Μάρκος Αὐρήλιος: τὰ εἰς ἑαυτόν

portrait_de_marc_aurc3a8le_2

Ἡ «φιλοσοφία» τοῦ Μ. Αὐρήλιου εἶναι χαρακτηριστικὴ τῆς ἐποχῆς του: Ὄχι ἀναζητήσεις τῆς γνώσης καὶ τῶν ἀνθρώπινων ἢ φυσικῶν αἰτιῶν, ἀλλὰ πρακτικὲς συμβουλὲς συμπεριφορᾶς, καὶ διδάγματα, καὶ σαβουὰρ βίβρ. Δὲν φταίει βέβαια οὔτε ἡ ἐποχή του οὔτε ἡ «δυστυχία» της καὶ ἡ (ἐδῶ Μπαμπούλας) «παρακμή» της. Ἁπλά, εἶχε παραχθεῖ περισσότερη φιλοσοφία ἀπὸ ὅση μποροῦσε νὰ χωνευθεῖ. Τὰ πάντα εἶχαν εἰπωθεῖ. Κάθε μαθητὴς κάθε φιλοσοφικῆς σχολῆς εἶχε στὸ τετράδιο σημειώσεών του καταγεγραμμένο κάθε εἴδους ἐπιχείρημα κι ἀντεπιχείρημα γιὰ κάθε φλέγον φιλοσοφικὸ θέμα. Γιὰ κάθε φιλοσοφικὴ πρόταση ὑπῆρχαν ἤδη δέκα ἀντεπιχειρήματα ἐναντίον της. Τίποτε δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδειχθεῖ, τίποτε δὲν μποροῦσε νὰ σταθεῖ ὄρθιο. Ἡ δὲ τέχνη τῆς ἐπιχειρηματολογίας εἶχε φτάσει στὸ ζενίθ της. Ὄχι, ἑπομένως, ἀπὸ «ἀμάθεια» καὶ «φανατισμό», ἀλλὰ ἀπὸ ὑπερβολικὴ συσσώρευση πληροφορίας, ἡ φιλοσοφία ἦταν χαμένη ἀπὸ πρῶτο χέρι. Ἐκτὸς κι ἂν γινόταν θρησκεία, ὅπως μὲ τοὺς Νεοπλατωνικούς, ἢ κατάλογος «πρακτικῶν» συμβουλῶν, ὅπως μὲ τὸν Μάρκο Αὐρήλιο.

Ὁ Μάρκος Αὐρήλιος ἦταν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ζάπλουτους καὶ παντοδύναμους ποὺ λένε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα πράγματα εἶναι ἀξιοπεριφρόνητα ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι τὰ ἔχουν ὅλα στὴ διάθεσή τους, ἐπειδὴ ἔχουν μπουχτίσει καὶ τοὺς ἔχει πιάσει ἡ ἀφ’ ὑψηλοῦ διάθεση. Ἐὰν δὲν εἶχαν νὰ φᾶνε καὶ ἦταν ἄνεργοι, ἐὰν ἦταν ἀνάπηροι, θὰ κατέβαιναν ἀπὸ τὸ καλάμι τῆς χορτάτης «ματαιότητας» καὶ θὰ ἔκλαιγαν γιὰ τὴν ἀναπηρία ἢ θὰ ἐκλιπαροῦσαν γιὰ ἔνα κομμάτι ψωμί. Τί νὰ κάνουμε, «καὶ οἱ πλούσιοι δυστυχοῦν»…

Ὁ Γνωστικισμὸς εἶναι κραυγαλέος στὸν Μ. Αὐρήλιο: Τὸ σῶμα εἶναι περιφρονητέο, τὰ βιβλία ἄχρηστα, τὰ ἀνθρώπινα ἄξια περιφρόνησης, ἡ ζωὴ εἶναι σιχαμερή, τὰ φαγητά μας εἶναι πτώματα, ἡ ἐναλλαγὴ στὴ ζωὴ ἀποδεικνύει τὴν  κατώτερη ἀξία της, ὁ ἐντυπωσιασμὸς μὲ τὴ ζωὴ εἶναι ἀστειότητα, ὅσοι ἄνθρωποι λυποῦνται ἢ ἀγανακτοῦν εἶναι ἠλίθια ζῶα -ὅλα αὐτὰ ἐπαναλαμβάνονται πολλὲς φορές.

Τὸ νόστιμο μὲ τοὺς ἐκλεπτυσμένους ποὺ ἐνοχλοῦνται μὲ τὸν «γνωστικισμὸ καὶ τὴ μισοζωία τοῦ Χριστιανισμοῦ» (καὶ μάλιστα τῶν «Ἀπολογητῶν») εἶναι ὅτι δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὸν Γνωστικισμὸ τοῦ Στωικισμοῦ στὸν Μ. Αὐρήλιο, ἀλλὰ ἐντυπωσιάζονται μὲ τὴ γαλήνια «σοφία» του. Πρέπει βέβαια νὰ τονιστεῖ μιὰ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ χορτάτου Στωικισμοῦ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ: Ὁ Χριστιανισμὸς θεωρεῖ ἀποφασιστικῆς σημασίας τὴ ζωὴ αὐτή, τὸ σῶμα αὐτό. Τίποτε δὲν ἔχει «καμμία σημασία». Ἀντίθετα, ἔχει ὅλη τὴ σημασία ὅλου τοῦ σύμπαντος. Ὅ,τι κάνουμε δὲν θὰ ξεχαστεῖ ὅπως δεκάδες φορὲς λέει (δὲν τὶς παρέθεσα) ὁ –ἀνθέλληνας ἐχθρὸς τῆς ὑστεροφημίας– Μάρκος Αὐρήλιος, ἀλλὰ θὰ μᾶς ἀκολουθεῖ «διὰ παντός» -ὄχι, βέβαια, στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων. Καὶ βέβαια, ἡ ζωὴ κι ὁ Κόσμος εἶναι αἰτία δοξολογίας πρὸς τὸ Θεό, εἶναι ἕνα θαῦμα, κι ὄχι κάτι βαρετὸ κι ἐπαναλαμβανόμενο. Αὐτὰ δὲν λέγονται μὲ κατηχητικὴ διάθεση, ἀλλὰ μὲ σκοπὸ νὰ καταδειχθεῖ ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δυὸ κοσμοεικόνων, ποὺ τάχα τὸ ἕνα ἐξ αὐτῶν ἀντέγραψε τὸ ἄλλο. Ἄλλωστε, ὁ στωικισμὸς τῶν Φοινίκων ὑποστήριζε τὴν αὐτοκτονία (τὴν ὁποία διαρκῶς ἐπαινεῖ, ὡς ἐπιλογή, ὁ Μάρκος Αὐρήλιος) σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τοὺς Πλάτωνα καὶ Ἀριστοτέλη.

Φυσικά, ἡ στωικὴ περιφρόνηση τοῦ ἀτάραχου Μάρκου Αὐρήλιου γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς δὲν τὸν ἐμπόδισε ἀπὸ νὰ κάνει διωγμοὺς ἐναντίον τους εἰδικὰ στὴ Λυὼν τῆς Γαλατίας. Ἐκεῖ, ὁ ὄχλος τῶν Ἐθνικῶν μὲ τὴν καθοδήγηση τοπικῶν ἀξιωματούχων (χιλίαρχων καὶ ἀρχόντων) ἐπιτέθηκε, λιθοβόλησε, ἀνέκρινε, φυλάκισε τοὺς Χριστιανούς. Σύρθηκαν ἄνθρωποι στὸ ἀμφιθέατρο, στὰ θηρία, ἄλλοι ἀποκεφαλίστηκαν. Τὰ πτώματα πετιοῦνταν στὸν Ροδανὸ ποταμό, ἄλλοτε σὲ σκύλους γιὰ νὰ τὰ φᾶνε, ἄλλοτε καίγονταν. Γιὰ ὅσους Χριστιανοὺς ἦταν Ρωμαῖοι πολίτες, οἱ τοπικὲς ἀρχὲς ἔγραψαν στὸν Καίσαρα, ποὺ ἀπάντησε νὰ βασανιστοῦν καὶ ἐὰν ἀρνηθοῦν τὴ χριστιανική τους ἰδιότητα τότε μόνο νὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι (Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, 5.1-2). Ὁ μὴ θεατρίνος, ἀνθρωπιστὴς Μάρκος Αὐρήλιος ἀνεχόταν τέτοιες βαρβαρότητες.

Ὁ Μάρκος Αὐρήλιος ἀρέσει στὴν ἐποχή μας γιατὶ τονίζει ἀρκετὲς φορὲς ὅτι «ὅλα εἶναι μιὰ ἰδέα». Τὸ Matrix τοῦ 2ου μ.Χ. ταιριάζει μὲ τὸν μεταμοντερνισμὸ τῆς Ὕστερης Νεοτερικότητας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀδυναμία μας (π.χ. μπροστὰ στὸν τεχνοφασισμὸ καὶ τὴν ἰσχὺ τῶν κρατούντων) νὰ κάνουμε ὁτιδήποτε ἔχοντας ταυτοχρόνως στερέψει πολιτισμικά. Βέβαια, ὑπάρχει μιὰ διαφορά: Ὁ Μ. Αὐρήλιος ἦταν ἕνας ζάπλουτος βαριεστημένος, ἐνῶ οἱ σημερινὲς μεταμοντέρνες μυρμηγκιὲς ποὺ ἐνθουσιάζονται μαζί του εἶναι καταπιεσμένα ἀνθρωπάκια, χωρὶς τὴν πολυτέλεια νὰ θεωροῦν τὰ πάντα εὐτελή. Σημασία ἔχει ὅμως ἡ πόζα.

Τὰ εἰς ἑαυτόν

(Μετάφραση: Γ. Ἀβραμίδης, ἐκδ. Θύραθεν)

Βιβλίο Α΄

6.

Τὸ ὅτι ἤθελα νὰ κοιμᾶμαι σὲ ράντζο ἀπὸ δέρμα ζώου…καὶ ἄλλα παρόμοια ποὺ συνιστοῦν τὴν ἑλληνικὴ ἀγωγή.

Β΄

2.

Τὶς σάρκες περιφρόνησέ τες: αἷμα βρώμικο, κοκαλάκια καὶ ἕνα πλέγμα ἀπὸ νεῦρα, φλέβες, ἀρτηρίες. Δὲς καὶ τί σόι πραματάκι εἶναι κι ἡ πνοή: σκέτος ἀέρας

Παράτα τὰ βιβλία. μὴ σὲ ἀποσποῦν ἄλλο, δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται. Σὰ νὰ ζυγώνει ὁ θάνατός σου, βάλε μὲ τὸ νοῦ σου πὼς γέρασες πιά.

3.

Κι ἄσε τὴ δίψα γιὰ τὰ βιβλία, γιὰ νὰ μὴ πεθάνεις βαρυγκομώντας

15.

Ὅλα εἶναι ἡ ἰδέα ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτά.

16.

Τὸ νὰ δυσανασχετεῖς μὲ κάτι ποὺ συμβαίνει, σημαίνει ἀποστασία ἀπὸ τὴ Φύση.

Δ΄

3.

Σκέψου ὅτι ὁ νοῦς, ἅπαξ καὶ συνειδητοποιήσει τὴν ἐξουσία του, δὲν ἀναμιγνύεται μὲ τὴ ζωικὴ πνοή

6.

Νὰ θυμᾶσαι πὼς μέσα σὲ ἐλάχιστο χρόνο καὶ σὺ κι αὐτὸς θὰ πεθάνετε, κι ὕστερα ἀπὸ λίγο δὲν θά ‘χουν ἀπομείνει μήτε τὰ ὀνόματά σας.

10.

Ὅσο γιὰ τὸ ὅτι «καθετί ποὺ συμβαίνει, δίκαια συμβαίνει»: παρακολούθα προσεχτικὰ καὶ θ’ ἀνακαλύψεις πὼς ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα.

19.

Ὅποιος ἔχει κυριευτεῖ ἀπὸ πάθος γιὰ τὴν ὑστεροφημία του οὔτε ποὺ φαντάζεται ὅτι καθένας ἀπ’ ὅσους θὰ τὸν θυμοῦνται δὲν θ’ ἀργήσει νὰ πεθάνει, κι ὕστερα τὰ ἴδια κι ὁ διάδοχός του, ὥσπου ἠ μνήμη θὰ σβηστεῖ τελείως… Καὶ ὑπόθεσε πὼς εἶναι ἀθάνατοι αὐτοὶ ποὺ θὰ σὲ θυμοῦνται, καὶ ἀθάνατη καὶ ἡ μνήμη. Ἐσὺ τί ἔχεις νὰ κερδίσεις;

44.

Παρόμοια καὶ ἡ ἀρρώστια κι ὁ θάνατος κι ἡ βλασφημία καὶ ἡ ἐπιβουλὴ καὶ ὅλα ὅσα εὐφραίνουν ἢ στενοχωροῦν τοὺς ἀνόητους.

48.

Πάντα νὰ βλέπεις τὰ ἀνθρώπινα ὡς ἐφήμερα καὶ εὐτελή.

Ε΄

16.

Τὰ κατώτερα ὄντα ὑπάρχουν πρὸς χάρη τῶν ἀνώτερων, καὶ τὰ ἀνώτερα τὸ ἕνα χάριν τοῦ ἄλλου. Τὰ ἔμψυχα εἶναι ἀνώτερα ἀπὸ τὰ ἄψυχα, καὶ ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ ἔμψυχα ἀνώτερα εἶναι τὰ ἔλλογα.

18.

Τίποτα δὲν συμβαίνει σὲ κανέναν, ποὺ νὰ μὴν μπορεῖ αὐτὸς ἀπὸ τὴ φύση του νὰ τὸ βαστάξει.

26.

Τὸ ἡγεμονικὸν καὶ κυρίαρχο μέρος τῆς ψυχῆς σου ἂς μένει ἀνεπηρέαστο ἀπὸ τὶς ὁμαλὲς ἢ τραχιὲς κινήσεις στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ σώματός σου, καὶ ἂς μὴ γίνεται ἕνα μὲ τὴ σάρκα. ἂς περιχαρακωθεῖ στὸν ἑαυτό του, καὶ τὰ παθήματα ἐκεῖνα ἂς τὰ ἀφήσει περιορισμένα στὰ μέλη τοῦ σώματος.

29.

Μπορεῖς νὰ ζήσεις μέσα σ’ ἐτοῦτο τὸν κόσμο, μὲ τὸν τρόπο ποὺ φαντάζεσαι πὼς θὰ ζοῦσες ἂν τὸν εἶχες ἐγκαταλείψει.

32.

Γιατί νὰ συγχύζουν οἱ ἄξεστοι καὶ ἀμαθεῖς τὸν καλλιεργημένο καὶ τὸν εἰδήμονα;

33.

Τὰ αἰσθητὰ εἶναι εὐμετάβλητα καὶ ἀσταθή, οἱ αἰσθήσεις θολὲς κι εἶναι εὔκολο νὰ παραχαραχθοῦν οἱ ἐντυπώσεις, κι ἡ ψυχούλα μιὰ ἐκπνοὴ εἶναι, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ αἷμα.

ΣΤ΄

13.

Ὅπως γιὰ ὅλα τὰ ὀρεκτικὰ καὶ τ’ ἄλλα φαγώσιμα βλέπεις ὅτι τὸ ἕνα εἶναι ψόφιο ψάρι καὶ τ’ ἄλλο πτῶμα κότας ἢ γουρουνιοῦ. ἢ πάλι, ὅτι τὸ κρασὶ τῆς Καμπανίας εἶναι ζουμὶ ἀπὸ σταφύλια, κι ἡ πορφύρα εἶναι τρίχες προβάτου βαμμένες μὲ αἷμα κοχυλιοῦ. Κι ὅτι στὴ συνουσία τρίβεται ἕνα μικρὸ ἔντερο, καὶ μ’ ἕνα σπασμὸ ἐκκρίνει μιὰ βλέννα

24.

Ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδόνας καὶ ὁ μουλαρᾶς του, σὰν πέθαναν ἔγιναν ἕνα κι αὐτό.

Ζ΄

55.

Ἀπὸ φυσικοῦ του ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὡς γνώρισμα…τὸ ὅτι δὲν ἀφήνεται νὰ κυριευτεῖ ἀπὸ τὰ σωματικὰ πάθη. Γιατὶ εἶναι χαρακτηριστικὸ τῆς λογικῆς καὶ νοητικῆς λειτουργίας νὰ περιχαρακώνεται καὶ νὰ μὴν ὑποτάσσεται στὶς κινήσεις τῶν αἰσθήσεων καὶ τῶν παρορμήσεων.

Η΄

10.

Κανένας σωστὸς ἄνθρωπος δὲν θὰ μεταμεληθεῖ ἐπειδὴ ἄφησε νὰ χαθεῖ μιὰ ἡδονή. Ἄρα οὔτε χρήσιμο οὔτε καλὸ πράγμα εἶναι ἡ ἡδονή.

25.

Ὅπως σοῦ φαίνεται τὸ λουτρό -λάδι, ἱδρώτας, λέρα, γλιτσιασμένα νερά, ὅλα σιχαμερά- ἔτσι εἶναι ὅλη ἡ ζωή, τὸ καθετί ποὺ βρίσκεται μπροστά σου.

Θ΄

28

Ἂν κάποιος ἀναλογιστεῖ τὰ ἀλλεπάλληλα κύματα μεταβολῶν καὶ ἀλλοιώσεων καὶ τὴν ταχύτητά τους, καθετί τὸ θνητὸ θὰ τὸ περιφρονήσει.

40.

Τοῦτος ἐδῶ προσεύχεται: «Πῶς θὰ γίνει νὰ κοιμηθῶ μαζί της». ἐσὺ νὰ λές: «Πῶς θὰ γίνει νὰ μὴν ποθήσω νὰ κοιμηθῶ μαζί της».

Ι΄

15.

Ἂν ἔχεις ὅλο τὸν κόσμο γιὰ πολιτεία σου, δὲν ὑπάρχει διαφορὰ εἴτε ἐκεῖ νὰ ζεῖς εἴτε ἐδῶ.

28.

Τὸν καθένα ποὺ λυπᾶται ἢ ἀγανακτᾶ γιὰ κάτι παρομοίαζέ τον μὲ γουρουνάκι τὴν ὥρα ποὺ τὸ θυσιάζουν καὶ σκούζει καὶ τινάζει τὰ πόδια. …. Ἀναλογίσου τὰ δεσμά μας…κι ὅτι ἀπὸ μόνος του ὁ συμβιβασμὸς εἶναι μιὰ ἀναγκαιότητα γιὰ ὅλους.

ΙΑ΄

3.

Τί θαυμαστὴ ἡ ψυχὴ ποὺ εἶναι ἕτοιμη, ἂν χρειαστεῖ, νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σῶμα τούτη τὴ στιγμή, καὶ ἢ νὰ σβήσει ἢ νὰ σκορπιστεῖ ἢ νὰ διατηρηθεῖ. Κι ἡ ἑτοιμότητα αὐτὴ νὰ εἶναι ἀπὸ δική της ἀπόφαση, κι ὄχι ἀπὸ μιὰ σκέτη ἐναντίωση, ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς Χριστιανούς. μόνο νὰ βασίζεται σὲ ὥριμο λογισμὸ καὶ νὰ ἐκδηλώνεται σεμνὰ ὥστε νὰ πείθει, χωρὶς θεατρινισμούς.

ΙΒ΄

Πόσο ἀστεῖος καὶ παράξενος εἶναι ὅποιος ἐντυπωσιάζεται μὲ τὰ συμβάντα τῆς ζωῆς.

22.

Ὅτι τὰ πάντα εἶναι ἡ ἰδέα ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτά, καὶ τὴν ἰδέα ἐσὺ τὴν πλάθεις. Βγάλ’ την ἀπὸ τὴ μέση, λοιπόν, ὅποτε θέλεις, καὶ σὰν καράβι ποὺ πέρασε τὸν κάβο θὰ βρεῖς τὴ γαλήνη. Τὰ πάντα σταθερά, ἕνας ὅρμος χωρὶς κύμα.

24.

Ἂν μποροῦσες ξαφνικὰ νὰ ὑψωθεῖς στὸν ἀέρα καὶ νὰ κατοπτεύσεις τὰ ἀνθρώπινα καὶ νὰ συνειδητοποιήσεις πόση ἀστάθεια ἐπικρατεῖ, θὰ τὰ περιφρονοῦσες.

28.

Σ’ αὐτὸν ποὺ θὰ σὲ ρωτήσει: «Ποῦ εἶδες θεούς, κι ἀπὸ ποῦ εἶσαι βέβαιος ὅτι ὑπάρχουν, καὶ τοὺς δείχνεις τόσο σεβασμό» Πρῶτον, μπορεῖς νὰ τοὺς δεῖς καὶ μὲ τὰ ἴδια σου τὰ μάτια. Δεύτερο, οὔτε καὶ τὴν ψυχή μου ἔχω δεῖ ποτέ, κι ὅμως τὴ σέβομαι. Ἔτσι λοιπὸν καὶ γιὰ τοὺς θεούς: ἀπὸ τὰ σημάδια τῆς δύναμής τους ποὺ ἀντιλαμβάνομαι κάθε τόσο, ἀπόκτησα τὴ βεβαιότητα ὅτι ὑπάρχουν καὶ τοὺς σέβομαι.

This entry was posted in Αρχαιότητα and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Μάρκος Αὐρήλιος: τὰ εἰς ἑαυτόν

  1. Ο/Η bfo λέει:

    > Ὁ Μάρκος Αὐρήλιος ἦταν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ζάπλουτους καὶ παντοδύναμους ποὺ λένε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα πράγματα εἶναι ἀξιοπεριφρόνητα ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι τὰ ἔχουν ὅλα στὴ διάθεσή τους, ἐπειδὴ ἔχουν μπουχτίσει καὶ τοὺς ἔχει πιάσει ἡ ἀφ’ ὑψηλοῦ διάθεση. Ἐὰν δὲν εἶχαν νὰ φᾶνε καὶ ἦταν ἄνεργοι, ἐὰν ἦταν ἀνάπηροι, θὰ κατέβαιναν ἀπὸ τὸ καλάμι τῆς χορτάτης «ματαιότητας» καὶ θὰ ἔκλαιγαν γιὰ τὴν ἀναπηρία ἢ θὰ ἐκλιπαροῦσαν γιὰ ἔνα κομμάτι ψωμί. Τί νὰ κάνουμε, «καὶ οἱ πλούσιοι δυστυχοῦν»…

    Από την άλλη παρόμοια έλεγε ο Επίκτητος, ο οποίος γεννήθηκε και διατέλεσε σκλάβος… Οπότε δεν είναι νομοτελειακό το «αφού τα είχε, τα θεωρούσε ἀξιοπεριφρόνητα»…

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Πλὴν ὅμως οὔτε ὁ Ἐπίκτητος ἔσφαξε κοσμάκη (Χριστιανοὺς καὶ βάρβαρους) οὔτε ὁ Μ. Αὐρήλιος εἶπε στὸ ἀφεντικό του ποὺ τοῦ στρέβλωνε τὸ πόδι «Εἶδες; Σοῦ τό ‘χα πεῖ ὅτι θὰ τὸ ἔσπαγες»
      Υ.Γ. Οὔτε ὅλοι οἱ πλούσιοι βαριοῦνται καὶ γίνονται μηδενιστές, ἀλλὰ κάποιοι γίνονται, καὶ νομίζω ὅτι περισσότεροι πλούσιοι γίνονται μηδενιστὲς παρὰ φτωχοὶ σκλάβοι ποὺ γίνονται Ἐπίκτητοι-γιόγκι.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s