συντηρητικὰ ἀδιέξοδα

Ἡ κριτικὴ τῶν συντηρητικῶν στὸν αἰώνιο ἀστό (ἴσως καὶ Ἑβραῖο ἀλλὰ εἶναι δευτερεῦον*) καὶ στὸν κόσμο τοῦ χρήματος ποὺ ἐμφανίστηκε μετὰ τὸν ὕστερο Μεσαίωνα καὶ ἐπικράτησε μετὰ τὸ 1789 καὶ σήμερα φτάνει στὸν τεχνοφασισμὸ μὲ τὴν ἕνωση κινεζικοῦ καὶ δυτικοῦ αὐταρχισμοῦ, δὲν λαμβάνει ὑπόψη τὶς προϋποθέσεις τῆς ἐμφάνισης καὶ κυριαρχίας αὐτῆς. Ἐπιπλέον, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἕλληνες συντηρητικούς, αὐτοὶ εἶναι ἐνσωματωμένοι στὴν δυτικομεσαιωνικὴ λογική, δηλαδὴ θὰ σοῦ μιλήσουν γιὰ ἱππότες κ.λπ., καὶ λιγότερο γιὰ τὸ Βυζάντιο στὸ ὁποῖο προσφέρουν lip service μόνο. Τὸ τρίτο καὶ ἀστεῖο φαινόμενο εἶναι ὅτι οἱ συντηρητικοὶ στὴν πραγματικότητα ἀποδέχονται πράγματα ποὺ γιὰ τοὺς (κατὰ τοὺς ἴδιους) ἰδεολογικοὺς προγόνους τους θεωροῦνταν φρικαλέα, ὅπως τὸ ἑνιαῖο συγκεντρωτικὸ κράτος καὶ τὴν ἔστω «λελογισμένη» ἐλεύθερη ἀγορά.

Χονδρικά, ὁ φεουδαλισμὸς ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἀσταμάτητων εἰσβολῶν ὣς τὸν 10ο αἰ. (Γερμανοί, Οὖννοι, Ἄραβες, Νορμανδοί, Οὖγγροι) καὶ κατάρρευσης τῆς προσπάθειας γιὰ ἐπαναδημιουργία ἑνὸς συγκεντρωτικοῦ κράτους μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους στὴ Δύση, καθὼς καὶ τῆς ἀβεβαιότητας ἡ ὁποία ἔκανε τοὺς ἀνθρώπους νὰ τίθενται ὑπὸ τὴν προστασία κάποιου ἰσχυρότερου καὶ ταυτόχρονα νὰ θέτουν, οἱ ἴδιοι, κάποιους ἄλλους ὑπὸ τὴ δική τους προστασία. Τὸ μωσαϊκὸ διαφορετικῶν κανόνων, νόμων κ.λπ., ἡ ἔλλειψη τροφῆς καὶ ἀσφάλειας, ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ καταστροφὴ τῶν ὁδικῶν δικτύων, ἡ αὐτάρκεια τῶν φεουδαλικῶν ἀγροκτημάτων (ἀφοῦ τὸ ἐμπόριο ἦταν μικρό) ἦταν οὐσιαστικὲς προϋποθέσεις γιὰ μιὰ λίγο-πολὺ μὴ χρηματικὴ οἰκονομία. Ἀντίστροφα, ἡ γεωργικὴ ἐπανάσταση στὴ Δύση (σιδερένιο ὑνί, ἄλογο ἀντὶ βοδιοῦ, τριπλὸ σύστημα ἀντὶ διπλοῦ γιὰ τὴν ἀγρανάπαυση) ὁδήγησε σὲ αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ καὶ σὲ πλεόνασμα τροφίμων. Αὐτὸ ὁδήγησε στὸ ἐμπόριο τῶν πλεοναζόντων τροφίμων καὶ στὴν ἐκχέρσωση ἀκατοίκητων ἐκτάσεων γιὰ νὰ κατοικηθοῦν ἀπὸ τὸν ἐπιπλέον πληθυσμό, καθὼς καὶ στὴν ἀκόμη μεγαλύτερη αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ, στὸν ἐκχρηματισμὸ τῆς οἰκονομίας καὶ ἐντὸς τῶν γαιοκτημάτων (πληρωμὴ σὲ χρῆμα ἀντὶ σὲ εἶδος), στὴν ἀπελευθέρωση τῶν δουλοπαροίκων, στὴ δημιουργία πόλεων καὶ ἀστῶν ποὺ ἤθελαν νὰ ἐναντιωθοῦν στὰ προνόμια τῶν φεουδαρχῶν-ἐπισκόπων, πράγμα ποὺ κατάφεραν τὸ 1789 , καὶ στὴ δημιουργία ἑνὸς «ἐθνικοῦ» κράτους στὸ ὁποῖο ἴσχυαν οἱ ἴδιοι ἐμπορικοὶ κ.ἄ. νόμοι πέρα ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τῶν μικρῶν φεούδων. Χρειάζονταν φυσικὰ καὶ οἱ διάφορες ἐκστρατεῖες γιὰ πλιάτσικο στὴν Ἀνατολή, ποὺ ἀπέφεραν ἕνα πρωτογενὲς κεφάλαιο γιὰ τὴν ἑπόμενη ἐπέκταση, ἐκείνην στὴν Ἀμερική. Ἀλλὰ καὶ χωρὶς αὐτές, εἶχε σπάσει ὁ κύκλος τῆς οἰκονομίας τῆς αὐτάρκειας καὶ εἶχε τελειώσει ὁ κατακεκερματισμὸς τοῦ χώρου.

Οἱ σημερινοὶ συντηρητικοὶ κι ἐνίοτε «ἀκροδεξιοὶ» ποὺ θρηνοῦν γιὰ τὴν κυριαρχία τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ χρήματος ἔναντι τῶν «Ἰδεῶν» δὲν μποροῦν νὰ προτείνουν κάτι διαφορετικό, εἰδικὰ ὅταν συμμερίζονται (ὡς μὴ-βυζαντινοί, παρὰ τὸν φαινομενικὸ φιλοβυζαντινισμό τους) τὶς φεουδαλικὲς ἀξίες. Ἄραγε, πῶς θὰ μποροῦσε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία νὰ γίνει τὸ ἰδεολογικὸ ἀντίβαρο ἐνάντια σὲ ὁποιαδήποτε ἐξέλιξη πρὸς τὸν ἀστισμὸ ὅταν ἀφενὸς οἱ ἐπισκοπικὲς θέσεις ἦταν, οἱ ἴδιες, φέουδα (δηλαδή, οἱ ἐπίσκοποι ἦταν φεουδάρχες), ἀφετέρου ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶχε γίνει κράτος, μὲ στρατό, ποὺ δανειζόταν κ.λπ.; Ἀσφαλῶς κάποιες παραλλαγὲς θὰ ἦταν καλύτερες, ὅπως τὸ νὰ μὴν ἐπικρατοῦσαν στὴ Γαλλία οἱ Ἰακωβίνοι τὸ 1789. Καὶ ἀσφαλῶς δὲν θεωρῶ ἀναπόφευκτο τὸ 1204 καὶ τὴ βυζαντινὴ κατάρρευση, ἀλλὰ καθαρὰ ζήτημα τύχης. Ἐὰν στὴ θέση τοῦ Κωνσταντίνου Μονομάχου ἦταν ὁ Γεώργιος Μανιάκης, οἱ ντετερμινιστικὲς ἀπόψεις περὶ βυζαντινῆς παρακμῆς καὶ ὑποταγῆς στὶς «ὑπέρτερες» τεχνολογικὰ κ.λπ. δυτικὲς δυνάμεις θὰ ἔμεναν στὴ σφαίρα τῆς φαντασίας.

Οἱ συντηρητικοί, ποὺ δὲν γνωρίζουν καὶ ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν τὸ βυζαντινὸ μεῖγμα θεοσέβειας καὶ ἐγχρήματης οἰκονομίας (καὶ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ τόκου ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ κράτος), ἀδυνατοῦν νὰ χωνέψουν καὶ διάφορες βυζαντινὲς πρακτικές, ὅπως τὸ ὅτι δὲν ἐπιτρεπόταν ποσοστὸ κέρδους πάνω ἀπὸ ἕνα σημεῖο. Εἶναι «ἀντικομμουνιστὲς ὑποστηρικτὲς τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς», ἐνῶ στὸ Βυζάντιο ὑπῆρχαν οἰκονομικοὶ περιορισμοί. Στὸ σημεῖο αὐτό, θέλοντας καὶ μή, ρητὰ καὶ μή, ἑνώνονται μὲ τοὺς φιλελέδες, ποὺ θεωροῦν τέτοια γνωρίσματα ὡς αἰτία τῆς ὑποταγῆς τοῦ Βυζαντίου στὴν οἰκονομικὰ ἀναπτυσσόμενη Δύση. Στὴν πραγματικότητα, τὸ Βυζάντιο κατέρρευσε ἐπειδὴ αἴροντας τοὺς περιορισμοὺς ἐνάντια στὸ ἀπεριόριστο κέρδος προκάλεσε ἐμφύλιες ἀντιπαλότητες μεταξὺ Δυνατῶν καὶ λαοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἐξαφάνιση τῆς ψυχικῆς συνοχῆς ποὺ ἦταν ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση Τούρκων καὶ Δυτικῶν. Ἡ ψυχικὴ ἐκείνη συνοχὴ (καὶ ἡ ἰσότητα) ὑφίστατο στὸν καιρὸ τῶν ἀραβικῶν ἐπιδρομῶν, τὶς ὁποῖες ὁ βυζαντινισμὸς ἀπέκρουσε. Ἡ «λελογισμένη ἐλεύθερη ἀγορὰ» τῶν ἑλλήνων συντηρητικῶν παραγνωρίζει οὐσιώδη γνωρίσματα, ὅπως τὴν ἀέναη ἐπεκτατικότητα τῆς ἀγορᾶς. Εἶναι ἕνα ἀπομεινάρι τῆς σκέψης ἀπὸ τὸ μεταπολεμικὸ δυτικὸ κράτος.

Ἔτσι, οἱ συντηρητικὲς κατάρες γιὰ τὸν ὑλισμό, γιὰ τὴν αὐτάρκεια, γιὰ τὸν καπιταλισμό (ἢ καὶ γιὰ τοὺς Ἑβραίους) καὶ τὴν ἐκπτώχευση ποὺ τώρα αὐτὸς προκαλεῖ, βασίζονται στὸ κενό. Ὄχι γιατὶ οἱ ἐκτιμήσεις τῶν συντηρητικῶν γιὰ τὸν καπιταλισμὸ εἶναι ἐσφαλμένες, ἀλλὰ γιατὶ πατᾶνε σὲ δύο βάρκες, καὶ μάλιστα σκέφτονται ὡς «ἱππότες».

* Ὁ μύθος τοῦ ὑλιστῆ τοκογλύφου Ἑβραίου ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Χριστιανοὶ τῆς Δύσης τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ ζητᾶ τόκο. Ὡς μὴ Χριστιανὸς ἦταν ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν δυτικὴ χριστιανικὴ ἑρμηνεία τοῦ τόκου. Στὴν πραγματικότητα, οἱ ἴδιοι οἱ δυτικοὶ Χριστιανοὶ προτοῦ νομιμοποιήσουν τὸν τόκο (ἐπανερμηνεύοντας τὴ χριστιανικὴ ἑρμηνεία τοῦ τοκισμοῦ) ἔβρισκαν διάφορα κόλπα, ὅπως οἱ σημερινοὶ Μουσουλμάνοι, ὥστε νὰ ἐπιστρέφεται στὸ δανειστὴ ποσὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅσο δάνεισε.

This entry was posted in Δύση, οικονομία and tagged , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to συντηρητικὰ ἀδιέξοδα

  1. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Ἂν οἱ ἕλληνες συντηρητικοὶ σφάλλουν μέσα στὴν ἀπελπισία τους ἐξυμνώντας λάθος ἐποχὴ καὶ περιοχή, οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι καθαρὰ ἀστεῖο φαινόμενο. Γιατὶ ἐξυμνοῦσαν ἐπὶ 200 χρόνια τὸν ἀστὸ ὡς ἐκεῖνον ποὺ (ἂν καὶ ἐκμεταλλευτής, κακός κ.λπ.) θὰ προετοίμαζε τὸν κομμουνισμό, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα καμμιὰ ἐπανάσταση δὲν ἔγινε. Καὶ οὔτε θὰ γίνει. Ἀντ’ αὐτῆς, θὰ ἔχουμε μαοϊστικὴ δικτατορία μὲ τὸν σκληρότερο καπιταλισμό. Καὶ τί κάνουν οἱ Ἀριστεροί; Ἀναθεωροῦν τὴν ἐξύμνηση τοῦ ἀστοῦ; Ὄχι γιατὶ εἶναι περισσότερο ἀντιχριστιανοὶ παρὰ ἀντι-ἀστοί.

    Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Συντηρητικά αδιέξοδα και Βυζάντιο – manolisgvardis

  3. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Κάνει ἐντύπωση καὶ ἡ ἀναφορὰ στὸ deus vult ἀπὸ ἕλληνες συντηρητικοὺς/ἀκροδεξιούς. Τὸ deus vult ἦταν τὸ σύνθημα ἑνὸς αἱρετικοῦ Πάπα γιὰ νὰ παρακινηθοῦν οἱ Δυτικοὶ στὶς σταυροφορίες τους μὲ τὶς ὁποῖες χίμηξαν ἐναντίον τοῦ Βυζαντίου. Κι ὅμως, τὸ παραθέτουν ὡς «χριστιανικὸ» δικό τους σύνθημα, ὡς ἔμμεση ἀναφορὰ στὴν χριστιανικότητά τους, οἱ ἀπίστευτοι αὐτοὶ συντηρητικοί.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s