ἠθοποιίστικα

Τὸ πράγμα ἐξελίσσεται σὲ παρωδία, ὅπως μόνο οἱ Ἕλληνες, ἕνας ἀρχαῖος λαός (μὲ τὴν εἰδικὴ ἔννοια ὅτι ἔχουν σκεφτεῖ σὲ ὅλες τὶς παραλλαγὲς τοῦ Εἶναι ἐδῶ καὶ χιλιετίες), μποροῦν νὰ γελοιοποιοῦν, ἄθελα ἢ μή, τόσο σπουδαῖες ἀνακαλύψεις πιὸ νέων λαῶν ὅπως τὴν καταγγελία γιὰ σεξουαλικὴ παρενόχληση. Ἐκεῖ ποὺ περιμέναμε νὰ ξεσηκωνόταν ἡ κοινωνία μὲ τοὺς πανίσχυρους μεγιστάνες καὶ παράγοντες ἢ πολιτικούς (ὅπως πῆγε ἀρχικὰ μὲ τὴν ἀθλήτρια), τελικὰ τὸ πράμα κατέληξε ἢ πάει νὰ καταλήξει ἕνα ἄγριο ξεμάλλιασμα μεταξὺ ἠθοποιῶν. Ὅταν μάλιστα τὸ «ἑλληνικὸ μητοῦ» ξέφυγε ἀπὸ τὴν καταγγελία τῶν φύσει κακῶν ἀνδρῶν καὶ σὲ 1-2 περιπτώσεις ἀφοροῦσε θύματα (ἄλλων ἀντρῶν) ἄντρες, τότε ἔγινε ἀκόμη περισσότερο τουρλοὺ (δὲν μπορεῖς νὰ χαρακτηρίζεις τοὺς ἄντρες ὡς γενικὰ θύτες ἀφοῦ καὶ ἄντρες παρενοχλήθηκαν, καὶ δὲν χρησιμεύει ὡς φεμινιστικὸ ἐργαλεῖο καταστροφῆς τοῦ ἑτεροφυλόφιλου ἄντρα, τῆς οἰκογένειας κ.λπ.). Κι ὅταν κάτι γίνεται γενικό, τότε γίνεται καὶ ἀόριστο. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνει black lives matter. Ἐπιπλέον, μέσα στὴν μνησικακία ποὺ μᾶς χαρακτηρίζει ὡς πανάρχαιο λαό, βγαίνουν στὴ φόρα ὄχι ἀπαραίτητα ἡ σεξουαλικὴ παρενόχληση ἀλλὰ καὶ τὸ ἁπλὸ λεκτικὸ χυδαῖο πείραγμα ἢ ἀπόπειρα ἐξουσιαστικοῦ τέτοιου πειράγματος. Ἔτσι, καταλήγουμε καὶ σὲ καταγγελίες γιὰ ἠθοποιοὺς ποὺ «μὲ ταπείνωναν» καὶ «μὲ ἔβριζαν», πράγμα τελείως ἔξω ἀπὸ τὸ φεμι-λουσάτο κίνημα στὶς ΗΠΑ καὶ ἀλλοῦ. Οὔτε κἂν σὲ προστασία τῶν τωρινῶν νέων κοπελῶν ἀπὸ τοὺς βιαστές ἀφορᾶ ἡ κατάσταση αὐτή, γιατὶ ἔχουμε ἐνώπιόν μας πάθη καὶ ἐπαγγελματικὴ μνησικακία 30 καὶ 40 ἐτῶν παλιά. Κι ἔτσι, ἡ μία ἠθοποιὸς καταγγέλλει τὸ τέρας ποὺ ξεβρακωνόταν μπροστά της μέσα στὸ σπίτι του, ἐνῶ ἡ ἄλλη λέει «Ἀφοῦ ὅλες τὸν θέλατε, ἔλα τώρα», καὶ οὕτω καθεξῆς.

Ἐννοεῖται, τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῶν ὅλων τῶν ἐξομολογήσεων, ἐφόσον δὲν στοχοποιεῖται κανένας πολιτικὸς ἢ οἰκονομικὸς μεγαλοπαράγοντας (καὶ φαντάζομαι ὅτι στὸ μικρό μας χωριὸ αὐτὸ δὲν θὰ γίνει ποτέ), θὰ εἶναι ἡ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀπαξίωση τοῦ ἐπαγγέλματος τῶν ἠθοποιῶν, ὡς χώρου ὅπου γίνονται ὅλα ὅσα φανταζόμασταν ὅτι γίνονταν -κρίνοντας ἀπὸ τὶς σὸφτ τσοντοσειρὲς τοῦ βόθρου. Μόνο λύπη δὲν μπορεῖ νὰ νοιώσει κάποιος ποὺ τὸ ἐπάγγελμα αὐτό, ποὺ συνέβαλε πολὺ στὴν ἐκπόρνευση τοῦ νεοελληνικοῦ φαντασιακοῦ τὰ τελευταῖα 30 χρόνια, αὐτοφανερώνεται. Πέρα ἀπὸ τὴ λύπη του, φυσικά, γιὰ τὰ παθήματα τόσων καὶ τόσων. Δὲν ἐννοῶ ὅτι ὅλοι τέτοιοι εἶναι, δὲν ἐννοῶ ὅτι μόνο τέτοια γίνονταν, ἀλλὰ σίγουρα μελαγχολεῖ κάποιος ἂν κάνει συγκρίσεις μὲ τὸν ἀσπρόμαυρο κινηματογράφο τοῦ 1950.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

1 Response to ἠθοποιίστικα

  1. Ο/Η Αιμιλία Παγώνα λέει:

    Και φυσικα δεν αγγίζουν καν τα σοβαρα προβληματα του κλαδου τους εκ’των οποιων πηγαζουν ολα τα κακα. Η καταργηση της αδειας ασκησεως επαγγελματος και η ελλιπης παιδεια των ιδιωτικων σχολων μεσω των οποιων προερχονται ολοι αυτοι που ονομαζονται ηθοποιοι, και που στην ουσια πολυ λιγα ξερουν για το σκοπο αυτης της τεχνης που υπηρετουν αλλα και του επαγγελματος που ασκουν. Αλλωστε το θεατρο ανεκαθεν ηταν ο καθρεφτης της πολιτικης ενος τοπου η ενος λαου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s