Καποδιστριακά

Μια από τις βασικές προϋποθέσεις που έθεσε για να αναλάβει την ηγεσία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καθώς ο ίδιος υπήρξε θιασώτης του δόγματος της πεφωτισμένης δεσποτείας ήταν η αναστολή του Συντάγματος και η διάλυση της Βουλής, όροι που τελικώς έγιναν αποδεκτοί.

Καποδίστριας (wikipedia) – γιὰ νὰ μὴν πελαγώνετε.

Κοινῶς, ὁ Καποδίστριας δὲν ἦταν δημοκράτης. Ἀφῆστε τὸ τί ἔκανε στὴν Ἑλβετία. Δὲν εἶστε Ἑλβετοί. Ὅπως φαίνεται, ὁ Καποδίστριας θεωροῦσε ὅτι καθένας λαὸς ἔχει διαφορετικὸ ἐπίπεδο πολιτικῆς ὡριμότητας. Τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς του δὲν τοὺς ἔκρινε ἄξιους γιὰ δημοκρατία. Καὶ εἶχε δίκαιο, βέβαια, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τοὺς δύο ἐμφύλιους (πάντα «φταῖν οἱ ξένοι, βέβαια» κι ὄχι οἱ Ἕλληνες ποὺ δὲν καταπνίγουν τὰ ἀτομικιστικὰ μπαϊράκια τοῦ καθενός) οἱ ὁποῖοι ὁδήγησαν στὸ νὰ ζητήσουν οἱ Ἕλληνες ἕναν «κυβερνήτη». Οὔτε τὸ νεογέννητο βρέφος τρώει μπριζόλα οὔτε ἡ δυτικὴ ἀστικὴ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία ἦταν προϊὸν μιᾶς κτηνοτροφικῆς καὶ γεωργικῆς κοινωνίας.

Δὲν θέλετε νὰ χαρακτηρίσετε τὸ καθεστὼς Καποδίστρια «δικτατορία»; Μὴν τὸ χαρακτηρίζετε, ἐπειδὴ φοβᾶστε τὴ σύγκριση μὲ τὶς ἄθλιες χοῦντες τοῦ 20οῦ αἰώνα. Ἂς ἔχετε ὑπόψη ὅτι ὁ ὅρος δικτάτωρ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ρώμη, καὶ δὲν εἶχε τὴν ἀπαξιωτικὴ σημασία ποὺ ἔχει. Δὲν ἔκανε πραξικόπημα ὁ Καποδίστριας, τοῦ τὸ ἔκαναν οἱ Ἕλληνες καταργώντας τὴ δημοκρατία ποὺ εἶχαν. Οἱ «Ἑλλάδα 2021» φυσικὰ τὸν συγκρίνουν ὄχι μὲ τὴ Ρώμη ἀλλὰ μὲ τὸν 20ὸ αἰ., κι ἔχουν μεγάλο ἄδικο. Ἀλλὰ δημοκράτης δὲν ἦταν. Ἦταν ἀντιδημοκράτης. Ὅπως δημοκρατικὲς δὲν ἦταν ἐγγενῶς, πλειονοτικὰ ἢ αὐτονόητα οὔτε «τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες». Σ’ ἄλλες ὑπῆρχε πνεῦμα ἰσότητας, ἀλλὰ σὲ πολλὲς ὑπῆρχε τυπικὴ μόνον ἰσότητα, μὲ τὸν ἰσχυρὸ νὰ ἀποφασίζει. Δὲν ξέρω πῶς λέτε ἐσεῖς στὸ χωριό σας κάποιον ποὺ εἶναι πεπεισμένος ἀντιδημοκράτης καὶ κατέχει τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία στὸ χωριό. Μπορεῖ νὰ τὸν λέτε «Κυβερνήτη».

Ὁ Καποδίστριας δὲν ἦταν μόνο αὐταρχικὸς στὶς πολιτειακές του ἀντιλήψεις, δὲν ἦταν ἁπλῶς ἐνάντιος στὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21, δὲν ἄφησε μόνο ἐκτὸς ἑλληνικῶν ἐθνοκρατικῶν διεκδικήσεων τὴ Μακεδονία ὡς κατοικούμενη «από τους Σλάβους και από πολλάς άλλας φυλάς»,  δὲν ἦταν μόνο μασῶνος, ἀλλὰ ἦταν καὶ μοναχοφάης μασῶνος, ἀφοῦ διέλυσε τὶς στοὲς «τῶν ἄλλων». Μποροῦσε νὰ κάνει κάτι διαφορετικὸ χωρὶς νὰ παραιτηθεῖ, ναὶ ἢ ὄχι; Ἐὰν θέλετε νὰ βάλετε τὰ δυὸ πόδια τῆς τότε Πραγματικότητας στὸ ἕνα παπούτσι τῆς σημερινῆς Ἰδεολογίας (τὸ ὁποῖο εἶναι καλὸ μόνο γιὰ τὴν ἐποχή μας, καὶ τὸ συμμερίζομαι, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τότε) θὰ ἀκροβατεῖτε μπερδεύντας τὸ τωρινὸ μὲ τὸ τοτινὸ «Ὀρθόν», τὸ τωρινὸ μὲ τὸ τοτινὸ «πρέπει», καὶ μοιραῖα θὰ πέσετε στὸ κενό. Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι τῶν πολιτικάντηδων καὶ τῶν ἰδεολόγων, νὰ κάνουν πίσω-μπρὸς καὶ νὰ ὑψώνουν λάβαρα πεντακάθαρα. Ὁ Καποδίστριας ἦταν ἀντιφατικός, κι ἔτσι εἶναι ἡ ζωή: Ἀντιφατική. Οὔτε μπορεῖ νὰ παρουσιαστεῖ ὡς πολιτικὸ πρότυπο στοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανούς (κι ὄχι στοὺς ἄσχετους «πολιτισμικὰ Χριστιανούς»), προκειμένου νὰ ἀποδεχτοῦμε τὸ φετεινὸ σφράγισμα τῶν ἐκκλησιῶν ὡς θεμιτὴ κι ἐπιτρεπτὴ ἐκκλησιαστικὰ ἐνέργεια. (Οἱ ἀπόψεις γιὰ τὸ ἂν ἔκλεισε τὶς ἐκκλησίες ὁ Καποδίστριας διίστανται, φυσικά, καὶ εἶναι συζητήσιμες.)

Ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες δὲν μποροῦσαν νὰ ἔχουν δημοκρατία (δὲν γεννᾶν οἱ ἀγρότες καὶ οἱ κοτζαμπάσηδες ἀστικοδημοκρατικὰ καθεστῶτα, ἀλλὰ ἡ δυτικὴ βιομηχανικὴ κοινωνία -βλ. πρόλογο), θὰ εἶχαν τὸν Καποδίστρια. Κι ἀφοῦ δὲν μποροῦσαν νὰ ἔχουν Καποδίστρια, θὰ εἶχαν τὸν Ὄθωνα. Δὲν εἶναι ζήτημα καλοῦ ἢ κακοῦ, εἶναι ἀναπόφευκτο. Ἡ εἰρωνεία τῆς Ἱστορίας εἶναι ἀμείλικτη μὲ κάτι τοπάρχες-κοτζαμπάσηδες ποὺ τοὺς καθόταν βαρὺς στὸ στομάχι ὁ Καποδίστριας, καὶ μετὰ τὸν ξεπαστρεμό του ἄρχισαν (πραγματικὸ) πόλεμο μὲ τὰ βασιλικὰ στρατεύματα τοῦ Ὄθωνα γιατὶ κι αὐτὸς τοὺς καθόταν βαρὺς στὸ στομάχι. Εἶναι ἀμείλικτη ἡ εἰρωνεία τῆς Ἱστορίας μὲ τὸν φινετσάτο φιλελεύθερο (σὰν τῆς ἐπιτροπῆς Ἑλλάδα 2021) Παριζιάνο Κοραῆ, ποὺ ἤθελε νὰ φύγει ὁ Καποδίστριας «γιὰ νὰ ἔρθει ἡ δημοκρατία» καὶ ἔτσι συνετέλεσε κι ὁ ἴδιος στὴν ἐγκαθίδρυση ἑνὸς ἀκόμη πιὸ αὐταρχικοῦ καθεστῶτος. Ἔτσι εἶναι οἱ Παριζιάνοι, εἴπαμε. Ἔτσι καὶ γιουβέτσι. Τοὺς ἔχει δασκαλέψει ἡ γαλλικὴ κουλτούρα, νὰ λένε καὶ νὰ ξελένε. Βασιζόμενοι στὴν μνήμη σας, χρυσόψαρα. Πάντως, εἴτε σᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, οἱ φιλελεύθεροι δημοκράτες (Κοραῆς) συμμαχώντας μὲ τοὺς ὀλιγάρχες (κοτζαμπάσηδες) καὶ ξένους, δολοφόνησαν τὸν ἀντιδημοκράτη Καποδίστρια.

Πρέπει μὲ τὸ στανιὸ νὰ ἀποδειχτεῖ ἀπὸ τοὺς σύγχρονους Ἀγγελοπουλικοὺς-Μητσοτακικοὺς-Ἀριστεροὺς ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν ἀπὸ πάντα (ὅλοι, πλειονοτικά!) δημοκράτες ἀπὸ κούνια, δημοκράτες στὸ DNA τους, καὶ δυσανασχετοῦσαν ἀκόμη καὶ μὲ τὸν «καλύτερο μεταξὺ τῶν δικτατόρων» Καποδίστρια.

Καὶ ἀντίστροφα, δημιουργεῖται θόρυβος χωρὶς λόγο καὶ ἀβάσιμα θεωρεῖται ψέμμα καὶ «προδοσία» τοῦ ἔθνους ἢ τῆς δημοκρατίας (ἢ καὶ τῶν δύο) νὰ πεῖς ὅτι ἕνας σχετικὰ καλὸς κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδας σαφέστατα δὲν ἦταν δημοκράτης. Δὲν νομίζω ὅτι συνιστᾶ προδοσία τοῦ ἔθνους ἢ τῆς τωρινῆς μας ἀγάπης γιὰ τὴν τωρινὴ δημοκρατία. Ἀλλά, 100% σίγουρα, ψέμμα δὲν εἶναι.

Ἡ Ἱστορία τάχα πρέπει νὰ ξαναγραφεῖ σύμφωνα μὲ τὶς τωρινές μας εὐαισθησίες: Καταγγέλεται ὡς ἀντεθνικὸ καὶ ὡς σχεδὸν φασιστικὸ  τὸ νὰ ἀναγνωρίζεις πὼς στὰ 1828 ἡ δημοκρατία δὲν μπόρεσε νὰ δουλέψει στὴν Ἑλλάδα (καὶ νὰ πράττεις ἔτσι ζώντας στὰ 1828, ὅπως ἔπραξε ὁ Καποδίστριας). Ἥμαρτον, δηλαδή, μὲ τὴ διαχρονικότητα τῶν ἰδεολογικῶν ἀρχῶν σας. Ἀπὸ ἀκριβῶς τέτοιες παλαβομάρες ξεκινώντας, μερικοὶ ἄλλοι  βγαίνουν καὶ λένε ὅτι ὁ Μεγαλέξανδρος ἦταν φασίστας.

Ἀλλὰ αὐτὰ παθαίνουν ὅσοι ἐξετάζουν τί λέει καθένας ἀποκλειστικὰ μὲ βάση τὶς πολιτικὲς καὶ κομματικὲς ἀπόψεις του.

Σιγὰ τώρα, ποὺ σᾶς ἔθιξαν καὶ τὸν ἐθνικὸ ἥρωα. Σᾶς πείραξε ἡ μνεία ἀπὸ τοὺς «ἀπάτριδες» γιὰ «ἐκσυγχρονιστικὴ δικτατορία» τοῦ Καποδίστρια (λὲς κι ἕνας δικτάτορας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἐκσυγχρονιστής), κι ὄχι ποὺ δύο μῆνες σᾶς ἄλλαζαν τὸν ἀδόξαστο, ἐκσυγχρονιστικὰ καὶ φιλελεύθερα-δημοκρατικά.

«Για τον Ιωάννη Καποδίστρια, τα πρώτα δημοκρατικά και φιλελεύθερα συντάγματα αποτελούν «ξυράφι στα χέρια μικρού παιδιού». Ο Καποδίστριας φτάνει τον Ιανουάριο του 1828 στην Αίγινα ενώ έχει αποδεχτεί ήδη από τον Αύγουστο του 1827 τη θέση του Κυβερνήτη.

Καθώς λοιπόν θεωρεί ιδιαίτερα επικίνδυνο ξυράφι το Σύνταγμα της Τροιζήνας, το αναστέλλει και κηρύσσει ουσιαστικά δικτατορία καθώς συγκεντρώνει όλη την εξουσία στα χέρια του. Αυτό είναι το τέλος της Πρώτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Όμως οι δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι Έλληνες δεν το έβαλαν κάτω.

Συνέχισαν να αγωνίζονται για δημοκρατία και δικαιώματα. Ούτε η εκσυγχρονιστική δικτατορία Καποδίστρια, ούτε οι Βαυαροί, ούτε οι ξένες δυνάμεις μπόρεσαν να τους αναγκάσουν να ανεχθούν ένα αυταρχικό καθεστώς. Με αγώνες και αίμα κατόρθωσαν το 1844 να κάνουν την Ελλάδα το πρώτο κράτος στον κόσμο που καθιερώνει την καθολική ψηφοφορία των ανδρών και το 1864 μία από τις πρώτες φιλελεύθερες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Ευρώπης».

Απόσπασμα από άρθρο του Αριστείδη Χατζή (Aristides Hatzis), μέλους της Επιτροπής «Ελλάδα 2021»

 

This entry was posted in Ελλάδα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s