κοκκορομαχίες: γυναῖκες

Οἱ ἀναλύσεις ἐπὶ ἀναλύσεων γιὰ ἐγκληματικὲς πράξεις κατὰ γυναικῶν ἔχουν καταντήσει τόσο κουραστικές, ὥστε στὴν πραγματικότητα εἶναι διαμάχες συμμοριῶν στὸ πάρκο τῆς γειτονιᾶς σας. Οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι σκίζουν τὰ ροῦχα τους μόνο ὅταν πρόκειται γιὰ Ἕλληνα δράστη, οἱ ἀντίπαλοί τους μόνο ὅταν πρόκειται γιὰ ἀλλοδαπό. Ὅταν ὁ δράστης εἶναι δικός μας, ἔχει ψυχολογικὰ προβλήματα. Κι αὐτὸ δὲν τὸ λέω ἀγνοώντας ὅτι ἡ ἐγκληματικότητα αὐξήθηκε μὲ τὴν ἄφιξη τῶν «μεταναστῶν» και «προσφύγων». Τὸ λέω γιατὶ ὁ ἀποτροπιασμὸς κι ὁ ἀνθρωπισμὸς εἶναι, διὰ τοῦ συναισθηματισμοῦ, ἔκκληση γιὰ κοινωνικὴ δράση, γιὰ πολιτικὲς ἐνέργειες πρὸς διάφορες κατευθύνσεις. Τὸ πρόβλημά μου δὲν εἶναι ὅτι εἶναι κακὸς ὁ συναισθηματισμὸς καὶ οἱ ἐκκλήσεις. Εἶναι ὅτι τὰ πράγματα δὲν ἀλλάζουν κι οὔτε θὰ ἀλλάξουν, κι ἂν ἀλλάζουν τότε ἀλλάξουν πρὸς τὸ χειρότερο. Οἱ ἀγανακτισμένοι τοῦ διαδικτύου (συνέχεια τῶν ἀγανακτισμένων τοῦ 2011), κοινωνικοὶ ἐπαναστάτες, ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν τόσο τὴν κοινωνικὴ ἀδυναμία τους ὅσο καὶ τὴν ἀδυναμία τοῦ νομικοῦ πλαισίου τὸ ὁποῖο θέλουν νὰ ἁλώσουν. Νομίζουν ὅτι ὡς λαὸς εἶναι ἰσχυροί, ἐνῶ ἔφαγαν ἥττα τόσο στὶς Πρέσπες, τόσο στὰ Μνημόνια, ὅσο καὶ στὴν ἰσλαμοποίηση τῆς Ἑλλάδας -καὶ νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ ἀντισταθοῦν. Οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι πιστεύουν ὅτι ἡ Ἀρετὴ εἶναι διδάξιμη (σχολικὴ ἐκπαίδευση) κι ἐπὶ ποινῇ. Δὲν θυμοῦνται τὸν διάλογο-παρωδία μεταξὺ Σωκράτη καὶ Πρωταγόρα γιὰ τὸ ζήτημα τῆς διδαξιμότητας τῆς Ἀρετῆς, ὅπου στὸ τέλος κάθε συνομιλητὴς ὑποστηρίζει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑποστήριζε στὴν ἀρχή. Οὔτε ἡ παρατήρηση γιὰ τὴν ὑποκρισία τῶν ἀντιμαχόμενων πλευρῶν ὁδηγεῖ πουθενὰ πολιτικῶς. Εἶναι μάχη τοῦ Α’ Παγκοσμίου, χαρακωμάτων. Πιθανότατα (ὅπως τὰ ἀμερικανικὰ τὰνκς τελείωσαν τὴ μάχη τῶν χαρακωμάτων στὸν Α’ Π.Π.), τὰ τὰνκς τοῦ Ἰσλὰμ (ὅπως κι ἂν ἐκλάβει κανεὶς τὴν φράση) θὰ ξεβαλτώσουν τὴν μάχη αὐτήν, καὶ θὰ τὴν καταστήσουν ἀνούσια. Ἤδη, κατ’ ἐμέ, εἶναι ἀνούσια, τὴν ἔχουν κάνει ἀνούσια (καρναβάλι, γιὰ τὴν ἀκρίβεια) π.χ. οἱ ἄτεκνοι ποὺ διαμαρτύρονται κατὰ τῶν ἀλλοδαπῶν. Ἡ μόνη διαπίστωση εἶναι ἡ κονδυλική: ὅτι οἱ ἰδέες (π.χ. ἡ ἔγνοια γιὰ τὶς γυναῖκες) εἶναι συνήθως λάβαρα, πολεμικὰ ὅπλα, ἐν γνώσει ἢ μὴ τῶν ἀντίπαλων πλευρῶν. Δὲν εἶναι ἀντικειμενικὰ δεσμευτικὲς ἀρχές, ἀλλὰ ἀόριστες ποὺ τροποποιοῦνται καὶ μεθερμηνεύονται ριζικά, άνάλογα π.χ. μὲ τὸ ἂν ὁ δράστης εἶναι Ἕλληνας ἢ Πακιστανὸς καὶ Βούλγαρος. Δὲν ἰσχύει πάντοτε αὐτό, ἀλλὰ σὲ μεγάλο ποσοστὸ ἰσχύει. Τὰ ἄλλα, τὸ τί νὰ κάνουμε (π.χ. ποινὲς γιὰ Ἕλληνες καὶ «μετανάστες»), τὰ μαῦρα δάκρυα κ.λπ. εἶναι μιὰ μέθοδος ἀτομικῆς συναισθηματικῆς ἐκτόνωσης διότι δὲν ὁδηγοῦν πουθενά. Δὲν τὴν κατακρίνω, κατακρίνω τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ἡ ἐκτόνωση ὁδηγεῖ κάπου. Υ.Γ. Καὶ δὲν φταῖνε, βέβαια, οἱ ἰδέες γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ ἢ τὴν ἐγγενὴ ἀοριστία καὶ γενικότητά τους.

This entry was posted in γυναίκες. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s