γενοκτονικὰ 2

Ψάχνω γιὰ ἀνακοινώσεις ποὺ νὰ συσχετίζουν τὴ γενοκτονία μὲ τὴ φύση τοῦ ὀθωμανικοῦ κράτους καὶ πολιτισμοῦ, καὶ δὲν βρίσκω. Ἐλπίζω ὅτι δὲν ἔψαξα πολύ. Ἔτσι, ὅ,τι ἔγινε τὸ 1914-1922 φαντάζει ὡς ἀναπάντεχο συμβὰν σὲ μιὰ ἱστορία 400 (Πόντος) μὲ 900 (λοιπὴ Μ. Ἀσία) χρόνων «λελογισμένης καταπίεσης». Κι ὄχι ὡς τὸ τελικὸ δραματικὸ συμβὰν σὲ μιὰ μακρὰ περίοδο ἡ ἔναρξη τῆς ὁποίας (11ος-13ος αἰ.) ἦταν ἡ μετατροπὴ ἑνὸς ἐπίγειου παραδείσου σὲ κοιλάδα θρήνων καὶ θανάτου. Στὴν κοντόφθαλμὴ λογικὴ τῶν τελευταίων 100-200 ἐτῶν, μὲ τὶς δῆθεν μεταρρυθμίσεις τῶν Τούρκων (Χριστιανοὶ Ἀρμένιοι σφάζονταν ὣς τὴ δεκαετία τοῦ 1890…) θυσιάζεται ἡ ἑρμηνεία μιᾶς διαχρονικῆς ἐπίθεσης καὶ φονικοῦ σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν. Οἱ Τοῦρκοι ἐγκαταστάθηκαν μόνιμα στὴ Μικρὰ Ἀσία, τὴν πατρίδα τῶν πρώτων φιλοσόφων καὶ τῶν χριστιανῶν Πατέρων, δηλαδὴ στὴν πατρίδα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.

Ἡ μὲ τὸν α ἢ β τρόπο ἐξιδανίκευση τῶν Ὀθωμανῶν, τὸ κουραστικὸ ἀστεῖο δίλημμα γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι πιὸ ἄγριος, οἱ Κεμαλικοὶ ἢ οἱ Τουρκομάνοι ποὺ κατέλαβαν τὴ Μ. Ἀσία καὶ οἱ Ὀθωμανοί, ἡ ἐπικίνδυνη νοσταλγία τῆς μικρασιατικῆς πατρίδας «ἔστω καὶ ὑπὸ τοὺς Ὀθωμανούς», ἕνας λαθεμένος ἀντιελλαδισμός (ποὺ ἀγνοεῖ τὸ παράδειγμα τῶν δίχως Ἀρμενικὸ κράτος ὀθωμανῶν Ἀρμενίων, ποὺ σφάχτηκαν ἐξίσου ἀνελέητα, χωρὶς ἐλεύθερους Ἀρμενιους ποὺ «ξεμπέρδεψαν» διὰ τῆς σφαγῆς*), ὅλα αὐτὰ ἔχουν δημιουργήσει ἕνα τεράστιο ἀδιέξοδο, ποὺ πιστεύω ὅτι εἶναι ἀνθρωπίνως ἀθεράπευτο.

* Παράδειγμα: «οι ελλαδικές ελίτ βγήκαν κερδισμένες από τις εξελίξεις. Αφού διαχειρίστηκαν με τον πλέον ανορθολογικό τρόπο τη μικρασιατική πρόκληση που δημιούργησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, «ξεμπέρδεψαν» οριστικά με τα ελληνικά κοσμοπολίτικα αστικά στρώματα της Ανατολής, που λειτουργούσαν αντικειμενικά ως ο μεγάλος ενδοεθνικός ανταγωνιστής«. Κάτι τέτοιο συνιστᾶ ἔλλειψη σεβασμοῦ στοὺς δεκάδες χιλιάδες Ἑλλαδίτες, νεκροὺς καὶ ἀγνοούμενους στὰ χώματα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (40.000 σὲ 3 χρόνια), ποὺ πολέμησαν μὲ ἐντολὴ τῶν «ἑλλαδικῶν ἐλίτ» γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μικρασίας, ὅσο κι ἂν ἀποδεχτεῖ κάποιος τὴν μέχρι προδοσίας ἀδιαφορία ὁρισμένων. Ἄλλο ἠλιθιότητα καὶ ἀδιαφορία ἢ ἀκόμη καὶ προδοσία, καὶ ἄλλο νὰ ὑποτεθεῖ ὅτι ὑπῆρχε ἕνας προγραμματικὸς ἢ ἀντικειμενικὸς ἐνδοεθνικὸς ἀνταγωνισμός. Ἡ ἀπόληξη τέτοιας ὑπόθεσης εἶναι «Τί Ἑλλαδίτες, τί Τοῦρκοι». Φαντάζομαι ὅτι λιγοστοὶ ἀπόγονοι προσφύγων υἱοθετοῦν τὴν ἀντιελλαδίτικη ἐμμονή. Ἀλλὰ γιὰ τοὺς λίγους αὐτούς, χρειάζεται κάποτε νὰ ἀπαντηθεῖ τὸ ἴδιο ἐριστικὰ μιὰ τέτοια ἀντιελλαδίτικη ἐμμονή: Σκοτώθηκαν μήπως 40.000 Μικρασιάτες κατὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 στὴν Μακεδονία καὶ τὴν νότια Ἑλλάδα; Πόσες χιλιάδες σκοτώθηκαν στοὺς Βαλκανικοὺς καὶ στὸ Μακεδονικὸ Ἀγώνα (συγκριτικά, λ.χ. μὲ Κρητικούς);

This entry was posted in Τούρκοι. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s