9 μ.μ.

οἱ πατριῶτες δὲν νοιάζονται βεβαίως γιὰ τὴν «τυχαία» ὥρα τῆς Ἀνάστασης. Αὐτὰ εἶναι γιὰ τοὺς σχολαστικοὺς καὶ τοὺς λεπτολόγους, παπαδίστικα. Μόνο νὰ πηγαίνουν ὅπου θέλουνε αὐτοί, αὐτὸ τοὺς νοιάζει πρώτιστα -κι ἅμα γουστάρουνε (ἅμα λάχει να ΄οῦμε). Ἄ, καὶ νὰ μὴν κάνουν παιδιά, γιατὶ τὰ δίδακτρα γιὰ τὰ φροντιστήρια εἶναι μεγάλα. Αὐτὸ καίει τοὺς πατριῶτες. Σὰν ἄλλους, ποὺ πέρσι ἀνεχόμενοι σιωπηρὰ τὸ πράγμα, μίλαγαν μόνο γιὰ τὶς ἐκκλησίες ποὺ οἱ τουρκόφωνοι Τοῦρκοι μετέτρεπαν (στὴν Τουρκία …;!) σὲ τζαμιά κι ἄλλα τέτοια «πατριωτικά». Καλὸ εἶναι ποὺ βλέπουμε τέτοια φαινόμενα, γιὰ νὰ μὴν ἀμφισβητοῦμε ὅτι ὁ τάχα ἐκλεκτὸς λαὸς μετὰ ἀπὸ 30 χρόνια ἰδιωτικῆς τηλεόρασης καὶ ἴντερνετ ἔχει λαλήσει. Προτοῦ μποῦν στὶς φοῦσκες τοῦ κορωνοϊοῦ, εἶχαν λαλήσει κι ἀπομονωθεῖ, μὲ τὸ αὐτονομημένο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία (ἢ καὶ καλὰ «παράλληλο» μὲ αὐτήν) überἔθνος τους (κατ’ ἀντιστοιχία μὲ τὴν ἁγία Κοινωνία-τῆς Κοινωνίας-ὦ Κοινωνία, καὶ ἅη Λαό) ἢ τὸ αὐτοθυσιαστικὸ sjw «τσάτ» τους ἀντίστοιχα. Καλά, ἐννοεῖται ὅτι οἱ ζαμανφοὺ δὲν μετρᾶνε. Πέρσι ἔκαναν Πάσχα στὸ μπαλκόνι, φέτος στὶς 9 μ.μ., τοῦ χρόνου ποιὸς ξέρει τί παραγγέλματα θὰ τοὺς βάλουν οἱ καθεστωτικοὶ νὰ ἐκτελέσουν γιὰ χάρη τῆς Δεξιᾶς. 1, 2, κάτω. Ὅ,τι καὶ νὰ γίνει εἶναι ἐκ Θεοῦ, ὄχι στὴν προσωπική τους ζωὴ μόνο ἀλλὰ στὰ πάντα. Μὴν ἀμφισβητεῖτε τίποτε ἀπὸ ὅ,τι γίνεται γενικῶς. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἦταν καλὸς μόνο γιὰ τὴν ἀναφορά του στὴν ἁμαρτωλότητα ὅσων εἶναι ἄρρωστοι ἀλλὰ πᾶνε ἐκκλησία κολλώντας τοὺς ἄλλους (καὶ τὸ ἄρρωστοι ἑρμηνεύτηκε… καντιανά, μὲ τὴν ἀριστοτελικὴ Λογικὴ ὡς «δυνάμει ἄρρωστοι»), καὶ κατὰ τὰ ἄλλα ξεχάστηκε ἡ ἀπαγόρευση τοῦ Πηδαλίου γιὰ 2 λειτουργίες τὴν ἴδια μέρα. Τὴ μαγειρίτσα μας καὶ ὕπνο.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

12 Responses to 9 μ.μ.

  1. Ο/Η Λάμπρος λέει:

    Δύο φορές το χρόνο, Χριστούγεννα και Πάσχα τελούνται δύο λειτουργίες την ίδια λειτουργική μέρα. Υπογραμμίζω το λειτουργική. Μαζί με τον Εσπερινό του Μ. Σαββάτου τελείται θεία λειτουργία, του Μ.Βασιλείου και αργότερα, μαζί με τον όρθρο – της ίδια λειτουργικής μέρας – πάλι δεύτερη λειτουργία. Το ίδιο τυπικό είναι και τα Χριστούγεννα, εσπερινός της εορτής με λειτουργία και ο όρθρος της εορτής με 2η λειτουργία. Δεν υπονοώ τίποτα ως προς τις »αποφάσεις». Αλλά η σημερινή σχέση (!) »λαού» και »κλήρου» με το εκκλησιαστικό φρόνημα που διαμόρφωσε και το λειτουργικό τυπικό είναι πλέον τυπολατρική, στα επίπεδα του εβραϊκού λαού όταν ήρθε ο Κύριος. Ομοιότητες σε βαθμό λεπτομέρειας. Ευχαριστώ.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Γαβριήλ Γιανασμίδης λέει:

    Και αυτό εδώ μαζί με τη γυμναστική που ανέφερες: «Και σήμερα στη ΔΙΣ μάθαμε ότι δεν υπήρξε εξ αρχής ομοφωνία. Κάποιοι εκ των Συνοδικών Ιεραρχών μας αντέδρασαν και μάλιστα έντονα στο να γίνει η Ανάσταση νωρίτερα της παραδοσιακής ώρας.
    Συγκεκριμένα οι Σεβ. Συνοδικοί Ιεράρχες Βεροίας κ. Παντελεήμων, Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνός, και Ξάνθης κ. Παντελεήμων επέμειναν στις τοποθετήσεις τους ότι η Ανάσταση δεν πρέπει να αλλάξει ώρα.
    Και ο Αρχιεπίσκοπος για πρώτη φορά ύψωσε τη φωνή του: Προτιμάτε να κάνουμε Ανάσταση στις 12 και να είμαστε πάλι μόνοι μας ή να κάνουμε Ανάσταση νωρίτερα με την παρουσία του λαού μας που από πέρυσι το λαχταρά;» (https://www.exapsalmos.gr/2021/04/21/%ef%bb%bf-einai-arga-agioi-archiereis-gia-na-allaksoume-ti-diathesi-tou-kosmou-pou-emeis-oi-idioi-dimiourgisame/)
    Με την παρουσία του λαού μας, καλό ε, λαού μας. Του Κυρίου ο λαός πλέον δεν υπάρχει. Καλώς το εννόησες. Καλή Βαϊοφόρος!

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Γαβριήλ Γιανασμίδης λέει:

    Έχει δίκιο ο σεβασμιώτατος. Αφού τσουβάλιασε δολοφονικά το «λαό» ως άλλο πρωτόπαπα Αββακούμ μετά του ευχήθηκε και καλή Ανάσταση όπως αυτός ορίζει. Έλα όμως που παλιά άλλα λέγανε. Πλάκα που έχει η ζωή, του «συνδικάτου» που συγκαταλέγεται μη εξαιρουμένου, γιατί δυστυχώς έτσι πλέον εμφανίζεται, σύμφωνα με αυτό http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/egyklioi.asp?id=259&what_sub=egyklioi

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Συμφωνῶ μὲ τὸν Λάμπρο.

    Τὀ ἀθεολόγητο τῆς πρόσφατης ἀποφάσεως τῆς Συνόδου (πασχάλια λειτουργία ποὺ νὰ λήγη στὶς 9 μμ τοῦ Μ. Σαββάτου) συνίσταται στὴν ἄκριτη ἀποδοχὴ τοῦ ὑποβολιμαίου κλίματος μιᾶς ἄθλιας συγκυρίας, ἡ ὁποία καὶ ὑπαγόρευσε στοὺς δεσποτᾶδες τὴν λήψη αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀποφάσεως.
    Ὄχι στὸ χρονικὸ σημεῖο τῆς ἡμέρας, ποὺ ἐπελέγη γιὰ τὴν τέλεση πασχαλίου ὄρθρου καὶ θείας Λειτουργίας (τοῦ Χρυσοστόμου).
    Δὲν εἶναι ἡ ἀπόφαση καθ᾽ ἑαυτὴν τὸ πρόβλημα. Ἄλλα εἶναι …
    Δὲν ἀντίκειται, ἄλλωστε, σὲ κάποιον ἐπιτακτικὸ ἢ ἀπαγορευτικὸ κανόνα τὸ ἀποφασισθὲν ἀπ᾽ ὅ,τι ξέρω (χωρὶς νὰ διεκδικῶ τὸ ἀλάθητο …).

    Δὲν ἀντίκειται, ἰδίως, σ᾽ αὐτὸν τὸν γενικό, παλαιὸ ἐκκλησιαστικὸ κανόνα ποὺ ἀπαγορεύει τὴν τέλεση δυὸ θείων λειτουργιῶν ἐντὸς τῆς αὐτῆς ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗΣ (προδήλως !!) ἡμέρας. Καὶ ἡ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ, λειτουργικῶς νοουμένη, ἡμέρα ξεκινᾶ μὲ τὴν δύση τοῦ ἡλίου καὶ λήγει μὲ τὴν ἑπομένη δύση τοῦ ἡλίου. Ἔτσι μάθαμε. Μόνον αὐτὸς ὁ ὁρισμὸς τῆς ἡμέρας θὰ ἦταν ληπτέος ὑπ᾽ ὄψιν σὲ μιὰ τέτοια συζήτηση.
    Δὲν ἔχει καμμία σχέση, ὅμως, αὐτὸς ὁ ὁρισμὸς οὔτε μὲ τὸν προεωτερικὸ («βυζαντινὸ») ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ τὸν ἰσχύοντα, νεωτερικὸ ὁρισμὸ τῆς ἡμέρας, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον ἐπιλέξαμε κατὰ συνθήκην νὰ ξεκινᾶ τὸ εἰκοσιτετράωρο τὸ (ἀστρονομικὸ κατὰ βάσιν) μεσονύκτιο καὶ νὰ λήγη τὸ ἑπόμενο μεσονύκτιο.
    Ὡστόσο σὲ αὐτόν, τὸν κρατοῦντα, νεωτερικό, πολιτικὸ ὑπολογισμὸ τῆς ἐνάρξεως καὶ τῆς λήξεως τοῦ εἰκοστετραώρου βασίζεται ἡ κριτικὴ ποὺ ἀσκεῖται ἤδη στὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου [προερχόμενη, μάλιστα, κι ἀπὸ σοβαρούς, κατὰ πάντα ἄξιους ἐκτιμήσεως, δεσποτᾶδες οἱ ὁποῖοι κατέθεσαν εὐδιάκριτα καὶ μὲ παρρησία τὸ διαφορετικό τους στίγμα τοὺς τελευταίους 12-13 μῆνες].
    Ὅτι δηλαδὴ οἱ ἱερεῖς θ᾽ ἀναγκασθοῦν νὰ τελέσουν δύο θ. Λειτουργίες μέσα στὸ ΠΟΛΙΤΙΚΟ εἰκοσιτετράωρο τοῦ Μ. Σαββάτου, 31ης Ἀπριλίου τοῦ 2021, μία στὶς 7 τὀ πρωί καὶ μία στὶς 8 τὸ βράδυ.
    Παραθεωρῶ -γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς συζητήσεως- σχετική, συγκλίνουσα ἐπιχειρηματολογία τριτευούσης (καὶ παρακάτω ἀκόμα …) σημασίας, ἡ ὁποία ἀναπτύχθηκε τὶς τελευταῖες ἡμέρες στὸ Διαδίκτυο.

    Ἐπικουρικὰ
    [καὶ μὴ λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψιν τὴν κρατήσασα τὰ τελευταῖα 100 περίπου χρόνια, πλήρη ΑΝΑΤΡΟΠΗ τῆς λειτουργικῆς τάξεως στὶς Ἐνορίες] :

    Τὸ ὀρθὸ χρονικὸ σημεῖο τῆς τελέσεως τῆς (βαπτισματικῆς) Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου, μὲ τ᾽ ἀναγνώσματά της, ἡ ὁποία εἶναι ἀρθρωμένη / «ἐγκεντρισμένη» στὸν Ἑσπερινό, εἶναι (περίπου) μεταξύ 5 καὶ 8 μμ. τοῦ Μ. Σαββάτου.
    Ἀπὸ τὸ ξεκίνημα τοῦ αὐτοῦ τοῦ Ἑσπερινοῦ βρισκόμαστε ἤδη μέσα στὴν λαμπροφόρο Κυριακὴ τοῦ Πάσχα!
    Γιὰ τὴν τέλεση πασχαλίου ὄρθρου καὶ θείας Λειτουργίας (τοῦ Χρυσοστόμου), πάλι, τὸ προσῆκον χρονικὸ σημεῖο εἶναι (περίπου) 3 π.μ. – 6 π.μ. Ἔτσι, ἡ τελευταία, ἡ ὄρθρια, φαίνεται ν᾽ ἀποτελῆ -κατ᾽ ἀρχὴν- δεύτερη θ. Λειτουργία μέσα στὴν αὐτὴν εὐχαριστιακὴ ἡμέρα.
    Quid, λοιπόν ;

    (Φαντάζομαι ἤδη ἀπὸ τώρα διάφορες -ἱστορικὲς/πρακτικὲς & θεολογικὲς- ἀπαντήσεις / δικαιολογήσει, ποὺ δύσκολα, ὅμως, θ᾽ ἀποδεικνύουν τὸ ἐπίδικο, ὅτι δηλ. ὄντως ὑπῆρξε ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΩΣ «φάουλ» ἡ συγκεκριμένη ἀπόφαση τῆς Συνόδου γιἀ τὸ 2021 μ. Χ …)

    Γιὰ νὰ μὴν κουράσω,
    συνοψίζοντας,
    μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ «συντηρητικὸς» ἀντίλογος,
    ξεκινῶντας ἀπὸ λάθος προκείμενες,
    καταλήγει σὲ λάθος συμπέρασμα ἐπὶ τοῦ θέματος.

    Καὶ γιὰ νἀ μὴ χάνουμε τὴν «μεγάλη εἰκόνα», διευκρινίζω, πάντως, ὅτι,
    κι ἂν ἀκόμα ἔτσι ἔχη τὸ πρᾶγμα,
    πρόκειται, φυσικά, γιὰ «πταῖσμα», γιὰ παρωνυχίδα
    μπροστὰ σ᾽ ὅ,τι ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε (καὶ ὑφιστάμεθα) ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, τῶν «συναφειακῶν» (τοῦ συναφιοῦ ; ), τῶν «μεταπατερικῶν» καὶ τῶν ὁμοίων τους .…

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ)
    Δελτίο Τύπου

    Αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφράσουμε τον θεολογικό προβληματισμό των μελών της Ενώσεώς μας, για το θέμα της μετακίνησης της ημέρας και της ώρας του εορτασμού της Αναστάσεως, από την Κυριακή (ώρα 00.00), στο Σάββατο (ώρα 21.00 – κατά τρεις ώρες ενωρίτερα).

    Με την ανακοίνωση των θέσεών μας, δεν επιδιώκουμε να επιρρίψουμε ευθύνες σε κανέναν, αλλά, απλώς, να καταθέσουμε τις θέσεις της Ορθόδοξης Θεολογίας που υπηρετούμε και διδάσκουμε, ως προς την παραβίαση της κανονικής και λειτουργικής τάξεως της ορθοδόξου Εκκλησίας μας, κατά τον φετινό εορτασμό της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, του Κυρίου και Θεού μας.

    Χωρίς να είμαστε αντίθετοι στα υγειονομικά μέτρα της Πολιτείας, θεωρούμε ότι η μετακίνηση του καθιερωμένου, από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.), εορτασμού της Αγίας Αναστάσεως, από την Κυριακή, την Ημέρα του Κυρίου, στο Μεγάλο Σάββατο, θα έχει μηδαμινό όφελος, από υγειονομικής πλευράς, θα προξενήσει, όμως, μέγιστη πνευματική ζημία στις συνειδήσεις των Ορθοδόξων πιστών της χώρας μας, που αποτελούν την μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών.

    Η ρύθμιση και διατήρηση της εορτής των εορτών, κατά τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Κυριακής και όχι το Σάββατο, δεν καθορίστηκε τυχαία από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, αλλά, επειδή έτσι η Εκκλησία μας παρέμεινε και παραμένει πιστή στα θεολογικά κείμενα της Αγίας Γραφής και της Ιερἀς Παραδόσεώς μας.

    Από πλευράς εκκλησιαστικής και κανονικής τάξεως, δεν δικαιολογείται ουδείς και για οιονδήποτε λόγο, να αλλάζει, κατά το δοκούν, την ορισθείσα, με θεία σοφία εδώ και αιώνες, κανονική και λειτουργική τάξη της Εκκλησίας. Επίσης, δεν επιτρέπονται παρερμηνείες και αλλαγές στη λειτουργική ζωή, διότι, αυτές, πέρα από το γεγονός ότι θεωρούνται ασέβεια, σκανδαλίζουν το λαϊκό ορθόδοξο αίσθημα, που συνδέεται με την πίστη και την ευσέβεια του ελληνικού λαού.

    Όλα τα σχετικά κείμενα της Καινής Διαθήκης αναφέρουν ότι το Μέγιστο Θαύμα του Χριστιανισμού, η Αγία Ανάσταση του Χριστού, αναγγέλθηκε από τις Μυροφόρες στους Αποστόλους, κατά παραγγελία του Αγγέλου, τα χαράματα της Κυριακής: «λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων» (Μάρκ. 16, 1-8) – (Ματθ. 28, 1-8), «τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέος» (Λουκ. 24, 1-8) – (Ιω. 20, 1-2).

    Η παραμονή του Χριστού στον τάφο και στον Άδη διήρκεσε τρεις ημέρες: Την Παρασκευή, το Σάββατο και την Κυριακή, την ημέρα, κατά την οποία και αναστήθηκε ο Κύριος και γι’ αυτό η Έγερσή του ονομάζεται «Τριήμερος Έγερσις» ή «Τριήμερος Ανάστασις» σε όλα τα λατρευτικά μας κείμενα.

    Η ημέρα και η ώρα του εορτασμού της Λαμπρής, επομένως, σύμφωνα με την Πατερική Παράδοση, έπρεπε να τηρηθεί και φέτος, χωρίς παρεμβάσεις και αλλαγές. Διότι, τελικά, τι είναι πιο σημαντικό, η Ανάσταση του Χριστού ή η τήρηση της Κ.Υ.Α; Μπορεί δηλαδή να αλλάξει ώρα η τελετή της Ανάστασης του Κυρίου και Θεού μας αλλά δεν μπορεί να αλλάξει η Κ.Υ.Α;

    Ο λόγος της τηρήσεως των μέτρων, λόγω του κινδύνου μεταδόσεως του ιού, που προβάλλεται, ουσιαστικά δεν ισχύει, διότι οι Χριστιανοί έχουν δείξει έως τώρα ότι είναι ευπειθείς και τηρούν, χωρίς παρεκτροπές, τα μέτρα προφυλάξεως.

    Η άνευ σοβαρού λόγου, επομένως, επιβολή του εορτασμού, το Σάββατο και όχι την Κυριακή, την πραγματική εόρτιον ημέρα, που ορίζει το λειτουργικό τυπικό της Εκκλησίας, παραβιάζει την διά του Αποστόλου Παύλου διδασκαλία της Εκκλησίας, ο οποίος παραγγέλλει: «πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν γινέσθω» (Όλα να γίνονται με κοσμιότητα, με ευπρέπεια και με τάξη) – (Α΄ Κορ. 14, 40) και «Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Στέκεστε σταθεροί, και κρατάτε τις παραδόσεις που διδαχτήκατε είτε με λόγο είτε με επιστολή μας) – (Β΄ Θεσ. Β’ 2, 15).

    Την τριήμερη Ανάστασή Του είχε προαναγγείλει στους μαθητές του ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, λέγοντας ότι θα σταυρωθεί, αλλά την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί: «᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ πολλὰ παθεῖν ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι.» (Ματθ. 16, 21).

    Το Σύμβολο της Πίστεώς μας, επίσης, έργο των θεοφόρων και θεοπνεύστων Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, το οποίο, μάλιστα, αναγιγνώσκεται τόσο σε όλες τις Λειτουργίες και τις Εορτές του έτους, όσο και τρεις φορές, κατά την τέλεση του Μυστηρίου του Βαπτίσματος αναφέρει: «Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρα κατὰ τὰς Γραφάς».

    Θεολογικοί λόγοι, επομένως, δεν υπάρχουν για να στηρίξουν αυτήν την αλλαγή, αλλά το ακριβώς αντίθετο για να την αποτρέψουν.

    Η αποφασισθείσα μεταφορά της ημέρας και κατ’ επέκταση και της ώρας του εορτασμού της Αναστάσεως δείχνει αταξία, και παρακοή έναντι της Λατρευτικής κανονικότητας της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά, όμως πλήρη υπακοή και προσαρμογή στα μέτρα του Καίσαρος.

    Στο πλαίσιο αυτό, αλγεινή εντύπωση, επίσης, προκαλεί η παράλειψη, από την Ακολουθία του Αναστάσιμου Εορτασμού, του ωραιότερου Όρθρου της Λατρείας μας, που είναι ο Όρθρος της Αναστάσεως, προκειμένου να μην παραβιαστεί το ωράριο απαγόρευσης της κυκλοφορίας!

    Πιστεύουμε ότι, εάν υπήρχε καλή θέληση και πρόθεση, θα μπορούσε να βρεθεί τρόπος συνεννόησης, για να γίνουν σεβαστά αμφότερα, δηλαδή τόσο ο πατροπαράδοτος εορτασμός της Ανάστασης όσο και η εφαρμογή των προληπτικών και περιοριστικών μέτρων για τη μόλυνση με τον ιό.

    Ο σεβασμός της εκκλησιαστικής παράδοσης και η μέριμνα για την τήρησή της θεωρούμε ότι αποτελεί καθήκον και υποχρέωση όχι μόνο των μελών της Εκκλησίας αλλά και των δημοκρατικά εκλεγμένων πολιτικών αρχών.

    Δεν γνωρίζουμε, εάν η Πολιτεία ενημερώθηκε για τις συνέπειες των προβλημάτων, που δημιουργεί η άκαμπτη στάση της για ό, τι αποτελεί το ιερότερο και σημαντικότερο γεγονός της Εκκλησίας μας, την Ανάσταση του Χριστού.

    Αυτό που γνωρίζουμε καλώς είναι ότι θα έπρεπε να έχει υποχωρήσει, χάριν της Αναστάσεως και να αλλάξει εκείνη τα δικά της μέτρα, που, έτσι και αλλιώς, είναι προσωρινά και να αποφύγει την, εξ αιτίας των περιοριστικών της μέτρων, αλλαγή των, εδώ και 17 αιώνες, θεσπισθέντων της Ορθοδοξίας από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο (Νίκαια 325 μ. Χ.) για τον εορτασμό της Θείας Αναστάσεως.

    Άλλωστε, όταν όλοι γνωρίζουμε πως η Πολιτεία έχει κάνει μέχρι σήμερα, τόσες και τόσες φορές υποχωρήσεις και στραβά μάτια, έναντι άλλων φορέων, θεωρούμε πως η αναστολή και η παράταση των διατάξεων κυκλοφορίας, κατά ελάχιστες ώρες, έως και τις 02.00, το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, δεν επρόκειτο να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα.

    Όμως, πρόβλημα συνειδήσεως και οντολογική απογοήτευση δημιουργεί η επιβολή της αλλαγής και η μη εύκαμπτη στάση της Πολιτείας, απέναντι στα θεσπέσια της Εκκλησίας, καθότι η Ανάσταση αποτελεί την κορυφαία στιγμή της Θείας Αποκαλύψεως, που είναι εκείνη που, κατ’ ουσία, διαφοροποιεί τον Χριστιανισμό από όλες τις θρησκείες.

    Θα θέλαμε, λοιπόν, με όλο τον σεβασμό μας, να ζητήσουμε από εκείνους που αποφάσισαν αυτήν την αλλαγή, να κάνουν μία ακόμη προσπάθεια, προκειμένου να τηρηθεί η παράδοση της Εκκλησίας και να γίνει ο εορτασμός, όπως πάντοτε, από 23.00 έως 02.00 π. μ.

    Εάν, παρά ταύτα, δεν πεισθεί η Πολιτεία να υποχωρήσει, και, τελικά, γίνουν το μεν Μεγάλο Σάββατο δύο Λειτουργίες, ενώ την Κυριακή καμία, προτείνουμε να βρεθεί έστω και την 11η ώρα, μια γόνιμη λύση.

    Προς τούτο θα μπορούσε να μεριμνήσει η Διαρκής Ιερά Σύνοδος να τελεσθεί κανονικά, ο Όρθρος και η Λειτουργία της Αναστάσεως, το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, όπως κάθε Κυριακή, που δεν ισχύουν τα μέτρα της Πολιτείας, οι Ακολουθίες, συνεπώς, που δεν θα τελεσθούν το μεσονύκτιο του Μεγάλου Σαββάτου, προκειμένου να μην μείνουν αλειτούργητοι οι Ναοί την ημέρα της Αγίας Αναστάσεως.

    Το 2021, έτος εορτασμού των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, που, εκτός των άλλων, οι Έλληνες στη συνείδηση ζητούν ευκαιρίες για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς την Εκκλησία του Χριστού, ιδίως δε για το κομμάτι της Λατρευτικής της ζωής, για την αποφασιστική συνεισφορά της στη διατήρηση της Ελληνικής Ταυτότητας, δεν θα έπρεπε η ελληνική Πολιτεία μας να αντιμετωπίζει με τόση σκληρότητα και απολυτότητα την Πανήγυρη των Πανηγύρεων, την Αγία Ανάσταση, που εορτάζεται από τον λαό μας ΜΙΑ μόνον φορά τον χρόνο.

    Το θέμα αυτό, για την Εκκλησία μας, που είμαστε όλοι μας, δεν είναι ένα τυπικό ασήμαντο και ανούσιο θέμα, αλλά θέμα πίστεως και αληθείας. Πληροφορούμαστε, τόσο από τους μαθητές των σχολείων μας, όσο και από τα, ανά την Ελλάδα, Παραρτήματα της Ενώσεώς μας, τον προβληματισμό και τον σκανδαλισμό πλήθους πιστών για τη νέα αυτή ρύθμιση και μετακίνηση του εορτασμού του φετινού Πάσχα, που φαίνεται να επέβαλε η Πολιτεία.

    Το θέμα αυτό, επίσης, προβληματίζει τον Ιερό Σύνδεσμο Κληρικών Ελλάδος και, όπως μαθαίνουμε, πολλούς Αρχιερείς.

    Η αλλαγή της ημέρας και της ώρας του εορτασμού της Ανάστασης, όμως, έχει και άλλες συνέπειες κανονικού χαρακτήρα, καθώς η τέλεση δύο Λειτουργιών την ημέρα του Σαββάτου, από τον ίδιο κληρικό, δεν συνάδει με την εκκλησιαστική λειτουργική και κανονική μας τάξη και παράδοση.

    Παράλληλα, εξ΄ αιτίας της αλλαγής αυτής, δημιουργείται και άλλο πρόβλημα, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες μας, το Άγιο Φως, θα φτάσει στο Μετόχι του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, κατά τις 20.00, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να προλάβει να μεταφερθεί στους προορισμούς της χώρας και, συνεπώς, να μην μπορέσουν εκατομμύρια πιστών να λάβουν φέτος το ανέσπερο Φως της Αναστάσεως στις 21.00 που θα ακουστεί φέτος το «Δεύτε λάβετε Φως»!

    Τέλος, αυτό που, πραγματικά, προξενεί απορία, λύπη και απογοήτευση σε όλους είναι η επιδεικνυόμενη ακραία αυστηρότητα, με την οποία επιβάλλονται τα μέτρα της πολιτείας στα θέματα της Εκκλησιαστικής Λατρείας, ως προς τις αποστάσεις μεταξύ των πιστών.

    Παρά τις διαφορετικές προτάσεις της Εκκλησίας, οι ρυθμίσεις της Πολιτείας κάνουν λόγο για (25) τετραγωνικά αποστάσεις μεταξύ των πιστών εντός του ναού και για (10) τετραγωνικά, εκτός του ναού !!!

    Και σ’ αυτό το σημείο, φαίνεται καθαρά η μεροληψία της Πολιτείας, έναντι της Εκκλησίας, όταν όλοι μας γνωρίζουμε καλώς ότι η Πολιτεία πολλάκις έχει κάνει στραβά μάτια και έχει ανεχθεί και συνεχίζει να ανέχεται, χωρίς αντιδράσεις και μέτρα, εδώ και (15) μήνες, το θέμα των αποστάσεων, που στην ουσία, με δική της ευθύνη, είναι σχεδόν μηδενικές μεταξύ των επιβατών στις αστικές και άλλες συγκοινωνίες καθώς και σε διάφορες πορείες, συνάξεις και συναθροίσεις!

    Σε κάθε περίπτωση, πάντως, οι σεβαστοί πολιτικοί μας και όλοι οι συνεργοί τους σε αυτές τις αποφάσεις οφείλουν να γνωρίζουν, ως Χριστιανοί που είναι και οι ίδιοι, ότι με τη στάση τους διαπράττουν ένα βαρύτατο παράπτωμα, διότι δείχνουν ότι, όχι απλώς δεν σέβονται, αλλά επιπρόσθετα, υποτιμούν και περιφρονούν την Αγία Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

    Ωφέλιμο είναι, πάντως, να γνωρίζουν όλοι όσοι επιδεικνύουν ασέβεια έναντι των πιστευμάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτό που ο ίδιος ο Χριστός είπε: «ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν» (Διότι με την σκληρή και αυστηρή κρίση, που κρίνετε, θα κριθείτε και με το ίδιον μέτρο, που μετράτε, θα μετρηθεί από τον Θεό και θα κριθεί και η δική σας ζωή και συμπεριφορά) (Ματθ. 7, 2).

    Το ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    https://iersynklellados.blogspot.com/2021/04/blog-post.html
    Για μια ακόμα φορά, Ιερείς και πιστοί, βρεθήκαμε προ εκπλήξεως εξαιτίας της απαίδευτης παρέμβασης της Πολιτείας σε θέματα αμιγώς εκκλησιαστικά, και μάλιστα αφορώντα τον σκληρό πυρήνα της χριστιανικής λατρείας.

    Με την παρούσα ανακοίνωση, ως Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος, επιθυμούμε να εκφράσουμε αφενός μεν την συμφωνία μας ως προς το να τελούνται οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος νωρίτερα από την συνήθη ώρα, λόγω των έκτακτων υγειονομικών μέτρων που επιβάλλει η πανδημία της Covid-19, αφετέρου όμως υπογραμμίζουμε την βαθιά αντίθεσή μας στο να πραγματοποιηθεί η τελετή και η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως κατά τις απογευματινές ώρες του Μεγάλου Σαββάτου.

    Η ρητή αντίθεσή μας υπαγορεύεται εξάπαντος από θεολογικούς λόγους, καθώς η Ανάσταση του Ιησού Χριστού δεν πραγματοποιήθηκε την ημέρα του Σαββάτου αλλά την ημέρα της Κυριακής, την έναρξη της οποίας σηματοδοτεί η 12η νυχτερινή ώρα, κατά την οποία αγγέλλεται το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως επί αιώνες. Κατά συνέπεια, θεωρούμε ανεπίτρεπτη και μη χριστιανικά αποδεκτή αυτή την ρύθμιση – ούτε για λόγους οικονομίας – καθώς θίγονται βασικές παράμετροι της πίστεώς μας. Επίσης, αδυνατούμε να κατανοήσουμε και να αποδεχθούμε τους προβαλλόμενους από την Πολιτεία λόγους κοινωνικού συμφέροντος, καθώς φαίνεται να περισσεύει η υποκρισία. Συγκεκριμένα, τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε εμβρόντητοι την Πολιτεία να παραμένει απαθής θεατής στις συναθροίσεις πολιτών σε πολλές πλατείες ελληνικών πόλεων. Οι συνωστιζόμενοι στις πλατείες αγνοούν επιδεικτικά τα υγειονομικά μέτρα και διασκεδάζουν μέχρι πρωίας προκαλώντας το κοινό αίσθημα και αψηφώντας την νομοθεσία.

    Είναι παράλογη – αν όχι ύποπτη – η σπουδή της Κυβέρνησης να εστιάσει τη μεριμνά της για την καταπολέμηση της πανδημίας στους πιστούς που θα συγκεντρωθούν μία βραδιά το χρόνο, αυτή της Αναστάσεως, για να συμμετάσχουν εορταστικά προσευχόμενοι στην Λαμπροφόρο Θεία Λειτουργία, την ώρα που κάθε βράδυ γίνονται έργω επιτρεπτές και αποδεκτές τεράστιες συναθροίσεις χιλιάδων πολιτών, οι οποίοι διασκεδάζουν ανενόχλητοι μέχρι πρωίας.

    Αναπόφευκτα έρχεται στο μυαλό και το στόμα όλων μας ο λόγος του Κυρίου: «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!» (Ματθ.23,24)

    Θέλουμε να ελπίζουμε πως οι εμπνευστές των ρυθμίσεων αυτών είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι – ή έστω σέβονται την πίστη του λαού μας – και γνωρίζουν τη θρησκευτική και ευρύτερα πολιτισμική σημασία των ημερών του Πάσχα για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό.

    Σε περίπτωση που δεν ισχύουν αυτές οι προϋποθέσεις, οφείλουν να ενημερωθούν από την επίσημη Εκκλησία, η οποία εκπροσωπεί το συντριπτικό ποσοστό του πληθυσμού της χώρας, και να μην προβαίνουν σε αποφάσεις που προκαλούν το ορθόδοξο αίσθημα και προσβάλλουν τη χριστιανική λατρεία.

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Eἶδα -πέραν τῶν παραπάνω- καὶ τίς, ὁμορρόπως βαίνουσες, πρόσφατες, γραπτὲς παρεμβάσεις τῶν π. Θ. Ζήση καὶ Ἀναστ. Γκοτσόπουλου (ὁ δεύτερος καὶ νεώτερος, π. Ἀ. Γ., ὑπόδειγμα ὀρθοδόξου φρονήματος, διαυγοῦς κρίσεως καὶ τετράγωνης λογικῆς, ὅποτε ἀρθρογραφεῖ).
    Οὔτε κι αὐτές, ὅμως, μὲ ἔπεισαν, προσφέροντας κάποιο ἀποφασιστικὸ ἐπιχείρημα, στὸ κρίσιμο καὶ ἐπίδικο ζήτημα πάντοτε.
    [Ἐγώ, στὸ μεταξὺ (ποὺ ΚΑΚΩΣ, ΚΑΚΙΣΤΑ ἐξακολουθῶ νὰ «καίω» τὸ μυαλό μου μὲ τὸ ζήτημα), σκέφθηκα ἕνα καλὸ ἐπιχείρημα γιὰ νὰ τεκμηριωθῆ τὸ ἱεροκανονικῶς «φάουλ» τῆς ἐφετεινῆς μετάθεσης της θ. Λειτουργίας. Μά, ἂν τὸ συνεχίσω, θὰ βαρύνη πολὺ ἡ κουβέντα καὶ θὰ κινδυνεύση πιὰ νὰ ἐκτραπῆ σὲ μιὰν οἱονεὶ ταλμουδικἠ ἀποδεκάτωση τοῦ κυμίνου καὶ τοῦ ἀνήθου, ἐδῶ πού ᾽χουμε φθάσει, ἀφοῦ ἀφήκαμε τὰ μείζονα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸ ἔλεος. Δὲν ἀξίζει τὸν κόπο …]

    Εὐχαριστῶ, πάντως, γιὰ τὸν κόπο σας καὶ τὸν χρόνο σας, μὲ τὰ κείμενα τῆς ΠΕΘ καὶ τοῦ ΙΣΚΕ.
    Κι εὔχομαι καλὴν Ἀνάσταση καὶ καλὴν ὑπομονή.
    Σὲ ὅλα, ἐνεστῶτα καὶ (δυστοπικὰ) μελλούμενα.

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    https://tasthyras.wordpress.com/2021/04/28/%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6-%E1%BC%80%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%84%E1%BF%87-%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%81%E1%BE%B3-%E1%BC%A1%CE%BC%CE%AD%CF%81%E1%BE%B3-%CE%BA%CE%B1/

    Ἡ κανονικὴ παράδοση εἶναι σαφέστατη ὡς πρὸς τὸ πότε ἀρχίζει ἡ Κυριακή: μετά τήν 6η ή 7η (βυζαντινή) ὥρα δηλ. μετὰ τὰ μεσάνυκτα τοῦ Σαββάτου πρὸς Κυριακὴ 4.

    i. Ὁ βυζαντινός κανονολόγος καί Πατριάρχης Ἀντιοχείας Βαλσαμών σημειώνει: «Ὀφείλομεν εἰπεῖν, ὅτι μὲν μέχρι τῆς ἕκτης ὥρας (12:00 μεσονύκτιο) καὶ αὐτῆς τοῦ νυκτερινοῦ Σαββάτου, ὀφείλομεν νηστεύειν. Ἀπὸ δὲ τῆς ἑβδόμης ὥρας (1:00πμ τῆς Κυριακῆς) ἄρχεται ἡ Κυριώνυμος, καθ’ ἣν ἀνέστη ὁ Χριστὸς (εἰκὸς ἐστὶν ἢ κατὰ τὴν ἑβδόμην ἢ κατὰ τὴν ὀγδόην γενέσθαι τὴν Ἀνάστασιν)»5.

    ii. Ὁ βυζαντινός κανονολόγος Βλάσταρης σχολιάζει: «Οἱ εὐλαβέστεροι δι’ ὅλου τοῦ Σαββάτου καὶ μέχρις ὥρας νυκτός, ἐν ταῖς ἐκκλησίαις προσεδρεύουσι… κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ὥραν (1:00πμ τῆς Κυριακῆς) ἀκούοντες τῆς ἑωθινῆς ὑμνωδίας, ὅτε καὶ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη, ἐκφωνείται… ὅτι δὲ ἀπὸ τῆς ἑβδόμης ὥρας τῆς πρὸ τῆς Κυριακῆς ἄρχεται ἡ Κυριώνυμος, δῆλον μὲν καὶ ἀπὸ τοῦ γίνεσθαι τὴν ἀνάβασιν τοῦ ἡλίου, ἤγουν τὴν φαύσιν τῆς ἡμέρας, ἀπὸ τῆς ἑβδόμης ὥρας τῆς πρὸ τῆς νυκτός. Δῆλον δὲ καὶ ἀφ’ ὧν ὁ μέγας Πατὴρ ἡμῶν, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἡρμήνευσε»6.

    iii. Ὁ βυζαντινός κανονολόγος Ζωναράς ἐπεξηγεῖ: «Περὶ δὲ τὸ μέσον τῆς νυκτὸς τοῦ Σαββάτου, επιφωσκούσης τῆς Κυριακῆς προτρέπει απονηστίζεσθαι»7.

    iv. Τέλος ὁ Ἃγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης, συγκεφαλαιώνοντας τὴν κανονικὴ παράδοση γράφει: «ἡ ἡμέρα ἀρχινᾷ… ἀπὸ τῆς ζ΄ ὥρας τῆς νυκτὸς (ώρα 1:00 πμ) καὶ τελειώνει ἕως τῆς στ΄ ὥρας τῆς ἀκολούθου νυκτὸς καὶ ὅ,τι πρᾶγμα γένῃ ἀναμεταξὺ εἰς τὰς εἰκοσιτέσσαρας ὥρας τοῦ ἡμερονυκτίου τούτου, φαίνεται καὶ λέγεται ὅτι ἐν ἡμέρᾳ (ἴσως μιᾷ) ἐγένετο»8.

    4. Ἐφέτος θὰ ἑορτάσουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου τὴν ἴδια μέρα ὅπου κανονικὰ ἑορτάζεται τὸ Νομικὸ Πάσχα! Στοὺς πίνακες τῶν Πασχαλίων τοῦ Μ. Ὡρολογίου τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας ἀναγράφεται γιὰ τὸ Πασχάλιο 2021: «Νομικὸν Φάσκα: Μέγα Σάββατο». Τὸ ἴδιο καὶ στὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν Ἐπετηρίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

    Ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι οἱ Ἑβραῖοι γιὰ δικοὺς τους λόγους-ὑπολογισμούς (λόγῳ ἡμερολογίου) ἔχουν ἤδη ἑορτάσει τὸ Πάσχα τους δὲν ὑποβιβάζει στὸ ἐλάχιστο τὸ πρόβλημα τῆς περιφρονήσεως τῶν ἀποφάσεων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς ἐκ μέρους μας ὅπως καὶ ἐὰν συνέβαινε τὸ ἀντίθετο δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένα πρόβλημα: ἂν κάποια χρονιὰ οἱ Ὀρθόδοξοι ἑορτάσουμε κανονικὰ τὴν Ἀνάσταση καὶ γιὰ δικοὺς τους λόγους οἱ Ἑβραῖοι μετακινήσουν τὸ δικὸ τους Πάσχα μετὰ ἀπὸ τὸ δικὸ μας, ἀσφαλῶς καὶ δὲν θὰ ἔχουμε παράβαση καὶ περιφρόνηση τῆς κανονικῆς καὶ λειτουργικῆς μας πράξεως. Φέτος ὅμως δυστυχῶς στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου θὰ ἑορτασθεῖ ἀντὶ τῆς Κυριακῆς μετὰ τὸ (κανονικὸ) Πάσχα τῶν Ἰουδαίων τὴν ἴδια μέρα μὲ αὐτὸ κατὰ παράβαση τοῦ Ἀποστ-7…

    5. Ἡ Συνοδικὴ Ἀπόφαση ἀποτελεῖ εὐθεία παράβαση καὶ περιφρόνηση τῶν δύο καίριων προϋποθέσεων ποὺ ἔθεσε ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος γιὰ τὸν καθορισμὸ τοῦ χρόνου ἑορτασμοῦ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου: ὁπωσδήποτε Κυριακὴ καὶ ὁπωσδήποτε μετὰ τὸ Νομικὸ Πάσχα. Γιὰ τὴν κανονικὴ μας παράδοση εἶναι τόσο σοβαρὸ τὸ ζήτημα ὥστε ἂν τύχει καὶ «συμπέσῃ τὸ νομικὸν φάσκα εἰς ἡμέραν Κυριακήν, ἡμεῖς δὲν ἑορτάζομεν κατ’ αὐτὴν τὸ Πάσχα, ἀλλὰ τὴν ἐρχομένην Κυριακὴν» κατὰ τὸν Ἃγ. Νικόδημο Ἁγιορείτη9! Εἶναι σαφὲς ὅτι ὁ μεγάλος κανονολόγος καὶ ἐκφραστὴς τῆς παραδόσεώς μας Ἃγ. Νικόδημος μετροῦσε τὴν Κυριακὴ μὲ βάση τὸ ἰσχῦον τότε πολιτικὸ ἡμερολόγιο καὶ ὄχι βάσει τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἢ βυζαντινοῦ.

    Ἀλήθεια, δὲν φοβόμαστε ὅσα ἐπιτάσσουν οἱ Πατέρες στὸν 1ο Κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου (Ἀντιοχ-1) γιὰ «τοὺς τολμῶντας παραλύειν τὸν ὅρον τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης συνόδου τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης (τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς)… περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα»10; Γράφουν τὰ ἑξῆς φοβερά: «ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας… ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, … ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας, ὡς οὐ μόνον ἑαυτῷ ἁμαρτίας ἐπισωρεύοντα, ἀλλὰ πολλοῖς διαφθορᾶς καὶ διαστροφῆς γινόμενον αἴτιον»!

    Δὲν ἔχουμε μέ τήν συνοδική ἀπόφαση «διαστροφή τῶν λαῶν καὶ ταραχή τῶν ἐκκλησιῶν»;

    Καταντήσαμε, Τεσσαρακαιδεκατίτες ἐν 21ῷ αιώνι;! «Τὶς ἡμᾶς ἐβάσκανε»;

    6. Ἡ πασχάλια διάσταση τῆς φετινῆς πασχαλιάτικης Κυριακῆς θὰ νοηματοδοθεῖ καὶ θὰ προσδιοριστεῖ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ τὸ πλούσιο τραπέζι καὶ τὸ ψημένο ἀρνὶ καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν «μυστικὴ καὶ ἀθάνατη τράπεζα» τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἂν συνεκτιμήσουμε ὅτι δὲν θὰ τελεσθεῖ οὔτε ὁ Ἑσπερινὸς τῆς Ἀγάπης ἡ φετινή Κυριακὴ τοῦ Πάσχα στερεῖται πλήρως ὁποιασδήποτε λατρευτικῆς σύναξης!

    Θὰ ἑορτάσουμε «ὡς Ἰουδαῖοι» μετακυλώντας τὴν οὐσία τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα ἀπὸ τὴ λατρεία στὸ φαγητό!

    7. Γιὰ νὰ ὑπάρξει στοιχειώδης συνέπεια λειτουργικῆς πράξεως καὶ λόγου πίστεως (lex oranti – lex credenti) ἡ τοπικὴ μας ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ τροποποιήσει τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως στὸ 5ο ἄρθρο ὡς ἑξῆς: «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρᾳ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολὰς»! Συνεπῶς δὲν εἶναι ζήτημα κάποιων ὡρῶν, ὅπως τόσο ρηχά, ἐπιπόλαια, ἀνεύθυνα καὶ παρελκυστικὰ κάποιοι θέλησαν νὰ τὸ ὑποβιβάσουν καὶ νὰ τὸ εὐτελίσουν, ἀλλὰ πρόκειται περὶ οὐσιώδους ζητήματος ποὺ ἐγγίζει θεμελιώδεις διατάξεις τῆς πίστεώς μας: Ὁ Χριστὸς μας παρέμεινε τριήμερος (μέρος τῆς Παρασκευῆς, ὁλόκληρο τὸ Σάββατο καὶ μέρος τῆς Κυριακῆς) καὶ ὄχι διήμερος (μέρος τῆς Παρασκευῆς καὶ μέρος τοῦ Σαββάτου) στὸν Τάφο! Ἐπειδὴ εἶναι ἄγνωστη ἡ ἀκριβής ὥρα τῆς Ἀναστάσεως δὲν μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε ἐπακριβῶς πόσες ὧρες παρέμεινε ὁ Θεάνθρωπος ὡς Ζῶν Νεκρὸς (1ος κανόνας Ἁγ. Διονυσίου).

    Ἀσφαλῶς δὲν ὑπάρχει στὴν ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπόλυτη χρονικὴ σύμπτωση στὸ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!». Στὴν Ἑλλάδα ψάλλεται τὰ μεσάνυκτα, στὸ Ἃγ. Ὄρος γύρω στὶς 2:30 πμ στὶς Σλαυικές χῶρες ἀργότερα. Ὅμως ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ἀνὰ τὸν κόσμο τοὺς τελευταίους 20 αἰῶνες τελοῦν τὴν Ἀναστάσιμη Ἀκολουθία καί Θ. Λειτουργία ποτέ πρίν ἀλλά πάντοτε μετά τὴν ὥρα τοῦ μεσονυκτίου Σαββάτου πρὸς Κυριακὴ εἴτε αὐτὴ ἡ ὥρα χαρακτηριζόταν ὡς 12η (σήμερα), εἴτε 6η ἢ 7η (Βυζάντιο). Μάλιστα συχνὰ ἡ Ἀνάσταση μεταφερόταν ἀργότερα κατὰ τὴν ὥρα τῆς «ἀλεκτροφωνίας», τὴν «ἀλεκτριῶνος κλαγγὴ» (= λάλημα πετεινοῦ), δηλαδὴ τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς καὶ ποτὲ μὰ ποτὲ πρὶν τὰ μεσάνυκτα τοῦ Σαββάτου! Δυστυχῶς ὅσοι ἐπικαλοῦνται τὴν διαφορετικὴ ὥρα τῆς Τελετῆς γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιολόγητα ἀποκρύπτουν τὴν οὐσιωδέστατη αὐτὴ διάσταση καὶ ἐξαπατοῦν συνειδητὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ…

    8. Οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς θά λειτουργήσουν δύο φορὲς ἐντὸς τοῦ ἰδίου 24ώρου, περιφρονώντας τὴν πάγια ἐκκλησιαστικὴ καὶ λειτουργικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκολουθώντας τούς παπικούς. Γιὰ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ βυζαντινὸ νυχθήμερο νὰ τοὺς ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ Ἃγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὅταν καταδικάζει ὅσους κληρικοὺς διπλολειτουργοῦν τὴν ἴδια μέρα ἀναφέρεται στὸ πολιτικὸ ἡμερονύκτιο καὶ ὄχι στὸ βυζαντινὸ νυχθήμερον. Εἶναι ἀπολύτως σαφής ὁ Ἃγ. Νικόδημος συγκεφαλαιώνοντας τὴν κανονικὴ παράδοση: «ἡ ἡμέρα ἀρχινᾷ… ἀπὸ τῆς ζ΄ ὥρας τῆς νυκτὸς (ὣρα 1:00 πμ) καὶ τελειώνει ἕως τῆς στ΄ ὥρας τῆς ἀκολούθου νυκτὸς καὶ ὅ,τι πρᾶγμα γένῃ ἀναμεταξὺ εἰς τὰς εἰκοσιτέσσαρας ὥρας τοῦ ἡμερονυκτίου τούτου, φαίνεται καὶ λέγεται ὅτι ἐν ἡμέρᾳ (ἴσως μιᾷ) ἐγένετο»11. Συνεπῶς δὲν ἐπιτρέπεται τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν τὸ Μ. Σάββατο. Ὅσοι διαφωνοῦν θεωροῦν ἂραγε ἑαυτοὺς πιὸ κατηρτισμένους καὶ συνετοὺς ἀπὸ τὸν Ἃγ. Νικόδημο;

    9. Οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς θά λειτουργήσουν καὶ θὰ κοινωνήσουν ἐνῶ ἔχουν φάει, διότι εἶναι δυστυχῶς ἀδύνατο νὰ μείνουν ἀπολύτως νηστικοί καὶ χωρὶς νερὸ μέχρι τὶς 10:30 τὸ βράδυ τοῦ Μ. Σαββάτου. Νομιμοποιεῖται, ἀλήθεια, μία Ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχή, ἀκόμα καὶ ἡ Ἀνωτάτη, νὰ ὑποχρεώσει τοὺς κληρικοὺς νὰ λειτουργήσουν καὶ νὰ κοινωνήσουν ὅταν ἔχουν ἤδη φάει περιφρονῶντας τόσους ἱεροὺς Κανόνες;

    Οἱ ἱ. Κανόνες δὲν ἀφήνουν κανένα περιθώριο ἐφαρμογῆς οἰκονομίας ὥστε νὰ μπορεῖ ὁ ἱερεὺς νὰ λειτουργήσει ὅταν ἔχει φάει:

    i. Σύμφωνα μὲ τὸν Καρθαγένης-47 (κατὰ τὸ Πηδάλιο -50) τὰ «ἅγια» προσφέρονται ἀπὸ «νηστικῶν» ἀνθρώπων (κληρικῶν). Ρητὰ καὶ κατηγορηματικὰ: ὁ ἱερεὺς ποὺ θὰ λειτουργήσει πρέπει νὰ εἶναι ἐξάπαντος νηστικός! Μάλιστα ὁ κανόνας μνημονεύει σχετικὴ ἀπόφαση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἔχει διασωθεῖ12.

    ii. Ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ τελευταία φράση τοῦ Καρθαγένης-41 (κατὰ τὸ Πηδάλιο -48), ἡ ὁποία διασώζει τὴν ἀρχαία πράξη τῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία, ἐτελεῖτο στὰ πλαίσια τῆς Θ. Λειτουργίας. Τί θὰ συνέβαινε ὅμως ἂν ἔπρεπε νὰ τελεσθεῖ ἡ Ἐξόδιος τὸ ἀπόγευμα, ἐνῶ οἱ ἱερεῖς ποὺ θὰ ἱερουργοῦσαν εἶχαν ἤδη γευματίσει; Ἡ Ἐκκλησία, ἀσφαλῶς, ἀσκεῖ τὴν οἰκονομία. Ὄχι ὃμως πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἄρσεως τῆς πρὸ τῆς Θ. Κοινωνίας νηστείας (ἀσιτίας), ἀλλὰ μὲ τὴν τέλεση μόνο τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας ἄνευ Θ. Λειτουργίας («μόναις εὐχαῖς ἐκτελεσθῇ»)! Τόσο αὐστηρὴ καὶ ἀνελαστικὴ ἦταν ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία ὡς πρὸς τὸ ζήτημα ἀπόλυτης νηστείας (ἀσιτίας) τοῦ λειτουργοῦ πρὸ τῆς Θ. Κοινωνίας. Δὲν ἀσκοῦσε τὴν οἰκονομία γιὰ κατάλυση τῆς εὐχαριστιακῆς νηστείας οὔτε στὴν περίπτωση τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας!

    Οὔτε, ἀσφαλῶς, εἶπε ἡ Ἐκκλησία νὰ γίνει ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία μὲ Θ. Λειτουργία ἀμέσως μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ καὶ ἔτσι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα, ἀφοῦ «ἀλλάζει» ἡ ἡμέρα σύμφωνα μέ τούς ὑποστηρικτές τῆς Συνοδικῆς Ἀποφάσεως…

    10. Οι αρχιερείς και ιερείς που θα λειτουργήσουν θὰ κοινωνήσουν τους πιστοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν φάει (διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ παραμείνουν μέχρι τὸ βράδυ ἐντελῶς ἄσιτοι) περιφρονώντας τὸν Καρθαγένης-41 (κατὰ τὸ Πηδάλιο -48)13.

    Ἡ ἐξαίρεση ποὺ προβλέπει ὁ κανόνας σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὴν Μ. Πέμπτη «ἐν ᾗ τὸ Κυριακόν δεῖπνον ἐπιτελεῖται» μποροῦν νὰ προσέλθουν στὴ Θ. Κοινωνία καὶ μὴ νηστικοὶ δὲν ἰσχύει μετὰ τὴν ρητὴ τροποποίησή του ἀπὸ τὸν Στ-29. Ἡ Στ΄ἐν Τρούλῳ Οἰκουμενικὴ θεώρησε τὴ διάταξη αὐτὴ ὡς προσωρινὴ οἰκονομία τῶν Πατέρων τῆς Καρθαγένης, καὶ τὴν ἀκύρωσε σημειώνοντας ἐπὶ λέξει: «Μηδενὸς οὖν ἡμᾶς ἐνάγοντος καταλιπεῖν τὴν ἀκρίβειαν, ὁρίζομεν, ἀποστολικαῖς καὶ πατρικαῖς ἑπόμενοι παραδόσεσι, μὴ δεῖν ἐν Τεσσαρακοστῇ τῇ ὑστέρα ἑβδομάδι τὴν Πέμπτην λύει, καὶ ὅλην τὴν Τεσσαρακοστὴν ἀτιμάζειν». Γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς ἡ τήρηση τῆς εὐχαριστιακῆς νηστείας-ἀσιτίας θεμελιώνεται σὲ «ἀποστολικὲς καὶ πατερικὲς παραδόσεις», ἡ τυχὸν δὲ περιφρόνησή της, ἀκόμα καὶ τὴ Μ. Πέμπτη, ὁδηγεῖ σὲ «ἀτίμωση» ὅλης τῆς Τεσσαρακοστῆς!

    Ἡ ἐκκλησιαστικὴ οἰκονομία ἐφαρμόζεται μόνο σὲ περίπτωση ἐπικειμένου θανάτου σύμφωνα μὲ ρητὴ κανονικὴ διάταξη τοῦ Ἁγ. Νικηφόρου Ὁμολογητοῦ (9ος αἰ.) «Δεῖ μεταδιδόναι τῆς θείας Κοινωνίας τῷ ἀσθενούντι ἀποθανεῖν κινδυνεύοντι, καὶ μετὰ τὸ γεύσασθαι βρώσεως» (κανὼν Θ΄)14, μὲ τὴν ὁποία τροποποιεῖται ἡ σχετικὴ ἀπαγόρευση τοῦ Ἁγ. Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου (7ος αἰ.)15.

    Ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος ἀποδίδει τὴν αὐστηρότητα τῆς ευχαριστιακῆς νηστείας σὲ ἐντολὴ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος16, ἐνῶ ὁ ἱστορικὸς Σωκράτης (4ος αἰ.) χαρακτηρίζει «οὐχ ὡς ἒθος χριστιανῶν» τὴν τέλεση Θ. Εὐχαριστίας χωρὶς νὰ ἔχει προηγηθεῖ ὁλοήμερη νηστεία17.

    Ἔτσι, ὁ Ἃγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης συγκεφαλαιώνοντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση σημειώνει: «Ὅθεν καὶ οἱ θέλοντες μεταλαβεῖν, ἕως πρὸ τοῦ μεσονυκτίου ἔχουν τὴν ἄδειαν νὰ πίνουν νερὸ καὶ μετὰ ταῦτα πρέπει νὰ μὴν βάλουν τίποτε εἰς τὸ στόμα, ἕως οὐ μεταλάβουν» 18. Συνεπῶς καί γιά τόν Ἃγ. Νικόδημο Ἁγιορείτη ἡ ἡμέρα ἀλλάζει στὸ μεσονύκτιο καὶ ὄχι τὸ ἀπόγευμα καί βέβαια οὒτε οἱ πιστοί πού ἒχουν φάει τό Μ. Σάββατο μποροῦν νά κοινωνήσουν στήν Ἀνάσταση στίς 10:30 μμ!

    Γιατὶ λοιπὸν τέτοια περιφρόνηση στοὺς Ἁγίους μας;

    11. Οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς πού θὰ κοινωνήσουν στὶς 10:30 μμ τοῦ Μ. Σαββάτου τούς πιστοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν φάει τό Μ. Σάββατο θὰ προβοῦν, κατὰ τὸν Ἰω. Χρυσόστομο σέ σοβαρότατη ἀσέβεια. Ὁ Ἅγιος ἀρνούμενος τὴν συκοφαντικὴ κατηγορία «ὅτι τινὰς ἐκοινώνησε μετὰ τὸ φαγεῖν αὐτούς» ἀναφέρει: «Πολλὰ κατ’ ἐμοῦ ἐσκευάσαντο, καὶ λέγουσιν, ὅτι τινὰς ἐκοινώνησα μετὰ τὸ φαγεῖν αὐτούς. Καὶ εἰ μὲν τοῦτο ἐποίησα, ἐξαλειφθείῃ τὸ ὄνομά μου ἐκ τῆς βίβλου τῶν ἐπισκόπων, καὶ μὴ γραφείῃ ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ὅτι ἰδοὺ ἐὰν τοιοῦτον ἐγὼ ἔπραξα, καὶ ἀποβαλεῖ με Χριστὸς ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ»!19

    Ὅταν ὁ Μέγας Χρυσόστομος ὁμιλεῖ κατ’ αὐτὸν τὸν αὐστηρό τρόπο («ἐξαλειφθείῃ τὸ ὄνομά μου ἐκ τῆς βίβλου τῶν ἐπισκόπων … μὴ γραφείῃ ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, … ἀποβαλεῖ με Χριστὸς ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ»), πῶς να τολμήσουμε ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς Μεγαλοσαββατιάτικα νά κοινωνήσουμε πιστούς «μετὰ τὸ φαγεῖν αὐτούς» ἀρνούμενοι νά ἀκολουθήσουμε «ἀποστολικαῖς καὶ πατρικαῖς… παραδόσεσι» (Στ-29);

    12. Ἐφέτος ἔχουμε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατάλυση τῆς αὐστηρῆς νηστείας τοῦ Μ. Σαββάτου καὶ κατ΄ ἐπέκταση τὴν πλήρη ἀλλοίωση τοῦ χαρακτῆρα του, διότι οὐσιαστικὰ προτρέπονται οἱ πιστοὶ φεύγοντας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὶς 10:30μμ τοῦ Μ. Σαββάτου νὰ παρακαθήσουν στὸ πασχαλιάτικο τραπέζι, ἀφοῦ … ἤδη ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε! Ἂν ὅμως τοὺς ποῦμε νὰ περιμένουν νὰ φᾶνε τὸ πασχαλινὸ τραπέζι μετὰ τὶς 12:00 –ἀκούστηκε καὶ αὐτό!– θὰ ἀποδειχθοῦμε τοὐλάχιστον ἀνακόλουθοι καὶ φαιδροί διότι τότε ἀκυρώνουμε καὶ τὴν τελετὴ τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὴ Θ. Λειτουργία ποὺ πρὶν ἀπὸ λίγο ἐπιτελέσαμε…

    Νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἑορτασμὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου συναρτᾶται ἄμεσα μὲ τὸ πότε ὁλοκληρώνεται ἡ νηστεία τοῦ Μ. Σαββάτου. Ἔτσι τὸ «ἀπονηστίζεσθαι», ποὺ θὰ δοῦμε στοὺς πιὸ κάτω ἱεροὺς κανόνες καὶ στὰ πατερικὰ κείμενα, σημαίνει ὅτι ὁλοκληρώθηκε ὁ ἑορτασμὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ ἒτσι τελειώνει καὶ ἡ νηστεία.

    α) Γιὰ τὴ μοναδικότητα τῆς νηστείας ὁλόκληρης τῆς ἡμέρας τοῦ Μ. Σαββάτου μέχρι τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα (κατὰ τὴν ὥρα τῆς ἀλεκτροφωνίας = πού λαλοῦν οἱ πετεινοί, διότι τότε δὲν ὑπῆρχαν ρολόγια…), δηλ. μετὰ τὶς 2:30 πμ) ἐντέλλονται οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγές, οἱ ὁποῖες ἀπηχοῦν τὴ λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ πράξη τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας ποὺ παραμένει ἀναλλοίωτη μέχρι σήμερα: «Ἐν ταῖς ἡμέραις οὖν τοῦ Πάσχα νηστεύετε, ἀρχόμενοι ἀπὸ Δευτέρας μέχρι καὶ Παρασκευῆς καὶ Σαββάτου ἓξ ἡμέρας… ἡμέραι γάρ εἰσι πένθους, ἀλλ’ οὐχ ἑορτῆς. Τὴν μέν τοι Παρασκευὴν καὶ τὸ Σάββατον ὁλόκληρον νηστεύσατε, οἷς δύναμις πρόσεστι τοιαύτη, μηδενὸς γευόμενοι μέχρις ἀλεκτροφωνίας νυκτὸς (σ.σ. μετὰ τὶς 2:30 πμ!). Εἰ δέ τις ἀδυνατεῖ τὰς δύο συνάπτειν ὁμοῦ φυλασσέσθω κἂν τὸ Σάββατον. Λέγει γάρ που ὁ Κύριος περὶ ἑαυτοῦ φάσκων «ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ’ αὐτῶν ὁ Νυμφίος, νηστεύουσιν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις» 20. Καὶ συνεχίζουν οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγὲς: «Διὸ παραινοῦμεν καὶ ἡμῖν νηστεύειν ταύτας… τῷ δὲ Σαββάτῳ μέχρις ἀλεκτροφωνίας παρατείνοντες, ἀπονηστίζεσθε ἐπιφωσκούσης μιᾶς Σαββάτων, ἥτις ἐστὶ Κυριακή21. Ἀπὸ ἑσπέρας ἕως ἀλεκτροφωνίας ἀγρυπνοῦντες καὶ ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ συναθροιζόμενοι γρηγορεῖτε, προσευχόμενοι καὶ δεόμενοι τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ διανυκτερεύσει ὑμῶν…μέχρις ἀλεκτρυόνων κραυγῆς … Καὶ αὐτοῦ σταυρωθέντος τῇ Παρασκευῇ καὶ ἀναστάντος ἐπιφωσκούσης Κυριακῆς ἐπληρώθη ἡ Γραφὴ … Διὰ τοῦτο οὖν καὶ ὑμεῖς ἀναστάντος τοῦ Κυρίου προσενέγκατε τὴν θυσίαν ὑμῶν … καὶ λοιπὸν ἀπονηστεύετε, εὐφραινόμενοι καὶ ἑορτάζοντες» 22.

    Δηλαδή ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία νήστευε μέχρι τήν ὣρα τῆς ἀλεκτοφωνίας. Τελοῦσε τὴν ἀναστάσιμη ἀκολουθία-πανυχίδα «ἀπὸ ἑσπέρας ἕως ἀλεκτροφωνίας ἀγρυπνοῦντες καὶ ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ συναθροιζόμενοι» δηλ. ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα τοῦ Μ. Σαββάτου μέχρι τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς «μέχρις ἀλεκτρυόνων κραυγῆς» (ὅταν λαλοῦσαν τὰ κοκόρια) παρέμεναν στὸ Ναὸ καὶ ὅταν ἤδη εἶχε ἀναστηθεῖ ὁ Χριστὸς («ἀναστάντος ἐπιφωσκούσης Κυριακῆς» δηλ. ὅταν ξημέρωνε Κυριακὴ) τότε τελοῦσαν τὴν «θυσίαν» (τὴν Θ. Λειτουργία) καὶ μετὰ πήγαιναν νὰ φᾶνε «ἀπονηστίζεσθε ἐπιφωσκούσης μιᾶς Σαββάτων, ἥτις ἐστὶ Κυριακὴ».

    Αὐτὴ εἶναι ἡ τάξη, ἡ πράξη καὶ ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ σοφίσματα ποὺ τό μόνο πού ἐπιτυγχάνουν εἶναι νὰ ἐκθέτουν τοὺς σοφιστάς ἀκόμα καί ἂν εἶναι κατά τα ἂλλα «ρήτορες πολύφθογγοι»… Για τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας πατερική καί κανονική παράδοση ἰσχύει ὁ χαιρετισμὸς τῆς Παναγίας μας: «χαῖρε φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,… χαῖρε ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταὶ χαῖρε ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί, χαῖρε ὅτι τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα»…

    β) Τὴν μαρτυρία τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν ἐπιβεβαιώνει καὶ τὸ περίφημο Ὁδοιπορικὸ τῆς Αἰθερίας (4ος αἰ.), σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἡ ὥρα ἐνάρξεως τῶν Ἀκολουθιῶν κατὰ τὴ Μ. Ἑβδομάδα (ὅπως καὶ ὅλες τὶς Κυριακὲς τοῦ χρόνου) στὸν Πανίερο Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως ἦταν ἡ «πρώτη ἀλεκτροφωνία», ὅταν πρωτολαλοῦσε ὁ πετεινὸς (μετὰ τὶς 2:30 πμ) 23.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s