ἀνθρωπιστικά

Δύο ἀπὸ τὰ ἀντεπιχειρήματα κατὰ τῆς ἐναντίωσης διαφόρων (Ἀγκάμπεν κ.λπ.) στὴν καραντίνα εἶναι ὅτι δὲν ἦταν μόνο ἡ ἐναντίωση αὐτὴ καθεαυτὴ ἀφύσικη καὶ μισανθρωπική, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐναντιούμενοι διανοητὲς εἶναι ἀπαξιωμένοι καὶ ὕποπτοι γιὰ συνεργασία μὲ ἐπικίνδυνους πολιτικούς.

Ὅμως οἱ ὑποστηρικτὲς αὐτῶν τῶν ἀντεπιχειρημάτων δὲν σκέφθηκαν ἕνα ἱστορικὸ-μαζικὸ ἀντίθετο παράδειγμα, ἐκεῖνο τῶν Χριστιανῶν ποὺ δὲν ἔμεναν σπίτι οὔτε ἔφευγαν στὰς ἐξοχὰς ὡσὰν ἀναγεννησιακοὶ παγανιστὲς Βοκάκιοι, ἀλλὰ φρόντιζαν τοὺς πανουκλιασμένους πεθαίνοντας οἱ ἴδιοι (καὶ μεταδίδοντας στοὺς συγγενεῖς τους τὴν ἀρρώστεια) ἔχοντας ὡστόσο περιορίσει τὴν ἐπιδημία καὶ σώζοντας πολλοὺς ἀσθενεῖς ἀπὸ πανώλη. Μάλιστα, ἐπιχειρήθηκε ἡ διαστρέβλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὥστε αὐτὸς νὰ ἐμφανιστεῖ συμβατὸς μὲ τὸν ἄθεο/ἀγνωστικιστικὸ «ἀνθρωπισμό», ποὺ ὁμνύει στὴν ἱερότητα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ὡς ὕψιστης ἀξίας. Ὁ Χριστιανισμός, φυσικά, πάνω ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ βάζει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ (κι ὄχι τὰ «καὶ τοῦ χρόνου θὰ ἔχει ἐκκλησία»), καὶ σὲ κάθε περίπτωση ὁ «χριστιανικὸς ἀνθρωπισμὸς» δὲν ὁδήγησε ἱστορικὰ στὸν ἀνθρωπισμὸ τοῦ «μένουμε σπίτι» ἀλλὰ στὸ ἀκριβῶς ἀντίθετό του. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ νοσοκομεῖο εἶναι χριστιανικὴ ἐφεύρεση. Αὐτὴ ἡ ἄρνηση σχολιασμοῦ  τῆς ἱστορικῆς Χριστιανοσύνης συνιστᾶ οὐσιαστικὰ μιὰ ἀπόπειρα περιθωριοποίησης τοῦ πραγματικοῦ Χριστιανισμοῦ 20 αἰώνων ἀπὸ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς καραντίνας, καὶ ἀνάδειξης ἑνὸς ψευτοχριστιανισμοῦ κομμένου καὶ ραμμένου στὰ μέτρα τοῦ μεταπολεμικοῦ ἀγνωστικιστικοῦ-καταναλωτικοῦ κοσμοειδώλου, βολικοῦ καὶ user friendly (μὲ ἀκίνδυνες, χωρὶς κόστος, ψευτοχριστιανικὲς ἀντιασκητικὲς ἐναλλακτοσύνες).

Τὸ ἀκόμη πιὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ἄλλοι ἄθεοι, σοβαρότατοι, εἶχαν ἐναντιωθεῖ στὴν θανατοφιλοσοφία, στὴ θέαση τῆς ἀτομικῆς, βιολογικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς μὲ βάση τὸν ὁμολογούμενο ἢ ἀποσιωπούμενο τρόμο τοῦ ἀτομικοῦ θανάτου. Καὶ αὐτούς, τοὺς «μὴ ἀπαξιωμένους/γελοίους» διανοούμενους οἱ ὁπαδοὶ τῆς καραντίνας τοὺς ἔθαψαν διὰ τῆς σιωπῆς,  μὴ σχολιάζοντας τὴν ἄποψή τους. Γιατὶ ἤθελαν, ἱστορικὰ καὶ φιλοσοφικά, νὰ παρουσιάσουν μία ἀντίληψη περὶ ζωῆς ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐφικτὲς καὶ δυνατὲς ὡς τὴν μόνη δυνατή, λογικὴ καὶ ἱστορικὰ ἐφικτὴ ἀντίληψη περὶ ζωῆς. Τὴν μία ἐκδοχὴ τοῦ ἀθεϊσμοῦ ὡς τὴ μόνη λογικὴ καὶ ἐφικτή. Ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς αὐτῆς νὰ φανεῖ μισανθρωπία καὶ παράνοια. Ὄχι μόνο δὲν ἔλαβαν ὑπόψη τὸν πραγματικὸ Χριστιανισμὸ (ἢ κατανόησαν τον Χριστιανισμὸ λαθεμένα), ἀλλὰ δὲν ἔλαβαν ὑπόψη τους καὶ τὶς «μὴ γελοῖες/ἀπαξιωμένες» ἀθεϊστικὲς ἀπόψεις περὶ ζωῆς καὶ θανάτου.

σαρτρ

PhilosophyMttrs

Πέραν ἀπὸ τὴν ἀδυναμία κατανόησης τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης, ὅπως ἡ ἀγάπη γιὰ τοὺς «πρόσφυγες» σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων δὲν ἦταν ἀνθρωπισμὸς ἀλλὰ τὸ ἀντίθετό του, ἔτσι καὶ ὁ ἀνθρωπισμὸς ὑπὲρ τῶν παππούδων σὲ βάρος ἄλλων δὲν εἶναι ἀνθρωπισμός, εἶναι μισανθρωπισμός. Δὲν νοεῖται ἀλληλεγγύη ἡ ὁποία καταστρέφει τὶς βάσεις τῆς ἀλληλεγγύης. Ἡ ὑγεία καὶ τὸ συγκεκριμένο προσδόκιμο ζωῆς ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν συγκεκριμένη οἰκονομία. Ὅμως οἱ κατὰ τὰ ἄλλα ὑλιστὲς ἔγιναν πλατωνικότεροι ὅλων, ὑποστηρίζοντας ὅτι μπροστὰ στὴ σωτηρία ζωῶν ἡ οἰκονομία δὲν προέχει. Θεωροῦν (ὡς μεταπολεμικὴ ἀνθρωπότητα) ὅτι τὸ νὰ ζῆς ὣς τὰ 80 εἶναι αὐτονόητο ἱερὸ δικαίωμα καὶ φυσικὸ φαινόμενο. Μακάρι νὰ ἦταν ἔτσι, ἀλλὰ δὲν εἶναι.

Στὸ ἱστολόγιο αὐτὸ ὑποστηρίχθηκε καὶ ἡ ἄποψη ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν κλείσει τὰ σύνορα μὲ τὴν Κίνα ἀλλὰ καὶ ἡ ἄποψη ὅτι ἔπρεπε νὰ μείνουν ἀνοιχτὲς οἱ δουλειὲς τοῦ οἰκονομικὰ ἐνεργοῦ πληθυσμοῦ, δηλαδὴ νὰ ἰσχύει καραντίνα μόνο γιὰ ἡλικιωμένους καὶ εὐπαθεῖς ὁμάδες. Ἡ διάκριση μεταξὺ «ἀνθρωπισμοῦ» καὶ «οἰκονομίας» εἶναι λαθεμένη γιὰ πολλοὺς λόγους: Τὴ ἀσαφὴ ἔννοια (1) τῆς «προτεραιότητας τῆς οἰκονομίας» ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξάρτηση τοῦ «ἀξιοπρεποῦς ἐπιπέδου ζωῆς» ἀπὸ τὴν οἰκονομία.

(1) μπορεῖ νὰ σημαίνει καὶ τὸ νὰ μένουν ἀνοιχτὰ τὰ σύνορα μὲ τὴν Κίνα μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἐξάπλωση τοῦ ἱοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ νὰ ἔχουν δουλειὰ οἱ νέοι καὶ μεσήλικες, ὥστε νὰ συνεχιστεῖ ἀπρόσκοπτα ἡ παραγωγὴ ὑλικοῦ πλούτου καὶ νὰ διατηρηθοῦν τὸ σημερινὸ ἐπίπεδο ὑγειονομικῆς περίθαλψης καὶ τὸ συγκεκριμένο προσδοκιμο ζωῆς.

Γιατί ἔκλεισαν τὰ πάντα οἱ Δυτικοί, καὶ κατέστρεψαν τὴν οἰκονομία; Τὸ ἔκαναν γιὰ χάρη τοῦ ἀνθρωπισμοῦ; Καὶ μόνο ἡ μίμηση (τὸ ἀνθρώπινο αὐτὸ ἔνστικτο) θὰ ἀρκοῦσε ὡς ἐξήγηση. «Ἀφοῦ τὰ ἔκλεισε ἡ Ἰταλία, τὰ κλείνουμε κι ἐμεῖς». Δὲν ὑπάρχει κάποια συνωμοσία. Ὡστόσο, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἐγκλεισμοῦ βομβαρδιζόμασταν μὲ ἰδέες δημοσιογράφων (τῆς ἐλίτ, δηλαδή), ὅτι ἡ πανδημία εἶναι εὐκαιρία. Εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν σὲ καθεστὼς πανικοῦ ὅλα ὅσα δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπιβάλλουν στὴν κανονικότητα. Ποιὰ καλύτερη εὐκαιρία γιὰ ἔλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ, τῆς τρομοκρατίας, καλῶν καὶ κακῶν κ.λπ.; Ἡ συνεχὴς «διαστολὴ» τῆς μαζικῆς δημοκρατίας ἐπιτάσσει τὸν ἔλεγχο τόσων δισεκατομμυρίων ἀτόμων, γιὰ νὰ μὴν ἐπέλθει ἡ διάλυσή της. Μεταξὺ τῆς καθίζησης τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς δυνατότητας γιὰ ἔλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ, ἐπιλέχθηκε τὸ δεύτερο γιατὶ ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες ὁ ἔλεγχος τοῦ πληθυσμοῦ θὰ ἦταν πολὺ πιὸ δύσκολος ἢ ἀδύνατος. Ἐνῶ ἡ οἰκονομία βυθίζεται καὶ ἀναγεννᾶται μέσα ἀπὸ κύκλους ἀποανάπτυξης καὶ ἀνάπτυξης. Ἡ μίμηση τῆς ἰταλικῆς ἀντίδρασης (καραντίνα), ἡ ἀδυναμία/ἀπροθυμία κατανόησης τῶν εἰδικῶν ἰταλικῶν συνθηκῶν, ἦταν πρόσθετοι λόγοι γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ ἀντὶ τῆς σωτηρίας πάσῃ θυσίᾳ τῆς οἰκονομίας. Ἡ οἰκονομία θὰ σωθεῖ καὶ μετά, ὡστόσο ἡ εὐκαιρία γιὰ ἔλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ δὲν θὰ ξαναέρθει γρήγορα. Κανεὶς δὲν σχεδίασε τὴν κρίση, ἦταν ὅμως πολὺ βολική, ὅσο κι ἂν ἔπρεπε νὰ προτιμηθεῖ τὸ ἕνα (κινεζισμός) ἀντὶ τοῦ ἄλλου (οἰκονομικὴ κυριαρχία τῆς Δύσης). Ἄλλωστε, οἱ ἐλὶτ δὲν εἶναι τὸ μονοκόμματο αὐτὸ πράγμα μὲ τὸ ὁποῖο μᾶς φλομώνουν οἱ Ἀριστεροί. Δὲν ὑπάρχει «μία κακιὰ ἐξουσία» ποὺ κινεῖ τὰ νήματα. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι γιὰ τὴν ἐπιλογὴ ὑπὲρ τοῦ ἐλέγχου (ἄρα καὶ τῆς καραντίνας) ἔπαιξαν ρόλο λόγοι ἀτομικῆς μεταφυσικῆς τῶν ἐλίτ: Οἱ ἄθρησκοι-ἀγνωστικιστὲς ποὺ ἐξουσιάζουν φοβοῦνται ἀπόλυτα νὰ πεθάνουν χάνοντας τὴν εὐκαιρία νὰ «ἀπολαύσουν» τὴν κυριαρχία τους γιὰ τὶς ἑπόμενες δεκαετίες. Μποροῦν νὰ τρῶν κι ἀπὸ τὰ ἕτοιμα ἀρκεῖ νὰ ἐπιβιώσουν βιολογικά (οἱ πιὸ κάτω στὴν οἰκονομικὴ ἱεραρχία ἂς ψοφήσουν). Ὅσες ἐλὶτ ἤθελαν νὰ πλουτίσουν κι ἄλλο (μὲ τὴν «προτεραιότητα τῆς οἰκονομίας»), ἔχασαν -κάτι ποὺ θὰ κέρδιζαν. Κέρατα δὲν ἔχασες, ἄρα κέρατα ἔχεις, ποὺ ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι.

Πράγματι, ἡ καραντίνα ἦταν ταξική, κοινωνικὰ ἄδικη, μὲ τὴ χειρότερη δυνατὴ ἔννοια. Οἱ ἀπολύτως λεφτάδες δὲν θὰ πάθουν τίποτε, ὅλοι οἱ ἄλλοι θὰ μείνουν ἄνεργοι, θὰ ζοῦν μὲ κουπόνια κι ἐπιδόματα, θὰ ἐξαθλιωθοῦν. Μὲ μιὰ ἀρρώστεια ἡ ὁποία σκοτώνει λεφτάδες καὶ ἄπορους χωρὶς διάκριση, ἡ καραντίνα δὲν προστάτεψε τοὺς φτωχοὺς περισσότερο ἀπὸ τοὺς πλούσιους (ἀφοῦ καὶ πλούσιοι ἐὰν ἦταν, πάλι θὰ πέθαιναν σὲ ὁποιοδήποτε νοσοκομεῖο καὶ ΜΕΘ -στατιστικά- ἐὰν εἶχαν νόσημα ἢ ἦταν γέροι). Οἱ πλούσιοι τρώγοντας ἀπὸ τὰ ἕτοιμα παρέμειναν πλούσιοι, ἐνῶ οἱ φτωχοὶ ἔγιναν φτωχότεροι καὶ λόγῳ τῆς ἀνεργίας ἄμεσα μελλοθάνατοι. Ἡ ἀντίρρηση ὅτι ἂς ἐπιβιώσουν διὰ τῆς καραντίνας κι ἔπειτα θὰ βροῦν τὸ δρόμο τους φαίνεται νὰ ἀγνοεῖ ὅτι σήμερα υἱοθετεῖται ἡ ἀρχὴ τῆς ἀνοσίας τῆς ἀγέλης. Οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς καραντίνας εἶναι ἀσυνεπεῖς, γιατὶ μὲ τὴν «ἀνοσία τῆς ἀγέλης» κινδυνεύουν διπλὰ οἱ φτωχοὶ νὰ πεθάνουν, καὶ ἀπὸ πείνα (ἐξαιτίας τοῦ κακοῦ ποὺ προκάλεσε ἡ γενικὴ καραντίνα) καὶ ἀπὸ τὸν ἱό. Κανονικά, οἱ ὁπαδοὶ τῆς δίμηνης καραντίνας πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴ λήξη της ἀφοῦ ἡ λήξη καραντίνας χωρὶς ἐμβόλιο συνεπάγεται ὅτι θὰ πεθάνουν πολυάριθμοι φτωχοὶ ὑπὲρ τῶν ὁποίων νοιάζονται οἱ ἀνθρωπιστὲς πεπεισμένοι ὁπαδοὶ τῆς καραντίνας, χάρη στὴν «ἀνοσία τῆς ἀγέλης». Ἄλλαξε ὅμως στὴν πραγματικότητα (δηλ. πέρα ἀπὸ τὰ ἤξεις ἀφήξεις τοῦ Τσιόδρα) τίποτε ἀπὸ πλευρᾶς ὑγειονομικῆς/ἐπιστημονικῆς; Δὲν σκοτώνει πιὰ τοὺς φτωχοὺς ὁ ἱός; Στὴν ἑπόμενη «ἀναγκαῖα (ἐλλείψει ἐμβολίου) γιὰ χάρη τῶν φτωχῶν/πολλῶν καραντίνα», τί θὰ τρῶνε οἱ φτωχοί/πολλοί; Τὰ ἕτοιμά τους τοὺς τελείωσαν. Φυσικά, οἱ πλούσιοι μποροῦν νὰ συνεχίσουν νὰ «μένουν βίλα» περιορίζοντας τὶς ἐπαφὲς ἀκόμη καὶ μετὰ τὴ λήξη τῆς καραντίνας καὶ νὰ μὴν κολλήσουν, ἐνῶ οἱ φτωχοὶ πρέπει νὰ δουλέψουν, νὰ ψάξουν γιὰ δουλειά, νὰ ψωνίσουν στὴ λαϊκή, νὰ χωθοῦν στὸ πλῆθος τῶν μολυσμένων -καὶ νὰ πεθάνουν.

Οἱ κρατοῦντες ἔχουν ἀπόλυτο δίκαιο ὅταν ἔκαναν λόγο γιὰ τὴν πανδημία ὡς εὐκαιρία. Γιατὶ μετὰ ἀπὸ κάθε κρίση δὲν ἀναδύονται οὔτε ἐπικρατοῦν ἀνθρωπιστικὲς ἢ ἐναλλακτικὲς πολιτικές, ἀλλὰ ὅ,τι πιὸ μαῦρο ὑπάρχει. Μπορεῖ καθένας νὰ ὀνειρεύεται ὅ,τι θέλει, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τελικὰ γίνεται στὸν πυρήνα τῶν πραγμάτων (κι ὄχι στὸ περιθώριο, ποὺ μπορεῖ νὰ βελτιώνεται) εἶναι αὐτὸ ποὺ θέλουν οἱ κυρίαρχοι καὶ τίποτε ἄλλο.

 

This entry was posted in κοινωνία and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to ἀνθρωπιστικά

  1. Παράθεμα: Η αντιστροφή βάσης και επ-οικοδομήματος – manolisgvardis

  2. Ο/Η pneumatoskoinwnia λέει:

    Οχι κανείς δεν σχεδιάσε την κρίση. Εδω κάπου υπάρχει μια ελειπείς πληροφόριση. Βεβαίως και την σχεδίασαν, πολλά – πολλά χρόνια πίσω: »Είμαστε στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου μετασχηματισμού.. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η σωστή μεγάλη κρίση, και τα έθνη θα δεχθούν την Νέα Παγκόσμια Τάξη….» ~ David Rockefeller, μιλώντας στο Επιχειρηματικό Συμβούλιο για τα Ηνωμένα Έθνη, 14 Σεπτεμβρίου του 1994…

    «Για να επιτευχθεί η παγκόσμια κυβέρνηση, είναι απαραίτητο να αφαιρεθεί από τα μυαλά των ανθρώπων η ατομικότητα, η πίστη στην παράδοση της οικογένειας, ο εθνικός πατριωτισμός, και τα θρησκευτικά δόγματα…» ~ Δρ. Brock Chisolm, πρώην διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (1896 -1971).

    Αν ερευνήσετε προσεκτικά, θα δείτε πως ολα είναι εντός του σχεδίου…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s