταφέρει στὴν ἐνδοχώρα. Χωρὶς ὀρθόδοξη πίστη, δηλαδὴ τὴν ἀληθινὴ ἑνότητα τῶν Ἑλλήνων, οἱ ψευτομεσσίες καὶ «Ἡγέτες» ἀποδεικνύονται τζούφιοι. Ἐὰν ὁρισμένους τοὺς ἀρκεῖ ἡ «ἑνότητα τῶν Ἑλλήνων, ἔστω καὶ χωρὶς ἀνοιχτὲς ἐκκλησίες», ἡ πραγματικότητα τοὺς διέψευσε. Ναί, εἶναι ὄντως «ἑνότητα τῶν 9/10 (ὅλων) τῶν Ἑλλήνων», ἀλλὰ ἐθνικὴ ἑνότητα ἡ ὁποία μᾶς μεταβάλλει σὲ Ἀφγανιστάν. Τὸ σοφὸ 9/10 ποὺ τάσσεται «ὑπὲρ τοῦ κλεισίματος τῶν ἐκκλησιῶν» ὑπακούει καὶ σὲ μία ἀκόμα πάνσοφη ἀπόφαση τοῦ ἴδιου Ἡγέτη: τὸν μεθοδικὸ ἐξισλαμισμὸ τῆς Ἑλλάδας. Ἔτσι ἔχουν αὐτά, ὅταν ἔχουμε λάθος προσήλωση σὲ λάθος ἡγέτη (καὶ σὲ λάθος περιεχόμενο ἐθνικῆς ἑνότητας), ἅπαξ αὐτὸς θεωρηθεῖ ἡγέτης ἀπὸ τὴν πλειονότητα. Αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα ἔχει ἡ «ἐθνικὴ ἑνότητα & ὑπακοὴ πάσῃ θυσίᾳ καὶ ἀνεξαρτήτως περιεχομένου». Σημασία ἔχει ὅτι ἡ κυβέρνηση αὐτὴ θὰ κάνει ὅ,τι γουστάρει γιὰ κάθε θέμα, ἐπειδὴ ἀντιμετωπίστηκε ὡς «ἡ σωτηρία ἀπὸ τὸ Σύριζα», καὶ γι’ αὐτὸ ὁ «σοφὸς λαὸς» θὰ καταπιεῖ τὰ πάντα (καὶ τοὺς Μουσουλμάνους ἐποίκους) ὅπως κατάπινε ὄχι μόνο τὰ Μνημόνια ἀλλὰ καὶ τὴν στάση τοῦ Μητσοτάκη γιὰ τὶς Πρέσπες: σιωπηρὰ καὶ ἥσυχα. Πράγματι, ἀφοῦ μέγιστη σημασία ἔχει νὰ φύγει ὁ Σύριζα, τοῦ συγχωρεῖ ὁ λαὸς καὶ τὴ στάση του γιὰ τὴ Μακεδονία, καὶ τοὺς «πρόσφυγες» στὴν ἐνδοχώρα.

Θὲς ἐπειδὴ στὴν κυβέρνηση Τσίπρα ἦταν κι ὁ καρεκλάκιας Καμένος ποὺ (νόμιζαν οἱ Ἀριστεροὶ ὅτι) τὸν χρειάζονταν, θὲς ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ ἀνοίξουν κι ἄλλα μέτωπα πέρα ἀπὸ τὸ ψευτοπροσφυγικό, οἱ Ἀριστεροὶ περιορίστηκαν στὶς ἐμετικὲς ἀλλαγὲς τῶν βιβλίων τῶν θρησκευτικῶν. Δὲν λέω ὅτι σήμερα οἱ Συριζαῖοι θὰ ἦταν καλύτεροι. Πιθανότατα νὰ ἔκαναν τὸ ἴδιο. Λέω ὅτι στὶς συμφορὲς ποὺ ἔτυχαν στὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴ δική του διακυβέρνηση, ἐκείνη ποὺ καθενὸς τοῦ ἔλαχε, ὁ Χριστιανισμὸς ἐπλήγη (κατὰ πολὺ περισσότερο) ἐπὶ Κυριάκου παρὰ ἐπὶ Ἀριστερᾶς.

Ἐπειδὴ ξανὰ ἔρχεται σύντομα (ἐξαιτίας τῆς ἐπερχόμενης ἀνεργίας) τὸ αἰώνιο ἐπιχείρημα «γιατί, οἱ ἄλλοι ἦταν καλύτεροι;», ἔχω νὰ πῶ ὅτι ὅσο μνημονιάκιας ἦταν ὁ Μητσοτάκης καὶ τὰ ζόμπι τῆς διετίας 2012-2014, ἄλλο τόσο ἦταν καὶ οἱ Συριζαῖοι μὲ τὰ ἀλλεπάλληλα μνημόνια ποὺ ὑπέγραψαν. Καταστροφεῖς καὶ οἱ δύο. Δὲν βρίσκω στὸν τομέα αὐτὸν διαφορά. Οὔτε στὸ προσφυγικὸ βρίσκω διαφορὲς μεταξὺ ΝΔ καὶ Ἀριστερᾶς. Καταστροφεῖς καὶ οἱ δυό. Βρίσκω ὅμως σὲ ἕνα τρίτο πεδίο, τοῦ σεβασμοῦ (ἔστω καὶ μικροπολιτικοῦ, καὶ κατ’ ἀνάγκην) τῆς θρησκείας. Παρὰ τὸ ὅτι, χάρη στὴν τρομοκρατία τῶν ΜΜΕ καὶ τὴν ἀνημποριὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, 9 στοὺς 10 συμφωνοῦν μὲ τὰ μέτρα, τὰ μέτρα αὐτὰ συνιστοῦν ἐμφύλιο καὶ πλῆγμα κατὰ τοῦ πιὸ σκληροῦ πυρήνα τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας. Καὶ ναί, ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἑλληνικὴ ταυτότητα, ἀλλιῶς θὰ ἤσασταν ὅλοι Βαλαάδες, Τουρκοκρητικοί, Τουρκοπόντιοι, Γιουροῦκοι. Καὶ θὰ γίνετε σὰν κι αὐτούς, βεβαίως. Ἄλλωστε, κι ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν διαφώνησε μὲ τὰ μέτρα.

Ἐδῶ νὰ πῶ ὅτι δὲν ἔχω πρόβλημα μὲ τοὺς ἄθεους γενικά. Γνωρίζω ἄθεους ἢ ἄθρησκους ἢ ἀδιάφορους, ποὺ εἶδαν, γιὰ διαφορετικοὺς λόγους, πόσο λάθος ἦταν ἡ γενικὴ καραντίνα. Παρ’ ὅλο ποὺ δὲν συμπαθῶ καθόλου τὴν ἰδέα τοῦ νὰ εἶσαι ἄθεος ἢ ἀδιάφορος, δὲν κρίνω ἕναν ἄθεο μὲ τὸ κριτήριο τοῦ ὅτι εἶναι ἄθεος ἢ καὶ ἀθεϊστής, ὅπως καὶ δὲν κρίνω ἐκ προοιμίου θετικὰ ἕναν Χριστιανὸ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι Χριστιανός (ἀλλὰ θέλει τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν). Κρίνω τὸν ἄθεο ἀρνητικὰ μόνο ὅταν θέλει νὰ υἱοθετήσουν οἱ Χριστιανοί, τὸ δικό του, ἀτομικὸ φόβο (καὶ τὴν εἰλικρινὴ ἔγνοια του γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους στὴ βάση ὅμως αὐτοῦ τοῦ φόβου) ποὺ στηρίζεται στὴν -κατὰ τοὺς Χριστιανούς- προκατάληψη ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ἄλλη ζωὴ ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν καί, συνεπῶς, κανένα ἄλλο νόημα αὐτῆς τῆς ζωῆς πέρα ἀπὸ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ θανάτου πάσῃ θυσίᾳ (κι ἐνάντια σὲ ἱστορικὲς ἀποδείξεις γιὰ τὸ ἀντίθετο, λ.χ. στὸ «ἐλευθερία ἢ θάνατος»). Ἡ συλλογιστική του γιὰ τὸ δημόσιο συμφέρον δὲν βασίζεται στὴν πραγματικότητα «αὐτὴν καθεαυτήν», ἀλλὰ σὲ μιὰ (ἀντι)μεταφυσικὴ ἑρμηνεία καὶ προκατάληψη γιὰ τὴν πραγματικότητα.

Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτή, καὶ ἀποκλειστικὰ αὐτή, ἡ σημερινὴ κυβέρνηση εἶναι χειρότερη. Καμμία συμπάθεια φυσικὰ πρὸς τὸ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ὅ,τι μᾶς προκάλεσε. Ὅμως ὁ Σύριζα πέθανε γιὰ πάντα. Καὶ ὅταν ἔρθει στὴν ἐπιφάνεια ἡ ἀνεργία καὶ τὸ χάος ποὺ ἡ γενικὴ καραντίνα προκάλεσαν, τότε νὰ ἔρθει ὁ Τσιόρδας νὰ παρηγορήσει τὸν κόσμο καὶ τοὺς «Χριστιανοὺς» ποὺ «γιὰ τὸ καλὸ ὅλων» δὲν πῆγαν (τάχα ἐθελούσια!) στοὺς ναούς. Νὰ πᾶνε τότε, οἱ 9 στοὺς 10, καὶ εἰδικὰ οἱ ἄνεργοι φοβικοὶ «ὑπεύθυνοι πιστοὶ» στὸν Τσιόδρα, νὰ τοὺς πεῖ ἕνα λόγο παρηγορητικό. Λεφτὰ πάντως, δὲν θὰ λάβουν ἀπὸ αὐτόν -μιὰ ποὺ μόνο τὰ λεφτὰ σκέπτονται.

This entry was posted in Αριστερά, Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s