Τὰ ψευτολαθάκια ὡς Ἐπιτυχία

Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες ὁ Σωτήρας Τσιόδρας, τὸν ὁποῖο πλέον θὰ βλέπουμε σπανιότερα στὴν τηλεόραση, ἀνακοίνωσε ὅτι προσμετροῦσαν στοὺς θανάτους ἀπὸ κορωνοϊὸ τοὺς θανάτους ὅσων εἶχαν κορωνοϊό. Τὸ παράδειγμα ἦταν ἡ ἐγκεφαλικὴ αἱμορραγία. Ἡ ἐπιστημονικὴ στάση αὐτὴ χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τὸν Τσιόδρα ὡς «ὑπερβολή».

aligator

Εἶναι λάθος, τσαπατσουλιά, ψέμα ἢ ὑπερβολή, ἢ μερικὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω; Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι ἐπειδὴ δὲν πεθαίνει ἀπαραίτητα λόγῳ κορωνοϊοῦ ὅποιος ἔχει ὑποκείμενο νόσημα, εἶναι λάθος νὰ προσμετρᾶται. Γιατί; Γιατὶ ἐὰν, γιὰ νὰ πεθάνει ἕνας καρδιοπαθὴς ἢ ἕνας μαθουσάλας, ἀρκοῦσε τὸ νὰ κολλήσει, τότε πράγματι θὰ ἦταν ὁλόσωστη ἡ προσμέτρηση τῶν θανάτων μὲ κορωνοϊό. Εἶναι καὶ τσαπατσουλιά, ὅπως σὲ δυτικὲς χῶρες ποὺ ἔριχναν στὸ τσουβάλι τοῦ «θανάτου ἀπὸ κορωνοϊὸ» θανάτους σὲ γηροκομεῖα. Λέγεται ὅτι στὸ διάστημα τοῦ ἐγκλεισμοῦ μειώθηκαν οἱ ἄλλες ἐπίσημες αἰτίες θανάτου, πράγμα στατιστικὰ ἀστεῖο. Ἄλλωστε, ὑπάρχει καὶ ἡ ἄποψη ὅτι «καὶ οἱ ἄλλοι ἐπιστήμονες τὸ ἴδιο ἔκαναν», ὁπότε ἡ μισὴ ντροπὴ (ἢ λάθος) δική μας ἡ ἄλλη μισὴ δική τους. Ὅταν ὅλοι κάνουν λάθη, τότε εἶναι σὰν νὰ μὴν κάνει κανεὶς λάθος. Γενικά, κάνουμε ὅ,τι οἱ ἄλλοι, καὶ διατηροῦμε συλλογικὰ τὸ δικαίωμα στὴν τσαπατσουλιὰ-ἀνευθυνότητα. Εἶναι ἡ ἀποθέωση τῆς Ἐπιστήμης (προσοχή: δὲν ἐννοῶ τὸν Τσιόδρα, ἀλλὰ τὴν Ἐπιστήμη) ποὺ ὁδηγεῖ σὲ τέτοια φακίρικα πράγματα, ἀφοῦ ἡ «ἰδιοκτησία» τῆς ἰατρικῆς ἐπιτάσσει τὴν τυφλὴ ὑπακοὴ σὲ αὐτήν. Στὸν φακιρισμὸ ὁδηγεῖ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι καθένας μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει μὲ τὸν τρόπο καταγραφῆς. Δὲν ὑπάρχει παγκόσμιος «κανονισμὸς καταμέτρησης» ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, ἢ ἂν ὑπάρχει δὲν τηρεῖται. Ἔχουμε τὴ σφραγίδα καὶ τὰ πτυχία, καὶ μποροῦμε νὰ προσμετρᾶμε ὅσο παράλογα θέλουμε τοὺς θανάτους κ.ο.κ. Ἐὰν ἴσχυε αυτὸ τὸ σκεπτικό, τότε κανεὶς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ κρίνει τοὺς ἱστορικοὺς οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Μόνο οἱ εἰδικοὶ δικαιοῦνται «διὰ νὰ ὁμιλοῦν». Εἴτε αὐτὴ ἡ, ἐπιστημονικὰ ὀρθή, ἀρχὴ θὰ ἰσχύει παντοῦ, εἴτε πουθενά.

Τὸ ἴδιο «λάθος» ἔγινε καὶ μὲ τὸ κλείσιμο τῶν σχολείων ἐξαιτίας τῆς ὑποτιθέμενης ἐπικινδυνότητας τῶν παιδιῶν σὲ βάρος τῶν ἐνηλίκων συγγενῶν τους. Τὰ «παιδιὰ-Θάνατος» ἔχασαν τὴ μισὴ σχολικὴ χρονιὰ ἐπειδὴ «ἀκόμα δὲν ἔχουμε καταλάβει πῶς συμπεριφέρεται ὁ ἱός»,  ἀλλὰ τώρα τὰ στέλνουμε νὰ μολύνουν (;) τοὺς πάντες στὰ σχολεῖα.

Ἐννοεῖται ὅτι δὲν εἶναι πειστικὴ ἀπάντηση τό: «Ὅταν δὲν εἴμαστε σίγουροι, παίρνουμε τὰ αὐστηρότερα δυνατὰ μέτρα, γιὰ νὰ εἴμαστε ἐξασφαλισμένοι σὲ κάθε περίπτωση». Γιατί; Γιατὶ ὅταν οἱ ἐκτιμήσεις γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἱοῦ ποικίλλουν τόσο πολύ, καὶ ὅταν παράλληλα ἕνα (λαθεμένο) μέτρο προβλέπεται νὰ ἔχει ἐξαιρετικὰ τρομακτικὸ ἀντίκτυπο στὴ ζωὴ τῶν πολλῶν (κι ὄχι ὅσων ἔχουν στὴν ἄκρη εἰσόδημα μὲ τὸν α ἢ β τρόπο, καὶ δὲν θὰ πεινάσουν -δὲν μιλῶ κἂν γιὰ τοὺς πλούσιους, ποὺ «μένουν στὴ βίλα» τους), τότε ἡ καταγγελία τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ἢ ἡ ἄρνηση ταύτισης μαζί της καὶ ἡ ἐπιφυλακτικότητα εἶναι μονόδρομος.

Δὲν μὲ ἐκφράζει ἡ πολιτικὴ λογική (τὴ βρίσκω προϊὸν ἀστυνομικοῦ μυθιστορήματος, ὡσὰν νὰ εἶναι ὅλα προγραμματισμένα στὴ ζωή), ἀλλὰ ἂς ὑποθέσω ὅτι ἡ κυβέρνηση πίστεψε ὅτι μὲ τὴν ἀνακοίνωση τῆς «ὑπερβολῆς» θὰ ἔπειθε ὅτι ἡ ἐπιτυχία της στὸν περιορισμὸ τῆς πανδημίας ἦταν ἀκόμη μεγαλύτερη ἀπὸ ὅση νομίζαμε. Δηλαδή, τὸ λάθος της τὸ ἑρμηνεύει ὡς ἐπιτυχία. Ἀπορῶ βέβαια τί εἴδους («ὑπερβολική») ἐπιτυχία συνιστᾶ ἐὰν ἀντὶ γιὰ 150 νεκροὺς εἴχαμε -ἐὰν ἀφαιρούσαμε τοὺς νεκροὺς μὲ κορωνοϊό- 100. Πάνω-κάτω, πάλι λίγοι θὰ ἦταν οἱ νεκροί. Δὲν ἀλλάζει κάτι σημαντικό. Πέραν αὐτῶν, ἔχει τεθεῖ εὐρέως ζήτημα ἀπάντησης στὰ εὔλογα ἐρωτήματα ποὺ κυκλοφοροῦν ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο καταμέτρησης τῶν νεκρῶν, καὶ δὲν μποροῦσε ἡ κυβέρνηση νὰ ἀγνοεῖ συνεχῶς τὴν ἐρώτηση.

Ὡς πρὸς τὴν «ἀκόμη μεγαλύτερη» ἐπιτυχία (χάρη σὲ τσαπατσουλιά καὶ λογικὸ λάθος), ἔχει μαλλιάσει ἡ γλώσσα μου νὰ τὸ λέει: Ἡ «ἐπιτυχία» τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης εἶναι τόση ὅση ἡ ἐπιτυχία τῆς βουλγαρικῆς κυβέρνησης, τόση ὅση ἡ ἐπιτυχία τῆς γεωργιανῆς κυβέρνησης (ποὺ δὲν πῆραν τέτοια μέτρα, κι ὅμως ἔχουν λιγότερους θανάτους ἀνὰ ἑκατομμύριο ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα). Δὲν εἶναι ἐπιτυχία ἐξαιτίας ὀρθολογικῆς προσπάθειας, εἶναι καλὴ τύχη. Εἶναι ὅτι δὲν ἔχουμε βαριὰ βιομηχανία τύπου βόρειας Ἰταλίας, μὲ ἑκατοντάδες ἐργάτες ἀνὰ ἐργοστάσιο. Εἶναι ὅτι δὲν εἴμαστε κέντρο διερχομένων καὶ χώρα-ἐπίκεντρο τῆς παγκοσμιοποίησης. Εἶναι ὅτι ὁ ἱὸς δὲν ἐμφανίστηκε τὸ καλοκαίρι ὅταν ἔχουμε 20-30 ἑκατομμύρια τουρίστες ἀπὸ ὅλον τὸν πλανήτη. Εἶναι ὅτι δὲν πηγαινοέρχονταν ἀνενόχλητοι Κινέζοι ἐργάτες καὶ στελέχη, ὅπως στὴν Ἰταλία, μῆνες προτοῦ χτυπήσει συναγερμός. Εἶναι ὅτι, ἁπλά, δὲν ἤμασταν οἱ πρῶτοι ἄτυχοι σὰν τὴν Ἰταλία (ὁ πρῶτος εἶναι πάντα ἄτυχος), ὅπου οἱ φορεῖς μπαινόβγαιναν στὰ νοσοκομεῖα ἐν ἀγνοία τους μολύνοντας τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, γιὰ πολὺ διάστημα προτοῦ ἀρχίσουν οἱ θάνατοι. Ἂν αὐτὰ μᾶς φαίνονται ἐπιτυχία τῆς μητσοτακικῆς καραντίνας, εἴμαστε γελασμένοι.

Τί πέτυχε ἡ κυβέρνηση ἀνακοινώνοντας τώρα κι ὄχι ἐν μέσῳ ἐγκλεισμοῦ τὴν πρακτική της νὰ προσμετρᾶ τὰ θύματα μὲ κορωνοϊό; Ἀπέφυγε τὴν λαϊκὴ διαμαρτυρία ἢ δυσπιστία στὰ μέτρα αὐστηροῦ ἐγκλεισμοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καραντίνας. Ὅσο μεγαλύτερος ὁ ἀριθμὸς νεκρῶν ποὺ ἀνακοινωνόταν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καραντίνας, τόσο μεγαλύτερος θὰ ἦταν ὁ τρόμος τοῦ κοσμάκη, καὶ τόσο μεγαλύτερη ἡ τυφλὴ ὑπακοή του σὲ κάθε μέτρο. Θυμᾶστε ὅλοι τὰ μελὼ «αὐξάνει ἡ λίστα τῶν νεκρῶν». Πῶς θὰ αὐξανόταν ἐὰν τὸ 1/3, ἂς ποῦμε, δὲν ἦταν κομμάτι της; Τώρα, κάθε ἀντίδραση εἶναι ἐκ τῶν ὑστέρων, μάταιη καὶ γραφική, καὶ δὲν ἔχει πρακτικὸ ἀποτέλεσμα (εἶναι σὰν νὰ ἐκνευριζόμαστε ποὺ δὲν τιμωρήθηκε ὁ ΓΑΠ γιὰ τὴ διακυβέρνησή του… περσινὰ ξυνὰ σταφύλια). Ἡ οἰκονομία καταστράφηκε, οἱ ἐκκλησίες ἔκλεισαν ἀτιμωτικά, τί νόημα ἔχει νὰ ἀναζητᾶς εὐθύνες; Θὰ ἀνοίξουν μήπως οἱ ἐπιχειρήσεις ποὺ καταστράφηκαν; Ἢ θὰ ἀναστηθοῦν ὅσοι πέθαναν σπίτι τους ἀπὸ ἄλλους λόγους, ἐπειδὴ δὲν τόλμησαν νὰ πᾶνε στὰ «μολυσμένα νοσοκομεῖα» γιὰ τὸν φόβο τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ τῆς «ἄσκοπης μετακίνησης»;

Συμπερασματικά, ἐὰν ἐπὶ καραντίνας τὸ λογικὸ λάθος (ἴσως) χρησιμοποιήθηκε ὡς τρόπος κοινωνικῆς ἐπιβολῆς, μετὰ τὴ λήξη τῆς καραντίνας ἡ ἀνακοίνωσή του (ἴσως) χρησιμοποιήθηκε ὡς λόγος ἐπιτυχίας. Εἴτε ἡ κυβέρνηση ἦταν τόσο ἀφελὴς ὥστε νὰ πιστεύει ὅτι 20-50 λιγότεροι προσμετρημένοι θάνατοι πείθουν γιὰ τὴν ἐπιτυχία της, εἴτε ἁπλῶς -καὶ μᾶλλον αὐτὸ ἰσχύει- ἔπρεπε νὰ ἀπαντήσει σὲ ἕνα ἐρώτημα ποὺ εἶχε τεθεῖ, καὶ δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ ἀνακοινώσει τὴ μέθοδό της.

This entry was posted in επιστήμη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s