Πρὸς χριστιανοὺς θαυμαστὲς τοῦ Θεοδωράκη

Παρ’ ὅλο ποὺ σκόπευα νὰ πῶ κι ἐγὼ τὴν ἄποψή μου γιὰ ὅλα αὐτὰ ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀργότερα, οἱ ἐκδηλώσεις λατρείας ὁρισμένων Χριστιανῶν γιὰ τὸν Θεοδωράκη* μοῦ ἄλλαξαν ἐν μέρει τὸν προγραμματισμό, καὶ θὰ πῶ λίγα πράγματα (τὰ ὑπόλοιπα, ἀργότερα).

Παρακάτω, ὅσα εἶπε τὸ 1996 ὁ Μιχαὴλ Θεοδωράκης σὲ συνέντευξη στὸ περιοδικὸ Δαυλός, στὸ τεῦχος 174, τὸν Ἰούνιο. Πρὶν ἀπὸ 1/4 τοῦ αἰώνα. Ἀντιγράφω ὅ,τι ὑπάρχει στὸ περιοδικό, καὶ μόνον αὐτό. Ἂν πιστεύετε ἢ γνωρίζετε ὅτι μετὰ τὸ 1996 ὁ Θεοδωράκης ἀρνήθηκε ὅσα παρακάτω λέει καὶ ὅτι ἰσχυρίστηκε τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα, θὰ ἦταν πολὺ εὐχάριστο γιὰ μένα νὰ τὸ πληροφορηθῶ.

Σὲ κάθε περίπτωση, τὰ παρακάτω εἶναι καθαρὰ ἐνδοχριστιανικά, εἶναι γιὰ Χριστιανούς. Οἱ ἄλλοι ἂς τὸ δοῦν φιλολογικὰ μόνον. Δὲν εἶναι κἂν κρίσεις γιὰ τὸν Μ.Θ. Οὔτε κἂν ἀφορᾶ ὅσους ἀρέσκονται μόνο στὴ μουσική του. Ὅσοι δὲν γουστάρουν παρὰ μόνο ἢ κυρίως μιὰ πολιτισμικὴ «μπουτὶκ Χριστιανισμοῦ», ὡς «φορέα Ἑλληνικότητας», ὅσοι εἶναι ντεμὶ σαιζόν, ὅσοι εἶναι ἐν μέρει Χριστιανοὶ ἐν μέρει Ἐθνικοί, γενικὰ οἱ ἄσχετοι, ὅσοι θεωροῦν αὐτὰ ψύλλους στ’ ἄχυρα (κλασσικὴ ἀντίδραση ἐκνευρισμένων ἀναπολόγητων ποὺ πετᾶν τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα) καθὼς καὶ ὅσοι ἀκοῦν κάτι τὶ μουσικὰ βυζαντινίστικο στὸν Μ.Θ. καὶ μετὰ νομίζουν ὅτι αὐτὰ τὰ μουσικὰ βυζαντινοειδὴ εἶναι σοβαρὴ κι ἄξια ἀνταπάντησης ἀπάντηση σὲ αὐτὰ ποὺ παρατίθενται πιὸ κάτω, ἢ ὅσοι συμφωνοῦν μὲ τὰ ὅσα λέγονται παρακάτω, κι αὐτοὶ ἔχουν τὸ ἐλεύθερο νὰ σχολιάσουν κ.λπ., ἀλλὰ ἡ γνώμη τους δὲν μετράει (γιὰ ἐμένα), γιατὶ δὲν ἀφορᾶ αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο κάνω λόγο. Γιατὶ ἄλλες οἱ προτεραιότητες μιᾶς ὁμάδας ἀνθρώπων, κι ἄλλες ἄλλων ὁμάδων -πράγμα πολὺ φυσιολογικό. Δὲν χρειάζεται καμμία ἑνότητα, ἂν δὲν ὑπάρχει. Προσοχή, δὲν παραθέτω τὰ πανέξυπνα ἀριστερίστικα πολιτικάντικα περὶ ἀντισιωνισμοῦ κι ἀντισημιτισμοῦ. Διότι οἱ ψυχασθενεῖς Ἀριστεροὶ (πασῶν τῶν Ἀριστερῶν) ἄλλοτε θεοποιοῦν ἕνα λαὸ καὶ ἄλλοτε τὸν ἐχθρό του, καί, συνεπακόλουθα, κατὰ τὸ κέφι τους βρίζουν πότε τὸν ἕνα καὶ πότε τὸν ἄλλον ὡς φασίστα, Κακὸ κ.λπ. Παραθέτω τὶς ἀπόψεις τοῦ Θεοδωράκη γιὰ τὸν σκληρό, θρησκευτικὸ-μεταφυσικό, πυρήνα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ἀφιερωμένα στοὺς ἀφελεῖς Χριστιανοὺς τοῦ «νὰ μποῦμε κι ἐμεῖς στὴν ὁμήγυρη τοῦ ἐθνικοῦ θρήνου» μπὰς καὶ τοὺς προσέξει κανείς -τοὺς ἀνύπαρκτους.

[…]

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: […] Οἱ Ἀθηναῖοι τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας … ἔχω τὴν ἄποψη, ὅτι δὲν εἶχαν αὐτὲς τὶς ἰδεοληψίες ποὺ εἶχαν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Αἰγύπτιοι.

ΔΑΥΛΟΣ: […] Ἡ περίοδος ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὴν ἑδραίωση τῆς νέας θρησκείας … δὲν πρόσφερε τίποτε τὸ παγκόσμιο πέρα ἀπὸ ἐλάχιστες λαμπρὲς ἐξαιρέσεις […] Ἔφταιξε ἄραγε μόνο ἡ θρησκεία σ’ αὐτό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Κυρίως ἦταν ἡ θρησκεία. […] Τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα … χάθηκε κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος κατὰ τὴν μεγάλη πυρκαϊὰ τῆς Ἀλεξάνδρειας. Καὶ ὅ,τι σώθηκε, σώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες, οἱ ὁποῖοι μετέφρασαν στὰ Ἀραβικὰ τὰ ἀρχαῖα κείμενα. […] Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχαν σ’ ἕνα ἑνιαῖο μοντέλο σκέψης, θρησκείας, φιλοσοφίας, τέχνης, ἔρωτα, ἦταν ὅλα ἕνα σύστημα. Ἔρχεται τώρα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ φέρνει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία, τὸν Ἰουδαϊσμό.

ΔΑΥΛΟΣ: Τί σχέση ἔχει ὁ Ἰουδαϊσμὸς μὲ τὸν Ἑλληνισμό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: […] συγκρούονται κατ’ ἀρχὴν στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἔχει ἕνα θεό, καὶ αὐτὸς ὁ θεός … ζεῖ γιὰ νὰ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι ἐκδικητικὸς καὶ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Τὸν βγάζει ἀπ’ τὸν Παράδεισο, γιατὶ ἔκανε ἔρωτα, τὸ ὡραιότερο πράγμα. […]

ΔΑΥΛΟΣ: Ποιὸ εἶναι κατὰ τὴ γνώμη σας τὸ κύριο στοιχεῖο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ:

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τὸ πόσο παρανοϊκὰ κτίζεται ἕνας ὁπαδὸς τοῦ Ἰεχωβᾶ ἢ τοῦ Ἀλλὰχ ἢ καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀκόμη. […]

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ […] Ὅμως ἕνας καταπτοημένος ἄνθρωπος, ποὺ ξέρει, ἂς ποῦμε, ὅτι εἶναι καταραμένος ἀπ’ τὸ θεό του, ξαφνικὰ παίρνει μιὰ ἐξουσία, νὰ πάει νὰ καταπιέσει ἄλλους ἀνθρώπους. Ἔ, αὐτὸ ἔγινε. Κατέστρεψε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ Χριστιανισμὸς ἰδιαίτερα, ποὺ εἶναι ἕνα παρακλάδι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Καταπτοημένοι, ζώντας γιὰ τὸν παράδεισο, πῆγαν στὴ Ν. Ἀμερική, τοὺς σκότωσαν ὅλους, στὴν Ἀφρικὴ τοὺς ἔσφαξαν ὅλους, στὴν Β. Ἀμερικὴ τὸ ἴδιο. […]

[…]

ΔΑΥΛΟΣ: Ἡ φύση ἑπομένως δὲν μᾶς διδάσκει τὸν ἐξουσιασμό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ὄχι. Τὸ δολοφονικὸ στοιχεῖο, νομίζω ὅτι βγῆκε ἀπὸ αὐτὲς τὶς θεωρίες τοῦ ἀνθρώπου τοῦ πολὺ φοβισμένου, τοῦ καταπτοημένου τοῦ καταδικασμένου, τοῦ καταραμένου, ὁ ὁποῖος θέλει μιὰ θέση στὸν παράδεισο. Καὶ τοῦ λέει ὁ Θεός: «Εἶσαι ὁ περιούσιος λαός». Καὶ στὴν προσπάθειά του αὐτός, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἱκανοποιήσει αὐτὸν τὸν ἄπληστο, τὸν φοβερὸ Θεό, σκοτώνει ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἦταν δηλαδὴ ἕνα δολοφονικὸ σχέδιο, τὸ ὁποῖο ξεκινᾶ ἀπ’ τὸ Θεό τους καὶ φτάνει στοὺς «ἐκτελεστές». […]

ΔΑΥΛΟΣ: Εἶναι δηλαδὴ μιὰ καλὴ συνταγὴ γιὰ τὴν ἐξουσία;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ἀκριβῶς. Βρέθηκε κάποιος πονηρός, ὁ ὁποῖος ἔκανε αὐτὸν τὸν θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι φοβερός. Καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Βίβλο πῆρε μιὰ παγκοσμιότητα. (Στὶς τοπικὲς κοινωνίες ὑπῆρχαν μικροὶ μάγοι καὶ μικροὶ δολοφόνοι). Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἔγινε δολοφόνος. Ἡ μόνη ἰσορροπία εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε μέσα μας, ὁ ἔρωτας, ἡ ἀγάπη, οἱ μύθοι, εἶναι ἡ χαρὰ τῆς καθημερινῆς ζωῆς, νὰ ἀγαπᾶς τὰ φυτά, τὰ ζῶα, τὰ χρώματα, νὰ ἀγαπᾶς τὸν ἥλιο, τὸ στερέωμα. Αὐτὰ εἶναι ὡραῖα πράγματα, τὰ ὁποῖα οἱ Ἕλληνες τὰ κωδικοποίησαν καὶ τὰ ἔκαναν μύθους. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη σύγκρουση.

*

Διαβάζω στοὺς Χριστιανοὺς αὐτούς: «Μίκης Θεοδωράκης ήτοι, η ψυχή της Ελλάδας. Αιωνία η ΔΟΞΑ, η ΤΙΜΗ και η μνήμη του». Καὶ «Αν κάποιος μπορούσε να φανεί ενωτικός για ένα εθνικό και λαϊκό Συλλαλητήριο, ήταν μόνο ο Μίκης Θεοδωράκης» ἢ «σεβάστηκε την ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά του τόπου μας». Οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ γράφουν «Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του». Σύμφωνοι, μακάρι! Ἀλλὰ ξέρουν τί ἔλεγε γιὰ τὸ Θεό τους καὶ τὸν προβάλλουν τόσο πολύ, λὲς καὶ προβάλλουν κανὰν ἅγιο; Ἢ ἐπειδὴ εἶχε ἐκείνη καὶ τὴν ἄλλη μὴ χριστιανικὴ δράση (ἄσχετα μὲ τὸ ἂν συμφωνεῖ κάποιος), τὸ πρώτιστο κριτήριο γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς αὐτοὺς εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἢ ἑνωτικὴ ἢ ἄλλη (ἀριστερή) δράση κι ὄχι οἱ ἀπόψεις του γιὰ τὸ Χριστιανισμό; Οἱ Χριστιανοπαράρτημα, (σὲ συνέχεια τοῦ Καισαροχριστιανισμοῦ τους), ποὺ ἀντὶ νὰ λένε ὅτι μόνο ὅταν τὸ ἔθνος εἶναι χριστιανικὸ καὶ σκέφτεται χριστιανικά θὰ προκόψει, γίνονται παράρτημα πανεθνικῶν πανηγυριῶν καὶ θρήνων, μὴ τυχὸν τοὺς ποῦν ἀνθέλληνες. Λὲς καὶ θὰ κερδίσουν κανὰ ἐπιπλέον προσηλυτισμὸ ἔτσι.

Ἀλλοῦ, οἱ Χριστιανοί, γράφουν: «Ο Παγκόσμιος, Άνθρωπος, Αιώνιος, Απεριόριστος, Ελεύθερος, ο Υπερβατικός, ο Γιγάντιος, Χαίρε, Ω Χαίρε Μεγάλε Έλληνa Πολίτη του Σύμπαντος Κόσμου». Ἐντάξει,

ξεχάσανε τὸ «Ὑπερ-Διαγαλαξιακός»…

Ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ ἀξιέπαινη προσπάθεια οἱ Χριστιανοὶ (δὲν τὴν ἀπαξιώνουν φυσικά), καὶ ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ προσπάθεια οἱ ἄθεοι καὶ ἀντιχριστιανοί. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ τὴν τιμᾶνε ὅπως οἱ μὴ Χριστιανοί, τότε «ἐὰν τὸ ἅλας μωρανθῇ» κ.λπ.

Καὶ νὰ ἔλεγε κανεὶς κι ὅτι δὲν ἤξεραν τὸν Δαυλὸ οἱ ἐν λόγῳ. Τὸν ἤξεραν καὶ παραήξεραν. Ἔχουμε, λ.χ. μεταξὺ ἄλλων φαιδροτήτων τὸ γελοῖο πράγμα αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ νὰ πασχίζουν νὰ πείσουν ὅτι τὸ Βυζάντιο διέσωσε τὴν ἀρχαία σκέψη καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐξυμνοῦν ἐκείνους ποὺ λὲν ὅτι ἡ ἀρχαία σκέψη διασώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Ἔχουμε τὸ γελοιοδέστατο πράγμα οἱ Χριστιανοὶ ἐκεῖνοι ποὺ λὲν ὅτι ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὁ Χριστός, ταυτόχρονα νὰ ἐκθειάζουν κάποιον ποὺ κακοχαρακτηρίζει τὸν θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Πραγματικά, νὰ μὴ γνωρίζει ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ἀλλὰ δὲν πιστεύω ὅτι τὸ κάνουν λόγῳ ἀνοησίας…

Ὅσοι δὲν ξέρουν τί θὰ πεῖ Δαυλός, νά μιὰ προφητεία, τοῦ ἐκδότη του (Δ.Ι.Λ.), στὸ τεῦχος 242 τοῦ 2002:

Ἡ λαμπρὴ τελετουργία τῶν ἀποκαλυπτηρίων τῆς Ἑλληνικότητας ἄρχισε πρὶν δέκα περίπου χρόνια καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ περίπου μετὰ ἀπὸ δέκα χρόνια.

Δηλαδή, κάπου στὸ 2012. Ὅταν δηλαδὴ ἡ Ἑλλάδα ἦταν ὑπὸ τὸ Μνημόνιο.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

22 Responses to Πρὸς χριστιανοὺς θαυμαστὲς τοῦ Θεοδωράκη

  1. Ο/Η Δ. Μ. λέει:

    Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες. Παρεμπιπτόντως, σε παρόμοιες δηλώσεις έχει προβεί κι ένας άλλος «οικουμενικός» Έλλην καλλιτέχνης, ο Vangelis (Παπαθανασίου): https://kyprianoscy.blogspot.com/2021/07/blog-post_22.html

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ Πενταπόσταγμα:
    «Ήμουν αντιστασιακός, κομμουνιστής και παράλληλα Χριστιανός, άνθρωπος που πίστευε στην Ορθοδοξία»

    «να είμαστε περήφανοι για αυτό το καταπληκτικό πάντρεμα της ουσίας της ελληνικότητας με την ουσία του Χριστιανισμού. Δεν ξέρουν όμως όλοι αυτοί τι σημαίνει Ορθοδοξία.»

    Ἀφοῦ ἡ οὐσία τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι κακή, καλοί μου Χριστιανοί. Εἶναι ἐξουσιασμός. Ὄχι;

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    «Ὅ,τι νά ᾽ναι» ἦταν ὁ μακαρίτης.
    Πράγματι. Ἰδεολογικῶς τουρλουμπούκι.
    Καλῶς τὰ γράφετε.
    Ὀρθὴ καὶ ἡ ἀποτίμησή του, ποὺ κάνετε, μὲ βάση τὶς [ἐννοιολογικῶς καθαρὲς] κατασκευὲς τῆς ἱστορίας καὶ δὴ τῆς ἱστορίας τῶν ἰδεῶν. Καὶ μάλιστα σὲ σχέση μὲ τὴν πρόσληψη τοῦ μουσικοσυνθέτη ἀπὸ ὡρισμένους μεταμοντέρνους χριστιανούληδες.

    Ἀλλὰ δὲν προχωράει πάντα ἡ Ἱστορία μὲ καθαρὲς κατασκευές, ξέρετε.
    Ἀνάλογα πρὸς τὰ τοῦ Θεοδωράκη
    θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πῆ λ. χ. καὶ γιὰ τὸν Κωστῆ Παλαμᾶ
    καὶ τὶς κατὰ καιροὺς διάφορες, πρὸς ἅπαντα τ᾽ ἀζιμούθια, θέσεις τοῦ ποιητῆ. Γιὰ νὰ μὴ μιλήσουμε κἂν καὶ γιὰ τὸν ὁμότεχνό του ἐκεῖνο, ποὺ τοῦ ἐκφώνησε καὶ τὸν γνωστό, ἔμμετρο ἐπικήδειο στὰ 1943.

    [Δὲν ἰσχυρίζομαι ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ δράση σήμερα,
    μέσ᾽ στὴν ἀπόλυτη παρακμὴ τοῦ 2021 μ. Χ.,
    ὡς καταλύτης ἡ μνήμη καὶ τὸ ἔργο τοῦ Μ.Θ.,
    ὅπως ἀντιθέτως συνέβη τότε μὲ τὴν συσπείρωση γύρω ἀπ᾽ τὸν Παλαμᾶ.
    Εἶμαι ἀπολύτως προσγειωμένος.]

    Ἄν, ὅμως,
    ἰσχύη καὶ στὴν ΠΟΛΙΤΙΚΗ τὸ «ὅπου εὕρω σε, ἐκεῖ καὶ κρινῶ σε»,
    ἐγὼ θὰ τολμήσω ν᾽ ἀρθρώσω, νὰ βρῶ τουλάχιστον μιὰ λέξη συμπαθείας / ἐκτίμησης,
    βρὲ ἀδερφέ,
    πάντως τώρα / πάντως σ᾽ αὐτὴν τὴν καταθλιπτικὴ συγκυρία,
    γιὰ τὸ ἄτομο ἐκεῖνο ποὺ τόλμησε ν᾽ ἀρθρώση τὰ περὶ «ἀριστερόστροφου φασισμοῦ» στὴν τελευταία δημόσια ἀποστροφή του πρὸς συγκεντρωμένο πλῆθος.

    Ἐννοῶ τὴν μεγαλειώδη συγκέντρωση γιὰ τὴν Μακεδονία μας, στὴν πλ. Συντάγματος.
    Κι ὑπῆρξα αὐτήκοος μάρτυρας.

    Μῆνες μετὰ
    ἄκουσα εὐλαβεῖς χριστιανούς, ἀνιδιοτελεῖς ἐθνικόφρονες,
    ποὺ γι᾽ αὐτοὺς ὁ ἱστορικὸς χρόνος εἶχε σταματήσει στὴν γνωστὴ ἐγκύκλιο 1010/1965 τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου (ὡς Ὑπουργοῦ Παιδείας),
    νὰ παραδέχωνται, σὰν ζεματισμένες γάτες : «Βρέ, ποῦ καταντήσαμε! Νὰ μᾶς βάζουν τὰ γυαλιὰ ὁ Γλέζος κι ὁ Θεοδωράκης!»

    Ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύη, λοιπόν, τὸν Μιχαήλ Θ.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Γιὰ τὰ μακεδονικὰ καὶ γενικότερα, θὰ γράψω ἀργότερα.

      Ἐδῶ δὲν ἀσχολοῦμαι κἂν μὲ τὴν ἀντιφατικότητα τοῦ Μ. Θ. Συνεπέστατο τὸν βρίσκω (ἐκτὸς κι ἂν σφάλλω) στὶς ἀπόψεις του.
      Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ἀντιφατικοί, ὄχι ὁ Θεοδωράκης.

      Γιὰ κάτι χριστιανοὺς ποὺ ἔπεσαν μὲ τὰ μοῦτρα στὸ λιβάνισμα κάνω λόγο.

      Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Ανδρέας λέει:

    Κάπως έτσι είναι ένα ορθόδοξο μνήμα

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Δὲν κρίνουμε ἐδῶ, στὴν ἀνάρτηση αὐτήν, τοὺς ἄθεους, ἀκόμα κι ἂν παρέμειναν ἔτσι ἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους. Ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἀναπαύσει.
      Τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ προβάλλουν καὶ ἐξιδανικεύουν τοὺς ἄθεους κρίνουμε, ὅταν οἱ τελευταῖοι ἔχουν τέτοιες ἀπόψεις γιὰ τὸ Χριστιανισμό.

      Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Δ. Μ. λέει:

    «Υπάρχει τίποτα εκεί πάνω; Τον ρώτησα κάποια στιγμή.

    «Οχι βεβαίως τίποτα. Υπάρχει καθαρός ουρανός. Παρότι υπάρχει και η θεωρία ότι είμεθα δισεκατομμύρια μόρια, τα οποία με την αποσύνθεση του σώματος βγαίνουν από τον τάφο και φεύγουν και αυτά όλα πάνε ψηλά».

    Δεν χάνεται ο άνθρωπος δηλαδή.

    «Ναι! Εγώ βλέπω τη γεύση των προγόνων μου στο κρητικό λάδι ή στα πορτοκάλια της Κρήτης. Υπάρχει μια σύναξη λοιπόν μορίων. Πιστεύω, λοιπόν, εις τη μοριακή ας την πούμε αθανασία. Ο παράδεισος των ανθρώπων και η κόλαση των ανθρώπων είναι όσο ζούνε. Μετά δεν υπάρχει απολύτως τίποτα, είμεθα χώμα και πάμε στο χώμα. Ερχόμεθα από το τίποτα, πηγαίνουμε στο τίποτα. Κάνουμε μια καμπύλη. Αυτή η καμπύλη, όμως, μπροστά στον ήλιο, στα χρώματα –τα χρώματα!– στα αρώματα, στον έρωτα, όλα αυτά, είναι πανέμορφα, είναι μια δωρεά αυτό. Να τη χαρείς, αλλά να ξέρεις ότι έφυγες από εκεί, θα πας εκεί. Δεν σου χρωστάει κανείς τίποτα. Από το τίποτα ήρθες, στο τίποτα θα πας. Αλλά αυτό έχει μεγάλη σημασία: Εδώ μπορεί να γίνεις αθάνατος!
    Το βέλος που εκτοξεύεται.
    «Ακριβώς».»

    https://www.kathimerini.gr/society/561486805/eimetha-choma-kai-pame-sto-choma/

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η manoslabropoulos λέει:

    Ἡ θέση σας εἶναι ξεκάθαρη καὶ συμφωνῶ μαζί σας.

    “Σὲ κάθε περίπτωση, τὰ παρακάτω εἶναι καθαρὰ ἐνδοχριστιανικά, εἶναι γιὰ Χριστιανούς. Οἱ ἄλλοι ἂς τὸ δοῦν φιλολογικὰ μόνον. Δὲν εἶναι κἂν κρίσεις γιὰ τὸν Μ.Θ.
    […]
    Ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ ἀξιέπαινη προσπάθεια οἱ Χριστιανοὶ (δὲν τὴν ἀπαξιώνουν φυσικά), καὶ ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ προσπάθεια οἱ ἄθεοι καὶ ἀντιχριστιανοί. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ τὴν τιμᾶνε ὅπως οἱ μὴ Χριστιανοί, τότε «ἐὰν τὸ ἅλας μωρανθῇ» κ.λπ.”

    Νὰ σημειώσω ὅτι ἡ ὑπερβολὴ στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν ἐκδημία ἑνὸς καλλιτέχνη εἶναι ἀντιστρόφως ἀνάλογη μὲ τὴν προσπάθεια τοῦ ἐκλιπόντος νὰ περιφρουρήσει τὴν τέχνη του, ἐγκαίρως ἐν ζωῇ (περίπτωση Μ.Χατζιδάκι), καὶ ἀνάλογη μὲ τὸ γενικὸ ἐπίπεδο καλλιέργειας τοῦ λαοῦ.
    Ἐξαίρεση ἀποτελεῖ ἡ, λόγῳ εἰδικῶν συνθηκῶν, πάνδημη συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ (Παλαμᾶς, Σεφέρης).
    Εἶναι ἡ τελευτὴ Θεοδωράκη ἐφαλτήριο ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀφύπνισης; Δὲν τὸ πιστεύω, διότι ὁ λαὸς εἶναι πλέον διαλυμένος ἀπὸ τὸ ἰσχυρότερο ὅπλο ποὺ ἔχει κατασκευάσει ποτὲ ὁ ἄνθρωπος καὶ ποὺ βάλλει ἀδιάκοπα στὸν πόλεμο καὶ στὴν εἰρήνη : τηλεόραση

    Εὐχαριστῶ
    Μάνος Λαμπρόπουλος

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η patertenor λέει:

    Συνέντευξη τού Μίκη Θεοδωράκη σέ Ισραηλινή εφημερίδα ! Ερώτηση : ΄΄ Πώς εσείς κύριε Θεοδωράκη , ένας ιδεολόγος Κομουνιστής φέρετε τήν ιδιότητα τού Έλληνα Χριστιανού ; ΄΄ Απάντηση : ΄΄ Όταν αγαπητέ μού ήμουν μικρό παιδί , ή αείμνηστη Γιαγιά μού , μέ έπαιρνε από τό χεράκι καί μέ πήγαινε στήν Εκκλησία ! Αλλά θά σάς κάνω καί εγώ τώρα μία ερώτηση καί παρακαλώ νά μού λύσετε αυτήν τήν απορία ! Όλος ό κόσμος ξέρει πώς εσείς οί Εβραίοι εάν καί δέν γνωρίζεστε μεταξύ σάς υποστηρίζει καί αγαπά ό ένας τόν άλλο ! Αυτόν τόν Εβραίο ! Τόν Χριστό ! Γιατί τόν πολεμάτε εδώ καί 2000 χρόνια ; ΄΄

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η patertenor λέει:

    Έργο: Ρωμιοσύνη (1966)

    Με τόσα φύλλα σού γνέφει ο ήλιος καλημέρα,
    με τόσα φλάμπουρα λάμπει, λάμπει ο ουρανός
    και τούτοι μες στα σίδερα και κείνοι μες στο χώμα.

    Σώπα, όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες.
    Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

    Κάτω απ’ το χώμα,
    μες στα σταυρωμένα χέρια τους
    κρατάνε της καμπάνας το σκοινί-
    προσμένουνε την ώρα,
    προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση.

    Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας
    δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

    Σώπα, όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες.
    Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Κι ἐπειδὴ λέει γιὰ καμπάνες καὶ ἀνάσταση, εἶναι χριστιανικό, καὶ χριστιανὸς ὁ Θ.;
      Νὰ σᾶς πῶ, ἐμένα μοῦ φαίνεται ἕνας ἡττημένος ποὺ ζητᾶ «δικαιοσύνη», δηλαδὴ «αὐτὸ τὸ χῶμα εἶναι ΚΑΙ δικό μας», 50-50, διανθισμένο μὲ τὴν ἐπ-ανάσταση φυτῶν καὶ λουλουδιῶν, γιὰ νὰ ἀκούγεται κάπως. Γιατὶ ἠ γλώσσα μας εἶναι τόσο ὡραία, ποὺ προσθέτοντας ἕνα «ΕΠ» λὲς τελείως ἄσχετα πράγματα.
      Ἂν νίκαγε ὁ ἡττημένος (ὄχι ὁ Θ. ἢ ὁ Ρίτσος), θὰ ἔκανε ὅ,τι κι ὁ Χότζα, καὶ θὰ ἔπαιρνε ὁλόδικό του ὅλο τὸ «χῶμα». ῎Οχι ν’ ἀφήσει τὸν ἀντίπαλο νὰ δημοσιεύει τραγουδάκια καὶ δίσκους νὰ πουλᾶ…

      Μου αρέσει!

  9. Ο/Η patertenor λέει:

    Τι λέει ο Μίκης Θεοδωράκης για το έργο «Ρωμιοσύνη»:

    Δεν ήταν μόνο η μουσική, η ποίηση, το τραγούδι…

    Στα δύο κορυφαία έργα μου στον τομέα της έντεχνης λαϊκής μουσικής, τον Επιτάφιο και τη Ρωμιοσύνη, είχα την αίσθηση ότι η μελωδία ξεπήδησε σαν αρτεσιανό νερό μέσα από τους στίχους. Τι να συνέβαινε άραγες;

    Νομίζω ότι αυτή η ταύτισή μου με τον ποιητή, που ξεπερνούσε τα όρια της ποίησης κι απλωνόταν σε όλο το χώρο της ζωής, της εργατικότητας, της δημιουργικότητας, της ιδεολογίας, της στάσης ζωής, της κοινής πίστης σε μια κοινή κλίμακα αξιών, στην ταυτόσημη αντιμετώπιση του χρέους, τέλος, στην κοινή μας στράτευση στο στρατόπεδο της Αριστεράς, της Εθνικής Αντίστασης, της Ελευθερίας και της αφοσίωσης στο ιδεώδες της Εθνικής Αναγέννησης, όλα αυτά δημιούργησαν μια ταυτότητα, θα έλεγα, στις δύο ευαισθησίες μας. Γίναμε συγκοινωνούντα δοχεία, απ’ όπου ποίηση και μουσική περνούσε η μια στην άλλη ώσπου να πάρουν μια τρίτη διάσταση: το τραγούδι.

    Στη γιορτή των Φώτων στα 1966, κάποιο άγνωστο χέρι τοποθέτησε το χειρόγραφο του Ρίτσου πάνω στο αναλόγιο του πιάνου μου στη Νέα Σμύρνη.

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η patertenor λέει:

    Αν θέλετε λόγια χριστιανού! Ιδου!
    Πάντα δοκιμάζετε,το καλό κατέχετε! Από παντός ΕΡΓΟΥ πονηρού απεχεσθαι!
    Υποθέτω ότι για να δοκιμάσουμε κάτι ,η πρώτη γεύση γίνεται με την όραση της γραφής Ή τον προφορικό λόγο, που ακούγεται και ακούει!
    Έπεται η επιλογή του » καλού έργου» και φυσικά σύμφωνα με την Παύλειο αντίληψη, η κατοχή του καλού έργου.

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η patertenor λέει:

    Με τα έργα λοιπόν ας κριθεί και ο μακαρίτης Θεοδωράκης και όχι με τα λόγια, που φεύγουν και πετάνε , ειδικά εάν υλοποιούνται δια του Τύπου.

    Μου αρέσει!

  12. Ο/Η ak19701970@gmail.com λέει:

    Σχετικά με τον Μ.Θ.: μου φαίνεται σαν κάποιος ο οποίος έχει γευθεί ψήγματα χριστιανισμού, νιώθει ότι υπάρχει κάποια αλήθεια εκεί, αλλά οι ιδεολογικές παρωπιδες τον εμποδίζουν να αφεθεί, τον εμποδίζουν να παραδεχθεί.

    Μου αρέσει!

  13. Παράθεμα: Ἀφιερωμένο στοὺς ἀφελεῖς Χριστιανοὺς τοῦ «νὰ μποῦμε κι ἐμεῖς στὴν ὁμήγυρη τοῦ ἐθνικοῦ θρήνου» | Τίποτα δέν εἶναι τόσο σοβαρό ὅσ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s