Τὰ χωριάτικα

Ἡ μόνη ὑπαρκτὴ διάσταση Λογίου-Λαϊκοῦ στοιχείου (ἐλίτ-λαοῦ) στὴν Ἑλλάδα ἦταν αὐτὴ μεταξὺ ἄθεων «κουλτουριάρηδων» καὶ μορφωμένων ἐπιστημόνων κατὰ τῶν ἀγράμματων θρησκευόμενων, εἴτε οἱ τελευταῖοι πίστευαν καὶ λάτρευαν ἐνστικτωδῶς εἴτε πιὸ συνειδητά. Ἡ μαζικοποίηση τῆς «μόρφωσης» καὶ τῆς κουλτούρας εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ὅτι οἱ περισσότεροι (δηλαδή, ἑκατομμύρια) εἶναι ἢ νοιώθουν «ἐξέχουσες ἀτομικότητες», διαβασμένοι, μορφωμένοι, ἐπιστήμονες, καλλιτεχνικὲς ψυχές, συλλέκτες βιωμάτων κ.λπ. Καὶ πάλι, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει ἡ διάσταση Λόγιου καὶ Λαϊκοῦ, μόνο ποὺ ὁ «κόσμος» ἀνήκει πλέον κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος του στοὺς «λόγιους» (κατὰ φαντασίαν ἢ πραγματικούς), δηλαδὴ ἐναντιώνεται σὲ ὁτιδήποτε σήμαινε τὸν Ἕλληνα πρὸ 1941. Τὸ μόνο ἢ κύριο μέλημά του εἶναι ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἡ αὔξηση-διατήρηση τοῦ προσδόκιμου τῆς ζωῆς καὶ τὰ συναφή. Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες ἀντιπαρατίθενται στοὺς Ἕλληνες τῶν προηγούμενων αἰώνων, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸ παράσιτο τοῦ ἀθεϊσμοῦ (παράσιτο ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ἦταν μιὰ μικροσκοπικὴ μειονότητα ποὺ ζοῦσε μὲ τρόπο τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Ἕλληνες, κατέχοντας τὴν πνευματικὴ-πολιτικὴ ἐξουσία) καταβρόχθισε τὸν ὀργανισμὸ στὸν ὁποῖο παρασιτοῦσε.

Ὡς λύση ἀνάγκης, οἱ «ἀθεοποιημένοι» ἢ τουλάχιστον ἡ «πατριωτικὴ» μερίδα τους ἐπέλεξαν τὴν ἀντιμετώπιση τῆς θρησκείας καὶ τῆς θρησκευτικῆς τέχνης / πολιτισμοῦ μὲ τὴ «μουσειακότητα» καὶ τὸ φολκλὸρ τῆς νεότερης Ἑλλάδας. Ὡς ἐπίδοξοι ἀστοί (τῶν σαλονιῶν τοῦ Παρισιοῦ τοῦ 19ου αἰ.) θέλησαν νὰ βάλουν τὴ ζωντανὴ πίστη στὸ μουσεῖο: Ἡ «ἱστορικοποίηση» τῆς πίστης, τὰ «ἤθη καὶ ἔθιμα», οἱ φουστανέλλες, τὸ «γλέντι» καὶ ἡ «κοινότητα», τὰ «δρώμενα», οἱ «προχριστιανικὲς ἐπιβιώσεις», ἡ ξηρὴ ἱστοριογνωσία, ἡ ἐργαλειακὴ χρήση τῆς Ὀρθοδοξίας (μὲ ἀνύπαρκτο διάβασμα τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας κι ἀνύπαρκτο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς φιλοσοφικὲς ἀπόψεις της), τὸ χωρὶς νόημα copy-paste φράσεων όρθόδοξων ὕμνων σὲ χασισοσουρεαλιστικὰ ποιήματα. Σὰν εὐρωπαῖοι περιηγητὲς ἐξωτικῶν τοπίων καὶ φυλῶν, περιδιαβαίνουν, περιγράφουν (καὶ ἐκθειάζουν) «τὴν πίστη τῶν Ἑλλήνων» τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὴν εἶχαν καθημερινὰ γραμμένη στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους: ὅπως θὰ ἔμπαινες ἀπὸ τὴν αἴθουσα τῶν κλασσικῶν ἐκθεμάτων τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου σὲ ἐκείνη τῶν ἑλληνιστικῶν, καὶ μετὰ θὰ τὰ ξέχναγες σὲ μιὰ πραγματικότητα ἄσχετη μὲ ἐκεῖνα: Τόση νέκρα. Ὁ «πολιτισμός», ὡς νεοτερικὴ ἰδέα, πέρα ἀπὸ ἐρευνητικὸ ἀντικείμενο-ἐργολαβία τοῦ ἀστοῦ, ἦταν κι ἕνας καλὸς λόγος γιὰ νὰ σκοτώσεις (ὥστε νὰ ἐρευνήσεις ἀνεμπόδιστος) ἢ νὰ μεθερμηνεύσεις τελείως διαφορετικὰ τὸ παρελθὸν διὰ τῆς σχολικῆς παιδείας τὴν ὁποία ἔλεγχες. Βέβαια, γιὰ 5 τέτοιους «πατριῶτες ἄθεους» ἔχεις ἄλλους 95 «ἀντιπατριῶτες» ἄθεους στὴν Ἑλλάδα, πράγμα ποὺ δὲν συμφέρει πολὺ τὴ χώρα. Ὁ λόγος γιὰ τὴν ἀναλογία 5/95 εἶναι ὅτι ὁ ἀθεϊσμὸς δὲν ἔχει ρίζες αἰώνων στὴν Ἑλλάδα, ὅπως στὴ Δύση, καὶ συνεπῶς οἱ περισσότεροι ὁπαδοί του νοιώθουν ἀνομολογήτως ἄβολα, σὰν μύγες μὲς τὸ γάλα ἑνὸς τόσο θρησκευόμενου τόπου. Οἱ πρῶτοι (οἱ πατριῶτες ἄθεοι) εἶναι –εἴτε τὸ θέλουν εἴτε τὸ ξέρουν– τὸ ἄλλοθι τῆς συντριπτικῆς πλειονότητας, τῶν ἀπάτριδων ἄθεων. Εἶναι τὸ «μὰ ὑπάρχουν καὶ ἄθεοι ποὺ εἶναι πατριῶτες». Δὲν ἀμφισβητεῖται ἐδῶ ἡ ὕπαρξη τέτοιου εἴδους πατριωτῶν καὶ οἱ προθέσεις τους, ἀλλὰ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἀθεϊσμὸς καὶ πατριωτισμὸς μποροῦν νὰ συνυπάρχουν μαζικά. Βέβαια, ὁ πλειονοτικὸς ἀθεϊσμὸς (ὁ ἀντιπατριωτικός) διαρκεῖ μόνο τρεῖς γενιὲς στὴν Ἑλλάδα, καὶ στὴν τέταρτη τὴν ἀποτελειώνει, ὅπως κάνει κάθε τὶ μουσειακό: Ἡ πρώτη γενιὰ εἶχε τὰ σπουδαῖα παράσημα τοῦ ’40-’50, ἡ δεύτερη ἀναρχοροκπασόκιζε ἢ ἦταν στὴν κομμουνιστικὴ φορμόλη, ἡ τρίτη γενιὰ (συσσωρεύοντας λόγῳ Κρίσης ὅλη τὴν ἀπέχθεια τῶν δυὸ προηγούμενων γενιῶν γιὰ τὸν πραγματικὸ-ζωντανὸ ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ὣς τὸ 1940, καὶ συνενούμενη μὲ τὸν δεξιὸ ἀθεϊσμὸ τῶν φιλελεύθερων) θέλει νὰ τὸ σκάσει στὸ ἐξωτερικὸ καὶ νὰ γίνει famous, σέφ, τραγουδιστής, πολίτης-τουρίστας τοῦ κόσμου, γκόμενα καὶ γκόμενος μὲ σκυλιὰ καὶ ποδήλατα, ποιητὴς κ.λπ.

Ὡραῖα νὰ ἔχεις χωριό, νὰ μὴν εἶσαι Ἀθηναῖος ἢ Σαλονικιός, καὶ ἄθεος. Δηλαδή, νὰ μὴν εἶσαι ἔποικος τῆς Δύσης στὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ δὲν εἶναι μόνο οἱ ἔποικοι τοῦ Ἰσλάμ, ὑπάρχουν κι ἄλλοι.

Τώρα ποὺ ὅλη ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἀστικὴ (ἔστω καὶ τοῦ τσιμέντου –μὲ τὴν αὐτοερωτικὴ ἀρχιτεκτονικὴ παραφιλολογία περὶ «ἀστικοῦ τοπίου», ἡ ὁποία κάνει ὅ,τι τῆς γουστάρει μὲ λεφτὰ ἄλλων κ.λπ.) καὶ μορφωμένη, βλέπεις τὸν Δεκαπενταύγουστο τὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ χωρὶς πολὺ κόσμο (ποὺ ἦρθε ἀπὸ τὶς πόλεις) γιατὶ ὁ κόσμος φοβᾶται νὰ μπεῖ στὴν ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ μὲ μάσκες, καὶ γιατὶ ἔχει στραφεῖ κατὰ τοῦ (ἀλλοτινοῦ μὰ πρόσφατου) ἑαυτοῦ του καὶ ἔχει μεταπηδήσει στὴ μεριὰ τοῦ Λόγιου στοιχείου. Τώρα, ποὺ οἱ γιαγιάδες πέθαναν καὶ οἱ συγγένειες χαλάρωσαν, μπορεῖς νὰ διαλέξεις τὸν συγγενὴ ποὺ προτιμᾶς, γιατὶ οἱ πιὸ σκληροπυρηνικοὶ ἄθεοι ὄχι ἁπλῶς δὲν πηγαίνουν ἐκκλησία μὰ δὲν βγαίνουν κι ἀπὸ τὸ σπίτι τους στὸ χωριό, π.χ. στὴν πλατεία, γιὰ νὰ μὴν κολλήσουν. (Ἄλλο ἂν ἔχει νόημα νὰ αὐτοφυλακιστεῖς σὲ ἕνα σπίτι στὸ χωριό, ἐνῶ διαθέτεις κλιματιστικὸ στὴν πόλη, ὅπου περνᾶς πιὸ ἄνετα.) Ἄλλωστε, παλαιότερα ἔβλεπαν ὡς σκέτη κοινωνικὴ ἐκδήλωση τὴν ἐκκλησία. Ἐὰν οἱ πλούσιοι ἄθεοι εὔλογα φοβοῦνται ἕναν «πρώιμο» θάνατο ποὺ θὰ τερματίσει τὴν εὐτυχία τῆς ἀπόλαυσής τους («πρώιμο» σύμφωνα μὲ τὸν δικαιωματισμό τους, πὼς ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται νὰ ζῆ ὣς τὰ 81, σὰν ἀπόρροια φυσικοῦ νόμου), οἱ προσηλυτισθέντες στὸν ἀθεϊσμὸ λοῦμπεν, μεσαῖοι καὶ μικρομεσαῖοι, ὡς μιμητικὰ ὄντα ἁπλὰ ἀκολουθοῦν τὸν Κυρίαρχο καὶ τὶς ἰδέες του. Εἶναι οἱ πιὸ καλοὶ κλακαδόροι του, οἱ δικαιωματιστὲς ποὺ ποτὲ δὲν ἀπολαμβάνουν ὅλα αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα ζητωκραυγάζουν καὶ ποὺ φαντασιώνονται ὅτι ἀνήκουν στοὺς ξεχωριστούς. Πράγματι, ἂν κάποτε οἱ μὴ πλούσιοι ξεχώριζαν ἀπὸ τοὺς ἀλαζόνες πλούσιους στὸ γεγονὸς ὅτι βάσιζαν τὴν αὐτοπεποίθησή τους (καὶ τὴν πεποίθηση γιὰ τὸ ἄδικο ἢ τὴν τιμωρία τῶν πλουσίων, καὶ τὸν κοινωνικὸ ἔλεγχο-στιγματισμὸ τῶν πλουσίων) στὴν πίστη, σήμερα ὄχι μόνο δὲν ἔχουν χρῆμα καὶ ἐξουσία (δὲν τὰ εἶχαν ποτέ, ἄλλωστε) ἀλλὰ δὲν ἔχουν οὔτε πίστη. Ὄντας ξεκρέμαστοι καὶ ἀκόμη πιὸ ἀδύναμοι, μόνη ἐπιλογὴ ἔχουν νὰ υἱοθετοῦν τὶς ἐλπίδες καὶ τοὺς φόβους τῶν πλουσίων. Ἐντάξει, καὶ λίγη σάλτσα σοσιαλισμοῦ γιὰ ὅσους μεγάλωσαν ὣς τὸ 80.

Ἡ Ἑλλάδα τῆς τρίτης γενιᾶς, μόνο μὲ θαύματα μπορεῖ νὰ σωθεῖ. Ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατο, ἀκόμη κι ἂν πρὸς τὸ παρὸν μποροῦμε νὰ κάψουμε τὸν τουρκικὸ στρατό (ἂς ποῦμε, μέχρι τὸ 2030). Ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατο, ὅσο κι ἂν ὑπάρχουν Χριστιανοὶ κουλτουριάρηδες καὶ «μορφωμένοι» («φωτισμένοι»!) καὶ «δημοκράτες» καὶ καλλιτέχνες καὶ «ἐκσυγχρονισμένοι πατριῶτες». Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν λέγεται μὲ τάσεις κοινωνιολογίζοντα Χριστιανισμοῦ ἢ χριστιανικοῦ Ἀριστερισμοῦ ἢ «φιλοτουρκικοῦ» ἐξωτικισμοῦ καὶ ἡττοπάθειας. Λέγεται ἔχοντας κατὰ νοῦ τοὺς 10 «δίκαιους» μιᾶς ἁμαρτωλῆς πόλης οἱ ὁποῖοι ἀρκοῦν γιὰ νὰ ἀποσοβηθεῖ ἡ ἐξαέρωσή της.

Advertisement
This entry was posted in αθεϊσμός. Bookmark the permalink.

1 Response to Τὰ χωριάτικα

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Οὔτε μὲ θαῦμα (πού, ἂν εἶναι νὰ γίνη, ἂς γίνη γρήγορα) !

    Πέραν ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ἀποσυγκρότηση, στὴν ὁποίαν ἀναφέρεσθε,
    ὑπάρχει κι ἡ χυδαία ἀριθμητική, δημογραφική παράμετρος

    [ ἡ ὁποία -φυσικὰ- ἀφήνει ἀδιάφορους τοὺς «πνευματέμφορους» Γεροντᾶδες, τοὺς τηλεπωλητὲς κι ἄλλα σούργελα, ἐντελῶς ἰδεαλισμένους στὴν παράκρουσή τους . Λές καὶ εἴμαστε Ἰσραήλ καὶ θά ᾽ ρθη ὁ Μιχαὴλ γιὰ πάρτη μας, νὰ κατακόψη τὶς μυριάδες τοῦ Σενναχηρείμ, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, τὴν ἔχουμε μεγάλη (τὴν προσκόλληση στὶς Παραδόσεις καὶ τὴν πατρῶαν εὐσέβειαν).
    ῎Ἔ, ρέ, πίσσα καὶ πούπουλα ποὺ τοὺς πρέπουν ! ]

    Μιλᾶμε γιὰ 100.000 native greeks λιγώτερους τὸν χρόνο, σὲ τούτην τὴν ἐσχατιὰ τῆς Βαλκανικῆς.
    Αὐτὸ προκύπτει ρ ε α λ ι σ τ ι κ ώ τ α τ α ἀπὸ τὴν ἐτήσια διαφορὰ μεταξὺ τῶν καταγραφομένων γεννήσεων (συμπεριλαμβανομένων τῶν ἀλλογενῶν) καὶ τῶν θανάτων (ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο Γιουνάνηδων), πάνω στὴν ὁποίαν ἔρχεται καὶ κάθεται τὸ brain drain, ἡ ἐκροὴ (ἀναντίστρεπτη) οἰκονομικὰ ἐνεργῶν αὐτοχθόνων.

    Ἔτσι,
    γιὰ τὴν ὥρα.
    μιλᾶμε ὅτι τὸ ἕθνος συρρικνώνεται ἀριθμητικὰ κατὰ 900.000 – 1.000.000 ψυχὲς τὴν δεκαετία.
    Μὲ αὐτὸν ἀ κ ρ ι β ῶ ς τὸν ρυθμὸ «τρέχει» ἡ δημογραφία ἀπὸ τὸ 2012 καὶ μετά.
    Ἡ δημογραφία τῶν αὐτοχθόνων.

    Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει, ἂν γεννοῦν σὰν κουνέλες οἱ Πεντηκοστιανὲς Ρουμάνες ἢ οἱ μαντηλοφοροῦσες Οὐϊγοῦρες κι Ἀφγανές. Τὰ παιδιά τῶν τελευταίων, ἄλλωστε, μὲ ματσέτες στὰ χέρια, θὰ ἐπιταχύνουν σε δυὸ δεκαετίες τὴν ἐκροὴ τῶν ἐκφυλισμένων κι ὀλιγαρίθμων αὐτοχθόνων …

    Κι εὔλογα άναρωτιέται κανείς :
    «Πλήν, ἄρα, ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἐλθών, εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς (τῆς ἑλληνικῆς); »

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s