Νίκος Ἐγγονόπουλος: 27 Δεκεμβρίου 537

Πηγή

71378_2000_2000

Εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἡ ἐπίκληση καὶ ἀνάσυρση τῆς «παράδοσης» ἀπὸ τὸν Ἐγγονόπουλο ἢ διάφορους μουσικοὺς τοῦ ’60, καὶ ἡ ἀνάσυρσή της ἀπὸ τοὺς σύγχρονους θαυμαστὲς τοῦ Ἐγγονόπουλου ἢ τοῦ Σεφέρη κ.ἄ. Ὁ Ἐγγονόπουλος κ.λπ. δημιουργοῦσαν μέσα σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ἀκόμη πίστευε, ἐκκλησιαζόταν, νήστευε κ.λπ. Τὴν ἀφουγκράζονταν, τὴν σέβονταν, ἀκόμη κι ἂν δὲν πίστευαν. Σήμερα, δὲν ὑπάρχει τέτοια κοινωνία, ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καὶ τέτοια τέχνη. Οἱ σύγχρονοι καλλιτέχνες, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν θεωροῦν ὅτι πρέπει αὐτοπεριοριζόμενοι νὰ ἀναπαραγάγουν τὴν τέχνη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀναπαράγουν τὴν τέχνη ποὺ εἶναι ἴδια ἀπὸ τὴν Ἀγγλία ὣς τὴν Ἀθήνα. Οἱ ἐναντίον τους κατηγορίες γιὰ ἀφελληνισμὸ δὲν στέκουν, ὄχι γιατὶ θεωρῶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ αἰσθάνονται ἢ εἶναι Ἕλληνες, ἀλλὰ γιατὶ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἔχει ἤδη ἀφελληνιστεῖ, καὶ συνεπῶς ἡ τέχνη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἀναπαραγάγει τὴν κοινωνία, ἀλλὰ μιὰ κοινωνία ποὺ εἶναι ἀφελληνισμένη. Καὶ δὲν μπορεῖς νὰ ξεφύγεις μὲ ἐναλλακτικὴ τέχνη, γιατὶ ἡ κοινωνία εἶναι ἴδια ἀπὸ Ἀθήνα ὣς Ἀγγλία.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς μὴ καλλιτέχνες: Οἱ σημερινοὶ μὴ ἐκκλησιαζόμενοι, μὴ πιστεύοντες, μὴ νηστεύοντες θαυμαστὲς τοῦ Ἐγγονόπουλου καὶ ἄλλων θέλουν σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο. Θέλουν μιὰ «ἀνανεωμένη παράδοση» δίχως τὸ βασικό της στοιχεῖο: τὴν συνειδησιακὴ εἰλικρινὴ πίστη στὸ Χριστό (ἡ ὁποία πολιτισμικὰ π.χ. ἀρχιτεκτονικά, καταλήγει στὴν Ἁγία Σοφία) μὲ ὅλα τὰ λατρευτικά της αὐτονόητα. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ θαυμάζουν ἕνα πράγμα τὴν οὐσία τοῦ ὁποίου δὲν καταλαβαίνουν καὶ δὲν τοὺς νοιάζει νὰ καταλάβουν. Μπαίνουν στὸ ἑστιατόριο, κι ἀντὶ νὰ παραγγείλουν φαγητὸ, θαυμάζουν τὴν ἀρχιτεκτονική του καὶ κυττοῦν τὶς καρέκλες του. Ὁ αἰσθητικισμὸς μαζὶ μὲ τὸν μεταμοντερνισμό (ἐπίσης, τοὺς ἀρέσουν καὶ οἱ πυραμίδες, καὶ τὸ Λοῦβρο κ.ο.κ., γιατὶ εἶναι, εἴτε τὸ δηλώνουν εἴτε ὄχι, πολίτες τοῦ κόσμου) τοὺς καθιστᾶ θαυμαστὲς-διαστρεβλωτὲς τοῦ Ἐγγονόπουλου καὶ τῆς παλαιότερης π.χ. βυζαντινῆς τέχνης. Ὅπως οἱ ἀστοὶ χρησιμοποίησαν τὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα μόνο ὡς πολεμικὸ ὅπλο κατὰ τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας στὸν ὕστερο Μεσαίωνα, καὶ στὴ συνέχεια τὴν πέταξαν γιὰ χάρη τοῦ πολυπολιτισμοῦ, ἔτσι καὶ οἱ ἄθρησκοι ἢ θρησκευτικὰ ἀδιάφοροι φίλοι τῆς παράδοσης, ἔχουν ἐπιφανειακὴ σχέση μαζί της.

Ἔτσι, ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς ἀνάσυρσης-ἀνάδειξης ἀπὸ ἄσχετους, μοιάζει μὲ βαρετότατες συζητήσεις στὰ καλὰ σαλόνια τῆς ἐποχῆς μας, μὲ γαλλικὰ καὶ μὲ πιάνο. Αὐτοὶ νομίζουν ὅτι προτείνουν στὴν Ἑλλάδα κάτι γιὰ νὰ τὴ σώσουν, ἐγὼ νομίζω ὅτι ἁπλῶς κάνουν τὸ χόμπυ τους.

This entry was posted in ζωγραφική and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s