ἀριστερὸς εἰσοδισμός: ἀέναη παρανόηση

Εἶναι ἄλλο πράγμα νὰ συγχωρεῖς τοὺς προσωπικοὺς ἐχθρούς σου καὶ νὰ τοὺς ἀγαπᾶς καὶ νὰ ξεχνᾶς τί σοῦ ἔχουν κάνει ἢ ἀκόμη καὶ νὰ τοὺς εὐγνωμονεῖς γι’ αὐτό, καὶ ἄλλο νὰ τοὺς ἀφήνεις νὰ κάνουν κακὸ στοὺς λοιποὺς συνανθρώπους σου (δηλαδή, καὶ στὴν πατρίδα μας). Ἐδῶ, σὲ μία γνωστὴ ἀριστερὴ παρανόηση, πρέπει νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς (νομιζόμενους) ἐχθροὺς τῆς πατρίδας. Τοὺς ἀγαπᾶμε καὶ αὐτούς, ἀλλὰ ἡ σωστὴ ἀγάπη εἶναι -πέρα ἀπὸ τὴν αὐτονόητη προσευχή- νὰ τοὺς διορθώνουμε ἐμποδίζοντάς τους νὰ κάνουν τὸ κακὸ κατὰ τῆς πατρίδας (δηλαδή, καὶ ἄλλων ἀνθρώπων, πέρα ἀπὸ ἐμᾶς), ὥστε νὰ συμπεράνουν τὴ ματαιότητα καὶ τὸ λάθος ποὺ συνιστᾶ ἡ διάπραξη τοῦ κακοῦ. Γιατὶ ἂν τοὺς ἀφήναμε, θὰ ἔκαναν πολλαπλάσιο κακό, θὰ μειωνόταν ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, θὰ χάνονταν οἱ περισσότεροι (ὅπως ἔγινε στὴ Μ. Ἀσία ποὺ ἐξισλαμίστηκε, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ μὴν ἐκτουρκιστεῖ) καὶ θὰ ἀπέμεναν μόνο λίγοι, καὶ μόνο σὲ αὐτοὺς θὰ δινόταν ἡ δυνατότητα γιὰ σωτηρία, ὄχι στοὺς περισσότεροι δειλούς. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἀλλιῶς, θὰ τοὺς σκοτώνουμε ἀπὸ ἀγάπη (σὲ ἕναν πόλεμο, παραδείγματος χάριν), ἐλπίζοντας οἱ λοιποὶ ἐχθροὶ τῶν συνανθρώπων μας νὰ πάψουν νὰ τοὺς κάνουν κακὸ καὶ συνεπακόλουθα νὰ μετανοήσουν, καὶ ταυτόχρονα νὰ δοθεῖ χρόνος στοὺς (σκοτωμένους, ἀλλιῶς, ἢ ἐξισλαμισμένους) χριστιανοὺς συνανθρώπους μας νὰ μετανοήσουν ἢ νὰ μὴν ἐξισλαμιστοῦν ὅπως ἐξισλαμίστηκαν τόσοι καὶ τόσοι τῶν ὁποίων ἡ πατρίδα ἐξισλαμίστηκε κατακτώμενη «εἰρηνικὰ» ἢ βίαια. Ἂν γίνει τὸ θαῦμα καὶ ἐμποδιστοῦν ὄχι μὲ πόλεμο ἀλλὰ μὲ ἄλλο τρόπο, ἀκόμη καλύτερα, φυσικά. Ὄχι, διόλου δὲν μισοῦμε τοὺς ἐχθροὺς τῆς πατρίδας: Ἀπὸ ἀγάπη θὰ τοὺς σκοτώσουμε, ἂν τὴ μισήσουν ἔμπρακτα, σὲ ἕναν πόλεμο. Ἀπὸ ἀγάπη ζητᾶμε τὴν ἀπέλαση τῶν «μεταναστῶν», γιατὶ δὲν βλέπουμε τὸ χριστιανικὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ καταστραφεῖ ἡ ζωὴ ἑνὸς Ἕλληνα καὶ τῶν παιδιῶν του χάριν ἑνὸς Μαροκινοῦ κι ἑνὸς Ἀφγανοῦ, δηλαδὴ νὰ πολλαπλασιαστεῖ τὸ κακὸ μὲ νέο κακό, καὶ γιατὶ εἶναι δημοκρατικὴ λύση νὰ ξαναφτιάξουν στὶς πατρίδες τὴ ζωή τους, μὲ βοήθειά μας -γιατί ὄχι-, κι ὄχι νὰ χαλάσουν καὶ ἄλλων πατρίδες.

Ἐκεῖ ποὺ μένει ἄναυδος κανεὶς μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία εἶναι ὅταν, διαβάζει ὅτι δὲν εἴδαμε τίποτε καλὸ ἀπὸ τὰ ὁράματα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας. Τὸ ὅτι γλίτωσαν ὅσο περισσότεροι γινόταν Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἀπαγορεύσεις τοῦ Ἰσλὰμ ἐνάντια στὴν Ὀρθοδοξία οἱ ὁποῖες ἴσχυαν τὸ 1821 (ἢ τὸ 1919 στὴν Ἰωνία) γιὰ τὴν ἀρθρογράφο εἶναι: «δὲν ἔχουμε μέχρι σήμερα δεῖ κάτι καλὸ ἀπὸ τὰ ὁράματα μιᾶς μεγάλης Ἑλλάδας». (Τὸ γράφει καὶ μὲ μικρὸ μί, ἀπαξιωτικά.) Αὐτοὶ ποὺ διὰ τὸν ἔπαινο τῶν Ἀριστερῶν ἐπαινοῦν τόσα καὶ τόσα ἐθνικοαπελευθερωτικὰ ἔνοπλα κινήματα σὲ ὅλον τὸν κόσμο, γιὰ τὴν ἔνοπλη ἀπελευθέρωση (ἀτυχὴ καὶ μερική) τῶν Ἑλλήνων κάνουν θεολογικὰ κηρύματα ἐναντίον της.

Ἕνας ὁρισμένος κύκλος ἀνθρώπων ξαναθυμήθηκε, μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ διάδοση τῶν κάθε λογῆς προσφυγισμῶν καὶ ἀεθνισμῶν, τὴν «ἀντιπολεμικὴ» πλευρὰ τῆς δικῆς του, προσωπικῆς παλαιότερης (μὴ ὀρθόδοξης, προτεσταντικῆς ἢ ΜτΙ) θρησκευτικῆς προέλευσης. (Δὲν ἀναφέρομαι ἐδῶ στὸν ἀρθρογράφο.) Καί, μαζὶ μὲ Ἀριστεροὺς ἢ Ἀριστεροχριστιανοὺς ποὺ ἤθελαν καὶ κατάφεραν νὰ ἐπιβάλουν ὡς ὀρθόδοξα τὰ ψευτοπασιφιστικὰ θέσφατα τῆς ΕΣΣΔ (νὰ θυμηθοῦμε πόσο ἀντίστροφη κι ἀντίθετη ἦταν ἡ στάση τῶν περισσοτέρων τους ὅσον ἀφορᾶ τὸν «μεγάλο πατριωτικὸ πόλεμο» τῆς ΕΣΣΔ), «ἀγνοοῦν» τόσους βυζαντινοὺς καὶ ὀρθόδοξους αἰῶνες στοχασμοῦ πάνω στὴ βία καὶ στὸν πόλεμο. Ἀδέρφια τῶν πρῶτα ἀριστερῶν κι ἔπειτα χριστιανῶν, οἱ πρῶτα δεξιοὶ κι ἔπειτα χριστιανοί.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s