Ποιὸς σκότωσε τὸν Ὅμηρο 2

Τὸ (1) ἐδῶ.

Ὅταν μαζὶ ἐντυπωσιάζονται ἡ Lifo καὶ ἡ Καθημερινή, τότε κάτι συνταρακτικὸ θὰ συμβαίνει. Προφανῶς, αὐτὲς οἱ δύο θέλουν ἢ φαντάζονται ἕναν λελογισμένο μεταμοντερνισμό, ὅπου θὰ ἔχει θεσούλα καὶ ὁ Ὅμηρος, ἔστω «μὲ ἀστερίσκο». Καί, εἰδικὰ στὴν πρώτη, διακρίνει κάποιος μιὰ ἀμήχανη περιγραφὴ τῶν ἐξελίξεων.

Ὅμως, γιὰ νὰ μὲ ἐπαναλάβω, μόνο οἱ βυζαντινοὶ Χριστιανοὶ ἦταν ἱκανοὶ καὶ νὰ καταδικάζουν τὴν Ἀρχαιότητα (ὀρθότερα: τμῆμα της, μεγάλο ἢ μικρό, ἀνάλογα) καὶ ταυτόχρονα νὰ τὴ συντηροῦν στὴν ἐκπαίδευση ἀντιγράφοντάς την ἐπὶ 1.000 ἔτη. Ἂν αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ συνεχίσει πλέον νὰ γίνεται καὶ στὴ μεταχριστιανικὴ Δύση εἶναι γιατὶ ἐνῶ ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν τμῆμα τῆς Ἀρχαιότητας, πάνω στὰ προβλήματα τῆς ὁποίας σκεφτόταν κι ἀπαντοῦσε, ἡ μεταχριστιανικὴ Δύση (ἀπὸ τὸν 15ο αἰ. καὶ μετά) χρησιμοποίησε ἐργαλειακὰ τὴν Ἀρχαιότητα, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν κατάγεται οὔτε εἶναι τμῆμα της, προκειμένου νὰ «ἀπελευθερωθεῖ» ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία· ὅταν αὐτὸ τὸ πέτυχε, ἔγινε (ἔκτοτε) πολυπολιτισμική, δηλαδὴ θεωρεῖ ἰσάξια καὶ ἰσότιμα τὰ «τὰμ-τὰμ» καὶ τὸν Ὅμηρο. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ ἐργαλειακὴ χρήση τῆς Ἀρχαιότητας ἀπὸ τοὺς ἀ(ντι)χριστιανοὺς τῆς νεοτερικῆς Δύσης ἔπαιρνε συχνὰ τὴ χυδαία μορφὴ τῆς ἀντιπαράθεσης Ἀρχαίων (κλασσικῶν) καὶ Χριστιανισμοῦ. Τώρα, οἱ συνεχιστὲς ἐκείνων τῶν ἀ(ντι)χριστιανῶν (ἀ(ντι)χριστιανοὶ κι οἱ ἴδιοι) φανέρωσαν πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία τὴν ψευτιὰ τοῦ σεβασμοῦ τους πρὸς τὴν Ἀρχαιότητα καταργώντας την ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Ἀφοῦ πρῶτα ἐπιτέθηκαν στὸ Χριστιανισμό, ἐπιτέθηκαν στὴν Ἀρχαιότητα, γιατὶ αὐτὰ πᾶνε μαζί. Τὸν ἀποχριστιανισμὸ ἀκολουθεῖ ὁ ἀφελληνισμός. Ὅποιος παύει νὰ πιστεύει στὸ Χριστό (μαζικά, ὡς πολιτισμικὴ ἑνότητα, καὶ δὲν περιπτωσιολογῶ γιὰ τὸν Κίτσο καὶ τὸν Γιάννη), ξεχνᾶ καὶ τὰ ἑλληνικά του.

Γι’ αὐτό, κατὰ τὴ γνώμη μου, σὲ ἀντίθεση πρὸς ὅ,τι θεωρεῖται ἀλήθεια, μόνο οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γνῶστες τῆς Ἀρχαιότητας (ἀφοῦ ἤξεραν καὶ μποροῦσαν νὰ διακρίνουν μεταξὺ καλῶν καὶ κακῶν στοιχείων της -ὅπως κι ἂν αὐτὰ ὁρισθοῦν), ἐνῶ ὅσοι γιὰ ταπεινοὺς σκοποὺς τὴν ἐξυμνοῦσαν συνολικά (χωρὶς ἔγνοια ἢ γνώση γιὰ τὴν ὕπαρξη καλῶν ἢ κακῶν πτυχῶν της) πολὺ ἁπλὰ δὲν τὴν μελέτησαν σὲ βάθος. Μόνο ἐνθουσιασμὸς καὶ φιλόλογοι καλοὶ στὴ μεταχριστιανικὴ Δύση.

Εἰδικὰ στὴν κοραϊκὴ Ἑλλαδάρα μας, ποὺ θέλει νὰ εἶναι Δύση καὶ ὅπου ταυτόχρονα θεωρεῖται ἐθνικὴ προσβολὴ νὰ πεῖς κάτι κατὰ τῆς Ἀρχαιότητας, ἡ ἀμηχανία εἶναι ἔκδηλη, ἀκόμη κι ὅταν δὲν ὑπάρχει «ἐθνικὴ» ἀγανάκτηση ἀλλὰ ἁπλῶς ὁ Ὅμηρος θεωρεῖται «παγκόσμια κληρονομιά». Ναί, μέν, νὰ ἀκολουθοῦμε τὴ μόδα τῆς Δύσης, ἀλλὰ κι ὁ Ὅμηρος εἶναι «παγκόσμια κληρονομιά» καὶ εἶναι ἄδικο νὰ κατηγορεῖται. Ὁ πολιτισμικὸς αὐτὸς στραβισμὸς εἶναι ὀδυνηρός, ἀφοῦ οἱ Ἑλληνοδυτικοί πιστεύουν ὅτι ἡ νεοτερικὴ Δύση εἶναι λίγο-πολὺ ἑλληνικὴ πολιτισμικὴ ἀποικία/ἐνδοχώρα καὶ «ἀναβίωση-ἀναγέννηση» τοῦ ἀρχαίου πνεύματος. Φυσικά, οἱ Ἕλληνες ἀριστεροφιλελεύθεροι ποὺ χαιρόντουσαν μὲ τὶς ἀντιρατσιστικὲς διαμαρτυρίες στὶς ΗΠΑ κατὰ τοῦ Τράμπ, τώρα διαπίστωσαν ὅτι πιάστηκαν κορόιδα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα ἡ ὁποία «ἐκθρόνισε» τὸν ἀπαίσιο Τράμπ. Τί νὰ σᾶς πῶ, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας. Τουλάχιστον ἀπολαῦστε το, ἅμα δὲν μπορεῖτε νὰ κάνετε κάτι. (Γιὰ νὰ σᾶς θυμίσω λίγο ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἰλιάδας.)

This entry was posted in Δύση and tagged , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ποιὸς σκότωσε τὸν Ὅμηρο 2

  1. Ο/Η bfo λέει:

    Κατά τον Τσεστερτον:

    There is only one thing in the modern world that has been face to face with Paganism; there is only one thing in the modern world which in that sense knows anything about Paganism: and that is Christianity.

    και ένας φίλος πριν 1-2 δεκαετίες:

    Η Νέα Τάξι χτίζει την Αυτοκρατορία της Δύσεως. Η εθνική κυριαρχία, η ιστορία, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αποτελούν πλέον άχρηστα υλικά. Κάποτε, στο ξημέρωμα του Δυτικού κόσμου – πριν από 500 περίπου χρόνια στην Ιταλία την Ολλανδία και την Ισπανία – κυρίως – ήσαν υλικά χρήσιμα, απαραίτητα. Τα βρήκαν στην Ελλάδα και την σκέψη των Ελλήνων, τα ξεσήκωσαν όσο μπορούσαν κι όσο ένιωθαν – και μ αυτά έστησαν τον κόσμο τους.

    Σήμερα, -εποχή εξ ίσου σημαντική, ιστορική καμπή και αυγή ενός νέου κόσμου-, τα πετούν – τους είναι άχρηστα πια. Κι όχι απλά άχρηστα. Η Ελληνική σκέψη αποτελεί εμπόδιο στα αυτοκρατορικά μέλλοντα της δυτικής ιστορίας.

    Ποιά είναι η μεγαλύτερη συμβολή των Ελλήνων στην ανθρώπινη ιστορία; Διαβάζω τα βιβλία των δυτικών και διαπιστώνω πως σε αυτό όλοι συμφωνούν. Η μεγαλύτερη συμβολή ήταν η ανακάλυψη του Λόγου -δηλαδή η ανακάλυψη της Σκέψεως. Ο Λόγος εχει μάλιστα – κατα τους δυτικούς πάντα – γενέθλιο ημερομηνία. Γεννήθηκε τον 6ο π.Χ αιώνα περίπου στις πόλεις της Ιωνίας – γεννήτορες δε ήσαν μιά δράκα φιλοσόφων – φυσικών τους οποίους ονόμασαν Προσωκρατικούς.

    Ο δυτικός κόσμος υποτίθεται πως ανακαλύπτει, μελετά και αντιλαμβάνεται τον Ελληνικό Λόγο – η εποχή αυτή ονομάζεται Αναγέννηση – και πάνω σ αυτόν κτίζει το είδωλο του κόσμου της. Επιστήμη, Ηθική, Δίκαιο, Αθλητισμός, Ιατρική, δημοκρατία, εθνική κυριαρχία, ατομική ελευθερία κλπ κλπ.
    Οσα υπάρχουν γύρω μας, θεμέλια και εποικοδομήματα, είναι προιόντα εκείνης της Αναγεννησιακής ανακάλυψης – όπως και όσο τα ένοιωσαν και τα κατάλαβαν, ξαναλέω.

    Σήμερα, με την αυγή της νέας τάξης, τι τα χρειάζονται πια όλα αυτά;

    Τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δυτικά μοντέλα – τα οποία στηρίχτηκαν στον Ελληνικό Λόγο – σήμερα καταρρέουν. Ο κόσμος της Εικόνας, είναι κόσμος Ανθελληνικός – εχθρεύεται την στάση του πνεύματος – και βρίσκεται διαρκώς σε Κίνηση.

    Η Αντιπροσωπευτική δημοκρατία και οι θεσμοί της χάνονται – η εθνική κυριαρχία και τα θεσμικά της όργανα επίσης. Σήμερα μπορούν 3 πράκτορες, να απαγάγουν έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό οποιουδήποτε κράτους της Γης, και να τον οδηγήσουν σε Νεοταξικά Δικαστήρια. Ο κόσμος αλλάζει ριζικά – η αλλαγή των ημερών μας είναι μια από τις πιο σημαντικές στην ανθρώπινη ιστορία.

    Οι ίδιοι λοιπόν ομολογούν, κατεδαφίζοντας τον παλιό κόσμο πώς «τα τελευταία 30 χρόνια μελέτης της ελληνικής σκέψεως, παραδόξως, αντι να μας φέρουν πιό κοντά, μας απομάκρυναν απ αυτήν».

    Βλέπω – στην Καθημερινή – το βιβλίο «Ποιός Σκότωσε τον Όμηρο» εξακολουθεί να είναι το πρώτο σε πωλήσεις. Κι ας μην περιέχει σχεδόν καθόλου τα αίτια του πρωτοφανούς αυτού φαινομένου – της μεγάλης δηλαδή υποχωρήσεως των κλασικών σπουδών από τα δυτικά Πανεπιστήμια – (από την δυτική σκέψη προσθέτω) – παρά με βάση τα αδιάφορα για μας φαινόμενα του αμερικανικού πανεπιστημιακού κατεστημένου.

    Εδώ, εμείς βάλαμε τον Μαρωνίτη ν αποφασίσει τις ώρες και το περιεχόμενο των κλασικών σπουδών στο ελληνικό σχολείο. Κι ο Μαρωνίτης δηλώνει από την αρχή τις προθέσεις του.
    «Θέλω να πω ότι τα ανθρωπιστικά γράμματα, που μας κληροδότησε η ελληνορωμαϊκή παράδοση, είναι σίγουρα μακρινά (τόσο ως προς το περιεχόμενό τους όσο και ως προς την γλωσσική τους μορφή), παρουσιάζουν αποκλίνουσα ποικιλία και σίγουρα διαφοροποιούνται ως προς την πραγματική τους αξία. Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι:πόσα και ποια κείμενα της ελληνορωμαϊκής γραμματείας πρέπει να περάσουν στην εκπαίδευση, ειδικότερα στη Μέση Εκπαίδευση; πόσο και πώς πρέπει να διδάσκονται;» – ΒΗΜΑ περασμένης Κυριακής.

    Γράφει ο Μαρωνίτης:

    «Τα ανθρωπιστικά γράμματα».

    Όμως τα «ανθρωπιστικά γράμματα» είναι τμήμα μόνο της Ελληνικής Γραμματείας.
    Γράφει: «ελληνορωμαική παράδοση».

    Γιατί αφαιρεί τα βυζαντινά ανθρωπιστικά γράμματα και προσθέτει τα ρωμαϊκά που δεν αποτελούν σώμα της ελληνικής παραδόσεως; – ενώ αντίθετα αποτελούν της γαλλικής, της γερμανικής, της ιταλικής, ισπανικής, αγγλοσαξωνικής κλπ.;

    Γράφει: «Τα ανθρωπιστικά γράμματα….. είναι σίγουρα μακρινά, τόσο στην γλώσσα, όσο και στο περιεχόμενο».

    Τι σημαίνει μακρινά; Μακρινή είναι και η εφεύρεση της ερωτικής πράξεως – χάνεται στα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας. Να την αναθεωρήσουμε, περιορίσουμε, καταργήσουμε γι αυτόν τον λόγο; Όχι προφανώς, η ερωτική πράξη μας μιλάει ακόμα. Έρχεται από το παρελθόν και μας μιλάει στο παρόν και το μέλλον. Άρα, όταν λέει ο Μαρωνίτης πως τα ελληνικά γράμματα είναι μακρινά, στην γλώσσα και το περιεχόμενο, εννοεί βουβά, ανάπηρα, αχρηστευμένα, μπιελάρ, καθώς έρχονται μεν από το παρελθόν, αλλά δεν μιλούν στο παρόν και το μέλλον, δεν περιέχουν απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα.

    Έτσι ο Μαρωνίτης φορά την νεοταξική στολή Νο 666 και δολοφονεί τον Όμηρο – τον οποίο φρόντισε προηγουμένως να εξαντλήσει με την πεζότατη μετάφραση του έργου του – μετάφραση που αγγίζει τα όρια της συκοφαντίας.

    Γράφει: «τα ελληνικά γράμματα…παρουσιάζουν αποκλίνουσα ποικιλία».

    Μα αυτό είναι αυτονόητο. Ακόμα και τα έργα ενός μόνο συγγραφέα, παρουσιάζουν αποκλίνουσα ποικιλία. Γιατί λοιπόν γράφει το αυτονόητο;

    Λίγα αξίζουν θέλει να πεί – ή λίγα αξίζουν ακόμα κι είναι χρήσιμα.

    Γράφει: «τα ελληνικά γράμματα….. σίγουρα διαφοροποιούνται ως προς την πραγματική τους αξία».
    Αυτή η διαφοροποίηση δεν περιέχεται στην – αυτονόητη – ποικιλία που έγραψε μόλις πριν στην ίδια σειρά; Γιατί λοιπόν επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα; Γιατί εδώ, σημειώνει τα κριτήρια – το βάθρο των κριτηρίων. Αναζητά «πραγματική αξία» – δηλαδή σύγχρονα, χρησιμοθηρικά, ευρωπαϊκά, νεοταξικά, εξατομικευμένα κριτήρια που θα την καθορίσουν – και θα καθορίσουν έτσι την επιλογή και τις ώρες της διδασκαλίας.

    Η Δ. Αυτοκρατορία πετάει μακριά τα ελληνικά δεκανίκια της – και έτσι ελεύθερη, όμορφη, γυμνασμένη, συνεχίζει το χαρούμενο τζόγκινγκ της προς τον γκρεμό.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s