«Πώς μεγαλώνεις το κορίτσι σου»

Πηγή

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό. Πώς μεγαλώνεις το κορίτσι σου. Εκεί έξω ο κόσμος έχει ένα σωρό παλαβούς, που αυτό που ζήσαμε εμείς στην ηλικία των 20 ήταν το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι «Καληνύχτα μπαμπά, καληνύχτα Λώρα» σε σχέση με αυτό που γίνεται σήμερα.Το κοριτσάκι μας δεν το μεγαλώνουμε σαν τσουλάρα βέβαια, αλλά δεν το μεγαλώνουμε και κλεισμένο στη γυάλα του, να πάμε να το ρίξουμε βορά στα χέρια κάθε ψυχοπαθή, που θα δει ένα αθώο, αφελές πλάσμα και θα το κάνει κλωτσοσκούφι.

Οι τρεις κοπέλες (Τοπαλούδη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά) που δολοφονήθηκαν άγρια ήταν κορίτσια μεγαλωμένα στην επαρχία, η οποία αφενός μεγαλώνει ακόμη τα παιδιά της με αρχές, αλλά και στην κοσμάρα τους, σε έναν μικρόκοσμο, όπου όλοι είναι γνωστοί και άρα ελεγχόμενοι. Ο κόσμος έξω όμως δεν είναι έτσι.

Στην ελληνική επαρχία ελλείψει ιδιαίτερης αλητείας, συμμοριών, πρεζοαντιφάδων κτλ τα παιδιά την επανάστα του μπάφου την βλέπουν μαγκιά, trendy, «κάνω την ζωή μου τώρα μην με ενοχλείς». Το ίδιο βέβαια μπορεί να συμβεί και στις καλύτερες οικογενειες των πόλεων. Αλλά η επαρχία είναι μία γυάλα, με άλλες αρχές και εκεί η αθωότητα των κοριτσιών ευδοκιμεί περισσότερο απ’ ότι στα αστικά κέντρα. Όπου και τα οπτικά ερεθίσματα είναι πολύ σκληρά.

Σε αυτή την γυάλα έρχεται να προστεθεί και αυτή η μπουρδολογία περί δικαιωματισμού, αντιρατσισμού, αντιφασισμού, αγώνα, αντίσταση και πάλη που τους μαθαίνουμε στα σχολεία και που ένα σπίτι με αντίστοιχα πιστεύω θα καλλιεργήσει.Πού θέλω να καταλήξω; Το να μην βγεις με τον Αλβανό που γνώρισες σε μπαρ πριν λίγες ημέρες στις 4 η ώρα το πρωί δεν είναι ρατσισμός, είναι αυτοπροστασία. Το να προβληματιστείς για έναν αντίφα «τσακίζω τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» 30άρη σαγιονάρα που γνώρισες και θέλει να σε πάει κάμπινγκ στα κατσάβραχα της Φολεγάνδρου δεν είναι φασισμός, είναι αυτοπροστασία. Το να θέλεις στα 18 σου να ζήσεις την ζωή σου, να σπουδάσεις, αντί να παντρευτείς έναν προβληματικό Μπάμπη 12 χρόνια μεγαλύτερο σου, δεν είναι ανηθικότητα, είναι αυτοπροστασία.

Κοινώς τα παιδιά δεν τα μεγαλώνουμε σαν ζαβά, γιατί ο κόσμος έξω δεν είναι τόσο ιδανικά πλασμένος. Διάβασα τον πατέρα να λέει «το παιδί μας διάβαζε, πρώτη φορά το αφήσαμε στα 26 να πάει διακοπές». Πρώτη φορά πήγε διακοπές μόνο του στα 26. Και το «άφησαν». Ολόκληρη γυναίκα. Και δεν προβληματίστηκαν τι καταλαβαίνει ένα κορίτσι που μέχρι τα 26 δεν έχει πάει πουθενά και τρέχει με τα αντίσκηνα στην πρωην άγονη γραμμή. Ούτε ήξεραν ποιος είναι ο αντίφας σαγιονάρας. Ούτε είχαν παρατηρήσει κάτι ένα χρόνο που ήταν η κόρη τους με αυτόν, με τον οποίο να υποθέσω ότι μοιράζονταν τις ίδιες αντιλήψεις. Αλλιώς πώς;Δεν φταίει η κοπέλα βέβαια. Αλλά αν ήμουν γονιός, θα σκεφτόμουν λίγο τι έκανα λάθος. Γιατί δεν είναι η κακιά στιγμή εν προκειμένω. Είναι ένας αθώος άνθρωπος που πήγε να παίξει με την τύχη του, γιατί δεν του μάθαμε να φυλάγεται από τους λύκους.

Αν κάτι είναι εφικτό, δεν είναι να εξαφανίσουμε τους «γυναικοκτόνους» και τις «ανδροκτόνες». Είναι όμως να μαθουμε στα παιδιά να φυλάγονται από ψυχάκηδες, χωρίς να τα φοβίσουμε για τον κόσμο και τις σχέσεις. Τρελοί, κακοί, προβληματικοί θα υπάρχουν πάντα και από τα δύο φύλα. Να μάθουν να τους αναγνωρίζουν και να απομακρύνονται.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s