ἐν τῷ μεταξύ, οἱ καλλιτέχνες

200 χρόνια τώρα, Πεσόα, σατανιζὲ μαγκιὲς καὶ «προκλητισμός» ἐνάντια στοὺς παπάδες καὶ τὰ πρόβατα τοὺς οἰκογενειάρχες, ἦρθε ἡ ὥρα νὰ κλάψουν μόνοι μὲ τὸ σατανᾶ παρέα λόγῳ κορωνοϊοῦ-κοκούνινγκ («κανεὶς δὲν μένει μόνος»), χωρὶς εἰσόδημα ἀπὸ παραστάσεις, οἱ καλλιτέχνες, οἱ μουσικάντηδες καὶ ἄλλα φρικιά. Μερικοὶ λάλησαν καὶ ἀπαγγέλλουν στὸ διαδίκτυο. Καί, ἀμάν, «Κλείνετε τὰ θέατρα ἀλλὰ ὄχι τὶς ἐκκλησίες», καὶ «οἱ παπάδες ἔχουν μισθό», λέγανε. Βέβαια, οἱ πλούσιοι συνάθεοι (ὄντας μὴ ἐξαρτημένοι ἀπὸ μισθό), ποὺ ἀπὸ χόμπυ τραγούδαγαν καὶ ἐξέδιδαν βιβλία, αὐτοὶ ἔτσι κι ἀλλιῶς πάλι καλὰ θὰ περάσουν, χωρὶς σατανᾶ γιὰ παρέα. (Μόνο μεταθανάτια.) Οἱ φτωχοάθεοι ὅμως ποὺ σκυλόβριζαν τὸ «παπαδαριό», οἱ θεατρίνοι, στρατευμένοι μουζικάντηδες, τώρα ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πληρώσουν, καὶ σαππόρτ ἄρτ γουόρκερς, καὶ ποῦ νὰ τρέχουν τώρα στὰ συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας; δῆθεν μετανοημένοι; Ἐξάλλου, οἱ πλούσιοι ἄθεοι ἔκλεισαν-ἀπαγόρευσαν τὰ συσσίτια μαζὶ μὲ τὶς ἐκκλησίες. Ὁ Διάβολος ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται δὲν νοιάζεται τὸ ἴδιο γιὰ ὅλους του τοὺς πιστούς. Τουλάχιστον παρηγορούμαστε μὲ τοὺς δυὸ Πορφύριους, τοὺς μίμους (θεατρίνους) ποὺ εἶδαν τὸ φῶς κι ἁγιάσανε.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink.

1 Response to ἐν τῷ μεταξύ, οἱ καλλιτέχνες

  1. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Αν και πηγαίνω σε βιβλιοπωλεία δυο με τρεις φορές την εβδομάδα και χαλάω σε βιβλία ένα σεβαστό μέρος του μισθού μου, προσωπικά βρίσκω αυτό το κίνημα που ζητά να ανοίξουν τα βιβλιοπωλεία (και μόνον αυτά) το άκρον άωτον του μανταμσουσουδισμού, του παρτακισμού και του πατερναλισμού. Το ξεκίνησαν μια χούφτα κουλτουριάρηδες, που κινούνται στον φιλελεφτ και αριστερό χώρο, οι οποίοι είναι συνήθως φανατικοί καραντινάκηδες και έχουν προσβάσεις στην εξουσία, γι’ αυτό και το αίτημα τους έχει πολλές πιθανότητες να εισακουστεί. Οι Mαρίες Αντουανέτες του «ανοιχτά βιβλιοπωλεία» είναι πεπεισμένες ότι τα δικά τους γούστα είναι ανώτερα από τα ταπεινά γούστα της πλέμπας, γι’ αυτό και ζητούν από το κράτος το ιδιαίτερο προνόμιο να ανοίξουν τα μαγαζιά που οι ίδιες προτιμούν. Και οι υπόλοιποι ας πάνε να πνιγούν.
    Όμως για τους περισσότερους ανθρώπους, που καλώς ή κακώς δεν διαβάζουν βιβλία, άλλα καταστήματα μπορεί να είναι απείρως πιο σημαντικά και άλλες δραστηριότητες μπορεί να είναι πολύ πιο κατάλληλες για να τους χαρίσουν την ψυχική ηρεμία, που τόσο μας χρειάζεται σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Για πολλούς ένας καφές σε μια καφετέρια δίπλα στην θάλασσα έχει αναζωογονητικές ιδιότητες και τους δίνει την απαραίτητη δύναμη να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη καθημερινότητα. Για άλλους το να αγοράζουν ρούχα και παπούτσια είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία. Και για άλλους, πάλι, το γυμναστήριο είναι η ίδια η ζωή τους. Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται ποταπά και δευτεροκλασάτα στους κουλτουριάρηδες αλλά- τί να κάνουμε;- δεν είμαστε όλοι ίδιοι και αυτή ακριβώς η ποικιλομορφία είναι που δίνει ζωντάνια σε μια κοινωνία. Από πού και ως πού οι βιβλιοφάγοι νομίζουν ότι είναι κάτι ξεχωριστό και ζητούν ειδική μεταχείριση; Και επιπλέον, τα υπόλοιπα μαγαζιά είναι δεύτερης κατηγορίας σε σχέση με τα βιβλιοπωλεία; Δεν υπάρχουν από πίσω τους άνθρωποι που έχουν φτύσει αίμα και έχουν ρίξει του κόσμου τα λεφτά για να τα ανοίξουν και να τα στήσουν; Δεν πληρώνουν κι αυτοί φόρους και μάλιστα υπέρογκους;
    Φυσικά και πρέπει να ανοίξουν τα βιβλιοπωλεία. Μαζί τους όμως πρέπει να ανοίξουν και όλα τα καταστήματα και να μπει ένα τέλος στο αυταρχικό και απάνθρωπο λοκντάουν.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s