Οἱ μόνοι ποὺ ἀμφισβητοῦν τὰ μέτρα

Μας αρέσει ή όχι, στην Ελλάδα οι μόνοι που αμφισβητούν έμπρακτα τα αυταρχικά μέτρα της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του κορωνοϊου είναι μια χούφτα παπάδες. Αριστερούληδες, φιλελέδες, ακόμη και αναρχικοί που μας τα ζάλιζαν τόσα χρόνια με ανέξοδη θεωρητικολογία για ελευθερίες και δικαιώματα, όχι μόνο στηρίζουν φανατικά αυτή την ανελεύθερη και ντροπιαστική νομοθεσία αλλά κάποιοι από αυτούς έχουν αναλάβει πρόθυμα και το ρόλο του κρατικού ρουφιάνου.

Πηγή

 

Μου έχουν προσάψει, από την αρχή αυτής της ιστορίας, ότι «δεν φοβάμαι». Ότι πάσχω από κάποιας μορφής κοινωνιοπάθεια, που με καθιστά αδιάφορο απέναντι στο θάνατο, όχι μόνο αγνώστων συμπολιτών μου, αλλά ακόμη και στενών συγγενικών μου προσώπων και, εν τέλει, απαθή απέναντι και στο δικό θάνατο — σχεδόν μια φροϋδική «ενόρμηση αυτοκαταστροφής». Δεν είναι αλήθεια. Δεν είμαι τόσο γενναίος. Φοβάμαι πάρα πολύ και πάρα πολλά. Φοβάμαι όταν ο υφυπουργός πολιτικής προστασίας δηλώνει ξεδιάντροπα ότι «η πολιτεία γνωρίζει ποιοί πέρασαν τα διόδια». Φοβάμαι όταν ο υπουργός «προστασίας του πολίτη» δηλώνει ότι δεν τρέχει τίποτα αν τα κανάλια έδειξαν παραποιημένες εικόνες συνωστισμού από την παραλία της Θεσσαλονίκης, επειδή η εξαπάτηση και η τρομοκράτηση γίνεται για καλό σκοπό. Φοβάμαι όταν ο αξιότιμος κύριος πρωθυπουργός δηλώνει ασταμάτητα ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο», επειδή γνωρίζω ότι στον «πόλεμο» ο πρώτος στόχος είναι ο εσωτερικός εχθρός, οι ανυπάκουοι και αυτοί που εγείρουν αμφιβολίες για τη χρησιμότητα αυτού του «πολέμου».

Φοβάμαι πολύ όταν η εκφωνήτρια της τηλεόρασης αναγγέλλει με το πιο φυσικό ύφος ότι η αστυνομία παρακολουθεί λογαριασμούς χρηστών στα κοινωνικά δίκτυα. Φοβάμαι ακόμα περισσότερο όταν αυτή η φρικώδης παραδοχή, ενός κράτους που έχει κηρύξει πόλεμο εναντίον των πολιτών του, γίνεται δεκτή με «ρεαλισμό» και υφάκι συγκατάβασης, γιατί «έλα μωρέ που πέφτεις από τα σύννεφα» και «έλα μωρέ πάντα έτσι γινόταν». Φοβάμαι όταν όλοι αυτοί οι λαλίστατοι δημόσιοι διανοούμενοι, οι «φιλελεύθεροι» καθηγητάδες και άλλες μεγαλόσχημες περσόνες, που 5 χρόνια συνεχόμενα γάβγιζαν για τις «θεσμικές εκτροπές» της προηγούμενης κυβέρνησης, δεν βρήκαν ούτε μισή λέξη να πουν για την κατρακύλα αυταρχισμού που έχουμε περιπέσει. Φοβάμαι την συστηματική υπόθαλψη μιας κουλτούρας κατάδοσης, που μετατρέπει τον πολίτη σε αστυνόμο και καταδότη του γείτονά του. Φοβάμαι το εχθρικό βλέμμα της γυναίκας στο μινιμάρκετ, επειδή την πλησίασα «υπερβολικά» στην ουρά για το ταμείο. Φοβάμαι μην κάνω κάποιο μικρό λάθος, αφηρημένος, στη συμπλήρωση της ώρας και της ημερομηνίας στο θλιβερό αδειόχαρτο, και μου αποσπάσουν δια της βίας ένα χρηματικό ποσό που χρειάζομαι πολλές μέρες για να αναπληρώσω. Φοβάμαι να επισκεφθώ τη μητέρα μου να μου δώσει ένα πιάτο φαγητό, επειδή οι επισκέψεις απαγορεύονται και ο μόνος τρόπος να δεις τον άνθρωπό σου είναι να πεις ψέματα, ταπεινώνοντας τον εαυτό σου και κουρελιάζοντας την αίσθηση αυτοεκτίμησης σου.

Ο λόγος που γράφω, αιχμηρά και ελάχιστα διπλωματικά όπως παρατήρησε ένας φίλος, δεν είναι ότι δεν φοβάμαι. Γράφω διότι δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου να μένω σιωπηλός μπροστά σε όσα φρικτά συμβαίνουν, παρότι μια κακώς νοούμενη «λογική» μου υπαγορεύει «κάτσε στα αυγά σου μη βρεις μπελά». Είναι ένα αίσθημα δικαίου που με πνίγει, όσο κι αν προσπαθώ να το καταπιέσω. Και όσοι θεωρήσετε αυτή την «εξομολόγηση» φτηνό μελόδραμα και γραφικότητα, δεν σας κακίζω, μπορεί να είναι κι έτσι, από τη δική σας οπτική γωνία και τον δικό σας ηθικό γνώμονα. Για τη δική μου ηθική πυξίδα και τον δικό μου γνώμονα, θα ισχύει πάντοτε 1+1=2, όσοι κι αν πουν το αντίθετο.

 

Επιβλήθηκαν, λέει, τα μέτρα για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή.

Για ποιά κοινωνική συνοχή μιλάμε, όταν ο διπλανός σου σε κοιτάζει με μίσος επειδή τον πλησίασες πέρα από το «επιτρεπόμενο όριο»;

Για ποιά κοινωνική συνοχή μιλάμε, όταν η εξουσία προτρέπει τους πολίτες να καταδίδουν τους γείτονές τους επειδή περιφέρονται «άσκοπα»;

Για ποιά κοινωνική συνοχή μιλάμε, όταν θεωρείσαι δυνάμει δολοφόνος επειδή δεν φόρεσες μάσκα και γάντια;

Για ποιά κοινωνική συνοχή μιλάμε, όταν η πατρώα θρησκεία, το ισοδύναμο της κοινωνικότητας κατά Durkheim, τίθεται υπό διωγμόν και οι λειτουργοί της, οι ποιμένες, συλλαμβάνονται σαν κοινοί εγκληματίες;

Πηγή

Θὰ συμπληρώσω παρομοίως στὴ β΄ ἀνάρτηση ὅτι εἶναι ἄλλο ὁ προσωπικὸς φόβος, ποὺ ὑπάρχει, καὶ ἄλλο ἡ κυριαρχία του στὸν ἑαυτό μας. Ἡ ματαιότητα τῆς κυριαρχίας τοῦ φόβου εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἔχουμε διαβάσει ὅλοι γιὰ ἄτομα ποὺ κόλλησαν παρὰ τὸ ὅτι ἔπαιρναν τὰ μέτρα ἀσφαλείας. Γιὰ τὰ «8 μέτρα ἀπόσταση ποὺ διαδίδεται» ἀντὶ τῶν 2 μέτρων. Γιὰ τὸ ὅτι τὰ ἀντισώματα εἶναι ἐλάχιστα σὲ διάφορους ποὺ ἔγιναν καλά. Γιὰ τὶς σόλες τῶν παπουτσιῶν. Γιὰ τὰ προϊόντα τοῦ σουπερμάρκετ, ποὺ μόλις μποῦμε σπίτι, πρέπει νὰ ἔχουμε ἕνα πάγκο κουζίνας 5 μέτρα (σὰν τῶν ἠθοποιῶν ποὺ μᾶς ἀποκοιμίζουν «Μένω Σπίτι») ὅπου θὰ βγάζουμε ἕνα-ἕνα τὰ προϊόντα, θὰ τὰ ποτίζουμε μὲ ἀπολυμαντικό (!), θὰ τὰ ἀποσυσκευάζουμε σὲ δικά μας τάπερ (!!) καὶ μετὰ θὰ τὰ βάζουμε στὸ ψυγεῖο…. Γιὰ ἕνα κάρο πράγματα, τὰ ὁποῖα ἂν λάβει κάποιος ὑπόψη του, θὰ πρέπει νὰ χωθεῖ σὲ μία τρύπα καὶ νὰ τρώει μάννα ἐξ οὐρανοῦ, καὶ νὰ πίνει νερὸ τῆς βροχῆς.

Δὲν ἀμφισβητῶ τὶς καλὲς προθέσεις ὅσων ἄθεων φοβοῦνται γιὰ τὴν ὑγεία τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ἡ κρίση τους εἶναι συμπέρασμα μιᾶς συγκεκριμένης ἀντίληψης γιὰ τὴν ἔσχατη πραγματικότητα. Κάποιοι ἄλλοι ἔχουμε ἄλλη ἀντίληψη γιὰ τὴν «ἔσχατη πραγματικότητα» τοῦ ὑλικοῦ αὐτοῦ κόσμου, καὶ βγάζουμε ἄλλα συμπεράσματα. Λοιπόν, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς ἀναγκάσουν νὰ ἀλλάξουμε τὴν ἄποψή μας.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα. Bookmark the permalink.

1 Response to Οἱ μόνοι ποὺ ἀμφισβητοῦν τὰ μέτρα

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Κι ὁ Καραμπελιᾶς μᾶς τὰ μάσησε μὲ τὸν κορωνοϊὸ τελευταῖα.
    Ἐκθειάζει τὸν Τσιόδρα, «στηρίζει κριτικὰ» τὴν Κυβέρνηση, ὑποδεικνύει ἔμμεσα στὴν Ἐκκλησία ν᾽ ἀκολουθήση τοὺς ὑγιεινιστές κλπ. Νὰ εἶναι μόνον ἡ ὑφέρπουσα ἰδεολογικὴ προτεραιότητα ποὺ ἀποδίδει στὸν Ἑλληνισμὀ ἔναντι τῆς Ὁρθοδοξίας (παρὰ τὸν διακηρυγμένο σεβασμό του σ᾽ αὐτὴν) ἢ μήπως τὸ ἄσβεστο κι ἀβυσσαλέο ἄχτι του ἐναντίον τοῦ ΣΥΡΙΖΑ;
    Ἐγὼ λέω πὼς εἶναι καἰ κάτι ἄλλο : τὀ ἐμπειρικὸ ὑπόβαθρο, δηλ. τὸ ἀρξάμενο γῆρας κι ὁ προσωπικὸς φόβος γιὰ τὴν ἐπιβίωση.
    «Λόγῳ παλαίει πᾶς λόγος» (Κι ὁ συγκεκριμένος δὲν στερεῖται συγκροτήσεως …)
    «Βίῳ δὲ τίς ;»

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s