ἑορταστικὲς συζητήσεις στὰ σαλόνια τους

Εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι ὅταν οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὴν ἀλήθεια του ἐπαινοῦν ἀποσπασματικὰ κι αὐθαίρετα-τυχαῖα διάφορες ρήσεις τῶν Πατέρων γιὰ τὴν Ἐπιστήμη ἢ τὴν κοινωνικὴ ἀδικία ἢ γιὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο θέμα, τὸ κάνουν μὲ τὸ σκοπὸ τῆς ἀποδόμησης τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὄχι τῆς ἀνάδειξής του. Γιατὶ, λ.χ. ὁ Μ. Βασίλειος κ.ἄ. Πατέρες, σαφῶς ὅταν ἐπαινοῦν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ δὲν τὴν ἀπορρίπτουν, αὐτὸ δὲν τὸ κάνουν γιὰ νὰ ἀνατιμήσουν τὴν Ἐπιστήμη ὡς ἀνώτερη ἢ ἀποτελεσματικότερη τῆς Πίστης, ἢ γιὰ νὰ προβοῦν σὲ κάποιον καρτεσιανὸ διαχωρισμὸ σώματος/ὕλης καὶ ψυχῆς/πνεύματος (μὲ τὴν Ἐκκλησία ἁρμόδια καὶ δικαιούμενη νὰ ὁμιλεῖ ἀποκλειστικὰ διὰ τὴν ψυχήν καὶ «γιὰ τὸν ἄλλο κόσμο»), ἀλλὰ γιὰ νὰ τοποθετήσουν τὴν Ἐπιστήμη μέσα σὲ ἕνα «χριστιανικὸ σύμπαν» (ἕνα σύμπαν ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνεται ὁ Χριστιανισμός), γιὰ νὰ τὴ βάλουν στὴν πρέπουσα (καὶ ἀξιόλογη ἀλλὰ) δευτερεύουσα θέση της. Ἀντίθετα, ὅταν οἱ «φιλοχριστιανοὶ» καισαριστὲς κι ἐπιστημονιστὲς παραθέτουν μὲ θαυμασμὸ (ὑποκριτικὸ ἢ μή) τὸν ἀκριβῶς ἴδιο πατερικὸ ἔπαινο πρὸς τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὸ κάνουν γιὰ νὰ ἐξουδετερώσουν τὴν χριστιανικὴ προτεραιότητα τῆς πίστης καὶ λατρείας, γιὰ νὰ αἰφνιδιάσουν καὶ νὰ ἐξουδετερώσουν «μὲ (τάχα) χριστιανικὰ ἐπιχειρήματα» τὰ ἐπιχειρήματα τῶν Χριστιανῶν συνομιλητῶν τους γιὰ τὴν ἀντικειμενικὴ ἀναγκαιότητα καὶ προτεραιότητα τῆς πίστης καὶ τῆς λατρείας. Αὐτό, φυσικά, οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ γνωρίζουν (ὡς πολιτικὰ ὄντα), ὄχι ὅμως καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ νομίζουν ὅτι θὰ προσελκύσουν τὶς ἀθεϊστικὲς παγοκολῶνες μὲ τέτοια ρητά. Τὸ ἴδιο ἔχει γίνει καὶ μὲ τὰ ρητὰ τῶν Πατέρων περὶ πλούτου καὶ κοινωνικῆς ἀδικίας (μὲ συνενοχὴ ἄθεων καὶ Ἀριστεροχριστιανῶν), τὰ ὁποῖα παρατίθενται ἐκτὸς νοηματικῆς συνάφειας τοῦ κειμένου τοῦ ἑκάστοτε ἐκκλησιαστικοῦ Πατέρα (βλ. ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ κι ἐδῶ). Γενικά, παραθέτουν χριστιανικὰ κείμενα, ἱερά, λειτουργικὰ καὶ πατερικά, γιὰ νὰ ἀναδείξουν τὴν περιεκτικότητα καὶ ἀνωτερότητα τοῦ διαφωτιστικοῦ ἢ τοῦ μεταμοντέρνου κοσμοειδώλου τους -ὄχι γιὰ νὰ ἐπαινέσουν τὸ Χριστιανισμὸ ὡς Ἀλήθεια. Μὴν ξεχνᾶμε ἄλλωστε, τὴν πρόσφατη λόγῳ τοῦ προσφυγικοῦ ζητήματος, τερατώδη διαστρέβλωση ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων (Μ. Πέμπτης) ἀπὸ τὴν ἄθεη προσφυγικὴ Ἀριστερά. Σήμερα, ἔχουμε τοὺς ἄθεους ἐπιστημονιστές, Ἀριστερούς, Κεντρώους καὶ Δεξιούς, νὰ κάνουν τὸ ἴδιο μὲ ἄλλα χριστιανικὰ κείμενα.

Ἄν, φυσικά, ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διαμαρτυρόταν γιὰ τὴ διαστρέβλωση αὐτή, ὅλα θὰ ἦταν εὐκολότερα. Προσοχὴ στοὺς φιλοχριστιανοὺς λύκους, λοιπόν, ποὺ στὸ ἑπόμενο στάδιο -ὅταν δὲν περάσει ἡ ἀπάτη τὴν ὁποία ἐπιχειροῦν μὲ τὴν προαναφερθεῖσα συλλογιστική τους- κηρύττουν ἐπιπληκτικὰ στοὺς Χριστιανοὺς καὶ τὸ τί εἶναι ὁ «ἀληθινὸς Χριστιανισμός».

This entry was posted in επιστήμη, θρησκεία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s