νεορθόδοξες ἀγάπες

«Τί σημαίνει πορνεία;», ἐρωτᾶ, γιὰ νὰ ἀπαντήσει ὁ ἴδιος, ἡ «ἄρνηση τῆς σχέσης, δηλαδὴ τὸ πρόσωπο ποὺ ἀρνεῖται τὴ σχέση πορνεύει». «Μὴν πᾶτε σὲ ἠθικιστικὰ σχήματα» σημειώνει, καλώνας ταυτόχρονα τὴν ὁμήγυρη νὰ κατευθυνθεῖ δῆθεν «στὸν ὀντολογικὸ χαρακτήρα τῶν πραγμάτων». «Ἡ πορνεία», συμπληρώνει ὁ Σταμούλης, «θεωρεῖται ὡς τέτοια μόνο ὅταν εἶναι στοιχεῖο πλεονεξίας».*

Προκειμένου νὰ προσαρμοστοῦν ὡς Χριστιανοὶ στὶς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης σεξουαλικότητας, οὐκ ὀλίγοι Χριστιανοὶ -θεολόγοι καὶ κοινοὶ θνητοί- ἐπεδίωξαν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἀντιλαμβάνονται ὡς «ἠθική». Βασικὸ ἐργαλεῖο γιὰ τέτοια ἐπιδίωξη στάθηκε ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κατὰ γράμμα ἑρμηνεία ἀλληγορικῶν πατερικῶν ἑρμηνειῶν, ἡ ἔννοια τῆς Σχέσης. Ἅμα δὲν εἶσαι πλεονέκτης κι ἁπλὰ θὲς νὰ πολλαπλασιάσεις τὶς Σχέσεις (τὶς ἀγαπητικές, π.χ. γιὰ νὰ δώσεις περισσότερη ἀγάπη σὲ περισσότερους ἀνθρώπους ποὺ τὴ χρειάζονται – τὴν ἀγάπη σου) διατηρώντας τὴν ἀρχική σου Σχέση, τότε δὲν εἶναι πορνεία ἡ ὕπαρξη πολλῶν Σχέσεων.

Δὲν εἶναι ὅμως μόνο ὅτι ἡ ἔννοια αὐτὴ εἶναι δάνειο ἀπὸ τὴ μὴ χριστιανικὴ φιλοσοφία καὶ ἐπιστημολογία τοῦ 20οῦ αἰώνα (κι ὄχι π.χ. προερχόμενη ἀπὸ τὶς χριστιανικὲς ἀναφορὲς στὸν Πατέρα ποὺ λέγεται Πατέρας ἐπειδὴ ἔχει Σχέση πρὸς τὸν Υἱό -τὰ κείμενα αὐτὰ ἦταν γνωστὰ ἐδῶ κι αἰῶνες, ἀλλὰ δὲν ἀπέκτησαν ποτὲ τέτοιες παρερμηνεῖες). Ἀκόμη καὶ ἄλλοι, ὅπως ὁ Κονδύλης, εἶχαν ἐπισημάνει αὐτὴ τὴ διάσπαση καὶ τάση γιὰ διάσπαση τοῦ μεταμοντέρνου ἀτόμου σὲ ρόλους, δηλαδὴ ἐν τέλει σὲ «σχέσεις» (π.χ. τὸ πρόσωπο εἶναι ἡ συνισταμένη τῶν σχέσεών του, χωρὶς μνεία στὸ εὐρύτερο φόντο καὶ μὴ προσωπικὸ πλαίσιο στὸ ὁποῖο λαμβάνει χώρα ἡ σχέση, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπὸ αὐτό), ἢ Χριστιανοὶ ὅπως ὁ π. Εὐάγγελος Γκανᾶς, ποὺ ἀπὸ χριστιανικὴ ὀπτικὴ ἔκαναν λόγο ἐπίσης ἐπικριτικὰ γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς σχεσιολογίας στὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη.

Εἶναι καὶ ὅτι ἡ ἔννοια τῆς σχέσης εἶναι οὐδέτερη χριστιανικά, καὶ δὲν εἶναι κάτι τὸ ἀνώτερο ἢ διακριτὸ χριστιανικά. Μπορεῖ νὰ εἶναι σχέση μίσους πρὸς κάποιον, ἢ ἀγάπης. Δὲν μᾶς καλύπτει χριστιανικά. Θὰ πεῖ κάποιος ὅτι ἐννοεῖται ἡ πραγματικὴ ἢ ἀνώτερη (ὑπὸ ποία ἔννοια καὶ κριτήριο;) Σχέση, ἡ «ἀγαπητική». Κι αὐτὸ ἔχει τεράστια κενὰ καὶ προβλήματα. Γιὰ παράδειγμα, καὶ μεταξὺ δυὸ κακούργων ποὺ συνεργάζονται καὶ ἐξοντώνουν ἀθώους γιὰ νὰ τοὺς ληστέψουν ὑπάρχει ἀγαπητικὴ σχέση. Κανεὶς κακοῦργος, ὅσο καὶ κακὸς νὰ εἶναι, δὲν θέλει καὶ δὲν πράττει κάτι ἐναντίον τοῦ συνεργάτη του (γιὰ ὅσο εἶναι συνεργάτες), ἴσα-ἴσα, τὸν φροντίζει καὶ τὸν καλύπτει. Ἄρα, ἀκόμη καὶ ἡ «ἀγαπητικὴ Σχέση» (ἡ «πραγματικὴ, ἀνώτερη μορφὴ σχέσης») ἀπὸ μόνη της δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως χριστιανικὰ σωστή. Εἶναι κι αὐτὴ οὐδέτερη χριστιανικά. Αὐτὰ γιὰ τοὺς κακούργους τὰ ἔχει πεῖ 2.400 χρόνια πρὶν ὁ Πλάτωνας, δὲν εἶναι ἄγνωστα, εἶναι ὅμως ἄγνωστα σὲ ὅσους θεωροῦν ὡς ὕψιστο πράγμα κι ἀπόδειξη ἔσχατης Πραγματικότητας-Ἀλήθειας τὴ Σχέση (τὴν καλή, εἴπαμε) ποὺ φτιάχνει τὰ Πρόσωπα (ἄλλος ὅρος-ἀοριστία).

Αὐτὴ τὴν ἄμβλυνση καὶ σχετικοποίηση τῶν χριστιανικῶν ὅρων βλέπει κανεὶς καὶ σὲ ἄλλους. Γιὰ παράδειγμα ὁ Θ. Ζιάκας γράφει (Πέρα ἀπὸ τὸ Ἄτομο, σ. 111): «Οἱ ὅροι «μοιχεία» καὶ «πορνεία» ἔχουν στὸ Εὐαγγέλιο μιὰ ἀπόλυτη σημασία: Πορνεία εἶναι ἡ δίχως ἔρωτα σχέση. Μοιχεία εἶναι νὰ ἀπιστεῖς ὅταν ὁ (ἡ) σύντροφός σου σὲ ἀπατᾶ. Ὁ ὅρος περιλαμβάνει καὶ τὴν ἐνδιάθετη ἀπιστία«. Ἄρες, μάρες, κουκουνάρες. Ἂς ποῦμε, τί πάει νὰ πεῖ «σύντροφος»; Ὁ/Ἡ μὲ χριστιανικὸ γάμο παντρεμένος/η; Αὐτὸς ποὺ συμβιώνει χωρὶς κανένα γάμο; Ὁ ἁπλὸς γκόμενος/γκόμενα; Κανεὶς δὲν ξέρει τί ἐννοεῖ ὁ Ζιάκας, ὅμως ἡ πρώτη περίπτωση ἀποκλείει τὶς ἄλλες, γιατὶ οἱ 2 τελευταῖες εἶναι ἐξαρχῆς πορνεία χριστιανικὰ κρίνοντας, καὶ δὲν εἶναι κἂν νόμιμες ὥστε κατόπιν νὰ καταλήξουν σὲ μοιχεία. Μιὰ τέτοια θολούρα καὶ ἀοριστία ἐπιτρέπει ὅλα τὰ ἀντιεξουσιαστικά, ἀντιηθικιστικά, ἀντιευσεβιστικὰ κ.λπ. ἰδεολογικὰ παιχνίδια τῶν ἀναρχο/ἀριστερο-χριστιανῶν σὲ μιὰ μαζικοδημοκρατικὴ κοινωνία ὅπου κάνουμε ὅ,τι γουστάρουμε χωρὶς γάμους καὶ ἀηδίες. Μιὰ μεταφορὰ ἐκκλησιαστικῶν ὅρων σὲ ἐκκοσμικευμένο πλαίσιο. Κι ἅμα, γιὰ παράδειγμα, ἔχω σεξουαλικὲς σχέσεις μὲ τὴ χριστιανικὰ νόμιμη γυναίκα μου χωρὶς πιὰ ἔρωτα/ἀγάπη πρὸς αὐτήν (γιὰ διάφορους βάσιμους λόγους), καὶ πλέον ζῶ μαζί της μόνο χάριν τῶν παιδιῶν, τῆς συνήθειας καὶ τοῦ σκέτου σέξ (π.χ. γιατὶ βαριέμαι νὰ ψάχνομαι), εἶναι ἐκκλησιαστικὰ καὶ ζιακικά -βάσει τοῦ παραπάνω ὁρισμοῦ- πορνεία αὐτὸ ποὺ κάνω; Μήπως εἶναι καὶ βιασμός; Ἤρεμα ρωτάω.

Τροφὴ γιὰ παρόμοιες δυνατότητες παρανόησης τοῦ Χριστιανισμοῦ δίνει ἡ «ἀντιευσεβιστικὴ»-ἀντιηθικιστικὴ πολεμικὴ τοῦ Γιανναρᾶ, ποὺ (σὰν ἄλλος καινούργιος Παῦλος κι αὐτός) κατακρίνει τὴν προσήλωση τῶν Χριστιανῶν (!) στὸ Νόμο (ποιὸν νόμο;) μὲ τὸ παύλειο «ὁ Χριστὸς μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν κατάρα τοῦ ἰουδαϊκοῦ Νόμου». Κι αὐτὸ μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς δικαιολογία γιὰ ὁτιδήποτε. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ πιστεύει ὅτι σώζεται ἁπλῶς τηρώντας ἠθικὲς ἐντολές, γιατὶ πάντα θὰ ἁμαρτάνει καὶ πάντα θὰ εἶναι καταδικασμένος. Ὅμως τὰ Εὐαγγέλια, ποὺ δὲν τὰ διάβασαν καλὰ οἱ ἀντιηθικιστές, δὲν λένε ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ Νόμου «δὲν σὲ σώζουν, μὴν τὶς τηρεῖς». Ἀντίθετα, κι ὅσον ἀφορᾶ εἰδικὰ τὸ σέξ, εἶναι ἀκόμη πιὸ αὐστηρά. Δὲν ἀρκεῖ νὰ μὴ μοιχεύσεις ἔμπρακτα, πρέπει καὶ νὰ μὴν γουστάρεις τὶς ἄλλες γυναῖκες (ἀκόμη κι ἂν αὐτὲς δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται ὅτι τὶς γουστάρεις). Τὸ ἂν σώζει ἢ δὲν σώζει κάτι τέτοιο εἶναι ἄλλο θέμα -ἡ ὑποχρέωση ὄχι μόνο παραμένει ἀλλὰ ἐπεκτείνεται. Γίνεται ἔγκλημα τῆς σκέψης, γιὰ νὰ μιλήσω κι ἐγὼ ἀπελευθερωτικὰ καὶ ἀντιεξουσιαστικά.

Σὲ πιὸ πρακτικὸ καὶ λαϊκὸ ἐπίπεδο ἐφαρμογῆς πάντως, ἔχω δεῖ ἀναρχικοὺς «γκόμενους» Χριστιανοὺς νὰ λένε τὶς παραπάνω ἀπελευθερωτικὲς θεωρίες σὲ «γκόμενες» (Χριστιανὲς ἐπίσης), μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τὶς «ψήσουν» μὲ σκοπὸ ἢ τὸ γνωστὸ ποθούμενο ἢ νὰ θεραπεύσουν τὸν γενικότερο ναρκισσισμό τους. Ἦταν πανεύκολο νὰ παρουσιαστεῖ καὶ νὰ γίνει πιστευτὸ ἀπὸ ὅλους (γκόμενες-γκόμενους) κάτι τέτοιο, ἡ πορνεία ὡς μὴ πορνεία: Παίρνεις τὰ ξερά, ἀνυπεράσπιστα χριστιανικὰ κείμενα, καὶ τοὺς ἀλλάζεις τὰ φῶτα. Ἀφοῦ δὲν ἀρνεῖσαι τὴ σχέση, εἶσαι ἐντάξει. «Πορνεία εἶναι ὅταν ἀρνεῖσαι τὴν ἱεραρχημένη ἀγαπητική σου σχέση μὲ κάποιον, βρὲ ἠθικιστὴ μὲ ἐπιρροὲς Τρεμπέλα. Ἅμα διατηρεῖς καὶ δὲν ἀρνεῖσαι τὴ σχέση σου μὲ τὸν Χ, μπορεῖς νὰ κάνεις ὅ,τι γουστάρεις μὲ ἄλλους 100 ἀνθρώπους. Ἀρκεῖ νὰ διατηρεῖς τὴν ἐπίγνωση τῆς ἱεράρχησης στὶς σχέσεις σου«. Π.χ. χουφτώνεσαι μὲ τὴν Α ἀλλὰ καὶ τὴν Β, ἀλλὰ μὲ ἐπίγνωση τῶν ὑπέρτερων δικαιωμάτων τῆς Β ἐπὶ τοῦ χουφτώματος ἐὰν ἡ Α σοῦ «κάνει σκηνή». Κι ἀφοῦ ἐξηγοῦσες στὴν Α ὅτι ὄχι, δὲν εἶναι «τὸ πουτ…άκι σου», ἁπλὰ ἔρχεται δεύτερη στὴν ἱεράρχηση τῶν σχέσεων καὶ πρέπει νὰ τὸ κατανοήσει, ἡ Α θὰ ἠρεμοῦσε (καὶ θὰ ἔκανε τὰ ἴδια στὶς δικές της σχέσεις Νο1 και Νο2). Αὐτὰ ἦταν πολὺ ἐπιτυχημένα ὡς χριστιανικὸ ψήσιμο, γιατὶ κρίνοντας ἀπὸ ὅσα ἔβλεπα οἱ «χριστιανὲς γκόμενες» εἶχαν πέσει σὲ… θεοκαταληψία (σὰν τηλευαγγελιστὲς ποὺ γλωσσολαλοῦν) καὶ παραληρηματικὴ ἔκσταση μὲ τέτοια ἀποκαλυφθεῖσα σοφία, καὶ «πές μας τί ἐννοεῖς μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες τὶς προάλλες«, καὶ τελικὰ ὀνειρεύονταν ὅτι ὁ ἀποκαλύψας (ποὺ ἔψηνε ἀρνούμενος ὅτι ψήνει) τοὺς τὴν πέφτει -ἢ τοῦ τὴν πέφτουν-, καὶ μπέρδευαν τὰ μπούτια τους ἀλλόκοτα, ποὺ λέει καὶ τὸ ἄσμα. Μπάφους δὲν νομίζω νὰ εἶχε, γιατὶ δὲν χρειάζονταν σὲ τέτοιες στιγμὲς ὕψιστης ὑπαρξιακῆς ἔντασης. Καίτοι δὲν ἤμουν φαλακρὸς ὥστε νὰ μὴν ἔχω μαλλιὰ γιὰ νὰ μοῦ πέσουν ἀπὸ τὸ ξεψαρωτικὸ καὶ ἀπελευθερωτικὸ χριστιανικὸ στύλ, τὶς ἐκστάσεις ἀλληλοθαυμασμοῦ καὶ τὶς πραξεοθεωρίες, μποροῦσα νὰ σκάω στὰ γέλια μὲ τὰ ὑπαρξιστικὰ-καταστασιακὰ χαϊμαλιὰ ὡς ἐν Χριστῶ θέαμα. Τώρα θὰ πεῖτε, εἶναι Νικολαϊτισμὸς αὐτό; Δὲν ξέρω. Θεολόγος δὲν εἶμαι. Δὲν εἶναι τῆς μόδας τέτοιος ὅρος, ποιὸς τὸν γνωρίζει ἄλλωστε;

Δὲν ξέρω ἂν τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλάξει ἔκτοτε. Φαντάζομαι ὅτι ἡ πιὸ λάιτ κι εὐρεία πολεμική (γιὰ ὅσους δὲν ἀντέχουν τὰ προχωρημένα μὲ τὶς πολλὲς σχέσεις σὲ ἱεράρχηση) εἶναι ἡ κανονοπολεμική. «Καλοὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ κανόνες, ἀλλὰ ἀπάνθρωποι γιὰ τὴν ἐποχή μας βρὲ παιδί μου, καὶ ἀλίμονο στὸν τύραννο παπὰ ποὺ θὰ τοὺς ἐφαρμόσει«. Δηλαδη: «Ἐμεῖς θὰ ποῦμε στὸν παπὰ τί θὰ μᾶς πεῖ. Νὰ ἐξομολογηθοῦμε, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ μᾶς τιμωρήσουν«. Λὲς καὶ θὰ τοὺς φυλακίσει ἡ ἀστυνομία. Κι ἐδῶ, χρησιμοποιοῦνται διαστρεβλωτικὰ σύγχρονοι ἅγιοι. Τὸ γνωστὸ βολικὸ προηγούμενο, μὲ τὴ σύγκριση κοσμικῶν νόμων μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, δὲν ἰσχύει στὴν ἐποχή μας, γιατὶ κανεὶς κρατικὸς νόμος δὲν ἀπαγορεύει τέτοια ἁμαρτήματα. Ἄρα, πῶς θὰ ἐπαναληφθεῖ ἡ «ἀνθρωπιστικὴ» πρακτική (ὅπως ζητᾶνε οἱ «ἀντιευσεβιστές», γιὰ νὰ βολεύονται ὡς ὑποκριτές), ὅτι ἡ Ἐκκλησία τιμωρεῖ μιὰ ἁμαρτία μὲ λιγότερο αὐστηρὲς ποινὲς ἀπὸ ὅ,τι τὸ κρατος, ἐνῶ πλέον τὸ κράτος δὲν τιμωρεῖ καθόλου αὐτὴ τὴν ἁμαρτία;

Πραγματικά, τὰ πράγματα εἶναι τόσο ἁπλά. Εἶναι ἄλλο πράγμα νὰ κάνεις κάτι καὶ νὰ ξέρεις ὅτι διαπράττεις ἁμαρτία, καὶ ἄλλο νὰ κάνεις κάτι καὶ νὰ πιστεύεις ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ἁμαρτία. Στὴν πρώτη περίπτωση ἴσως κάποια στιγμὴ μετανοήσεις. Στὴν δεύτερη ποτέ. Εἰδικὰ γιὰ τοὺς νέους, τουλάχιστον αὐτὴ ἡ διάκριση πρέπει νὰ καθίσταται σαφής. Προφανῶς, τὸ μόνο σωστὸ εἶναι νὰ μὴν διαπράττεις/σκέφτεσαι θετικὰ αὐτὸ τὸ πράγμα. Ἀκόμη κι ἔτσι, τὸ 2ο ἀπὸ τὸ 3ο στάδιο διαφέρουν.

Πάντως, μαζικὴ δημοκρατία καταναλωτική (μὲ ἀνθρώπινα ἀντικείμενα ποὺ αὐτεξουσίως καὶ διαρκῶς ἀλλάζουν ἐρωτικοὺς συντρόφους καὶ σχέσεις -ἔστω καὶ «διατηρώντας τὶς ἱεραρχήσεις») καὶ Χριστιανισμὸς δὲν πᾶνε μαζί. Ἄντε τὸ πολὺ συμπορεύονται ὡς ἀντικαταναλωτικὴ χίπικη δηθενιὰ καὶ μόδα ρούχων («ἀναρχική»), ποὺ πολὺ σύντομα χωρίζουν τοὺς δρόμους τους μὲ τὸν ἐξίσου ἀντικαταναλωτικὸ Χριστιανισμὸ καθόσον ἡ πρώτη δὲν ἀναγνωρίζει τίποτε ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἐλευθερία ἐνῶ ὁ δεύτερος ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σωστὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας.

* Ἀ. Πολυχρονιάδη, Ἀποδομητὲς τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 2021.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

16 Responses to νεορθόδοξες ἀγάπες

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Μπράβο, χρυσέ μου ἄνθρωπε!
    Ν᾽ ἁγιάση τὸ στόμα σου!

    Θυμᾶμαι ἀ κ ρ ι β ῶ ς τέτοιες καταστάσεις (καὶ ἄγονες συζητήσεις), μὲ «ψαγμένους», «ἀντι-οργανωσιακούς» «Χριστιανοὺς» (οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἤθελαν νὰ χουφτώνουν καὶ νὰ γ@#%&ε ἀκομπλεξάριστα) πρὶν ἀπὸ τριάντα περίπου χρόνια, μὲ τὴν ἀφεντιά μου νὰ παρακολουθῆ καὶ νὰ παρεμβαίνη στὶς κουβέντες.
    Ἐξοργιστική, ὑπερνέφελη, αὐτόχρημα ἀθεολόγητη ἡ ἐπιχειρηματολογία τους. Διαστροφὴ τῶν κειμένων καὶ τῆς κοινῆς λογικῆς. Πολὺ σωστὰ τοὺς «τὰ χώνεις».
    Ναί: Νικολαϊτες.
    Αὐτὸ ἦσαν τελικά. Μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε μὲ σιγουριὰ πλέον.
    Φάνηκε κι ἀπ᾽ τὴν μεταγενέστερη κατάντια τους, ἄλλωστε, μὰ καὶ ἀπὸ τὸ ποιὸν τῶν ἐπιγόνων τους.
    [Τουλάχιστον, ὅμως, οἱ περὶ ὧν ὁ λόγος, ἦσαν ἀκόμα straight, τοῦ ἑτεροφύλου ἔρωτος, τὸν καιρὸ ἐκεῖνο, Τοῦτοι ᾽δῶ, οἱ ἐπίγονοί τους, ὅπως βλέπουμε καθημερινά,παράγουν ἀκατάπαυστα διάφορα θεολογικὰ ἐπεξευρήματα, γιὰ νὰ μᾶς δικαιολογήσουν λάου-λάου καὶ τὸ που*@#!ηλίκι …]

    Τοὺς τρολλάραμε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη μὲ προσόμοιον,
    εἰς ἦχον πλάγιον τοῦ πρώτου, πρὸς τὸ «χαίροις ἀσκητικῶν» :

    «Χαίροις, Νεορδοδόξων ὁμάς,
    τῆς γυναικὸς καὶ τῆς πίπας [ἤγουν καπνοσύριγγος] οἱ πρόμαχοι,
    «Σωτῆρος» οἱ καθαιρέται καὶ τῆς «Ζωῆς» ὑβρισταὶ
    καὶ τοῦ Νικολάου οἱ διάδοχοι,
    Χριστοῦ διαφθείραντες τὸν λαὸν ξένοις δόγμασιν
    καὶ ταῖς ποικίλαις ἡδοναῖς οἱ δουλεύσαντες,
    Θείας τε Δικαιοσύνης πολέμιοι.
    Ὅθεν τὴν Πλάκα οἰκήσαντες [Μετόχι Παναγίου Τάφου – Ἵδρυμα «Γουλανδρῆ – Χόρν»] κλπ. κλπ. …»

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Θυμᾶμαι, πάντως, καὶ τὶς «Χριστιανὲς» γκόμενες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ποὺ θὰ τὶς χαρακτήριζες «ἀναρχοθεοῦσες» : λυσίκομες, ἄβαφτες, μὲ κάτι γιλεκάκια πάνω ἀπὸ «ἔθνικ» σταμπωτὰ ροῦχα, μὲ ποδήρη φούστα καὶ μὲ μποτίνια. Κάμποσες (στὰ late 80s) καὶ μὲ παλτὸ Μοντγκόμερυ.
    Μοῦ φαινόταν ὅτι βγάζαν λίγη ὑστερία ἢ – στὴν καλύτερη- ἀφόρητη εὐήθεια.
    Ψάχναν κι αὐτὲς γιὰ ταῖρι. Σὲ διαλέξεις, συναυλίες, τσαγερὶ, καφετέριες καὶ ἐκκλησιαστικὲς παννυχίδες.
    Ἐκστασιάζονταν, πράγματι, μὲ τὶς ὑψιπετεῖς φιοριτοῦρες περὶ «ἐκστατικῆς αὐθυπέρβασης» καὶ «ὑπαρκτικῆς ἑνοείδειας» καὶ «ὀντολογίας», ποὺ τοὺς πέταγαν ὡς καμάκι οἱ -ἐκ τοῦ προχείρου διαβασμένοι- ἄρρενες.
    Τουλάχιστον εἴδαμε κατόπιν αὐτοῦ κάποια εἰδύλλια νὰ πλέκωνται καὶ συνεπείᾳ τούτων νὰ γεννιοῦνται καὶ κάποια παιδάκια μέσα στὰ 90s.
    Ἐνῶ τώρα …

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η ak1970 λέει:

    Μπαίνω στον πειρασμό να σκεφτώ ότι υπάρχει σχέση μεταξύ 1) μιας κολοβωμενης Ορθοδοξίας που την προσαρμόζουμε όπως μας βολεύει για να δικαιολογεί τις αμαρτίες μας και 2) στην ανατροφή κακομαθημένων τέκνων που δεν τολμά κάποιος να τα τιμωρήσει μη τυχόν και αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Σίγουρα. Μετά τα 14 -15 πάντως,κάπου εκεί τέλος πάντων, δεν ξέρω κατά πόσο η τιμωρία πιάνει. Είναι κι οι γονείς που υπάρχουν μόνο για να δίνουν λεφτά

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η ak1970 λέει:

        Αν φτάσει στα 15 και πρέπει να το τιμωρεις, χάθηκε το παιχνίδι. Βέβαια, υπάρχουν διαφορετικές κλιμακωσεις και διαφορετικά είδη τιμωριών. Το πρόβλημα πάντως παραμένει: εάν έχεις μια οικογένεια (όπου υπάρχει και αυτή !) η οποία συγχωρεί τα πάντα ή δεν ασχολείται, πώς θα έρθει η εκκλησία/Ορθοδοξία να βάλει όρια ;;; Να στραπατσαρει τον δυσθεώρητο εγωισμό του νέου/εφήβου ή και ενήλικα ακόμα ;

        Μου αρέσει!

      • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

        Ἀναγκαστικά, ὅ,τι ἔχεις νὰ πεῖς ἐπὶ τοῦ θέματος θὰ τὸ πεῖς μεταξὺ σοβαροῦ καὶ ἀστείου ὣς μιὰ ἡλικία ποὺ μετρᾶ ἡ γνώμη σου. Μετά, δὲν ξέρεις ἂν θὰ σὲ παίρνουν στὰ σοβαρά.

        Μου αρέσει!

  4. Παράθεμα: To αδιέξοδο της ανθρωπολογικής ερμηνείας (ή παίζοντας τσέλο στα ερείπια) – manolisgvardis

  5. Ο/Η Δ.Μ. λέει:

    Όταν κρίνεις, ερμηνεύεις ή προσπαθείς να διαμορφώσεις ένα πράγμα «Β» έχοντας ως βασικό κριτήριο ένα πράγμα «Α», τότε δέχεσαι εκ προοιμίου ότι το πράγμα «Α» που χρησιμοποιείς ως κριτήριο είναι ανώτερο αξιολογικά του πράγματος «Β», το οποίο και υποτάσσεις στο προηγούμενο. Στην περίπτωση των κάθε απόχρωσης νεορθοδόξων, το «Α» είναι τα δεδομένα του κόσμου, το «πνεύμα της εποχής», η νεωτερικότητα ως κοσμοθεωρητικό σύστημα, ενώ το «Β» είναι η ορθόδοξη πίστη, η οποία θα πρέπει να υποταχθεί στα δεδομένα του σύγχρονου κόσμου και να εκφυλισθεί σύμφωνα με αυτά. Οι νεορθόδοξοι και γενικώς οι κάθε λογής μοντερνιστές «πιστοί» δεν είναι Ορθόδοξοι, ούτε καν Χριστιανοί. Διότι πάνω από όλα πιστεύουν στο είδωλο της «προόδου».

    «Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε· φονεύετε καὶ ζηλοῦτε, καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν· μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε, διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς· αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε.μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες! οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν; ὃς ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται.» (Ιακ. 4, 1-4)

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Ἡ τρέλλα (γιατὶ περὶ τρέλλας πρόκειται) τῆς ἀναγωγῆς τῶν πάντων στὴ σχέση, εἴτε ἠθικὰ εἴτε ὡς πραγματικότητα (ὀντολογικά) εἶναι σαφέστατα ἐπιρροὴ τῆς φυσικῆς καὶ τῆς δυτικῆς φιλοσοφίας. Ἐντάξει, τὸ ξέρουμε ὅτι ὁ Πατέρας λέγεται Πατέρας ἐπειδὴ ἔχει σχέση πατρικὴ μὲ τὸν Υἱό. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀφορᾶ γενικὰ τὴν πραγματικότητα πέρα ἀπὸ τὶς σχέσεις μεταξὺ τῆς Ἁγίας Τριάδας, δηλαδὴ δὲν συνιστᾶ ἐξηγητικὴ-φυσικὴ ἀρχὴ τῶν πραγμάτων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἐντολὴ «νὰ ἀγαπᾶς τὸν πλησίον ὅπως τὸν ἑαυτό σου» δὲν προϋποθέτει μιὰ ἐξηγητικὴ ἀντίληψη (μοντέλο) τῆς πραγματικότητας σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «τὸ πρόσωπο εἶναι ἡ συνισταμένη τῶν σχέσεων». Ἀντίθετα, προϋποθέτει μιὰ σχέση ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἄτομα: ἀγαπῶ τὸν ἑαυτό μου, γι’ αὐτὸ προκύπτει ἡ σχέση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον. Δηλαδή (τελείως ἀντίστροφα ἀπὸ τοὺς «ὀρθόδοξους σχεσιολόγους») προϋποθέτει 2 ἄτομα, παγιωμένα* (κι ὄχι δυνάμενα νὰ ἀλλάξουν ριζικὰ καὶ νὰ γίνουν τελείως «διαφορετικὰ πρόσωπα» χάρη σὲ μιὰ νέα σχέση ἢ πλειάδα σχέσεων), δεδομένα, διακριτά, ἀσχέτως ἐπιδράσεων καὶ παλαιότερων συσχετισμῶν μὲ τὸ περιβάλλον, ἀνθρώπους καὶ παραστάσεις (δὲν μᾶς ἀφοροῦν), τὸ ἐγὼ-ἑαυτό καὶ τὸν πλησίον, και μόνο ἐπειδὴ ὑπάρχουν αὐτὰ μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ὑπάρξει -ἐδῶ καὶ τώρα- μιὰ σχέση ἀγάπης: ὅπως τὸν ἑαυτό σου. Ἐὰν ὁ ἑαυτός σου εἶναι μιὰ ἁπλὴ συνισταμένη τῶν σχέσεών σου, δηλαδὴ ἐὰν μεταβάλλεται τόσο ριζικὰ ὥστε νὰ γίνεται κάτι ἄλλο ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ (ἀφοῦ ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ σχετίζεσαι), ὅπως καὶ νεοφιλελεύθερες-δικαιωματιστικὲς ἀντιλήψεις προτείνουν, τότε δὲν ὑπάρχει ὡς σταθερὰ ἡ ὁποία θὰ δημιουργήσει μιὰ σχέση ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον.
    Τὸ ξεχείλωμα τῆς ἔννοιας τῆς σχέσης ἤδη ὑπάρχει στὸ Γιανναρᾶ καὶ τὴν «σχέση ἐν τῆ ἀπουσία», π.χ. τοῦ φιλότεχνου θεατῆ μὲ τὸν πίνακα ζωγραφικῆς ἑνὸς πεθαμένου ἀπὸ καιρὸ ζωγράφου. Τέτοια ψευτοσχέση εἶναι ἕνας ναρκισισμός, ἀφοῦ πλάθεται ἕνα φάντασμα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ θεατὴς ἔχει σχέση καὶ «εἶναι σὲ διάλογο», δηλαδὴ τὸ κάνει καὶ τὸ πλάθει -ὁ θεατὴς τὸ φάντασμα- ὅ,τι νομίζει. Τελικά, ὁ ζωγράφος γίνεται μαριονέτα στὸ φανταστικὸ κόσμο τοῦ θεατή. Ἀλλὰ κι αὐτὸ εἶναι μιὰ «σχέση» κατὰ τὸν Γ.

    * Στὴν ἔσχατη, τὸ γονίδιο ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴ «σχέση δυὸ ἀνθρώπων» (τῶν γονιῶν) δὲν ἦταν καθόλου ἀποτέλεσμα ὀρθολογικῆς ἐπιλογῆς τους. Π.χ. ἀκόμη καὶ τὸ φύλο τοῦ ἐμβρύου (μὲ ὅλα τὰ συνεπαγόμενα στερεότυπα καὶ τάσεις βιαιότητας ἢ θηλυπρέπειας, ἀνικανότητας ἢ ἱκανότητας γιὰ τὸ α ἢ β πράγμα καὶ ἐγκεφαλικὴ ἱκανότητα) δὲν μπορεῖ νὰ τὸ καθορίσει ἡ ἀγαπητικὴ σχέση. Εἶναι ζήτημα πέρα ἀπὸ τὴ σχέση. Καὶ εἶναι παγιωμένο, καὶ δὲν ἀλλάζει ἀκόμη κι ἂν κάποιος ἀλλάξει φύλο: θὰ ἔχει διαμορφωθεῖ ὣς τὴ στιγμὴ τῆς ἀλλαγῆς φύλου ἀπὸ τὴν τεστοστερόνη ἢ τὴν ἀπουσία της, καὶ μπορεῖ νὰ πάθει (ὡς «γυναίκα») καρκίνο τοῦ προστάτη, καὶ πάντα θὰ ἔχει γονίδια XY. Ἡ σχέση ἔχει ἐπίδραση, ἀλλὰ δὲν ὁρίζει ἀποφασιστικὰ τὴν πραγματικότητα, ὥστε οἱ μία μετὰ τὴν ἄλλη σχέσεις-ἐπαφὲς νὰ εἶναι συνιστῶσες τῆς προσωπικότητας. Γιὰ παράδειγμα, εἴμαστε πραγματικὰ ἀδιάβροχοι ὡς ψυχοσύνθεση μπροστὰ σὲ κάποιον ποὺ ἐκπροσωπεῖ (στὶς διακηρύξεις του) τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα πρεσβεύουμε: ἡ Σχέση μας μαζί του δὲν εἶναι μιὰ συνιστώσα τῆς προσωπικότητάς μας. Ἀκόμη καὶ ἡ ἐπίδραση τῶν γονιῶν, ἀφενὸς δημιουργεῖ ὣς κάποια ἡλικία συνήθειες καὶ τρόπους σκέψης (κι ἀνάλυσης) ποὺ δὲν ἀλλάζουν πολὺ παρὰ τὶς ἑπόμενες συναναστροφές, ἀφετέρου ἡ ἴδια ἡ ἐπίδραση τῶν γονιῶν μετὰ τὰ 15-16 (ἂς ποῦμε) παρ’ ὅλο ποὺ παραμένει ἴδια δὲν ἔχει κανένα ἀποτέλεσμα πλέον (δὲν τοὺς ἀκούει τὸ παιδί, δὲν εἶναι πλέον ἡ προσωπικότητά του προϊὸν τῆς σχέσης του μαζί του, ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ καὶ γιὰ πολὺ ἀργότερα). Ἄλλοτε, καὶ συχνά, λέμε: ὁ παππούς του (ποὺ δὲν τὸν γνώρισε) ἦταν καλόκαρδος ἢ σκληρός, καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ὁ ἴδιος ἔτσι, δηλαδὴ ἐξηγεῖται γονιδιακὰ-παγιωμένα ἡ προσωπικότητα κι ὄχι ἀποτέλεσμα μιᾶς σχέσης ποὺ ἀλλάζει ἢ μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὰ πάντα ἐντός μας**. Ἀκόμη καὶ ἄνθρωποι σκληροὶ ἢ εἴρωνες ἢ ὁρμητικοί, ἀσπαζόμενοι ἀντιλήψεις καλοσύνης, σεβασμοῦ ἢ ἀναμονῆς, συχνὰ δὲν ἄλλαξαν ἕως τὸ μεδούλι τῆς ὕπαρξής τους (π.χ. ἔγιναν σκληροὶ πρὸς κάποιους ἄλλους), δηλαδὴ ἡ σχέση τους δὲν ἄλλαξε τὸν «τυχαῖο» πυρήνα τῆς ψυχοσύνθεσής τους.

    ** Κι ἐννοεῖται, καθένας θὰ κριθεῖ διαφορετικὰ ἂν ἔχει π.χ. «ἐκ γενετῆς σκληρότητα», ἀπὸ κάποιον ποὺ ἐκ γενετῆς εἶναι ἀρνί.

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η ak1970 λέει:

    Με συγχωρείτε αλλά, όσο ενδιαφέροντα και αν ακούγονται (και είναι) αυτά τα περί σχέσεων των νεοορθοδοξων αλλά και τα δικά σας, είναι εντελώς δευτερεύοντα από άποψη Ορθοδοξίας και σωτηρίας της ψυχης ημών. Μήπως για αυτό δεν προσπαθούμε να είμαστε Ορθόδοξοι; Η οποιαδήποτε σχέση με ανθρώπους, ως προς τη σωτηρία μας, έπεται από την προσωπική, ατομική μας πίστη, μετάνοια, καθαρμό και θέωση. Αλλάζοντας σταδιακά εσύ, κατακτώντας κάθε στάδιο προς τη θέωση (με την καθοδήγηση του πνευματικού σου και με συνεχή, τεράστιο, προσωπικό αγώνα), πετυχαίνεις κάθε φορά άλλου είδους σχέση είτε με πρόσωπα είτε και με ολόκληρη την πλάση ακόμα. Θα ήθελα τη γνώμη σας.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Προφανώς δευτερεύοντα. Μόνο που αυτά, προσωπικά, εχω δει να χρησιμοποιούνται ως βάση για τη «χριστιανική δικαιολόγηση» διαφόρων πραγμάτων στη σημερινή εποχή και δη μεταξύ νεων. Δεν υπεισέρχομαι σε άλλα ζητήματα. Πιστεύω ότι πρώτα άλλαζει η σχέση με το Θεό και τότε μόνο μπορούν να αλλάξουν τα άλλα, κι ότι υπάρχει καλή αλλοίωση του καθένα (αν και κάθενας είναι χωριστή περίπτωση) ανάλογα με την αρχική στόφα του, αλλά αυτό ως συζήτηση έχει πολλές προεκτάσεις

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η ak1970 λέει:

        Συνεννοούμαστε απόλυτα. Υποψιάζομαι ότι συμφωνούμε σε πολλά περισσότερα. Δεν χρειάζονται άλλα λόγια επί του θέματος.

        Μου αρέσει!

  8. Ο/Η Δ.Μ. λέει:

    Μια και μιλάμε περί των αποδομητών της ορθόδοξης θεολογίας, να και ένα ακόμη παράδειγμα: https://anastasiosk.blogspot.com/2022/05/blog-post_733.html.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s