λαγοὶ στὸ νησί

Ὁ φόβος τοῦ θανάτου λόγῳ τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ ὁ φόβος γιὰ τοὺς Τούρκους (ὅπως ἀποτυπώνεται στὰ ἐπίσημα κείμενα τῆς ἑλληνικῆς δημοκρατίας γιὰ τὸν Ἕβρο) εἶναι οἱ δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Μὴν πεθάνουμε «πρόωρα», μὴ σκιστεῖ κανὰ καλσόν. Ἀντίθετα, οἱ Τοῦρκοι οὔτε πελάγωσαν μὲ τὸν ἱὸ οὔτε μὲ τὴν «κακὴ κατάσταση τῆς οἰκονομίας τους». Ἔχουν πολλοὺς ἀναλώσιμους. Εἶναι νὰ μὴν εἶσαι μαλθακός, ὡς κοινωνία. Ἅμα εἶσαι, ὅλο κι ἀπὸ κάποια αἰτία θὰ τινάξεις τὰ πέταλα.

Τὸ πιὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι ἐνῶ οἱ ἄφοβοι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας εἶναι πλέον σκόρπιες νησίδες (σὰν αὐτὴ τοῦ Ἑβρου), μερικοὶ ζοῦν ἀκόμη μὲ τὸ μύθο ὅτι «ἡ ἑλληνικὴ ἡγεσία εἶναι προδοτικὴ ἐνῶ ὁ λαὸς γενναῖος». Στὴν πραγματικότητα, ἀπὸ ἕναν λαὸ λαγῶν λαγίσια ἡγεσία πάντα θὰ προκύπτει. Ἡ ὑπεράσπιση τοῦ Καραϊσκάκη μᾶς μάρανε.

This entry was posted in Ελλάδα, Τούρκοι. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s