ἐρωτήματα γιὰ τὴν τρέχουσα πανδημία…

Οι πολιτιστικές ικανότητες περιλαμβάνουν, κατά τον ο Illich, το κυριότερο όλων, την προθυμία του ανθρώπου να υποφέρει και να αντέξει την πραγματικότητά του και να πεθάνει τον θάνατό του.  Η τέχνη του πόνου επισκιάστηκε, όπως υποστήριξε ο ίδιος, από την προσδοκία ότι όλα τα βάσανα μπορούν και πρέπει να ανακουφιστούν αμέσως —μια στάση που, στην πραγματικότητα, δεν σταματά τον πόνο, αλλά μάλλον τον καθιστά άνευ σημασίας, τον ερμηνεύει απλά ως μία ανωμαλία  ή τεχνική αποτυχία. Και ο θάνατος, τελικά, μεταμορφώθηκε από μια οικεία, προσωπική πράξη —κάτι που ο καθένας δύναται να πράξει— σε μια χωρίς νόημα ήττα —μια απλή παύση της θεραπείας ή «ένα τράβηγμα του βύσματος», όπως λέγεται μερικές φορές άκαρδα […] Ο μετριασμός του πόνου και η βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης ήταν κάτι καλό, είπε. Το να τη χάσουμε όμως εντελώς ήταν μια καταστροφή

Οἱ κοροϊδευτὲς τῶν «παλλικαράδων» ὡς «μισάνθρωπων» ξεχνᾶνε ὅτι ὁ λόγος ποὺ σήμερα τὸ Ἰσλὰμ τρομάζει τὸν μέσο Δυτικὸ καὶ γίνονται παραχωρήσεις πρὸς τὴν κοσμοθεώρησή του ἀπὸ τὴ Δύση μέσα στὴν δυτικὴ ἐπικράτεια εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἐξαφάνιση καὶ εἰδικὰ ἡ ἀπαξίωση τῆς ἀντοχῆς στὸν πόνο ὡς μισάνθρωπης καὶ παράλογης.

η χαρακτηριστική κατάσταση των ανθρώπων είναι η «απο-υλοποίηση του σώματος» […] η αντικατάσταση της αισθητής εμπειρίας από επιστημονικά μοντέλα. Τούτο ακριβώς συνέβαινε όχι μόνο στα γενετικά τεστ εγκυμοσύνης αλλά λίγο πολύ σε κάθε τομέα της υγειονομικής περίθαλψης. Όλο και περισσότερο οι άνθρωποι δρούσαν στο πλαίσιο προοπτικής, πιθανολογικά, λαμβάνοντας μέτρα ανάλογα με τον εκάστοτε βαθμό επικινδυνότητας. Γίνονταν, όπως κάποτε αστειεύτηκε ο Καναδός ερευνητής υγείας Allan Cassels, «προ-άρρωστοι»

Ἡ ἀντοχὴ στὸν πόνο ὡς ἰδεῶδες ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ φόβου, ποὺ δοξάζει τὸ φόβο ὡς ἀπόλυτα φυσιολογικό, καὶ ποὺ θὰ κάνει τὰ πάντα γιὰ νὰ ἐξασφαλιστεῖ: Στατιστικὴ ἐξασφάλιση μόνον, ὅμως, κι ὄχι πραγματική. Ἔχεις 1% κι ὄχι 3% πιθανότητα νὰ πεθάνεις ἀπὸ τὴν α σπάνια καρδιακὴ  νόσο, ἐὰν κάνεις αὐτό, ἐκεῖνο κι ἐτοῦτο, σοῦ λέει ἡ Ἐπιστήμη. Δηλαδή, ἀέρας κοπανιστός, στατιστικός, τὸ ὄφελος ποὺ ὑπῆρξε μὲ τὴν ἀλλαγὴ ἰδεώδους.

Το υψηλότερο αγαθό σε έναν τέτοιο κόσμο είναι η ζωή και το πρωταρχικό καθήκον των ανθρώπων είναι η διατήρηση και η προαγωγή της ζωής. Αλλά αυτή δεν είναι η ζωή στην οποία αναφέρεται η Βίβλος —η ζωή που προέρχεται από τον Θεό— είναι μάλλον ένας εκμεταλλεύσιμος πόρος που οι άνθρωποι κατέχουν και οφείλουν να διαχειρίζονται με υπευθυνότητα. Το χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι ότι αποτελεί ταυτόχρονα αντικείμενο ευλάβειας και χειραγώγησης. Αυτή η φυσικοποιημένη ζωή, που πήρε διαζύγιο από την πηγή της, είναι ο νέος θεός. Η υγεία και η ασφάλεια είναι οι θεραπαινίδες της. Ο εχθρός της είναι ο θάνατος. Ο θάνατος εξακολουθεί να επιβάλλει την τελική ήττα, αλλά δεν έχει κανένα άλλο προσωπικό νόημα. Δεν υπάρχει κατάλληλος χρόνος για να πεθάνει κανείς —ο θάνατος επέρχεται όταν η θεραπεία αποτύχει ή τερματιστεί.

Ἡ ἀναγωγὴ τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς στὴ ζωὴ ἐξαλείφει τὸ ὅριο μεταξὺ ζώου καὶ ἀνθρώπου, σὲ κρυφὴ μὰ σταθερὴ ἀναφορὰ στὶς ἀντιβιβλικὲς διακηρύξεις τοῦ Διαφωτισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει νόημα ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ζῆς. Μόνο ὁ ἄνθρωπος παράγει νόημα καὶ δίνει νόημα. Ὅταν λοιπὸν τὸ νόημα τοῦ νὰ ζῆς εἶναι τὸ νὰ ζῆς, τότε στὴν πράξη δὲν ὑπάρχει νόημα. Ὑπάρχουν ἄτομα ποὺ ἔχουν τὰ χόμπυ τους, καὶ τίποτε ἄλλο.

Στο επίκεντρο της απόκρισής μας στον κορωνοϊό ήταν ο ισχυρισμός ότι πρέπει να ενεργήσουμε στο πλαίσιο της προοπτικής να αποτραπεί αυτό που δεν έχει συμβεί ακόμη: η εκθετική αύξηση των κρουσμάτων της μεταδοτικής νόσου και η υπερφόρτωση των μονάδων υγείας, πράγμα το οποίο θα φέρει το ιατρικό προσωπικό στη θλιβερή θέση να κάνει διαλογή, κ.λπ. Διαφορετικά, λέγεται, όταν θα ανακαλύψουμε τι είναι αυτό με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωποι, θα είναι πολύ αργά. (Ειρήσθω εν παρόδω ότι αυτή είναι μια μη επαληθεύσιμη ιδέα: εάν πετύχουμε και αυτό που φοβόμαστε δεν συμβεί τελικά, τότε θα μπορέσουμε να πούμε ότι οι ενέργειές μας το εμπόδισαν, αλλά ποτέ δεν θα ξέρουμε πραγματικά αν αυτό ήταν αλήθεια.). Αυτή η ιδέα ότι η δράση με προοπτική είναι ζωτικής σημασίας έχει υιοθετηθεί πρόθυμα και οι άνθρωποι έχουν φθάσει ακόμα και στο σημείο να συναγωνίζονται μεταξύ τους για να καταγγείλουν όσους καθυστερούν να την αποδεχτούν και αντιστέκονται.

Καί

Ο θάνατος δεν πρέπει μόνο να αποφευχθεί, αλλά και να παραμείνει κρυμμένος και, ει δυνατόν, μη αντιληπτός στην προσωπική μας ζωή. […] Λοιπόν, είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι ηλικιωμένοι που θα συμφωνούσαν μαζί μου ότι δεν θέλουν να καταστραφούν οι νέοι άνθρωποι, ώστε να μπορούν να ζήσουν οι ίδιοι ένα ή δύο χρόνια περισσότερο. Όμως, πέρα ​​από αυτό, το «να αφήσουμε τους ανθρώπους να πεθάνουν» είναι μια διατύπωση που υπονοεί ότι η δύναμη να καθορίζει ποιος ζει ή πεθαίνει βρίσκεται στα χέρια εκείνου στον οποίο απευθύνεται η ερώτηση. Αυτό το «εμείς» που φανταζόμαστε ότι έχουμε τη δύναμη να «αφήσουμε τους ανθρώπους να πεθάνουν» υπάρχει σε έναν ιδανικό κόσμο με τέλεια πληροφόρηση και τέλεια τεχνική γνώση. Σε αυτόν τον κόσμο δεν συμβαίνει τίποτα που δεν έχει επιλεγεί. Αν κάποιος πεθάνει, θα είναι επειδή «άφησαν… να πεθάνει». Το κράτος πρέπει, με κάθε κόστος, να προαγάγει, να ρυθμίσει και να προστατεύσει τη ζωή […] Ο θάνατος πρέπει να κρατηθεί εκτός του οπτικού μας πεδίου και έξω από τη σκέψη μας. Πρέπει να στερηθεί νοήματος. Δεν έρχεται κανενός η ώρα —όλοι αφήνονται να πεθάνουν. Ο Χάρος μπορεί να επιβιώσει ως κωμική φιγούρα στα κινούμενα σχέδια της Νέας Υόρκης, αλλά δεν έχει θέση στη δημόσια συζήτηση. Αυτό καθιστά δύσκολο ακόμη και το να μιλάμε για το θάνατο ως κάτι διαφορετικό από την αμέλεια κάποιου ή, τουλάχιστον, από μια τελική εξάντληση των θεραπευτικών επιλογών και μέσων. Το να αποδεχτείς τον θάνατο ερμηνεύεται ως αποδοχή ήττας.

Κι αὐτὴ ἡ ἐπιδίωξη, ὁ «ὀρθολογικὸς θάνατος» εἶναι συνέπεια τῆς ἐπιδίωξης τῶν Διαφωτιστῶν γιὰ Ὀρθολογισμό. Γιὰ ἕναν ἄνθρωπο-θεὸ ποὺ κατέχει ὅλες τὶς πληροφορίες καὶ ἀποφασίζει ὀρθολογικά, κι ὄχι τυχαῖα, πότε θὰ πράξει τὸ α καὶ τὸ β πράγμα. Ἀκόμη καὶ οἱ ἐκτρώσεις (στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ θανάτου) γίνονται κατανοητὲς ὡς «ἐξ-ὀρθολογισμὸς τῶν γεννήσεων». Ὅπως μερικοὶ μοῦ ἔλεγαν «τὸ προγραμματίσατε τὸ παιδί;»: Πίσω ἀπὸ τέτοιες ἐρωτήσεις κρύβεται ἡ ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὡς θεό, ὡς «ἐλεύθερο ἀπὸ κάθε τὶ» ποὺ προφανῶς δικαιοῦται νὰ ἔχει λόγο γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ  θάνατο.

Ἁπλά, τώρα ἔρχονται οἱ ἔσχατες συνέπειες τοῦ Διαφωτισμοῦ. Τώρα, πρέπει ὁ θάνατος νὰ κρυφτεῖ, γιατὶ εἶναι κάτι ποὺ τὸ ἐπιλέγουμε. Κάθε τὶ ἄλλο, ποὺ συνιστᾶ «τυχαιότητα», εἶναι ἔγκλημα πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα, καὶ νὰ παρέμβει ὁ εἰσαγγελέας.

Ὅλο αὐτὸ εἶναι πρωτοφανὲς στὴν Ἱστορία. Εἶναι ὕβρις. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τρελλαθεῖ καὶ νομίζουν ὅτι ἔγιναν παντοδύναμοι. Στὴν πραγματικότητα εἶναι μαθητευόμενοι μάγοι ποὺ ὁδεύουν στὸ χαμό τους.

Οι επιδημιολόγοι μπορούν να δηλώνουν με ειλικρίνεια, όπως τουλάχιστον πολλοί από αυτούς το έχουν κάνει ήδη, ότι στην προκειμένη περίπτωση, δεν διαθέτουν επαρκή στοιχεία, αλλά τούτο δεν εμπόδισε τους πολιτικούς να ενεργήσουν σαν να ήταν απλά και μόνο το εκτελεστικό όργανο της Επιστήμης. […] η ικανότητα της ιατρικής επιστήμης να «αποφασίζει κατ’ εξαίρεση» και να αναλαμβάνει εξουσία· η δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης να ανακατασκευάζουν την πραγματικότητα αποκηρύσσοντας το επαγγελματικό τους καθήκον· η παραίτηση της πολιτικής ενώπιον της Επιστήμης, ακόμα και όταν δεν υπάρχει επιστήμη

Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι μοιρολόγια τοῦ τύπου «ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνει κι ὄχι ὅπως ἔγινε, ἀλλὰ τί νὰ κάνουμε…». Οὔτε ἐπιλύονται μὲ φυγὴ πρὸς τὰ ἐμπρός, ὡσὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ καταστάσεις ἔκτακτης ἀνάγκης ποὺ ἦρθαν καὶ παρῆλθαν. Γιατὶ θὰ τὰ βρίσκουμε συνεχῶς μπροστά μας, καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι συνωμοσιολογία. Ὅμως, σήμερα, ἔχει ἀλλάξει ἀκόμη καὶ τὸ νόημα τῶν λέξεων. Συνωμοσιολογία λέγεται καὶ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀδιάσειστο γεγονός, ὅπως τὸ ὅτι ὁ Bill Gates ὄντως εἶπε ὅτι χρειάζεται μείωση τοῦ πληθυσμοῦ κατὰ 10-15% (στὸ 4λ. 20 δεπτ., περίπου). Ὡς φονταμενταλισμὸς χαρακτηρίζεται καὶ καταγγέλλεται αὐτὸ τὸ ὁποῖο πάντοτε ἔλεγαν, λένε καὶ θὰ λένε οἱ Ὀρθόδοξοι.

Πηγή

This entry was posted in αθεϊσμός, επιστήμη, θρησκεία and tagged , . Bookmark the permalink.

4 Responses to ἐρωτήματα γιὰ τὴν τρέχουσα πανδημία…

  1. Για τον ιερέα του πρώτου θέματος έχουμε και λέμε τα εξής: το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Ο κύριος αυτός είναι καλύτερα να ροκανίζει το μισθό του, να τρώει κανά πιτόγυρο αλλά προς Θεού ας μην μιλάει!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s