Ἀριστεροὶ καὶ Τράμπ

Ἀκόμη καὶ ΤΟ ΒΗΜΑ βάζει τὴν ἀνακοίνωση τῆς ΚΕΕΡΦΑ γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὸ Καπιτώλιο. Σὲ λίγο, θὰ τὴ βάλει καὶ ἡ Καθημερινή. Ὁ ἀγώνας εἶναι κοινός, καὶ μόλις ἠχήσει ἡ λέξη ἀντιφασισμός, ὅλοι ἑνώνονται ἔστω καὶ χωρὶς νὰ ξέρουν γιατί:

Ἡ εἰσβολὴ καὶ ἡ κατάληψη μὲ ἔφοδο τοῦ Καπιτωλίου, τῆς ἀμερικανικῆς Βουλῆς, ἀπὸ τοὺς ὀργανωμένους ἀκροδεξιοὺς ὁπαδοὺς τοῦ Τρὰμπ εἶναι μιὰ φασιστικὴ πρόκληση ποὺ χρειάζεται ἀποφασιστικὴ ἀπάντηση στὶς ΗΠΑ καὶ διεθνῶς. Ὁ Τρὰμπ συνέδεσε τὴν ἀποχώρησή του ἀπὸ τὴν προεδρεία τῶν ΗΠΑ μὲ ἐπίδειξη τραμπουκὰ τοῦ πυρήνα τῶν ὁπαδῶν του ποὺ δὲν κρύβουν τὴν ἀκροδεξιά τους ἐπιλογὴ φροντίζοντας νὰ κουβαλᾶνε μέσα στὸ Καπιτώλιο τὸ λάβαρο τῆς Συνομοσπονδίας, τὸ σύμβολο τῶν ὁπαδῶν τῆς διατήρησης τῆς δουλείας στὸν ἀμερικανικὸ Νότο. Θέλει νὰ συνεχίσει νὰ ἐπηρεάζει τὶς ἐξελίξεις ἔχοντας στὸ πλευρό του ἕνα τέτοιο ἀκροδεξιὸ πυρήνα ὥστε νὰ εἶναι δύναμη κρούσης ἐνάντια στὰ κινήματα ποὺ τὸν ὁδήγησαν σὲ ἀπομόνωση καὶ πτώση. […]

Ἐντάξει οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ αὐτεξαπατῶνται ἐὰν πιστεύουν ὅτι τὰ «κινήματα» ὅπως τὸ μισότρελο κι ἀκροαριστερὸ BLM ὁδήγησε τὸν Τρὰμπ σὲ πτώση. Ἴσα-ἴσα, αὐτὰ τὰ κινήματα μὲ τὶς λεηλασίες καὶ τὶς καταστροφές τους ἔπεισαν πολλοὺς ψηφοφόρους ὑπὲρ τοῦ Τράμπ. Βέβαια, ἡ ἀνακοίνωση δὲν ἔχει ψευδαισθήσεις περὶ τῆς παραπάνω συναίνεσης, ἀλλὰ ἔχει ἄλλες ψευδαισθήσεις:

Τὸ κίνημα στὶς ΗΠΑ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σαρώσει τὴν ἀκροδεξιὰ καὶ τὰ σχέδια τοῦ Τράμπ. Μπορεῖ νὰ ἐπιβάλει μὲ τοὺς μαζικοὺς ἀγῶνες ἐλευθερίες καὶ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, τῶν μαύρων, τῶν γυναικῶν, τῶν μειονοτήτων ποὺ βρέθηκαν στὸ στόχαστρο τοῦ Τράμπ. Ὁ Μπάιντεν καὶ τὸ Δημοκρατικὸ Κόμμα δὲν μποροῦν νὰ ἐγγυηθοῦν μιὰ τέτοια προοπτική. Ἡ θητεία Ὀμπάμα, τοῦ πρώτου μαύρου προέδρου ἦταν γεμάτη διαψεύσεις τέτοιων ἐλπίδων.

Μιλώντας γιὰ ἐλπίδες, θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι πόσο βλάκες μὲ πατέντα ἀποδείχτηκαν οἱ «ἀντιρατσιστὲς» ποὺ νόμιζαν ὅτι τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος τοῦ Ὀμπάμα ἀλλάζει μαγικὰ τὶς πολιτικές. Εἶναι ἡ περίπτωση τῶν εἰκόνων μὲ τὸν τύπο ποὺ γράφει «1. Τί νομίζει ἡ μητέρα μου ὅτι κάνω. 2. Τί νομίζουν οἱ φίλοι μου ὅτι κάνω. 3. Τί νομίζω ὅτι κάνω. 4 Τί πραγματικὰ κάνω.». Εἰδικά, ὅταν εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἀντιπρόεδρος ἦταν ὡς εἰσαγγελέας ἀντίθετη στὴν ἐλάφρυνση τῶν ποινῶν, κι ὅταν ὁ Τράμπ, παρά τὰ ὅσα ἡ ΚΕΕΡΦΑ ἰσχυρίζεται ὅτι διέπραξε («Ο Τραμπ με τον άγριο ρατσισμό, τον χυδαίο σεξισμό, τις ατέλειωτες δολοφονίες μαύρων από αστυνομικούς, τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας με τις μειονότητες να πληρώνουν ακριβό τίμημα «) αὔξησε τὴν ἐπιρροὴ τῶν Ρεπουμπλικάνων στοὺς Μαύρους τῶν ΗΠΑ.

Καὶ βεβαίως, ἂν «Ὅποιος προτιμᾶ τὸν Τρὰμπ εἶναι φασίστας ἢ φασίζων», τότε «Ὅποιος κάνει λόγο γιὰ φασισμὸ τοῦ Τρὰμπ εἶναι ὁ χρήσιμος ἠλίθιος» τῶν «κινημάτων», ποὺ λένε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο, καὶ αὐτὰ προωθεῖ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει συντασσόμενος πίσω ἀπὸ αὐτά, ἀφοῦ αὐτὰ κι ὄχι ὁ ἴδιος εἶναι ἰσχυρότερα.

Πᾶμε τώρα στὸ Πρόταγμα:

η άνοδος αυτής της νέας Δεξιάς/Ακροδεξιάς δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί, από την πλευρά των δημοκρατικών δυνάμεων, μέσα από την παρόξυνση των τάσεων που συνέβαλλαν στη γιγάντωσή της. Δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση, της αντιαυταρχικής κι αποδομιστικής παράνοιας, της φοβίας απέναντι στον λαό και τα «σκουλήκια μικροαστούς» αλλά και της μετατροπής της πολιτικής σε ταυτοτικό κι «επιτελεστικό» χάπενινγκ που ενδιαφέρεται όχι ν’ αλλάξει την κοινωνία, μα να διατρανώσει την πολιτιστική της ιδιαιτερότητα, αυξάνοντας την «ορατότητά» της. Το μόνο που κάνουν οι τάσεις αυτές –λογική κατάληξη των οποίων είναι η εκνευριστική συνήθεια ν’ αρνούμαστε να αναλύσουμε τα φαινόμενα που εδώ συζητάμε επαναλαμβάνοντας τσιτάτα περί «φασιστικοποίησης» ή/και «καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης»– είναι να ρίχνουν νερό στον μύλο τούτης της ταυτοτικής Δεξιάς. Η μετατροπή της πολιτικής σε πολιτιστικό πόλεμο υποτάσσει τις δημοκρατικές ιδέες στον Προοδευτικό νεοφιλελευθερισμό και δίνει ένα περαιτέρω άλλοθι στο νεοδεξιό παραλήρημα, αφήνοντας παράλληλα αναπάντητες τη νεοφιλελεύθερη επίθεση και τη νεοτεχνολογική επέλαση που επ’ αφορμή του κορωνοϊού θα πλήξουν έτι παραπάνω τα πιο αδύναμα στρώματα.

Ἐδῶ ἀρχικὰ ἔχουμε τὶς ἐνδοαριστερὲς/ἐνδοαναρχικὲς συστάσεις, ποὺ δὲν θὰ εἰσακουστοῦν, νὰ μὴν ἀποκαλοῦν ζῶα τοὺς «μικροαστούς». Στὴν πραγματικότητα, ὅλα αὐτά, καὶ ὁ «πολιτισμικὸς ἀποδομητικὸς πόλεμος», εἶναι μονόδρομος μετὰ τὸ 1989, ἂν ἡ Ἀριστερὰ ἤθελε νὰ ἐπιβιώσει, ἀφοῦ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ πείσει κανέναν γιὰ τὶς σοσιαλιστικὲς θεωρίες της. Αὐτὲς ἔχουν ἀποτύχει τόσο παταγωδῶς (πραγματικὰ ἢ μή, δὲν ἔχει σημασία), ποὺ δὲν θὰ ξανασχοληθεῖ κανεὶς ποτὲ μὲ αὐτές. Ἄλλωστε, διάφορες ἀριστερὲς (μετὰ τὸ 1989) θεματολογίες ὅπως ἡ διάλυση τῆς «κανονικῆς» οἰκογένειας εἶναι ὑπαρκτὲς στὸν Μάρξ, καὶ εἶναι λάθος ἡ ἀπόλυτη διάκριση μεταξὺ Ἀριστερᾶς πρὸ καὶ μετὰ 1989 καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τῶν μετὰ-1989 Ἀριστερῶν ὡς πράγματος ἐντελῶς καινούργιου. Εἶναι, δηλαδή, χαμένη ἀπὸ χέρι ἡ ἔκκληση τοῦ «Προτάγματος».

Κατὰ τὸ Πρόταγμα, καὶ σχετικὰ μὲ τὸν προσεταιρισμὸ τῶν φτωχῶν ἀπὸ τὴ Δεξιά:

επειδή ακριβώς πρόκειται για έναν ποπουλισμό που δεν έχει κανένα ταξικό έρεισμα –εφόσον ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα που προωθεί τα συμφέροντα των πλουσίων και καταργεί κάθε είδους κοινωνική προστασία της εργατικής τάξης και των αδυνάτων προσπαθεί να προσεταιριστεί τον λαό–, ο προσεταιρισμός αυτός γίνεται μέσω της ταυτοτικής και πολιτιστικής οδού, διαμέσου των περίφημων «πολιτιστικών πολέμων» (culture wars): αντί, με άλλα λόγια, η σύγκρουση μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών να παίζεται στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, ασχολούμαστε με καθαρά συμβολικού τύπου ζητήματα όπως η οπλοκατοχή, οι αμβλώσεις, η θεωρία της εξέλιξης των ειδών, η χρήση μάσκας κ.ο.κ. Βασικό κομμάτι όμως τούτων των πολιτιστικών πολέμων είναι και μια παρανοϊκού τύπου συνωμοσιολογία, μέσω της οποίας ο νεοσυντηρητισμός αυτός προσπαθεί, κόντρα σε κάθε λογική, να εξηγήσει για ποιον λόγο πραγματικός εχθρός του λαού δεν είναι οι εκπρόσωποί του, ως οπαδοί της απελευθέρωσης της αγοράς και της παγκοσμιοποίησης, αλλά οι liberals, που ζητούν την επιβολή σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών – τούτα τα ανθρωπόμορφα και διεφθαρμένα τέρατα που δεν σταματούν να εξυφαίνουν τις πιο τρελές συνωμοσίες ενάντια στον απλό λαό

Ὡστόσο, τὸ ἂν ὁ πολιτισμὸς/ταυτότητα πολιτικοποιοῦνται καὶ γίνονται τὰ σημαντικότερα θέματα ἢ ὄχι, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Σὲ μία κοινωνία ὅπου ὅλοι εἶναι Λευκοί, ἡ λευκότητα τοῦ δέρματος δὲν εἶναι ζήτημα διαμάχης. Σὲ μιὰ κοινωνία θρησκευτικὰ ὁμοιογενή, ἡ θρησκεία δὲν εἶναι ζήτημα διαμάχης, ἀλλὰ ἀντίθετα, σὲ μιὰ κοινωνία θρησκευτικὰ μεικτὴ καὶ βασιζόμενη στὴ θρησκεία, π.χ. τὴν ὀθωμανική, ἡ θρησκεία καθίσταται τὸ κυριότερο πολιτικὸ ζήτημα. Στὶς ΗΠΑ, τὰ πράγματα εἶναι ἀκόμη πιὸ «ἀντικειμενικά», καθὼς ἡ (ἀνούσια ἀλλιῶς, πολιτικά) διαφορὰ χρώματος εἶναι ὄχι μόνο συνυφασμένη μὲ ἱστορικὰ γεγονότα ἀλλὰ δημιουργεῖ μιὰ ψευδαίσθηση ἀνυπέρβλητης ἑτερότητας, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει λ.χ. μεταξὺ Μακεδόνων-Ἀθηναίων. Λέω ψευδαίσθηση, γιατὶ ὁ Μαῦρος Ὀμπάμα ἦταν μιὰ χαρὰ βομβαρδιστὴς καὶ στὸ πλευρὸ τῶν λίγων, καὶ τῶν πλούσιων Λευκῶν. Φυσικά, ἡ σύμφυρση καὶ τὸ περδίκλωμα βιολογικοῦ καὶ πολιτισμικοῦ στοιχείου εἶναι ὅ,τι πιὸ ἀνθρώπινο, καὶ γιὰ τὴν περίπτωση τῆς Ἀμερικῆς, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει κάποιος «ἔντιμος διακανονισμὸς». Τὸ μόνο ποὺ συγκρατεῖ τὴν Ἀμερικὴ ἀπὸ τὴν ἀνθρωποφαγία εἶναι ἡ πίστη στὸ ἀμερικάνικο ὄνειρο, ὅπως τὸ ξέρουμε.

Ἂν λοιπὸν καὶ ἡ ταυτότητα μπορεῖ νὰ πολιτικοποιηθεῖ, τότε ἡ ἐλπίδα ὅτι οἱ φτωχοὶ Λευκοὶ θὰ «καταλάβουν τὸ συμφέρον τους» ὑπὸ τὶς α, β, γ προϋποθέσεις (π.χ. δὲν θὰ τοὺς βρίζουμε ὡς ἐγκληματίες πατριαρχικοὺς θρησκόληπτους), καὶ «θὰ γίνουν Ἀριστεροὶ κ.λπ.», εἶναι ἀνούσια. Ἡ ἱστορία εἶναι γεμάτη μὲ «(κατὰ τὴ γνώμη τῶν περισσότερων Ἀριστερῶν) ἠλίθιους φτωχούς» ποὺ δὲν «ἀντιλαμβάνονται τὰ ἀντικειμενικά τους συμφέροντα» καὶ ψήφιζαν ἢ ὑπερασπίζονταν τοὺς οἰκονομικοὺς ἐκμεταλλευτές τους. Πίσω ἀπὸ αὐτὸ κρύβεται μιὰ ἀντίληψη γιὰ τὴν ἀντικειμενικὴ κι ἔσχατη πραγματικότητα. Ἐὰν αὐτὴ ἦταν τόσο προφανής, ὅλες οἱ ἀντίθετές της θὰ εἶχαν φυσικὰ ἐξαφανιστεῖ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, καὶ οἱ μὲν φτωχοὶ θὰ ἦταν Ἀριστεροί, οἱ δὲ πλούσιοι Δεξιοί. Δὲν χρειάζεται ὡστόσο πολλὴ σκέψη γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι μέσα στὸ χάος τῶν νοηματοδοτήσεων εἶναι ἐξίσου λογικὸ κάποιος νὰ τοποθετεῖ τὴν ταξικὴ-οἰκονομικὴ σὲ δεύτερη μοίρα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος, ὄχι μόνο γιὰ τὸν Ὀμπάμα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς Μαύρους ποὺ ψηφίζουν Τρὰμπ γιατὶ πιστεύουν στὸ ἀμερικανικὸ ὄνειρο. Εἴτε τοὺς θεωρήσει κανεὶς ἀκατήχητους εἴτε ἠλίθιους, δὲν ἀποφεύγει τὸ σκόπελο τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ Ἱστορία δὲν ἐπιβεβαιώνει τὸ σχῆμα του.

Ἡ ἐκτίμηση διάφορων, καὶ τοῦ Προτάγματος καὶ τοῦ Λυγεροῦ, ὅτι ὁ «τραμπισμὸς» ἦρθε γιὰ νὰ μείνει εἶναι ὀφθαλμαπάτη. Οἱ «Λευκοί», δηλαδὴ αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν στὴ «λευκότητα», ἡττήθηκαν στὴ δεύτερη αὐτὴν ἀναμέτρηση μὲ τοὺς πολυπολιτισμικούς, τσακίστηκαν, καὶ στὴν τετραετία ποὺ ξεκινᾶ θὰ δεθοῦν χειροπόδαρα μὲ «ἀντιρατσιστικοὺς» νόμους, μὲ ἄνοιγμα τῶν πυλῶν σὲ Μουσουλμάνους «μετανάστες», μὲ ἀκόμη χειρότερη λογοκρισία (ὄχι πιὰ μόνο ἐντὸς τῶν Πανεπιστημίων), κ.λπ. πραγμάτων ποὺ θὰ κάνουν τὴν Ἀμερικὴ ὅμοια τῆς Εὐρώπης. Ἄλλωστε, οἱ ἴδιοι οἱ «Λευκοὶ» δὲν γεννοβολᾶνε τόσο ὥστε νὰ ἰσοσκελίσουν τὴν γεννητικότητα τῶν ἄλλων καὶ τὴν εἴσοδο τῶν «προσφύγων». Ἦταν μιὰ ἄνιση μάχη, μὲ ὅλὰ τὰ ΜΜΕ, τὰ ΜΚΔ, τοὺς «ἀστέρες», κατὰ ἑνός -τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως μετράει, καὶ τίποτε ἄλλο. Ὁ ρόλος τῶν «Λευκῶν» (ὅσων μὲ λευκὸ χρῶμα πιστεύουν στὴ λευκότητα) εἶναι νὰ αὐτο-κλειστοῦν στὶς περιοχές τους (μεταξὺ δυτικῆς καὶ ἀνατολικῆς ἀκτῆς) ὅπως παλιὰ ἔκλειναν τοὺς Ἰνδιάνους σὲ ρεζέρβες. Ἐκεῖ θὰ μποροῦν προσωρινὰ νὰ ζοῦν «λευκά», ἀλλὰ γιὰ λίγο.

Ὑπεισέρχεται (ἐξαιτίας τοῦ προσφυγισμοῦ τῶν Δημοκρατικῶν) ὁ παράγοντας «συντηρητικοὶ Λατίνοι», οἱ ὁποῖοι σιχαίνονται τοὺς ὁμοφυλόφιλους, τὴν «ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴ θρησκεία» κ.λπ. τὸ ἴδιο καὶ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι οἱ «Λευκοί». Οἱ «φιλοδημοκρατικοὶ» Μαῦροι περιθωριοποιοῦνται ἀριθμητικὰ ὅλο καὶ περισσότερο, ἀπὸ τοὺς Λατίνους. Ὡστοσο ἡ νέα συντηρητικὴ Ἀμερικὴ δὲν θὰ εἶναι ἀγγλοσαξωνική, ἀλλὰ ἰνδικὴ καὶ λατινοαμερικανική, δηλαδὴ πολὺ χαμηλότερων προσδοκιῶν καὶ δυνατοτήτων (ἔναντι τῶν Δημοκρατικῶν ἡγεσιῶν) ἀπὸ τοὺς «ψεκασμένους τραμπικούς Λευκούς». Ἴσως στὸ μέλλον ἡ νέα διάσπαση τῆς Ἀμερικῆς θὰ εἶναι μεταξὺ Μουσουλμάνων προσφύγων (μαζὶ μὲ BLM) καὶ συντηρητικῶν Ἀσιατο-Νοτιοαμερικάνων. Σὲ τελικὴ ἐκτίμηση, τὸ σχέδιο τῶν Δημοκρατικῶν γιὰ καταστροφὴ τῆς συντηρητικῆς Λευκῆς Ἀμερικῆς θὰ ἔχει πετύχει, ἀλλὰ αὐτὴ θὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ μιὰ ἀκόμη πιὸ συντηρητικὴ Ἀμερική, ἐκείνη τῶν Μουσουλμάνων ἢ τῶν Ἀσιατο-Νοτιοαμερικάνων. Τί ἀπὸ τὰ δύο, ἡ καταστροφὴ τῶν Λευκῶν ἢ ἡ ἐπικράτηση πιὸ «ἀμετάπειστων» συντηρητικῶν θὰ χαροποιοῦσε περισσότερο τοὺς Δημοκρατικούς, εἶναι ἄγνωστο. Ἔτσι κι ἀλλιῶς ἕως τότε θὰ ἔχουν πεθάνει.

This entry was posted in Δυτικοί, Δύση and tagged , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ἀριστεροὶ καὶ Τράμπ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s