γιαλαντζὶ συντηρητισμός

Διαβάζοντας ἄρθρα ὅπως τοῦ Τάκη Θεοδωρόπουλου («Τὸ ρωσόφιλο κόμμα», Καθημερινὴ 8/3), δὲν μπορῶ παρὰ νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν ἄποψη ὅτι ἐὰν τὸ 2015 εἴχαμε τὸν ἀριστερὸ φανατισμὸ «ἢ ἐμεῖς ἢ ἐκεῖνοι», σήμερα ἔχουμε τὸν δεξιὸ ἀντιφανατισμὸ μὲ τὸ ἴδιο σύνθημα, καὶ ὅποιος διαφωνεῖ μὲ τὸ σημερινὸ «ἐμεῖς» εἶναι τώρα «ρωσόφιλος» καὶ «ρωσικὸ κόμμα», ὅπως ἕως τώρα ἦταν «ἀντιεμβολιαστὴς» καὶ «ψεκασμένος».

Ἡ ἀνάλυση τοῦ Τ.Θ. συνοψίζεται στὸ «ταύτιση διὰ τοῦ συσχετισμοῦ». Τί λέει αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία τῶν πραγμάτων; Ὅτι ἐφόσον τὸ 1843 ἤσουν Μακρυγιάννης καὶ τὸ 1821 Κολοκοτρώνης, τότε –ἀφοῦ ἔχεις τὰ ἴδια μυαλά– ἂν ζοῦσες 150 ἢ 200 χρόνια μετὰ θὰ ἤσουν («μεταμορφώνεσαι σὲ»!) ΚΚΕ τοῦ Ζαχαριάδη, τρελοΣΥΡΙΖΑ, Νεοναζί, οὐφολόγος, ἀνορθολογιστής, ἀντιμνημονιακός, ἀντιεμβολιαστὴς καὶ πάει λέγοντας. Κανεὶς ὅμως –συνεχίζει τὸ ἐπιχείρημα– δὲν θέλει νὰ χαρακτηριστεῖ ὁμοϊδεάτης τοῦ Ζαχαριάδη καὶ τῶν ψυχασθενῶν Νεοναζί. Ἄρα («Ἄρα»!), δὲν μπορεῖ, δὲν πρέπει νὰ ἀντιταχθεῖ στοὺς Μητσοτάκηδες, καὶ θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσει μὲ τὴν ἀτζέντα τους ἐντελῶς, εἴτε αὐτὴ εἶναι τὸ Μνημόνιο εἴτε τὰ ἐμβόλια εἴτε ἡ Ρωσία. Ὅποιος διαφωνεῖ –τὰ παρακάτω δὲν τὰ λέει ὁ Τ.Θ., εἶναι ὅμως κοινὴ πεποίθηση πολλῶν ρωσοφάγων, ἂν π.χ. δοῦμε τὰ σχόλιά τους στὰ ΜΚΔ– εἶναι τρελλὸς γιὰ δέσιμο (πολιτικό), ξεπλένει τὴ Ρωσία καὶ εἶναι μὲ τὸ πανταχοῦ παρὸν «αἰώνιο ρωσόφιλο κόμμα» καὶ τὰ ἀόρατα πλοκάμια του. Εἶναι ἕνας ὁπαδὸς τοῦ Γκολντστάιν τοῦ 1984 (ποὺ πάντα πρέπει νὰ ὑπάρχει ὡς ἀπειλὴ ὥστε πάντα νὰ καταδιώκονται οἱ ὁπαδοί του, φανταστικοὶ καὶ μή), πρέπει νὰ διαπομπευθεῖ ὡς φίλος ἢ συνεργάτης τῶν Ρώσων καὶ τῶν Ζαχαριαδοναζί, νὰ ἐξαφανιστεῖ πολιτικά, ὡς ἄποψη -γιὰ νὰ ἀπομείνουν μόνο οἱ καλοὶ (οἱ φίλοι καὶ οἱ πράκτορες τῶν Δυτικῶν) προφανῶς. (Φυσικά, ἡ μικρὴ Ἑλλάδα εἶναι γεμάτη πράκτορες, ἀλλὰ ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ μεταφυσικοποίηση τοῦ φιλορωσισμοῦ.) Ἡ ἑρμηνεία περὶ «ρωσόφιλου κόμματος» ἰσχυρίζεται τὸ ἐντελῶς ἀναληθὲς πὼς ὅποιος διαφωνοῦσε μὲ τὸ Μνημόνιο ἦταν τρελοπαντιέρα ΣΥΡΙΖΑ ἢ οὐφοδραχμόφιλος καὶ πὼς σίγουρα θὰ ὑποστήριζε τὴν ἀπροετοίμαστη, κωμικὴ καὶ συνεπῶς μοιραία ἀπόπειρα ἀπεξάρτησης ἀπὸ τὴν Ε.Ε. ἡ ὁποία ὁδήγησε σὲ βαθύτερη ἐξάρτηση. Καὶ πὼς μετά, «μεταμορφώθηκε» σὲ φιλορωσικὸ κόμμα. Δὲν ἀνέχονται οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς ἑρμηνείας αὐτῆς ἀπόψεις ὅπως τὸ νὰ ὑποστηρίζεις τὴν ἀποφυγὴ τῆς ταύτισης μὲ τὴ μιὰ πλευρά, δηλαδὴ ὄχι κυρώσεις καὶ ὄχι ἀποστολὴ ὅπλων ἐν μέσῳ πολέμου παρ’ ὅλο ποὺ καταδικάζεις τὴν εἰσβολή. Εἶναι ἐξαντικειμένου ἀδύνατο σύμφωνα μὲ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς «ταύτισης διὰ τοῦ συσχετισμοῦ». Ἀναγκαστικά, ἐξυπηρετεῖς ἄθελά σου ἢ ἐν γνώσει σου τὴ Ρωσία. Λὲς καὶ δὲν χειροκροτοῦν τὴν Τουρκία Δυτικοί, Οὐκρανοὶ καὶ Ρῶσοι, ὅλοι τους, τὴν Τουρκία ποὺ εἶναι μὲ ὅλους καὶ μὲ κανέναν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν τὴν ἐπικρίνει ὡς δόλια οὔτε τὴν ἀπειλεῖ ἐξαιτίας τῆς στάσης της.

Μήπως ἦταν Ἀριστερὸς στὰ νειάτα του ὁ Τ.Θ.; Ξέρετε, ἀπὸ ἐκείνους τοὺς οὐκ ὀλίγους, ποὺ μπόλιασαν τὴ Νέα Δημοκρατία μὲ κομμουνιστικὴ τεχνογνωσία (know-how) στὴν ἐπικοινωνιακὴ προπαγάνδα γιὰ τὸ ξεμούχλιασμα ἀπὸ τὴν χωριάτικο συντηρητισμὸ τοῦ ’50; Ἀπὸ ὅσο ξέρω, ὄχι. Ὅμως ἀκριβῶς αὐτὴ εἶναι ἡ ἀριστερὴ τακτική, τοῦ μανιχαϊσμοῦ καὶ τοῦ ἄσπρο-μαῦρο. Ὅσοι τὴν ἐκφράζουν εἶναι πολιτικὰ μανιχαϊστές, μὲ τὴ γνωστὴ ἀνορθολογικὴ λογικὴ τῆς Ἀριστερᾶς. Καὶ ἡ Ἀριστερὰ πρέπει νὰ πάψει νὰ καθορίζει ἄτυπα, ἂν καὶ πολιτικὰ νεκρὴ ἡ ἴδια, τὸν τρόπο διεξαγωγῆς τοῦ διαλόγου ἢ τῆς ἀντιπαράθεσης στοὺς διαφωνοῦντες καὶ στὶς μειοψηφίες διαφωνούντων, θεωρώντας τους λίγο-πολὺ κακοὺς καὶ μάλιστα κακοὺς ποὺ ὄχι μόνο ξέρουν ὅτι εἶναι σατανικοί, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀπολαμβάνουν.

Πάλι καλὰ ποὺ δὲν ἔγραψε γιὰ «Μακρυγιαννισμὸ» ὁ Τ.Θ.

Ἀναρωτιέται ὁ Τ.Θ. ἂν θὰ ἦταν ἴδια ἡ ἀντίδραση τῶν Ἑλλήνων στὴν περίπτωση ποὺ ὁ «κατηγορούμενος» ἦταν ἡ Ἀμερικὴ καὶ ὄχι ἡ πουτινικὴ Ρωσία. Δὲν θὰ λύσσαγαν στὰ ΜΚΔ κατὰ τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ; ρωτάει εἰρωνικά. Ἡ ἀλήθεια ποὺ ὁ Τ.Θ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του δὲν θέλουν νὰ σκέφτονται εἶναι ὅτι ὅσα κακὰ κι ἂν ἔχει κάνει στὴν Ἑλλάδα ἡ Ρωσία ἀπὸ τὸ φτιάξιμο τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας καὶ μετά, τουλάχιστον δὲν ἀνεβοκατέβαζε μεταπολεμικὰ κυβερνήσεις καὶ δὲν ἀνέβαζε στὴν ἐξουσία ἀνίκανους καραβανάδες, οὔτε συμβούλευε τὶς ἑλληνικὲς κυβερνήσεις νὰ μὴν ὑπερασπιστοῦν τὴν Κύπρο τὸ 1974. Αὐτὰ τὰ ἔκανε ἡ Ἀμερική, γι’ αὐτὸ οἱ Ἕλληνες δὲν τὴν συμπαθοῦν καὶ πολύ. Θὰ πεῖτε, κι ἡ Ρωσία τὰ ἴδια θὰ ἔκανε ἂν ἦταν αὐτὴ στὴ θέση τῶν ΗΠΑ στὴν μετεμφυλιακὴ Ἑλλάδα. Πάρα πολὺ πιθανὸ αὐτό, ἀλλὰ δὲν μιλᾶμε μὲ βάση ὑποθέσεις, μιλᾶμε μὲ ἱστορικὲς βεβαιότητες. Ὅπως καταλαβαίνουμε τὴν ἀπέχθεια π.χ. τῶν Πολωνῶν καὶ τῶν Ἐσθονῶν γιὰ τὴ Ρωσία (κι ὄχι τὶς ΗΠΑ), τὴν ὁποία συμμερίζεται ὁ Τ.Θ., ἂς ἔχει τὴν καλοσύνη κι ὁ ἴδιος νὰ μᾶς κάνει τὴ χάρη νὰ ἀντιπαθοῦμε –γιὰ τοὺς παραπάνω λόγους– τὶς ΗΠΑ περισσότερο ἀπὸ τὴ Ρωσία γιὰ τὶς ἐνέργειές τους (παρὰ τὸν ἀνθελληνισμὸ καὶ τῆς τελευταίας), καὶ νὰ τσατιζόμαστε περισσότερο μὲ τοὺς ἀνὰ τὴν ὑφήλιο πολέμους τῆς πρώτης παρὰ μὲ τοὺς πολέμους τῆς δεύτερης, πόσο μᾶλλον ὅταν οἱ πόλεμοι τῆς δεύτερη ἔγιναν μὲ χῶρες δίπλα στὰ σύνορά της κι ὄχι δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριὰ ἀπὸ αὐτά. Δὲν εἶναι ἴδιας ποιότητας καὶ ποσότητας ὅλοι οἱ ἰμπεριαλισμοί, ἀσχέτως τοῦ ὅτι εἶναι ὅλοι κακοί.

Ὁ Τ.Θ. κάνει λόγο γιὰ τὸν Χάντιγκτον, ποὺ εἶπε ὅτι δὲν εἴμαστε Δύση καὶ γιὰ τὸν Μητσοτάκη, ποὺ εἶπε ὅτι εἴμαστε. Δὲν ξέρω ἂν ὁ Τ.Θ. νοσταλγεῖ τὴ νεότητά του στὰ Παρίσια. Πάντως, νὰ ξέρει ὅτι ὅταν κάποιος τονίζει καὶ ξανατονίζει ὅτι εἶναι Δύση, κάπου ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια, ὅτι δὲν εἶναι Δύση. Τὸ πόσο Δύση μᾶς θεωρεῖ καὶ μᾶς θέλει ἡ Δύση φάνηκε στὰ Μνημόνια, ὅταν ἀπὸ ὅλα τὰ «Γουρούνια» (P.I.G.S.) μόνο ἡ Ἑλλάδα ὑπέστη ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς τόσο χυδαῖο καὶ ταπεινωτικὸ ἐξευτελισμὸ καὶ διασυρμὸ τῆς ὕπαρξής της. Φάνηκε καὶ μετά, ὅταν γίναμε «καὶ μὲ τὴ βούλα» ἀποθήκη ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν γιὰ τὴν Εὐρώπη. Οὔτε ἡ Πορτογαλία οὔτε ἡ Ἰρλανδία οὔτε ἡ Ἱσπανία ποδοπατήθηκαν ἔτσι, τόσο, γιατὶ αὐτὲς εἶναι πραγματικὰ Δύση κι ὄχι μούφα γιὰ τὸ καπρίτσιο τῶν τζακιῶν ποὺ κυβερνοῦν πολιτικὰ καὶ πολιτισμικά. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ τρεῖς χῶρες εἶναι πραγματικὰ Δύση (ὅπως ἡ Γαλλία), δὲν χρειάζεται νὰ τσιρίζουν «εἴμαστε Δύση». Μόνο αἰωνίως παρείσακτοι wannabe-Δυτικοὶ τὸ φωνάζουν μπὰς καὶ τοὺς πιστέψει κανείς.

Ὁ συντηρητισμὸς τοῦ Τ.Θ. εἶναι αὐτὸς ὁ στρογγυλεμένος δεξιούλικος συντηρητισμὸς τάχα μου ἐνάντιος στοὺς λογιὼ λογιὼ παρδαλοὺς ἐχθροὺς τῶν νοικοκυραίων (ἰσλαμολάγνους, 62φυλους, χριστιανοφάγους, ἑλληνοφάγους), ποὺ ὡστόσο τελικὰ ἁπλῶς κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου τοῦ ψόφιου μπαμπούλα ΣΥΡΙΖΑ ἢ τοῦ κάθε ἀκροδεξιοῦ, γιὰ νὰ μποῦν στὸ μαντρὶ τὰ γνωστὰ προβατάκια μὴν τὰ φάει ὁ λύκος. Σαράντα χρόνια τώρα, ἀκόμη ἡ ἴδια ρήση τοῦ Ἀβέρωφ. Ἀλλὰ δὲν πείθει πιά.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

3 Responses to γιαλαντζὶ συντηρητισμός

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Ἔξοχο καὶ … to the point !

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ λέει:

    Από τα PIGS ξεχάσατε το δεύτερο Ι. Ηταν PIIGS με δύο Ι γιατί είχαν περιλάβει και τήν Ιταλία!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s