Συμβουλὲς πρὸς ἀψέκαστους

Λοιπόν, νά τί θὰ ἔκανα ἐὰν ὡς κυβέρνηση καὶ ΜΜΕ ἤθελα νὰ πείσω τὸν κόσμο νὰ ἐμβολιαστεῖ. Ἐννοεῖται ὅτι οἱ διάφοροι ἐμβολιαστὲς (χρησιμοποιῶ τὸν ὅρο γιὰ ὅσους ἀπαιτοῦν καθολικὸ ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμό, ἀκόμη καὶ ἐπὶ ποινῇ, κι ὄχι γιὰ ὅσους ἁπλῶς ἀποφαίνονται γιὰ τὰ θετικὰ τοῦ ἐμβολίου) ἀρνούμενοι τὰ παρακάτω ἐπιτείνουν τὴν εὔλογη ἀδυναμία πειθοῦς, καὶ ἀποδίδουν τὴν ἀνικανότητά τους στὴ βλακεία ὅσων τοὺς ἀκοῦν καὶ δὲν πείθονται. Ἀναμενόμενο κι αὐτό. Ἡ παρακάτω σειρὰ δὲν εἶναι προτεραιότητας.

Πρῶτον, κανένα ἀκαταδίωκτο γιὰ γιατροὺς κι ἐπιτροπές, ὅσο ἔντιμοι κι ἂν εἶναι. Κάθε δημόσιος λειτουργὸς ἔχει εὐθύνη γιὰ τὶς πράξεις ἢ τὶς παραλείψεις του, καὶ κανένας δὲν εἶναι ἀναντικατάστατος σὲ ἐπιτροπές. Δὲν ἀντέχεις; Πήγαινε σπίτι σου. Ἀπὸ ποῦ κι ὣς ποῦ μιὰ κατηγορία δημοσίων ὑπαλλήλων ἀπέκτησε τέτοιο δικαίωμα; Εἶναι προφανὲς ὅτι τέτοιες πρακτικὲς κάνουν πολλοὺς νὰ ὑποψιάζονται ὅτι κάτι κρύβεται, ἀκόμα κι ἂν δὲν κρύβεται τίποτε (κι οὔτε λέω ἐδῶ ὅτι κάτι κρύβεται!). Νομίζω ὅτι καὶ γιατροὶ τῶν ἐπιτροπῶν δήλωσαν -πρὸς τιμήν τους- δημόσια ὅτι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴ ρύθμιση αὐτή, ἡ ὁποία ὡστοσο δὲν ἔχω ἀκούσει ὅτι ἀποσύρθηκε. Ὁ Σύριζα εἶναι τὸ ἴδιο ἐπιστημονιστὲς μὲ τοὺς φιλελέδες τῆς ΝΔ, ἑπομένως δὲν χρειαζόταν καμμία προστασία τῶν γιατρῶν ἀπὸ «τὴν μελλοντικὴ ἐκδίκηση τοῦ Σύριζα», ποὺ ποτὲ ἄλλωστε δὲν πρόκειται νὰ ξανακυβερνήσει (παρὰ τὸ ὅτι μᾶς τὸν προβάλλουν ὡς μπαμπούλα κι ἐνδεχόμενη κυβέρνηση). Οὔτε ἡ κυβέρνηση χρειαζόταν νὰ δείξει στοὺς γιατροὺς πόσο τοὺς ἀγαπᾶ καὶ πόσο πρόθυμη εἶναι νὰ τοὺς προστατεύσει. Τὸ ξέρουν ὅτι τοὺς ἀγαπᾶ -ἀφοῦ τοὺς ἔβαλε σὲ ἐπιτροπές.

Δεύτερον, καμμία διχαστικὴ ρητορικὴ μεταξὺ τάχα ἠλίθιων καὶ τάχα ἔξυπνων. Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι ἐπικαλοῦνται τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἀποφυγὴ διχασμοῦ αὐτοὶ ποὺ ἐμπράκτως διχάζουν. Ὁ διχασμὸς προκαλεῖ τὴ λήψη ἀποφάσεων βάσει τοῦ θυμικοῦ. Ὅλοι μας θεωροῦμε βλάκες ἢ ἔξυπνους κάποιους, αὐτὸ ὅμως δὲν τὸ λέμε.

Τρίτον, καμμία ὑστερικὴ ἐκ τῶν προτέρων ρητορεία ὅτι τὰ (ἐπισήμως) ὑπὸ προσωρινὴ ἄδεια ἐμβόλια εἶναι ἀδύνατον, μὰ ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ προκαλέσουν παρενέργειες. Ἐὰν αὐτὸ εἶχε ἀποφευχθεῖ, δὲν θὰ ὑπῆρχε τώρα πάτημα γιὰ ὁτιδήποτε: Ὅλοι μποροῦν νὰ ἀποδεχτοῦν κάποιον ποὺ λέει ταπεινὰ ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ἐνδέχεται καὶ νὰ σφάλλει καὶ ὅτι δέχεται νὰ πληρώσει γιὰ τὰ σφάλματά του ποὺ ἐνδεχομένως θὰ προκύψουν. Λίγοι ὅμως μποροῦν νὰ θεωροῦν ὅτι ἡ ἀντίθετη ἄποψη («ὅλα εἶναι τέλεια, καὶ εἶστε ψεκασμένοι») μπορεῖ νὰ πείθει ὅταν ἔχουν συμβεῖ παρατράγουδα.

Τέταρτον, καμμία ὑπερβολὴ μὲ τὶς θεωρίες περὶ κοινωνικῆς εὐθύνης καὶ τὰ διάφορα παρεπόμενά τους περὶ ἐχθρῶν (τοῦ λαοῦ καὶ) τῆς κοινωνίας. Ἡ τελευταία φορὰ ποὺ προσωπικὲς ἀποφάσεις θεωρήθηκαν προδοσία τῆς «κοινωνίας» καὶ τῆς «κοινότητας» ἦταν ἀπὸ κομμουνιστὲς καὶ ἀπὸ ναζιστὲς κυβερνῶντες, ἀντίστοιχα. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κοινωνικὸ ὄν, ἡ ἀγέλη ὅμως εἶναι ζωικὸ καὶ ὁλοκληρωτικὸ γνώρισμα. Εἶναι λάθος τακτικῆς νὰ θωρακίζεις μὲ ἀκαταδίωκτο κάποιους, δηλαδὴ μὲ ἀπουσία κοινωνικῆς εὐθύνης καὶ λογοδοσίας, ἀλλὰ μετὰ νὰ κατηγορεῖς κάποιους (πολλοὺς) ἄλλους ὅτι εἶναι ἀντικοινωνικὰ ὄντα καὶ θὰ πρέπει τιμωρηθοῦν μὲ τὸν α ἢ β τρόπο. Ὅσο πιὸ γρήγορα θὰ καταλάβαιναν, κυβέρνηση καὶ φίλοι της, ὅτι ὑπάρχουν πολλὲς διαφορετικὲς ἀπόψεις περὶ κοινωνίας, τόσο τὸ καλύτερο. Καλῶς ἢ κακῶς, δὲν ζοῦμε στὴν ἀθηναϊκὴ δημοκρατία ὅπου δὲν ὑπῆρχαν δικαιώματα προστατευτικὰ γιὰ τὴν μειοψηφία.

Πέμπτον, ἡ ἀσάφεια γύρω ἀπὸ τὸν ὅρο «ἀντιεμβολιαστὴς» ποὺ χρησιμοποιεῖται δὲν ἀπομονώνει τὸν «ἐχθρὸ» ἀλλὰ φέρνει κι ἄλλους στὴν παρέα τῶν σκεπτικιστῶν καὶ ἀρνητῶν. Γιατὶ τὰ παλαιὰ γνωστὰ ἐμβόλια ἔχουν ἐλεγχθεῖ καὶ λάβει ὁριστικὴ ἔγκριση, αὐτοὶ ποὺ τὰ ἀρνοῦνται εἶναι ἀπειροελάχιστο ποσοστὸ τῶν σκεπτικιστῶν ἢ ἀρνητῶν τῶν τωρινῶν ἐμβολίων (πράγμα ποὺ λανθασμένα ἢ ἐξεπίτηδες οἱ ἐμβολιαστὲς ἀρνοῦνται ἢ ὑποβαθμίζουν), ἐνῶ τὰ ἐπὶ τοῦ θέματος ἐμβόλια ἔχουν ἀκόμη δρόμο ὡς τὸ 2023 καὶ τὴν ὁριστικὴ ἔγκριση. Τὴν ἴδια ρητορικὴ ἀκολουθεῖ λ.χ. καὶ ἡ Ἀριστερὰ σὲ ἕνα ἄλλο θέμα, τὰ «ἐθνικά»: Ἔλεγε ὅτι ὅσοι κρατοῦν ἑλληνικὲς σημαῖες εἶναι νεοναζὶ καὶ χρυσαυγίτες ἐν ἀγνοίᾳ τους, καὶ αὐτὸ ποὺ κατάφερε ἡ ρητορική της αὐτὴ ἦταν ὄχι ἡ ἀπομόνωση τῶν αὐθεντικῶν ἀκροδεξιῶν ἀλλὰ ἡ διασπορά τους στὴν λοιπὴ κοινωνία -γιατὶ, τί πιὸ φυσιολογικὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἀγαπᾶς τὴν ἑλληνικὴ σημαία; Λέγοντας λοιπὸν «ἀντιεμβολιαστὴ» κάποιον, δὲν τὸν στήνεις στὸν τοῖχο, τὸν κλωνοποιεῖς.

Ἕκτον, κανένα ἐπιχείρημα ἐξαγορᾶς μὲ μεγαμπάιτ καὶ 150€. Ὁ ἴδιος πολιτικὸς ποὺ δίνει 150 € χλεύαζε πρὶν ἀπὸ 4-5 χρόνια τὰ 400 € φιλοδώρημα τοῦ Τσίπρα στοὺς νέους. Κάποιοι ποὺ ὅλα τὰ κρίνουν μὲ τὰ λεφτὰ θὰ δελεάστηκαν σίγουρα, ἀλλὰ τί νὰ γίνει, δὲν ἀποτιμοῦν ὅλοι τὴ ζωὴ μὲ βάση τὸ χρῆμα, τὰ MB ἢ τὰ μπέργκερ καὶ τὶς μπύρες. Μιὰ κακὴ ἐφαρμογὴ τοῦ «μαστίγιου καὶ καρότου».

Ἕβδομον, παραδοχὴ καὶ συγγνώμη ἐπὶ τῶν διάφορων ἀπίστευτων ἀντιφάσεων, ὅπως γιὰ παράδειγμα μὲ τοὺς «πρόσφυγες» ποὺ «δὲν κινδυνεύουν ἐπειδὴ εἶναι νέοι καὶ παιδιά» σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἕλληνες νέους (συνομήλικους τῶν «προσφύγων») ποὺ κινδυνεύουν καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἐμβολιαστοῦν. Ἢ μὲ τὰ σχολικῆς ἡλικίας παιδιά, ποὺ ἄλλοτε μολύνουν καὶ ἄλλοτε ὄχι -χωρὶς ἕνα «λάθος κάναμε!». Ἂς μὴ πῶ τίποτα γιὰ τὶς ὑφασμάτινες μάσκες-βρακιά, ποὺ ἀρχικὰ εἶχαν γίνει δεκτές. Οἱ ἐπιστημονιστὲς κρύβονται πίσω ἀπὸ τὰ παχιὰ λόγια καὶ τὶς θεωρίες, πὼς ἡ Ἐπιστήμη αὐτοαναθεωρεῖται καὶ ἄρα κανεὶς δὲν φταίει γιὰ τίποτε. Φυσικὰ καὶ ἡ Ἐπιστήμη αὐτοαναθεωρεῖται, αὐτὸ ὅμως θὰ ἔπρεπε νὰ σημαίνει λιγότερη ἁλαζονεία καὶ ὕβρεις πρὸς τοὺς διαφωνοῦντες, ἀφετέρου περισσότερη προσοχὴ στὰ μέτρα ποὺ ἐλήφθησαν.

Ὄγδοον, σὲ περιπτώσεις θανάτων ἢ σοβαρῶν παρενεργειῶν ἔπειτα ἀπὸ ἐμβόλιο, παροχὴ γενναίας κρατικῆς ἀποζημίωσης στοὺς συγγενεῖς ἢ στὸν ἄτυχο συνάνθρωπο, εἴτε ἀποδειχτεῖ εἴτε ὄχι συσχετισμὸς θανάτου κι ἐμβολιασμοῦ. Ὅπως θὰ γίνεται γιὰ ἄλλα ἐμβόλια (βάσει πρόσφατης ἀπόφασης ΣτΕ), ἐφόσον ἀποδειχθεῖ ὅτι ὑπάρχει συσχέτισή τους μὲ θανάτους. Δὲν μπορῶ νὰ ἀποφανθῶ ἐγὼ σχετικὰ γιὰ τὴ συσχέτιση αὐτήν, ἢ τὴν ἀπουσία της, φυσικά. Ὡστόσο, ξέρουμε ὅτι διάφορες κυβερνήσεις, μὲ τελευταία τὴν ἰταλική (τὴν ὁποία ἀκολούθησε ἄμεσα ἡ ἑλληνική), ὅταν διαπίστωσαν (σὲ συγκεκριμένες ἡλικιακὲς ὁμάδες) θανάτους μετὰ ἀπὸ συγκεκριμένο ἐμβόλιο, σταμάτησαν ἄμεσα ἢ ἀπαγόρευσαν (ὡς 1η δόση) τὸ συγκεκριμένο ἐμβόλιο (τουλάχιστον) γιὰ τὶς ἡλικίες αὐτές. Καὶ δὲν ἄρχισαν τὶς ὑψηλὲς θεωρίες γιὰ τὸ ἂν ἀποδεικνύεται ἐργαστηριακὰ συσχέτιση. Εὐτυχῶς δηλαδή, ποὺ ἡ ἰταλικὴ κυβέρνηση σταμάτησε ἄμεσα, καὶ βρῆκε πάτημα νὰ κάνει τὸ ἴδιο ἡ ἑλληνική, γιὰ νὰ μὴ μείνει πίσω ἀπὸ τὴν φωτισμένη Εὐρώπη. Δηλαδή, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἡ ἰταλικὴ κυβέρνηση διακήρυξε ὅτι ὑπάρχει κάποια ἀπροσδιόριστη ἀλλὰ ὑπαρκτὴ συνάφεια, καὶ δὲν εἶπε τὴν ἀπίστευτη ἀνοησία «λίγοι πέθαναν, συνεχίζουμε». Ἀναλαμβάνεις ὡς κράτος λοιπὸν τὴν εὐθύνη, λὲς ὅτι ἂν π.χ. μιὰ μητέρα πεθάνει ἔπειτα ἀπὸ τὸ ἐμβόλιο (εἴτε αὐτὸ φταίει εἴτε ὄχι) τουλάχιστον τὰ παιδιά της κι ὁ χῆρος της θὰ λάβουν μιὰ ἀποζημίωση ποὺ θὰ τοὺς ἐπιτρέψει νὰ συνεχίσουν οἰκονομικὰ τὴ ζωή τους γιὰ τὰ ἑπόμενα 10-20 χρόνια. Δὲν εἶναι κακὴ ἰδέα, εἶναι πολὺ καλύτερη ἀπὸ τὸ νὰ δίνεις χρήματα στὰ ΜΜΕ. Καὶ θὰ καθησύχαζε κόσμο.

Ἕνατον, νὰ ἔπαυε αὐτὸ τὸ ἀνόητο, γελοῖο «πλατωνικὸ» παιχνίδι περὶ «εἰδικῶν» καὶ τῶν ἄλλων ποὺ ὀφείλουν σκασμὸ καὶ ὑπακοή. Φυσικὰ καὶ κανεὶς δὲν ἀρνεῖται τὴν προτεραιότητα τῶν εἰδημόνων νὰ κρίνουν καὶ νὰ ἀποφασίζουν. Κανεὶς μὴ εἰδικὸς δὲν πρόκειται νὰ πεῖ τί προκαλεῖ ἡ μία οὐσία καὶ τί ἡ ἄλλη, κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ πεῖ τί ἔχουν δείξει οἱ ἔρευνες. Ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ αὐτὴν καθεαυτὴν τὴν παραχώρηση στοὺς εἰδικοὺς τοῦ δικαιώματος νὰ ἀποφασίζουν αὐτοί. Πρόκειται γιὰ πολὺ πιὸ στοιχειώδη ζητήματα κανόνων τῆς λογικῆς, τὰ ὁποῖα μποροῦν νὰ κρίνουν ὅλοι. Ὅταν κάποιος ἔχει πεῖ καὶ ξεπεῖ 2 καὶ 3 φορὲς κάτι ποὺ ἔχει πρακτικὲς συνέπειες, ἡ κριτικὴ εἶναι εὔλογη κι ὄχι παράλογη, καὶ οἱ εὐθύνες ὑπάρχουν. Ἡ ἐπιστήμη βασίζεται καὶ στὴν ἀπουσία ἀντιφάσεων. Ψεκασμένος θὰ ἦταν κάποιος ποὺ μιλᾶ για πράγματα ἀναπόδεικτα (ἀπὸ τὸν ἴδιο καὶ ἄλλους), κι ὄχι κάποιος ποὺ διακρίνει ἀγεφύρωτες ἀντιφάσεις στὸν ἐπιστημονικὸ λόγο τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου. Δὲν χρειάζεται νὰ γνωρίζουμε ἰατρικὴ ὅταν ὁ γιατρὸς λέει γιὰ τὴν ἴδια περίπτωση πότε τὸ Α καὶ πότε τὸ -Α: Δὲν εἶναι τὸ ἐπίδικο ζήτημα ποιὸς εἶναι γιατρὸς καὶ ποιὸς γνωρίζει, εἶναι κάτι τελείως ἄλλο, εἶναι ἡ δική του ἐπιστημονικὴ-λογικὴ ἀξιοπιστία. Ἄλλωστε, κι ὁ Πλάτωνας ἔχει πεῖ ὅτι τὸ Α δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ταυτόχρονα -Α ὅταν ἐξετάζεται ἀπὸ τὴν ἴδια πλευρά. Ἂν κάποιος ἀλλάζει ἀπόψεις, φυσικὰ κι ὅπως προεῖπα, πρέπει νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικός, κι ὄχι «τάδε λέγει ἡ Ἐπιστήμη, τελεία καὶ παύλα».

Τί νὰ κάνουμε, οἱ ἐπικοινωνιολόγοι σας εἶναι γιὰ πέταμα. Δὲν ἰσχυρίζομαι ὅτι αὐτὰ πείθουν τοὺς πάντες, ἀλλὰ σίγουρα οἱ ἐπικοινωνιολόγοι σας (πληρωμένοι καὶ ἀνιδιοτελεῖς) εἶναι γιὰ πέταμα, δηλαδὴ δὲν πείθουν ἀλλὰ ἐπιτείνουν τὸν σκεπτικισμὸ καὶ τὴν ἐναντίωση στὸ ἐμβόλιο αὐτό.

Γιατί κάνουν αὐτὰ τὰ λάθη ἡ κυβέρνηση καὶ οἱ ὑποστηρικτές της; Οἱ ὑποστηρικτές της τὰ κάνουν εἴτε ἀπὸ φθηνὸ πολιτικαντισμὸ τοῦ μπαμπούλα («Μὴν ξανάρθει ὁ Τσίπρας») εἴτε ἀπὸ ἐπιστημονισμό, δηλαδὴ τελικὰ ἀπὸ τὶς προσωπικές τους ἀναπόδεικτες μεταφυσικὲς ἀπόψεις. Φυσικά, ὅσο ὁ Τσίπρας εἶναι ἀρχηγὸς τοῦ Σύριζα, θὰ κερδίζει γιὰ πάντα τὶς ἐκλογὲς ὁ Μητσοτάκης, αὐτὸ τὸ ξέρουμε ὅλοι, κι ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Στὸν ἐπιστημονισμό, ὅλα ἀνάγονται στὴν ἐπιστήμη, ἀκόμη καὶ ἡ ἀποτίμηση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς (ὕψιστο ἀγαθὸ ἡ πάσῃ θυσίᾳ παράτασή της). Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει διάλογος. Ἔχουμε ἄπειρα παραδείγματα ἀνθρώπων καὶ κοινωνιῶν ποὺ διακήρυξαν ὅτι ἡ σκέτη ζωὴ χωρὶς κάποια πράγματα δὲν εἶναι τὸ ὑπέρτατο ἀγαθό. Ἡ ἱστορία δὲν ξαναγράφεται, τί νὰ γίνει. Ἡ κυβέρνηση κάνει λάθη γιατὶ ἡ ἁλαζονεία τοῦ Μητσοτακέικου, ποὺ τὴν ἔχουμε ζήσει τὸ 2010-14 καὶ τὸ 1990-93, εἶναι πασίγνωστη. Θεωροῦν ὅτι τὸ νὰ εἶσαι ἡγέτης σημαίνει πὼς δὲν παραδέχεσαι κανένα λάθος σου οὔτε διορθώνεις τὰ λάθη σου, γιατὶ ἀλλιῶς ξεπέφτεις στὰ μάτια τοῦ ὄχλου ποὺ κρεμιέται ἀπὸ τὰ χείλη σου. Κι ἅμα παραδεχτεῖς ἕνα σου λάθος, ποιὸς ξέρει μήπως δὲν ἔχεις κάνει κι ἄλλο, κι ἀκόμα ἕνα ἄλλο, καὶ πολλά, καὶ τελικὰ μήπως δὲν εἶσαι ἁπλὰ ἀνάξιος νὰ ἡγηθεῖς τῆς χώρας;

Τὸ ὡραῖο μὲ τοὺς ὁπαδοὺς τοῦ ὑποχρεωτικοῦ καθολικοῦ ἐμβολιασμοῦ (τοὺς «ἐμβολιαστές») εἶναι ὅτι ἔχουν ἐπινοήσει ἕνα «μονοκόμματο πράγμα» ἀποτελούμενο ἀπὸ ἀρνητὲς τοῦ ἐμβολίου ποὺ εἶναι ἀμόρφωτοι καὶ πολιτικῶς ὁλοκληρωτικῶν τάσεων, τὴν ἴδια ἀκριβῶς στιγμὴ ποὺ ἀρκετοὶ «ἐμβολιαστὲς» ὑποστηρίζουν λιγότερο ἢ περισσότερο θαρρετὰ ναζιστικῆς, σταλινικῆς κ.ο.κ. ἐμπνεύσεως ἀπόψεις περὶ κοινωνίας καὶ κοινότητας καὶ σχέσης ἀτόμου-κοινότητας. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἀριστερούς, αὐτὸ εἶναι ἀναμενόμενο γιατὶ οἱ ἴδιοι ὑπῆρχαν στὴν Ἑλλάδα κοινωνικὰ ἐπὶ δεκαετίες διαφημίζοντας κατάπτυστα καθεστῶτα καὶ «παρασιτώντας» πολιτικὰ στὸ σῶμα τῆς δυτικῆς δημοκρατίας (μὴ μεταναστεύοντας στὶς ἀγαπημένες τους χῶρες κι ἀδειάζοντάς μας ἔτσι τὴ γωνιά -ὅπως λίγο πολὺ ζητᾶνε κάποιοι τώρα διὰ τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν μὴ ἐμβολιαζόμενων). Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Δεξιούς, δὲν θὰ εἶναι καὶ λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ νοσταλγοῦν τὰ παλιὰ καλὰ χρόνια τῶν μετεμφυλιακῶν φυλακῶν, δηλώσεων καὶ τὰνκς (αὐτοὶ ποὺ προτείνουν ἀφαίρεση ἐκλογικῶν δικαιωμάτων ἢ δικαιώματος νοσηλείας σὲ ΜΕΘ) ἢ τὰ οἰκονομικῶς φιλελεύθερα καθεστῶτα τύπου Πινοτσέτ. Γιὰ τοὺς ἀκροκεντρώους δὲν χρειάζεται νὰ πεῖ κάποιος κάτι.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

1 Response to Συμβουλὲς πρὸς ἀψέκαστους

  1. Παράθεμα: Aνεμβολίαστοι και άλλα τινα – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s