ἔκτακτα μέτρα

Ποτὲ κανεὶς μέχρι τώρα δὲν σκέφτηκε ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ διαχωριστοῦν οἱ ὑγιεῖς ἀπὸ τοὺς ἀρρώστους. Κανεὶς δὲν σὲ ρώτησε στὸ ἀστικὸ ἐὰν ἔχεις ἡπατίτιδα (ἔστω κι ἂν γίνονται κρατικὲς ἐπικοινωνιακὲς ἐκστρατεῖες ἐνάντια στὸν ρατσισμὸ πρὸς τοὺς φορεῖς της), ἐὰν ὁ βήχας σου εἶναι ἀπαρχὲς τῆς φυματίωσης ἢ ξερόβηχας, ἐὰν εἶσαι δυνάμει ἄρρωστος. Ὅπως καὶ κανεὶς στὴν ἐκκλησία δὲν ρώταγε τὸν μπροστινό του στὴ σειρὰ τῆς μετάληψης ἐὰν ἔχει κάνει αἱματολογικὲς ἐξετάσεις καὶ ἰατρικὸ τσεκάπ.

Ὁ κόσμος καταδικάζει τὸν ναζισμὸ ἀλλὰ τὸν ἔχει ἀφομοιώσει. Καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν Χίτλερ, βέβαια, ὅλοι ἦταν χιτλερικοί. Ὅλοι, δημοκράτες καὶ μή, μίλαγαν γιὰ «φυλή», γιὰ «καθαρότητα» (ἀτομικὴ καὶ φυλετική) κ.ο.κ. Ἁπλά, τὸ 1945 οἱ ἀπόψεις αὐτὲς στιγματίστηκαν ὡς οἱ ἀπόψεις τοῦ ἡττημένου. Ὄχι ὅλες. Οἱ ἐκτρώσεις νομοθετήθηκαν γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴ ναζιστικὴ Γερμανία, «γιὰ λόγους ὑγείας». Ἁπλά, μετὰ ἄλλαξαν λόγο, καὶ ἔγιναν ἀποδεκτές.

Ὁ δυτικὸς κόσμος ἔχει πάρει τὰ μαθήματά του ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του, καὶ στὴν προσπάθειά του νὰ τοὺς ξεπεράσει τοὺς μιμήθηκε. Ἔγινε ὅμοιος μὲ αὐτοὺς ὣς ἕνα σημεῖο. Γίνεται ὅμοιος καὶ μὲ τοὺς σημερινοὺς πλανητικοὺς «ἀντιπάλους» του. Ὅσοι θέλουν ἀποκλεισμὸ ψήφου γιὰ τοὺς ἀνεμβολίαστους ἢ μὴ δικαίωμα γιὰ περίθαλψή τους στὶς ΜΕΘ, ἀπὸ ποιὰ πολιτικὴ παράδοση βρίσκουν αὐτὰ καὶ τὰ λένε; Ἔλεγε ποτὲ κανεὶς προηγουμένως ὅτι π.χ. οἱ χοντροὶ δὲν πρέπει νὰ περιθάλπονται γιατὶ εἶναι ἐπιλογή τους νὰ εἶναι χοντροί; Βέβαια, σὲ ἕνα καθαρὰ φιλελεύθερο πλαίσιο, θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχύει καὶ τὸ ἀντίθετο: Νὰ μὴν ζητοῦν δωρεὰν βοήθεια ἀπὸ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες ὑγείας ὅσοι ἐμβολιάστηκαν καὶ εἶχαν παρενέργειες. Καὶ βέβαια, δὲν εἶναι φιλελεύθερο τὸ ἀκαταδίωκτο γιατρῶν, ὑπουργῶν ἢ ἄλλων. Τὸ ἴδιο παρανοϊκό, ὅσο καὶ τὸ νὰ τριγυρνᾶν σὲ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν διακοπῶν τους οἱ τουρίστες μὲ ἕνα τέστ (στὸ μεσοδιάστημα, δὲν κολλᾶνε, νά ἡ γελοία σκέψη ποὺ κρύβεται) ἐνῶ οἱ Ἕλληνες θὰ πρέπει νὰ ἐλέγχονται ἀπὸ νομὸ σὲ νομό. Ἑλλάς-Ἑλλήνων-«Προσφύγων» & Τουριστῶν.

Θὰ ἦταν εἰρωνεία, ἀλλὰ μόνο γιὰ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς προόδου καὶ τῆς ἐλευθερίας, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μεταπολεμικὸς πλουραλισμὸς ὁδηγεῖ στὸν μόνιμα ξορκιζόμενο μονισμό. Εἶναι δυὸ ἀναπόφευκτες ἱστορικὲς τάσεις τόσο ἡ διάσπαση ὅσο καὶ ἡ ἑνοποίηση. Σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ὑπάρχουν πολλὲς στάσεις ζωῆς, προκύπτει ἡ ἀνάγκη νὰ συνομαδωθοῦν σὲ λίγες ἢ καλύτερα σὲ μία, ἐξαιτίας τῶν συγκρούσεων ποὺ προκύπτουν ἀνάμεσά τους καὶ τοῦ μπερδέματος σὲ μιὰ κοινωνία πολλῶν διαφορετικῶν ἀξιῶν καὶ ταχυτήτων. Τὰ δῆθεν πλεονεκτήματα τοῦ ἐκκοσμικευμένου πολυθεϊσμοῦ (σὲ ἀνομολόγητη σύγκρουση πρὸς τὸν θρησκευτικὸ μονοθεϊσμό) τὰ ξεχνᾶν οἱ ἴδιοι οἱ ὁπαδοί του οἱ ὁποῖοι σήμερα ἀξιώνουν ἀπ’ ὅλους συμμόρφωση μὲ τὸν ἕναν τρόπο ζωῆς καὶ σκέψης, ἐκεῖνον τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἐπιστημονισμοῦ. Ἐνίοτε, τὰ ἀποκαλοῦν ὑβριστικῶς καὶ «δικαιωματισμό» -ποιοὶ τὰ ἀποκαλοῦν ἔτσι; Οἱ κατεξοχὴν δικαιωματιστές, τὰ παιδιὰ τοῦ Μάη καὶ οἱ κλῶνοι τους.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s