ἰσραηλινά

Μὲ ἕναν παράδοξο τρόπο, ποὺ ἀνήκει στὶς εἰρωνεῖες τῆς Ἱστορίας, ἐνῶ ἀρχικὰ τὸ Κράτος τοῦ Ἰσραὴλ τέθηκε ὡς σκοπὸς ἐκ μέρους ὄχι τῶν θρησκευόμενων ἀλλὰ τῶν κοσμικῶν καὶ ἄθεων (συγκεκριμένα, σοσιαλιστῶν) Ἑβραίων, τελικὰ (ἀλλὰ καὶ ἀναπόφευκτα, γιὰ ὅποιον δὲν ζῇ στὸν παιδότοπο τοῦ ἀθεϊσμοῦ) ἔγινε ἡ πατρίδα τῶν Ἰουδαίων, ἕνα κράτος ὅπου οἱ «πραγματικοὶ» πολίτες του εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι-Ἑβραῖοι κι ὄχι οἱ ἄραβες Ἰσραηλινοί. Δηλαδή, τὸ κοσμικὸ ὄραμα κατέρρευσε ἐρχόμενο σὲ ἀντιπαράθεση μὲ μιὰ ἄλλη θρησκεία.

Μιὰ ἀκόμη εἰρωνεία στάθηκε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ΕΣΣΔ πρώτη ἀναγνώρισε τὸ Σιωνιστικὸ κράτος, καὶ τοῦ παρέσχε ἅπλετα στρατιωτικὴ βοήθεια, χάρη (καὶ) στὴν ὁποία τὸ Ἰσραὴλ κατανίκησε τοὺς Ἄραβες στὸν πόλεμο τοῦ 1948. Μετά, ἡ ΕΣΣΔ ἔκανε μιὰ τεράστια κωλοτούμπα, καὶ καταράστηκε ὡς ἰμπεριαλιστικὸ τὸ Ἰσραήλ. Ψοφώντας δὲ (ἡ ΕΣΣΔ) τὸ 1991, ἔδωσε εὐχὴ καὶ κατάρα στὰ ὀρφανά της (βλ. Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἀλλοῦ) νὰ μὴν τολμήσουν νὰ ἀλλάξουν ἄποψη γιὰ τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ (Ὅπως ἀντίστοιχα τὰ ἔδωσε εὐχὴ καὶ κατάρα γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας).

Ἐπίσης μεγάλη ἱστορικὴ εἰρωνεία συνιστᾶ τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴν ἀρνητικὴ στάση τῆς ΕΣΣΔ λίγο-πολὺ συντάχθηκαν ὅσοι (κατὰ τὰ ἄλλα ἀντικομμουνιστές) βλέπουν τοὺς Ἑβραίους ὡς δολεροὺς «Ὀβριοὺς» κ.λπ. Ὁ ἥρωας κάποιων Ἑλλήνων δοσίλογων, ὁ Χίτλερ, λάτρευε τοὺς Μουσουλμάνους καὶ μισοῦσε τοὺς Ἑβραίους, ἀλλὰ τὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι τελικὰ ΕΣΣΔ καὶ Χίτλερ εἶχαν τὴν ἴδια γνώμη γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἂν καὶ ἀπὸ διαφορετικὴ ἀφετηρία. Ἄλλωστε, ἡ Ἀριστερὰ ἦταν ἐκ γενετῆς ἀντιεβραϊκή, μόνο ποὺ στὸ φινάλε τοῦ 20οῦ αἰ. ἡ ἀντι-ὁβραίικη Δεξιὰ (ἐκκοσμίκευση τῆς ἀλλοτινῆς χριστιανομεσαιωνικῆς Δύσης) τῆς πῆρε τὴν πρωτιά. Βέβαια, εἶναι καλὴ ἀφορμὴ γιὰ γέλια ὅταν βλέπεις τὸν ἀναρχικὸ χῶρο ἄλλοτε νὰ παίζει στὸ ταμπλὼ τοῦ «ἀντισημιτισμοῦ» κι ἄλλοτε τῆς «ἰσλαμοφοβίας», τώρα μάλιστα ποὺ οἱ νεοαφιχθέντες Μουσουλμάνοι στὴν Εὐρώπη ἐκδηλώνουν τὰ αἰσθήματά τους γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους Ἑβραίους (καὶ οἱ Ἀναρχικοὶ δὲν τολμᾶν νὰ καταδικάσουν τὶς ἐπιθέσεις μήπως αὐτοκατηγορηθοῦν γιὰ ἰσλαμοφοβία): Πραγματικὰ διχασμένες προσωπικότητες οἱ Ἀντιφά. Ψυχασθενεῖς μὲ βούλα. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ, σὲ μιὰ κωμικὴ ταύτιση, ὅτι οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ θεωροῦν τὸ Ἰσλὰμ δημιούργημα τῶν Ἑβραίων, συμφωνοῦν ἐν ἀγνοίᾳ τους (δηλ. μὲ τὰ μυαλὰ ποὺ κουβαλᾶν) μὲ τοὺς Ἕλληνες Παγανιστές, οἱ ὁποῖοι λένε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο καὶ φυσικὰ ἀντιτίθενται στὸ Χριστιανισμό. Τί ὄμορφα ταιριάξανε ὅλοι, κομμουνιστὲς καὶ ναζί, παγανιστὲς καὶ «χριστιανοί». Ἅμα δὲν μπορεῖς νὰ νικήσεις τὸν Μουσουλμάνο Τοῦρκο, τὸν θαυμάζεις κρυφά, καὶ κάνεις τὸν τζάμπα μάγκα μὲ τὸν Ἑβραῖο.

Οἱ Προτεστάντες, ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἰδικὰ αὐτοὶ τῶν ΗΠΑ, εἶχαν μιὰ προϊστορία αἰώνων «νορδικοῦ ψευτοϊουδαϊσμοῦ» διὰ τῆς «ἰουδαιοποίησης» (διάβαζε: ἀφελληνισμοῦ) τοῦ Χριστιανισμοῦ (π.χ. δεῖτε πόσα παλαιοδιαθηκικὰ ὀνόματα ὑπάρχουν στοὺς προτεσταντικοὺς λαοὺς σὲ σύγκριση μὲ τὰ χριστιανικὰ κι ἑλληνορωμαϊκά, καὶ ἀναλογιστεῖτε τὴν ἀντικατάσταση τῆς Μετάφρασης τῶν Ο’ ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο). Εἶχαν καὶ ζούρλα μὲ τὸ ὅτι φαντάζονταν τὸν ἑαυτό τους ὡς Νέο Ἰσραὴλ ποὺ φτάνει στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν Ἀμερική, ἐλεύθεροι ἀπὸ καθεστωτικοὺς Ἀγγλικανοὺς καὶ ἀπὸ τὸν Πάπα. Σὲ ἀκόμη πιὸ τρελὲς καταστάσεις, προσπαθοῦν κάποιοι νὰ «ἐπιταχύνουν τὴν Ἀποκάλυψη» (διὰ τοῦ γκρεμίσματος τοῦ ἰσλαμικοῦ ναοῦ ποὺ βρίσκεται στὴν Σιών, καὶ τῆς ἀντικατάστασής του μὲ τὸν νέο-νέο ναὸ τοῦ Σολομώντα), νομίζοντας ὅτι διὰ τοῦ Ἰσραὴλ (ἢ στὸ Ἰσραήλ) θὰ γεννηθεῖ καὶ θὰ γίνει παγκόσμιος ἡγέτης ὁ Ἀντίχριστος (δὲν ἔχω καταλάβει ποῦ βασίζονται βέβαια), καὶ ἄρα οἱ ἴδιοι (οἱ Χριστιανοί) θὰ «σωθοῦν» μιὰν ὥρα ἀρχύτερα, φέρνοντας τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου διὰ τῆς ἀμερικανικῆς βοήθειας στὸ Ἰσραήλ. Στὸν πρώιμο θρησκευτικὸ οἰκουμενισμὸ τοῦ «Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ» τῶν μεταπολεμικῶν ΗΠΑ ἔπαιξε ρόλο κι ὁ ἀντικομμουνισμός, κατὰ τῶν ἄθεων τῆς ΕΣΣΔ, κι ἔτσι οἱ «μὲ σουβλερὲς μύτες μπολσεβίκοι Ἑβραῖοι» τοῦ Μεσοπολέμου μεταλλάχθηκαν σὲ θαυμαστοὺς «πρὸ Χριστοῦ Χριστιανοὺς» τῶν βιβλικῶν ἀμερικανικῶν ταινιῶν. Παράλληλα, μὲ τὸ βούλιαγμα τῆς Ἀγγλίας στὸν Β’ Παγκόσμιο χάθηκε καὶ τὸ τελευταῖο ἀγκάθι στὶς προτεσταντο-ἑβραϊκὲς σχέσεις, ἡ ὑπαρκτὴ διαμάχη Ἀγγλοσαξώνων (Βρετανῶν) καὶ Ἑβραίων γιὰ τὸ ποιὸς θὰ κατέχει τὴν χώρα ἐκείνη.

Οἱ ἴδιοι οἱ Μουσουλμάνοι, εἶναι γνωστὸ ὅτι χρησιμοποίησαν, ὡς Ὀθωμανοί, τοὺς Ἑβραίους (ὡς «ἐχθροὺς τῶν Δυτικῶν ἐχθρῶν τους») καλωσορίζοντάς τους στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, γιὰ νὰ γίνεται μπάχαλο μεταξὺ Ἀρμενίων, Ἑβραίων καὶ Ἑλλήνων γιὰ τὰ τάχα σπουδαῖα «προνόμια» ποὺ χορηγοῦσαν οἱ Τοῦρκοι στοὺς φόρου ὑποτελεῖς, κι ἔτσι νὰ κρατᾶ καλὰ τὸ ἰσλαμικὸ-τουρκικὸ «διαίρει καὶ βασίλευε». Ὅταν ἔδυε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἀφενὸς τοὺς παράτησαν σύξυλους στὴ Σαλονίκη (δὲν τοὺς κάλεσαν στὴν ἐναπομείνασα Αὐτοκρατορία μετὰ τὸ 1913 ὅπως κάλεσαν τοὺς βαλκάνιους Μουσουλμάνους νὰ σωθοῦν), ἀφετέρου στὸν Α’ Παγκόσμιο κόντεψαν νὰ τοὺς «πογκρομιάσουν» στὴν Παλαιστίνη ἐπειδὴ εἶχαν πάρει πρέφα ὅτι σιγὰ-σιγὰ μαζεύονται πολλοὶ στὰ μέρη ἐκεῖνα (μὲ προφανὴ σκοπό…). Ὅμως, οἱ Ἑβραῖοι εἶναι πιὸ ἔξυπνοι ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους, καὶ οἱ Μουσουλμάνοι ἐπὶ Μεσοπολέμου πουλοῦσαν, σὰν ἀφελεῖς, τὴ γῆ τους σὲ Ἑβραίους, ὥσπου νὰ ἔρθει ἡ κατάλληλη ὥρα.

Βέβαια, στὶς σχέσεις τῶν Ἑβραίων καὶ τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τοὺς Χριστιανούς, ὀφείλει κάποιος Χριστιανὸς νὰ μὴν εἶναι ἀφελὴς «σιωνιστὴς Χριστιανός», σὰν τοὺς Προτεστάντες τῶν ΗΠΑ, ἀφοῦ ἱστορικὰ εἶναι διαπιστωμένη ἡ στάση τῶν Ἑβραίων ἔναντι τῶν Χριστιανῶν, δηλαδὴ τῶν Ὀρθόδοξων. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ποικίλλη (κομμουνιστικὴ ἢ ἀντικομμουνιστικὴ καὶ φασιστικὴ ἢ ἀναρχική) ἑβραιοφαγία εἶναι μιὰ τύφλωση ποὺ μᾶς ἐμποδίζει νὰ δοῦμε κάτι πολὺ ὄμορφο: Ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸ 630 τὸ Ἰσλὰμ χάνει ἐδάφη στὴ Μέση Ἀνατολή, πληγώνεται κατάκαρδα, κι ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ταπεινώνεται ὅπως ταπείνωνε καθημερινὰ μὲ ἀπόλυτη εὐχαρίστηση καὶ σαδισμὸ τόσες δεκάδες κι ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἐπὶ 1400 χρόνια. Μπορεῖ ὡς Ἕλληνες νὰ εἴμαστε ψοφοειδεῖς καὶ ζαμανφοὺ ὄντας ἀνίκανοι νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο (μὲ ὅ,τι κάνει τὸ Ἰσραήλ) ἔναντι τοῦ γειτονικοῦ μας Ἰσλάμ (τοῦ ὀθωμανικοῦ), καὶ αὐτὴ τὴ στάση μας νὰ τὴν μασκαρεύουμε ὡς «Πρωτοχριστιανισμό» ἢ «ἀντιεθνικιστικὸ Χριστιανισμὸ» ἢ πιὸ χυδαῖα ὡς «σφάξε με ἀγά μου ν’ ἁγιάσω», ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουμε δίκαιο νὰ συκοφαντοῦμε καὶ νὰ ἀπαξιώνουμε τὶς ἐπιτυχημένες προσπάθειες ἄλλων πανάρχαιων λαῶν τῆς Μεσογείου ὡς «ἀντιανθρωπιστικὲς» ἢ «ἰμπεριαλιστικές». Οἱ πολιτικάντηδες ἀντιιμπεριαλιστὲς καὶ «ἀνθρωπιστὲς» ξεχνᾶνε τὰ ἑκατομμύρια ἀθώων Ἑβραίων (πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη) ποὺ διώχθηκαν ἀπὸ Ἄραβες ἀπὸ τὶς ἑστίες τους μετὰ τὸ 1948 στὸ ὄνομα τῆς «συλλογικῆς εὐθύνης». Μὲ τὶς παραπάνω προϋποθέσεις, βρίσκω ἀδιανόητο ἐθνικὰ (πόσο μᾶλλον θρησκευτικά) νὰ κλαίγεται κάποιος γιὰ τὶς συμφορὲς καὶ ἧττες τῶν Ἀράβων, ἄσχετα ἀπὸ τὸ ρεαλιστικὸ πρόταγμα ὅτι ὡς κράτος ἡ (ἀσήμαντη) Ἑλλάδα δὲν πρέπει οὔτε μπορεῖ νὰ παρέμβει ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου.

This entry was posted in Εβραίοι. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s