Λάβαρα τῆς Ρωμανίας, 11ος, 14ος αἰ.

Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη, Ἀρχὲς 14ου αἰ. Βιβλιοθήκη Βατικανοῦ, Vat. Lat. 2972:

Pietro Vesconte πρὸ 1321

Σημαία τοῦ 11ου αἰ.:

Vat. Gr. 752

 

Advertisements
Posted in Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἀπὸ τὰ βάθρα στοὺς βόθρους

Γιὰ νὰ σβήσει τὴ μνήμη τῶν προηγούμενων Ὀλυμπιονικῶν καὶ νὰ μὴ μείνει ἴχνος τους, διέταξε νὰ γκρεμιστοῦν ὅλα τὰ ἀγάλματα καὶ οἱ προτομές τους, νὰ συρθοῦν μὲ γάντζους καὶ νὰ πεταχτοῦν στὰ ἀποχωρητήρια

Σουητώνιος, Νέρων, 24.

Posted in Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμαίοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀποσύρσεις νομοσχεδίων

vana-daga-708

Τὸ ὅτι ἀποσύρθηκε ἆρον ἆρον τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὰ ζῶα δείχνει πῶς δουλεύουν, πέρα ἀπὸ δημοκρατίες, μοναρχίες, σοσιαλισμοὺς καὶ δικτατορίες, ὅλα τὰ καθεστῶτα: Ἂν –γενικά, τώρα– ἡ γκόμενα τοῦ ἀνηψιοῦ τοῦ ὑπουργοῦ δυσανασχετήσει μὲ μιὰ πολιτικὴ πράξη ἢ ἂν ὑπάρχει μιὰ ἰσχυρὴ ὁμάδα πίεσης καλὰ δικτυωμένη καὶ γαντζωμένη στὴν πολιτικὴ τάξη, τότε δὲν πᾶ νὰ πιστεύει ὅ,τι θέλει ἡ κοινωνία; Νόμος εἶναι τὸ δίκαιο τοῦ γαντζωμένου. Ἔτσι ἦταν ἀπὸ πάντα, καὶ ἔτσι ἦταν καὶ στὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὅλα τὰ καθεστῶτα εἶναι ἴδια, φυσικά.

Κρυφογελῶ μὲ τὴν ἄποψη ὅτι ὅλα αὐτὰ «μόνο στὴν Ἑλλάδα» ἢ «μόνο ἐπὶ Κρίσης» γίνονται: Δεῖγμα τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ ὅσων τὰ λένε. Ἔπειτα μᾶς φταίει κι ὁ πόντιος Σαββίδης καὶ τὸ ἀπαράδεκτο, πρωτοφανὲς μοντέλο ὑπόγειας μαφιοζο-λοῦμπεν πολιτικῆς ποὺ τάχα ἔχει εἰσαγάγει· τὸ ὅτι Μωριάς, Ρούμελη καὶ Κρήτη 200-100 χρόνια τώρα, θεραπεύουν τὸν τοπικισμό τους ἐμφανίζοντάς το (γαντζωμένα) ὡς φροντίδα γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἐθνο-κράτους καὶ κατηγορώντας γιὰ ἀντιπατριωτικὸ τοπικισμὸ τοὺς ὑπόλοιπους γιὰ αὐτὸ ποὺ οἱ ἴδιοι κάνουν x100 κι ὄχι τόσο πετυχημένα, δὲν εἶναι ἄσχετο. Εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα, τὸ μερικὸ νὰ ἐμφανίζεται ὡς σύνοψη τοῦ γενικοῦ. Ὁ μεγαλόψυχος ἀνθρωπισμός, ὡς γενικὸ αἴτημα, ἐπιβάλλει νὰ σκυλοποιηθεῖ ἡ ζωὴ ὅλων γιὰ χάρη τῶν λίγων.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι λιγοστεύουν, οἱ κρατοῦντες ἂς ὁρίσουν 10 σκυλιὰ ἀνὰ διαμέρισμα, γιὰ νὰ γουστάρουν. Ἄλλωστε, μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἡ μεγάλη ἀνάγκη γιὰ χρήματα καὶ νέους φόρους, ὑπάρχει ὅμως βαθύτερη ἰδεολογικὴ συγγένεια μεταξὺ φυγότεκνης Ἀριστερᾶς καὶ φιλελεύθερων, ἀγαπησιάρηδων φιλόζωων· μεταξὺ τροτσκυστῆ καὶ ἀγωνιζόμενης Καθημερινῆς, Κυριάκου καὶ ὁλημερὶς «στὸ δρόμο» ἐπαναστάτη. Ἂν τὸ ΣτΕ βγάζει σκοταδιστικὲς ἀποφάσεις καὶ ὁ Ὑπουργὸς ζητᾶ τὰ πρακτικὰ δικῶν στὶς ὁποῖες ἡ ἰδεολογία του ἔχασε, σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλιῶς. Τὰ λεφτὰ δὲν εἶναι τὸ πᾶν, εἰδικὰ στὶς τελευταῖες μέρες τῆς Πομπηίας.

Posted in φιλελεύθεροι, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Μαῦρες σελίδες

τοῦ νομοσχεδίου γιὰ τὰ ζῶα συντροφιᾶς, λέει ἡ ἀρθρογράφος. Ὡστόσο, ἐγὼ βλέπω ὡς στίγμα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τὸ νὰ ἀποτελοῦν τὰ ἀνήλικα παιδιὰ φορολογικὸ τεκμήριο ἀντὶ λόγο φοροαπαλλαγῶν, ἐνῶ τὰ ζῶα «συντροφιᾶς» (νά ποὺ οἱ σύντροφοι ἀπὸ κομμουνιστὲς ἔγιναν σκύλοι) νὰ εἶναι ἀπεριόριστα στὸν ἀριθμὸ ἀνεξαρτήτως τετραγωνικῶν τοῦ σπιτιοῦ στὴ δύστυχη πολυκατοικία ὅπου ὁ ἰδιοκτήτης τους ζεῖ, καὶ νὰ μὴν πληρώνει κανεὶς ἰδιοκτήτης γι’ αὐτά. Κοντολογίς, κατάντια εἶναι νὰ τιμᾶται ἀπὸ ἀνθρώπους ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ λιγότερο ἀπὸ ἐκείνη τῶν ζώων, τὸ νὰ ἐπιβαρύνεται ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ περισσότερο ἀπὸ ἐκείνη τῶν ζώων.

Νά τί, μεταξὺ ἄλλων, βρίσκει ἀπαράδεκτο ἡ ἀρθρογράφος:

Η δυνατότητα κάθε πολίτη να έχει ζώο θα εξαρτάται από τα τετραγωνικά του σπιτιού του. Για παράδειγμα για δύο ζώα απαιτείται, σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, χώρος 60 τμ. Δηλαδή στα 60 τμ θα μπορείς να έχεις 2 μολοσσούς, αλλά όχι 3 γάτες. Αν έχεις τρεις γάτες η τρία κανισάκια θα πρέπει να διαλέξεις ποια θα κρατήσεις και ποιο θα αφήσεις για να μην εξοντωθείς στα πρόστιμα.

Γιὰ νὰ ἔχουμε κάπως λιγότερο θόρυβο ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀδυνατώντας, πολὺ συχνά (ὄχι ὅλοι τους* ὁπωσδήποτε, ἀλλὰ πάρα πολλοί), νὰ συνάψουν ὁποιαδήποτε σοβαρὴ ἀνθρώπινη σχέση μαζεύουν 3-4 σκυλιὰ ἀδιαφορώντας γιὰ τοὺς συνανθρώπους τους σὲ ὅλη τὴ γειτονιὰ κι ὄχι τὴν πολυκατοικία μόνο. Λὲς καὶ εἶναι ἄνετος καὶ ὄχι ἀσφυκτικὸς ἕνας χῶρος 60 τ.μ. γιὰ τρία ζωντανά (ἰδιοκτήτη καὶ δύο ζῶα ποὺ χοροπηδοῦν). 160 τ.μ. ἔπρεπε νὰ εἶναι.

Εἶναι ἀντιζωικὴ βεβαίως, ἡ ἰδέα ὅτι ἕνα ἄγριο πλάσμα τῆς Φύσης, ποὺ δὲν καταλαβαίνει πολλὰ – πολλὰ ἀπὸ λ.χ. ἀσανσέρ, ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ καὶ πολιτισμό (ὧρες κοινῆς ἡσυχίας), καὶ ποὺ ἔχει ἀνάγκη γιὰ κυνήγι καὶ τρέξιμο διαρκῶς (κι ὄχι γιὰ μιὰ πρωινὴ ἢ βραδινὴ βόλτα ἁλυσσοδεμένο σὲ ἕνα παρκάκι ἢ στοὺς ἀστικοὺς στενόδρομους), θὰ πρέπει νὰ περάσει ὅλη του τὴ ζωὴ σὲ ἕνα κλουβὶ-διαμέρισμα (καὶ μπαλκόνι, κατὰ τὶς ὧρες ποὺ ὁ ἰδιοκτήτης του ἀπουσιάζει στὴ δουλειά) μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ὁ ἰδιοκτήτης του δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ μὲ ἀνθρώπους.

Ὅσα συναισθήματα κι ἂν ἀνταλλάσσονται μεταξὺ διαφορετικῶν ζωικῶν εἰδῶν, τὸ εὖρος τους ποτὲ δὲν θὰ εἶναι τόσο ὅσο ἐκείνου τῆς ἀνταλλαγῆς συναισθημάτων μεταξὺ ἀνθρώπων. Καὶ τὸ ζῶο βιάζεται, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ ὅπως τὸ βρέφος νὰ ἀνέλθει κάποτε στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἐνήλικα, καὶ ὁ ἄνθρωπος ὑποβιβάζεται / στριμώχνεται ὅταν ἡ ζωοφιλία ὑφίσταται σὲ βάρος τῶν ἀνθρώπινων σχέσεων. Ἐκτὸς κι ἂν μὲ τὸ ζωντανό σας μιλᾶτε περὶ τέχνης, ζωγραφίζετε καὶ φιλοσοφεῖτε, ἢ συζητᾶτε γιὰ τὶς ταινίες. Τώρα ποὺ τὸ σκέφτομαι, πάει στράφι κι ἐκεῖνο τὸ «οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον» (Γένεσις Β’ 18). Σύμφωνα μὲ τὴν τάχα φιλοζωικὴ ἀντίληψη, δὲν χρειαζόταν ἡ Εὔα, ὁ συνάνθρωπος. Ἀρκοῦσαν τὰ ζῶα. Ὅμως ἡ σχέση ἀνθρωπου – ζώου ἦταν αὐτὴ τῆς κυριαρχίας: ὅποιος ὀνοματοδοτεῖ κάποιον, κυριαρχεῖ σὲ αὐτόν, τοῦ ὁρίζει τὸ σκοπό – οὐσία του (Γένεσις Β’ 20, καὶ μόνο μετὰ τὴν Πτώση, ὅταν ἰσχύει μεταξὺ ἀνθρώπων ὁ νόμος τοῦ ἰσχυροῦ, ὀνοματοδοτεῖ ὁ ἄντρας τὴ γυναίκα, βλ. Γένεσις Γ’ 20). Ἡ κυριαρχία τοῦ ἰδιοκτήτη, βέβαια, ἔγκεται στὸ ὅτι ὄχι ἁπλῶς ὀνοματοδοτεῖ ἀλλὰ ἀγοράζει ἕνα ζωντανό. Ἂν αὐτὸ τὸ ἔβαλα γιὰ πρόκληση ἢ ὄχι, διαλέξτε σεῖς.

Ἂν ἀκόμη κι οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀσφυκτιοῦν στὸν σύγχρονο ἀστικὸ πολιτισμό, σὲ ἕνα δημιούργημα ἀποκλειστικὰ ἀνθρώπινο, πόσο μᾶλλον τὰ ζῶα «συντροφιᾶς», ποὺ  ὑποφέρουν καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸν ἀνθρώπινο πολιτισμό, οὔτε ὡράριο ἐργασίας καὶ καταστημάτων. Ἐπὶ χιλιετίες, τὰ οἰκόσιτα ζῶα ζοῦσαν σὲ σπίτια μὲ αὐλή, σὲ χώρους πολὺ μεγαλύτερους τῶν 60 καὶ τῶν 200 τ.μ., ἀμολημένα κι ἄνετα. Ὁ ἐγκλωβισμός τους χάριν τῆς «συντροφιᾶς» σὲ ἕνα πατάρι δὲν εἶναι φιλοζωισμός, εἶναι τὸ ἀντίθετο. Θὰ ἀκούσετε ὀργισμένους «ζωόφιλους» νὰ ζητοῦν τὸ δικαίωμά τους στὸν σκύλο διαμερίσματος.

Ἀφήνω, φυσικά, τὸ ὅτι δὲν δίνουν σημασία στὴν ἀνάγκη τῆς γειτονιᾶς γιὰ ὕπνο καὶ ἡσυχία. Τὸ θεωρῶ δεδομένο. Ὡστόσο, δὲν εἶναι ὅτι ἀγαποῦν τὰ ζῶα περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς. Τὸν ἑαυτούλη τους σκέφτονται βεβαίως, κι ὄχι τὸ δικαίωμα τοῦ ζώου νὰ ζεῖ ἄνετα κι ἐλεύθερο. Ἐσένα, ζωόφιλε, θὰ σ’ ἄρεσε νὰ σ’ ἔχουν σὲ ἕνα κλουβὶ καὶ νὰ σὲ κοιτᾶ κάποιο ἄλλο ἰσχυρότερο ζῶο χωρὶς νὰ σὲ ἀφήνει νὰ φύγεις καὶ μιλώντας σου στὰ ἀλαμπουρνέζικα; Γιὰ νὰ σκεφτῶ, στὶς φυλακές (ὅπου τρῶς δωρεάν) δὲν εἶναι μιὰ παρόμοια κατάσταση; Δὲν εἶναι ζωόφιλοι, λοιπόν. Πρέπει νὰ τοὺς τὸ πεῖ κάποιος. Εἶναι ἀντικοινωνικοί, καὶ μισόζωοι. Μόνο στὰ χωριὰ τὰ ζῶα, λοιπόν. Σὲ ἄμεση καὶ διαρκὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ χῶμα, τὸν ἀέρα, τὸ χιόνι.

 * δεν συμπεριλαμβάνω, γιὰ παράδειγμα, φιλόζωους γονεῖς.

Posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ὀπίσθιες ἔρευνες

αὐτά τὰ πεπαιδευμένα

Σε όλα τα παραπάνω ταιριάζει αντί επιλόγου ένα σχόλιο του φιλοσόφου Στέλιου Ράμφου, που διατύπωσε στο πρόσφατο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών όταν έλαβε γνώση κάποιων από τα ευρήματα της έρευνας. «Η Ελλάδα έχει έναν τρόπο σκέψης και αισθήματος, που είναι κυριαρχικά παραδοσιακός. Είναι μέχρι το μεδούλι συντηρητική χώρα και δεν βρίσκει συντελεστές ασφαλείας ισχυρότερους από εκείνους που προσφέρει η παράδοση». Προφανώς η παρατήρηση αυτή είναι οξυδερκής. Μπορούμε όμως να προσβλέπουμε στην εθνική μας έφεση στις αντιφάσεις για να επιτύχουμε την κρίσιμη στιγμή το κατά Ελύτη «άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά».

s5_250318_ereyna-thumb-large

47,8% εἶναι καλὸ ποσοστό, γιὰ ἀρχή (13,7+34,1). Εἶναι βέβαια κι ἕνα 52%, ποὺ ἐπανέφερε τὸ Ἰσλάμ, καὶ θὰ ἐξισλαμιστεῖ. Ἀλλὰ μποροῦμε καὶ καλύτερα, ὅπως λέει τὸ ἄρθρο. Ἐννοῶ, νὰ αὐξηθοῦν οἱ παρενοχλήσεις -ἀφότου ἢ πρὶν ἐξισλαμιστεῖ τὸ 52%- ὥστε νὰ πραγματωθεῖ ἡ αὐτοεκπληρούμενη προφητεία τῶν ἀντιεθνολαϊκιστῶν «Εἴμαστε ἀχρεῖοι βάρβαροι». Μιὰ δημοσκοπικὴ βόλτα, βέβαια, στὶς γειτονικὲς χῶρες, μὲ τοὺς λαοὺς τῶν ὁποίων συμβιώσαμε ἐπὶ αἰῶνες ἀλλὰ ἔχουμε ἀντίθετα χούγια, θὰ ἔδειχνε πολλά.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ελλάδα | Tagged , , , | 2 Σχόλια

Μπεράτια

 

Posted in παράδοση, μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Καπετὰν Λούκας // Βουνὰ μὴν καμαρώνετε

Καπετὰν Λούκας

Posted in παράδοση, Χωρίς κατηγορία, μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Τριμπαλιστάν

Γενικά, τίποτε μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει σημασία, κονδυλικὰ-περιγραφικὰ ἂς ποῦμε, ὡς προϋπόθεση τῆς γνώσης (ἀποστασιοποίηση). Εἰδικά, ὅμως, ὅταν μιὰ γειτονικὴ ὁμάδα ἀνθρώπων, τὸ τουρκικὸ ἔθνος, πιστεύει ὅτι ἔχει καὶ παραέχει σημασία ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ ἡ ἀναβίωσή της (προφανῶς καλύτερη τῆς Βυζαντινῆς), ἐνῶ ἐμεῖς κρίνουμε ὡς φιλολογικὴ τὴ συζήτηση περὶ Βυζαντίου καὶ Ὀθωμανῶν ἢ ἐθνους-κράτους καὶ Αὐτοκρατορίας (γενικά) ἢ βλέπουμε ὡς θέμα γηπεδικοῦ γούστου τὴν συλλογικὴ ἐπιβίωσή μας (ἐνῶ εἶναι θέμα καὶ τοῦ τί ἔσφαξε ἡ Τουρκία-Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τί ἡ Ἑλλάδα), τότε ἐμεῖς ἀποδεχόμαστε – «συνυπογράφουμε» τὴ μοίρα μας ρητά, κι ὄχι ἁπλῶς ἀνεπίγνωστα καὶ παραζαλισμένα ὅπως κάναμε ἕως τώρα.

Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντιπεῖ κάποιος εἶναι ὅτι ὡς ἄτομα-μονάδες δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε κάτι, καὶ κατὰ συνέπεια δὲν χρειάζεται κάποιο ἰδιαίτερο πάθος. Σωστό, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο πράμα. Κανεὶς δὲν μίλησε γιὰ παντοδυναμία. Εἶναι ἄλλο πράγμα ὅμως ἕνα σύνολο ἀνθρώπων ποὺ πηγαίνει σὲ πόλεμο γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴ χώρα του ἔχοντας κατὰ νοῦ ὅτι «δὲ χρειάζεται νὰ παθιαστεῖς» ἀπὸ ἕνα σύνολο ἤδη παθιασμένο. Ἄλλωστε, ἡ μυθολογία περὶ ἀγριανθρώπου ἐθνικιστῆ ποὺ σκέφτεται 24 ὧρες τὴν ἡμέρα τὸ ἔθνος του δὲν ἐπαληθεύεται ἀπὸ τοὺς καλόκαρδους, φιλόξενους καὶ εἰδικὰ φιλικοὺς πρὸς ἐμᾶς ἁπλοὺς Τούρκους πολίτες τῶν μικρασιατικῶν παραλίων, οἱ πρόγονοι (ἐπίσης καλόκαρδοι) τῶν ὁποίων μιὰ μέρα ἀγρίεψαν κι ἔβαζαν κρέατα στὰ χασάπικα μὲ ἐπιγραφὲς «κρέας γκιαούρη». Ἔτσι θὰ κάνουν καὶ σὲ κάποια ἑπόμενη φάση, ἂν τοὺς τὸ πεῖ κάποιος. Ἕως τότε, εἶναι μιὰ χαρὰ ἄνθρωποι. Ἀλλιῶς δουλεύει ὁ ἐθνικισμός – τριμπαλισμός (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικά), ὄχι σὰν τὶς ταινίες τοῦ Χόλυγουντ, ἢ ψυχωτικοὺς γνωστοὺς ἕλληνες πολιτικούς.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, τὰ ἔθνη δὲν εἶναι «φυλές μεταμοντέρνων χαζῶν ποὺ θέλουν μπαμπά, γιὰ νὰ μὴν ἀλληλοσφάζονται ἐπ’ ἄπειρον», ὅπως τὸ κείμενο ποὺ σχολίασα ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ (π.χ. ἡ φυλὴ ὅσων παίζουν διαδικτυακὰ παιχνίδια, ὅσων κουρεύονται ἔτσι κι ὄχι ἀλλιῶς), δηλαδὴ ὄχι μόνο δὲν εἶναι κενὰ νοήματος κατασκευάσματα σκέτου «γούστου» (οὔτε βέβαια στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἰσλαμιστῆ), ἀλλὰ εἶναι ὁλόκληροι κόσμοι – πολιτισμοί, περιεκτικοὶ κι ὄχι ἀποσπασματικὰ πράγματα («δὲν μὲ νοιάζει τί τρώω, ἀρκεῖ νὰ παίζω παιχνίδια»). Τὸ νὰ δεῖς ὅλη αὐτὴν τὴν κατάσταση ὡς τριμπαλισμὸ ἐλλείψει Ἰουστινιανοῦ ἢ Βρετανικῆς Αὐτοκρατορίας εἶναι νὰ συγχέεις τὰ ἀσύγχυτα. Τὸ νὰ νοσταλγεῖς μάλιστα (ἀφοῦ τὰ τσουβαλιάσεις) κάποια γενικὰ Αὐτοκρατορία ἢ μονάρχη ἢ σοφό, γιὰ κάθε εἴδους φυλές, δὲν ξέρω κατὰ πόσο εἶναι μιὰ ἐνδιαφέρουσα ἢ ἐφικτὴ πρόταση. Πάντως, γιὰ τὶς «φυλές»-ἔθνη δὲν εἶναι, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὶς ἐπαναστάσεις τους.

 

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀντιδραστικὸς ἀντιεθνικισμός

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀναδημοσίευση κειμένου ἐδῶ, ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Κ. Χατζηαντωνίου, Ἐθνικισμὸς καὶ ἑλληνικότητα, Ἀθήνα 20032:

Ὁ ἐθνικισμὸς ὡς κίνημα ἀφύπνισης καὶ αὐτοσυνειδησίας τῶν ἐθνῶν, ὡς αἴτημα ἐθνικοῦ ἐλέγχου τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τὰ μεγάλα πολευνικὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ τὶς ἰμπεριαλιστικὲς χῶρες τῆς Δύσης.

Ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1950…ἀρχίζει μιὰ συντονισμένη ἐπίθεση στὰ πανεπιστήμια. Ὁ φόβος τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ τῆς ἀποικιοκρατίας ἀπέναντι στὰ ἐθνικιστικὰ κινήματα τῆς Ἀσίας, τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς ποὺ ξεκινοῦσαν μακροὺς ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες. Ἔπρεπε νὰ βρεθεῖ ἰδεολογικὸ περικάλυμμα τῆς ἰμπεριαλιστικῆς ἀντίδρασης γιὰ νὰ συνεχιστεῖ ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ τρίτου κόσμου. Καὶ τὸ βρῆκαν μέσα ἀπὸ τὴν ἀντι-ἐθνικιστικὴ ρητορεία τῶν ἀγγλικῶν κυρίως πανεπιστημίων. Τί σύμπτωση. Ἡ γηραιὰ Ἀλβιὼν ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἐθίγη ἀπὸ τὸ ξήλωμα τῆς ἀποικιοκρατίας.

Πρόκειται γιὰ ἐπιστροφὴ τῆς πολιτικῆς ἐκεῖ ποὺ κυριαρχοῦσε ἡ αὐθαιρεσία τῶν τυράννων.

Πίσω ἀπὸ τὴν «ἀντιεθνικιστικὴ» ρητορεία κρύβεται ἡ ἱερὰ συμμαχία μιᾶς διπλῆς ἀντίδρασης: Ὁ ἰμπεριαλισμὸς ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ χτυπήσει τὴ μοναδικὴ ἰδεολογία ποὺ τὸν ἀντιμάχεται πραγματικὰ καὶ οἱ ὁμάδες ταξικῶν συμφερόντων ποὺ θέλουν νὰ ἐπιβάλουν τὴν κυριαρχία τους ἐπὶ τοῦ ἔθνους.

Μὲ τὰ παραπάνω συμφωνῶ, καὶ νομίζω ὅτι ἐξηγοῦν πολὺ καλὰ τὸ ἀναδημοσιευμένο κείμενο στὰ ΜΚΔ. Ὅσο λιγότερος «ἐθνικισμὸς τῶν ἠλίθιων πρωτόγονων» τόσο λιγότερο αἷμα καὶ δάκρυα γιὰ τὴν Ἀνθρωπότητα, ποὺ ζοῦσε καλύτερα ὑπὸ τοὺς Ὀσμανοὺς θεοκράτες καὶ τοὺς Βρετανοὺς ἰμπεριαλιστές, αὐτὸ λέει τὸ κείμενο ἀνερυθρίαστα. Οἱ ἰθαγενεῖς ἠλίθιοι ὑπέστησαν ἐμφύτευση δυτικῶν ἰδεῶν καὶ ἔγιναν ψυχανώμαλοι τροτσκιστές. Τὸ ὅτι τὸ 1821 ἦταν καὶ εἶναι ἀνολοκλήρωτο (ὡς ἐκδίωξη τῶν Ὀσμανῶν -καταρχάς, στὴν Κύπρο) δὲν φαίνεται νὰ συνυπολογίζεται στοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ὑπῆρχε μιὰ ἰδεολογία «διαρκοῦς [ἐθνικῆς] ἐπανάστασης» στὴν Ἑλλάδα· αὐτὸς ὅμως εἶναι ὁ λόγος. Πεπολιτισμένοι «ἐξ ἰθαγενῶν», ποὺ ἔχουν ἐσωτερικεύσει τὴν κοσμοθέαση ἐθνῶν τὰ ὁποῖα ἔχουν λύσει πρὸ αἰώνων (ἢ ἀπὸ πάντα, σὰν τὴν νῆσο τῆς Ἀγγλίας) τὸ ἐθνικὸ ζήτημα, μποροῦν φαντασιακὰ νὰ βλέπουν μὲ ἀπέχθεια «ψύχραιμου» ὅσα ἔθνη δὲν ἔλυσαν τὸ πρόβλημά τους –καὶ δὲν τὸ ἔλυσαν ἀκριβῶς ἐξαιτίας τῶν «πολιτισμένων ἐθνῶν» (βλ. αὐτοδιάθεση – Ἕνωση τῆς Κύπρου). Ὑπάρχει μιὰ φανταστικὴ φωλιὰ ὅπου καθένας μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ· ὅσον ἀφορᾶ τοὺς «ἐκ πρωτογόνων» (ἀντιδραστικοὺς) «ἀντιεθνικιστές», αὐτὴ ἡ φωλιὰ εἶναι ὁ «κοσμοπολιτισμὸς» ἐθνῶν / πολιτισμῶν ποὺ ἔχουν ἐπιλύσει τὸ ἐθνικό (κι ἔχουν γίνει ἀποικιοκράτες). Ἄλλωστε, βαρεθήκαμε τόση δυστυχία.

Δυὸ ἐπισημάνσεις, ποὺ ἔχουν ξαναγίνει στὸ ἱστολόγιο αὐτό, ἀλλὰ εἶναι ἡ ἐπέτειος, καὶ ἀξίζει νὰ παρατεθοῦν: Πρῶτον, ὁ ἐθνικισμὸς γενικὰ δὲν ἔχει κάποιο θετικὸ ἢ ἀρνητικὸ περιεχόμενο ὡς ἰδεολογία. Γιὰ παράδειγμα, στὰ μάτια μου, ὁ τουρκικὸς ἐθνικισμός, τὸ τουρκικὸ ἐθνοκράτος, δὲν εἶναι κάτι τὸ θετικὸ καὶ ἄξιο ὥστε νὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει. Βεβαίως, δὲν διαφέρει σὲ πολλὰ ἀπὸ τοὺς Ὀσμανούς, γιατὶ στοὺς Μουσουλμάνους ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους εἶναι ἀρκετὰ θολὴ καὶ συγκεχυμένη. Δὲν ὑπερασπίζομαι γενικὰ τὸ ἔθνος – κράτος, ἀλλὰ καταρχὴν μόνο τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος καθὼς καὶ τὸ κυπριακὸ κράτος. Γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ἐθνοκράτη, ἐπιφυλάσσομαι χωρὶς καταρχὴν νὰ ἀρνοῦμαι τὴ διάκριση ἀνάμεσα σὲ ἀμυντικὸ (ἔστω καὶ ὡς ἀπελευθερωτικὸ στὴν πράξη) καὶ σὲ ἐπιθετικὸ ἐθνικισμό. Ἐπίσης, ὁ ἐθνικισμὸς ὡς ὄνομα-φετὶχ δὲν ἔχει σημασία. «Ἐθνικιστὲς» ἔχουν αὐτοπροσδιοριστεῖ κεντρῶοι δημοκράτες ἀλλὰ καὶ φασίστες πολιτικοὶ ἀπόγονοι δωσιλόγων· δὲν ἀξίζει νὰ μπεῖ κάποιος σὲ διάλογο γιὰ τὴν ἀξία τῆς λέξης καὶ νὰ αὐτοπροσδιοριστεῖ ἐθνικιστής. Σημασία ἔχει τί περιγράφει κάθε φορά.

Δεύτερον, ἔχω ἀσχοληθεῖ ἀρκετὰ στὸ ἱστολόγιο μὲ τὶς φαναριώτικες φανφάρες τέτοιου εἴδους. Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Βυζαντινὴ κι ἡ Ὀσμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν ἐξίσου ἀποτελεσματικές, εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ ἀβάσιμα πράγματα ποὺ κυκλοφοροῦν. Σοῦ λέει, «Αὐτοκρατορία ἡ μία, Αὐτοκρατορία κι ἡ ἄλλη· μὲ πρωτεύουσα τὴν ἴδια πόλη. Ἁπλά, οἱ μὲν εἶχαν τὸ Εὐαγγέλιο» κ.ο.κ. Ἡ Ὀσμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἀποτελούμενη ἀπὸ θρησκευτικὰ-πολιτικο-κοινωνικὰ κατώτερους Χριστιανοὺς καὶ ἀνώτερους Μουσουλμάνους ἦταν ἕνα δομικὰ θεοκρατικὸ κράτος ὑποχρεωτικά (ἐπὶ ποινῇ διάλυσης) βασιζόμενο στὴν αἱματηρὴ ἐκμετάλλευση τοῦ μισοῦ (καί) πληθυσμοῦ της· στὴ (μέση κ.ἑ.) Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, ὅπου ὅλοι ἦταν Χριστιανοί, τέτοια ἀκλόνητη βάση ρατσισμοῦ δὲν ὑπῆρχε, οὔτε τέτοια ἐκμετάλλευση (οὔτε παλαιότερα, οἱ Ἐθνικοὶ πλήρωναν ἐπιπλέον φόρους). Ὑπῆρχε μιὰ πολιτισμικὴ αἴσθηση ἑλληνορωμαϊκῆς ἀνωτερότητας ἔναντι νέων κατοίκων (Βουλγάρων), ἀλλὰ ἦταν ἀρκετὰ θολὴ ὥστε νὰ συνεπάγεται μέτρα σὰν κι αὐτὰ ποὺ προτείνει τὸ Κοράνι καὶ ἐπέβαλλαν τὰ σουλτανικὰ διατάγματα.

Οἱ ἀντιδραστικοὶ νεοΦαναριῶτες ἀγνοοῦν τὴν τύχη τῶν περισσότερων Φαναριωτῶν, ποὺ ζοῦσαν εὐνουχισμένοι μὲ τὸ φόβο καὶ πέθαιναν κατὰ κανόνα παλουκωμένοι. Ὡραία ἡ φαντασίωση τοῦ διοικητῆ τῆς Μολδοβλαχίας, ἀλλὰ ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι κι ὁ κατώτερος Μουσουλμάνος μποροῦσε νὰ προκαλέσει θανατηφόρα ζημιὰ καὶ στὸν ἀνώτερο, πολιτικά, Χριστιανὸ Φαναριώτη. Περιγράφουν μιὰ ἐπιτυχημένη ὀσμανικὴ διακυβέρνηση ἀδυνατώντας νὰ ἐξηγήσουν τὶς ἑκατοντάδες ἐξεγέρσεις τῶν Χριστιανῶν. Τὶς προσπερνοῦν, κάνουν σὰν νὰ μὴν ἔγιναν. Τέλος, ἂν δὲν ὑπῆρξε ὑγιὴς ἀστικὴ τάξη ποὺ νὰ ἀνταγωνιστεῖ τὸν ἰμπεριαλισμὸ τῆς γαλλικῆς καὶ βρετανικῆς ἀστικῆς τάξης εἶναι γιατὶ τὸ σύστημα τῶν Ὀσμανῶν, δομικὰ θεοκρατικὸ καὶ βασισμένο στὴν ἁρπαγή, δὲν ἐνδιαφερόταν γιὰ τὴν προστασία τῆς ἰδιοκτησίας καὶ βασικῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων, οὔτε γιὰ ἀνάπτυξη τῆς ἀστικῆς τάξης. Ὁ ραγιὰς ἔμπορος ἦταν διπλὰ ἀπροστάτευτος ἀπὸ Φράγκο καὶ Ἰσλάμ. Ἂν ἔμπαινες στὸ μάτι τοῦ τοπικοῦ Μουσουλμάνου, πασᾶ ἢ λοῦμπεν, ἂν ἡ εὐτυχία σου «προκαλοῦσε», ἔχανες τὴν περιουσία σου. Ἀντιθέτως, στὸ Βυζάντιο ἡ ἐναντίωση σὲ ἀστικὴ τάξη καὶ πρακτικὲς ἦταν δομικὸ προνεωτερικὸ γνώρισμα χάριν τῆς οἰκονομικῆς «ἰσότητας» (ἔπρεπε ὁ ἐπισιτισμὸς τῶν πόλεων νὰ γίνεται χωρὶς ἀστικὴ κερδοσκοπία) χωρὶς ἡ οἰκονομικὴ «ἀναπλήρωση» /κερδος νὰ ἐπιτυγχάνεται σὲ βάρος κάποιων κατεκτημένων δομικὰ κατώτερων συγκεκριμένων πληθυσμῶν. Βέβαια, οἱ ἀντιδραστικοὶ καὶ οἰκονομικὰ φιλελεύθεροι πατοῦν σὲ δύο βάρκες: Εἴτε θὰ εἶσαι τοῦ ἐλεύθερου ἐμπορίου εἴτε τῆς τακτοποίησης-Τάξεως ποὺ προσφέρει ὅπως γουστάρει κι ἐπὶ ποινῇ θανάτου ὁ θεόσδοτος μονάρχης στὶς διάφορες ἀλληλομισούμενες «πρωτόγονες φυλές».

Ὅλα αὐτὰ εἶναι τόσο πασίγνωστα, τόσο κοινότοπα, τόσο χιλιοειπωμένα, ποὺ καταντῶ γραφικός, ἀλλὰ μοῦ κάνει τρομερὴ ἐντύπωση ποὺ ξεχνιοῦνται καὶ χρειάζεται νὰ ἐπαναλαμβάνονται. Εἶναι πολὺ ἁπλό: Ὅσοι περιγράφουν ὡς ἀποτυχημένο τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος στὴν πραγματικότητα δὲν περιγράφουν κάτι συντελεσμένο ἀλλὰ βάζουν τὸ καπάκι καὶ καρφώνουν τὰ καρφιὰ στὸ φέρετρο. Συντελοῦν στὴν τελικὴ ἀναντιστρεπτὴ καταστροφὴ καὶ δὲν τὴ περιγράφουν ἁπλῶς. Ἔχει προηγηθεῖ, ἄλλωστε διάστημα τριάντα χρόνων ἀριστερῆς ἐθνοφαγίας· γιατί ὄχι καὶ αὐθεντικὰ δεξιᾶς, τώρα; Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ ἀντιδραστικοὶ (ὁ ὅρος καθαρὰ περιγραφικός) νεοΦαναριῶτες μαζὶ μὲ ἀναρχικοὺς ἔχουν ἀκριβῶς τὴν ἴδια ἀντίληψη περὶ ἐθνικοῦ στρατοῦ.

Υ.Γ.

Ἄσχετο, μὰ ἐνδεικτικό: Ἄνθρωποι ἀναρχικοὶ κι εὐρωπαϊστὲς Ἀριστεροί, ποὺ γιὰ νὰ κοροϊδέψουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ εὐλογία τῆς σημαίας στὴν Ἁγία Λαύρα ἀντὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστατικῆς στὸν γνωστὸ πίνακα βάζουν τὴ σοβιετική, σὲ 5′ τῆς ὥρας θὰ εἶχαν ἐξατμιστεῖ ἀπὸ τὸ σοβιετικὸ καθεστὼς λόγῳ τῶν ἀποκλινουσῶν ἀπόψεών τους. Ἀλλὰ ἔτσι εἶναι ἡ τύφλα, ἀγιάτρευτη.

 

Posted in 1821, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν

Γεμάτος μὲ χριστιανικὰ νοήματα καὶ εἰδικὰ ἀναφορὲς στὴν Ἀποκάλυψη καὶ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη (οἱ ἀριθμοὶ δείχνουν τὶς στροφές):

73 Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι, δὲν φυσὰς τώρα ἐσὺ πλιὸ στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι· φῦσα, φῦσα εἰς τὸ ΣΤΑΥΡΟ!

88 τὴν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ

89 Σοῦ ‘λθε ἐμπρὸς λαμποκοπώντας ἡ Θρησκεία μ’ ἕνα σταυρό,

90-91 μπαίνει μὲς στὴν ἐκκλησιά. Εἰς τὴν τράπεζα σιμώνει,

91-92 ποὺ σκορπάει τὸ θυμιατό. Ἀγρικάει τὴν ψαλμωδία ὁποῦ ἐδίδαξεν αὐτή· βλέπει τὴ φωταγωγία στοὺς Ἁγίους ἐμπρὸς χυτή.

97-98 Σήμερ’, ἄπιστοι, ἐγεννήθη, ναί, τοῦ κόσμου ὁ Λυτρωτής. Αὐτὸς λέγει, ἀφοκρασθεῖτε «Ἐγὼ εἴμ’ Ἄλφα, Ὠμέγα ἐγώ·

113 Καὶ ἐκεῖ ποὺ ‘ναι ἡ Ἁγία Σοφία μὲς στοὺς λόφους τοὺς ἑπτά

115 Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένει, κι ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ

118 Ἅ, γιατί δὲν ἔχω τώρα τὴ φωνὴ τοῦ Μωυσῆ;

120 Ἀκλουθάει τὴν ἁρμονία ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ἀαρῶν, ἡ προφήτισσα Μαρία, μ’ ἕνα τύμπανο τερπνὸν

135 Ὂλοι κλαψτε· ἀποθαμένος ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιάς· κλάψτε, κλάψτε· κρεμασμένος ὠσὰν νὰ ‘τανε φονιάς!

151-154 Ὦ ἀκουσμένοι εἰς τὴν ἀνδρεία, καταστῆστε ἕνα Σταυρὸ καὶ φωνάξετε μὲ μία: «Βασιλεῖς, κοιτάξτ’ ἐδῶ! Τὸ σημεῖον ποὺ προσκυνᾶτε εἶναι τοῦτο, καὶ γι’ αὐτὸ ματωμένους μας κοιτᾶτε στὸν ἀγῶνα τὸ σκληρό. Ἀκατάπαυστα τὸ βρίζουν τὰ σκυλιὰ καὶ τὸ πατοῦν καὶ τὰ τέκνα τοῦ ἀφανίζουν, καὶ τὴν πίστι ἀναγελοῦν. Ἐξ αἰτίας τοῦ ἐσπάρθη,  ἐχάθη αἷμα ἀθῶο χριστιανικό,

155 Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ

156 Εἰς κάθε μέρος σὰν τοῦ Ἄβελ καταβοᾷ

Γιὰ ὅσους δὲν ἀποδέχτηκαν ποτὲ τὴν μεταπολεμικὴ καὶ μεταπολιτευτικὴ διάκριση κι ἀντίθεση μεταξὺ Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ.

Posted in 1821, Ελλάδα, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Εὐαγγελισμός – Σινά

Ἡ γνωστὴ διαμάχη ἄθεων – Ὀρθόδοξων γιὰ τὴν σημασία τοῦ Πάσχα ὡς γιορτῆς τῆς Ἄνοιξης κ.λπ., στὸ Βυζάντιο θὰ εἶχε μικρὴ σημασία. Γιατὶ αὐτὸ ποὺ οἱ ἄθεοι βλέπουν ξεχωριστά, δηλαδὴ «εἴτε Ἄνοιξη / Παγανισμός, εἴτε Ὀρθοδοξία», στὴν βυζαντινὴ Ὀρθοδοξία δὲν ὑπῆρχε. Χώρια ποὺ παλαιότατες, πρωτοχριστιανικὲς παραδόσεις ἔκαναν λόγο γιὰ τὴν 25η Μαρτίου ὡς πρώτη μέρα τῆς Δημιουργίας, ὁ συμβολισμὸς τῆς ἀνοιξης στὸν Εὐαγγελισμὸ καὶ τὸ Πάσχα δὲν θεωρεῖτο ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς Παγανισμὸς γιατὶ δὲν ὑπῆρχε τέτοια ἀντίθεση. Ὁ Εὐαγγελισμὸς καὶ ἦταν ἡ ἀπαρχὴ γιὰ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου, καὶ ἐπειδὴ συνέβη στὶς 25/3, δηλαδὴ «τὴν ἐπέτειο τῆς πρώτης μέρας τῆς Δημιουργίας» εἶχε στοιχεῖα ἀνανέωσης τῆς Φύσης -αὐτὰ ποὺ βλέπουμε στὸ κάτω μέρος τῆς εἰκόνας, μὲ πουλάκια καὶ ἄλλα. Ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὸ ἑξῆς: Προτοῦ οἱ πλαγίως καὶ στὰ κρυφὰ χριστιανοφάγοι ἀρχίσουν τὶς ἀποχριστιανισμένες μπαροῦφες περὶ Φύσης καὶ Ἄνοιξης, ἂς σκεφτοῦν ὅτι ἐνῶ οἱ ἴδιοι -κατουσίαν- πρεσβεύουν τὴν ἄποψη ὅτι στὸν Χριστιανισμὸ ἐνυπάρχει Παγανισμός, κάποιοι ἐξίσου χριστιανοφάγοι πρεσβεύουν τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς κατέστρεψε τὸν Παγανισμό. Γιατί δὲν μαλώνουν λίγο ἀναμεταξύ τους, μέχρι νὰ φέρουμε  τὰ πὸπ κόρν, καὶ νὰ παρακολουθήσουμε τὴ διαμάχη; Τελικά, ὁ Χριστιανισμὸς ἐνσωμάτωσε / μεταμόρφωσε τὸν «Παγανισμὸ» ἢ τὸν κατέστρεψε;

sinai-icon

Posted in παλιά και νέα θεότητα, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

1821 καὶ Ἀλβανοί – Ἀρβανίτες.

Ἀρκετὰ συχνά, διάφοροι ἐπικαλοῦνται τοὺς ἕλληνες Ἀρβανίτες, προκειμένου νὰ κατασκευάσουν μιὰ φανταστικὴ κοινὴ ταυτότητα Ἀλβανῶν καὶ Ἑλλήνων. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀναπαράγουν ξεπερασμένες θεωρίες τοῦ 19ου αἰ. περὶ Πελασγῶν καὶ Ἰλλυρίων, τὶς ὁποῖες πρόσφατα ὑποστήριξαν ἀρχαιοκεντρικὰ περιοδικά. Ἡ ἐχθρότητά τους πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία θεωρεῖται δεδομένη, ἀφοῦ οἱ Ἀλβανοὶ εἶναι κυρίως Μουσουλμάνοι, καὶ δὲν χωρᾶνε στὸ νεοελληνικὸ ἀφήγημα. Οἱ Ἀλβανοὶ μὲ τὴ σειρά τους, μὲ τὴν γνωστὴ ἔλλειψη αὐτοπεποίθησης ποὺ τοὺς διακρίνει (καὶ ποὺ τοὺς κάνει νὰ αἰσθάνονται ἀρχαῖοι Ἰλλύριοι καὶ ἀρχαιότερος λαὸς τῆς περιοχῆς, ἂν καὶ ὅλως τυχαίως δὲν ἄφησαν κανένα γραπτὸ ἢ ἄλλο ἀλβανικὸ μνημεῖο ὅπως ἄφησαν ἑλληνικὰ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες), εὐχάριστα ἀποδέχονται τέτοιες διαλυτικὲς γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀπόψεις. Μάλιστα, σὲ ξένα ΜΚΔ προπαγανδίζουν τὸ γνωστὸ μύθο ὅτι οἱ Ἕλληνες τοῦ 1821 δὲν ἦταν παρὰ Χριστιανοὶ χωρὶς συσχέτιση μὲ τὴν Ἀρχαιότητα. Βοηθό τους, πέρα ἀπὸ ἀρχαιολάτρες ἔχουν καὶ τοὺς Ἀριστεροὺς στὰ Πανεπιστήμια. Τί παράξενη συμμαχία! Ὅλοι δαῦτοι ξεχνᾶνε ὅτι

  1. Οἱ χριστιανοὶ Ἀρβανίτες οὐδέποτε στεναχωρήθηκαν γιὰ τὴν «καταπίεση τῆς ἀρβανίτικης γλώσσας», γιατὶ ὡς Ἕλληνες ἀποδέχονταν τὴν προτεραιότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ παιδείας, ὅπως οἱ Βλάχοι, οἱ Γραικομάνοι καὶ οἱ Τουρκόφωνοι Ἕλληνες, ποὺ ἵδρυαν ἑλληνικὰ σχολεῖα, μὲ ἑλληνικὴ παιδεία. Ἂν θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους Ἀλβανούς κι ἂν τὰ ἀρβανίτικα εἶχαν τόση σημασία, τότε δὲν θὰ πολεμοῦσαν μὲ σκοπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἑλλάδας ἀλλὰ τῆς Ἀρβανιτιᾶς. Δὲν θὰ ἔκαναν κράτος Ἑλλάδα ἀλλὰ Ἀρβανιτιά. Ὅσοι ὑποστηρίζουν ὅτι «ἐξαπατήθηκαν», τοὺς θεωροῦν ἁπλὰ ἠλιθίους ἀμόρφωτους.
  2. Οἱ ἀλβανόφωνοι Μουσουλμάνοι ποτὲ κατὰ τὸ 1821 δὲν θεωρήθηκαν Ἕλληνες. «Ὅσοι κάτοικοι τῆς Ἑλλάδος δὲν πιστεύουσιν εἰς Χριστὸν εἶναι Μέτοικοι» χωρὶς δικαίωμα ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι οὔτε κατοχῆς στρατιωτικοῦ ἀξιώματος, τονίζει ἡ Νομικὴ Διάταξις τῆς Ἀνατολικῆς Χέρσου Ἑλλάδος τὸ 1821 (Τμῆμα Α’, Κεφάλαιο Πρῶτον, ΙΒ’-ΙΣτ’). Ἔτσι, οἱ Τουρκαλβανοί, ποὺ κάθονταν στὸ σβέρκο μας ὡς παντοτινοὶ Κουίσλιγκ τῶν Ὀσμανῶν, δὲν θεωρήθηκαν Ἕλληνες οὔτε κἂν τὸ 1821.
  3. Οἱ Ἕλληνες τοῦ 1821 δὲν αὐτοπροσδιορίζονταν ὡς «τὸ χριστιανικὸ ἔθνος τῶν Ρωμιῶν», μιὰ ἁπλὴ θρησκευτικὴ κοινότητα, ἀλλὰ οἱ ἐθνικὰ ἀπόγονοι τῶν Βυζαντινῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων. «Ἀπόγονοι τοῦ σοφοῦ καὶ φιλανθρώπου Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων, σύγχρονοι τῶν νῦν πεφωτισμένων καὶ εὐνομουμένων λαῶν τῆς Εὐρώπης … Ἡμεῖς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ περικλεοῦς ἐκείνου ἔθνους τῶν Ἑλλήνων», γράφει ἡ Διακήρυξις τῆς Ἐθνικῆς Συνελεύσεως τῆς Ἐπιδαύρου (1822). Οἱ Βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες, πάλι, εἶναι οἱ «Ἀείμνηστοι Χριστιανοὶ Αὐτοκράτορες τῆς Ἑλλάδος» ἡ νομοθεσία τῶν ὁποίων γίνεται δεκτὴ (Νομικὴ Διάταξις τῆς Ἀνατολικῆς Χέρσου Ἑλλάδος, Τμῆμα Γ’, Κεφάλαιον Πρῶτον, Β’, καθὼς καὶ π.χ. τὰ «Βασιλικά» στὸ ἴδιο, Τμῆμα Στ’, Κεφάλαιον Πρῶτον, Α’). Οἱ Βυζαντινοὶ εἶναι οἱ «Ἀείμνηστοι Χριστιανοὶ ἡμῶν Αὐτοκράτορες» (Προσωρινὸν Πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος, Τίτλος Ε’, Τμῆμα Θ’, ϟη’)· οἱ «Ἡμέτεροι Χριστιανοὶ Αὐτοκράτορες τῆς Κωνσταντινουπόλεως» (Νόμος τῆς Ἐπιδαύρου, Τμῆμα Ζ’, Κεφάλαιον Θ’, π’) καὶ «Ὅλοι οἱ κριταὶ ὑπόκεινται εἰς εὐθύνην, κατὰ τοὺς περὶ κριτῶν Βυζαντινοὺς χριστιανικοὺς νόμους» (στὸ ἴδιο, πδ’). Ἂς μᾶς δείξει κάποιος σὲ ποιὸ ἀρχικὸ βουλγαρικὸ ἢ σερβικὸ σύνταγμα οἱ Βυζαντινοὶ χαρακτηρίζονται ὡς οἱ «ἡμέτεροι Χριστιανοὶ αὐτοκράτορες τῆς Βουλγαρίας ἢ τῆς Σερβίας». Σὲ κανένα, γιατὶ μόνο οἱ Ἕλληνες τοῦ 1821 τοὺς θεωροῦσαν πρόγονούς τους.
  4. Ὅσο γιὰ τὴν δῆθεν ἀδιαφορία τῶν Ἑλλήνων τοῦ 1821 γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα (γιατὶ τάχα «οἱ Ἐπαναστάτες αὐτοπροσδιορίζονταν ἁπλῶς ὡς Χριστιανοί»), «Ἂν καὶ ὅλας τὰς γλώσσας δέχεται ἡ Ἑλλάς, καὶ χρῆσιν αὐτῶν κατ’ οὐδένα τρόπον δὲν ἐμποδίση, ὅμως τὴν σημερινὴν γλῶσσαν μόνη ἀναγνωρίζει ὡς γλώσσαν τῆς Ἑλλάδος» (Νομικὴ Διάταξις τῆς Ἀνατολικῆς Χέρσου Ἑλλάδος, Τμῆμα Α’, Κεφάλαιον Πρῶτον, Κστ’).

 

Posted in 1821, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀγράμματοι συνταγματολόγοι καὶ ΣτΕ

Ὡς γνωστόν, ἀπὸ πολὺ παλιὰ ἰσχύει ἡ ἀρχὴ «ἕνα πολίτευμα κι ἕνας θεσμὸς εἶναι καλὸς ἐφόσον συμφωνεῖ μαζί μου». Αὐτὸ δὲν εἶναι πίστη μόνο τῆς ἀντικληρικαλιστικῆς Ἀριστερᾶς, ἀλλὰ μὲ ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ ἐναντίον τῶν ἀπόψεών της εἶναι τώρα ἡ δική της πίστη. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἶναι πολὺ εὔκολη καὶ ἄδικη αὐτὴ ἡ ἀπαξίωση καὶ δαιμονοποίηση τοῦ τύπου «οἱ ψεκασμένοι μπαμπουίνοι καὶ οἱ «ἀντι-Νέα Τάξη» βλέπουν παντοῦ μπαμποῦλες», γιατὶ ἁπλὰ δὲν ὑπάρχουν οὔτε μυστικὲς συνωμοσίες οὔτε ὑπόνοιες οὔτε κακοὶ δράκοι (ὅπως οἱ ψεκασμένοι ὑποστηρίζουν): Ὑπάρχει καθαρὴ καὶ ξάστερη, προγραμματικὴ ἐπιδίωξη ἀποχριστιανισμοῦ, ἐκκοσμίκευσης μέχρις ἐσχάτων (συνειδησιακῆς, πλέον) κ.ο.κ. Οἱ χριστιανοὶ Ἀριστεροὶ ποὺ δὲν θέλουν νὰ στιγματιστοῦν συγχρωτιζόμενοι  μὲ τοὺς ἐνδοχριστιανικοὺς ἀντιπάλους τους, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἐφάρμοζαν τὸ ρητὸ τοῦ Λένιν, ὅτι ἂν ὁ ἐχθρός σου σὲ χειροκροτεῖ τότε κάτι κάνεις λάθος. Ἐὰν δὲν διαισθάνονται κύριο ἐχθρό τους ὅποιον θέλει τὸν πλήρη ἀποχριστιανισμὸ (δηλαδή, καὶ τὸν ἐκπαιδευτικὸ – σχολικό) μὲ εἰρηνικὰ ἢ καὶ βίαια μέσα, μᾶλλον ἔχουν μπερδέψει μὲ τίνος τὸ μέρος εἶναι, καὶ νὰ τὸ ξανασκεφτοῦν.

Ὅταν κηρύττεις πόλεμο, ἂς μὴν περιμένεις παρὰ πόλεμο. Ὅταν ποδοσφαιροποιεῖς τὴ διαμάχη Χριστιανισμοῦ – ἐκκοσμικευτῶν, γηπεδικὲς ἀντιδράσεις θὰ εἰσπράξεις. Ἔχουμε, λοιπόν: τὸν ἀπόφοιτο Β’θμιας ἐκπαίδευσης πολιτικάντη πρώην διευθυντὴ κομματικῆς, στρατευμένης φυλλάδας, ποὺ κρίνει ἀπόφαση ΣτΕ. Καὶ τὸν ἀλήστου μνήμης Ιὸ (αὐτὸν ποὺ «ἐκ παραδρομῆς» ἔβαζε λόγια «κρεμάστε τους» στὸ στόμα τρίτων μὲ τοὺς ὁποίους διαφωνοῦσε) νὰ ἀφρίζει λελογισμένα. Οἱ κοπετοί τους εἶναι πολὺ διασκεδαστικοί. Οἱ σοφολογιώτατοι οὐδετερόθρησκοι συνταγματολόγοι ἂς ἀνέβουν στὸ βῆμα καὶ ἂς θέσουν ξανὰ τὸ αἴτημα τοῦ οὐδετερόθρησκου κράτους. Οἱ χιπστεράδες πασοκο-ποτάμιοι ἂς ρίξουν στάχτη στὰ κεφάλια τους, ἂς σκίσουν τὰ ἀρμάνι τους. Οἱ λακανικοὶ μπουρδολόγοι ἀντιεθνολαϊκιστὲς ἂς τσιρίζουν γιὰ τὸν φασισμοόοω! Ὅσο πιὸ πολὺ τσιρίζουν τόσο πιὸ πολὺ ξεφουσκώνουν καὶ μικραίνουν.

Ἂς ὑπενθυμίσουμε στοὺς ἐχθροὺς τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ στοὺς ὑπέρμαχους τῆς ἰδιωτικότητας τῆς θρησκείας δύο πράγματα.

Πρῶτον, ὅτι ἡ ἐπιρροὴ τῆς θρησκείας στὴν κοινωνία δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ θεσμική της πρόσδεση μὲ τὸ κράτος. Οἱ ΗΠΑ εἶναι οὐδετερόθρησκες, ποτὲ κανεὶς ὑποψήφιος Πρόεδρος ὅμως δὲν θὰ πεῖ ὅτι εἶναι ἄθεος, καὶ κάτι τέτοιο ἀποκλείεται ἀκόμη περισσότερο σὲ ἐπίπεδο πολιτειῶν καὶ πόλεων. Ἡ Τουρκία εἶναι οὐδετεροθρησκο κράτος, χωρὶς Ἱερὲς Συνόδους καὶ «Ἀρχιεπίσκοπο» ἀλλὰ ποτὲ δὲν θὰ ἀμφισβητηθοῦν οἱ ἀπόψεις τῆς θρησκείας γιὰ ζητήματα τῆς καθημερινότητας. Ἡ Ἀγγλία εἶναι κράτος μὲ κρατικὴ θρησκεία, ὅμως κανεὶς δὲν λαμβάνει σοβαρὰ στὸ δημόσιο καὶ τὸν ἰδιωτικὸ βίο του τῆς ἀπόψεις τῆς κρατικῆς θρησκείας. Συμπέρασμα: Δὲν ὑπάρχει γενική, δηλαδὴ πανανθρώπινη, ἀντιστοιχία κι ἀλληλεπίδραση μεταξὺ τῆς ὕπαρξης κρατικῆς θρησκείας καὶ τῆς θρησκευτικότητας τῆς κοινωνίας. Δεύτερον, κάθε φορὰ ποὺ ἀμφισβητήθηκε καὶ κατέρρευσε μιὰ κυρίαρχη θρησκεία, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ ἀρχαϊκὴ-κλάσσικὴ θρησκεία κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχή, τὸ ἀποτέλεσμα δὲν ἦταν ἡ ἐπικράτηση τοῦ ἀθεϊσμοῦ, τῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ σκεπτικισμοῦ, ἀλλὰ ἡ ἐπικράτηση τῆς ἀστρολογίας, τῆς μαγείας, τοῦ τσαρλατανισμοῦ, τῶν καινοφανῶν θρησκειῶν, ὥσπου μιὰ μέρα αὐτὸ τὸ χάος ἔδωσε τὴ θέση του σὲ μιὰ νέα κυρίαρχη θρησκεία στὴν ὁποία ὅλοι πίστευαν, ὅπως παλιὰ στὴν κλασσική – ἀρχαϊκὴ παγανιστική. Πάντοτε, οἱ ἱεραπόστολοι τῆς ἐναντίωσης στὴ θρησκεία τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ μιὰ νέα θρησκεία, δὲν καταργοῦν γενικὰ τὴ θρησκεία ἀλλὰ μία ἀπὸ τὶς θρησκεῖες. Τὸ πρόβλημα σήμερα ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ κατάργηση τῆς χριστιανικῆς θρησκείας (ἔστω καὶ στὴ σχολικὴ ἐκπαίδευση) προετοιμάζει τὸ ἔδαφος ὥστε οἱ μεταφυσικὰ χαμένοι στὸν ὑποσελήνιο χῶρο Δυτικοὶ νὰ προσηλυτιστοῦν (βίαια καὶ μή) στὸ Ἰσλάμ, ἔχοντας χάσει τὶς ρίζες τους. Ἡ ἀντιεκκλησιαστικὴ Ἀριστερὰ καὶ ὁ Φιλελευθερισμὸς ἐργάζονται γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλὰμ εἴτε τὸ καταλαβαίνουν εἴτε ὄχι, ὅσο κι ἂν αὐτὸ φαίνεται τελεολογικὴ προσέγγιση. Οἱ ἄθεοι ἡδονιστὲς καὶ οἱ ἐκλεπτυσμένοι (Ἀριστεροί) μαζικοδημοκράτες εἶναι τὸ εὐκολότερο θύμα τοῦ Ἰσλάμ. Ὅ,τι ἔγινε στὴν Ἀρχαιότητα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Σοφιστῶν ὣς τὸν 3ο μ.Χ. θὰ ἐπαναληφθεῖ στὴν σημερινὴ ἐποχὴ μὲ πολὺ ταχύτερα βήματα καὶ ρυθμό. Ὁ σκεπτικισμὸς καὶ ἡ ἐπιστήμη, ἐκτὸς τοῦ ὅτι δὲν συνδέονται αὐταπόδεικτα οὔτε συνήθως μὲ τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὴν καλοσύνη (μόνο προϊὸν ἀπάτης ἢ ἡμιμάθειας εἶναι ἡ ἀπόφανση γιὰ τὸ ἀντίθετο), εἶναι τὸ μεσοδιάστημα μεταξὺ δύο βασιλειῶν. Δὲν μποροῦν νὰ ἐπικρατοῦν «γιὰ πάντα».

Συνεπῶς, οἱ ἀντιεκκλησιαστικοὶ Ἀριστεροὶ εἴτε ἀγνοοῦν τὸ μηδαμινὸ ρόλο καὶ σημασία τοῦ τάχα ἡρωικοῦ ἀγώνα τους γιὰ τὴν ἐκκοσμίκευση τῆς ἀνθρώπινης συνείδησης εἴτε δὲν εἶναι κατὰ ὅλων τῶν θρησκειῶν παρὰ μόνο κατὰ ἐκείνης ποὺ τοὺς ἀνέχεται.

Υ.Γ.

Γιὰ νὰ καταστεῖ αὐστηρὰ ἰδιωτικὴ ὑπόθεση ἡ θρησκεία, πρέπει νὰ συμφωνοῦν ὅλοι οἱ ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ὅταν διαφωνοῦν οἱ μαχητικοὶ καὶ βίαιοι ἐκπρόσωποι μιᾶς θρησκείας ποὺ ἔχει ἐπεκτατικές (δημογραφικὲς κ.ἄ.) τάσεις, τότε ἡ συμφωνία τῶν ὑπολοίπων θρησκειῶν εἶναι ἐντελῶς ἄχρηστη καὶ ἀνούσια.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Βασίλειον Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς

athens-environs-piraeus-aspropyrgos-acharnes-greece-baedeker-1911-old-map-254363-p

Ἡ Ἀθήνα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα. Πηγή, γιὰ καλύτερη ἀνάλυση

Ὅπως εἶπα ἀλλοῦ, εἶναι ἀναμενόμενο ὅτι ἐξαιτίας τοῦ ἑλληνικοῦ τοπικισμοῦ ἡ περιοχὴ ποὺ θὰ ἀπελευθερωνόταν πρώτη καὶ θὰ ἔφτειαχνε Ἑλληνικὸ Κράτος, θὰ τὸ ἀντιμετώπιζε ὡς οἰκογενειακή της ἰδιοκτησία. Τὸ μεγάλο πρόβλημα ἦταν ὅτι ὡς τελικὴ πρωτεύουσα δὲν ἐπιλέχθηκε μιὰ ὑπαρκτὴ νοτιοελληνικὴ πόλη, ὥστε τουλάχιστον ὁ πολιτισμός της νὰ ἔχει κάτι τὸ τοπικὰ ἑλληνικό, ὅπως π.χ. βλέπουμε τὶς διαφορετικὲς τοπικὲς ἰδιοτροπίες καὶ συνήθειες μετακινούμενοι ἀπὸ τὰ Γιάννενα στὴ Λαμία. Ἀλλὰ φτειάχτηκε ἐκ τοῦ μηδενὸς μιὰ πόλη μὲ ἀποτέλεσμα ὁ πολιτισμός της νὰ μπορεῖ νὰ τροποποιεῖται ἀπεριόριστα καὶ ἄσχετα μὲ τὸ πολιτισμικὸ ὑπόβαθρο τοῦ τόπου. Ἡ τροποποίηση αὐτὴ δὲν γινόταν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες.

Ἔτσι, εἶναι ἀλήθεια ὅτι Πελοποννήσιοι, Ρουμελιῶτες καὶ Κρητικοὶ ἔκαναν τσιφλίκι τους τὸ κράτος αὐτό. Ὡστόσο, ἔπρεπε οἱ ἴδιοι νὰ περάσουν -στὸν τόπο τους- μέσα ἀπὸ τὴ μηχανὴ τοῦ κιμᾶ. Ἡ ὁποία δὲν ἔβγαζε ἕναν κιμὰ λ.χ. 2/3 πελοποννησιακὸ, 1/4 ρουμελιώτικο καὶ τὸ ὑπόλοιπο κρητικό. Ἀλλὰ π.χ. 2/3 εὐρωπαϊκὸ καὶ τὸ ὑπόλοιπο ἑλληνικό. Τὸ εὐρωπαϊκὸ ποσοστὸ μπορεῖ νὰ ἦταν διαφορετικό, ἀλλὰ αὐξανόταν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, σὰν μιὰ μαύρη τρύπα ποὺ ρουφοῦσε τὰ πάντα. Ἔφτανες στὴν Ἀθήνα ὡς Χ χωριάτης, καὶ ἔβγαινες -κι ἔμενες- ὡς Δυτικός. Δὲν ἔχω ὑπόψη μου κάποιο συνεπὲς πολιτικὸ πρόγραμμα 200 ἐτῶν -παρὰ τὶς διακηρύξεις λογίων ὑπὲρ τοῦ ἐκδυτικισμοῦ- ἀλλὰ ἔτσι συνέβη. Χωρὶς συνωμοσίες. Βόλευε ὅλους ὅσοι ἦταν στὰ πράγματα. Τὸ διαφορετικὸ ὑπόστρωμα θάφτηκε, ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι διακριτὸ μόνο ἂν -πέρα ἀπὸ τὶς καταλήξεις τῶν ἐπωνύμων- ἔχεις ἐπαφὴ μὲ τοὺς τόπους καταγωγῆς, εἴτε ἀφορᾶ συμπεριφορὲς εἴτε φυσιογνωμικὰ χαρακτηριστικά. Ὅσο μάλιστα οἱ ἐπιμειξίες πολλαπλασιάζονται, τὸ ὑπόστρωμα γίνεται ὅλο καὶ πιὸ δύσκολο νὰ κατανοηθεῖ καὶ βουλιάζει ἀκόμη περισσότερο.

Ἐξαιτίας κι ἄλλων περιστατικῶν, ὅλη ἡ Ἑλλάδα κατέληξε μιὰ Ἀθήνα. Μπορεῖ νὰ μὴν ἔγινε ἀρχαιοελληνικὴ Ἀθήνα, ὡστόσο ἔγινε ἔθνος-πόλη καὶ ἔπαψε νὰ εἶναι ἑλληνικὴ Ἑλλάδα. Ὁ ἐξαθηναϊσμὸς ἦταν ἕνα τεράστιο καὶ μακροχρόνιο πρωτοφανὲς πείραμα, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἀφορᾶ ἕνα ὁλόκληρο ἔθνος σὲ μιὰ καινούργια πόλη ἐπὶ δεκαετίες. Μόνο ὅσοι ἔφυγαν τὸ ’50-’60 στὴν ἔσχατη Δύση διατήρησαν τὰ χωριάτικά τους, τὰ ὁποῖα λ.χ. Γερμανοὶ καὶ Γάλλοι διατηροῦν σὲ πολὺ μεγαλύτερο βαθμό. Πόλεις ὅπως ἡ Θεσσαλονίκη, διατήρησαν περισσότερο ἀτόφια τὴν ἑλληνικότητά τους ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν συνέρρευσαν τυχαῖοι πληθυσμοὶ ἀπὸ παντοῦ ἀλλὰ κατὰ βάση Μακεδόνες καὶ πρόσφυγες τοῦ ’22, ὥστε νὰ ὑπάρχει μὲν μιὰ σκυλάδικη ψυχοσύνθεση (μὴν ξεχνᾶμε ὅτι κι ἡ Θεσσαλονίκη ἄδειασε ἀπὸ τὸν μὴ ἑλληνικὸ πληθυσμό της, ποὺ ἀποτελοῦσε ἕνα 60% -εἶχε ὡστόσο ἀστικὴ ζωή), ἀλλὰ π.χ. τὸ δυτικομακεδονίτικο καὶ τὸ ποντιακὸ-μικρασιατικὸ ὑπόβαθρο (ποὺ εἶχαν ἐπαφὴ μὲ ἀστικὸ τρόπο ζωῆς) νὰ εἶναι διακριτὰ μὲ τὸ παραπάνω -καὶ χωρὶς νὰ συνιστοῦν λόγο εἰρωνείας ἢ ὑπόνοια πνευματικῆς καθυστέρησης, ὅπως στὴν ρὸκ (ἀλλὰ καὶ σκυλάδικη) Ἀθήνα. Συγκριτικά, μπορεῖ νὰ δεῖ καθένας πόσο ἔχασαν τὴν ποντιακότητα καὶ τὴ μικρασιατικότητα οἱ πρόσφυγες τοῦ ’22 στὴν Ἀθήνα: Δὲν τοὺς καταλαβαίνεις σχεδὸν καθόλου. Ἀναφέρομαι στὴ Θεσσαλονίκη, ἐπειδὴ μόνο αὐτὴ ἔχει μεγέθη σχετικὰ μεγάλα σὲ σχέση μὲ μιὰ Κομοτηνὴ ἢ μιὰ Ἄρτα, ποὺ εἶναι τυπικὲς ἐπαρχιακὲς πόλεις τῶν 50-100 χιλιάδων. Ἡ περίπτωση τῆς Κρήτης πρέπει νὰ ἐνταχθεῖ σὲ ἄλλο παράδειγμα (ἀφοῦ ἡ «φυλετικὴ» ὁμοιογένεια ὑπάρχει), αὐτὸ τῆς τουριστικῆς μετάλλαξης ὅλων τῶν νησιωτικῶν περιοχῶν. Μπορεῖ στὴ Μύκονο νὰ παίζουν ἀκόμα νησιώτικες γκάιντες, μὲ τόσα ἑκατομμύρια τουριστῶν ὅμως καὶ γιὰ τουλάχιστον 6 μῆνες τὸ χρόνο, τὸ ἄθροισμα μοιάζει μὲ τοὺς τουριστικούς, ψεύτικους παραδοσιακοὺς γάμους στὰ νησιά.

Ἡ μαύρη αὐτὴ τρύπα εἶχε τὴ δική της δύναμη τῆς ἁδράνειας: Δὲν μπορεῖς νὰ τῆς ἀντισταθεῖς. Ὅλα εἶναι ὑπολογισμένα ἔτσι, π.χ. νομιμοφάνεια, ὥστε νὰ εἶναι ἀδύνατο τὸ βούλωμά της. Λένε ὅτι στὸ τέλος οἱ μαῦρες τρύπες καταρρέουν. Φυσικά, ξέρουμε παραδείγματα πολλῶν μεγάλων πόλεων ποὺ ἐξαφανίστηκαν. Εἴτε εἰρηνικά, εἴτε λόγῳ φυσικῶν καταστροφῶν (σεισμοί) εἴτε λόγῳ ἐπιδρομῶν. Μάλιστα, πόλεις μὲ πολὺ μεγαλύτερη ζωντανὴ ἐνδοχώρα (Κωνσταντινούπολη 1204, Βαβυλώνα, Ρώμη 5ου αἰ.) ἐξαφανίστηκαν-συρρικνώθηκαν. Ἂν ἀγνοήσουμε τὴν περίπτωση π.χ. ἑνὸς πολέμου, ὅπου μὲ δυὸ τουρκικὲς βόμβες κόβεται τὸ ρεῦμα καὶ τὸ νερὸ στὸ μισὸ ἑλληνικὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο εὔκολα βομβαρδίζεται μέχρις ἐξοντώσεως, μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τὰ εἰρηνικὰ ὅρια τῆς ἐπέκτασης αὐτῆς τῆς μαύρης τρύπας.

Δὲν ἔχουμε λοιπόν, τὴ συρρίκνωση ἑνὸς ἔθνος στὰ ὅρια ἑνὸς κράτους. Ἔχουμε τὴ μετατροπὴ ἑνὸς πρώην «ἀπέραντου» ἔθνους σὲ μιὰ ὁλοκαίνουργια πόλη, ἡ ὁποία ὑποτίθεται ἦταν παλιὰ ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἦταν ἐντελῶς καινούργια. Ἡ ὀφθαλμαπάτη εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε ἔχουν κάποιο ἄλλοθι οἱ διανοούμενοι τῆς Ἀριστερᾶς νὰ μιλᾶνε γιὰ «καινούργιο ἔθνος»: Εἶναι τὸ ἔθνος-Ἀθήνα, ποὺ φυσικὰ εἶναι καινούργιο.

Υ.Γ.

Ὅπως εἶναι γνωστό, κι ὁ γράφων ἔχει τοπικιστικὲς ματαιοδοξίες. Τὸ ζήτημα ὅμως εἶναι ἂν ἡ παγίδευση τῶν Ἑλλήνων σὲ μιὰ φάκα καὶ ἡ ὑπεράσπιση αὐτῆς τῆς φάκας, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν ἐναλλακτικές ἢ γιατὶ ἀπορρίπτονται συλλήβδην ὅλες, συνιστᾶ ἱκανὴ προστασία ἀπέναντι σὲ ἕνα σενάριο πολέμου ἢ παρόμοιας συμφορᾶς, τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἐπιστημονικὴ φαντασία· κι ἂν ἡ ἐπίκληση τῶν ἀρνητικῶν τοῦ τοπικισμοῦ ἐξουδετερώνει ἕνα τέτοιο σενάριο.

 

Υ.Γ. 2

Φυσικά, ἡ παραδοχὴ ὅτι α. τὸ τέλος μιᾶς τέτοιας πόλης-ἔθνους θὰ εἶναι ἄσχημο καὶ β. ὅτι δὲν ὑπάρχουν πραγματοποιήσιμες ἐναλλακτικές, δὲν συνεπάγεται ὅτι τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ γίνει. Ὅπως ἡ καταστροφὴ τοῦ Βυζαντίου δὲν ἦταν ἀναπόφευκτη ἁπλῶς ἐπειδὴ ὄντως «τὰ πάντα κάποτε τελειώνουν» ἀλλὰ ἐξαιτίας συγκεκριμένων καταστάσεων, ἔτσι καὶ συγκεκριμένες ἀποφάσεις θὰ μποροῦσαν νὰ περιορίσουν τὴν ἐπερχόμενη καταστροφή. Ἂν λ.χ. ἡ Ἀθήνα (κι ὅλη ἡ Ἑλλάδα) ἐμμέσως πλήρωνε τὸ φῶς καὶ τὸ νερὸ τῶν μονίμων κατοίκων τῶν ἀκριτικῶν περιοχῶν (ἂν γιὰ λόγους ἐνίσχυσης τοῦ πληθυσμοῦ μειωνόταν τὰ τέλη κι οἱ φόροι), θὰ βλέπατε πῶς θὰ μετακινεῖτο ὁ κόσμος.

Posted in Ελλάδα, Θεσσαλονίκη | Tagged , , , | 2 Σχόλια

Παραλλαγές

Νά, ἐννοῶ κάτι τέτοια ἄρθρα. Ποὺ τὰ λένε ὅλα ὡραῖα. Ὣς τὴν προτελευταῖα παράγραφο. Γιατὶ ἡ τελευταία κατηγορεῖ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν κακὴ ἐπιρροή της:

Πέρα όμως, από τις ψυχολογικές εξαρτήσεις μας, υπάρχει κάτι πιο βαθύ και επικίνδυνο: Η επιρροή της θρησκείας και ο ρόλος της Εκκλησίας. Αυτό δηλαδή που μας καθιστά στην ουσία, «ανατολικό» και όχι δυτικό κράτος, όσον αφορά την πολιτιστική λειτουργία μας. Γιατί μπορεί να περνούν οι δεκαετίες αλλά ούτε το εκπαιδευτικό ούτε το πολιτικό μας σύστημα μπορεί να απεξαρτηθεί από τον μεσσιανισμό και τον πελατειασμό της «ορθόδοξης επαγγελίας».

Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας, φυλαχτεῖτε ἀπὸ αὐτὸν τὸν μπαμπούλα. Πῆγε ὁ ἀρθρογράφος ποτέ του καμμιὰ βόλτα σὲ ἀνατολικὰ κράτη ὅπως τὴν Τουρκία, τὸ Ἰρὰν καὶ τὰ ἀραβικά, γιὰ νὰ δεῖ τί πάει νὰ πεῖ ἀνατολικὸ κράτος καὶ κοινωνία ὅπου θρησκεία καὶ κοινωνικὴ συνείδηση εἶναι ἕνα;

Ἔτσι, ἀπὸ τὴ μιὰ ἔχουμε ὅσους συγχέουν τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν βυζαντινισμὸ μὲ τὴ Ρωσία. Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὴν ἄποψη ὅτι οἱ Ἕλληνες φταῖν ποὺ δὲν ὑπάρχουν καλὲς ἑλληνορωσικὲς σχέσεις -κι ὄχι οἱ Ρῶσοι ποὺ δὲν μποροῦν ν’ ἁπλωθοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀντικειμενικὰ μικρὸ σεντόνι τους, καὶ κατηγοροῦν τοὺς Ἕλληνες. Εἴδαμε μὲ τὸν Κωστάκη, ὅταν ἔπιασε δουλειὰ ὁ στρατηγὸς ἄνεμος, πόσο βοήθησε ἡ Ρωσία.

Posted in Ελλάδα, Ρωσία | Tagged , , | 5 Σχόλια

Παπαγγελῆ

Ὅπως ἔγραψε καὶ κάποιος, ἡ ΝΔ διέγραψε τὸ μοναδικὸ στέλεχός της ποὺ διάβασε ποτέ του Μάρξ. Πυγμὴ ποὺ ἐπέδειξε ὁ Κυριάκος, αἴ; Μὲ τὸν ΠΑΟΚ δὲν παίζει κανείς.  Μόνο μὴν τὸν καταγγείλουν ὡς σεξιστὴ οἱ Φέμεν -άφοῦ ἀπὸ τὰ 5 ἑκ. Νότιων ποὺ πιστεύουν τὸ ἴδιο πράγμα ὁ Κυριάκος ἔδιωξε μόνο μιὰ γυναίκα.

papaggeli20paok

Posted in Δεξιά, κοινωνία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Πουτινιάρικο

Ἀφοῦ μοῦ λέει ὁ Ἀντώνης ὅτι ζηλεύω τὸν Βλαδίμηρο (ἐννοεῖ: κακιώνω ποὺ δὲν ἐξαερώνει τώρα τὴν Τουρκία [διότι πιστεύει {; ὁ Ἀντώνης} ὅτι θὰ τὴν ἐξαερώσει μετά]), πρέπει νὰ τοῦ πῶ ὅτι στὸ κέντρο τῆς πόλης κυκλοφοροῦν ἔγχρωμες ἀφίσες μὲ τὸν Πούτιν καὶ τὴ φράση «ΠΟΥΤΙΝ ΜΕΓΑΛΟΣ ΗΓΕΤΗΣ». Φωτογραφία δὲν ἔβγαλα, θὰ βγάλουν ἄλλοι, φαντάζομαι.

Ἐπίσης, πρέπει νὰ πῶ ὅτι ἡ φιλία Τουρκίας-Ρωσίας δὲν θὰ τελειώσει ὁπωσδήποτε γρήγορα ὅπως ἐλπίζουν καὶ διαδίδουν οἱ ρωσολάτρες, γιατὶ ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τῆς Ρωσίας εἶναι ἡ διάλυση τοῦ ΝΑΤΟ. Ἂν ἡ προσέγγιση μὲ τὴν Τουρκία προκαλεῖ διαρκῶς προβλήματα στὸ ΝΑΤΟ, τί καλύτερο γιὰ τὴ Ρωσία ἀπὸ τὴν παντοτινὴ συνέχιση τῆς ρωσοτουρκικῆς προσέγγισης; ἄρα, καὶ τὴν διαρκὴ ἀναβολὴ τῆς προφητευόμενης ἐξαέρωσης τῆς Τουρκίας ἀπὸ τὴ Ρωσία; Βέβαια, ὅπως διαβεβαιώνουν οἱ συνεχῶς ἀναβλύζουσες προφητεῖες, θὰ βγεῖ πρῶτα ἀπὸ τὴν ἄκρη ὁ Ἐρντογάν, ἡ Τουρκία θὰ γίνει ξανὰ φιλοαμερικανικὴ κ.λπ. κ.λπ. Γιὰ ὅλα ὑπάρχει μιὰ λύση… Πάντως, ἡ ρωσοτουρκικὴ συμμαχία θὰ κρατήσει. Ἡ κεμαλοσοβιετικὴ κράτησε 20 χρόνια.

Σὲ κάθε περίπτωση, δὲν εἴπαμε ἡ Ρωσία νὰ φάει λάχανο τὴν Τουρκία, οὔτε μᾶς τὸ ὑποσχέθηκαν πραγματικά. Οὔτε τὸ περιμένουμε ὅπου-νά ‘ναι. Εἴπαμε νὰ τιμᾶ τὸ βάπτισμά της βοηθώντας τοὺς Ὀρθόδοξους δηλαδὴ μὴ βοηθώντας τὸ Ἰσλάμ, καὶ ἂν θέλει νὰ εἶναι σύμμαχος μὲ τὸ Ἰσλὰμ νὰ μὴν παριστάνει ταυτόχρονα τὸν ὑπερασπιστὴ τῆς Ὀρθοδοξίας.

original

Ρώσικες ἐκλογές, 2018

Posted in Ελλάδα, Ρωσία, Τούρκοι | Tagged , , , | 9 Σχόλια

Πολεμολογίες

Μπόλικες (τούρκικη λέξη) στὸ ἑξῆς. Οἱ θὰ χάσουμε, οἱ Νὰ χτυπήσουμε πρῶτοι, οἱ Θὰ τοὺς φᾶμε λάχανο, οἱ Ζαμανφού, οἱ Ψυχραιμία καὶ ἀποφασιστικότητα, οἱ Εἴμαστε πολὺ δυνατοὶ καὶ οἱ Καὶ τί θὲς νὰ κάνουμε τώρα, δηλαδή;

Καὶ οἱ Έλληνες δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν ἀπὸ πρὶν αὐτὸ ποὺ θὰ τοὺς συμβεῖ, καὶ συνέχεια ἀερολογοῦσαν, ποὺ λέει ὁ Ροβέρτος τοὺ Κλαρὶ συνεχῶς, ἐπὶ 814 χρόνια.

Ὅσο καιρὸ λέμε ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι γιὰ τὰ μπάζα τῆς Ἱστορίας χωρὶς νὰ φωνάζουμε ποιὲς ὁμαδοῦλες τοὺς μετέτρεψαν σὲ μπάζα τῆς Ἱστορίας, ἁπλὰ κοροϊδευόμαστε καὶ περνᾶμε τὸν καιρό μας ψυχωφέλιμα. Ἀλλὰ εἶναι ὅτι ἔχουμε γίνει σὰν ἐκεῖνες τὶς ὁμαδοῦλες καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μᾶς κάνει καρδιὰ νὰ τὸ φωνάξουμε. Τουλάχιστον, ἡ ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεῖ νὰ χαίρεται ποὺ οἱ σημαῖες τῆς συριακῆς ἀντιπολίτευσης (μὲ πράσινο καὶ μαῦρο) κυματίζουν στὸ Ἀφρὶν μαζὶ μὲ τὶς τουρκικές.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , | 10 Σχόλια

Ἀφρίν

Τουλάχιστον, τὸ μοναδικὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι ξεπεράσαμε ( ; ) τὸ σύνδρομο τοῦ Κούρδου ἱππότη, ποὺ θὰ διώξει τοὺς Τούρκους καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ ὁποίου θὰ κρατιέται ἥσυχη ἡ Τουρκία: Θυμᾶστε τὰ βίντεο μὲ τὰ ἄπειρα τουρκικὰ τὰνκς ποὺ ἀνατίναζαν σὰν κουραμπιέδες οἱ Κοῦρδοι, ἔτσι; Τὰ ἐπιτίμια τῶν Κούρδων γιὰ τὴν χιλιετὴ τουρκοκουρδικὴ συμμαχία κατὰ τῶν Χριστιανῶν δὲν τελείωσαν. Οὔτε μποροῦν νὰ τὰ βάλουν μὲ τέσσερα κράτη οὔτε οἱ Μεγάλες Δυνάμεις εἶναι τόσο βλαμμένες ὥστε νὰ φτειάξουν ἕνα ὑπερκράτος 40 ἑκατομμυρίων στὴ Μέση Ἀνατολή.

Χαιρετίσματα, λοιπόν, φτωχοί μου, μισοὶ Ἕλληνες. Οἱ ἄλλοι μισοί, ἀκόμα νὰ καταλάβετε τὴ διαφορὰ μεταξὺ τακτικῆς καὶ στρατηγικῆς συμμαχίας μὲ τὴν Εὐρώπη, τὴν ὁποία ἄλλωστε θεωρεῖτε ἑλληνικὴ στὸν πολιτισμό, ὡς πτωχοὶ τῷ πνεύματι ποὺ εἶστε κι ἐσεῖς.

 

 

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ρωσία

Κάθε ἀνάλυση τῆς ρωσικῆς πραγματικότητας ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ καὶ προοπτικὴ τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὴν τυραννία βασίζεται σὲ ἐσφαλμένες προϋποθέσεις τόσο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση τῶν κολλεκτιβιστικῶν λαῶν ὅσο καὶ εἰδικὰ τὴ ρωσικὴ «φύση».

Οἱ κολλεκτιβιστικοὶ λαοὶ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως «δυστυχισμένοι καταπιεσμένοι»· ἔχουν ἐσωτερικεύσει τὴν κατάστασή τους καὶ δὲν τὴν συναισθάνονται ὡς ἀφόρητη. Συνήθως, ὅταν θελήσουν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸν νῦν Μέγα Βασιλέα, σκοπός τους εἶναι ἡ ἐνθρόνιση ἑνὸς καλύτερου Μεγάλου Βασιλέα κι ὄχι ἡ κατάργηση τοῦ θεσμοῦ τοῦ Μεγάλου Βασιλέα. Οἱ καστοριαδικὲς προσμονὲς τῆς δυτικιστικῆς διάβρωσης κι «ἐλευθεριακοῦ» ἐκφυλισμοῦ τοῦ ὑπόλοιπου πλανήτη ἀπὸ ἀντιεξουσιαστὲς μισσιονάριους καὶ πράκτορες εἶναι –ἀνεξαρτήτως προθέσεων– συνήθως ἡ χρήσιμη δικαιολογία γιὰ τοὺς λεγόμενους «ἰμπεριαλιστὲς» μὲ σκοπὸ τὴν κατάργηση τῆς ἀνεξαρτησίας τῶν κολλεκτιβιστικῶν ἐθνῶν.

Ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀποζητᾶ οὔτε τὴν ἐλευθερία οὔτε τὴ σκλαβιά. Τίποτε ἀπὸ τὰ δύο τελευταῖα δὲν εἶναι μονοσήμαντα ὁρισμένο. Ἂν ἦταν, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχαν λ.χ. φτωχοὶ Δεξιοί, μοναρχικοὶ κ.λπ., θὰ ὑπῆρχαν μόνο ἀριστεροὶ Φτωχοί -οὔτε οἱ πρῶτοι εἶναι ἠλίθιοι οὔτε οἱ δεύτεροι ἔξυπνοι.

Τέλος, ἂν ἡ Ρωσία φιλελευθεροποιηθεῖ πέρα ἀπὸ ἕνα σημεῖο, θὰ καταστραφεῖ. Αὐτὸ τὸ ξέρουν καὶ οἱ πέτρες. Ὡς Ἕλληνες, δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε οὔτε ρωσολάτρες οὔτε ρωσοκτόνοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ δὲν εἴμαστε ρωσολάτρες καὶ ρωσοκτόνοι, πρέπει νὰ ἀποφύγουμε πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἐπιζητοῦμε τὴ φιλελευθεροποίηση τῆς Ρωσίας. Οὔτε ἔχουμε τὴ δύναμη γιὰ κάτι τέτοιο (ἄρα, θὰ στρέφαμε τὴ Ρωσία ἐναντίον μας) οὔτε ὑπάρχει κάποια προφανὴς αἰτία γιὰ τὴν ὁποία μιὰ «δημοκρατικὴ Ρωσία» θὰ εἶναι φιλελληνική -ἂν ἐπιβιώσει τοῦ ἐκδημοκρατισμοῦ της.

 

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Ρωσία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παλαιὰ Διαθήκη: Μετάφραση τῶν Ο’

Ὁ T. Michael Law στὸ When God spoke Greek, δείχνει τὴ σπουδαιότητα τῆς μετάφρασης τῶν Ο’. Δείχνει ὅτι οἱ συγγραφεῖς τῆς Καινῆς Διαθήκης χρησιμοποιοῦσαν τοὺς Ο’ καὶ ὄχι τὴν ἑβραϊκὴ Παλαιὰ Διαθήκη, πράγμα ποὺ δείχνει τὴ θεολογικὴ προτεραιότητά της ἔναντι τῶν δυτικῶν (καθολικῶν καὶ προτεσταντικῶν) μεταφράσεων ἀπευθείας ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ βιβλικὰ κείμενα. Μάλιστα, δείχνει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ «μεταγενέστερη» μετάφραση εἶναι ἐνίοτε παλαιότερη τοῦ «πρωτότυπου». Ἀναρωτιέται τέλος, γιὰ τὸ λόγο τῆς ἀπόρριψης τῶν Ο’ ἀπὸ τὴ Δύση. Δὲν χρειάζεται πολὺ σκέψη: Ἂν στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰ., οἱ Συροφοίνικες ψευτοέλληνες «Ἕλληνες» (Παγανιστές) θεουργοὶ συμμάχησαν μὲ τοὺς Δακοϊλλύριους βάρβαρους αὐτοκράτορες κατὰ ἑνὸς Χριστιανισμοῦ ποὺ εἶχε γιὰ δεύτερη φύση του τὸ ἑλληνικὸ πολιτισμικὸ περιβάλλον, στὴ συνέχεια ἡ γερμανικὴ καὶ λατινικὴ Δύση ἐκδήλωσε τὸν ἀμετάπειστο ἀνθελληνισμό της μὲ τὴν προτίμησή της γιὰ τὰ «αὐθεντικὰ κείμενα». Ὅταν λέω «ἀνθελληνισμό», δὲν ἐννοῶ κυρίως κάποιο μίσος πρὸς τοὺς συγκαιρινούς Ἕλληνες (ὑπῆρχε καὶ τέτοιος) ἀλλὰ κυρίως τὴν ἀποστροφὴ πρὸς τὸν ἀρχέγονο ἑλληνικὸ Χριστιανισμὸ γιὰ τὸν ὁποῖο κάνει λόγο ὁ Φλωρόβσκυ. Ἡ φιλοσοφικὴ ρηχότητα Λατίνων καὶ Γερμανῶν, ὁ κομπασμὸς καὶ ἡ ἀπέραντη ψηλομυτοσύνη τῶν γότθων κατακτητῶν τῆς Δύσης, ἡ παλαιὰ λατινικὴ ἀντιπάθεια πρὸς τοὺς Ἕλληνες, ὁδήγησαν σὲ μιὰ μονομερὴ συμμαχία Δύσης-«Ἰουδαϊσμοῦ» κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Φυσικά, ἐπρόκειτο γιὰ ψευδοϊουδαϊσμό, ἀφοῦ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων χρησιμοποιοῦσαν τὴ μετάφραση τῶν Ο’ καὶ ὄχι τὸ ἑβραϊκό -καὶ μόνο μετὰ τὴν σκλήρυνση τῶν χριστιανο-ϊουδαϊκῶν σχέσεων (στὴ βυζαντινὴ περίοδο) ἐπέλεξαν τὴν ἑβραϊκὴ ἐκδοχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπορρίπτοντας τὴν ἑλληνική. Συνεπῶς, ἡ λατινο-προτεσταντικὴ τάχα «ἐπιστροφὴ στὶς πηγὲς» καὶ τὶς «χριστιανικὲς ρίζες» καὶ ἡ παραπάνω συμμαχία (ἐρήμην τῶν Ἰουδαίων) δὲν συνιστοῦσε «ἀποκάθαρση τῆς χριστιανικῆς σκέψης ἀπὸ τοὺς φαφλατάδες σοφιστὲς Ἕλληνες», ἀλλὰ διαστροφὴ τοῦ ἀρχέγονου Χριστιανισμοῦ καὶ δεῖγμα τοῦ παντοτινοῦ «πρωτογονισμοῦ» τῆς νεοφώτιστης Δύσης, ποὺ δὲν εἶχε καλὰ-καλὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν κολυμπήθρα καὶ ἄρχισε νὰ παριστάνει τὴ μεγάλη θεολόγο-παντογνώστρια: Ἕνα ἀγιάτρευτο σύμπλεγμα κατωτερότητας, καὶ θράσος χιλίων καρδιναλίων καὶ κατὰ φαντασίαν «πρωτοχριστιανῶν».  Οἱ τόσο μεγάλοι φωστῆρες τῆς Δύσης δὲν μπῆκαν στὸν κόπο νὰ ἀναρωτηθοῦν γιατί ἡ ἑβραϊκὴ ἐκδοχὴ νὰ εἶναι περισσότερο «θεόπνευστη» ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ο’ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ Ἀπόστολοι καὶ Εὐαγγελιστὲς εἶχαν χρησιμοποιήσει –χωρὶς ἐθνικιστικὰ προβλήματα, ὄντας ἑβραῖοι οἱ ἴδιοι– τὴν ἑλληνικὴ ἐκδοχή. Σήμερα, ὁ ἕτερος σύμμαχος τῆς Δύσης, ὅπως φάνηκε στὴ Γιουγκοσλαβία ἀπὸ τὸ ’90, εἶναι φυσικὰ τὸ Ἰσλάμ. Ἀλλὰ ὁ ἐχθρὸς παραμένει ὁ ἴδιος.

Not only did most of the earliest Christians use the Septuagint but also their theology was explicitly shaped by it and not by the Hebrew Bible. Many of the most beloved teaching of the New Testament are shaped by and in some cases directly derived from the Septuagint, so more is justified to ask what would have filled their places had the Hebrew Bible been the basis for the New Testament writers. […] The Septuagint often preserves a witness to an alternative, sometimes older, form of the Hebrew text. When the Reformers and their predecessors talked about returning to the original Hebrew (ad fontes!), and when modern Christians talk about studying the Hebrew because it is the “original text”, they are perpetuating in those statements several mistaken assumptions. The Hebrew Bible in the editions we now use is often not the oldest form of the Hebrew texts […] In many cases the Septuagint provides the only access we have to the oldest form. Our modern editions of the Hebrew Bible contain a text that was more ore less established in the second century CE, and while textual traditions for some of the books go back to the third and possibly even the fifth century BCE, their text is from only on of the traditions known and used by readers of scripture in ancient times. […] The New Testament authors almost always used the Septuagint to access the Jewish scriptures they so often quote. Example from the Gospels, from the apostle Paul, and from the writer of Hebrews demonstrate that the Greek Septuagint had a profound impact on the development of New Testament thought. […] I then try to demonstrate how the Septuagint lies at the foundation of Christianity, even though two later branches of Christianity, Catholicism and Protestantism, left it behind. […] The canonical books of the Old Testament in the early church were Greek, not Hebrew. So if the Septuagint supported the theological expression of the New Testament writers and the theologians and exegetes who established early Christian thought, one may wonder why it has had no place in the modern church

 

 

Posted in Δυτικοί, Δύση, Εβραίοι, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Maddy Genets, Petite fleur

Ὡραῖο τραγουδάκι. Ὅσο γιὰ τὸ ἐξώφυλλο, καὶ μόνο ἀπὸ ἀντίδραση στὰ σοῦπερ οὐάου ἐξώφυλλα, συνιστᾶ ἀπὸ μόνο του εἰρωνεία πρὸς αὐτά, καὶ πρόοδο.

 

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Led-Zeppelin, No Quarter – Live 1975

 

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Ἀμβρόσιος

Τὸ δίλημμα «Ἀμβρόσιος ἢ Ὁμοφυλοφιλία» εἶναι πολὺ πιεστικὸ ὥστε νὰ χωρέσει ἐνδιάμεση ἢ τρίτη θέση. Ὅσο μάλιστα, προχωρᾶ μιὰ συζήτηση καὶ τὰ ἐπιχειρήματα διακλαδίζονται καὶ τὰ τιθέμενα θέματα πολλαπλασιάζονται, δηλαδὴ ὅσο πιὸ πολὺ τίθεται ζήτημα ὑπεροχῆς τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης κοσμοθεωρίας (ἀφοῦ σὲ αὐτὴν βασίζονται, ἀνεπίγνωστα ἢ συνειδητά), τόσο πιὸ δύσκολη εἶναι ἡ ἀποσυσχέτισή τους ἀπὸ τὴν κοσμοθεωρία.

Στὴν Ἑλλάντα, ὅπως ἔχω πεῖ παλιότερα, ἡ δημόσια ὁμοφυλοφιλία θεωρεῖται ἀκόμη, καὶ εἶναι, ἕνα παράρτημα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς φιλελευθεροποίησης τῆς σκέψης καὶ τοῦ δημόσιου χώρου. Στὶς χῶρες ὅμως ὅπου ἔχουν περάσει Διαφωτισμὸ καὶ ἡ Ἀριστερὰ δὲν ὑπάρχει ἢ δὲν διεκδικεῖ τίποτε σοβαρὰ ταξικό, καὶ ὅπου ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀρκετὰ πιὸ διαδεδομένη, ὡς λαϊκιὰ κουλτούρα, δὲν σημαίνει τίποτε ἀπὸ αὐτά· ἀντιθέτως, μπορεῖ καὶ συνδυάζεται μὲ τὸ ναζισμὸ καὶ τὸν ρατσισμό. Στὴν Ἑλλάντα κάτι τέτοιο προκαλεῖ ἔκπληξη (κάθε φορὰ ποὺ μαθαίνουμε γιὰ Δυτικοὺς ἀκροδεξιοὺς ὁμοφυλόφιλους)· πράγμα ποὺ δείχνει πόσο κοσμογυρισμένοι καὶ μὲ ἐμπειρίες γιὰ τὴν «ἀνθρώπινη φύση» δὲν εἶναι οἱ ἕλληνες Ἀριστεροί. Στὴν πραγματικότητα, γνωστοὶ ὁμοφυλόφιλοι ὅπως ὁ Καβάφης κι ὁ Τσαρούχης, εἶχαν ἀντιλήψεις ποὺ θὰ τὶς ἔλεγε κάποιος «ἐθνικιστικές» καὶ «ἀντιδυτικές» -δηλαδή, τὸ ἄλλοθι «δὲν ξέρουμε» δὲν ἰσχύει.

Βεβαίως, ὁ Ἀμβρόσιος δὲν ἔπρεπε νὰ μιλήσει προσβλητικὰ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. Ἔπρεπε νὰ διακρίνει μεταξὺ ὁμοφυλοφιλίας καὶ «ὁμοφυλόφιλου». Τὸ ὅτι στὸ χωριό του αὐτὸ φαντάζει τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα, ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχουν πολλοὶ ὁμοφυλόφιλοι δὲν σημαίνει ὅτι εἶναι τὸ ὑπέρτατο χριστιανικὸ ἁμάρτημα· εἶναι, φυσικά, ἁμάρτημα. Ἀκόμη καὶ γιὰ λόγους πολιτικοῦ, δημόσιου ἐλιγμοῦ, θὰ ἔπρεπε νὰ μιλήσει διαφορετικά. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ, γιατὶ εἶναι «κατασκευασμένος» ἔτσι: Ὡς ἐκπρόσωπος μιᾶς ἐπαρχιακῆς πόλης, ὅπου τὰ πάντα κυλοῦν σεξουαλικῶς κανονικὰ ἐπὶ αἰῶνες. Σὲ τέτοιες κοινωνίες, τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα φαντάζει ἡ ὁμοφυλοφιλία.

Φυσικά, ἕνας σωρὸς ἀπὸ προβλήματα ἀνακύπτουν: Μπορεῖς νὰ διαχωρίσεις τὰ λεγόμενα τοῦ Ἀμβρόσιου κατὰ τῆς ὁμοφυλοφιλίας (ἀφοῦ πρῶτα, τὰ ἀποσυσχετίσεις ἀπὸ τὶς προτροπὲς κατὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων) ἀπὸ τὴ συμπάθειά του στοὺς δικτάτορες; Δύσκολα· ποὺ θὰ πεῖ ὅτι, συνήθως, ἂν καταδικάζεις τὸ δεύτερο νοιώθεις ὑποχρεωμένος νὰ καταδικάσεις καὶ τὸ πρῶτο. Μπορεῖς νὰ διακρίνεις μεταξὺ τῆς σιχασιᾶς γιὰ τοὺς ἀριστεροὺς ὁμοφυλόφιλους, ποὺ χρησιμοποιοῦν ὡς πολιτικὸ ὅπλο τὴν πολιτικὰ οὐδέτερη ὁμοφυλοφιλία γιὰ ἀντιεκκλησιαστικοὺς σκοπούς, καὶ τῆς κατανόησης τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Ἀμβρόσιος λειτουργεῖ ὡς λαγός τους μὲ τὴν τακτική του; Δηλαδή, νὰ ξεφύγεις ἀπὸ τὴν παγίδα ὑπὲρ τῆς ἀντιεκκλησιαστικῆς Ἀριστερᾶς ποὺ ἐντέλει εἶναι ὁ Ἀμβρόσιος χωρὶς νὰ κάνεις παραχωρήσεις (παρουσιάζοντάς τες ὡς Χριστιανικές, μάλιστα) στὸ ἠθικὸ-δογματικὸ πεδίο; π.χ. «μὰ ὁ Κύριος εἶπε νὰ τοὺς ἀγαπᾶμε ὅλους» (ἀποπροσανατολιστικό); Πάλι, δύσκολο. Μπορεῖς νὰ παραδεχτεῖς τὸ πραγματικὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι ὄχι ἁπλῶς δὲν εἶναι διωκόμενοι (ἐκτὸς ἀπὸ κάποιες περιπτώσεις στὴν ἐπαρχία), ἀλλὰ συνιστοῦν καθεστὼς σὲ ζητήματα πολιτικῆς ὀρθότητας καὶ ὑπόδειξης τῶν «σωστῶν νόμων», χωρὶς νὰ ὑπερασπίζεσαι τὰ λεγόμενα τοῦ Ἀμβρόσιου; Μπορεῖς νὰ ὑποστηρίξεις μὴ στρατευμένους ὁμοφυλόφιλους, δεξιοὺς ἐν ἀνάγκῃ, ποὺ δὲν νοιώθουν ὡς ἀπελευθέρωση τὸ νὰ βγαίνουν γυμνοὶ στὰ καρναβαλίστικα ἄρματα ἢ ὡς ἰσότητα τὸ νὰ ζητοῦν νὰ υἱοθετοῦν καὶ νὰ παντρεύονται, κατὰ τῶν ἀναρχοαριστερῶν στρατευμένων ὁμοφυλόφιλων, καὶ νὰ ἀφήσεις ἕνα χριστιανικὸ χῶρο ἀνοχῆς, ὄχι ὡς χριστιανικὴ δικαιολογία ἀλλὰ ὡς διάκριση μεταξὺ χριστιανικοῦ ποιμνίου καὶ ὅσων δὲν εἶναι πιὰ Χριστιανοί; Μπορεῖς νὰ χρησιμοποιήσεις, κατὰ τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ἐπιχειρηματολογίας περὶ «φυσικῆς ὁμοφυλοφιλίας» τὴν «περιγραφικὴ» κοσμοαντίληψη («ἀνθρώπινο εἶναι ὅ,τι ἔκαναν καὶ κάνουν οἱ ἄνθρωποι») μὲ βάση τὴν ὁποία καὶ ἡ ἐφηβικὴ προγαμιαία παρθενία καὶ ὁ μοναχισμὸς εἶναι ἐξίσου «φυσικά» κι ὄχι «ὀπισθοδρομικά»;

Ἐπειδὴ ὅλα αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ γίνουν, καὶ διὰ τὸν φόβο τῶν προοδευτικῶν, τὸ νὰ διαλέξεις στρατόπεδο καθίσταται πολὺ εὔκολο.

 

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | 5 Σχόλια

Herculaneum – ψηφιδωτό

Μορφὲς σὲ χρυσὸ φόντο τὸν 1ο αἰ. μ.Χ., σὰν στὰ βυζαντινὰ ψηφιδωτά; Ναί, σὰν τὰ βυζαντινά.

herculaneum_neptune_and_amphitrite

Posted in ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Διαβάστε Ἱστορία: Ἐρντογάν

Αὐτὸ προέτρεψε τοὺς Ἕλληνες ὁ Τοῦρκος. Δὲν φαίνεται νὰ γνωρίζει ὅτι οἱ ἕλληνες ἱστορικοί, καθὼς καὶ οἱ Ἀριστεροὶ καὶ Εὐρωπαϊστές, ἔχουν τὶς ἴδιες ἀπόψεις μὲ αὐτὸν γιὰ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία: Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν ὁ Παράδεισος ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἡ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ἕνα φρικτὸ Ἔγκλημα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας. Αὐτὲς τὶς ἀπόψεις ὑποστηρίζουν καὶ αὐτὲς βάζουν στὰ μυαλὰ τῶν φοιτητῶν τους οἱ ἕλληνες ἱστορικοί, ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1990, ἐπιλέγοντας -ἄτυπα- γιὰ ἀκαδημαϊκὴ καρριέρα μόνο ὅσους φοιτητές τους ὑποστηρίζουν τὰ ἴδια ἀκριβῶς πράγματα, καὶ ἀποκλείοντας -ἄτυπα- τοὺς ἄλλους.

Ὅπως οἱ τζιχαντιστὲς ἔχουν μιὰ ἀνάκατη ἀντίληψη γιὰ τὴ Δύση ὡς χριστιανικὴ καὶ συνάμα ἄθεη, ἔτσι κι ὁ Ἐρντογὰν ἀπευθύνεται στὸν κανένα Ἕλληνα, ἀφοῦ ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία τῆς Ἑλλάδας εἶναι ἡ ὀθωμανική.

Διεθνιστὴς εἶναι ὁ ἐθνικιστὴς τοῦ γειτονικοῦ κράτους μὲ ταυτότητα καὶ διαβατήριο τοῦ κράτους σου.

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

Αὐτοκτονώντας στὸ Βυζάντιο

Πηγή

Χρέη, ἔρωτας, ψευδεῖς κατηγορίες, στάση κατὰ τοῦ αὐτοκράτορα, ἀπογοήτευση.

on account of the drought during the reign of Konstantinos V Kopronymos in 766-767, the taxed people were forced to sell cheaply their produce and some farmers sold their entire crop for only one piece, while «others hanged themselves from trees,

The suicide cases so far gleaned from the sources of late antiquity seem to be more or less the outcome of extreme situations that made taking one’s own life inevitable – pious men and women tested beyond the limit of their endurance, persecuted pagans, defeated army generals faced with dishonor or death. The pattern does not change radically in the subsequent centuries, although after the Age of Heraclius many aspects of daily life changed. Perhaps it is premature to make such a statement at this point since our evidence is so limited.

The main shift, however, is observed in the hagiographic literature, in which suicides are, as one would expect, attributed to daemonic powers, under the spell of which human reason and self-control were lost.

The chronicles of the middle Byzantine period refer to only a few cases of suicides and the decline in numbers, contrasted to the earlier period, makes one wonder if killing oneself had not been more widespread or socially more acceptable during the transition from paganism to Christianity. Another thought might be that such incidents were not as much publicized as before. Whatever the case might be, the few suicide incidents of this period are connected with plots and plans of revolution in the army

soldiers implicated in acts of treason seem to have preferred self-inflicted death than the consequences of a military failure

Threats of suicide by women seeking a divorce are attested in the dossier of the synodal decisions of Demetrios Chomatenos, and, as it seems, the threats were not mere words. The women were low born, married or betrothed at an early age, some accused of adultery, but nevertheless determined at all costs to win their freedom from the husband they hated profoundly. The ecclesiastical court took into consideration their hatred and threats and set them free,

In another case, Maria, the wife of Nikolaos, accused her husband that he mistreated her sexually and on account of it she filed for a divorce, which Chomatenos approved, adding that otherwise she had threatened to take her own life. In another case, the wife of a certain Theodoros Chloropodes, named Eirene, daughter of Michael Bodeniates, deserted her husband and refused to return to him threatening to kill herself – she was reportedly in love with another man

the suicide of Angelos, Ioannes Doukas, who had been blinded by the orders of Michael VIII Palaeologos and had no desire to live in misery

the common people believed that the soul of the biothanatos was transformed into a demon

 

Posted in Ρωμανία, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἀκρίτης κάστρον ἔκτιζε

Ακρίτης κάστρον έκτιζε
χάρος να μην τον έβρει.
διπλούν, τριπλούν το έχτιζε
σίδερο καρφωμένο

Φωνάξεν την καλίτσα του (γυναίκα του)
κι ηφέρε τα καλούδια
καλώς ήρθες Αϊ – χάρε μου
έλα να φαμ’ κι ας πιούμε

Εγώ δεν ήρθα για φαγί
και για πιοτό δεν ήρθα.
ήρθα για τον Ακρίτη σου
να πάρω την ψυχή του

Posted in Ρωμανία, μουσική | Tagged , , | Σχολιάστε

Ταπεινότητα

Τῆς πέταξαν μπογιὲς τὰ χαϊδεμένα παιδιὰ τῆς Ἀπελευθέρωσης, ἀλλὰ αὐτὴ σχολίασε: «Δὲν ἦταν τίποτα, μὴν ἀνησυχεῖτε. Δὲν μὲ χτύπησαν. Κοινωνικὴ παρέμβαση ἦταν. Ἦταν μία ἀπὸ τὶς συνηθισμένες ἐπιθέσεις«.

Τί ταπείνωση μοναχικῆς ποιότητας. Οὔτε προτεινόμενος γιὰ ἐπισκοπικὴ ἔδρα δὲν θὰ ἀπαντοῦσε ἔτσι.

Θυμᾶμαι ἄλλον, στὸν ὁποῖο ἔκανα λόγο γιὰ τὸν βιασμένο Σουηδὸ ἀπὸ μετανάστη ποὺ μετὰ τὸ βιασμό του ἔλεγε «φταίει ἡ ἄδικη κοινωνία κι ὄχι ὁ δράστης» (!), καὶ μοῦ τὴν ἔλεγε ὁ ἕλληνας Χριστιανοκομμουνιστής. Στὸ χωριό μου ὅπου δὲν ξέρουν ἀπὸ χριστιανοκομμουνισμοὺς καὶ ἄλλες ὑψηλόφρονες θεωρίες, πάντως, λένε ὅτι τὸ νὰ ἐμποδίζεις τὸ κακὸ δὲν εἶναι ἀντιχριστιανικό, ἀλλὰ δείχνει στὸν ἄδικο τί εἶναι τὸ καλό.

Ἡ ἐπιβίωση δὲν εἶναι ὑποχρεωτική.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Γ’ Παγκόσμιος Ἐρντογάν

Μιὰ ποὺ οἱ Τοῦρκοι δὲν ἔλαβαν μέρος στὸν Β’ Π.Π. σὰν ἐπιτήδεια οὐδέτερα ἑρπετά, ὁ Ἐρντογὰν τοὺς καλεῖ σὲ ἐγρήγορση γιὰ τὸν Γ’ Παγκόσμιο.

Θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ὁ Πούτιν ἔδωσε στὸν νέο φίλο του Ἐρντογὰν νὰ διαβάσει κι αὐτὸς τὶς προφητεῖες. Νὰ διαβάζει τόσο πολὺ ὅμως; Καταντᾶ νοσηρὸ τὸ ἐνδιαφέρον.

Posted in Τούρκοι | Tagged , , , | 10 Σχόλια

Ὁ παγκόσμιος χάρτης τοῦ Μάξιμου Πλανούδη – 1420

ar3kl7o2ky401

Καὶ ἡ πηγή, γιὰ νὰ δεῖτε καλύτερα μία-μία τὶς χῶρες καὶ τοὺς τόπους.

Posted in Ρωμανία, επιστήμη | Tagged , , | Σχολιάστε

Role of Supernatural Powers in Arab-Byzantine Wars as Reflected by the Popular Imagination

Τοῦ A. Ramadan, μὲ ὡραῖες θαυματουργικὲς ἱστορίες, αἰχμαλώτους ποὺ ἀποδροῦν ἀνεξήγητα, μοναχοὶ καὶ ἄλλοι ποὺ προστατεύουν καὶ ἀποτρέπουν ἀπὸ μάχες, καὶ ἄλλα.

Posted in Άραβες, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , | 1 σχόλιο

Πολιτικὰ ὀρθὴ Σαρία

Πάω νὰ ἀναρτήσω στὰ ΜΚΔ δυὸ ἀρχαῖες τοιχογραφίες μὲ γυμνά (ὄχι συνουσιαζόμενα), κάνω τὸ λάθος καὶ γράφω ἐπεξηγηματικὰ «γυμνό», καὶ μοῦ τὶς κόβει, βάζοντας τὴν εἰδοποίηση ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι μὴ ἐπιτρεπόμενο τὸ ὑλικό, τσόντα δηλαδή (δὲν θυμᾶμαι ἀκριβῶς τί). Οἱ τοιχογραφίες ἦταν πρωτοχριστιανικές. Πράγμα ποὺ σημαίνει: αὐτὸ ποὺ ἀνέχονταν οἱ Χριστιανοὶ τοῦ 4ου αἰ., δὲν τὸ ἀνέχεται ἡ ἀ(ντι)χριστιανικὴ Δύση τοῦ 21ου.

Ἡ ἄλλη, ἀκούω, τοῦ σινεμὰ στάρ, τὰ πέταξε ὅλα μὲ φωτογραφία μὲ ἀποκαλυπτικὸ φόρεμα, καὶ τὸ F/B τῆς ἀπαγόρευσε τὴ φωτογραφία γιατὶ εἶναι πορνό -λέει.

Τὸ πολιτικὰ ὀρθὸ εἶναι ὁ προάγγελος τῆς Σαρία. Γιὰ νὰ μὴν «προσβληθοῦν» κάποιοι, σὲ λίγο θὰ ἀπαγορεύεται καὶ τὸ μίνι. Ὅπως ὁ δήμαρχος τοῦ Λονδονιστὰν ἀπαγόρευσε τὶς διαφημίσεις μὲ μπικίνι γιατὶ νοιώθουν ἄσχημα οἱ χοντρές. Κι ὄχι γιατὶ τὸ ἀπαγορεύει ἐπὶ ποινῇ θανάτου τὸ Ἰσλάμ -ποὺ ἁπλά, δὲν ἔχει ἀποκτήσει ἀκόμη τὴ δικαιοδοσία νὰ ἐπιβάλλει θανατικὲς ποινὲς στὴ Δύση. Τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα εἶναι τὸ σχοινὶ ποὺ δίνει ἡ Δύση γιὰ νὰ τὴν κρεμάσει τὸ Ἰσλάμ.

Ὅπως οἱ ἀναρχικὲς φεμινίστριες, ποὺ ψάχνουν τὸν μπαμπὰ τῶν κοριτσίστικων χρόνων τους (τότε, φυσικῶς ἀπόντα ἢ παρόντα ἀλλὰ δίδοντα ξύλο ἀντὶ προστασίας καὶ σιγουριᾶς), καὶ ποὺ θὰ γίνουν μὲ ἕνα κλὶκ ἰσλαμίστριες ὀργισμένες διαδηλώτριες.

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Χώκινγκ

Ὄχι ἄλλος. Γιατὶ τὸ ἐμπεδώσαμε: ὑπάρχουν ἐξωγήινοι, δὲν ὑπάρχει Θεός, καὶ θὰ πρέπει νὰ μετακομίσουμε σὲ ἄλλο πλανήτη. Μὲ σφραγίδα Βοκτας τῆς «Ἐπιστήμης», ὅλα αὐτά. Βεβαιωμένα.

Αὐτὸς δὲν τὰ εἶπε; Γιατὶ ἀπ’ τὸ πρωὶ βλέπω σχολιαστὲς ποὺ γράφουν «καλὸ παράδεισο» καὶ «καλὸ ταξίδι» σὲ ἕναν ἄθεο. Ἥμαρτον, πιά. Ταραμοσαλάτα τὸν κάνατε τὸν ἐγκέφαλο.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Παλαιοχριστιανικὴ ζωγραφική

92b11a88f093f7379895cb9968e3965d

Ὁ Δανιὴλ στὸ λάκκο τῶν λεόντων. Κατακόμβη ἁγίων Μαρκελλίνου καὶ Πέτρου.

 

samson-wrestling-with-the-lions-00

Σαμψὼν καὶ τὸ λιοντάρι. Κατακόμβη Via Latina, Ρώμη

953267168_106b050aca

Ὁ Ἡρακλῆς σκοτώνει τὴ Λερναία Ὕδρα (σὲ χριστιανικὴ κατακόμβη, Via Latina, 4ος αἰ.)

 

healing_of_a_bleeding_women_marcellinus-peter-catacomb

Ὁ Χριστὸς θεραπεύει τὴν αιμορροούσα. Κατακόμβη ἁγίων Μαρκελλίνου καὶ Πέτρου.

 

HEL202894

Ἰώβ, ἀπὸ τὴν ἴδια κατακόμβη.

Bishop Optimus' tombstone. 4th c. Paleo-christian

Optimus, Ταρραγόνα, Ἱσπανία, 4ος αἰ.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , | Σχολιάστε

ποδοσφαιρικά

Ὅταν ἀγοράσει ὁ πρόεδρος τοῦ ΠΑΟΚ τὴν Καθημερινή, αὐτὰ τὰ καυστικὰ μονόπλευρα ἄρθρα της κατὰ τῆς διαφθορᾶς στὸν ἀθλητισμὸ θὰ σταματήσουν. Ἀναμένουμε κι ἄλλες ἐξελίξεις στὴν πορεία τῆς τωρινῆς ἀνακάλυψης τοῦ Τροχοῦ (τῆς διαφθορᾶς στὸ ποδόσφαιρο). Γιατὶ ἔτσι μοῦ φαίνεται τὸ πιστόλι σὲ σχέση μὲ τὰ ὅσα γίνονταν ἀπὸ Ὀλυμπιακό, ΠΑΟ καὶ ΑΕΚ. Σὰν νὰ ἀνακαλύπτουμε τὸν τροχό, ὅπου βολεύει ὅμως. Τὸ τερπνόν (ἀντιθεσσαλονίκη) μετὰ τοὺ ὠφελίμου (ἀντιΣΥΡΙΖΑ) τῆς Καθημερινῆς. Μὲ τὸ ποδόσφαιρο δὲν ἀσχολοῦμαι, ὅμως ὅταν κάθε φορὰ ποὺ ἔρχεται στὴν Τούμπα ἀθηναϊκὴ ὁμάδα κάνουν σὰν γυναικοῦλες ἀπὸ ζάχαρη καὶ βρῆκαν τὸ κόλπο, νὰ «ἀποχωροῦν ἀπὸ τὸ γήπεδο ἐπειδὴ κινδυνεύουν», ἐνῶ στὰ ἀθηναϊκὰ γήπεδα γίνονται ὄργια… φτάνει πιὰ μὲ τὴ γελοιότητα.

Posted in Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, κοινωνία | Tagged , , | 11 Σχόλια

Ἀμύνταιο, 3ος μ.Χ. αἰ.

Προσωποποίηση τοῦ καλοκαιριοῦ

6-2

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Χωρίς κατηγορία, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

φασιστικὰ κατορθώματα

Τὸ ἔχω πεῖ πολλές, μυριάδες φορές. Τὸ (ἀκρο)δεξιὸ φλὲρτ μὲ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ καὶ τὸν Μουσολινισμὸ εἶναι ἀκριβῶς ὅ,τι λαχταρᾶ ὁ μέσος Ἀριστερός, ὁ μέσος Σόρος. Εἶναι ἡ φάκα στὴν ὁποία μπαίνει τὸ ποντίκι. Εἶναι τὸ καλὰ στημένο θέατρο τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς. Ἡ «ἀντικρατικὴ» τάση τῆς φασίζουσας ἢ καὶ φασιστικῆς ἀκροδεξιᾶς, νὰ ἀντιγράφει δηλαδή τὴ βία καὶ τὸν τραμπουκισμὸ τῆς Ἀριστερᾶς & Ἀναρχίας, δείχνει πόση βλακεία ὑπάρχει στὸ «χῶρο». Γιατὶ ὅταν τὸ Κράτος εἶναι ἀριστερό, δὲν θὰ κυνηγήσει ἀντιεξουσιαστὲς ἀκτιβιστές. Εἶναι προφανές! Ὅποιος κατέχει τὸ Κράτος, κατέχει καὶ τὸ δικαίωμα νὰ σὲ συλλάβει. Κι ὅταν τὸ Κράτος κατέχεται ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, οἱ ἀντικρατιστὲς ἀκροαριστεροὶ δὲν συλλαμβάνονται, γιατὶ ἡ «λογικὴ τοῦ Κράτους» εἶναι ἀνώτερη καὶ ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴ «λογικὴ τῆς ἰδεολογικῆς συνέπειας» τοῦ καθενός ἰδεοληπτικοῦ.

Ἀλλὰ ὄχι, ὁ χουλιγκάνος πρέπει νὰ εἶναι ἀκτιβιστής. Ἀλλιῶς, μαραζώνει, νοιώθει φλῶρος καὶ ἁμαρτωλός. Γιατὶ πρέπει νὰ κυριαρχήσει στὸ Μαγικὸ αὐτὸ Τόπο ποὺ λέγεται «δρόμος». Γιατὶ πρέπει νὰ ἀντιγράψει τὸν τρόπο δράσης τῆς Ἀριστερᾶς -ἐνῶ κάθε μίμησή της εἶναι ὑποδεέστερη τοῦ Προτύπου. Ὁ «δρόμος», βέβαια, εἶναι «Μαγικὸς Τόπος» μόνο γιὰ τοὺς περιθωριακούς. Οἱ Ὑπόλοιποι γνωρίζουν ὅτι ἡ ἐξουσία δὲν κατακτᾶται μὲ ὁδομαχίες, κι ὅτι ὁ σύγχρονος καπιταλισμὸς χρειάζεται τόσο πολὺ τὴν Ἀριστερά, ὥστε δὲν ἔχει κανένα ἀπολύτως λόγο νὰ δώσει τὴν ἐξουσία στοὺς φασίστες ἐναντίον της, κι ὅτι οὐδέποτε θὰ ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ τὰ κόλπα τους «στὸ δρόμο».

Ἄκου (φιλο)φασίστα, οἱ πραγματικὰ συντηρητικοὶ ἄνθρωποι, χῶροι καὶ κόμματα πολέμησαν τὸν φασισμό καὶ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμό, γιατὶ ὅλα αὐτὰ τὰ αἵματα καὶ οἱ μπογιὲς καὶ τὲστ κρανίων, ἢ οἱ περιοδικῶς (παγανιστικοὶ) νυκτερινοὶ πυρσοί, ὁ φιλομουσουλμανικὸς καὶ φιλοϊνδουιστικὸς (χορτοφαγία κ.λπ.) ἀντιχριστιανισμὸς (Χίτλερ) καὶ ἀντικληρικαλιστικὸς ἀθεϊσμός (Μουσολίνι), οἱ ἐκτρώσεις, οἱ θανατολατρεῖες καὶ οἱ σεξουαλικὲς («ἀρχαιοελληνικές». Καὶ καλά!) ἀνωμαλίες καὶ τὰ μπαμπουινικὰ «προλεταριακά» σας, κι ἄλλες τέτοιες «καινοτομίες» προκαλοῦσαν καὶ προκαλοῦν ἐμετὸ σὲ «φλώρους», πατριῶτες Χριστιανούς.  Ποὺ ξέρουν ὅτι ὁ Μουσολίνι ξεκίνησε ὡς Ἀριστερός (καὶ «μιὰ φορὰ Ἀριστερός, γιὰ πάντα Ἀριστερός»), ὅπως κι ὅτι ὑπῆρχε ἀριστερὴ φράξια τοῦ NSDAP, καὶ γενικὰ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ μυθολογία τοῦ ἐργάτη-προλετάριου (ποὺ οὐδέποτε ὑπῆρξε στὶς ἑλληνικὲς λαϊκὲς μάζες) εἶναι ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς βιομηχανικῶν χωρῶν. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε, ὁ Μεταξᾶς ἔπαιρνε ἐκλογικὰ ποσοστὰ πιὸ θλιβερὰ (3,94%) κι ἀπὸ ἐκεῖνα τοῦ ΚΚΕ (5,76%).

Κι εἶναι ἀκριβῶς τὸ ὅτι οἱ συντηρητικοὶ ἄνθρωποι πολέμησαν τὴν ἐμμονικὴ ἑβραιοφαγία καὶ τὴν ὑστερία τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, ἡ ἀπόδειξη ποὺ καθιστᾶ κατάπτυστους ἀπατεῶνες ὅλους τοὺς antifa καὶ τοὺς ἀριστεροὺς ἀντιφασίστες, οἱ ὁποῖοι παριστάνουν τοὺς «μόνους πραγματικοὺς ἀντιφασίστες» καὶ μᾶς ἔχουν ζαλίσει τὸν ἔρωτα μὲ τὸν ἀντιφασισμό.

 

 

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

In Praise of Byzantium – Why should we remember Byzantium? by Richard Blake

Ὁ μόνος εἰλικρινὴς φιλελληνισμὸς τῶν Δυτικῶν εἶναι δυνητικὰ ἐκεῖνος τῶν φιλοβυζαντινῶν Δυτικῶν. Οἱ ἄλλοι εἶναι ἀρχαιολάτρες ποὺ δὲν καταλαβαίνουν τὴ διαφορὰ μεταξὺ Τούρκου στὴν Ἔφεσο καὶ Ἕλληνα στοὺς Δελφούς. Ὁρισμένοι Δυτικοί, σὰν τὸν συγγραφέα τοῦ παρακάτω κειμένου, ἀντιλαμβάνονται τὰ ἀποθέματα ζωτικότητας τοῦ Βυζαντίου τώρα ποὺ τὸ Ἰσλὰμ ἔγινε ξανὰ ζωτικὸ πρόβλημα. Εἶναι λίγοι ἕως τώρα καὶ σχετικὰ παραπεταμένοι. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ Δύση δὲν ἀντιμετώπισε τὸ Ἰσλὰμ σὲ διαρκὴ πόλεμο αἰώνων ὅπως τὸ Βυζάντιο, ἂν διαθέτει ἀκόμη αὐτοσυντήρηση, θὰ ἐπανεκτιμήσει καὶ τὸ Βυζάντιο. Φυσικά, μιὰ τέτοια «ἐπανενοποίηση-συμφιλίωση» τῆς Εὐρώπης βρίσκει ἀντίθετες τεράστιες δυνάμεις: Ρώμη, Προτεσταντισμό, Διαφωτισμό, καὶ εἶναι ἐξαιρετικὰ δύσκολο.

Πηγή

where not overlooked, the Byzantines have been actively disliked. Our ancestors feared the Eastern Empire. They resented its contempt for their barbarism and poverty, and its ruthless meddling in their affairs. They hated it for its heretical and semi-heretical views about the Liturgy or the Nature of Christ. They were pleased enough to rip the Empire apart in 1204, and lifted barely a finger to save it from the Turks in 1453.

The more Byzantine the Eastern Roman Empire became, the less awful it was for ordinary people. This is why it lasted another thousand years. The consensus of educated opinion used to be that it survived by accident. Even without looking at the evidence, this doesn’t seem likely. In fact, during the seventh century, the Empire faced three challenges. First, there was the combined assault of the Persians from the east and the Avars and Slavs from the north. Though the Balkans and much of the East were temporarily lost, the Persians were annihilated. Then a few years after the victory celebrations in Jerusalem, Islam burst into the world. Syria and Egypt were overrun at once. North Africa followed. But the Home Provinces – these being roughly the territory of modern Turkey – held firm. The Arabs could sometimes invade, and occasionally devastate. They couldn’t conquer.

One of the few certain lessons that History teaches is that, when it goes on the warpath, you don’t face down Islam by accident. More often than not, you don’t face it down at all. In the 630s, the Arabs took what remained of the Persian Empire in a single campaign. Despite immensely long chains of supply and command, they took Spain within a dozen years. Yet, repeatedly and with their entire force, they beat against the Home Provinces of the Byzantine Empire. Each time, they were thrown back with catastrophic losses. The Byzantines never lost overall control of the sea. Eventually, they hit back, retaking large parts of Syria. More than once, the Caliphs were forced to pay tribute. You don’t manage this by accident.

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Φεμινισμός δηλαδὴ ἐξισλαμισμός

Τὸ ἱστολόγιο αὐτὸ ἀγαπᾶ τὴν Ἱσπανία. Ὄχι αὐτὴ τοῦ Φράνκο, βέβαια. Ἀλλὰ οὔτε καὶ τῆς τάχα «δημοκρατικῆς» ἀναρχίας τοῦ 1930 καὶ τῶν ξεθαφτῶν πτωμάτων. Οἱ ἀπόγονοι τῶν ξεθαφτῶν μαζεύτηκαν χτὲς καὶ διακήρυξαν:

Οἱ πόλεμοι εἶναι τὸ παράγωγο καὶ ἡ ἐπέκταση τῆς πατριαρχίας καὶ τοῦ καπιταλισμοῦ γιὰ τὸν ἔλεγχο περιοχῶν καὶ ἀνθρώπων …. Καλοῦμε γιὰ τὴν ἐξέγερση κατὰ τῆς συμμαχίας μεταξὺ πατριαρχίας καὶ καπιταλισμοῦ ποὺ θέλει νὰ εἴμαστε ὑποτακτικὲς καὶ σιωπηλές

Ὁ καπιταλισμὸς μόνο σύμμαχος μὲ τὸν συντηρητισμὸ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι, βεβαίως. Προκειμένου νὰ ἐπεκταθεῖ, διαλύει (καὶ γελοιοποιεῖ, πολεμᾶ ἰδεολογικῶς) κάθε παλιὰ δομή, εἰδικὰ ἐκείνη τῆς πατριαρχικῆς καὶ μεγάλης οἰκογένειας. Εὐχαρίστως προωθεῖ λ.χ. τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ τὸν τρανσεξουαλισμὸ καὶ συμμαχεῖ μαζί τους. Ὅσο μεγαλύτερη ἡ ἐξατομίκευση, τὸ σπάσιμο τῆς κοινωνίας σὲ ἄτομα (χωρὶς οἰκογένεια, παιδιὰ καὶ γάμο), τόσο μεγαλύτερο τὸ οἰκονομικὸ κέρδος -διαπιστωμένα. Τὸ ἄτομο καταναλώνει περισσότερα. Αὐτὰ θὰ ἠχοῦν πρωτάκουστα στ’ αὐτιὰ τοῦ ἱσπανικοῦ φεμινιστικοῦ ἀναρχισμοῦ: Δὲν διαβάζουν καὶ τίποτε ποτέ τους, ἀφοῦ.

Οἱ φεμινίστριες δὲν τὰ βάζουν ποτὲ στὰ σοβαρὰ μὲ τὴν καταπίεση τῆς γυναίκας στὸ Ἰσλάμ -ἐν Δύσῃ ἢ μεσανατολίτικο-, ἀλλὰ μὲ τὰ λείψανα τῆς δυτικῆς πατριαρχίας στὴ Δύση. Σιωποῦν γιὰ λόγους ἀντιρατσισμοῦ. Παίρνουν σιωπηρὰ τὸ μέρος ἐκείνων ποὺ θεωροῦν δικαίωμα νὰ παντρεύονται κοριτσάκια καὶ νὰ ἔχουν πολλὲς γυναῖκες, καθὼς καὶ νὰ ἀσκοῦν τὸ δικαίωμά τους αὐτὸ στὴ Δύση. Εἶναι οἱ σιωπηρὲς σύμμαχοι τῶν χοτζάδων. Πότε ἔκαναν πορεία σὲ τζαμὶ κατὰ τῆς κλειτοριδεκτομῆς καὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς μαντίλας; Αὐτὸς εἶναι ἕνας δεύτερος τρόπος νὰ ἐνισχύσουν τὸ Ἰσλαμ.

Αὐτές, ποὺ στηρίζουν τὴ μετανάστευση ἀνειδίκευτων μουσουλμάνων ἐργατῶν στὴ Δύση, φαινόμενο ποὺ εἶναι «δῶρο ἐξ οὐρανοῦ» γιὰ τὸν Νεοφιλελευθερισμό, παίζουν θέατρο παριστάνοντας ὅτι ἐναντιώνονται στὸν Νεοφιλελευθερισμό ἁπλὰ ἐπειδὴ τσιρίζουν ἐναντίον του. Κι ὅσο πιὸ πολὺ τσιρίζουν, τόσο περισσότερο ἐργάζονται γιὰ τὴν ἐλεύθερη εἴσοδο κι ἐγκατάσταση ἀνειδίκευτων ἐργατῶν. Γιὰ τὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς Δύσης. Αὐτές, ποὺ «χτυπιοῦνται» δῆθεν γιὰ ἐκπαίδευση χωρὶς προκαταλήψεις φύλου τὴν ἴδια ὥρα ποὺ πληθαίνουν τὰ ἰσλαμικὰ σχολεῖα ὅπου διδάσκεται ἡ ὑποταγὴ τῆς γυναίκας.

Ἐμποδίζουν τὴν ἀντίδραση τῶν Δυτικῶν στὸν ἐξισλαμισμὸ ἐνῶ ταυτόχρονα «δίνουν σῆμα» κι ἐνθαρρύνουν τὸ Ἰσλὰμ νὰ ἐκδηλώσει τὸν ἐπεκτακτισμό του. Τὸ Ἰσλὰμ ἐπιβάλλει σιγὰ-σιγὰ στὶς γειτονιὲς τῆς χώρας τους τὴν ἰσλαμικὴ ἀντιμετώπιση τῆς γυναίκας, κι ὅμως αὐτὲς οἱ ἀναρχικὲς φεμινίστριες ἐπικεντρώνονται στὴν LBGTfobia. Αὐτές, ποὺ ἔχουν διαβρώσει τὴ δυτικὴ γυναικεία ταυτότητα, καὶ στείρωσαν τὴ δυτικὴ μητρότητα μὲ τὴν ὑπογεννητικότητα ποὺ ἀναπόφευκτα συνεπάγεται ἡ γλίτσα τοῦ λάιφ-στάυλ τους -αὐτὲς ἀπαιτοῦν καὶ ὑποδεικνύουν γιὰ τὰ περὶ μητρότητας. Αὐτὲς ποὺ μὲ τὴν νομιμοποίηση-ἠθικοποίηση τῶν ἐκτρώσεων ὁδήγησαν σὲ κατάρρευση τοὺς δεῖκτες γεννητικότητας τῆς Εὐρώπης, τώρα σκληρίζουν ὅτι οἱ ἔγκυες ἀπολύονται καὶ δὲν πληρώνονται. Ποιὲς ἔγκυες; Ἀπέμεινε καμμία;

Ἐπειδὴ μὲ τέτοιον τρόπο, πηγαίνοντας γύρω-γύρω, «ἀπὸ τὰ βραχάκια», καταλήγεις ἀπὸ τὸν κραυγαλέο φεμινισμὸ στὴν μπούργκα. Μιὰ ἀκραία καὶ ὑστερικὴ στάση ζωῆς κι ἀντίληψης περὶ Ζωῆς μόνο ἀπὸ μιὰν ἄλλη τὸ ἴδιο ἀκραία καὶ ὑστερικὴ στάση ζωῆς μπορεῖ νὰ ἀντικατασταθεῖ. Ἕνα κλὶκ συνειδησιακό ἢ ἐξαιτίας τῆς βίας -ὅταν ἔρθει ἡ στιγμὴ καὶ στενέψει ὁ ὁρίζοντας· ὅπως τόσα καὶ τόσα ἑκατομμύρια ἀνθρώπων στὸ παρελθόν, μὴ ἀντέχοντας ἄλλο «τὸ πῆραν ἀφόφαση» καὶ ἐξισλαμίστηκαν. Μήπως δὲν εἶναι γνωστὲς οἱ φωτογραφίες καὶ τὰ βίντεο μὲ ἰσλαμίστριες, γυναῖκες, ποὺ διαδηλώνουν ὑπὲρ τῆς Σαρίας; Ἔτσι κι οἱ «στὰ κάγκελα» εὐρωπαῖες ἀναρχικὲς φεμινίστριες. Ὁ φεμινισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι ἡ πέμπτη φάλαγγα τοῦ Ἰσλάμ.

Posted in Αριστερά, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ | Tagged , , , , | 13 Σχόλια

The Palace Complex of Galerius. Thessaloniki. 4th century AD.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη | Tagged , | Σχολιάστε

Κίνημα «Δὲν κρυώνω»

Μετὰ τοὺς πεθαμένους ἀπὸ τὸ μαγκάλι (μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἔμαθαν ὅλοι τὴ χρήση του καὶ δὲν πεθαίνουν), τὸ κίνημα Δὲν Κρυώνω.

Ποιος να το έλεγε για τον αστράγαλο! Μάλιστα, για τον αστράγαλο! Εκείνο το μέλος του σώματος που απαγορευόταν να φανεί κάτω από τα γυναικεία φορέματα πριν από 100 χρόνια. Εκείνον που θεωρούνταν προκλητικός πριν από 100 χρόνια. Κι όμως, έχει ο καιρός γυρίσματα και βρεθήκαμε, το 2018, ο αστράγαλος να θεωρείται σύμβολο σεξουαλικότητας και κομψότητας! […] Το μέλος του κινήματος «Δεν κρυώνω» μπορεί να φοράει γούνα, μακρύ καμηλό μάλλινο παλτό, μπουφάν με πούπουλα χήνας, σκουφί και χοντρό κασκόλ, αλλά οι αστράγαλοι  να παραμένουν γυμνοί, μπιμπικιασμένοι, ελεύθεροι, ατίθασοι, παγωμένοι, για να στέλνουν το μήνυμά τους: «είμαι σέξι και δεν κρυώνω». Κι ας είναι φανερό ότι τουρτουρίζει κι ότι καταβάλλει σοβαρή προσπάθεια για να μην τρέμει.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἱππόδρομος, 16ος αἰ.

coecke-turks

Ὁ ὀσμανὸς σουλτάνος περνᾶ μέσα ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ Ἱπποδρόμου. 16ος αἰ. Pieter Coecke van Aelst, Ces Moeurs et Fachons de Faire des Turcz, Antwerp, 1553.

Πηγή

 

Posted in βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἕνας βυζαντινὸς πρέσβης στὴ Βαγδάτη

Ὁ αὐτοκράτορας Θεόφιλος (829-842) στέλνει στὸ χαλιφάτο τὸν Ἰωάννη Σύγκελλο ὡς πρέσβη, κι αὐτὸς καταπλήσσει τοὺς Ἄραβες μὲ τὸν βυζαντινὸ πλοῦτο.

Ἀπὸ τὴ Συνέχεια τοῦ Θεοφάνη, Γ’, 9, γιὰ τὴν ὁποία περιμένουμε κάποτε κάποιος Νεοέλληνας νὰ κάνει μιὰ ἑλληνικὴ μετάφρασή της. Ἡ Ὑπομονὴ εἶναι ἀρετή. Ἡ ἀγγλικὴ εἶναι τῶν M. Featherstone – J. Signes Codoner.

Now since in accordance with ancient custom he [ὁ Θεόφιλος] desired to make his sovereignty manifest to the Hagarenes, whether to share with them his good cheer or rather to appear formidable to them, he chose as worthy for this service John, then Syncellus, who, as we have said, was formerly his teacher. For because he was full of political aptitude and remained faithful to Theophilus in his heresy and, moreover, was vigorous in disputation, the latter loved him and esteemed him above all others around him. He therefore dispatched him to the ruler of Syria, giving him many of the things for which the empire of the Romans is admired and whereby the race of foreigners is astounded, adding also a sum of gold exceeding four hundredweights. He sent the other things as gifts for the ameramnounes, but the gold was for John to distribute with munificence, for the sake of display and increase. For if the envoy could scatter the gold as he desired, as if it were sand, then he who dispatched him would be all the more marvelled at for his heaps of gold. On this same account, in addition to these things, Theophilus also gave him two vessels consisting of gold and precious stones which the common, vulgar tongue calls wash-basins, in every wise exalting and honouring his envoy. And when the latter arrived, he had hardly reached Bagdad before he shewed himself important, internally for his intelligence and fluent expression, and externally for the wealth and dignity which adorned him, and he granted no small sums to those who were dispatched to him and frequented him but rather great ones as befits only the emperor of the Romans. Because of this he was admired and his name was made thrilling. At first, no sooner had he approached the borders of the barbarians than he astonished everyone and, by his liberality with gifts and gold to those who came up to meet him with questions, merely enquiring how the emperor was, he made them marvel. Then, after he came to Ismael and stood in his presence, he reported the emperor’s words to him; and when he had made the report, he went off to his resting-place. But desirous as he was to promote yet further the affairs of the Romans, he shewed munificence to those who frequented him for whatever reason, be it important or not, filling a silver vessel with gold for each of them. Once, when he was dining with the barbarians he instructed those serving purposely to lose one of the two aforementioned hand-basins which had been brought into service. Now, when no inconsiderable murmur arose on account of the basin’s loss, and all the barbarians, struck in their souls by its beauty and majesty no less than by its magnificence, made an enquiry and search, moving every rope, as the saying goes, in order to bring to light that which had been stolen, then John commanded them to bring out the other basin, adding ‘Let this one be lost too!’ and thus causing the Saracens to marvel because he had stoppped the search. Whereupon the ameramnounes shewed munificence in return, wishing not to appear in second place, and he honoured him with many other gifts. But John was not won over by these latter and cast them like dust before him. The other granted also one hundred captives, taking them straightway from the prison and adorning them in seemly clothes, having removed the rags of their captivity. But John, though he greatly praised and acknowledged the generosity of the donor, in no wise accepted, saying that they should remain in ease and freedom at home until he could make compensation by adding more Saracen captives to these in order to receive ours in full. The Saracen was astonished by this, and he no longer held John as a foreigner but as one of his own, and he invited him continually and shewed him his treaures and the beauties of his abodes and his majestic state. And thus he manifestly honoured him until he dispatched him again with magnificence to Constantinople.

 

 

Posted in Άραβες, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , | Σχολιάστε

Kaaper

Τὸ ὄνομα ἑνὸς Αἰγύπτιου γραφέα. Καὶ τὸ ἄγαλμά του, ἡλικίας 4.500 ἐτῶν

2-ka-aper-lcalled-sheikh-el-beled-ca-everett

sheik-el-beled

 

Posted in Αίγυπτος | Tagged | Σχολιάστε

Νικηφόρος Φωκᾶς, ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Κρήτης (6 Μαρτίου 961): Ἕνα βυζαντινὸ ποίημα.

byzantines_under_nikephoros_phokas_besiege_chandax

Πηγή: Θεοδοσίου τοῦ Διακόνου, Περὶ τῆς Κρήτης ἁλώσεως ἀκροάσεις πέντε. Μετάφραση

Α’ 48-69

Ὁ Νικηφόρος… στάθηκε στὸ μέσον καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται στὸ Θεό:

«..Ἐνθάρρυνε τὶς καρδιές τους..

ντρόπιασε τὰ λόγια τῶν προφητῶν τῶν ἐχθρῶν μας,

δεῖξε ποιὸς εἶναι ὁ Πέτρος καὶ ποιὸς ὁ ψεύτης,

αὐτὸς ποὺ ἐπιτρέπει νὰ τρῶνε τὶς καμῆλες,

ποὺ ἔκανε τοὺς βαρβάρους νὰ μυηθοῦν στὴν πορνεία,

ποὺ ἀποδείχτηκε ὅτι εἶναι ψευδοπροφήτης λόγῳ τῆς πανουργίας του».

 

Β’ 135-164

Ἀφοῦ στάθηκε στὸ μέσον μὲ τὴν ἐπιβλητικὴ ἐμφάνιση τοῦ καβαλάρη,

ἄρχισε νὰ μιλᾶ τονώνοντας τὸ φρόνημα τῶν ὁπλιτῶν:

«Δύναμη τῆς Ρώμης, τέκνα, σύντροφοι ἀγαπημένοι,

νά πάλι τὸ θηρίο, ποὺ ἐναντίον μας

ἄρχισε κρυφὰ νὰ ἐξυφαίνει σκευωρίες·

ὁρίστε, τὸ φρικτὸ στόμα τῆς Χάρυβδης

ἀγριεμένο, ἐπιθυμεῖ νὰ ἐξαφανίσει τὴν ἰσχὺ τῆς Ρώμης.

Ὁρίστε, ὁ δράκοντας βγάζει σφυρίγματα ἀπὸ τὸ μέσον τοῦ στόματός του,

τοὺς κήρυκες τῆς ὀργῆς καὶ τῆς σφαγῆς.

Φυσᾶ τὸ δηλητήριο καὶ μᾶς ἀπειλεῖ·

τὸ θράσος του ὅμως εἶναι δειλία.

Ἂς ἐπιτεθοῦμε ἐναντίον τῶν Ἀράβων μὲ θάρρος.

Ἀπὸ σάρκα εἶναι τὰ τέκνα τῆς Ἄγαρ.

Δὲν ἔχουν σιδερένιο ἢ πέτρινο κορμί·

πονοῦν, ἂν χτυπηθοῦν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους μὲ δύναμη

Δὲν ἔχουν δύναμη πιὰ οἱ ἀπόγονοι τῆς Ἄγαρ·

ὁ Θεὸς ὅμως εἶναι σύμμαχος καὶ βοηθός μας»

 

Ε’ 19-22

Νὰ τρέμετε πολεμιστὲς τῆς Ἀφρικῆς

γιατὶ συγκλονίζεται ἡ πόλη τῶν Ταρσεωτῶν.

Τὴν παλαιὰ κατάρα, φυλὴ τῶν Ἀράβων, θὰ λάβεις

σύντομα ἀπὸ τὸ δόρυ τοῦ πανίσχυρου Ρωμανοῦ

 

Ε’ 50-72

Θρήνησε ὁλόκληρη γῆ τῆς Συρίας,

ποὺ ἔχεις ὡς προστάτη τῆς πίστης σου

ἕναν περιπλανώμενο, ὄχι προφήτη, τὸν Μωάμεθ

τοῦ ὁποίου τὸ χιτώνα μὲ μύριες αἰσχρότητες

βρωμισμένο κρύβουν οἱ γόνοι τῆς δούλης·

ἔπρεπε, λοιπόν, οἱ ξενόσποροι Ἄραβες οἱ ὁποῖοι εἶναι μιαρότατοι

 

 

~~~

 

Ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Νικηφόρου Φωκᾶ (ἔκδ. L. Petit, Byzantinische Zeitschrift 13, 398-420):

Ἀφοῦ στέφηκες μὲ τὶς νίκες σου,

βασιλιά, ποὺ φέρεις τὸ ὄνομα τῆς Νίκης,

ταπείνωσες τὴν ἀλαζονεία καὶ τὸ θράσος τῶν βαρβάρων

καὶ ἤσουν ὁ παντοδύναμος τροπαιοῦχος βασιλιὰς

ποὺ θριάμβευσε κατὰ τῶν ἐχθρῶν, θεσπέσιε.

Γι’ αὐτὸ μὲ πίστη σοῦ ζητοῦμε:

Μὴν παύσεις νὰ πρεσβεύεις στὸ Θεὸ γιὰ ὅλους μας.

 

Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐξιστορήσει τὰ κατορθώματα

τῶν γενναίων κόπων σου,

ποὺ πραγματοποίησες ὅσο ἤσουν ζωντανός, μακάριε,

κατὰ τῶν ἄθεων Ἰσμαηλιτῶν,

ἐξολοθρεύοντας ἐντελῶς τοὺς στρατούς τους

καὶ ποὺ ἐλευθέρωσες ὅλους τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς

ἀπὸ τὴν πικρὴ καὶ φοβερὴ αἰχμαλωσία τους,

δίνοντάς τους τὴν ἐλευθερία νὰ δοξάσουν μὲ πόθο τὸ Χριστὸ μὲ αὐτοὺς

ποὺ τὸν δοξάζουν καὶ νὰ ἑορτάσουν τὴ μνήμη σου μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ

τὴν ἑορτάζουν.

nikiphoros_phokas

Στοὺς Νικηφόρους Φωκάδες τοῦ μέλλοντος

 

Posted in ποίηση, Άραβες, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

προσκυνητὴς ἢ ἅγιος

7ος αἰ. μ.Χ. Ἴσως ἀπὸ τὴ Μικρασία

thumb_217_default_full_screen

Πηγή

Posted in βυζαντινή τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Ἰταλιῶτες

Ὁ μέσος ἕλληνας Ἀκροδεξιὸς δὲν χαίρεται ἁπλὰ ἐπειδὴ οἱ εὐρωπαϊστὲς ἡττήθηκαν καὶ στὴν Ἰταλία, πράγμα μὲ τὸ ὁποῖο χαίρονται σχεδὸν ὅλοι. Χαίρεται ἐπειδὴ ἀνεβαίνουν ἐκλογικὰ οἱ πολιτικοὶ ἀπόγονοι αὐτοῦ ποὺ εἰσέβαλε στὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποία ἔμπασε στὸν Β’ Π.Π. πόλεμο καὶ τὴν κατέστρεψε (φυσικά, ὑπάρχουν καὶ σχιζοφρενεῖς Ἀκροδεξιοὶ ποὺ ἀπαντᾶνε ὅτι ἡ Ἀγγλία ἔφταιγε). Τὸν ὁποῖο Ντοῦτσε γουστάρει, καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐξισώσει τὴν ἀγάπη του γι’ αὐτὸν μὲ τὴν ἀγάπη τῶν ἑλλήνων Κομμουνιστῶν πρὸς τὸν Στάλιν -ποὺ ὅμως δὲν εἰσέβαλε στὴν Ἑλλάδα, παρὰ τὰ ὅσα ἄλλα ἔκανε. Ὁ ἕλληνας Ἀκροδεξιὸς «ἀντικαθεστωτικὸς» εἶναι, δηλαδή, ὅμοιος μὲ τὰ διάφορα ΠΑΣΟΚ καὶ ΝΔ τῆς χρυσῆς ἐποχῆς, ποὺ ἔστελναν τὰ συγχαρητήριά τους σὲ κόμματα ὁμοϊδεατῶν τους σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Ε.Ε. ὅταν αὐτὰ ἔπαιρναν τὴν ἐξουσία. Ἡ ὁμοιότητα ἀπόψεων ἔχει μεγαλύτερη σημασία ἀπὸ τὴν ἐκτίμηση γιὰ τὴ στάση τοῦ «ὁμοϊδεάτη» πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι οἱ ἀκροδεξιοὶ τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Γερμανίας δὲν ἔχουν καμμιὰ ἀντίρρηση νὰ γεμίσει Μουσουλμάνους ἡ Ἑλλάδα -ἀρκεῖ νὰ μὴν ἔρχονται στὶς χῶρες τους. Ἀκόμη κι ἂν ὁρκίζονται στοὺς Ἕλληνες γιὰ τὸ ἀντίθετο (οἱ δυτικοὶ Ἀκροδεξιοί). Ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους ὡς ἐναλλακτικὸ οἱ ἕλληνες Ἀκροδεξιοὶ εἶναι ἀβάσιμη -τί ἐναλλακτικὸς εἶσαι ὅταν ὑποστηρίζεις ἐκείνους ποὺ ἔχουν γιὰ σύμβολο ὅσους λεπροὺς εἰσέβαλαν καὶ κατέστρεψαν τὴν Ἑλλάδα τὸ 1940-1941; Γιατί, μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικό, οἱ ἕλληνες Ἀκροδεξιοὶ δὲν ἀγαπᾶνε ὡς ἀδέρφια τους τοὺς Τσάμηδες καὶ τοὺς βούλγαρους Φασίστες ποὺ κατεῖχαν Ἤπειρο καὶ Μακεδονία-Θράκη; Ἀφοῦ κι αὐτοὶ ὁμοϊδεάτες τοῦ Μουσουλίνι ἦταν, κι ἔκαναν τὸ ἴδιο μὲ αὐτόν.

Ἡ «εὐρωπαϊκὴ ἀλληλεγγύη» τους (μεταξὺ φασιστῶν) δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν «εὐρωπαϊκὴ ἀλληλεγγύη» (μεταξὺ σοσιαλδημοκρατῶν) πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἢ τὸ «διεθνισμὸ» τῆς ΕΣΣΔ καὶ τὰ «κινήματα» τῶν μπάχαλων. Ἔτσι εἶναι οἱ ἰδεολογικῶς ἀποικιοκρατούμενοι τῶν μικρῶν χωρῶν: πιστεύουν σὲ μιὰ φανφάρα (π.χ. Εὐρώπη, ἐπανάσταση, ἐθνοκράτος) ἀλλὰ «στὴ σωστή της ἐκδοχή». Νὰ ἐπαναλάβω ἕνα δόγμα μου: Ἴδιο εἶναι τὸ Ἰσλὰμ μὲ τοὺς Δυτικούς, στὴ στάση τους πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνισμό. Αἰώνια ἴδιοι -γιὰ ὅσους σκέφτονται μὲ ὁρίζοντα μεγαλύτερο μιᾶς ἀνθρώπινης ζωῆς. Καὶ τί ἄλλο; Δὲν εἶμαι ὑπὲρ τοῦ «ἐθνοκράτους» καὶ τῆς ἀπίστευτης ἀνοησίας τῆς «Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν» (ποὺ ἔχουν σφαχτεῖ 800 φορὲς ἀναμεταξύ τους, ἀλλὰ τώρα θαυματουργικῶς θὰ μονοιάσουν), παρὰ μόνο ὑπὲρ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους καὶ κυπριακοῦ κράτους. Δὲν ἀγαπῶ π.χ. τὸ τουρκικὸ ἐθνοκράτος.

Posted in Ακροδεξιά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«σαρκοφάγος τοῦ Πλωτίνου»

sarcophagus_ofplotinus-14567d7345c7d715466Τέλη 3ου αἰ.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Ἡσυχαστικὴ ἔριδα – ταξικότητα

Ἡ κλασσικὴ μαρξιστικὴ καὶ φιλελεύθερη-ἀντιχριστιανικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ Βυζάντιο καὶ τὴ μυθικὴ διαμάχη «Οὑμανιστῶν» καὶ… «Σκοταδόψυχων» δείχνει πόση διανοητικὴ τεμπελιά –εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα– πρέπει νὰ καταπολεμήσει κάποιος γιὰ νὰ κατανοήσει τὴ βυζαντινὴ ἱστορία. Παρακάτω, ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν κλασσικὴ Βυζαντινὴ Χιλετία τοῦ Μπέκ γιὰ τὴν ἡσυχαστικὴ ἔριδα:

 

Τὰ ὅρια αὐτῶν τῶν ὁμάδων διαπερνοῦν τὶς κοινωνικὲς τάξεις, τὰ «κόμματα» μποροῦν νὰ ἐπικαλύπτουν γιὰ δεκαετίες καὶ αἰῶνες τὶς ταξικὲς διαφορές, ἡ πελατεία μπορεῖ νὰ συμμετέχει στὸ «κόμμα» καὶ τὸ στρῶμα ὅπου ἀνήκει ὁ πάτρωνάς της, μικτὲς μορφὲς παρουσιάζονται κάθε τόσο -ἡ ζωὴ καὶ ἡ δράση τῆς βυζαντινῆς κοινωνίας δὲν μποροῦν νὰ περιγραφοῦν μὲ φορμαλιστικὸ τρόπο. Ἴσως τὸ καλύτερο παράδειγμα γι’ αὐτὴ τὴν ἀλληλοδιείσδυση ἀνάμεσα σὲ διάφορες συνομαδώσεις εἶναι ἡ ἡσυχαστικὴ διένεξη, τὸν 14ο αἰώνα. … Θὰ διακρίνουμε τὰ πιὸ διαφορετικὰ ἐπιμέρους μέτωπα:

 

Παλαμικοὶ θεολόγοι – Ἀντιπαλαμικοί

Καντακουζηνοὶ καὶ ὀπαδοί τους – Παλαιολόγοι καὶ ὀπαδοί τους

Ἀντιουμανιστές – Οὐμανιστές

Συντηρητικοί – Κοινωνικοὶ μεταρρυθμιστές

Ἀντιλατίνοι – Λατινόφρονες

 

Ἐπιπρόσθετα, ὅ,τι πρέπει νὰ τοποθετηθεῖ δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ ἀπὸ τὶς διαχωριστικὲς γραμμές. Σχεδὸν καθένας ποὺ πῆρε μέρος σ’ αὐτὴ τὴν ἀναμέτρηση μπορεῖ νὰ βρεῖ μιὰ θέση ἐδῶ· π.χ. γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Παλαμᾶ ἀλλὰ καὶ γιὰ μερικοὺς ἄλλους, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι καὶ στὰ πέντε σημεῖα ἀνῆκε στὴν ἀριστερὴ ὁμάδα. Ἀνάλογα φαινόμενα παρατηροῦμε μερικὲς φορὲς καὶ στὴ δεξιὰ ὁμάδα. Ἀλλὰ κατὰ βάθος αὐτὴ ἡ ταξινόμηση εἶναι μιὰ ἁπλὴ ἀφαίρεση, βασισμένη σὲ ἕναν ὑπερβολικὰ μικρὸ ἀριθμὸ περιπτώσεων. Αὐτὸ ποὺ δίνει στὶς διάφορες ὁμάδες τὴν πραγματικὴ συνοχή τους εἶναι (καὶ αὐτὸ ὄχι πάντα) ἡ ἀντίθεση παλαμισμοῦ – ἀντιπαλαμισμοῦ, μὲ τὴν προϋπόθεση βέβαια ὅτι τυποποιοῦμε ὅσο γίνεται περισσότερο αὐτὰ τὰ ζευγάρια ἀντιθέσεων ποὺ ἀναφέραμε πιὸ πάνω, δηλαδὴ τὰ ἀδειάζουμε ἀπὸ τὸ ἀρχικό τους νόημα. Ὁ αὐτοκράτορας Καντακουζηνός, ποὺ φυσικὰ ἀνήκει στὴν ἀριστερὴ πλευρά, εἶναι τόσο λίγο ἀντιουμανιστὴς ὅσο ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς, στὴ δεξιὰ πλευρά, συμπαθεῖ τοὺς κοινωνικοὺς μεταρρυθμιστὲς καὶ ἐπαναστάτες τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τῆς Θράκης. Ὁ Δημήτριος Κυδώνης εἶναι «λατινόφρων», ἀλλὰ ἀνήκει μᾶλλον στους φίλους τῶν Καντακουζηνῶν παρὰ τῶν Παλαιολόγων –τουλάχιστο γιὰ ἕνα μεγάλο χρονικὸ διάστημα. Ἡ αὐλὴ τῆς αὐτοκράτειρας Ἄννας, μαζὶ μὲ τὸν πατριάρχη Καλέκα, ποὺ ἀναδείχθηκε χάρη στὸν Καντακουζηνό, μπορεῖ φυσικὰ νὰ καταταχτεῖ στοὺς φίλους τῶν Παλαιολόγων, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε αὐτὸ τὸν κύκλο συλλήβδην καὶ ἐξαρχῆς ἀντιπαλαμικό. Ἡ ἀντίθεση παλαμισμοῦ – ἀντιπαλαμισμοῦ παραμένει τὸ κυρίαρχο στοιχεῖο, ἀλλὰ οἱ ὀπαδοὶ τῆς καθεμιᾶς ἀπὸ τὶς δύο μεγάλες παρατάξεις ἦταν ἑτερόκλητοι καὶ εἶχαν τὰ πιὸ διαφορετικὰ κίνητρα. … Ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ ἀνάμεσα στὶς παρατάξεις περνάει μέσα ἀπὸ ὅλες τὶς τάξεις, ὅλα τὰ στρώματα, ἀκόμα καὶ μέσα ἀπὸ τὶς οἰκογένειες. …. Τὰ κόμματα ὑπάρχουν, ἀλλὰ ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ ἀνάμεσά τους εἶναι ἄλλοτε ρευστὴ καὶ κυματοειδής, ἄλλοτε τεθλασμένη. Ἡ βυζαντινὴ κοινωνία βρίσκεται σὲ πλήρη κίνηση. Θὰ ἦταν καθαρὴ αὐταπάτη ἂν θέλαμε νὰ συσχετίσουμε αὐτὴ τὴν κινητικότητα μὲ τὴν κλασικὴ κοινωνικὴ διαστρωμάτωση.

 

Posted in Ρωμανία, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἐκπαιδευτικοὶ καὶ ξύλο

Ἔφαγαν ξύλο, λέει, οἱ ἀδιόριστοι καὶ διορισμένοι καθηγητὲς ἀπὸ τὴν ἀστυνομία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Οἱ καθηγητὲς εἶναι ὅ,τι πιὸ ἀριστερίστικο ὑφίσταται στὸ ἑλληνικὸ Δημόσιο. Ἔχουν ἐκπαιδευτεῖ σχετικὰ ἀπὸ τοὺς καθηγηταράδες τῶν ΑΕΙ, οἱ παλαιότεροι ἔχουν σπουδάσει στὶς περίφημες Ἀκαδημίες τῆς Πρίστινας, Σόφιας καὶ Βουκουρεστίου, ἔχουν ἀποδεχτεῖ ὅλα τὰ ἄρθρα πίστης τοῦ Ἀριστερισμοῦ. Ὁ πειρασμὸς νὰ σκεφτεῖς «καλὰ νὰ πάθουν ὅσοι ἔφαγαν ξύλο, οἱ ὁποῖοι τὶς προάλλες ὑποστήριζαν τὴν ἄποψη τῆς Ἀριστερᾶς γιὰ ‘ἑτερόκλητο ὄχλο τῶν συλλαλητηρίων’» εἶναι μεγάλος, ὅσο κι ἂν πρέπει νὰ τοῦ ἀντισταθεῖ κάποιος -καὶ πρέπει. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ σπουδαιότερο ζήτημα.

Εἶναι ὅτι οἱ ἀπόφοιτοι ἀπὸ «σχολὲς καθηγητῶν» (σχολὲς ποὺ κατὰ κύριο λόγο παράγουν δασκάλους καὶ καθηγητὲς στὴν δημόσια ἐκπαίδευση) κάνουν ὅτι δὲν καταλαβαίνουν τὶς ἐξελίξεις στὸ δημογραφικό. Ξεχνοῦν ὅτι στὴν Ἑλλάδα δὲν γεννιοῦνται παιδιὰ ὅταν κλαίγονται γιὰ «τὶς τάξεις τῶν 30 καὶ παραπάνω μαθητῶν». Ὅταν δὲν γεννιοῦνται παιδιά, τὰ σχολεῖα κλείνουν καὶ συνενώνονται. Ὅταν συμπτύσσονται, οἱ μαθητὲς ἀναγκαστικὰ «συνωστίζονται» παρ’ ὅλο ποὺ ὁ συνολικός τους ἀριθμὸς λιγοστεύει. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαιτοῦνται περισσότεροι διορισμοὶ ὅταν οἱ μαθητὲς λιγοστεύουν. Οἱ «ἐκπαιδευτικὲς ἀνάγκες» εἶναι τελείως ὑποκειμενικὸ ζήτημα· κάποιος λ.χ. θὰ ὑποστήριζε ὅτι μιὰ «σωστὴ τάξη» ἀποτελεῖται ἀπὸ 7-8 μαθητές, οὕτως ὥστε νὰ ἀπαιτηθοῦν οἱ «σωστοὶ» διορισμοί. Καὶ γιατί νὰ μὴν εἶναι 5-6, δηλαδή; Ἢ 1-2; Ἀκόμη καλύτερα: Νὰ ἀνοίγουμε τρύπες καὶ νὰ τὶς γεμίζουμε κατόπιν· ὥστε τὸ συνολικὸ ΑΕΠ νὰ αὐξάνεται.

Ὅμως, δὲν συμφέρει τοὺς ἀδιόριστους νὰ τονίσουν τὴν παράμετρο τοῦ δημογραφικοῦ, γιατὶ διαφωνοῦν μὲ τὴν μνεία της· καὶ διαφωνοῦν γιατὶ συμμερίζονται τὶς κοσμοαντιλήψεις αὐτῶν ποὺ τοὺς δέρνουν: ὅτι ἡ γεννητικότητα εἶναι φασιστικὸ κι ἀκροδεξιὸ πράγμα ἐνῶ ἡ ἀξιοπρεπὴς ζωὴ τοῦ Ἀθρώπου εἶναι ἡ πολιτικὴ δράση, ἡ πολιτικολογία, ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ τέχνες καὶ τὰ γράμματα -ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι γιὰ πρόβατα καὶ μικροαστούς.

Εἶμαι ὑπὲρ τῆς ἀποσυσχέτισης τῆς ἀγορᾶς μὲ τὶς σπουδὲς τῆς τριτοβάθμιας ἐκπαίδευσης. Δὲν θεωρῶ σωστὸ νὰ εἰσάγονται ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι σὲ μιὰ σχολή, ἀλλὰ οὔτε νὰ εἰσάγονται μόνο ὅσοι κρίνεται ὅτι ἡ θεότητα Ἀγορὰ δῆθεν μπορεῖ νὰ ἀπορροφήσει. Ἡ θεὰ Ἀγορὰ εἶναι ὁ διάβολος. Θὲς νὰ γίνεις φαρμακοποιός; Διάβασε, ἐξετάσου καὶ πέρασε. Θὲς νὰ γίνεις ἄριστος φιλόλογος, φυσικὸς κ.ο.κ.; Τὸ ἴδιο. Ὡστόσο, πρέπει νὰ ξέρεις, καὶ δὲν μπορεῖς νὰ ὑποστηρίξεις ἐκ τῶν ὑστέρων διαφορετικά, ὅτι ἔχουμε γεμίσει φιλολόγους κ.λπ. κι ὅτι κατὰ πᾶσα πιθανότητα δὲν θὰ διοριστεῖς. Οἱ «ἀνάγκες» ποὺ ἐπικαλεῖσαι εἶναι ἀνύπαρκτες. Κανεὶς δὲν ὑποσχέθηκε τίποτε πέρα ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ σὲ μιὰ σχολὴ ἔπειτα ἀπὸ καλὸ διάβασμα. Ἂν κάποιος πῆρε τοῖς μετρητοῖς τοὺς πολιτικάντηδες πρὸ Κρίσης, τόσο μυαλὸ εἶχε. Ἂς πρόσεχε. Κρίμα, δηλαδή, τὰ ἀριστερίστικα πολιτικὰ φροντιστήρια στὰ φοιτητικὰ χρόνια, ποὺ θὰ τοῦ ὄξυναν τὸ πολιτικὸ κριτήριο.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς μάγκες τοῦ Ἀριστερισμοῦ μέσα στὰ ΑΕΙ. Διαμαρτύρονται, βλέπω σὲ σελίδες τῶν ΜΚΔ, ἐπειδὴ ὁ τάδε κακὸς καθηγηταρὰς ἔκοψε τὸ 60%, τὸ 80%, τὸ 90% τῶν ἐξετασθέντων. Φταίει αὐτὸς ποὺ δὲν διδάσκει καλά. Καὶ οὐρλιάζει ὁ συρφετὸς τῶν ἀδικημένων. Ἐνῶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ φοιτητὲς εἶναι ἀδιάβαστοι. Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς, ὅταν λ.χ. γιὰ μεταπτυχιακὰ τῶν 10 διαθέσιμων θέσεων, δηλώνουν 15-20 ὑποψήφιοι, καὶ περνοῦν τὰ (ἐλάχιστα) κριτήρια μόνο οἱ 4. Εἶναι ἡ τεμπελιά, ἠλίθιε. Εἶναι ἡ τεμπελιά. Ὄχι ὁ καπιταλισμὸς ἢ ὁ φασισμός.

 

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , , | 9 Σχόλια

Ὁ ὅρκος τοῦ Κουβέλη

δὲν εἶναι ζήτημα συμμόρφωσης μὲ τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἐπιταγὲς ἀλλὰ πολιτικῆς ἐναντίωσης (ἢ μή) στὴν Ἐκκλησία. Δηλαδή, ὅταν ἕνας ἀ(ντι)χριστιανὸς χρησιμοποιεῖ διάφορες ἐντολὲς τῆς Ἐκκλησίας ἐνάντια στὴν Ἐκκλησία, τότε εἶναι λάθος νὰ δεχόμαστε τὴ χρήση αὐτή. Κι ὁ Ἰουλιανὸς ἀπέκλειε ἀπὸ τὰ κρατικὰ ἀξιώματα τοὺς Χριστιανοὺς μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι οἱ ἀξιωματοῦχοι ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσουν τὴ θανατικὴ ποινὴ γιὰ φονιάδες κ.λπ.· ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ φονεύουν, δὲν μποροῦν νὰ ἀναλάβουν ἀξίωμα στὴν ἄσκηση τῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ ὁποίου συμπεριλαμβάνεται, ἐνίοτε, ἡ θανατικὴ ποινή. Οἱ τοτινοὶ Χριστιανοὶ ἀντέδρασαν· καὶ πολὺ καλὰ ἔκαναν. Γιατὶ ἦταν ζήτημα πολιτικὸ κι ὄχι συνειδησιακὸ καὶ θρησκευτικό· καὶ γιατὶ δὲν περίμεναν ἀπὸ τοὺς χριστιανοφάγους νὰ τοὺς ὑποδείξουν πῶς θὰ φέρονται χριστιανικά. Καταλάβαιναν πολὺ καλά, σὲ ἀντίθεση μὲ σημερινοὺς ἀριστερόστροφους Χριστιανούς, ὅτι τὸ ζήτημα ποὺ ἔθετε ὁ Ἰουλιανὸς ἦταν ὁ ἀποκλεισμὸς ἢ μὴ τῶν Χριστιανῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ζωή, κι ὄχι ἡ –μὲ τὴ βοήθεια ἀ(ντι)χριστιανῶν– προσαρμογὴ τοῦ πολιτικοῦ βίου τῶν Χριστιανῶν σὲ χριστιανικὰ πρότυπα.

Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ποῦ τελειώνει τὸ συνειδησιακὸ καὶ ποῦ ἀρχίζει τὸ πολιτικό, δὲν μπορεῖ νὰ συνεισφέρει πολλά. Ὅπως οἱ Χριστιανοὶ δὲν ὑποδεικνύουν στοὺς Μαρξιστὲς ἢ τοὺς Φασίστες ποιὰ εἶναι ἡ σωστὴ μαρξιστικὴ καὶ φασιστικὴ ἑρμηνεία τῶν ἀπόψεων τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Μουσολίνι (ἀλλὰ κόβουν τὴν καλημέρα –τὸ διάλογο– σὲ ὅσους ρητὰ μισοῦν τὸ Χριστιανισμὸ ἢ ὅσους «Χριστιανούς» τάχα δὲν βλέπουν τὰ παγανιστικὰ σημεῖα τοῦ φασισμοῦ καὶ τὰ ἀντιχριστιανικὰ τοῦ μαρξισμοῦ), ἔτσι καὶ δὲν ἀνέχονται μαθήματα «πολιτικοῦ Χριστιανισμοῦ» ἀπὸ ἄθεους, ἄθρησκους, χριστιανοφάγους ἢ ἁπλῶς φιλελεύθερους. Οὔτε «χριστιανικῆς ἠθικῆς». Γιατὶ αὐτὰ εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Ἔχουμε βαρεθεῖ νὰ ἀκοῦμε γιὰ «Ἀριστεροὺς ποὺ εἶναι καλύτεροι Χριστιανοὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς». Αἴ, δὲν εἶναι, πῶς νὰ τὸ κάνουμε; «Χριστιανὸς» εἶναι ὅποιος ἀποδέχεται τὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· «καλύτερος Χριστιανὸς» ὅποιος τὰ τηρεῖ. Δὲν ὑπάρχει Χριστιανὸς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, οὔτε συνεπῶς (Ἀριστερὸς) ἄθεος «καλύτερος Χριστιανός».

Πράγματι, στὸ Βυζάντιο δὲν εἶχαν κανένα πρόβλημα μὲ τὸν ὅρκο. Ὁρκίζονταν ἐπὶ χίλια χρόνια, χωρὶς συνειδησιακὰ προβλήματα, ὅτι θὰ τηροῦν τὶς ὑποχρεώσεις τους. Δὲν ξέρω ἄλλη πιὸ χριστιανικὴ πολιτεία ἀπὸ τὴ βυζαντινή· δηλαδή: ὁ ὅρκος δὲν ἀπέτρεψε τὴ χριστιανικότητα. Σίγουρα, προέρχεται ἀπὸ τὴν προχριστιανική, παγανιστικὴ Ρώμη. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν ἦταν τὸ πρόβλημα ποὺ ἀπέτρεπε τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς κοινωνίας καὶ τῆς ζωῆς. Ὅπως κι ὁ δεύτερος καὶ τρίτος γάμος ἢ ὁ δανεισμός μὲ τόκο. Βεβαίως, καὶ τὸν δεύτερο καὶ τρίτο γάμο καταδίκασε ὁ Χριστός, ἀλλὰ οἱ ἀριστεριστὲς Χριστιανοὶ δὲν βλέπω νὰ ζητοῦν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάργηση τοῦ δεύτερου καὶ τρίτου γάμου. Διαμαρτύρονται μόνο γιὰ ὅ,τι συμφέρει τὸ ἄθεο τμῆμα τῆς Ἀριστερᾶς.

Δὲν κάνουμε οὔτε σπιθαμὴ πίσω, λοιπόν, σὲ πολιτικὰ ζητήματα. Δὲν συμμαχοῦμε μὲ χριστιανοκτόνους ποὺ «παραδόξως ἔχουν χριστιανικὲς ἀπόψεις». Δὲν ξεγελιόμαστε μὲ προφάσεις τέτοιες· δὲν ἀριστεροποιοῦμε τὸ Χριστιανισμό, ἐκχριστιανίζουμε τὴν Ἀριστερά (καὶ τὴ Δεξιά) -ὅσο γίνεται, πετώντας στὰ σκουπίδια τὸ μέρος ποὺ «δὲ γίνεται».

Ἐπιπλέον, ἡ ἐπιταγὴ γιὰ μὴ ὅρκο ἀφορᾶ τοὺς Χριστιανούς. Σὲ μιὰ πλήρως χριστιανικὴ κοινωνία, θὰ μποροῦσε κάτι τέτοιο νὰ γίνει. Θὰ ἔπρεπε. Σὲ μιὰ κοινωνία διαλυμένη, εἶναι γελοῖο νὰ βεβαιώνει κανεὶς ἐπικαλούμενος τὴν ἀτομική του τιμὴ καὶ συνείδηση ὅτι θὰ φυλάσσει τοὺς νόμους τοῦ κράτους. Ἡ ἀτομικὴ συνείδηση καὶ τιμὴ τοῦ καθενός δὲν ἔχουν καμμία ἀξία σὲ ζητήματα πολιτικά, γιατὶ δὲν ἔχουμε καμμία πληροφόρηση γιὰ τὸ περιεχόμενό τους. Προτιμοῦμε γνωστὰ πράγματα, κοινὰ σὲ ὅλους, καὶ κυρίως πολιτισμικά πρότυπα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ὁ Χριστιανισμός, ἔστω καὶ λίγο. Ἡ παγκόσμια συμπαντικὴ συνείδηση τοῦ ἀτόμου ποὺ ὁρκίζεται ὅτι θὰ φροντίζει γιὰ τὸ συμφέρον μας (ὁ πολιτικὸς ὅρκος), δὲν μᾶς ἀρκεῖ. Εἶναι μιὰ ἀστειότητα 200 ἐτῶν. Κανένας πολιτισμός δὲν ἦταν ἄθεος καὶ οὐδετερόθρησκος -κι αὐτὸς ποὺ εἶναι τώρα, θὰ ἀντικατασταθεῖ. Εἴτε ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ εἴτε ἀπὸ τὸν ἰσλαμικό.

 

 

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλοσοφίες, Αριστερά, Ελλάδα, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

The Hellenistic Origins of Byzantine Literature

An integral part of this training, as systematized in the Hellenistic Age, was the so-called anaskeue and kataskeue of the same proposition. The former, says Aphthonius, is the refutation of a position, the latter its vindication. What then was likely to be the result of being daily instructed, during several of the most impres-sionable years of youth, in an art which consisted in defending, with equal readiness and facility, first a proposition and then its precise opposite? The reputation of the Byzantine for trickery and instability was one which he early acquired in the West and never subsequently lost; and we can scarcely doubt that for this unenviable estimation the rhetorical training must bear a sub-stantial share of responsibility.  […] to us, a letter is a message accompanied by an expression of personal regard; a Byzantine letter is an impersonal rhetorical flourish, which either contains no message at all, or, if it does, the message is couched in so obscure and allusive a fashion as to be nearly unintelligible. In most cases, the message itself was communicated orally by the bearer, or komistes; and the written text was one of a thousand variations on the theme: «You are absent, but no distance can sunder those who are united in spirit.»

Πηγή

Posted in παιδεία, Ρωμανία | Tagged | Σχολιάστε

Ὑπογραφές

Εἴπαμε, τὸ 1449, νὰ ὑπογράψουμε (-ψετε) τὴν ὑποταγὴ στὴν Εὐρώπη γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὴν Τουρκιά, ἂν καὶ δὲν πιστεύαμε εἰλικρινὰ στὴν ὑπογραφή μας, καὶ ἀποτέλεσμα δὲν εἴδαμε.

Εἴπαμε καὶ οἱ Νεοέλληνες νὰ πιστέψουμε, αὐτὴ τὴ φορά, ὅταν βάζαμε τὴν ὑπογραφή μας γιὰ ὑποταγή μας στὴν Εὐρώπη γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν Τουρκία τοῦ ’74. Νὰ μὴν ὑποκριθοῦμε ὅπως παλιά, ἀλλὰ ὁλόψυχα νὰ ἐσωτερικεύσουμε τὸ ἀναγκαῖο καλό. Καὶ πάλι, τίποτε. Οὔτε κἂν οἱ ἑπτακόσιοι λατίνοι στρατιῶτες πρὸ τῆς Ἅλωσης δὲν ἦρθαν.

Μὲ τὸν ἥλιο τὴ βάζουμε τὴν ὑπογραφή μας -μὲ τὸν ἥλιο τὴ βγάζουμε. Κανεὶς δὲν παίρνει στὰ σοβαρὰ τοὺς…

Posted in Δύση, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Τελευταῖες ἀπεικονίσεις: θεοὶ καὶ θυσίες

Ἡ τελευταία φορὰ ποὺ ἀπεικονίστηκε σὲ ρωμαϊκὸ νόμισμα κάποια ἀρχαία θεότητα. Λικίνιος, νόμισμα μὲ τὸ Δία στὴν ἄλλη ὄψη του, στὰ 321-322 μ.Χ.:

image01365

Ἡ τελευταία ἀπεικόνιση θυσίας σὲ κρατικὸ ρωμαϊκὸ ἀνάγλυφο. Γαλέριος, Θεσσαλονίκη, 298-299:

arch_of_galerius_28sacrifice29

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμαίοι | Tagged , | Σχολιάστε

Ἑλλάδα καὶ Εἰκονομαχία

(μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο αὐτό)

Οἱ ἀνεικονικὲς τοιχογραφικὲς διακοσμήσεις τῆς περιόδου τῆς Εικονομαχίας, ἢ λίγο ἀργότερα, ἀκολουθοῦν ἑνιαῖο πρόγραμμα, ποὺ περιορίζεται κυρίως στὴν ἀψίδα τοῦ ἱεροῦ, ὅπου δεσπόζει τὸ σύμβολο τοῦ σταυροῦ, καὶ ἄλλοτε ἐκτείνεται καὶ στὸν κυρίως ναό. Ἐντοπίζονται […] στὴν Κύπρο, στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα (Μαρώνεια, Μάνη, Ευρυτανία, ὅπου ἀνάμεσα στὶς ἀνεικονικὲς τοιχογραφίες παρεμβάλλεται καὶ ἀρχαϊκοῦ τύπου Σταύρωση) καὶ ἰδιαιτέρως στὴ νησιωτικὴ Ἑλλάδα (Κρήτη, Νάξο, ὅπου σώζονται πολυάριθμες εἰκονομαχικὲς διακοσμήσεις χρονολογούμενες στὶς ἀρχὲς τοῦ 9ου, Ρόδο καὶ Ἀμοργό). Ἡ συχνότητα μὲ τὴν ὁποία τὰ ἔργα αὐτὰ ἀπαντοῦν στὶς ἐπαρχιακὲς περιοχὲς θέτει εὐλόγως τὸ πρόβλημα τοῦ βαθμοῦ τῆς συμμετοχῆς τῶν πληθυσμῶν αὐτῶν τῶν περιοχῶν στὸ εἰκονομαχικὸ κίνημα, πρόβλημα ποὺ δὲν μπορεῖ ἀσφαλῶς νὰ λυθεῖ.

Ναυσικὰ Πανσελήνου, Βυζαντινὴ ζωγραφική. Ἡ βυζαντινὴ κοινωνία καὶ οἱ εἰκόνες της, Ἀθήνα 2010(9), σ. 133.

Οἱ εἰκόνες μὲ κοκκόρια (ἢ κάτι παρόμοιο) ἀπὸ τὸ ἱερὸ βῆμα τῆς Ἁγίας Κυριακῆς στὴ Νάξο (8ος-9ος αἰ.)

agia_kyriaki_on_naxos2c_iconoclastic_frescos2c_9th-12th_c2c_119021x

ἐπιβεβαιώνουν τὴν εἰκονόφιλη ἄποψη ὅτι οἱ εἰκονομάχοι αὐτοκράτορες μετέτρεψαν τὶς ἐκκλησίες σὲ ζωολογικὸ κῆπο καὶ ἱππόδρομο. Κοιτάξτε ὅμως, στὸ ἴδιο νησί, τὴ Νάξο, προεικονοκλαστικὲς προσωπογραφίες στὴν μονὴ τῆς Παναγίας Δροσιανῆς (7ος αἰ.):

fig-3

Ἡ Ὕστερη Ἀρχαιότητα ἔχει παραμείνει σχεδὸν ἀναλλοίωτη τὸν 7ο αἰ., μὲ τὶς γνωστὲς ἀφαιρετικὲς τάσεις. Πράγμα ποὺ φανερώνει καὶ τὴ ζημιὰ ποὺ ἔκανε ἡ Εικονομαχία, μὲ τὴν ἀραβοποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωγραφικῆς. Πάντως, τὸ γνωστὸ κίνημα τῶν Ἑλλαδικῶν ἀφοροῦσε στάση τῶν εἰκονόφιλων στρατευμάτων τοῦ θέματος Ἑλλάδος, χωρὶς νὰ φαίνεται ἀπὸ τὶς πηγὲς κατὰ πόσο ὁ πληθυσμός τὸ ὑποστήριξε.

Posted in τέχνη, Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ρωμανία, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἃς οἱ πλάνοι καθεῖλον..

Ἃς οἱ πλάνοι καθεῖλον ἐνθαδ᾽ εἰκόνας
ἄνακτες ἐστήλωσαν εὐσεβεῖς πάλιν

Ἐπίγραμμα τοῦ 9ου αἰ. (843) ἀπὸ τὴν Παλατινὴ Ἀνθολογία, γιὰ τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων. Ἀναγράφηκε στὸ ψηφιδωτὸ ποὺ παριστάνει τὴν Παναγία ἔνθρονη στὴν Ἁγία Σοφία.

theodora_ii

Ἡ αὐτοκράτειρα καὶ ἁγία Θεοδώρα, ποὺ ἀναστήλωσε τὶς εἰκόνες (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας) τὸ 843. Οἱ Εἰκονομάχοι σὲ σύνοδό τους τοῦ 815 (Κ/πολη), ὑποστήριξαν ὅτι ἡ προηγούμενη ἐπίσης αὐτοκράτειρα γυναίκα ποὺ ἀναστήλωσε τὶς εἰκόνες, ἡ Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία, ἔπραξε κάτι τέτοιο «ἐπὶ γυναικείᾳ ἀφελότητι«, ἐξαιτίας τῆς γυναικείας ἀφέλειάς της δηλαδή. Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ Βυζαντινὲς ἦταν ἀπὸ τὶς πιὸ μαχητικὲς ὑπερασπίστριες τῶν εἰκόνων. Αὐτὲς τῶν αὐτοκρατορικῶν οἰκογενειῶν τουλάχιστον. Εἶναι ἀρκετὰ λογικό, ἀφοῦ μιὰ εἰκόνα μπορεῖ νὰ τοποθετηθεί καὶ σὲ ἰδιωτικοὺς χώρους, ὅπου συνήθως πέρναγαν τὴ ζωή τους οἱ γυναῖκες, καὶ συνεπῶς γιὰ τὴ μέση βυζαντινὴ γυναίκα ἡ εἰκόνα ἦταν ἡ ἄμεση-«πρόχειρη» παρουσία τοῦ Θεοῦ ὅταν δὲν ὑπῆρχε λόγος (ψώνια κ.λπ.) ἢ χρόνος γιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἐπίσκεψη τῆς ἐκκλησίας. Ἂν τῆς ἀπαγόρευαν τὴν εἰκόνα, τί θὰ τῆς ἔμενε; Ἀντίθετα, βλέπουμε τοὺς εἰκονομάχους αὐτοκράτορες νὰ νοιάζονται γιὰ πολιτικοὺς ἢ οἰκονομικοὺς σκοπούς, π.χ. δήμευση μοναστικῶν περιουσιῶν κ.λπ. χωρὶς νὰ εἶναι ἰδιαίτερα φιλοσοφημένα ἄτομα.

Ἡ Εἰκονομαχία δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ σὲ ἕναν μοναδικὸ λόγο. Σίγουρα, ὁ ρόλος τῶν Μουσουλμάνων, μὲ τὶς ἰουδαϊκὲς προκαταλήψεις τους, ὑφίσταται. Οἱ Μονοφυσίτες, ποὺ προϋπῆρχαν τοῦ Ἰσλάμ, ἀπορροφώντας τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ στὴ θεία ἐπίσης καθιστοῦσαν ἀδύνατη τὴν ἀπεικόνιση τοῦ Χριστοῦ. Τέλος, ὑπῆρχε καὶ μιὰ μερίδα κατὰ τὸν 4ο αἰ., ποὺ ἐπέκρινε τὴ χρήση τῶν εἰκόνων ὡς εἰδωλολατρική. Οἱ κυριότεροι εἰκονομάχοι ἐπίσκοποι πάντως, βρίσκονταν στὴν Κ. καὶ Δ. Μικρὰ Ἀσία, ἐνῶ ὁ εἰκονόφιλος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ζοῦσε στὴν Ἀνατολή. Βεβαίως, καὶ ἕνα κάποιο μὴ ἑλληνικὸ πνεῦμα, ἀνατολίτικο καὶ συγκεκριμένα σημιτικό, ὑφίσταται στὴν ἀπόρριψη τῆς ἀπεικόνισης τοῦ θεοῦ. Σὲ κάθε περίπτωση, διακρίνει κάποιος τὴ συμμαχία τῆς ἑλληνικῆς ἀντίληψης ὅτι ὁ θεὸς μπορεῖ νὰ ἀπεικονιστεῖ καλλιτεχνικὰ μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη ὅτι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ θεοῦ συνεπάγεται τὴ δυνατότητα γιὰ καλλιτεχνικὴ ἀπεικόνισή του. Εἶναι αὐτὸ τὸ εἶδος συμμαχίας Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ ποὺ ταράσσει πολλοὺς σήμερα, γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα (κάθε Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας) θὰ τοὺς ἀκοῦτε νὰ θρηνοῦν γιὰ τὰ βάσανα τῶν Εἰκονομάχων ἢ γιὰ τὰ δῆθεν ἀναθέματα κατὰ τοὺ Ἑλληνισμοῦ.

Ὅποιος δὲν ἔχει σαφὴ ἰδέα τοῦ τί εἶναι ἀνάθεμα, πῶς μπορεῖ μιὰ ὁμάδα νὰ διακρίνει τὸν ἑαυτό της ἀπὸ ἄλλες ὁμάδες καὶ ποιὰ εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς γνώσης καὶ τῆς ἀποδοχῆς ἑνὸς πράγματος, δὲν ἔχει ἰδέα περὶ τίνος πρόκειται.  Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ δεχτεῖ λ.χ. ὅτι οἱ ψυχὲς προϋπάρχουν καὶ μετενσαρκώνονται, καὶ δηλώνει μὲ τὸ ἀνάθεμα ὅτι ὅποιος πιστεύει σὲ κάτι τέτοιο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι, οὔτε νὰ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ταυτοχρόνως Χριστιανό. Αὐτὸ σημαίνει τὸ «ἀνάθεμα» -τίποτε περισσότερο ἢ λιγότερο. Ἂν αὐτὸ τὸ πράγμα, τὴν μετενσάρκωση, ἡ Ἐκκλησία τὸ ὀνόμασε «Ἑλληνισμό», δὲν φταίει ἡ ἴδια οὔτε εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τηρήσουμε τὴν ὁρολογία τῆς ἐποχῆς. «Ἑλληνισμὸ» ὀνόμασαν πολὺ νωρίτερα τῶν «ἀναθεμάτων» οἱ ὕστεροι (4ος αἰ.) Συροφοίνικες λόγιοι Παγανιστὲς τὴν κοσμοθεωρία τους προσπαθώντας νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὰ βαβυλωνιακὰ Χαλδαϊκὰ Λόγια (θεουργία) καὶ ἄλλα πράγματα (ἀστρολογία, μαντεία, μετενεσάρκωση) στὰ ὁποῖα πίστευαν ἦταν ἡ οὐσία τοῦ κλασσικοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικότητας. Ἔκλεβαν ἕναν ὅρο μὲ σκοπὸ ὄχι νὰ τὸν ὑπερασπιστοῦν ἀλλὰ νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν πέρση θεὸ Μίθρα, τὴ χαλδαϊκὴ-βαβυλωνιακὴ θεουργία καὶ τὴν αἰγυπτιακὴ μαγεία. Ἂν ἡ Ἐκκλησία πῆρε τὶς μετρητοῖς τὸν αὐτοπροσδιορισμὸ τῶν Παγανιστῶν ὡς «Ἑλλήνων», μποροῦμε νὰ τῆς τὸ καταλογίσουμε. Πάντως, δὲν τὸν ἐφηῦρε, τὸν βρῆκε ἀπέναντί της ἕτοιμο τὸν καιρὸ τῶν διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ. Δὲν γίνεται ὡστόσο νὰ πιστέψουμε ὅτι ἡ οὐσία τῆς διαμάχης ποὺ περιγράφεται μὲ τὰ «ἀναθέματα κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ» στὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας συνίσταται στὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐμᾶς τῆς αἰγυπτιακῆς καὶ βαβυλωνιακῆς θεωρίας τῆς μετενσάρκωσης, ἢ τῆς ἀστρολογίας, ὡς κλασσικῆς ἀρχαιοελληνικῆς. Ἂν ὑπάρχουν κάποιοι ποὺ πιστεύουν ὅτι ἡ Ἀθήνα τοῦ 5ου π.Χ. αἰ. θεωροῦσε ὕψιστο πνευματικὸ ἐπίπεδο τὴν ἀστρολογία καὶ τὴν μετενάρκωση, νὰ τὸ ποῦν.

Ἡ σύγκριση ποὺ γίνεται συχνὰ – πυκνά, μεταξὺ τῆς κριτικῆς τῶν τοτινῶν Χριστιανῶν στὴν παγανιστικὴ λατρεία τῶν ἀγαλμάτων (καὶ τῆς σχετικῆς ἀπολογίας τῶν λόγιων Παγανιστῶν) καὶ τῆς κριτικῆς τῶν Εἰκονομάχων στὴν εἰκονόφιλη προσκύνηση τῶν εἰκόνων (καὶ τῆς σχετικῆς ἀπολογητικῆς τῶν Εικονόφιλων) εἶναι ἐσφαλμένη γιὰ ἕναν λόγο. Ἡ παγανιστικὴ θρησκεία δὲν εἶχε δόγματα, παρὰ ἀφενὸς ἕνα ἐπίσημο, διαφορετικὸ σὲ κάθε πόλη, τελετουργικὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ τηρεῖται αὐστηρὰ καὶ δὲν εἶχε φιλοσοφικὲς προεκτάσεις, καὶ ἀφετέρου μιὰ λαϊκὴ δεισιδαιμονία. Ἔτσι, δὲν εἶχε τεθεῖ στὴν κλασικὴ Ἀρχαιότητα ποτὲ θέμα ρύθμισης τῆς ὀρθῆς ἀντίληψης περὶ ἀγαλμάτων, γιατὶ ἐνδιέφερε ἡ τήρηση τοῦ τελετουργικοῦ  (τῆς θυσίας κ.λπ.). Ἡ δεισιδαιμονία δὲν καταδικαζόταν π.χ. μὲ ποινές. Μόνο ἡ μαύρη μαγεία. Δὲν ὑπῆρχε δογματικὸ πλαίσιο, Παγανισμός ἦταν ὅ,τι γινόταν καὶ ὅπως αὐτὸ γινόταν λατρευτικά, ἄρα κανένας ἔλεγχος στὴν ἀτομικὴ ἀντίληψη γιὰ τὰ ἀγάλματα. 

Ἡ ἀπολογητικὴ τῶν τελευταίων Παγανιστῶν ἐνάντια στοὺς χριστιανοὺς κατηγόρους τους, ἡ ὁποία συνίστατο στὸ ὅτι τιμοῦν τὴν θεότητα κι ὄχι τὴν ὕλη, ὄχι ἁπλῶς ἐμφανίζεται πολὺ ἀργὰ ἀλλὰ καὶ εἶναι τελείως ἀβάσιμη σὲ σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ ποικιλία τῆς παγανιστικῆς λατρείας, στὴν ὁποία ὄχι σπανίως λατρευόταν τὸ ἄγαλμα ὡς θεός, ἀλλὰ καὶ γινόταν λόγος γι’ αὐτὸ ὡς ἔμψυχο. Οἱ λόγιοι αὐτοὶ Παγανιστὲς οὔτε Πατριάρχες ἦταν οὔτε ἐκπρόσωποι Συνόδων οὔτε ἐξέφραζαν κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ μικροῦ κύκλου τους. Ἀντιθέτως, ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ὑφίσταται χωρὶς δόγματα, δηλαδὴ διατύπωση τοῦ τί σημαίνει τὸ α  κι ἂν εἶναι ὀρθὸ φιλοσοφικὰ-θεολογικὰ τὸ β. Ὁ σύγχρονος σαρκασμός, δηλαδή, ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἔπαθαν στὴν Εἰκονομαχία τὸ ἴδιο ποὺ ἔκαναν στοὺς Παγανιστές, ἢ ὅτι χρησιμοποιοῦσαν τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα μὲ τοὺς τελευταίους Παγανιστές, εἶναι τελείως λανθασμένος, γιατὶ βασίζεται σὲ μιὰ λανθασμένη ἀντίληψη περὶ Παγανισμοῦ. Ἔρχεται μάλιστα σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν διακηρυγμένη ἀπὸ τοὺς ἴδιους, σύγχρονούς μας, ἄποψη γιὰ «πλουραλισμὸ τοῦ Παγανισμοῦ».

Τὸ ψηφιδωτὸ στὴν Ἁγία Σοφία, ποὺ φτειάχτηκε τὸ 867. Εἶναι τὸ πιὸ πρόσφατο μέσα σὲ ἐκκλησία μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Εἰκονόφιλων. Ἡ μεγάλη χρονικὴ ἀπόσταση (24 χρόνια) ἀπὸ τὸν τερματισμὸ τῆς Εἰκονομαχίας μπορεῖ νὰ δείχνει δυὸ πράγματα: Εἴτε ὅτι ὁ κρατικὸς εἰκονόφιλος μηχανισμὸς δὲν ἦταν ἀκόμη ἀρκετὰ προετοιμασμένος γιὰ τέτοια ἔργα (δὲν εἶχε ἀπαλλαχθεῖ ἀπὸ Εἰκονομάχους) καὶ συνεπῶς οἱ Εἰκονόφιλοι προχωροῦσαν σιγὰ-σιγὰ στὴν ἐπιβολὴ τῶν ἀπόψεών τους. Γιὰ παράδειγμα, ἡ Εἰρήνη εἶχε ἐξαναγκαστεῖ νὰ ξαποστείλει μακριὰ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη τὰ εἰκονομαχικὰ στρατεύματα προτοῦ προχωρήσει στὴ Σύνοδο τοῦ 787. Εἴτε ὅτι ἡ Εἰκονομαχία εἶχε ἐπιφέρει μιᾶς μορφῆς καλλιτεχνικὴ κάμψη ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀπεικόνιση τῶν ἱερῶν προσώπων σὲ ἐπίπεδο μνημειακῆς τέχνης (τοιχογραφίες καὶ ψηφιδωτά), ἀφοῦ ἡ ἀπεικόνιση τοῦ προσώπου ἀπαιτοῦσε τοὺς πιὸ φίνους καλλιτέχνες (τὴν ἔκανε μόνο ὁ πρωτομάστορας τοῦ συνεργείου καθὼς καὶ τὰ χέρια ἴσως, ἐνῶ οἱ κατώτεροι τεχνίτες ἔκαναν τὰ ροῦχα, κι οἱ ἀρχάριοι μόνο τὸ φόντο). 

hagia_sophia_constantinople_theotokos_02

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ισλάμ, Ρωμανία, βυζαντινή τέχνη, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο

Ἀφήνουμε τὶς τσάντες στὰ σχολεῖα· δὲν ἔχουμε σχολικὲς ἐργασίες γιὰ τὴ Δευτέρα.

Δὲν φυλᾶμε τὰ σύνορα τῆς χώρας· ἡ θάλασσα δὲν ἔχει σύνορα. Δὲν ἔχουμε χώρα.

Εἶναι ἀκροδεξιὸ νὰ κάνουμε παιδιὰ καὶ νὰ δίνουμε παροχὲς στοὺς Ἕλληνες. Θὰ φέρουμε Μουσουλμάνους καὶ θὰ δίνουμε σ’ ἐκείνους παροχές.

Βασικά, εἶναι τὸ ἴδιο ἀκριβῶς πράγμα. Μὲ λαϊκισμὸ ὑπὲρ τῆς κυράτσας / τοῦ Ἑλληναρᾶ γονιοῦ, ποὺ δὲν θὰ πρέπει νὰ διαβάσει τὸ παιδί του τὸ Σ/Κ γιὰ τὴ Δευτέρα, κι ἔτσι θὰ κυλιστεῖ ἀκόμη περισσότερο στοὺς καφέδες καὶ τὴ μπάλα.

 

Τὸ 1974 ἡ μισὴ Κύπρος κατακτήθηκε, κι ἐνῶ ἔπρεπε νὰ καλλιεργηθεῖ στὶς συνειδήσεις ἡ λύσσα γιὰ ἐκδίωξη τῶν Τούρκων, ἡ Ἀριστερὰ ἡχογραφοῦσε τραγούδια «σοῦ ‘παν νὰ βάλεις τὸ χακί». Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἦταν κακός, ναί… (κι ἀνίκανος). Ὁ στρατὸς τῆς ΕΣΣΔ ὅμως;  αὐτὸς ἦταν καλός (κι ὁ χοτζικός, ὁ μαοϊκός, ὁ καστρικός… Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὸν ἀναρχικὸ ἱσπανικὸ στρατὸ ποὺ σκότωνε ἀμάχους καὶ ξέθαβε πτώματα). Ὁ στρατὸς τῆς ΕΣΣΔ δὲν πολεμοῦσε / σκότωνε γιὰ πάρτη του καὶ γιὰ τὸ κράτος του, ἀλλὰ γιὰ τὸ Καλὸ τοῦ γαλαξία: Κατὰ συνέπεια, ποτὲ δὲν θὰ τραγούδαγε κανεὶς ἐγχώριος «ἀντιμιλιταριστὴς» γιὰ ἕναν τέτοιο καλὸ στρατὸ ὅτι τὸ σοβιετικὸ (χοτζικὸ κ.λπ.) ἐμβατήριό του ἦταν μονότονο ἢ φασιστικό.

Αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἐπικράτησε, μὲ τὴ γνωστὴ μέθοδο τοῦ σκαρφαλώματος ἀσήμαντων σὲ ἐπιρροὴ μικρο-ομάδων (φεμινίστριες τῶν ἐκτρώσεων, γλωσσολόγοι τοῦ μονοτονικοῦ, ἀριστεριστές) στὴν ἐξουσία (μὲ τὶς διασυνδέσεις τους μὲ μιὰ δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη κυβέρνηση), ὡς λάιφστάυλ κι ὡς κρατικὴ ἐκπαίδευση. Τώρα, εἶναι ἀνίκητο κι ἀποδίδει τοὺς καρπούς του.

Τὸ 1996 κι ἔπειτα, ἄνθρωποι συνειδητὰ ὑπέρμαχοι τῆς ἄποψης ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ πατριωτικὰ εἶναι βλακεῖες καὶ εἴμαστε Εὐρωπαῖοι, καλλιέργησαν τὴν ἰδέα νὰ μπεῖ ἡ Τουρκία στὴν Ε.Ε. Ἐνδέχεται, βεβαίως, κάποιοι ἄλλοι μέσα στοὺς ἴδιους ἡγετικοὺς κύκλους, νὰ πίστευαν ὅτι μὲ αὐτὴ τὴν κίνηση ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν πρόφαση τῶν Δυτικῶν, πὼς οἱ ἴδιοι θέλουν βεβαίως τὴν Τουρκία ἀλλὰ εἶναι ἡ κακιὰ Ἑλλάδα ποὺ τοὺς ἐμποδίζει. Ὡστόσο, ἡ κυρίαρχη ἑρμηνεία ποὺ δια-δόθηκε δὲν ἦταν τῆς τακτικῆς κίνησης ἀλλὰ τῆς στρατηγικῆς: Θέλουμε νὰ μπεῖ ἡ Τουρκία στὴν Ε.Ε. γιατὶ εἴμαστε κατὰ τῶν ξεπερασμένων ἐθνοκρατῶν καὶ νοιώθουμε Εὐρωπαῖοι· καὶ νὰ τελειώνουμε μὲ τὰ βρωμο ἔθνη-κράτη.

Κι ἐμεῖς συζητᾶμε τώρα γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ εἶναι ὄντως λαπάδες καὶ ποὺ δὲν δίνουν δεκάρα καὶ τολμᾶνε νὰ μιλᾶνε γιὰ πατρίδα ἐνῶ εἶναι «μόνο λόγια» καὶ μεταμοντέρνοι. Συζητᾶμε ἀνιστορικά, χωρὶς πῶς, ποιὸς καὶ γιατί. Ἀπαραίτητες ἐρωτήσεις γιὰ νὰ μὴν γίνουν χειρότεροι λαπάδες -κι ὄχι γιὰ λόγους δικαστικούς.

Στὸ χωριό μου, τὸ λέμε «αὐτοεκπληρούμενη προφητεία». Κάποιος λέει, ἐπαναλαμβάνει κάτι, δηλαδὴ μεταστρέφει τὶς συνειδήσεις· κι ὅταν αὐτὸ ποὺ ἔλεγε πραγματοποιηθεῖ, βγαίνει ὁ ἴδιος καὶ λέει «Εἴδατε; Σᾶς τά ‘λεγα!».

Αἴ, ὄχι πιά. Δὲν μᾶς τὰ ἔλεγες· μᾶς τὰ ἐπέβαλλες. Ἐπὶ σαράντα τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια…

Posted in παιδεία, Αριστερά, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | 1 σχόλιο

«Οἱ Χριστιανοὶ δὲν γελᾶνε»

Ρήση τοῦ μακαρίτη Στ. Σάκκου ἐν ὥρᾳ μαθήματος νομίζω. Φαντάζομαι ὅτι θὰ τὸ δικαιολόγησε μὲ τὴν θέση ὅτι πουθενὰ στὶς Γραφὲς δὲν ἐμφανίζεται ὁ Χριστὸς νὰ γελᾶ. Καὶ δὲν ἦταν μόνο αὐτὸς ποὺ  ὑποστήριξε τὸ ἴδιο.

Βέβαια, καλοῦ-κακοῦ, ὑπάρχει κι ὁ Πλάτωνας, ποὺ δὲν θέλει γέλια καὶ ἄλλα τέτοια (Πολιτεία, 388e): Τὸ γέλιο συνεπάγεται ἢ ἀπαιτεῖ μιὰ μεγάλη μεταβολὴ τῆς ψυχῆς, πράγμα ἀδύνατο γιὰ θεοὺς καὶ μεγάλους ἄνδρες. Καὶ δὲν εἴμαστε μόνο Χριστιανοὶ ἀλλὰ καὶ Ἕλληνες-Πλατωνικοί.

Πράγματι, σὲ ὅλες τὶς ἀπεικονίσεις τῆς ἀρχαίας τέχνης, οἱ θεοὶ ἔχουν κάτι τὸ  ἀπόμακρο. Δὲν ξεσπᾶν σὲ (ὑγιὴ) γέλια: Ὅσο πιὸ θεϊκὸς εἶσαι τόσο λιγότερο γελᾶς. Τὸ πολὺ νὰ χαμογελάσεις μετρημένα. Οἱ Σάτυροι ἀπεικονίζονται νὰ γελᾶνε, αὐτοὶ μάλιστα. Δὲν εἴμεθα χαχαχούχα.

Ἄρα, αὐτὴ ἡ προσποιητὴ ἔκπληξις μὲ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ «δὲ γελᾶνε» εἶναι μοδέρνα. Ὄχι προχριστιανική. Στοὺς Νέους Χρόνους, δὲν ὑπάρχουν πιὰ θεοὶ / θεὸς καὶ θεῖοι ἄνδρες κατὰ τοὺς προσποιούμενους τὴν ἔκπληξη, κι ἄρα μποροῦμε νὰ σκᾶμε στὰ γέλια σὰν ὄχλος. Προσποιητὴ  εἶναι ἡ ἔκπληξη γιατὶ ἀλλιῶς ὅλη ἡ ἀρχαιογνωσία πῆγε χαμένη. Λογικὰ συμπεράσματα προσπαθῶ νὰ ἐξάγω ὄχι νὰ ἀπαξιώσω.  Θὰ ἔχετε ὑπόψη σας τὶς σχετικὲς ἀπόψεις τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο γιὰ τὸ θέμα «Χριστιανοὶ καὶ γέλιο», ὁ ὁποῖος ἀγνοεῖ τὴ σχετικὴ προβληματική. Σήμερα, Ὄχλος πάνω, ὄχλος κάτω, ἔλεγε ὁ Νίτσε -ἀπαξιωτικά, βεβαίως.

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , | 3 Σχόλια

ἀντιπροφητικό

Ὅποιος ψάχνει, βρίσκει καὶ τοὺς παλαιοημερολογίτες ποὺ ἀρνοῦνται ὅλες τὶς αἰσιόδοξες προφητεῖες γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂν δὲν πιστεύατε ὅτι ἀθεοφιλελεύθεροι μοδέρνοι καὶ παλαιοημερολογίτες δὲν ἔχουν τίποτε κοινό, νά ποὺ ἔχουν: τὴν ἀπαξίωση γιὰ τὶς μοντέρνες προφητεῖες θριάμβου.

Ἀσφαλῶς, οἱ ἀρνητικὲς προφητεῖες θὰ ἐνισχυθοῦν μὲ τὸν καιρὸ καὶ στοὺς Ὀρθόδοξους. Δὲν μπορεῖ ὁ Ὀρθόδοξος τοῦ 2040 νὰ ἔχεις γεμίσει μὲ Σουνίτες, γκέι καὶ σπισιστές, καὶ νὰ μὴν σκέφτεσαι ὅτι εἶναι πειραγμένες οἱ γνωστὲς προφητεῖες. Ἀλλὰ ἐδῶ ἔχουμε μιά, ἔστω καὶ πολεμική (παλαιοημερολογίτικη, ἂν κατάλαβα καλά), ἀπόρριψη -πλήρη- τῶν προφητειῶν τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.

Ἐδῶ κι ἐκεῖ (στὸ τέλος).

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | 12 Σχόλια

Μεγέθυνση

Ἂν διαφέρει σὲ κάτι ἡ Ἑλλάδα ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ κρίση της σὲ σχέση μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο, εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει τὰ περιθώρια γιὰ κάτι τέτοιο. Ὡραῖα εἶναι τὰ αὐτομαστιγώματα καὶ τὰ μαζὶ τὰ φάγαμε, ἀλλὰ οἱ «ΜόνοστὴνἙλλάδαγίνονταιαὐτὰ» σκέφτονται τὴ χώρα κάπως ἀλλιῶς, κάπως χωρὶς ἱστορία καὶ «νέα ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό». Σίγουρα, τὰ τραῖνα ἔρχονται στὴν ὥρα τους στὴ Δύση. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀνικανότητα τοῦ FBI νὰ πιάσει τὸν μανιακὸ δολοφόνο τῆς Φλώριντα καθὼς ἦταν ἀπασχολημένο δυὸ χρόνια τώρα, μὲ τὸ νὰ παρακολουθεῖ τὸν Τράμπ, ἕως τὴ φημισμένη ρωσικὴ διαφθορά, τοὺς καταχρεωμένους γερμανικοὺς ΟΤΑ (πολὺ περισσότερο τῶν ἑλληνικῶν), στὸν Ἰουστινιανό (ρωμαῖος ἀκόμα, ἔτσι;) ποὺ σὲ  νόμο του ὁρίζει ὅτι δὲν πρέπει οἱ ὑποψήφιοι γιὰ κρατικὸ ἀξίωμα νὰ δωροδοκοῦν ἐκείνους ποὺ θὰ ἐπιλέξουν τὸν κρατικὸ ἄρχοντα…

Ἡ Πορτογαλία καὶ ἡ Ἰρλανδία δὲν εἶχαν χρέος, εἶχαν ἀέρα κοπανιστὸ νὰ ξεπληρώσουν! Δὲν τοὺς ἔστειλαν μετανάστες νὰ ἐγκατασταθοῦν σὲ σπίτια οἱ ἰδιοκτῆτες τῶν ὁποίων θὰ πεταχτοῦν ἔξω ἀπὸ αὐτὰ σὲ λίγο, δὲν τοὺς ἅρπαξαν τὶς τράπεζες, δὲν τοὺς καταγελοιοποίησαν ὡς καλοπερασάκηδες κλέφτες παγκοσμίως.

Ἡ διαφορά, λοιπόν, εἶναι διπλή: Πρῶτον, χῶρες μὲ στάτους κατεκτημένης περιοχῆς κατὰ τὸ παρελθὸν ὑφίστανται τελείως διαφορετικὴ μεταχείριση ἀπὸ ὅ,τι οἱ «καθὼς πρέπει» δυτικὲς χῶρες μὲ τὰ ἴδια προβλήματα. Δεύτερον -ὅπως στὸ Βυζάντιο τοῦ 11ου αἰ.- ἡ παραμικρὴ χαλάρωση, δημογραφική, πολιτισμική, οἰκονομική, ἔχει πολὺ χειρότερα ἀποτελέσματα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ὅ,τι στὴν Πορτογαλία. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ ἀπαιτήσεις τῆς ἑλληνικῆς ἐπιβίωσης εἶναι πολὺ περισσότερες π.χ. ἀπὸ τὶς ἰρλανδικές. Χίλια πράιντ κι ὄργια νὰ κάνουν οἱ Ἰσλανδοί, δὲν εἶναι τὸ ἴδιο γιὰ τὴ διάλυση μιᾶς κοινωνίας μὲ τὸ νὰ γίνονται σὲ μιὰ χώρα τῶν συνόρων. Ἂν ἦταν ἴδιες, κανεὶς δὲν θὰ σκοτιζόταν. Εἶναι ποὺ μιὰ πασοκικὴ ζημιὰ στὴ δημογραφία σημαίνει πληθυσμιακὴ ἅλωση καὶ χώρα-συνταξιούχων. Εἶναι ποὺ ἕνα ἀριστερὸ ὅραμα σημαίνει ὅτι ἡ θάλασσα δὲν ἔχει σύνορα, ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ γεμίσει μὲ 2 ἑκατομμύρια Μουσουλμάνους ἂν καὶ ἁπλὰ ἐπειδὴ ἡ Τουρκία θελήσει ἡ Ἑλλάδα νὰ γεμίσει μὲ 2 ἑκατομμύρια Μουσουλμάνους. Συγκεκριμένα πράγματα κι ἐπιλογὲς ἱστορικές, κι ὄχι γενικὰ κι ἀόριστα, ὄχι «διαφθορά». Τὰ κράτη δὲν ἐξαφανίζονται ἀπὸ τὴ διαφθορὰ καὶ τὸ χρέος -δὲν εἶναι ἐπιχειρήσεις ἢ σπίτια. Κατακτῶνται, χάνουν πληθυσμοὺς καὶ ἐδάφη.

Ἔτος Μέσος ἀριθμὸς παιδιῶν ἀνὰ γυναίκα
1956 2,32
1960 2,22
1970 2,40
1980 2,23
1990 1,40
1995 1,31
2000 1,27
2001 1,25
2002 1,27
2003 1,28
2004 1,31
2005 1,33
2006 1,41
2007 1,42

Πηγή

Εἶναι, ὅπως βλέπουμε, ὁ παράγοντας ΠΑΣΟΚ, ἡ ἰδεολογία τῆς Ἀριστερᾶς στάλα-στάλα, ποὺ σὲ εἴκοσι τέσσερα χρόνια, μεταξὺ 1980-2004 (1981-1989, 1993-2004) ἔριξε τὸ δείκτη γονιμότητας ἀπὸ 2,23 σὲ 1,31. Ἐνῶ μόλις σὲ 10 χρόνια τὸν ἔριξε ἀπὸ 2,23 σὲ 1,40 -οὔτε μαζικὴ στείρωση νὰ ἔγινε. Καὶ μετὰ μιλᾶμε γενικὰ γιὰ «διεφθαρμένους Ἕλληνες» ποὺ ψάχνουν νὰ βολευτοῦν στὶς ἰατρικὲς σχολές. «Εὐημερία» καὶ «κοιτάω τὴν αὐτοπραγμάτωσή μου» καὶ μηδενισμὸ ἔχουν καὶ ἡ Γαλλία καὶ οἱ ΗΠΑ καὶ ἡ Ἀγγλία, ὡστόσο οἱ δεῖκτες γονιμότητας εἶναι ψηλότεροι τοῦ ἑλληνικοῦ. Νὰ θυμίσουμε τὰ ὑποβρύχια ποὺ γέρνουν, τὴ Φραπόρτ ἢ -γιὰ νὰ μὴν «κλαιγόμαστε»- τὸ σκάνδαλο τῆς Φόλκσβάγκεν;

Μιὰ χώρα κατεκτημένη 800 χρόνια τώρα, μὲ ἡγέτες ποὺ ἔχουν ἀποδεχτεῖ κάτι τέτοιο (ὁ Ἰωάννης Β’ Βατάτζης ἦταν ἀπὸ τοὺς τελευταίους ἡγέτες ποὺ ρητὰ ἀρνήθηκαν κάτι τέτοιο ὡς » φυσικὴ πραγματικότητα» ἀπειλώντας τοὺς κατακτητὲς μὲ ἐκδίωξή τους) καὶ ἔχουν ἀνακατασκευάσει ἕναν λαὸ μὲ βάση τὸ δόγμα τῆς συνεργασίας μὲ τὸν κατακτητή, δὲν εἶναι ἡ χώρα τοῦ μαζὶ τὰ φάγαμε / διαφθαρήκαμε οὔτε ἡ χώρα τῆς ἐνοχῆς γενικῶς καὶ ἀορίστως. Ἐκτὸς κι ἂν ψάχνουμε (ἀκόμα) γιὰ κεντροαριστερούς «πολίτες», ὑπεύθυνα ὄντα, ἤ, μαζὶ μὲ τοὺς Ἀριστεροὺς καὶ τοὺς ἀναρχικοὺς νὰ πιστέψουμε ὅτι «Ἴδιοι εἶναι οἱ Τραπεζίτες σὲ Ἑλλάδα καὶ Δύση (καὶ Μακεδονία καὶ Τουρκία)» καὶ  νὰ ξεπουλήσουμε τὶς τράπεζες γιὰ νὰ τὴ φέρουμε στοὺς μισητοὺς ἕλληνες τραπεζίτες -ὅπως καὶ κάναμε.

 

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , | 2 Σχόλια

λα(γ)ός

Ἐπιγραμματικά, ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις γιὰ τὸ λαό.

Ἡ πρώτη εἶναι ὅτι ὁ λαὸς εἶναι κακὸ πράγμα καὶ πρέπει νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τοὺς πολίτες. Ἐν τῷ μεταξύ, βαρᾶμε τὸν λαὸ ἀλύπητα, γιατὶ εἶναι πηγὴ μόλυνσης, λαϊκισμοῦ κι ἐνίοτε φασισμοῦ. Οἱ ὑπεύθυνοι σημιτικοὶ-λακανικοὶ ἀντιεθνολαϊκιστὲς πολίτες, ὡς ὑποκατάστατο τοῦ μαρξικοῦ «κοινωνικοῦ σχηματισμοῦ» καὶ τῶν προλετάριων / ἐργατῶν, θὰ βοηθήσουν στὴν ἐπίλυση προβλημάτων δυσεπίλυτων ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τοῦ λαοῦ.

Ἡ δεύτερη εἶναι ὅτι ὁ λαὸς πέθανε καὶ δὲν ὑπάρχει πιά. Ὑπάρχουν χαμένα στὸ ὑποδιάστημα μεταμοντέρνα ὑποκείμενα, ἁγόμενα καὶ φερόμενα ἀπὸ τὶς διαφημίσεις γιὰ πατατάκια. Κατὰ καιρούς, ἀνεβάζουν ἀναρτήσεις στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν Ἀριστερὰ ἢ γιὰ τὸ Μνημόνιο. Δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα μὲ αὐτά.

Ἡ τρίτη θέση εἶναι ὅτι ὑπάρχει ὁ λαός, ἔχει αἴσθηση τοῦ παρελθόντος καὶ τῶν κινδύνων, δὲν ἔχει γίνει πολτός, καὶ περιμένει μιὰ εὐκαιρία γιὰ νὰ κάνει πέρα τοὺς κατάπτυστους ἡγέτες του.

Βρίσκω καὶ τὶς τρεῖς θέσεις μερικῶς σωστὲς καὶ μερικῶς λαθεμένες. Οἱ ψυχαναλυμένοι καὶ ψυχοδιαλυμένοι «ὑπεύθυνοι πολίτες» μᾶς ἔδειξαν τὸ ποιόν τους στὴν ἰσλαμικὴ-ναζιστικὴ Δύση, καὶ ὁ Ἐκσυχρονισμὸς στὴν Ἑλλάδα. Ὁ λαὸς δὲν εἶναι ὅ,τι ἦταν τὸ 1970 ἢ πρὸ τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης· ἀλλὰ δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχει λαός. Ἡ παρακμὴ εἶναι παρόμοια σὲ χῶρες τελείως διαφορετικές, στὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖ νὰ ὑποτεθεῖ ὅτι δὲν ὑφίσταται λαός. Οἱ δυνατότητές του ἔχουν κατὰ κάποιον τρόπο ἐξαντληθεῖ, ἀφοῦ ἔχει ἐπιλέξει τὴν ἀτεκνία καὶ τὴν ὑψηλὴ φιλοσοφία ἢ τὴ μάσα· ἡ ἱκανότητά του νὰ νοιώθει πότε ἀπειλεῖται καὶ πότε ὄχι ἔχει ἀμβλυνθεῖ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε. Ἀλλὰ οἱ μόνοι ποὺ σκέφτονται εἰλικρινῶς καὶ σοβαρὰ τὴν ἀλλαγὴ λαοῦ εἶναι ὅλοι οἱ ἀναρχικοὶ καὶ Ἀριστεροί· κι αὐτοί, βεβαίως, κάνουν λάθος, γιατὶ ὁ λαὸς ποὺ θὰ μᾶς ἀντικαταστήσει (οἱ Μουσουλμάνοι) εἶναι πολὺ χειρότερος μὲ τὰ ἀριστερὰ κριτήρια -ὅποτε φυσικὰ οἱ Ἀριστεροὶ ἀφήνουν κατὰ μέρους αὐτὰ τὰ ἔθνικ μυξοελιτιστικὰ-φερετζέδες περὶ «εὐγενοῦς ἀγρίου» καὶ «βοθρο-Ἕλληνα».

Ἑπομένως, πρέπει νὰ δουλέψει καθένας μὲ τὸ ὑλικὸ ποὺ διαθέτει. Προσωπικά, θὰ προτιμοῦσα νὰ δούλευα μὲ Βυζαντινοὺς τοῦ 9ου αἰ., ἀλλὰ δὲν γίνεται. Μέσα στὶς στάχτες σκαλίζοντας μπορεῖ νὰ ὑπάρχει καὶ καμμιὰ σπίθα (καμμένη λέξη κι αὐτή, βεβαίως, ἀλλὰ πιστεύουμε στὰ ἑλληνικά). Κρίνοντας κι ἐμψυχώνοντας. Ὄχι μόνο τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο. Κι ἀντίστοιχα: ὑπάρχει δουλειὰ σὲ διαφορετικὰ ἐπίπεδα. Ὁ καημὸς καὶ ἡ χαζομάρα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς Δεξιᾶς ἔγκειται στὸ ὅτι ἐργάζονται στὸ ἐπίπεδο τοῦ σαλονιοῦ / «πολιτισμοῦ» καὶ τῆς πολιτικῆς, ποὺ εἶναι μεταεπίπεδο ἐξαρτώμενο ἀπὸ βαθύτερα στρώματα, προπολιτικὰ καὶ προ-ἐγκυκλοπαιδικά. Κι ὅτι ἐπέβαλλαν σὲ μιὰ κοινωνία νὰ σκέφτεται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο: Μὲ ὅρους πολιτισμοῦ-παιδείας καὶ πολιτικῆς. Ὁ ἀκτιβισμὸς καὶ ἠ «μόρφωση» ἔκαναν ἄπειρο κακό, γιατὶ θεωροῦν τὴν πολιτικὴ ὡς τὴν κατεξοχὴν δραστηριότητα ποὺ ταιριάζει σὲ ἕναν ἄνθρωπο μὲ πλήρη ἀξιοπρέπεια, ἕναν «καθὼς πρέπει» Ἄνθρωπο. Κατ’ ἐμέ, ἡ κατεξοχὴν δραστηριότητα εἶναι ἄλλη. Παρὰ ταῦτα, ἡ πολιτικὴ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει· ὑπάρχουν πολλαπλα ἐπίπεδα, λοιπόν. 

Posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | 2 Σχόλια

Δελφοί

Οἱ Δελφοὶ συνέχισαν νὰ ὑπάρχουν καὶ μετὰ τὸν Ἰουλιανό -φυσικά! Ἐκχριστιανίστηκαν σταδιακά, χωρὶς καταστροφὲς καὶ ψευτοϊστορίες ἀγάπης ποὺ προπαγανδίζουν οἱ Νεοπαγανιστές. Τὸν 7ο αἰ. κάποια στιγμή, ἡ πόλη ὑπέστη σλαβικὲς ἐπιδρομὲς καὶ μετατράπηκε σὲ ἕνα μικρὸ χωριό. Τὸ ὄνομά του εἶναι ἄγνωστο. Πάντως, στὴν Τουρκοκρατία ὀνομαζόταν Καστρί, καὶ βρισκόταν ἀκριβῶς πάνω ἀπὸ τὰ γνωστὰ σήμερα ἐρείπια τῶν Δελφῶν. Θὰ ἦταν κάπως παράξενο νὰ ἔπαψε ἐντελῶς ἡ ζωὴ στὸν τόπο αὐτόν. Ὁ ὅσιος Λουκᾶς γεννήθηκε στὸ Καστόριον, τὸ Καστρὶ δηλαδή, στὰ 896. Γύρω στὰ 1890 μὲ τὴ ἀτυχὴ βοήθεια ἑνὸς σεισμοῦ, ἄρχισαν οἱ ἀπαλλοτριώσεις, καὶ τὸ χωριὸ μετακινήθηκε στὴ σημερινή του θέση. Τὴ θέση μιᾶς ζώσας κοινότητας, ποὺ μὲ τὴν ὕπαρξή της ἀποδείκνυε τὴ συνέχεια τοῦ πληθυσμοῦ, πῆρε ἡ παγωμάρα καὶ τὸ σκιάξιμο τῶν ἐρειπίων.

Ὑπάρχουν μερικὲς φωτογραφίες ἀπὸ τὸ χωριὸ Καστρί, ἀκριβῶς πάνω ἀπὸ τὰ ἐρείπια.

untitled

αρχαιολογία 44 2b

n5720211_jpeg_341_341dm

 

 

 

 

 

site_delphes_fouille_6001

αρχαιολογία 44 2

Delphi portico of the athenians

Ἀντιπαραβάλλετε τὰ πάνω μὲ τὴν παρακάτω εἰκόνα, τὴν παγωνιά, τὴν ψύχρα τοῦ «παγώματος τοῦ χρόνου» (καὶ τῆς ἴδιας τῆς Ἀρχαιότητας, ἀκόμη) σὲ μία στιγμή (ἀπὸ τοὺς 15 αἰῶνες) -καὶ μάλιστα, ἡμιαναστυλωμένη, κατὰ τὰ βλακώδη πρότυπα τοῦ Ρομαντισμοῦ, ποὺ θὰ ἦταν ἀκατανόητα γιὰ ὁποιονδήποτε ἀρχαῖο Ἕλληνα. Άνθρωπος ἐδῶ δὲν κατοικεῖ πιά, καὶ δὲν ὑπάρχει ἵχνος ἀνθρώπου κάθε φορὰ ποὺ κλείνει τὸ ἀπόγευμα ὁ ἀρχαιολογικὸς χῶρος:

ac-delphi1

Τί ὑπάρχει ἐδῶ; Τίποτε. Τουρίστες. Θάνατος παγωμένος καὶ ἀναστημένος στὸ διηνεκές.

Οἱ ἀρχαιολάτρες (παγανιστὲς κι ἁπλῶς ἀρχαιοκεντρικοί) μαζὶ μὲ τοὺς Δυτικοὺς ἂν μποροῦσαν ἀτιμωρητὶ νὰ ἐξοντώσουν σὲ θαλάμους ἀερίων τοὺς κατοίκους τῆς Ἑλλάδας προκειμένου νὰ τὴν ἐξετάζουν «χωρὶς τὸ θόρυβο τῶν Ἑλληναράδων», θὰ τὸ ἔκαναν. Ὅπως οἱ Γερμανοὶ ξεθεμελίωσαν τὸ 1204 τὴν Πόλη καὶ σήμερα (μᾶς) πουλᾶνε τὴν Ἱστορία τοῦ Νικήτα Χωνιάτη (ποὺ περιγράφει τὸ 1204) μὲ μόνο 800 € τὸν τόμο, ἔτσι κι οἱ πραγματικοὶ Ἕλληνες εἶναι ἐμπόδιο γιὰ τοὺς ἀρχαιόθρησκους καὶ τοὺς δυτικούς φιλέλληνες: Τοὺς χαλᾶνε τὴν αἰσθητική.

Οἱ ἀρχαιολάτρες καὶ οἱ «φιλέλληνες» πιστεύουν ὅτι κάνοντας τέτοια ἐκτρώματα ἀποδεικνύουν τὴν συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ οἱ πολιτικοποιημένοι «μορφωμένοι», ὅμως, οἱ προπαγανδιστὲς τῶν τριγύρω ἐθνικισμῶν Ἀριστεροὶ πιστεύουν τὸ ἴδιο, ἀλλὰ μὲ ἀντίθετο πρόσημο: ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ἑλληνικὴ συνέχεια παρὰ μόνο ἀνασκαφικὴ καὶ φτειαχτή. Δὲν θέλουν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ συνέχεια μιᾶς ἑλληνόφωνης (κι ἡ γλώσσα εἶναι ὁ κόσμος καὶ ὁ πολιτισμός -ὄχι ἕνα ἁπλὸ ἐργαλεῖο) ζωῆς ἀποδεικνύεται πολὺ καλύτερα διὰ τῆς συνεχοῦς διαβίωσης πληθυσμῶν σὲ πανάρχαια μέρη. Δὲν θέλουν λ.χ. νὰ δοῦν πόσο ἀρχαῖο «θέατρο» κι ἑλληνικότητα ὑφίσταντο στὴν χριστιανικὴ θεία λειτουργία, διακόσμηση, ἄμφια, ὕμνους, τελετουργικό ποὺ λάμβαναν χώρα στὴν ἐκκλησία στὸ κατεδαφισμένο Καστρί. Δὲν ἀντιλαμβάνονται πόσο πολὺ πιὸ ἑλληνικὰ ἦταν τὰ ἑλληνικὰ τῶν Καστριωτῶν ἀπὸ τὴν κοραϊκὴ καὶ ἀπὸ τὴν ΚΝΕ-παιδὶ τοῦ σωλήνα· πόσο τὸ «χλιάρι» τῶν παππούδων μου καὶ τὸ «θαρρῶ» τῆς μάνας μου εἶναι πολὺ πιὸ ἀρχαιοελληνικὰ ἀπὸ τὸ «κουτάλι» καὶ τὸ «νομίζω». Δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ὅτι τὰ ἔθιμα κι ἡ καθημερινότητα τοῦ ἕλληνα ἀγρότη ἦταν πολὺ πιὸ κοντὰ στὰ προχριστιανικὰ ἔθιμα καὶ τὴν καθημερινότητα σὲ σχέση μὲ τὴ γνώση τοῦ «πληροφορημένου».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀπόκριες

Δὲν ἔχω καταλάβει τί ἀκριβῶς σπουδαῖο γίνεται τὶς ἀπόκριες, οὔτε εἶχα καταλάβει ποτέ. Οἱ ἀπόκριες ἔχουν νόημα σὲ μιὰ κοινωνία ὅπου κατὰ τὰ ἄλλα ὑπάρχει μιὰ συντηρητικότητα, μιὰ αὐστηρότητα, μιὰ λιτοδίαιτη στάση ζωῆς. Σὲ ἐκείνη τὴν κοινωνία, ὑπάρχουν μέρες στὶς ὁποῖες ξεδίνουν ὅλοι, ξεχνιῶνται οἱ ἱεραρχίες, ἡ αὐστηρότητα καὶ ἡ σεμνοτυφία ἢ σεμνότητα παύουν. Φορᾶς καὶ τὴ μάσκα καὶ γίνεσαι ἄλλος. Πέραν καὶ ἀνεξάρτητα τοῦ Χριστιανισμοῦ, οἱ στιγμὲς αὐτὲς λειτουργοῦν ὡς δικλεῖδες ἀσφαλείας ποὺ ἀνοίγουν.

Τί ἀκριβῶς χρειάζονται, λοιπόν, οἱ ἀπόκριες σήμερα; Ποιὸν ρόλο ἔχουν; Κανέναν. Ὁποιαδήποτε στιγμὴ καθένας μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι τοῦ καπνίσει· νὰ κάνει τὸ ὄργιό του, νὰ σκάσει στὸ φαΐ. Ὅσο γιὰ τὴ μάσκα, ἕνα ἱστολόγιο ἢ λογαριασμὸς στὰ ΜΚΔ δίνει διαρκῶς τὴ δυνατότητα νὰ φέρεσαι ὅπως θέλεις χωρὶς νὰ στιγματίζεσαι. Φυσικά, ἡ μιμητικότητα (πρέπει νὰ εἶσαι ἀνθρωπιστὴς καὶ νὰ διασκεδάζεις) ὑποτίθεται ὅτι ἐπιτείνει τὴ διασκέδαση, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀπαραίτητο. Ἔχουμε λοιπόν, μιὰ «γιορτὴ» γιὰ τὴν ὁποία κανεὶς δὲν ξέρει τίποτε γιὰ τὸ λόγο ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει. Δὲν ὑφίσταται κανένας λόγος νὰ ὑπάρχει, γιατὶ οἱ λειτουργίες της ἐπιτελοῦνται διαφορετικά. Ἂν δὲν ἦταν γιὰ λόγους τουρισμοῦ καὶ μπίζνας (π.χ. Πάτρα, ἑταιρεῖες παραγωγῆς μασκῶν), κανεὶς δὲν θὰ ἔχανε κάτι μὲ τὴν κατάργησή τους. Εἶναι ποὺ ἀρέσει σὲ ὅλους ἡ παράδοση καὶ δὲν μᾶς κάνει καρδιὰ νὰ καταργήσουμε ἀκόμη ἕνα ἔθιμο. Σὰν τὸ ἀρνὶ τοῦ Πάσχα ποὺ καταβροχθίζουν δίποδα ποὺ τρῶνε γύρους Μ. Παρασκευή.

Εἰδικά, στοὺς Χριστιανούς, ἡ ἐποχὴ αὐτὴ εἶναι κάπως ἄσχημη: Εἴτε πρέπει νὰ καταδικάζουν τὶς ἀπόκριες εἴτε πρέπει νὰ τὶς ὑπερασπίζονται εἴτε νὰ μὴν σκέφτονται ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες. Τὸ πρόβλημα ἐπιτείνεται στοὺς (λίγους πλέον) νέους (στὴν Ἑλλάδα ὁ μ.ὅ. ἔχει ἀνέβη στὰ 42 ἔτη, ἄρα νέοι εἶναι…οἱ πάντες) Χριστιανούς. Εἶναι κι ὁ ἐμφύλιος πατερικῶν-ἐκσυγχρονισμένων. Ἔτσι, ἀπὸ τὴ μιὰ ἔχουμε μιὰ διασύνδεση παγανισμοῦ και καρναβαλιοῦ τὴν ὁποῖα διατρανώνουν οἱ συντηρητικοί, ποὺ δὲν ὑφίσταται (κανεὶς δὲν πιστεύει στοὺς ἀρχαίους θεούς)· οὔτε στὰ πιὸ τρελά τους ὄνειρα οἱ νεοπαγανιστὲς δὲν μποροῦν νὰ προωθήσουν πλαγίως στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία τὴ λατρεία τῶν θεῶν μέσα ἀπὸ καρναβαλικὲς παρλαπίπες καὶ ὑψηλὲς ἀμπελοφιλοσοφίες περὶ Διονύσου. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ «προοδευτικοὶ» ποὺ δὲν ἀντέχουν τὶς «ἀγκυλώσεις», ἔχουν καὶ πολιτικὰ προηγούμενα· νὰ ἀρέσουν καὶ στοὺς ἄθεους φίλους τους ποὺ τοὺς κοροϊδεύουν καὶ ποὺ καθορίζουν φασιστικὰ κι αὐτοδικαίως (ἐπειδὴ «οἱ φασίστες τοὺς ἔδειραν τὸν παππού») τί εἶναι Γελοῖο καὶ τί Πρέπον στὴν κοινωνία.

Ὄχι ὅτι ἔχει σημασία τέτοια διαμάχη γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους. Ἡ ἀπόλαυση ἕως σήμερα θεωρεῖται ὑποχρεωτική· εἶναι δόγμα τῆς ὕπαρξης. Μὲ τὴ σταδιακὴ φαβελοποίηση, ὅσοι μείνουν στὴ χώρα θὰ ἐφεύρουν ἢ θὰ εἰσάγουν θεωρίες ἀσκητισμοῦ. Μὲ ὀρθόδοξη καὶ ἐντόπια σάλτσα ἢ μὲ ἄλλη, ἴσως οἱ ἀπόκριες προσλάβουν μιὰ καρικατούρα τοῦ παλιοῦ ρόλου τους. Κάτι μεταξὺ κοινωνίας τῆς λατινικῆς Ἀμερικῆς, χωριοῦ καὶ σημιτικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ.

Posted in Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

Φασίστες καὶ ἀντιφασίστες: Ποδόσφαιρο

Ζούμε σε μέρες που σε όλη την Ευρώπη ο φασισμός ανακάμπτει και μάλιστα χωρίς τις μεταπολεμικές μεταμφιέσεις. Επανακάμπτει ένας γνήσιος, επιθετικός φασισμός του πεζοδρομίου. Ήδη στην Ουκρανία, την Πολωνία, την Ουγγαρία ο φασισμός αυτός βρίσκεται υπό την κάλυψη του αστικού κράτους. Δεν είμαστε μακριά από όλα αυτά. Ο καπιταλισμός μες στην κρίση του επιστρέφει στις παλιές του συμμαχίες

Στὴν ἀνακοίνωση τῶν ἀναρχικῶν γιὰ τὴ Ντιναμὸ Κιέβου καὶ τὸν σύγχρονο φασισμὸ φαίνεται εἴτε ἡ πρακτορικὴ προέλευση τοῦ ἀναρχικοῦ χώρου ἢ μᾶλλον ἡ ἔλλειψη ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα.

Κατ’ αὐτούς, ὁ «καπιταλισμός» –μιὰ τρελὴ ὀντοποίηση ἑνὸς ἑτερόκλητου συνόλου ἀντιμαχόμενων (σὰν τὶς περίφημες «ἐνδοϊμπεριαλιστικὲς διενέξεις…») συνιστωσῶν, μπροστὰ στὴν ὁποία ἡ ὀντοποίηση τοῦ Ἔθνους εἶναι ἀσήμαντο πταῖσμα– συμμαχεῖ μὲ τὸ φασισμὸ ἐξαιτίας τῆς κρίσης. Τὸ λαθεμένο σταλινικὸ σχῆμα «ἡ κρίση προκαλεῖ τὸ φασισμό, ποὺ στηρίζεται ἀπὸ τὸν καπιταλισμό» υἱοθετεῖται αὐτούσιο ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς τῇ θεωρίᾳ ἀναρχικούς. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ φασισμός γεννήθηκε στὴ νικήτρια τοῦ Α’ Παγκοσμίου κι εὐημερούσα Ἰταλία· τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ΕΣΣΔ ἔκρινε ὡς ζωτικότερους καὶ σημαντικότερους τοὺς ἐθνοκρατικούς της σκοπούς (ἐπιβίωση) ἀπὸ ὅ,τι τοὺς ἰδεολογικούς (ἰδεολογικὴ καθαρότητα καὶ ἀκεραιότητα ἀκόμη καὶ μὲ τίμημα τὸ θάνατο ὡς κράτος), καὶ σύναψε σύμφωνο φιλίας μὲ τοὺς Ἐθνικοσοσιαλιστές· τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ «ἀστοὶ» (οἱ δημοκράτες, ΗΠΑ, Ἀγγλία, Γαλλία) πολέμησαν ἐναντίον τοῦ φασισμοῦ στὸν Β’ Π.Π. χάριν μιᾶς ἀπόμακρης Πολωνίας καὶ συμμάχησαν μὲ τὴν ΕΣΣΔ δὲν εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ καταρρίψει τὴν ἀκλόνητη πίστη τῶν ἀντιεξουσιαστῶν στὴ σοβιετικὴ – σταλινικὴ ἑρμηνεία τοῦ φασισμοῦ· βασικά, κανένα γεγονὸς δὲν μπορεῖ νὰ κλονίσει μιὰ τέτοια τυφλὴ πίστη.

Φυσικά, πρέπει νὰ μὴ δώσουμε πίστη στὴν ταμπέλα «φασισμὸς» ποὺ κρεμᾶνε οἱ ψευδο-ἀντιεξουσιαστὲς στοὺς διαφωνοῦντες, παρὰ μόνον ὅταν οἱ φερόμενοι ὡς φασίστες ἐξυμνοῦν πρόσωπα καὶ καθεστῶτα τοῦ Β’ Π.Π. καὶ τοῦ Μεσοπολέμου. Ἡ Οὐκρανία, βεβαίως, εἶναι εἰδικὴ περίπτωση: Ἐκεῖ, κατὰ τὸν Β’ Π.Π. μιὰ μερίδα τοῦ πληθυσμοῦ εἶδε στοὺς Ναζὶ τὴ χρυσὴ εὐκαιρία ἀντεκδίκησης γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Μπολσεβίκων. Στὴ Λετονία, αὐτὸ πῆρε διαστάσεις ἐθνικῆς ἀντιπαράθεσης («ἐπειδὴ οἱ Ρῶσοι ἦταν Κομμουνιστές, οἱ Λετονοὶ ὄντας ἀντιρῶσοι ἔπρεπε νὰ γίνουν ἀντι-Κομμουνιστές· κι οἱ κοντινότεροι τέτοιοι ἦταν οἱ Ναζί»). Ἐπειδὴ στὶς ἐπαρχίες αὐτὲς (Οὐκρανία, Λετονία) ἡ Ρωσία ἔχει συνδεθεῖ ἀναντιστρεπτὰ μὲ τὸν κομμουνισμό, ἡ ἐθνικὴ ἐναντίωση στὴ Ρωσία πρέπει νὰ ἔχει τὸ ἔνδυμα τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ. Στὴν Ἑλλάδα, συνέβη τὸ ἀντίθετο: ἐπιτέθηκαν κράτη ὅπου κυβερνοῦσαν Φασίστες καὶ Ἐθνικοσοσιαλιστές, συνεπῶς ἡ φασιστικὴ ἰδιότητα γιὰ Ἕλληνες πέραν τῶν ἄλλων στιγμάτων ἔχει τὸ στίγμα (ποὺ εἶναι βαρύτερο τῶν ἄλλων στὰ μάτια τῆς κοινωνίας, καὶ καθοριστικότερο) τῆς ἐπίθεσης στὴν πατρίδα μας. Ἂν στὴν Ἑλλάδα τοῦ 1940 εἶχε ἐπιτεθεῖ ἡ ΕΣΣΔ, φοβᾶμαι πὼς οἱ Ἕλληνες θὰ ἦταν πιὸ φασίστες κι ἀπὸ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς Δυναμὼ Κιέβου. Ἄλλωστε, ὁ «καπιταλισμὸς» ἐπέτρεπε στὴν Ἑλλάδα τὴν ἡγεμονία τοῦ φασισμοῦ (ὅσων συνεργάστηκαν μὲ τοὺς Ναζὶ καὶ στὴ συνέχεια ξεπλύθηκαν ὡς «ἁπλῶς ἀντικομμουνιστές») μόνον γιὰ ὅσο καιρὸ (καὶ ἐπειδή) ἀπειλεῖτο ἀπὸ τὴ Ρωσία τὸ οἰκόπεδο Ἑλλάς. Ἀφότου ἡ ἀπειλὴ κρίθηκε ὅτι ἀπομακρύνθηκε, δὲν ὑπάρχει λόγος στήριξης τοῦ φασισμοῦ (1974 κ.ἑ.). Σὲ ἄλλες χῶρες, ὅπως τὴν Πολωνία καὶ τὴν Ουγγαρία, ἡ πρακτορικὴ φύση τῶν ἀντιεξουσιαστῶν τοὺς κάνει νὰ διακηρύσσουν ὅτι συνιστᾶ φασισμὸ τὸ ἐθνικὸ καὶ δημοκρατικὸ δικαίωμα τῶν δυὸ αὐτῶν ἐθνῶν νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἀλλοίωση τοῦ πληθυσμοῦ τῶν χωρῶν τους μὲ ἰσλαμικοὺς δῆθεν πρόσφυγες.

Ἡ ἀόριστη ὀντότητα – θεότητα «Καπιταλισμός» (ὀντότητα σημαίνει μία βούληση, μία στρατηγική, ἕναν στόχο· ὄχι «ἐνδοϊμπεριαλιστικὲς διενέξεις» καὶ δὲν ξέρω τί θέλω), φυσικά, εἶναι τόσο πολύπλοκη καὶ πολυσήμαντη ὥστε μπορεῖ νὰ κάνει καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο· οὕτως ὥστε, νὰ συμπεράνει καθένας ὅτι ἡ ἐπίκλησή της ὡς ἑρμηνευτικοῦ ἐργαλείου δὲν ἔχει καμμία σημασία: Ἕνας παράγων ποὺ ἑρμηνεύει ἄμεσα τὰ πάντα, οὐσιαστικὰ δὲν ἑρμηνεύει ἀπολύτως Τίποτε…

Ὁ «καπιταλισμός», λοιπόν, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖ τὰ «ἀνοιχτὰ σύνορα» (διάλυση ἐθνικῆς ταυτότητας, πολιτισμικὴ ὁμογενοποίηση κ.λπ.) τῶν ἀντιεξουσιαστῶν γιὰ τὴν ἀντικατάσταση καλοζωισμένων καὶ μορφωμένων πληθυσμῶν μὲ πειθήνιους (ἔτσι νομίζει…) πολιτισμικὰ ἀλλογενεῖς πληθυσμοὺς ποὺ θὰ ἐργάζονται μὲ μισθοὺς Τρίτου Κόσμου στὴν καρδιὰ τῆς Δύσης (κι ἐπειδὴ εἶναι ἀλλογενεῖς, εἶναι πολιτισμικὰ ἀπρόσβλητοι στὸ δυτικὸ «ἀπελευθερωτικὸ μικρόβιο» τῶν νέων συμπατριωτῶν τους). Ἀλλοῦ, ἀντιθέτως, μπορεῖ νὰ στέλνει τοὺς οὐκρανοὺς φασίστες γιὰ χάρη τοῦ ἀντι-ρωσισμοῦ του νὰ τὰ «κάνουν λίμπα». Στὴ β’ περίπτωση, δὲν ἔχουμε κάποιον «καπιταλισμό» (κι οἱ Ρῶσοι εἶναι καπιταλιστές, ἀφοῦ) ἀλλὰ δυτικὸ ἀντιρωσισμό, καὶ μόνο καθυστερημένοι μποροῦν νὰ διακρίνουν (ἀμιγῶς) «καπιταλιστικὰ κίνητρα» στὴν δυτικὴ συμπαράσταση πρὸς τὸ οὐκρανικὸ καθεστὼς καὶ τοὺς φασίστες του.

Ὁ καπιταλισμός, λοιπόν, ἑρμηνεύει καὶ τὸν φασισμὸ καὶ τὸν ἀντιφασισμό, ἄρα αὐτὸς καθεαυτὸν δὲν σημαίνει, δὲν συνεπάγεται τίποτε ξεκάθαρα φασιστικὸ ἢ ἀντιφασιστικό. Ὅταν μάλιστα ὁ καπιταλισμὸς μεταφέρει τελεσίδικα τὴν ἕδρα του ἀπὸ τὴ Δύση στὴν Ἀσία (Κίνα – Ἰνδία), τότε θὰ ἀποδειχθεῖ τελεσίδικα ὅτι δὲν ὑφίστατο ποτὲ ὡς τέτοιος (θεότητα – ὀντότητα), ἀλλὰ ὅτι ἦταν ἕνα τεχνο-οἰκονομικὸ ἐργαλεῖο σὰν τὸν τροχὸ στὴν ὑπηρεσία συγκεκριμένων ἐθνῶν καὶ συγκεκριμένου πολιτισμοῦ χωρὶς ἰδιαίτερο ἰδεολογικὸ βάρος ὡς τεχνο-οἰκονομικὸ ἐργαλεῖο. Σὲ μιὰ μελλοντικὴ καπιταλιστικὴ κοινωνία τοῦ 2150, ὅταν ἡ Δύση θὰ ἔχει ἀνεπιστρεπτὶ συρρικνωθεῖ, θὰ βλέπουμε τοὺς κακοὺς «καπιταλιστὲς» καὶ «ἰμπεριαλιστὲς» νὰ προωθοῦν τὰ ἰνδικὰ καὶ κινεζικὰ ἐθνοκρατικὰ συμφέροντα σὲ βάρος τῶν ἄλλων. Μόνο ποὺ τότε δὲν θὰ ὑπάρχουν Ἀριστεροὶ νὰ τοὺς καταγγέλλουν γιατὶ τέτοιου εἴδους ἀνθρωπότυπος, ποὺ δὲν σκέφτεται ἐθνοκεντρικά, δὲν μπορεῖ νὰ φυτρώσει στοὺς πανάρχαιους κολλεκτιβιστικοὺς πολιτισμούς, ὅπου ὅλοι κλαῖνε τὸν μεγάλο παιδόφιλο ἡγέτη ποὺ ἔκαιγε βουδδιστικὰ μοναστήρια.

Ἔτσι, λοιπόν, ἡ σταλινοειδὴς ἐπίκληση τοῦ καπιταλισμοῦ (τῶν «ἀφεντικῶν» τῆς ἀντιεξουσιαστικῆς προκήρυξης) δὲν στέκει. Οὐκρανοὶ φασίστες καὶ Ἕλληνες ἀντιεξουσιαστὲς εἶναι δύο ὅψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος, παράγοντες ποὺ χρησιμοποιεῖ ἐξίσου καλὰ ὁ «καπιταλισμὸς σὲ κρίση». Εἰδικὰ ὅταν ἔχουμε τὸ φαινόμενο, Φασίστες ἀπὸ μιὰ χώρα ποὺ «ἔπρεπε» νὰ εἶναι φασιστικὴ στὸν Β’ Π.Π., καὶ τώρα «πρέπει» γιὰ λόγους ἀντιρωσισμοῦ νὰ εἶναι φασιστική, νὰ ἀντιπαρατίθενται μὲ τοὺς Ἀντιφασίστες μιᾶς χώρας ποὺ «ἔπρεπε» νὰ εἶναι ἀντιφασιστικὴ στὸν Β’ Π.Π., καὶ τώρα «πρέπει» νὰ ἔχει ἀνοιχτὰ σύνορα ὡς ἀποθήκη ξεσκαρταρίσματος ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν (ἄρα νὰ εἶναι «ἀντιφασιστικὴ χώρα»), μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε ὅτι ἔχουμε ἕναν ἀδελφοκτόνο, ἐμφύλιο πόλεμο μεταξὺ ἐργαζόμενων στὸ ἴδιο μαγαζὶ τοῦ καπιταλισμοῦ (τῆς ἀόριστης αὐτῆς ὀντότητας – θεότητας). Ἁπλά, δὲν ξέρουν ὅτι δουλεύουν γιὰ τὸ ἴδιο μαγαζί, ἐπειδὴ δουλεύουν σὲ διαφορετικοὺς τομεῖς. Οἱ μὲν στὸν Δεξιὸ Τομέα, οἱ δὲ στὸν Ἀντιεξουσιασμό.

Πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι αὐτὴ τὴν πεποίθηση στὴν ἐγγενὴ συμμαχία φασισμοῦ – καπιταλιστῶν συμμερίζονται πολλοὶ ἕλληνες Νεοφασίστες καὶ φιλο-ναζί· κι αὐτοί, θέλουν –«ὅπως παλιά»– νὰ «πείσουν τοὺς καπιταλιστὲς» ὅτι θὰ ἐξοντώσουν τὴν Ἀριστερὰ στὸ ἐπίπεδο τοῦ «δρόμου», πράγμα ποὺ θὰ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ τοὺς δοθεῖ τὸ χρίσμα τῆς διακυβέρνησης «ὅπως παλιά». Δὲν βλέπουν ὅτι δὲν ὑπάρχει δυτικὴ βιομηχανικὴ ἐργατικὴ τάξη πλέον, κι ὅτι ἡ «χωρὶς ἐργάτες Ἀριστερὰ» μπορεῖ κατὰ τόπους (π.χ. Ἑλλάδα) νὰ ταιριάζει γάντι μὲ τοὺς ἐπίδοξους (γιὰ τοὺς φασίστες) ἐργοδότες τους. Μποροῦν, βεβαίως, νὰ μετακομίσουν στὴν Οὐκρανία. Σὲ κάθε περίπτωση, φασίστες καὶ ἀντιφασίστες μποροῦν νὰ μείνουν ἱκανοποιημένοι γνωρίζοντας ὅτι τοὺς ἔχει δοθεῖ μιὰ κάποια γεωγραφικὴ δικαιοδοσία.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά | Tagged , , , , , , | 1 σχόλιο

Ἡ ἀναγόρευση ἀναβάλλεται

Τοῦ Πούτιν, ἐννοῶ. Ρωσόδουλοι καὶ Ρωσοκτόνοι, ποὺ χτὲς χαίρονταν καὶ ἔκλαιγαν, σήμερα κλαῖνε καὶ χαίρονται ἀντίστοιχα. Ἀγορὲς ὅπλων θέλουν οἱ ἄνθρωποι, ὄχι βραβεύσεις στὸ Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Ἀλλὰ δὲν ἀφήνει ὁ ντάντυ τέτοια. Μὴν ξανακαοῦν τὰ δάση μας κατὰ λάθος. Ὣς τότε, ἡ Ἑλλάδα θὰ εἶναι μιὰ μύγα σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκιά.

Μ’ αὐτὰ καὶ μ’ αὐτά, μόνο ἡ Τσαουσέσκου πρόλαβε νὰ ἀναγορευθεῖ διδάκτωρ.

Posted in Ελλάδα, Ρωσία | Tagged , , | 6 Σχόλια

Μηνολόγιο Βασίλειου Β’. Ὅλο

Ἐδῶ.

Posted in βυζαντινή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Ὁ Ἑλλαδίτης

όσο πιο «μορφωμένος» είναι ο Ελλαδίτης σήμερα τόσο πιο φανατικά προσκολλημένος σε «βεβαιότητες», «πεποιθήσεις» και «πληροφορίες» γεννήματα της ψυχολογικής του ανάγκης.

δ

Είναι απίστευτο πόσο «πρωτόγονα» ο Ελλαδίτης σήμερα ταυτίζει την υπεράσπιση των πολιτικών του επιλογών με την εγωιστική του αυτοάμυνα, τον ναρκισσισμό του

δ

Πρωτογονισμός και αμνησία συντηρούν και τρέφουν τον φανατισμό των Ελλαδιτών.

Ἑλλαδίτης,Ἑλλαδίτης.Ἑλλαδίτης! Λὲς καὶ ὑπάρχει πιὰ ἡ διάκριση μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἑλλαδιτῶν, καὶ νὰ ἀλληλοκοροϊδευόμαστε στὸ διηνεκές. Γιὰ ὅσους δέ, συσχετίζουν τὸν μυξοπεριφρονητικὸ χαρακτηρισμὸ «Ἑλλαδίτης» μὲ τὸ Βυζάντιο, πρέπει νὰ παρατηρήσουμε ὅτι οὐδέποτε σὲ βυζαντινὰ κείμενα παρατηρεῖται περιφρόνηση γιὰ τοὺς Ἑλλαδικούς. Αὐτά, λοιπόν, τὰ ψευτοβυζαντινά, εἶναι καθαρῶς φαναριώτικα. Ὀθωμανικά.

Πηγή

Ἄνθρωποι δίπλα μας καὶ στὴν δ. Εὐρώπη πλέον, σφάζουν, σκοτώνουν, δέρνουν τὶς γυναῖκες, βιάζουν ἑξάχρονα σύμφωνα μὲ τὴ νοοτροπία τοῦ πολιτισμικοῦ κώδικα ἀξιῶν τους, ἐπιβάλλουν τοὺς κανόνες τους, αἰσθάνονται ὑπεράνθρωποι μεταξὺ κατσαρίδων. Ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ αὐτομαστιγωθοῦμε γιὰ τὸν «φανατισμὸ» καὶ τὸν «πρωτογονισμό» μας. Γιὰ τὸ πόσο ἀπαίσιοι καὶ τελειωμένοι ὡς χαρακτῆρες εἴμαστε. Ἕνα ἐκπαιδευτικὸ ταξίδι ἐκεῖ ὅπου συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ θὰ ἦταν ἴσως διδακτικό. Θὰ ἦταν ἄραγε; ἢ ἔχουμε χάσει κάθε μέτρο σύγκρισης μὲ τὸν κόσμο ποὺ μᾶς περιβάλλει; Ἡ ἄγνοια τῆς (ἑλληνικῆς, ἀρχαίας καὶ μεσαιωνικῆς,) ἱστορίας εἶναι μιὰ ἄλλη μεγάλη ἢ μᾶλλον ἀπέραντη πηγὴ ἔμπνευσης. Τὰ μοτίβα τοῦ Γιανναρᾶ εἶναι τόσο πανομοιότυπα μὲ αὐτὰ τοῦ Κοραῆ (ποὺ θεωροῦσε αἰτία τῆς ὑποταγῆς στοὺς Τούρκους τὴν «ἔλλειψη παιδείας») ποὺ ἂν βάζαμε αὐτοκόλλητο μὲ τὸ ὄνομα «Ἀδαμάντιος Κοραῆς» στὰ βιβλία τοῦ πρώτου, κανεὶς δὲν θὰ ἀντιλαμβανόταν τὴ διαφορά.

Ἐπισήμανση τῶν ἀρνητικῶν δίχως ἐναλλακτικὴ πρόταση σημαίνει μηδενισμὸ καὶ παραίτηση. Ἀκόμη κι ἂν ἡ ἐναλλακτικὴ πρόταση ἐμπεριέχει μιὰ μεταφυσικὴ δόση. Ἀλλὰ ξέχασα, ἔτσι δὲν θὰ εἴμαστε πειστικοί. Λὲς καὶ πρέπει νὰ πείσουμε τοὺς πάντες καὶ εἰδικὰ τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ μερίδα τῆς κοινωνίας. Φυσικά, οἱ πηγὲς τῆς αἰσιοδοξίας μπορεῖ νὰ εἶναι καλύτερα ἢ χειρότερα θεμελιωμένες. Σίγουρα, τὸ μηδενιστικὸ βρισίδι εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος ἐξισλαμισμοῦ. Οὔτε, φυσικά, ὁ Χ.Γ. ὑποστηρίζει τὸ προφανές: τὴν πολυτεκνία, τὴν ἐμμονὴ ἀκόμη καὶ στὸν θρησκευτικὸ τύπο, ποὺ σώζει τὴν οὐσία. Ἀναμενόμενο γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἐπειδὴ εἶχε τὸν γκομενικό του (δανεισμένη ἡ ἔκφραση) καημὸ μὲ τὰ κατηχητικὰ τῆς Ζωῆς-Σωτήρα, δημιουργοῦσε ἐκ τοῦ μηδενὸς διαμάχες γιὰ τὰ «πέντε λεπτὰ πρίν» σπαταλώντας τὴ ζωτικότητα ὅλων. Ἀντιθέτως ἀναστενάζει ζητώντας νὰ εἴχαμε κι ἐμεῖς ἕναν Ἐρντογάν ἢ «νὰ προστατεύαμε τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα». Δηλαδή, οἱ προτάσεις του κινοῦνται ἀποκλειστικὰ στὸ χῶρο-μεταεπίπεδο τοῦ σαλονιοῦ (τοῦ πολιτισμοῦ) καὶ τῆς πολιτικῆς. Ὅπως καὶ τῶν ἀριστερῶν του ἀντιπάλων.

Στὰ νάματα τοῦ Δημητριαδισμοῦ-Γιανναρισμοῦ: ἡ τέλεια θεωρητική δικαιολόγηση τῆς παραίτησης ἀπὸ τὴ ζωὴ εἶναι ἡ δική τους.

Posted in Δεξιά, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

«Μακεδόνες» ἀναρχικοί

Ἐν τῷ μεταξύ, μιὰ βόλτα σὲ τέτοια βοσκοτόπια, δείχνει ὅτι προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσουν «ἀπὸ ἴση ἀπόσταση» τοὺς «δύο ἐθνικισμούς», τί κάνουν οἱ καλοὶ ἀναρχικοὶ «Μακεδόνες»; Λένε ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν σφαγέας καὶ ψυχοπαθής. Νὰ σοῦ βρίζουν τὸ δικό σου (τάχα δὲν παίρνουν θέση γιὰ τὸ ἱστορικὸ ζήτημα*) ἐθνικὸ παρελθὸν γιὰ νὰ ἐναντιωθοῦν στοὺς δικούς τους ὁμοεθνεῖς, νά ἡ ἀλληλεγγύη τῶν λαῶν καὶ τὰ ἄλλα παρόμοια ἀστεῖα. Κανονικά, θὰ περίμενε κάποιος ὅτι γιὰ ἀντιεθνικιστικοὺς λόγους οἱ «Μακεδόνες» ἀναρχικοὶ θὰ κορόιδευαν-ἀπαξίωναν τοὺς δῆθεν «Μακεδόνες τοῦ Ἴλιντεν» (τάχα μου ἀναρχικούς) καὶ ὅλους τοὺς Βούλγαρους ἀρκουδιάρηδες κομιτατζῆδες ποὺ ἡ ΠΓΔΜ θεωρεῖ «Μακεδόνες ἀντάρτες», καὶ οἱ ὁποῖοι ἔσφαζαν Πατριαρχικοὺς προκειμένου τὰ χωριὰ νὰ προσχωρήσουν στὴν Ἐξαρχία. Ἀλλὰ ἔτσι εἶναι ὁ «ἀντιεθνικισμός», βαράει μόνο τοὺς Ἕλληνες, κλεμμένους καὶ μή.

* Βεβαίως, μπορεῖ νὰ φαίνεται φιλολογικὴ συζήτηση, ἀλλὰ δίχως τὴ θεωρία ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες δὲν ἦταν Ἕλληνες δὲν στέκει λογικὰ κανένα σύγχρονο (ἢ γεννημένο τὸν Μεσαίωνα) μακεδονικὸ ἔθνος. Μόνο ἂν οἱ Μακεδόνες ἦταν ἄσχετοι (πέραν τῶν ἀρχουσῶν ἐξελληνισμένων στρωμάτων) μὲ τοὺς Ἕλληνες, μπορεῖ νὰ ὑποτεθεῖ ὅτι κατόπιν ἐκσλαβίστηκαν καὶ δημιουργήθηκαν οἱ Σλάβοι Μακεδόνες. Δὲν ὑπάρχει «ναί, μέν, ἀλλά», εἶναι ζήτημα λογικῆς συνέπειας. Ἔχω μιὰ προκατάληψη, τῆς Ἱστορίας ἔναντι τῆς Πολιτικῆς, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἀντικειμενικὰ ἔτσι ἔχει τὸ πράμα.

Posted in Μακεδονία, Σλάβοι | Tagged , , | Σχολιάστε

Γαλέριος, ἀνάκτορα

Ἢ πῶς ἡ ἱστορία παίρνει τὴν τροπὴ ἐκείνη ποὺ δὲν ἤθελες μὲ τίποτε, καὶ τὸ κοσμοσύστημά σου καταρρέει. Ἕνας-ἕνας ἀποσύρονται οἱ προστάτες κι ἐμπνευστές σου κι ἐσὺ πεθαίνεις ἀπὸ ἐπιθετικὸ καρκίνο. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, τραγικὴ φιγούρα. Τί νὰ γίνει, ὁ Σταυρὸς ἀεὶ Νικᾷ. Μιὰ βόλτα στὰ ἀνάκτορά του.

IMG_20180203_114658

 

IMG_20180203_115010

 

IMG_20180203_115113

 

IMG_20180203_120721

 

IMG_20180203_120829

 

IMG_20180203_120935

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ρωμαίοι, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ΚΚΕ (5η Ὁλομέλεια) καὶ Μακεδονικό

Δυσκολεύομαι νὰ χαρακτηρίσω τὸ ΚΚΕ προδοτικό, γιατὶ ἔχει ἀλλάξει 800 φορὲς ἀπόψεις γιὰ τὴν ὕπαρξη μακεδονικοῦ ἔθνους. Φυσικά, δὲν τοῦ ἀποδίδω παραφροσύνη -ἤξερε πολὺ καλὰ τί ἔλεγε καὶ ἔκανε. Οἱ ἐναλλασσόμενες θέσεις του στὸ ζήτημα αὐτὸ εἶναι ἕνα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα γιὰ τὴν κομματικότητα τῆς ἐπιστήμης: Ἡ ἐπιστήμη (ἡ ἱστορία, κοινωνιολογία κ.λπ.) ὑποτάσσεται στὶς ἀνάγκες τῆς πολιτικῆς καὶ τοῦ κόμματος. Ὅποτε μᾶς συμφέρει πολιτικὰ κάτι (π.χ. ἡ ὕπαρξη μακεδονικοῦ ἔθνους), ὑποστηρίζουμε ὅτι αὐτὸ ὑπάρχει. Ὅποτε δὲν μᾶς συμφέρει, αὐτὸ δὲν ὑπάρχει. Τελεία καὶ παύλα. Δὲν ἔχουμε δηλαδη, ἁπλῶς τοὺς πράκτορες ξένων δυνάμεων (ἀστοὶ καὶ Ἀγγλία-ΗΠΑ, ΚΚΕ καὶ ΕΣΣΔ) ἀλλὰ τὴν κομματικότητα τῆς ἐπιστήμης. Δὲν ὑπάρχει ἐπιστήμη-ἀλήθεια, ἀλήθεια εἶναι ὅ,τι συμφέρει κομματικὰ στὶς ἑκάστοτε τρέχουσες πολιτικὲς ἐξελίξεις. Αὐτὸ εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅλης τῆς Ἀριστερᾶς, καὶ τῶν ἀναρχικῶν, φυσικά.

Νά πῶς ἑρμήνευε τὸ 1997 τὸ ΚΚΕ τὴ θέση τῆς 5ης ὁλομέλειάς του (1949), ἡ ὁποία τόνιζε ὅτι:

σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος

Ἡ ἑρμηνεία τοῦ 1997:

Η θέση, όμως, αυτή δε συνεπάγεται και δέσμευση, για το ΚΚΕ, να ταχτεί υπέρ του αποχωρισμού εάν και όταν θα ετίθετο κάποια στιγμή τέτοιο θέμα

Πλήρης ἐθνικὴ ἀποκατάσταση ὑπὸ τὴν αἵρεση ἄρνησης τῆς δέσμευσης γιὰ κάτι τέτοιο εἶναι ἀντίφαση. Εἴτε θὰ κάναμε ἀποδεχτὴ τὴν κρατικὴ ἀπόσχιση (τὴν «πλήρη ἐθνικὴ ἀποκατάσταση») εἴτε θὰ ἀρνούμασταν νὰ παραχωρήσουμε στὸν «μακεδονικὸ λαὸ» τὸν ἀποχωρισμό του ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος ὅτ-αν αὐτὸς θὰ τὸ ζητοῦσε.

Ἡ σημερινὴ θέση δὲ τοῦ ΚΚΕ, γιὰ τὸ ἀπαραβίαστο τῶν συνόρων καὶ τὴν ἱερότητα τῆς συνθήκης τοῦ Βουκουρεστίου ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς θέσεις του γιὰ αὐτόνομη Μακεδονία καὶ Θράκη.

Φυσικά, ἡ κομματικότητα τῆς ἐπιστήμης δὲν εἶναι ἐπαρκὴς λόγος γιὰ νὰ μὴν κατηγορηθεῖ τὸ ΚΚΕ. Δὲν ἀποδεχόμαστε τὴν ἀρχὴ τῆς κομματικότητας τῆς ἐπιστήμης, τὸ νὰ συμπίπτει μαγικὰ καὶ θαυματουργικὰ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Πραγματικότητα μὲ ὅ,τι λέει κάθε φορὰ τὸ ἀναρχικὸ ὑποκινούμενο, ὁ λόγιος σοφὸς ἀντιεθνολαϊκιστὴς ἢ καὶ τὸ ΚΚΕ, δεδομένου ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ἀλλάζουν διαρκῶς θέσεις καὶ τοποθετήσεις. Ὅτι σαφῶς «οἱ ἄλλοι ἦταν φασίστες» εἶναι φθηνὸ ἐπιχείρημα, «νὰ εἴχαμε νὰ λέγαμε». Φυσικὰ καὶ ἦταν φασίστες, αὐτὸ ὅμως δὲν ἀλλάζει τίποτε ἀπὸ τὰ παραπάνω. Ὅση προδοσία ὑφίσταται στὴν ποικιλότροπη συνεργασία μὲ τὸν Γερμανὸ κατακτητή, ἄλλη τόση ὑφίσταται στὴν διακήρυξη γιὰ ὕπαρξη μακεδονικοῦ ἔθνους.

Φυσικά, εἶναι λάθος νὰ ἀντιλαμβανόμαστε τὸ ΚΚΕ ὡς ἕνα φυσικὸ πρόσωπο. Ξεχωρίζουμε τὰ θετικὰ ἀπὸ τὰ ἀρνητικά, τὴ θετικὴ ἀπὸ τὴν ἀρνητικὴ περίοδο. Ἀλλιῶς, θὰ ἔπρεπε νὰ βάλουμε στὸ ἴδιο σακκὶ λ.χ. τὸν Κορδάτο, ποὺ διαφώνησε μὲ τὶς μεσοπολεμικὲς θέσεις περὶ αὐτόνομης Μακεδονίας κι ἀποχώρησε, μὲ ὅσους σοβιετόδουλους τὶς ὑποστήριξαν καὶ τὶς ἐπέβαλαν στὴν Ἀριστερά.

Νὰ ψάχναμε, λέει, γιὰ μεταμοντέρνους, ποὺ ἀλλάζαν ἀπόψεις σὰν τὰ ἐσώρουχα, στὴν προ-μεταμοντέρνα ἐποχή..

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Μακεδονία | Tagged , | 4 Σχόλια

All my friends are dead

222c2dd07697cc011e95d683e1204c10-worst-album-covers-lp-covers

 

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Δελφοί: χριστιανικὰ ψηφιδωτά

Ἐκκλησία τοῦ 500 μ.Χ.

dscn9658

 

dscn9632

 

img_1661-1

Πηγή

 

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, βυζαντινή τέχνη, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Δράκος

καὶ ἡ γυνὴ ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει ἐκεῖ τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἐκεῖ τρέφωσιν αὐτὴν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα.

461e7aeea340f5a7d3f702e52e56818c

Bamberg Apocalypse, Reichenau, περὶ τὸ 1010

Posted in τέχνη, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

«Ἑλληνοελλάδα»

Κάπως ἔτσι φαίνεται τὸ Σλαβομακεδονία στοὺς «Μακεδόνες». Εἶναι χωρὶς νόημα, ἐφόσον τὸ μακεδονικὸς σημαίνει ὑποκατηγορία τοῦ σλαβικός. Φυσικά, ἡ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει πῶς γίνεται οἱ Μακεδόνες (οἱ ἀρχαῖοι -οἱ μόνοι ποὺ ὑπῆρξαν ὡς Μακεδόνες) νὰ ἦταν Ἕλληνες ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει μακεδονικὸ ἔθνος, μὴ ὑποκατηγορία τῶν Ἑλλήνων. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι γιὰ ἔχουμε νὰ λέμε, μὲ δεδομένο ὅτι οἱ Βυζαντινοὶ ἐπὶ 600 χρόνια ἀρνοῦνταν τὸ δικαίωμα τῶν Γερμανῶν νὰ λένε τὸ κράτος τους Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.

Posted in Μακεδονία | Tagged , | Σχολιάστε

Ὁ ἐκδημοκρατισμὸς τῆς Τουρκίας

Εἶναι παλαιότατη παραλλαγὴ τοῦ δυτικοῦ οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀξιῶν. Καὶ ἔχει διάφορες ἐκδοχὲς καὶ μορφές. Εἴτε τὴ μορφὴ τῆς ἀποικιοκρατίας (στανικὸς ἐκπολιτισμὸς τῶν Μὴ Λευκῶν ὥσπου «νὰ γίνουν ἄνθρωποι»). Εἴτε τὴν καστοριαδικὴ προσμονὴ «νὰ διαβρώσουμε / ἐκδυτικίσουμε ἕνα ποσοστὸ μὴ Δυτικῶν», τὸ ὁποῖο θὰ ἀλλὰξει τὸ πολιτισμικὸ πρότυπο τῶν χωρῶν τους. Εἴτε τὴν ἀριστερὴ καὶ εὐρωενωσιακὴ ἐκδοχὴ ποὺ προσβλέπει στὴν ἐξημέρωση τῶν Τούρκων διὰ τοῦ ἐκδυτικισμοῦ τους. Εἴτε μὲ τὴν προσμονὴ ὅτι μιὰ δημοκρατικὴ Τουρκία ποὺ θὰ σέβεται τὶς μειονότητές της θὰ ἀδυνατεῖ νὰ προκαλεῖ φθορὰ στὴν Ἑλλάδα.

Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἰσχύει. Ἡ ἀποικιοκρατία τελείωσε. Ἡ καστοριαδικὴ προσμονὴ ἀποδείχθηκε μιὰ ἀφ’ ὑψηλοῦ φανφάρα καὶ σκέτη δικαιολογία τῶν Ρὸζ Ἐπαναστάσεων. Ἡ ἀριστερὴ ἐκδοχὴ δὲν φαντάστηκε ὅτι ἡ ἄνοδος τοῦ ΑΕΠ μπορεῖ νὰ γίνεται καὶ δίχως πολιτισμικὸ ἐκδυτικισμό (ὅπως καὶ στὴ Σ. Ἀραβία, γιὰ παράδειγμα). Ἡ εὐρωενωσιακὴ ἐκδοχὴ δὲν σκέφτηκε τὸ ἐνδεχόμενο ἡ Τουρκία καὶ τὸ Ἰσλὰμ νὰ ἐκδυτικιστοῦν ὄχι διὰ τοῦ πολιτισμικοῦ ἐκδυτικισμοῦ ἐκεῖ, στὶς χῶρες τους ἐκτὸς Δύσης, ἀλλὰ κατακλύζοντας τὴ γεωγραφικὴ Δύση. Ἡ φιλειρηνιστικὴ ἐκδοχὴ τῆς ὁμόσπονδης δημοκρατικῆς Τουρκίας δὲν ἐξηγεῖ γιὰ ποιὸν λόγο ἀποκλείεται μιὰ δημοκρατικὴ Τουρκία νὰ ἑνώσει ἐναντίον τῆς Ἑλλάδας ὅλους τοὺς μουσουλμάνους Μικρασιάτες (ποὺ θὰ εἶναι πλέον ἰσότιμοι καὶ θὰ μιλᾶν ἐλεύθερα τὶς γλῶσσες τους), ἀκριβῶς ὅπως ἔκαναν οἱ Σελτζοῦκοι καὶ οἱ Ὀσμανοὶ μὲ τοὺς διάφορους ἐξισλαμισμένους καὶ ἰσλαμικοὺς νεόφερτους πληθυσμοὺς τῆς Μικρασίας τοῦ 12ου αἰ. Δηλαδή, νὰ τὰ ξαναβροῦν Κοῦρδοι καὶ Τοῦρκοι καὶ νὰ ἑνωθοῦν κατὰ τῆς Ἑλλάδας, ὅπως τὸ 1922. Ἢ ὅπως Οὗγγροι καὶ Αὐστριακοὶ συμβίωναν στὴν αὐτοκρατορία τους.

Πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ δικά μου βρίσκεται βεβαίως ἡ ἄποψη ὅτι οἱ δημοκρατίες δὲν εἶναι ἐγγενῶς φιλειρηνικὲς ἢ φιλειρηνικότερες. Χωρὶς νὰ ἀγνοοῦμε τὸ φασιστικό, ἐθνικοσοσιαλιστικὸ καὶ ρωσομπολσεβικικὸ πρότυπο ἐπέκτασης κι ἐπιθετικότητας, οὔτε ἡ ἀθηναϊκὴ οὔτε ἡ γαλλικὴ οὔτε ἡ βρετανικὴ οὔτε ἡ ἀμερικανικὴ δημοκρατία ἦταν φιλειρηνικὲς καὶ μὴ ἐπεκτατικές.

Ἂν εἴχαμε τὴν διανοητικὴ ἱκανότητα νὰ σκεφτόμαστε γιὰ λίγο σὰν τοὺς Τούρκους, θὰ διαπιστώναμε ὅτι μιὰ χώρα μὲ ἔντονες μνῆμες πρόσφατης κατοχῆς αἰώνων στὰ Βαλκάνια εἶναι ἀναμενόμενο νὰ μὴν ξεχνᾶ τὰ ἐδάφη αὐτά. Μιὰ χώρα ποὺ ἔχει νησιὰ ὑπὸ τὴν κυριαρχία ἄλλων δίπλα της καὶ σκέφτεται μὲ ἄλλα κριτήρια (κατάκτησης κι ὄχι ἐθνολογικῆς σύνθεσης) εἶναι ἀναμενόμενο νὰ μὴν πάψει ποτὲ νὰ τὰ διεκδικεῖ. Γενικά, ἡ ἀδυναμία μας νὰ παραδεχτοῦμε ὡς γεγονὸς ὅτι στὸν πλανήτη ὑπάρχουν κοσμοεικόνες τελείως διαφορετικὲς ἀπὸ τὴ δική μας, καὶ παρὰ ταῦτα ἐκλογικευμένες, καὶ ἡ ἀπροθυμία μας νὰ καταπολεμήσουμε τὶς κοσμοεικόνες αὐτές (γι’ αὐτό, κάνουμε ὅτι δὲν ὑφίστανται παρὰ εἶναι «μεγαλομανία») εἶναι δεῖγμα τῆς μωρίας μας κι ὄχι τῆς ἀνωτερότητάς μας.

Ἀντὶ νὰ χάνουμε τὸν καιρό μας ὑποστηρίζοντας τὸν ἐκδημοκρατισμὸ τῆς Τουρκίας ἢ καταγγέλοντάς την διεθνῶς ὡς μὴ δημοκρατικὴ ἐπειδὴ στὰ σοβαρὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ ἐκδημοκρατισμός της θὰ τὴν καθιστοῦσε φιλειρηνική, εἶναι καλύτερο νὰ σκεφτοῦμε περισσότερο· καί, φυσικά, νὰ χρησιμοποιήσουμε διεθνῶς τὴν καταγγελία περὶ φασίστα Ἐρντογὰν ἔχοντας ξεκαθαρίσει μέσα μας τὴν ἀκριβῆ σημασία μιᾶς τέτοιας καταγγελίας καὶ χρησιμοποιώντας-περιθωριοποιώντας τὰ ἀριστερὰ ἑλληνικὰ ὑποκείμενα ποὺ πιστεύουν στὸν πεπαλαιωμένο δυτικὸ οἰκουμενισμό.

Posted in Δύση, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

Βενιαμὶν Φραγκλίνος, Observations Concerning the Increase of Mankind, Peopling of Countries, etc.

Πηγή

And since Detachments of English from Britain sent to America, will have their Places at Home so soon supply’d and increase so largely here; why should the Palatine Boors be suffered to swarm into our Settlements, and by herding together establish their Language and Manners to the Exclusion f ours? Why should Pennsylvania, founded by the English, become a Colony of Aliens, who will shortly be so numerous as to Germanize us instead of our Anglifying them, and will never adopt our Language or Customs, any more than they can acquire our Complexion.

Which leads me to add one Remark: That the Number of purely white People in the World is proportionably very small. All Africa is black or tawny. Asia chiefly tawny. America (exclusive of the new Comers) wholly so. And in Europe, the Spaniards, Italians, French, Russians and Swedes, are generally of what we call a swarthy Complexion; as are the Germans also, the Saxons only excepted, who with the English, make the principal Body of White People on the Face of the Earth. I could wish their Numbers were increased

Posted in Δυτικοί, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Γιὰ τὴν κοινωνικὴ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας

Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀναρωτιῶνται γιὰ τὸν κοινωνικὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας. Ἂν καὶ πιστεύω ὅτι κάνει κάποια σημαντικὰ πράγματα, νομίζω ὅτι θὰ μποροῦσε ὑπὸ προϋποθέσεις νὰ κάνει πολλὰ περισσότερα ὅπως σὲ παλιότερες ἐποχές. Τὸ κράτος ἔχει ἀποδείξει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει πολλά. Ἀποκοίμισε τὴν κοινωνία ἐπὶ 100-200 χρόνια μὲ τὸν μύθο τῆς κοσμικῆς κοινωνίας καὶ προόδου, πράγμα ποὺ ὁδήγησε ἄλλες φιλανθρωπικὲς δυνάμεις καὶ δυνατότητες στὴν ἀτροφία· καὶ τώρα ποὺ καταρρέει, τὸ κενὸ κι ἡ ἐξαπάτηση τοῦ κοσμικισμοῦ ἀποκαλύπτονται στὸ πλῆρες μέγεθός τους. ΜΚΟ τοῦ Σόρος καὶ λοιπῶν «φιλανθρώπων» ποὺ κανεὶς δὲν ἐξέλεξε καὶ κανεὶς δὲν ἐλέγχει, ἀποδομοῦν τὴν ἐθνικὴ καὶ δημοκρατικὴ κυριαρχία γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ κάνει τίποτε τὸ Κράτος. Ἀλλὰ μόνο ἀμετανόητοι κοσμικιστὲς πιστεύουν ὅτι τὸ Κράτος θὰ φροντίζει γιὰ τοὺς πολίτες.

Λέγοντας «παλιότερες ἐποχές» ἔχω ὑπόψη μου μιὰ συγκεκριμένη ἐποχή, χωρὶς νὰ ἀποκλείω ἄλλες: Τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα. Τότε, ἡ Ἐκκλησία ἀπέκτησε ἁρμοδιότητες δυνατότητες, χάρη στὴ συνεργασία μὲ τὸ ἐκχριστιανισμένο Κράτος, τὶς ὁποῖες εἶχε καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν 4ο αἰ., ἀλλὰ σὲ πολὺ μικρότερο βαθμό. Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τοῦ Κράτους δὲν σήμαινε ὅτι αὐτὸ ἔδινε λεφτὰ ὥστε ἡ Ἐκκλησία (οἱ κατὰ τόπους ἐπισκοπές) νὰ λειτουργεῖ ὡς Ὑπουργεῖο Κοινωνικῆς Πρόνοιας. Κι αὐτὸ γινόταν, ἀλλὰ δὲν ἦταν ὁ πυρήνας αὐτοῦ ποὺ ἐννοῶ. Γιὰ παράδειγμα, ὁ ἐκχριστιανισμὸς Πολιτείας καὶ Κοινωνίας εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἀριστοκράτες ὅπως ὁ Βασίλειος νὰ ξοδεύουν τὴ δική τους περιουσία γιὰ τὴν ἵδρυση νοσοκομείων, φτωχοκομείων κ.λπ. Ὄχι τὴν κρατική.

Αὐτὸ δὲν ἀναιρεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ κύρια διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἐκχριστιανισμένης καὶ τῆς προχριστιανικῆς Πολιτείας ἔγκειται στὸ ὅτι μόνο ἡ δεύτερη θεωροῦσε ὑποχρέωσή της νὰ φροντίζει γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τὶς παρόμοιες κατηγορίες ἀνθρώπων. Πρὸ Κωνσταντίνου, ἡ φιλανθρωπία ἐξαντλεῖτο στὴν ἵδρυση κάποιων δημόσιων κτηρίων. Κανεὶς ἀριστοκράτης καὶ πλούσιος δὲν ἔφτειαχνε νοσοκομεῖα, πτωχοκομεῖα καὶ ὀρφανοτροφεῖα, κανεὶς δὲν συντηροῦσε συσσίτια. Ὑπῆρχε ἕνα εἶδος ἀστικοῦ εὐεργετισμοῦ π.χ. εἶμαι πλούσιος καὶ φτειάχνω γιὰ τὴν πόλη μου ἕνα συντριβάνι, ἕνα ὠδεῖο, ἕνα γυμνάσιο. Ὣς ἐκεῖ. Ὁ παγανιστὴς αὐτοκράτορας παρεῖχε μόνον ἄρτο (μόνο στὴ Ρώμη) καὶ θεάματα, καὶ πλήρωνε τοὺς στρατιῶτες του. Ὁ χριστιανὸς ἔκανε πολὺ περισσότερα.

Στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία (δηλαδή, ἐπαναλαμβάνω, οἱ κατὰ τόπους ἐπισκοπές), φρόντιζαν γιὰ τοὺς ἀρρώστους, τοὺς φτωχούς, τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά, μὲ μερίδες φαγητοῦ καὶ ρουχισμοῦ, καθὼς καὶ τοὺς φυλακισμένους. Ἀπελευθέρωναν τοὺς αἰχμαλώτους μὲ δικά τους ἔσοδα. Μαρτυρεῖται ἡ ὕπαρξη ἐκκλησιαστικοῦ μαιευτηρίου. Οἱ ἐπίσκοποι συχνὰ διαμαρτύρονταν γιὰ τὶς παρανομίες τῶν τοπικῶν ἀρχόντων. Μπορεῖ κάποιος νὰ κάνει λόγο καὶ γιὰ μεταγενέστερες περιόδους, τὴν μεσοβυζαντινὴ καὶ ὑστεροβυζαντινή. Τὰ μοναστήρια τότε, λειτουργοῦσαν ὡς ἕνα εἶδος καταλύματος γιὰ συνταξιούχους. Αὐτοὶ παραχωροῦσαν τὴν περιουσία τους, ποὺ συχνὰ δὲν ἐπαρκοῦσε γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους, καὶ εἶχαν δικαίωμα νὰ εἰσέλθουν στὸ μοναστήρι, ὡς μοναχοί, ἐξασφαλίζοντας τὰ πρὸς τὸ ζῆν.

Φυσικά, ἡ Ἐκκλησία λάμβανε δωρεὲς σὲ γῆ ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες, τοὺς ἀριστοκράτες καὶ τὸν ἁπλὸ κόσμο. Μόνο μὲ περιουσία θὰ μποροῦσε νὰ βοηθᾶ τὸν κόσμο. Ὡστόσο, οἱ αὐτοκρατορικὲς δωρεὲς συνεπάγονταν ὑποχρέωση τοῦ ἐπισκόπου νὰ βοηθᾶ οἰκονομικὰ σὲ διάφορες κρατικὲς λειτουργίες, ὅπως τὴ συντήρηση δημόσιων κτηρίων, τῶν τειχῶν κ.ἄ., ἐνῶ παράλληλα ἔπρεπε νὰ ἐπιτελεῖται καὶ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο.

Εἶναι καιρός, μὲ δεδομένο ὅτι τὸ τυπικὰ ἑλληνοχριστιανικὸ ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἀντιχριστιανικὸ Κράτος καταρρέει σὲ κάθε ἔκφανσή του μισώντας μάλιστα τοὺς πολίτες του (γιὰ χάρη Μουσουλμάνων καὶ σεξουαλικῶν μειονοτήτων), ἡ Ἐκκλησία, τοπικὰ καὶ πανελλαδικά, νὰ ἐπαναλάβει ὅ,τι ἔκανε ἐπὶ Βυζαντίου. Συσσίτια περισσότερα, ἵδρυση ὑπνωτηρίων γιὰ ἄστεγους, τεχνικὲς σχολὲς γιὰ ἐπανεκπαίδευση ἀνέργων σὲ πρακτικὰ ἐπαγγέλματα, σχολεῖα φυσικά, μὲ δωρεὰν ἢ ἐλάχιστα δίδακτρα, ὅπου θὰ ἐμποτίζει τὰ παιδιὰ μὲ τὴν κοσμοαντίληψή της χωρὶς νὰ ὑστερεῖ στὴν τεχνολογικὴ-θετικὴ ἐκπαίδευση, νοσοκομεῖα κ.λπ. παρόμοια μὲ χαμηλὲς ἢ ἂν γίνεται καὶ μηδενικὲς τιμές, βοήθεια σὲ συνταξιούχους κ.ο.κ.

Φυσικά, κάτι τέτοιο ἀπαιτεῖ πόρους, πλούσιους δωρητές (καὶ ἁπλούς, φτωχότερους). Ὅμως, τέτοιοι πόροι θὰ μποροῦσαν νὰ βρεθοῦν ἐὰν λ.χ. ἡ προσπάθεια αὐτὴ ξεκινοῦσε σὲ ἐμβρυακὴ μορφή, δηλαδὴ σὲ μικρὲς «ποσότητες» (σχολείων κ.λπ.). Ἔπειτα, μὲ τὸ παράδειγμα καὶ τὴ φήμη, θὰ προσελκύονταν δωρητές. Γιὰ ἕνα καλὸ ποὺ θὰ ἔκανε, θὰ τῆς ἐπιστρεφόταν δέκα. Κι αὐτὸ θὰ πολλαπλασίαζε τὶς δυνατότητές της. Δὲν λέω ὅτι δὲν κάνει τίποτε τώρα, ὡστόσο θὰ μποροῦσε νὰ κάνει πολλαπλάσια. Μόνο μέσα ἀπὸ μιὰ τέτοια διαδικασία θὰ ζωντάνευε καὶ τὸ Κράτος, θὰ προσαρμοζόταν στὸ ρόλο ποὺ εἶχε ἐπὶ Βυζαντίου, ὅταν ὅριζε ὅτι οἱ πλούσιοι εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν πληρωμὴ τῶν φόρων τῶν φτωχῶν, κι ὅταν μετρίαζε ἢ ἀπαγόρευε τὸν τοκισμό. Εἰδάλλως, μὲ τὰ μυαλὰ καὶ τὸ πρόγραμμα τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων (ἀναρχο-καταλήψεις δωρεὰν ἐκμάθησης μπαλέτου καὶ κρατικοποίηση, ἢ ἀόρατο χέρι), δὲν ἔχουμε καμμιὰ ζωή.

Posted in θρησκεία, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ

Holy Trinity church of Manasija Resava monastery Serbia 1410 1418

Τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ κρατᾶ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἁγία Τριάδα, μονὴ Μανάσιγια, Σερβία 1410-1418. 

Στὴν Αἴγυπτο εἶχε τεθεῖ τὸ θέμα ἂν ὁ Θεὸς ἔχει σῶμα, καὶ ἂν ἔχει τὴ μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου· ἢ ἀντιθέτως, ἂν εἶναι ἀσώματος καὶ χωρὶς ἀνθρώπινη ἢ ἄλλη σωματικὴ μορφή. Ἐξ αὐτοῦ ἄρχισαν διαμάχες μεταξὺ πολλῶν, ποὺ εἴτε πρέσβευαν τὴ μιὰ ἄποψη εἴτε τὴν ἄλλη. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀσκητὲς ὑπέθεσαν ὅτι εἶναι σωματικὸς καὶ ἀνθρωπόμορφος ὁ Θεός. Ἀλλὰ οἱ περισσότεροι καταδίκαζαν τὴν κρίση τους κι ἔλεγαν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀσώματος καὶ χωρὶς καμμία ἄλλη σωματικὴ μορφή. Μὲ τοὺς δεύτερους συμφωνοῦσε ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος τόσο, ὥστε στὴν ἐκκλησία καὶ μπροστὰ στὸ ἐκκλησίασμα κατηγοροῦσε ὅσους ἔλεγαν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀνθρωπόμορφος. Ὅταν έφτασαν στὴν ἔρημο τὰ νέα ὅτι ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξάνδρειας Θεόφιλος κήρυττε κατὰ ὅσων ἀπέδιδαν ἀνθρώπινη μορφὴ στὸ Θεό, μιὰ μεγάλη ὁμάδα μοναχῶν πῆγε ἀπὸ τὴν ἔρημο στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ διαμαρτυρήθηκε μὲ ὀργὴ ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπισκοπικὴ κατοικία καὶ ἤθελαν νὰ τὸν σκοτώσουν ὡς ἀσεβή. Ὁ Θεόφιλος ἔχοντας λάβει γνώση τοῦ κινδύνου, μετὰ ἀπὸ σκέψη ἔψαξε τρόπο γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸν ἐπαπειλούμενο θάνατο. Πηγαίνοντας στοὺς μοναχούς, τοὺς μίλησε συμφιλιωτικὰ λέγοντας: «Βλέποντάς σας, βλέπω τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ». Οἱ μοναχοὶ τότε, τοῦ εἶπαν: «Ἂν παραδέχεσαι ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅπως καὶ τὸ δικό μας, νὰ ἀναθεματίσεις τὰ βιβλία τοῦ Ὠριγένη, γιατὶ ἀπὸ αὐτὰ ὁρισμένοι ἐναντιώνονται στὶς ἀπόψεις μας»· ἀλλιῶς θὰ τὸν θεωροῦσαν ἀσεβὴ καὶ ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐπίσκοπος συμφώνησε λέγοντάς τους νὰ μὴν θυμώνουν μαζί του γιατὶ κι ἐγὼ ἀποδοκιμάζω τὴ διδασκαλία τοῦ Ὠριγένη. Κι ἔτσι ξαπόστειλε στὴν ἔρημο τοὺς ἐξαγριωμένους μοναχούς.

Οἱ ἀνθρωπομορφίτες.

Σωκράτης, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. G. H. Hansen, 322.7-31 (6.7.1-10):

Ἦν μικρὸν ἔμπροσθεν ζήτησις κινηθεῖσα, πότερον ὁ θεὸς σῶμά ἐστιν καὶ ἀνθρώπου ἔχει σχῆμα ἢ ἀσώματός ἐστι καὶ ἀπήλλακται ἀνθρωπίνου τε καὶ παντὸς (ἁπλῶς εἰπεῖν) σωματικοῦ σχήματος. Ἐκ δὲ τούτου τοῦ ζητήματος ἔριδες καὶ φιλονεικίαι παρὰ τοῖς πολλοὶς ἐγίνοντο, τῶν μὲν τούτῳ προστιθεμένων τῷ λόγῳ, τῷν δὲ τῷ ἑτέρῳ συνηγορούντων. Καὶ μάλιστα μὲν πολλοὶ τῶν ἁπλοϊκῶν ἀσκητῶν σωματικὸν καὶ ἀνθρωπόμορφον τὸν θεὸν εἶναι ἐβούλοντο· πλεῖστοι δὲ τούτων καταγινώσκοντες ἀσώματον εἶναι ἔλεγον τὸν θεὸν καὶ πάσης ἐκτὸς εἶναι σωματικῆς μορφῆς ἀπεφῄναντο. Οἷς καὶ Θεόφιλος συνεφώνει ὁ τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπος, Ὡς καὶ ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ λαοῦ καταδραμεῖν μὲν τῶν ἀνρθωπόμορφον λεγόντων τὸ θεῖον, ἀσώματον δὲ αὐτὸν δογματίσαι τὸν θεόν. Ταῦτα μαθόντες οἱ Αἰγυπτίων ἀσκηταὶ καταλιπόντες τὰ μοναστήρια ἐπὶ τὴν Ἀλεξάνδρειαν ἔρχονται, καὶ κατεστασίαζον τοῦ Θεοφίλου, κρίναντες ὡς ἀσεβοῦντα καὶ ἀνελεῖν βουλόμενοι. Ταῦτα γνοὺς ὁ Θεόφιλος εἰς ἀγῶνα καθίσταται, καὶ ἐπενόει τέχνην, ὅπως ἂν διαφύγῃ τὸν ἀπειλούμενον θάνατον. Καὶ ὀφθεὶς αὐτοῖς κολακείᾳ μετῆλθε τοὺς ἄνδρας, οὕτως εἰπὼν πρὸς αὐτούς· «οὕτως ὑμᾶς εἶδον ὡς θεοῦ πρόσωπον». Τοῦτο λεχθὲν ἐχαύνωσε τοὺς μοναχοὺς τῆς ὁρμῆς. «Ἀλλ’ εἰ ἀληθεύεις», ἔφασαν, «ὅτι τὸ τοῦ θεοῦ πρόσωπόν ἐστιν ὡς καὶ τὸ ἡμέτερον, ἀναθεμάτισον τὰ Ὠριγένους βιβλία· ἐξ αὐτῶν γάρ τινες διαλεγόμενοι ἐναντιοῦνται τῇ δόξῃ ἡμῶν. Εἰ δὲ μὴ τοῦτο ποιήσεις, τὰ τῶν ἀσεβούντων καῖ θεομάχων ἐκδέχου παρ’ ἡμῶν». «Ἀλλ’ ἐγώ», ἔφη Θεόφιλος, «ποιήσω τὰ δεδογμένα ὑμῖν, καὶ μὴ χαλεπαίνετε πρὸς ἐμέ· καὶ γὰρ ἐγὼ ἀπεχθῶς ἔχω πρὸς τὰ Ὠριγένους βιβλία καὶ μεμφομαι τοὺς δεχομένους αὐτά». Οὕτω μὲν οὖν τότε τοὺς μοναχοὺς παρακρουσάμενους ἀπεπέμψατο.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀρχηγοὶ τότε καὶ τώρα

Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς παλιᾶς καὶ τῆς νέας σχέσης ἀρχηγικῶν τάξεων καὶ λαοῦ εἶναι πολὺ ἁπλή: Παλιά, ὑπῆρχε συνενοχή (γιὰ ὅσους ἦταν συνένοχοι), ποὺ ἐκφράστηκε μὲ τὸ «μαζὶ τὰ φάγαμε». Μὴ μᾶς ψέγετε, κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο μὲ μᾶς ἤσασταν. Ἦταν ἀμυντικὴ ἐπιθετικότητα. Σήμερα, ὑφίσταται ξεκάθαρο μίσος τῆς ἀρχηγικῆς τάξης: «Δὲν εἴμαστε ἴδιοι μὲ σᾶς». Ψοφῆστε Ἕλληνες, εἶστε φασίστες, (ἐθνολαϊκιστὲς στὴ λόγια μορφή). Ἡ ἀρχηγικὴ τάξη ἔχει ἀλλάξει: εἶναι οἱ παρακοιμώμενοι τῆς παλαιᾶς ἀρχηγικῆς τάξης, οἱ εὐνοῦχοι της. Ἡ Ἀριστερά. Ἡ ὁποία δὲν ἀδιαφορεῖ ἁπλῶς, ἀλλὰ μισεῖ τὸν τόπο Ἑλλάδα (ὄχι τὸν τόπο αὐτὸν καθεαυτό, ἀλλὰ τὸν τόπο Ἑλλάδα) καὶ τὸ ἔθνος Ἕλληνες. Ἂν τὴν ρωτήσει κανεὶς γιατί μισεῖ τοὺς Ἕλληνες κι ἀγαπᾶ τοῦς «Μακεδόνες», θὰ ἀπαντήσει «ἐπειδὴ ζῶ ἐδῶ κι ὄχι ἐκεῖ», δὲν ὑπάρχει μιὰ συνολικὴ ἀντίληψη τῶν πραγμάτων, αὐτα ἔχουν μπεῖ σὲ χωριστὰ συρτάρια. Ὅπως στὰ παλιὰ χρόνια, ποὺ ὁ φεουδάρχης καλοῦσε καινούργιος ἀγρότες καὶ βοσκούς, ἀπὸ ἀλλοῦ, στὴ γῆ του προκειμένου νὰ τὴν καλλιεργήσουν καλύτερα ἀπὸ ὅ,τι οἱ κάτοικοί της. Ἡ διαφθορά της φθάνει μόνο γιὰ τοὺς δικούς της (κινήματα κ.λπ.) κι ὄχι γιὰ τὸ 70-80%, τῆς Μεταπολίτευσης.

Μιὰ πρώτη μορφὴ ὑγιοῦς ἅμυνας εἶναι νὰ μὴν ἐσωτερικεύσεις τὴν κριτικὴ ὅσων σὲ μισοῦν. Στὸ χωριό μου, πάντως, ἔλεγαν ὅτι τὸ ψάρι βρωμάει ἀπὸ τὸ κεφάλι.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 3 Σχόλια

Λόγοι καὶ τρόποι νὰ ἐνισχύει ἡ Ἀριστερὰ τὸ Φασισμό.

Λόγοι καὶ Τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἡ Ἀριστερὰ ἐνισχύει τὴν Ἀκροδεξιά.

  1. Στὴ ζωή, πρέπει νὰ ἔχεις πάντοτε ἕναν ἀντίπαλο. Ἡ ὕπαρξή του δικαιολογεῖ τὴ δική σου. Ἂν δὲν ὑπάρχει αὐτός, ἐσὺ τί δουλειὰ ἔχεις καὶ γιατί δὲ σταματᾶς νὰ γρυλίζεις; Σὲ τί διαφέρεις ἀπὸ τοὺς «ἀστούς»; Στὶς ἀποτυχημένες σου ἐναλλακτικές, εὐρωπαϊστικές, μαρξιστικὲς καὶ ἀναρχικὲς θεωρίες; Στὶς κουκοῦλες;
  2. Προβάλλεις τὶς ἀπόψεις (χιτλερικές κ.ο.κ.) τῆς Ἀκροδεξιᾶς τοῦ 0,01% τόσο πολὺ ὥστε αὐτὴ νὰ μεταβληθεῖ σὲ κόμμα τοῦ 6%. Πῶς; Ὅλο καὶ κάποιος ποὺ μισεῖ ἢ ἀντιπαθεῖ τὴν Ἀριστερὰ χωρὶς νὰ ἔχει συνταχθεῖ μὲ τὴν Ἀκροδεξιὰ θὰ σὲ διαβάσει καὶ ἀκούσει, θὰ «συνειδητοποιηθεῖ» καὶ θὰ γοητευθεῖ μὲ τοὺς τρομεροὺς ἐχθρούς της ποὺ ἐσύ, ὁ Ἀριστερός, τοῦ ὑποδεικνύεις ὅτι ὑφίστανται. Γι’ αὐτόν βέβαια, ξεκινώντας ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ εἶναι φίλος, τὸ Σκότος εἶναι Φῶς, ἄρα  θὰ τρέξει σὲ αὐτό, ἀφοῦ ἐσὺ εἶσαι ποὺ τὸν διαφώτισες γιὰ τὴν ὕπαρξή του. Ἔτσι, βεβαίως τοὺς νομιμοποιεῖς στο διηνεκὲς στὴν πολιτικὴ σκηνή (αὐτὸ ποὺ ἤθελες τάχα νὰ ἀποφευχθεῖ) -ἀλλὰ ἡ ἔμμεση νομιμοποίησή τους εἶναι γιὰ σὲνα πιὸ συμφέρουσα ἀπὸ τὴν ἐξ ὑπαρχῆς -καὶ διὰ τῆς μὴ προβολῆς τους- μὴ ἐμφάνισή τους. Παραδείγματα: ΙΟΣ τῆς Ἐλευθεροτυπίας καὶ Καρατζαφέρης / Χ.Α. Mega καὶ Καρατζαφέρης. Ἐσύ, ὁ Ἀριστερός, θέλεις νὰ συνειδητοποιηθεῖ ὁ μὴ Ἀριστερὸς καὶ ὁ ἀντι-Ἀριστερὸς ὥστε νὰ ριζοσπαστικοποιηθεῖ. Δὲν σὲ ἀρέσει ποὺ κοιμόταν τὸν ὕπνο τοῦ  μικροαστοῦ, θέλεις νὰ τὸν κάνεις καθαρόαιμο φασίστα, κομματικὸ ψηφοφόρο.
  3. Παρέχεις ὑπηρεσίες στὴν Κεντροαριστερά, π.χ. τὴν ξεπλένεις ἀπὸ τὸ βοῦρκο της ἐμφανίζοντάς την ὡς προστάτιδα τῆς Δημοκρατίας (μαζὶ μὲ σένα). Ποιὸς θὰ διαλέξει φασισμὸ στὸ δίλημμα φασισμὸς – δημοκρατία; Κανείς. Μπροστὰ στὸ φασισμό, ὅλοι (ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἐκ πεποιθήσεως λιγοστοὺς διαταραγμένους φασίστες καὶ χιτλερικούς, βλ. τὰ ἀσήμαντα ἐκλογικὰ ποσοστὰ τοῦ Μεταξᾶ πρὸ τοῦ 1936) συντάσσονται μὲ τὴν προστάτιδα τῆς Δημοκρατίας, ὅποια κι ἂν εἶναι αὐτή, διότι κανεὶς πατριώτης δὲν ἀρέσκεται στοὺς κτηνώδεις εἰσβολεῖς στὴν Ἑλλάδα, Μουσουλίνι καὶ Χίτλερ. Ἐπίσης, κόβεις ψήφους ἀπὸ τὴν κλασσικὴ Δεξιά, οἱ ὁποῖες πηγαίνουν στὴν Ἀκροδεξιά.
  4. Ἑρμηνεύεις τὸν Διεθνισμὸ ὡς στήριξη στὸν Ἐθνικισμὸ τοῦ Ἄλλου. Δὲν ἔχει σημασία ποὺ οἱ σλαβόφωνοι τῆς ΠΓΔΜ ἀμφισβητοῦν τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα τῆς ἑλληνικότητας τῶν Μακεδόνων (τῶν ἀρχαίων), ποὺ δι’ αὐτῆς δικαιολογοῦν τὴν ὕπαρξή τους ὡς ἐθνικὰ Μακεδόνων, καὶ ποὺ διεκδικοῦν μὲ κρατικοὺς χάρτες (μαζὶ μὲ σχολικὰ βιβλία κ.λπ.) τὴ Β. Ἑλλάδα. Δὲν εἶναι ἐθνικισμὸς αὐτό, εἶναι διεθνισμός. Ξέρουμε βέβαια ὅτι ὡς λέξη ὁ Διεθνισμὸς δὲν ἔχει καμμιὰ προφανέστατη «οὐσία» πέραν αὐτῆς τῶν πάμπολλων διαφορετικῶν ἑρμηνειῶν της σὲ κάθε ξεχωριστὴ κατάσταση, κι ὅτι ἱστορικῶς, ὁ διεθνισμὸς δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἐκλογίκευση τῶν κρατικῶν διεθνῶν ἐπιδιώξεων τῆς ΕΣΣΔ και ἄλλων κομμουνιστικῶν κρατῶν. Εἶναι μιὰ λέξη-καραμέλα χωρὶς σταθερὸ νόημα. Δηλαδή, ἡ ἐπίκλησή του δὲν εἶναι παρὰ ἡ, σεχταριστικὴ ἀριστερὴ αὐτὴ τὴ φορά, μερικοποίηση μιὰς γενικῆς κι ἀόριστης ἔννοιας ποὺ γενικὰ γίνεται ἀποδεκτὴ ἢ ἀνεκτή ἀπὸ ὅλους. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ὅταν ἡ ὑπεράσπιση τοῦ ἐθνοκράτους καὶ τοῦ ἔθνους χαρακτηρίζεται φασιστική, ὅλοι θὰ ψάξουν γιὰ τοὺς φασίστες ποὺ κατ’ ἐσέ, τὸν Ἀριστερό (ποὺ ἐλέγχεις ΜΜΕ, κουλτούρα καὶ Πανεπιστήμια καὶ δίνεις πανεύκολα τὸ σῆμα), ὑπερασπίζονται τὸ ἔθνος καὶ τὸ ἐθνοκράτος. Ἀφοῦ τοὺς ὑπέδειξες, θὰ πᾶνε ἐκεῖ ἀκόμη καὶ μὴ ὄντας ἐξαρχῆς σχιζοφρενεῖς μουσολινικοὶ-χιτλερικοί.
  5.  Αὐτὸ φυσικά, σὲ βολεύει. Γιατὶ, ὅπως εἴπαμε, ἂν εἶχες τὴ δυνατοτητα νὰ διαλέξεις, ἐσὺ ὁ ἀντιφασίστας Ἀριστερός, μεταξὺ τοῦ νὰ μὴν εἶχε αὐξηθεῖ χάρη στὶς καταγγελίες σου καὶ τὴν ὑπερπροβολὴ ποὺ τῆς παρέχεις ἀπὸ 0,01 σὲ 6-ὅσο πάει% ἡ ἐθνικοσοσιαλιστικὴ Ἀκροδεξιά, καὶ τοῦ νὰ ὑπάρχει ἰσχυρὴ Ἀκροδεξιὰ ὥστε νὰ συσπειρωθοῦν μὲ σένα διάφοροι, ἐσὺ ὁ Ἀριστερὸς προτιμᾶς ὁλόψυχα τὸ δεύτερο. Ξέροντας πολὺ καλὰ ἐκ τῶν προτέρων μάλιστα (δὲν εἶσαι χαζός, ἀλλὰ παρα-μορφωμένος), τοὺς ψυχολογικοὺς μηχανισμούς, γνωρίζεις ὅτι ἡ ἀρνητικὴ διαφήμιση εἶναι (γιὰ κάποιους ἄλλους, συνειδητὰ φασίστες, καὶ μή) θετικὴ διαφήμιση, συνειδητὰ ἐνισχύεις τὸ Φασισμὸ προσδοκώντας νὰ ἐνισχυθεῖς μὲ τὴ σειρά σου κι ἐσύ.
  6. Ἡ χρήση τοῦ Φασισμοῦ γιὰ τὰ πάντα, ὥστε νὰ ἐναντιωθοῦν στὸν Φασισμὸ ὅλοι καταλήγει στὸν παράδοξο ὅτι ἀφοῦ Φασισμὸς εἶναι τὰ πάντα καὶ οἱ πάντες, δὲν ὑπάρχουν «ὅλοι» γιὰ νὰ τοῦ ἐναντιωθοῦν ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: Ὅλοι εἶναι φασίστες, ὅπως ὅλοι ἔχουν καθένας 2 χέρια καὶ 2 πόδια, ὅπως ὅλοι μιλᾶνε ἑλληνικὰ καὶ τρῶν γύρο κ.ο.κ.: Δὲν εἶναι κάτι ἀνησυχητικό. Ἔχεις θυματοποιηθεῖ κι ἀποτύχει, ἀλλὰ τουλάχιστον εἶσαι ὁ ἥρωας τῆς ὑπόθεσης.

 

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Δημόσια ἔργα

Στὴν ξακουστὴ καὶ σημαντικὴ ἑλληνικὴ πόλη τῆς Ἐφέσου λέγεται ότι ὑπάρχει ἕνας ἀρχαῖος νόμος, οἱ ὅροι τοῦ ὁποίου εἶναι αὐστηροὶ ὄχι ὅμως καὶ ἄδικοι. Ὅταν ἕνας ἀρχιτέκτονας ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τῆς κατασκευῆς ἑνὸς δημόσιου ἔργου, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ὑπολογίσει ποιὸ θὰ εἶναι τὸ κόστος του. Ἡ ἐκτίμηση ποὺ κάνει δίνεται στὸ δικαστὴ καὶ ἡ περιουσία του δεσμεύεται ὡς ἐνέχυρο μέχρι τὴν ἀποπεράτωση τοῦ ἔργου. Ὅταν τελειώσει καὶ ἂν ἡ τελικὴ δαπάνη συμφωνεῖ μὲ τὴν προηγούμενη ἐκτίμησή του, τότε τοῦ ἀπονέμονται τιμές. Ἂν στὴν ἐκτίμηση πρέπει νὰ προστεθεῖ λιγότερο ἀπὸ τὸ ἕνα τέταρτο τῆς ἀξίας της, τότε αὐτὸ δίνεται ἀπὸ τὸ Δημόσιο Ταμεῖο καὶ δὲν ἐπιβάλλεται ποινή. Ὅταν, ὅμως, πρέπει νὰ δαπανηθοῦν ἐπιπρόσθετα γιὰ τὸ ἔργο περισσότερα χρήματα ἀπὸ τὸ ἕνα τέταρτο τῆς ἀρχικῆς ἐκτίμησης, τότε τὰ ἐπιπλέον χρήματα ποὺ ἀπαιτοῦνται, γιὰ νὰ διεκπεραιωθεῖ, τὰ παίρνουν ἀπὸ τὴν περιουσία του.

Βιτρούβιος, Βιβλίο 10ο, Προοίμιο. Ἑλλην. μετ.:  Στέλιος Χ. Ζερεφός, Θεσσαλονίκη 1997.

Posted in Αρχαιότητα | Tagged , , | Σχολιάστε

1965-1985

Πηγή

Ἀπὸ ἕνα κείμενο τοῦ Ἀ. Παπανδρέου τοῦ 1965.

Ένας που εκφράζει καλά το Ιδανικό της Εθνικής Αναγεννήσεως είναι ο Ίων Δραγούμης, που έγραφε το 1905: «Είναι  σκληρή η ιδέα πως χάνεται η Πόλη, αλλά δεν με ταράζουν βυζαντινά όνειρα  τόσο όσο η γνώση πως, είτε έχουμε είτε δεν έχουμε την Πόλη, είμαστε μέτριοι, ψόφιοι, κακομοιριασμένοι, κοιμισμένοι, και μέτριοι, μέτριοι. Οι λέξεις: “Να πάρουμε την Πόλη” είναι σύμβολο που δεν σημαίνει “Να ξαναφτιάξουμε την  βυζαντινή αυτοκρατορία”, αλλά “Nα είμαστε δυνατοί”».

Έτσι το ιδανικό της ποσοτικής αυξήσως μετατίθεται σε ιδανικό ποιοτικής αυξήσεως. Να είμαστε δυνατοί. Πρέπει να κινητοποιηθούν οι Έλληνες που δεν φέρουν την ελληνικότητά τους σαν βάρος ή ατυχία, που θα θέσουν στόχους μεγάλους και τολμηρούς». … Με έναν εθνικισμό προοδευτικό, όχι με την αντιδραστική πατριδοκαπηλεία της σημερινής δήθεν  «εθνικής» Δεξιάς.

Βέβαια, σὰν καλὸς Παπανδρέου, διόρισε τὴν πεπαιδευμένη καὶ ἀκραία Ἀριστερά, ὅπως ἡ Δεξιὰ εἶχε διορίσει τὰ μαντρόσκυλά της· δανείστηκε, ἐξαχρείωσε, προετοίμασε τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν ὑπεύθυνο ἐκσυγχρονισμὸ κ.λπ. Δὲν ἀντιλέγω καθόλου γιὰ τὸν εὐρύτερο ρόλο του. Τὸ ὅτι ἔδινε ὡς παράδειγμα τὸν Δραγούμη θέλω νὰ τονίσω. Καὶ τὴ διαφορὰ μεταξὺ μετεμφυλιακῆς καὶ μεταπολιτευτικῆς Ἀριστερᾶς.

Κατὰ τὰ ἄλλα, δὲν ταρασσόμαστε. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἡ Ἑλλάδα μόνο μὲ δυὸ θαύματα σώζεται.

Posted in πολιτικά, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα | Tagged , , , | 3 Σχόλια

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος – Ν. Βαλαωρίτης κ.ἄ.

Πηγή

Η «σχολή τής αυτομαστίγωσης» χρεώνει τις δυσλειτουργίες της ελληνικής κοινωνίας σε ψυχολογικούς παράγοντες, στον εθνικό χαρακτήρα. Στα αποσπάσματα που ακολουθούν ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος μαστιγώνει συμπεριφορές στις οποίες κολλά τις ταμπέλες «αδιαφορία, διγλωσσία, καχυποψία, τεμπελιά, ψευτιά και αυθαιρεσία».

Ο ίδιος εξηγεί, στην εισαγωγή του, ότι τον παρακινούν συναισθήματα αγάπης και απελπισίας: «Αυτή η γή μου, είναι το μεγάλο μου πάθος. Και γιά τούτο ο πόνος μου μεγαλώνει, όταν την νιώθω παραδομένη στα καταλυτικά της ελαττώματα και ξένη προς τις πολύτιμες αρετές της». Το δοκίμιο εκδόθηκε με τον τίτλο «Ερήμην των Ελλήνων: κείμενα οργής και ανησυχίας» (Εταιρεία τών Φίλων, Αθήνα 1993) και περιέχει άρθρα που δημοσιεύτηκαν μέχρι τον Φεβρουάριο 1967.

Ο ΙΜΠ (1901-1982) ήταν μια αυθεντία της εποχής του, γόνιμος συγγραφέας και εκπαιδευτικός (μετέπειτα διευθυντής τής Σχολής που φέρει το όνομά του). Ποιά εικόνα τής ελληνικής κοινωνίας μεταδίδει αυτός ο νοηματοδότης με τα όσα καταγγέλλει; Με ποιά κριτήρια μαστιγώνει;

Η μέθοδος του ΙΜΠ

Απο τη μια πλευρά δείχνει μιάν αρνητική εικόνα, δηλαδή μιά κοινωνία αποτυχημένη, όπου δεσπόζουν αξίες όπως τεμπελιά και βόλεμα, και συμπεριφορές όπως ψευτιά, αδιαφορία, και διγλωσσία. Δηλαδή έναν αποκρουστικό εθνικό χαρακτήρα.

Απο την άλλη, συγκρίνει αυτή την εικόνα με εκείνη μιάς ιδανικής κοινωνίας όπου επικρατούν τα εντελώς αντίθετα: μόχθος και καθήκον, ειλικρίνεια, αυστηρότης και συνέπεια. Δηλαδή κάτι γοητευτικό.

Στη συνέχεια, δηλώνει πως αυτή η ιδανική κοινωνία υπάρχει στους Ελβετούς, Δανούς, Ολλανδούς, Άγγλους κλπ αλλά όχι στους Έλληνες, διότι σ’αυτούς κυριαρχεί η «αρνητική» κοινωνία.

Συγκρίνει δηλαδή τις χειρότερες συμπεριφορές του Έλληνα με τις καλύτερες του Ελβετού. Και πιστεύει πώς κάτι απέδειξε. Μα κάποιος άλλος θα μπορούσε να στήσει τον ίδιο μηχανισμό αντίστροφα, λέγοντας πως οι Ελβετοί είναι μίζεροι, αφιλόξενοι, δεν ξέρουν να ζούν, ενώ οι Έλληνες είναι γενναιόδωροι, φιλόξενοι, και χαίρονται τη ζωή τους.

 

 

Πηγή

Αντίκρισα και το μίσος που έχουν για μας. Σε ένα φεστιβάλ ποίησης που πήγα, μου είπε ο διευθυντής του «εσείς κυνηγάτε τους καημένους τους Μακεδόνες», έτσι έχει διαδοθεί, ότι εμείς είμαστε οι καταδιώκτες. Ενώ αυτοί, και μάλιστα πολλοί ήταν στον Εμφύλιο από τη μεριά των κομμουνιστών και πήγαν στα Σκόπια, είναι που μας μισούν το περισσότερο. Και τα παιδιά τους.

 

«Ἐπιμένω», βεβαίως –σὲ συνέχεια συζητήσεων μὲ διαδικτυακὸ φίλο–, ὅτι μιὰ ὁλιστικὴ προσέγγιση μὲ ἀφορμὴ λ.χ. τὸ Μακεδονικὸ (τὸ ἴδιο καὶ γιὰ ἄλλα) δὲν μπορεῖ νὰ ἐπικεντρώνεται στὰ προφανὴ ἀρνητικὰ τῶν Ἑλλήνων τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία τὰ ἴδια ἀρνητικὰ ἔχουν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς ΠΓΔΜ. Ὅταν κάτι εἶναι κοινὸ σὲ δυὸ ἀντιπάλους, παύει νὰ ἀποτελεῖ ἐξήγηση ἀποκλειστικὰ τοῦ μερικοῦ. Ἐξηγεῖ πολλά, βεβαίως (τὸ κοινὸ στοιχεῖο), ἀλλὰ δὲν ἐξηγεῖ γιατί ὁ ἕνας ἀντίπαλος φέρεται ἔτσι ἐνῶ ὁ ἄλλος ἀλλιώτικα. Αὐτὴ ἡ παραπάνω ἑρμηνεία ἐξηγεῖ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ μὲ παρόμοια καὶ χειρότερα συλλογικὰ-κοινωνικὰ χαρακτηριστικὰ Σλάβοι τῆς ΠΓΔΜ δὲν ἔχουν καμμία τάση αὐτοκριτικῆς, αὐτομαστίγωσης, μετριοφροσύνης κ.λπ. (διαλέξτε πῶς θὰ τὸ πεῖτε). Ἡ ἐπισήμανση τῶν ἀρνητικῶν στοιχείων εἶναι κάτι ἀνεξάρτητο, παράλληλο ἂν τὸ θέλετε, ἀλλὰ ὄχι ἀνασχετικό τρελῶν ἢ λογικῶν ὁραμάτων, ἐπιδιώξεων. Ἀλλιῶς, συνιστᾶ ἕνα ἐπιπλέον ἀρνητικὸ στοιχεῖο ἡ ἴδια, συσσωρεύεται μὲ αὐτά. Εἴδαμε καὶ τὴ Δύση μὲ τὸ σύστημά της, πρόκοψε. Μπορεῖ κάποιος νὰ παραδεχτεῖ ὅτι ὅλα ἔχουν ἕνα Τέλος. Ὄχι ὅμως ὅτι μιὰ εὐρύτερη παρακμὴ εἶναι ἡ αἰτία γιὰ τὴν ἀνικανότητα μόνο καὶ εἰδικὰ ἑνὸς λαοῦ.

«Μεταμοντέρνες» ἐποχές, σχετικισμοῦ, ἀπόσυρσης, κήπων, αὐθεντιῶν, ἀτομικισμοῦ καὶ κοσμοπολιτισμοῦ καὶ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε» θὰ βροῦμε πάμπολλες στὴν ἱστορία. Εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ Χριστιανοὶ τοῦ 3ου αἰ., ποὺ ἦταν μιὰ σέκτα ἀνάμεσα σὲ πάμπολλες, ἔπαιρναν τὸ βάρος τῆς ἐπιλογῆς τους. Ὅμως, παράλληλα ξέρουμε καλὰ καὶ τοὺς κανόνες τοῦ ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας Πέτρου καὶ ἄλλων ἐπισκόπων, ποὺ δείχνουν ἕνα μεγάλο εὖρος ἀτομικῶν στάσεων τῶν Χριστιανῶν κατὰ τὸν Διωγμό, ξέρουμε καὶ τὸν Δονάτο καὶ τὸν Δονατισμό, οὕτως ὥστε νὰ μὴν ἐκπλησσόμαστε τόσο ἀπὸ σημερινὰ φαινόμενα. Κι ἀπὸ τρελὲς ἰδεολογίες, ποὺ πρόθυμα ἀκολουθοῦσαν οἱ πολλοί, ἄλλο τίποτε!

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 8 Σχόλια

Καθιστὸ κορίτσι

conservatori_girl_musei_capitolini_mc1107_n1

Ρωμαϊκὸ ἀντίγραφο τοῦ 3ου ἢ  2ου αἰ. π.Χ.

brogi2c_carlo_281850-192529_-_n-_16662_-_roma_-_palazzo_dei_conservatori_-_fanciulla_seduta2c_statua_in_marmo

 

Posted in ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Συγκρίσεις ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς αἰωνιότητας

Εἶναι ἄλλο πράγμα ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι γερασμένοι καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἀποτύχουν σὲ αὐτὸ ποὺ ζητοῦν, ἀπὸ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐξαρχῆς δὲν δικαιοῦνται / πρέπει νὰ ζητοῦν κάτι ἐπειδὴ εἶναι γερασμένοι. Γερασμένοι εἶναι βεβαίως καὶ οἱ κάτοικοι τῆς ΠΓΔΜ, ἡ κοινωνία τους εἶναι, τριάντα χρόνια τώρα, διαλυμένη μὲ μισθοὺς 200 €, μαφία-ναρκωτικά-πορνεία, παρὰ ταῦτα θέλουν νὰ κλέψουν τὴν ἱστορία ἄλλων λαῶν, ἀλλὰ τί νὰ λέμε τώρα; Αὐτοὺς δὲν τοὺς ἔπιασε ἡ μετριοφροσύνη κι ἡ αἴσθηση τῶν ὁρίων ἢ τοῦ ἐπικείμενου θανάτου.

Ἕνα ὅραμα μπορεῖ νὰ ἀφυπνίσει βγάζοντας μας ἀπὸ τὸν δρόμο πρὸς τὸν γκρεμό, μπορεῖ καὶ νὰ ἀποκοιμίσει – νανουρίσει ὅμως. Τί ἀπὸ τὰ δύο θὰ γίνει, δὲν εἶναι βέβαιο, κι ἔτσι δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀπορρίψουμε. Τὸ ὅραμα τῆς ΟΝΕ καὶ τὴς Εὐρώπης – Δύσης ἀποκοίμισε, τὸ εἴδαμε, γιὰ παράδειγμα. Ἀλλὰ τὸ εἴδαμε ἐκ τῶν ὑστέρων. Ὁ ἀττικισμὸς τοῦ 2ου μ.Χ. ἔκανε καλό, γιατὶ τόνωσε τὴν ἐθνοτικὴ ἰδιαιτερότητα τῶν Ἑλλήνων σὲ συνθῆκες ρωμαϊκῆς χλιδῆς καὶ ματαιοδοξίας. Ἐνῶ ἦταν ἕνα φιλολογικὸ ρεῦμα «ξεκομμένων ἀπὸ τὶς μάζες».

Ὅλοι εἶναι ἴσοι, ὄχι ἀπὸ ἄποψη δύναμης καὶ ἱκανοτήτων, ἀλλὰ στὸ βαθμὸ ποὺ ἐπεκτείνουν τὴ θέλησή τους γιὰ δύναμη στὸ μέγιστο ποὺ μποροῦν νὰ τὸ κάνουν. Πρέπει νὰ κάνεις καὶ τὸ ἕνα, λοιπόν (ἀγώνα), καὶ τὸ ἄλλο (αἴσθηση τῆς σαπίλας). Ἂν τὸ πρῶτο ἀκυρώνεται ἀπὸ τὴν αἴσθηση του δεύτερου, τότε συνεισφέρεις στὸ δεύτερο.

Νά καὶ μιὰ φωνὴ μετριοπάθειας, ἀπὸ τὶς λαϊκιὲς τάξεις ὅμως. Γιὰ νὰ μὴν πέσουμε στὸ παραμύθι-δίπολο ἀντιεθνικιστὲς ἔξυπνοι μορφωμένοι / ἐθνολαϊκιστὲς βλάκες ἀμόρφωτοι. Ὑπάρχουν κι ἔξυπνες λαϊκὲς τάξεις, ἀντιεθνικιστικές:

ddf

 

Νὰ μὴν σκεφτοῦμε δέ (γιὰ ἄλλες περιπτώσεις), τὸ πῶς μασαμπουκώνουν μισοπεινασμένες λαϊκιὲς τάξεις σὲ ΜΚΟ, μὲ διορισμοὺς κ.λπ., καὶ πῶς προκύπτουν τὰ συριζοτρὸλ καὶ σοροτρόλ.

Posted in Ελλάδα, Μακεδονία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Σκουλαρίκι καὶ ὑποταγή

Αὐτογελοιοποίηση καὶ φοβία, ἐνῶ τὸ παλιὸ καὶ τὸ καινούργιο μποροῦν κάλλιστα νὰ συνυπάρχουν. Κι ὅσο περισσότερο κρατᾶς τὸ παλιὸ καὶ κρατιέσαι ἀπὸ αὐτό, τόσο πιὸ ἄνετα ἀντιμετωπίζεις τὸ νέο. Αὐτὸ δὲν εἶναι μεταμοντέρνο οὔτε ἀναπλήρωση κ.λπ. Εἶναι κάτι ποὺ ἰσχύει, εἶναι δοκιμασμένο, εἶναι ἀληθινό. Πάντοτε ὑπάρχει ἕνας ἀμετάβλητος πυρήνας μέσα στὴ συνεχὴ ροὴ καταστάσεων -ἀκόμη κι ἂν τὸν ἀποκηρύξουμε ὡς παραμύθια, ἀκόμη κι ἂν διακηρύξουμε ὅτι εἰσερχόμαστε ὁλόψυχα στὸ Καινούργιο. Ἡ μεταβολὴ τοῦ πυρήνα αὐτοῦ εἶναι πολὺ πιὸ ἀργόσυρτη.

Τοῦ Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Επί δεκαετίες οι Αμερικάνοι διαφήμιζαν γνωστό τσιγάρο με έναν cοwboy (αγελαδάρη) που φορούσε καμαρωτά την καουμπόικη στολή και με το σύνθημα: Ελάτε στην χώρα του Marlboro. Στην Ελλάδα της αυτο-περιφρόνησης και της αυτομεμψίας ποτέ κανείς δεν θα διαφήμιζε ένα σημαντικό προϊόν χρησιμοποιώντας έναν έλληνα αγελαδάρη που θα φορούσε φουστανέλα παρά μόνον ειρωνικά – γενικά όταν επιστρατεύονται επαρχιώτες για να διαφημίσουν κάτι ελληνικό, αυτό συμβαίνει με ειρωνικό τρόπο: μιλούνε ιδιωματικά, είναι γραφικοί, σε σχέση με τους – υποτίθεται – μη γραφικούς, σοβαρούς αστούς των πόλεων, που κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι είναι πρόσφατοι επαρχιώτες.

Το 2000 ο Σον Κόνερι χρίσθηκε σερ, ιππότης, από τη βασίλισσα της Αγγλίας. Ο διάσημος σκωτσέζος ηθοποιός προσήλθε στην τελετή φορώντας την εθνική στολή της Σκωτίας, δηλαδή την καρό φουστίτσα μέχρι πάνω απ’ το τριχωτό γόνατο, μακριές κάλτσες, γιλέκι και εκείνη την περίεργη σκωτσέζικη εσάρπα ριγμένη στους ώμους πλάγια. Μόνο γκάιντα που δεν πήρε μαζί του. Φόρεσε με τιμή την στολή της χώρας του και κάποιοι Ελληνες που σοκάρονται απ’ την φουστανέλα τον θαύμασαν που φορούσε την σκωτσέζικη εκδοχή της.

Στις 7 Ιουνίου του 2015, ο Μπαράκ Ομπάμα, λόγω της συνόδου κορυφής του G7, επισκέφθηκε το Ελμάου στις Βαυαρικές Αλπεις, όπου ο κόσμος τον υποδέχτηκε ντυμένος με την τοπική του ενδυμασία: οι άντρες φορώντας πράσινα καπέλα με φτερά, θυσάνους, ή λουλούδια, δερμάτινο σορτ, τιράντες, και οι γυναίκες την θηλυκή εκδοχή της στολής, το dirndl, που το φορούνε ώς το Νότιο Τιρόλο. Ο Ομπάμα δήλωσε παιγνιωδώς στους παρισταμένους: συγγνώμη που ξέχασα να φέρω το lederhosen μου – εννοώντας την τοπική, αντρική στολή της περιοχής, που περιέγραψα παραπάνω.

Στην Ιταλία, στη Ρώμη, όλο το Βατικανό φυλάσσεται από φρουρούς ντυμένους με μεσαιωνικές στολές – ενώ στη Σιένα, στις ιπποδρομίες του Palio, κάθε οικογένεια και φατρία που παίρνει μέρος έχει τη δική της παραδοσιακή στολή, τους θυρεούς, τα ιστορικά οικόσημα και τα ψιμύθια, ενώ με ανάλογη μεγαλοπρέπεια και φιλαρέσκεια στολίζουν και τ’ άλογα.

Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, λίγο πριν πάρει την κυβέρνηση (αλλά όχι την εξουσία, όπως ξέρουμε), παραβρέθηκε σε ένα συλλαλητήριο των Παλαιστινίων στην Αθήνα όπου για να δείξει την αλληλεγγύη του φόρεσε την καφίγια (υπάρχουν φωτογραφίες στο Ιντερνετ), δηλαδή την παλαιστινιακή μαντίλα με τα κρόσσια που φορούσε μονίμως ο Αραφάτ, η οποία, πέρα από χρηστικό αξεσουάρ (προστατεύει από τις αμμοθύελλες) είναι και παραδοσιακό σύμβολο των πολεμιστών Παλαιστινίων – επειδή είχε βαφεί με αίμα σε διάφορες μάχες. Αν η καφίγια ήταν δικό μας σύμβολο, θα το λοιδορούσαμε, βέβαια, επαρκώς, ως τραπεζομάντιλο. Αλλά είναι ηρωικό, ιστορικό εξάρτημα των Παλαιστινίων, οπότε ορθώς το σεβόμαστε – όπως εξάλλου σεβόμαστε και τον εβραϊκό κιπά, που συχνά φοράει ο κυρ Γιάννης, χωρίς, δικαίως, να τον βρίσκει κιτς. Διότι «κιτς» είναι μόνο το φέσι της στολής του τσολιά. Και πάλι καλά – σκέψου να φορούσαμε εκείνη την τριχωτή μαύρη, μακρόστενη καούκα που κοτσάρουν στο κεφάλι οι εγγλέζοι στρατιώτες, πάνω απ’ τις πορφυρές στολές τους και με τον δέοντα αυτοσεβασμό, βεβαίως.

Οι άραβες ηγέτες που έρχονται επίσκεψη στην χώρα μας ή στην Ευρώπη, έχουν την περηφάνια να μην θέλουν να αρέσουν στους Ευρωπαίους και την αισθητική τους και φορούν λευκές κελεμπίες και τουρμπάνια – ενώ οι γυναίκες τους ενδύονται επιμελώς μπούρκες, χιτζάμπ, νιτζάμπ και ωραιότατα, σέξι, κεντητά πασούμια που αναδεικνύουν τις ανάγλυφες φτέρνες τους. Πρόσφατα είδαμε στην Αθήνα τον Ερντογάν και την γυναίκα του η οποία φορούσε την παραδοσιακή καμπαρντίνα και την μαντίλα της – ε, λοιπόν, απ’ όλα αυτά, ή τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ενόχλησε ποτέ τον βουλευτή κ. Κυρίτση, παρά μόνο, προ ημερών, οι τριάντα διαδηλωτές που ντύθηκαν με την παραδοσιακή μακεδονική στολή και κάποιοι άλλοι, χαριέντως, την αρχαιοελληνική, στο γνωστό συλλαλητήριο. Δήλωσε μάλιστα πως τριάντα διαδηλωτές ντυμένοι έτσι μας εκθέτουν, μας ξεφτιλίζουν στο εξωτερικό. Αλλά ο ίδιος, βουλευτής ων, φορώντας σκουλαρίκι κι έχοντας μονίμως τα πουκάμισα να κρέμονται απέξω, στην κοιλιά, μέσα στη Βουλή, δεν μας εκθέτει διεθνώς. Ούτε τον ενόχλησε ποτέ ο Ζουράρις που έμπαινε στο Κοινοβούλιο με τα πέδιλα, δεν τον πείραξε το λαχουράτο πουκάμισο του Βαρουφάκη, ούτε το πέτσινο α λα νταβατζή της Συγγρού που φόρεσε όταν πήγε στην Αγγλία. Δεν τον ενοχλούσε που ο Βαρουφάκης από μια διάθεση για διαρκή πρόκληση πήγαινε στα Γιούρογκρουπ με σηκωμένο γιακά και κιτς πουκάμισα – όχι. Το μόνο που τρέμει ο σκουλαρικάτος βουλευτής είναι μήπως εξαιτίας τριάντα ελλήνων γερόντων δυσαρεστηθούν οι Βαυαροί με τα ωραιότατα, πέτσινα βρακιά, οι καουμπόηδες Αμερικάνοι και οι Εγγλέζοι με τις μεγαλοπρεπείς, τριχωτές, μαύρες καούκες και μας κόψουνε το νερό απ’ το αυλάκι. Δεν έκανε ποτέ σχετικό σχόλιο ο κ. βουλευτής με το πειρατικό ενώτιο για τη μη γραβάτα του Πρωθυπουργού η οποία έγινε διεθνές ανέκδοτο – ούτε τον ενοχλούν οι φωτογραφίες του Αρη Βελουχιώτη με τη στολή, τα όπλα και τα φισεκλίκια πάνω στα γραφεία υπουργών.

Η μόνη αγωνία του είναι μήπως παρεξηγήσουν τους τριάντα γέροντες οι ξένοι που μέχρι χτες οι σύντροφοι του βουλευτή τούς αποκαλούσαν «ιμπεριαλιστές» και «τοκογλύφους» και τους προκαλούσαν συνειδητά εμφανιζόμενοι συχνά και συνειδητά ως λέτσοι, με ξεχειλωμένα σακάκια και κόκκινα σακίδια στην πλάτη. Τώρα, λοιπόν, ξαφνικά, ενδιαφέρεται δουλικότατα ο κ. Κυρίτσης για την ευαρέσκεια και την αισθητική άποψη των «ιμπεριαλιστών» περί της μακεδονικής, ποντιακής, ή κρητικής στολής, κι αν αρέσει στους Φλαμανδούς η φουστανέλα. Πάντως στον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ άρεζε, στον Οθωνα, όπως και στον Γιάννη Τσαρούχη που την φορούσε συχνά. Παρεμπιπτόντως, δε, φορούνε τον μακεδονικό ντουλαμά και τη φουστανέλα και οι άντρες της Προεδρικής Φρουράς – μήπως να ενδυθούν κουστουμάκι Armani, ή, επαναστατική φόρμα παραλλαγής α λα Κούβα; Και στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη φορούν την φουστανέλα οι τρομεροί τσολιάδες, εκθέτοντάς μας διαρκώς στους ξένους.

Posted in παράδοση, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου (1913): AMBER ALERT

Γιὰ νὰ τὴν δώσουμε σὲ κείνους ποὺ διακηρύσσουν ὅτι ἡ Μακεδονία ὡς γεωγραφικὸς χῶρος μοιράστηκε τὸ 1913 σὲ Ἑλλάδα (51%), Σερβία (39%) καὶ Βουλγαρία (10%). Φυσικά, δὲν ὑπῆρχε ὀθωμανικὸ βιλαέτι Μακεδονίας, καὶ πρὸ τοῦ 1912 καθένας διεκδικητὴς τῶν ὀθωμανικῶν ἐδαφῶν ὅριζε τελείως αὐθαίρετα, ὅπως καὶ ὅσο βόρεια γούσταρε, τὴ «γεωγραφικὴ Μακεδονία». Ὑπῆρχαν τὰ βιλαέτια τοῦ Κοσσόβου, τοῦ Μοναστηρίου καὶ τῆς Θεσσαλονίκης. Πόσο «γεωγραφικὴ Μακεδονία» εἶναι τὸ Κόσσοβο-Σερβία τοῦ Βιλαετιοῦ Κοσσόβου; Πόσο «μακεδονικὴ» εἶναι ἡ Ἀλβανία, ἡ μισὴ ἔκταση τῆς ὁποίας ἀνῆκε στὸ Βιλαέτι Μοναστηρίου;

Κι ἂς γράφει ὁ ΙΟΣ τῆς Ἐλευθεροτυπίας ὅτι συνέβη «διανομή των μακεδονικών επαρχιών μεταξύ των γειτονικών κρατών«. Ἀπὸ ποῦ προέκυψε, λοιπόν, αὐτὸ τὸ 51% καὶ ὅλα τὰ ποσοστά;

bdb2e57330e66d90607b9309a63f6930-ottoman-turks-occupation

Μάλιστα, οἱ Γιουγκοσλάβοι δὲν ὀνόμασαν Μακεδονία τὸ «39% τῆς Μακεδονίας». Ὄχι, δὲν ἀναφέρομαι στὴν περίφημη «Βαρντάρσκα», ἀλλὰ στὶς πρότερες μεσοπολεμικὲς διοικητικὲς ὑποδιαιρέσεις της, τὰ oblast. Σὲ αὐτά, δὲν ὑφίσταται «Μακεδονία»:

scs_kingdom_oblasts_1922_1929_en

Τὰ ἴδια καὶ στὴ Βουλγαρία. Μόνο ἡ Ἑλλάδα εἶχε τὴν μεσοπολεμικὴ «Γενικὴ Διοίκηση Μακεδονίας«. Μόνο ἡ Ἑλλάδα ὀνόμασε ἐπισήμως Μακεδονία ἕνα κομμάτι τοῦ ἐδάφους της.

Ὡραῖα τὰ fake news καὶ τὰ πρακτοριλίκια πὼς «ἡ Μακεδονία μοιράστηκε τὸ 1913 καὶ συνεπῶς ἂς μὴν ζητᾶμε τὴν ἀποκλειστικότητα τοῦ ὀνόματός της«, ἀλλὰ εἶναι καιρὸς νὰ πάψουν μερικοὶ νὰ διαλαλοῦν τὴν ἀποψάρα τους σχετικὰ μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου. (ἐδῶ, κι ἐδῶ).

Posted in Ελλάδα, Μακεδονία, Χερσόνησος του Αίμου | Tagged , , , | Σχολιάστε

Saepinum

Μιὰ ἀρχαία πόλη στὴ νότια Ἰταλία. Στὰ τέλη τῆς ὕστερης Ἀρχαιότητας ἐγκαταλείφθηκε, ἀλλἀ ξανακατοικήθηκε ἀργότερα. Τὸ θέατρο τῆς ἀρχαίας πόλης:

altilia-0004

scavialtilia2

sepino_altilia-600

2

Στὴν Ἑλλάδα, θὰ εἶχαν κατεδαφίσει τὰ σπίτια, γιὰ «νὰ ἀναδείξουν τὸ ἀρχαῖο θέατρο». Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι ἡ συνέχεια ἀποδεικνύεται πολὺ καλύτερα διὰ τῆς ζωῆς.

Posted in Αρχαιότητα, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Στυλιζαρισμένο πουριτανικό

α.

Μιὰ κάποια ἀπόσταση: Κυριακὴ πρωΐ, οἱ μὲν δοξάζουν τὸ Θεό τους, οἱ δὲ στὸ πάρκο δίπλα στὴν ἐκκλησία, βγάζουν βόλτα τὸ σκύλο τους. Κάποια ἀπόσταση φιλοσοφικὴ ἀνάμεσα στὸ νὰ ἔχεις ἀφέντη τὸ Θεὸ καὶ ἀφέντη τὸ Σκύλο νὰ σὲ σέρνει νυσταγμένο πρωινιάτικα στὸ βροχερὸ πάρκο γιὰ νὰ χαρεῖ τὴ δῆθεν Φύση. Ἂν ἤμασταν σὲ ἀγγλόφωνη χώρα, θὰ ἴσχυε ἡ νεωτερικὴ ἀντι- (καὶ δια- ) στροφὴ Dog ἀντὶ γιὰ God

β.

Habeas corpusτὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν, σημειώσατε Χῖ. Ἀλλὰ ἦταν οἱ ὁπαδοὶ τοῦ πρώτου μὲ ὕφος χιλίων καρδιναλίων, μὲ θράσος χιλίων πιθηκοειδῶν καὶ μὲ μεγάλη μύτη «μορφωμένου», ποὺ κραύγαζαν καὶ κραυγάζουν ὅτι ἔλυσαν τὰ προβλήματα μὲ τὸ «δικό μας εἶναι τὸ σῶμα μας». Τὸ εἴδαμε πῶς τὸ ἔλυσαν…

Πάντως, σὰν διαστροφεῖς τῆς προχριστιανικῆς, παγανιστικῆς κοσμοθεώρησης στὴν ὁποία ἀνάγουν τὸν ἐμφατικὰ ἀντιχριστιανικὸ Ἀνθρωπισμό τους, δὲν τοὺς πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό τους ὅτι ὁ μὲν Πλάτων θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο ἰδιοκτησία τοῦ θεοῦ, ἡ δὲ ἀρχαία Πόλις θεωρεῖ τὸν πολίτη ἰδιοκτησία της, ἀναλώσιμο ὑλικὸ γιὰ ὁτιδήποτε τρελὸ αὐτὴ προστάξει.

 

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, ανθρωπισμός, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἡ φιλοσοφία τοῦ πρώιμου Χριστιανισμοῦ

Γιῶργος Καραμανώλης, Ἡ φιλοσοφία τοῦ πρώιμου Χριστιανισμοῦ, Ἀθήνα 2017, σσ. 49, 39-40, 36-37, 28.

Λέγεται συχνὰ ὅτι οἱ Χριστιανοὶ φιλόσοφοι οἰκειοποιήθηκαν, προσάρτησαν, ἀκολούθησαν ἢ ἐνσωμάτωσαν πλατωνικές, περιπατητικὲς ἢ στωικὲς ἀπόψεις. Βρίσκω μιὰ τέτοια προσέγγιση κάπως ἄστοχη. Πρῶτον, αὐτὴ εἶναι μόνο ἡ μισὴ ἀλήθεια. Οἱ Χριστιανοὶ δὲν σκόπευαν ἁπλῶς νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὸν Πλάτωνα, τὸν Ἀριστοτέλη ἢ τοὺς Στωικούς· τὸ ἔκαναν μὲ σκοπὸ νὰ δημιουργήσουν κάτι νέο: τὸ χριστιανικὸ δόγμα. Εἶναι αὐτὴ ἡ νέα σύνθεση ποὺ ἀποτέλεσε τὸ κίνητρο καὶ καθοδήγησε τὸν διάλογό τους μὲ τὴν πλατωνική, τὴν ἀριστοτελικὴ καὶ τὴ στωικὴ φιλοσοφία, καὶ αὐτὴ ἡ νέα σύνθεση εἶναι ποὺ πρέπει κυρίως νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει, ὄχι τὰ ὑλικὰ ποὺ χρησιμοποίησαν γιὰ νὰ τὴν πετύχουν. Εἶναι στὴ φύση τῆς φιλοσοφίας νὰ προχωρᾶ ἀντλώντας ἀπὸ τὸ παρελθόν. Τὸ χριστιανικὸ σχέδιο γιὰ τὴν οικοδόμηση ἑνὸς φιλοσοφικοῦ συστήματος ἀντλώντας ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς φιλοσοφίας δὲν εἶναι μιὰ δική τους πρωτοτυπία. Ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ἔκαναν οἱ Στωικοὶ μὲ τὸν Ἡράκλειτο καὶ τὸν Πλάτωνα καὶ οἱ Ἐπικούρειοι μὲ τοὺς ἀρχαίους ἀτομικούς. Θὰ ἦταν λάθος φυσικὰ νὰ θεωρήσουμε ὅτι οἱ Στωικοὶ ἢ οἱ Ἐπικούρειοι ἁπλῶς οἰκειοποιήθηκαν τὸν Ἡράκλειτο καὶ τὸν Πλάτωνα ἢ τοὺς ἀτομικούς, ἀντίστοιχα. […] Κανένας ἐθνικὸς ἢ Χριστιανὸς δὲν ἦταν ἀναγκασμένος νὰ ἀποκηρύξει τὸν ὀρθὸ λόγο γιὰ νὰ συμμετάσχει σὲ θρησκευτικὲς πρακτικές. Φυσικά οἱ Χριστιανοὶ δίνουν συχνὰ ἔμφαση στοὺς περιορισμοὺς τοῦ ὀρθοῦ λόγου, ἀλλὰ οὔτε σὲ αὐτὸ εἶναι μόνοι· τὸ ἴδιο κάνουν ὁ Γαληνὸς καὶ ὁ Ιάμβλιχος, γιὰ παράδιεγμα. Ὁ Γαληνὸς παραδέχεται ὅτι δὲν γνωρίζει τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ […] Ἀλλὰ τι γίνεται μὲ τὴν ἐπαναλαμβανόμενη κριτικὴ ὅτι ὁ Χριστιανισμός δὲν πληροῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ νὰ χαρακτηριστεί φιλοσοφία ἐπειδὴ εἶναι θρησκεία; Καὶ ἐδῶ ἐμπλέκονται διάφορες παρανοήσεις. Κατ’ ἀρχάς, εἶναι ἀρκετὰ ἀσαφὲς τί  ἀκριβῶς ἐνοοῦμε μὲ τὸν ὅρο «θρησκεία» καὶ γιατί εἶναι κάτι ἐγγενῶς ἀντίθετο στὴ φιλοσοφία. Ἂν ἐννοοῦμε τὴν πίστη στὸν Θεό, οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς νεώτερους, πίστευαν πάντα στὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἐνδιέφερε ζωηρὰ τὸ ἐρώτημα γιὰ τὴ φύση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σενέκας ὑποστήρίζει ὅτι ἡ φιλοσοφία διδάσκει τὸν ἄνθρωπο πῶς νὰ λατρεύει τοὺς θεούς. … Ἂν τώρα ἡ θρησκεία ἐννοηθεῖ ὡς τελετουργία, δὲν εἶναι καὶ πάλι σαφὲς γιατί κάτι τέτοιο θὰ τὴν καθιστοῦσε ἀνορθολογική. Ὁ Πλούταρχος πέρασε μέρος τῆς ζωῆς του ὡς ἱερέας στὸν ναὸ τοῦ Ἀπόλλωνα στοὺς Δελφοὺς καὶ αὐτὴ ἡ δραστηριότητά του διαποτίζει τοὺς Πυθικούς του διαλόγους… δὲν βρίσκει τίποτε τὸ ἀσύμβατο ἀνάμεσα στὶς θρησκευτικὲς τελετουργίες καὶ τὴ φιλοσοφία. Τὸ ἴδιο ἰσχύει φυσικὰ καὶ γιὰ τοὺς ὕστερους Πλατωνικοὺς ὅπως ὁ Ιάμβλιχος, ὁ Πρόκλος καὶ ὁ Δαμάσκιος. […] Θὰ ἦταν ἄδικο νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἦταν οἱ μόνοι ποὺ ἀναγνώριζαν αὐθεντίες. Οἱ Πλατωνικοί, γιὰ παράδειγμα, λειτουργοῦσαν μὲ παρόμοιο τρόπο. Ἀποδέχονταν ἕνα συνολο ἀξιωματικῶν θέσεων ποὺ ἀνίχνευαν στὸν Πλάτωνα, τὶς ὁποῖες θεωροῦσαν ἀληθεῖς…. Παρόμοιες διατυπώσεις δογματικών ἀπόψεων μπορούμε νὰ ἀναφέρουμε γιὰ τοὺς Περιπατητικούς, τοὺς Στωικοὺς καὶ τοὺς Ἐπικούρειους. Οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς νεώτερους, ἀνῆκαν συνήθως σὲ φιλοσοφικὲς σχολὲς ἢ σχολὲς σκέψης. Ἡ ἄσκηση τῆς φιλοσοφίας σὲ μιὰ σχολὴ σκέψης, ἰδίως στὴν ὕστερη ἀρχαιότητα, περιλάμβανε τὴν πίστη τοῦ φιλοσόφου στὶς ἀπόψεις τῶν αὐθεντιῶν τῆς σχολῆς, τὶς ὁποῖες ἀνέπτυσσε καὶ ἐξέθετε διεξοδικά […] Ἡ αυθεντία τῆς Γραφῆς δὲν βοηθοῦσε τοὺς Χριστιανούς νὰ ἀρθρώσουν μιὰ ἄποψη γιὰ τὴ θέση τῆς ὕλης, τὴ σχέση τῶν ὀνομάτων μὲ τὰ πράγματα, τὴ σχέση ψυχῆς-σώματος, ἢ τὴν ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐπιλέγει καὶ νὰ δρᾶ ἀνάλογα. […] Ὄχι μόνο ὑπῆρχε ἔντονος διάλογος καὶ σημαντικὴ ἀμφίδρομη ἀνταλλαγὴ στοιχείων ἀνάμεσα στὸν ἐθνικὸ ἢ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ἀπὸ τὴ μιά, καὶ τὸν χριστιανικὸ πολιτισμὸ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἀλλὰ ὑπῆρχε συχνὰ πλήρης μείξει τῶν δύο.

 

 

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἑπόμενη μέρα

Ἔτσι ὅπως τὰ ἔφεραν οἱ ἀριστεριστές, οἱ «ἀναρχικοί», οἱ πατεράδες τους ΣΥΡΙΖΑῖοι καθεστωτικοί, τὰ καθωσπρέπει ΜΜΕ ποὺ παρακαλᾶν τὸν ΣΥΡΙΖΑ γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμὶ καὶ τώρα φοβίζουν τὸν κόσμο μὲ τὰ πρωτοσέλιδά τους, ἡ αὐριανὴ μέρα θὰ εἶναι κομβική: Γιὰ τὸ ἂν θὰ ξαναέχουμε μιὰ Μαρφὶν 2, ὅπου ἡ συμμαχία ἀναρχικῶν – Μενουμευρώπηδων θὰ ἐπαναληφθεῖ, ὡς συμμαχία ἀναρχικῶν – φιλελεύθερων (π.χ. σκιτσογράφοι τῆς Καθημερινῆς) – κυβέρνησης καὶ μὲ τὴ ἁπλόχερη βοήθεια τῶν Χρυσαυγιτῶν. Ἢ ἂν αὐτοὶ ὅλοι θὰ περιθωριοποιηθοῦν, ἀποδοκιμαστοῦν καὶ πάρουν δρόμο ἀπὸ τὴ συγκέντρωση. Ὑπάρχουν κι ἐνδιάμεσες πιθανότητες, φυσικά.

Τί θὰ σημάνει πολιτικὰ τὸ α ἢ τὸ β εἶναι δύσκολο νὰ προσδιοριστεῖ. Πάντως, ἡ πρώτη Μαρφὶν ἀποθάρρυνε τὸν κόσμο γιὰ ἱκανὸ διάστημα. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι κάποιες φορὲς στὴν ἀρχὴ τῶν διαδηλώσων χάρη στὸν πόλεμο ΜΑΤ-Ἀναρχικῶν οἱ διαδηλώσεις μπροστὰ στὸ Σύνταγμα τερματίζονταν πρόωρα· δὲν ἀποκλείεται κάτι παρόμοιο. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ 2010, ἐπειδὴ πλέον οἱ ἀναρχικοὶ ἔχουν μετατραπεῖ στὰ SS τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἡ πιθανὴ ἐπιτυχία τους (εἴτε μὲ τὴ μορφὴ τῆς διάλυσης τῆς συγκέντρωσης εἴτε τῶν ἐκτεταμένων ἐπεισοδίων μὲ τοὺς φασίστες) θὰ τοὺς ἀποθρασύνει τελείως. Τὸ ἴδιο ἐπικίνδυνο εἶναι νὰ ἀναδειχθοῦν σὲ ἥρωες-προστάτες οἱ φασίστες· οἱ ὁποῖοι λαχταροῦν ὅσο τίποτε ἄλλο ἕνα τέτοιο ρόλο σωτήρα, καὶ συνεπακόλουθα θὰ προκαλέσουν τοὺς ἀναρχικούς, ὥστε οἱ τελευταῖοι νὰ ἐπιτεθοῦν στὴ διαδήλωση. Ὅπως ἔχει μαλλιάσει ἡ γλώσσα μου νὰ λέω, ἡ ἀντιπαράθεση ἀντιφασιστῶν-φασιστῶν (ποὺ εἶναι φασίστες) εἶναι ὅ,τι καλύτερο γιὰ νὰ θαφτεῖ τὸ ἐθνικὸ ζήτημα, καὶ ἡ δημοκρατία. Εἶναι τὸ καλὰ σκηνοθετημένο θέατρο γιὰ νὰ ἐπιβιώσει ἡ κυβέρνηση καὶ τὸ ἰδεολογικό της σύστημα.

Μόνο ἂν ἔχει πάρα πολὺ κόσμο, θὰ εἶναι μεγάλη ἡ πιθανότητα ὅλα αὐτὰ νὰ εἶναι νοσηρὴ φαντασία. Εἶναι καὶ ἀγριότοπος ἡ Ἀθήνα.

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ στοὺς Ἀριστεροὺς καὶ Φιλελεύθερους

Καταλαβαίνω τὴ δυσφορία σας μὲ τοὺς Ἕλληνες. Τὸ 95% ἀπὸ δαύτους ἔχουν εἰκόνες στὸ σπίτι τους, λὲς καὶ ζοῦν στὸ Μεσαίωνα. Δὲν ἀποδέχονται τὴν ἔννοια τοῦ συνταγματικοῦ ἔθνους γιὰ τὸ ἔθνος τους. Δὲν αἰσθάνονται ἑλληνοδυτικοί. Δὲν ἀποδέχονται τὴν φιλελεύθερη ἰδέα ὅτι «υπάρχουν μόνον εμπορικά δικαιώματα». Δὲν εἶναι διεθνιστὲς οὔτε κοσμοπολίτες. Δὲν καταφέρατε τίποτε μὲ τὶς χιλιάδες διαδηλώσεις, πορεῖες, ἀπεργίες πείνας, καθιστικὲς διαμαρτυρίες, χάπενιν, ὁμιλίες, βιβλία, συνελεύσεις-διαδηλώσεις-ἐκδηλώσεις, ἐπὶ τέσσερις δεκαετίες: Τίποτε. Κι ἀφοῦ ἀποτύχατε στὸ ταξικό, ρίξατε ὅλο τὸ βάρος σας στὶς ταυτότητες, σύμμαχοι μὲ τοὺς Φιλελεύθερους. Ἡ ἐγγενὴς ἀηδία σας τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχει αὐξηθεῖ ἐξαιτίας τοῦ ζητήματος τῆς ΠΓΔΜ. Νοιώθετε ὅλο καὶ πιὸ ἀπόμακροι ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν περιπτερά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ λογαριάζατε στὸ στρατόπεδό σας. Ἔτσι, στρατιωτικοποιεῖστε κι ἐσεῖς. Ἀναγκαστικά.

Καταλαβαίνω τὸ ἀδιέξοδό σας -καὶ δὲν εἰρωνεύομαι. Στὴν Ἑλλάδα δὲν χωρᾶτε πουθενά, ἀλλὰ καὶ ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀλλάξει. Δὲν εἶναι σὰν τὸν παλιὸ καιρό, ποὺ φεύγατε γιὰ τὴ Δύση καὶ σᾶς ὑποδέχονταν μὲ γιορτές. Δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νέους Πλήθωνες, Βησσαρίωνες καὶ λοιπούς. Ὁ ἐκλεχτὸς λαὸς εἶναι οἱ πρόσφυγες τοῦ Τρίτου Κόσμου, ὄχι ἐσεῖς. Ξερετε ἄλλωστε ὅτι ἂν οἱ Πλήθωνες καὶ οἱ Βησσαρίωνες ἔγιναν δεκτοὶ μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, ἔγιναν ὡς πρόσφυγες τοῦ ὀθωμανικοῦ κατακλυσμοῦ, ὄχι ὡς αὐτοεξόριστοι ἀηδιασμένοι μὲ τοὺς Γραικούς. Δὲν εἶναι οὔτε σὰν τὸν καιρὸ τῆς Χούντας, ὅπου πάλι εἴχατε τὸ παράσημο τοῦ «πρόσφυγα» ἀγωνιστῆ.

Ξέρω ὅτι ὀνειρεύεστε ἕναν τόπο ὅπου θὰ ἐκφράζεστε ἐλεύθερα, θὰ δημιουργεῖτε, θὰ εἶστε καλλιτέχνες, ποιητές, φιλόσοφοι, φιλόλογοι. Αὐτὸ τὸ πρότυπο τῆς γαλλικῆς κουλτούρας τοῦ 19ου καὶ 20οῦ αἰώνα. Σαλόνια, σοβαρὲς συζητήσεις μὲ πάθος, ἀνυψωτικὸ σέξ, σὲ ὅλες τὶς διαστάσεις, μουσική, ἀπελευθερωτικὴ σκατολογία καὶ αἰσθητικὴ βεβήλωσης, ὑψηλὴ κουλτούρα δηλαδή. Ἐνδεχομένως, θὰ διαπρέψετε φεύγοντας στὶς ΗΠΑ ἢ τὴν Εὐρώπη, ὡς φυσικοί, μηχανικοί, ἰατροί, πληροφορικάριοι, καινοτόμοι ἐπιχειρηματίες κ.λπ. -«ὁπουδήποτε ἐκτὸς αὐτοῦ τοῦ κόσμου». Ἀλλὰ δὲν εἶναι ὡραῖα νὰ σᾶς μαχαιρώσει κάποιος στὸ Markt ἢ νὰ σᾶς πατήσει μὲ τὴ νταλίκα του ἐνῶ περπατᾶτε ρεμβάζοντας δίπλα στὸν Τάμεσι καὶ τὸν Σικουάνα καὶ φορώντας κασκώλ. Ναζὶ (ἢ ἐκναζισμένοι) καὶ Τζιχαντιστές, σᾶς περιμένουν μὲ ἀνοιχτὲς ἀγκάλες. Σᾶς εἶπα, ἡ Δύση ἔχει ἀλλάξει, καὶ δὲν σᾶς ἐκτιμᾶ ὡς κέντρο τοῦ πνευματικοῦ σύμπαντος. Οὔτε ἔχετε κάποια ἰδιαιτερότητα ὡς μηχανικοὶ σὲ σύγκριση πρὸς ἕναν Ἰνδό. Ἢ μάγειροι καὶ τζαζίστες. Ἔχει δισεκατομμύρια ἀπὸ δαύτους. Εἶστε, βέβαια ἀτομικιστές, καὶ σκασίλα σας μεγάλη ἂν ἀφελληνιστεῖτε. Τὴ «ζωή σας νὰ κάνετε». Ἀλλὰ θὰ ἀφελληνιστεῖτε ὡς μάγειροι-τζαζίστες-μηχανικοί, ὄχι ὡς Λακάν, ὄχι ὡς Ροβεσπιέροι, ὄχι ὡς Ξενάκηδες, ὄχι ὡς Πλήθωνες-Καστοριάδηδες.

Μπρὸς γκρεμὸς καὶ πίσω ρέμα, λοιπόν. Πρέπει λοιπόν, νὰ μισήσετε τὴν Ἑλλάδα κάνοντάς την δική σας τελειωτικά. Εἶναι ἀντιφατικό, ἀλλὰ ἐὰν ἤμουν στὴ θέση σας, θὰ ἔπρεπε νἀ ἀπορροφήσω τὴν ἑλληνικότητα (ὅπως αὐτὴ εἶναι) ἐξαερώνοντάς την. Σίγουρα, βοηθᾶ ἡ μετανάστευση, νέων Ἑλλήνων στὴ Δύση καὶ Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα. Ἀλλὰ αὐτὸ ἔχει ἀποτελέσματα σὲ 30 χρόνια. Ὣς τότε θὰ ἔχετε πεθάνει, καὶ δὲν ἔχει νόημα -ἀκόμη κι ἂν ἔχει πεθάνει κι ἡ σταυροκοπούμενη θείτσα. Δὲν εἶστε Ἀρχαῖοι γιὰ νὰ πιστεύετε στὴν ὑστεροφημία. Εἶστε Δυτικοί, ἄθεοι.

Θυμᾶμαι μιὰ σειρὰ Ε.Φ. ὅπου τὸ τέρας στὸ διαστημικὸ σταθμὸ εἶχε τσιμπήσει κάποιον ἄνθρωπο. Τὸ χέρι του ἄρχιζε νὰ πρασινίζει γινόμενο μονοκόμματο (χωρὶς δάχτυλα). Στὴν ἀρχή, τὸ ἔκρυβε ἀπὸ τοὺς συναδέλφους του, ἀλλὰ μετὰ τὸ κρύψιμο κατέστη ἀδύνατο. Λίγο πρὶν ἀνατινάξουν τὸ σκάφος (ὅπου βρίσκονταν τὰ τέρατα μὲ τὸν τσιμπημένο) οἱ ἄνθρωποι φεύγοντας μὲ ἄλλο διαστημόπλοιο, ὁ μεταλλαγμένος σὲ τέρας εἶπε σὲ μία ἀστροναύτισσα «ἀντίο, Χ», εἶχε δηλαδὴ ἀπομείνει ἕνα μικρούτσικο ἵχνος ἀνθρωποσύνης μέσα του.

Ἄλλωστε, ἡ αἴγλη μὲ τὴν ὁποία περιβάλλατε τὴ ζωὴ καὶ τὶς ἁρπαχτὲς τοῦ διανοούμενου εἶναι στὴν οὐσία της (ἀρχαιο)ἑλληνική. Αὐτὴ ἦταν ἡ δική σας ἐλάχιστη ἑλληνικότητα, τὴν ὁποία θὰ ἀνταλλάξετε ὡς μάγειρες-τζαζίστες-μηχανικοί, καὶ θὰ τὴν ἐξαερώσετε. Γι’ αὐτό, ἡ ἀντιπαράθεσή σας εἶναι ὑπαρξιακὴ καὶ ὄχι ἀμπελοφιλοσοφικὴ ἢ μόνο πολιτική.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | 4 Σχόλια

Τὸ δόγμα τῆς συλλογικῆς ἐνοχῆς στὴ Θεσσαλονίκη

Ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία ὅταν χρησιμοποιεῖται ἐναντίον συναισθηματικῶν κι ἐνοχικῶν λαῶν, μὲ ἔντονη τὴν αἴσθηση τοῦ «τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος γιὰ ἐμένα». Ἕνας τέτοιος λαὸς εἶναι καὶ οἱ Ἕλληνες, εἰδικὰ οἱ ἐκτὸς τοῦ ἀθηναϊκοῦ πειραματικοῦ σωλήνα. Συγκεκριμένα, οἱ Θεσσαλονικεῖς.

Ἔτσι, ὁ συναισθηματισμὸς ἐναντίον τους πιάνει τόπο καὶ παράγει ἀποτέλεσμα: σιωπή, ἀμηχανία, «ταπεινῶστε με, εἶμαι ἔνοχος». Ἡ καταγγελία γιὰ συλλογικὴ ἐνοχή τους πιάνει τόπο, ὅπως φαίνεται, ὅταν ὁ πρῶτος πολίτης τῆς Θεσσαλονίκης ὑποστηρίζει ὅτι ὑπάρχει «ντροπή μας για όσα έγιναν, για όσα κάναμε, και κυρίως για όσα δεν μπορέσαμε ή δεν θελήσαμε να κάνουμε, γηγενείς και πρόσφυγες, δεξιοί και αριστεροί κατά και μετά τον πόλεμο». Κάποιος θὰ ἔπρεπε νὰ πεῖ σὲ ὅσους συμμερίζονται τέτοιες καταγγελίες νὰ πάψουν τὸ αἰώνιο τροπάρι τῆς ἀόριστης γενικῆς καταγγελίας, ὅλων τῶν Θεσσαλονικιῶν καὶ τὰ περὶ «ἑβραϊκῶν ταφικῶν πλακῶν στὸν Ἅγιο Δημήτριο», καὶ νὰ ὑποδείξουν τοὺς πέντε, δέκα, ἑκατό, χίλιους Θεσσαλονικεῖς οἱ ὁποῖοι ἔφαγαν τὶς ἑβραϊκὲς περιουσίες, τὶς ἑβραϊκὲς οἰκοδομές, πλούτισαν κι ἔγιναν σημαίνοντα μέλη τῆς τοπικῆς κοινωνίας κ.ο.κ. Ἂν δὲν τὸ κάνουν, ἂν δὲν μᾶς δώσουν λίστες μὲ ὀνόματα συμμετεχόντων, συκοφαντοῦν ὅσους δὲν συμμετεῖχαν στὴν λεηλασία αὐτή.

Στὴ χώρα τῶν Λωτοφάγων, ὅπου οὔτε ἡ μνήμη τῆς Γενοκτονίας τῶν Μικρασιατῶν δὲν τιμᾶται δεόντως οὔτε διαδίδεται κρατικὰ καὶ διεθνῶς, παρ’ ὅλο ποὺ καθιερώθηκε ἐπίσημα ἐδῶ καὶ 24 χρόνια· στὴ χώρα ὅπου ἀποσιωπᾶται συνειδητὰ ἢ ἐνίοτε παραλείπεται ἀπὸ τὴ σχολικὴ διδασκαλία ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων, εἶναι τουλάχιστον ὑποκριτικὸ νὰ ντρέπεται γιὰ λογαριασμό μας κάποιος ποὺ «ξεχάσαμε τοὺς νεκροὺς Ἑβραίους τῆς Θεσσαλονίκης» καὶ νὰ καταγγέλει ὅτι τοὺς ξεχάσαμε ἀπὸ ἀντιεβραϊσμὸ καὶ ἑλληνορθόδοξο ἐθνικισμό. Δὲν τοὺς «ξεχάσαμε» γιὰ λόγους ἐθνικισμοῦ κι Ὀρθοδοξίας, τοὺς ξεχάσαμε γιατὶ τὰ πτώματα τοῦ Β’ Παγκοσμίου ξεχάστηκαν παντοῦ ἀπὸ τοὺς ἐπιζῶντες μέσα στὴν μεταπολεμικὴ εὐημερία καὶ κατανάλωση, ὅπως ξεχάστηκαν τὰ πτώματα τοῦ 1922, τοῦ Ἐμφυλίου καὶ ὅλων τῶν ἀλλεπάλληλων συμφορῶν. Μέσα στὸ ἀπερίγραπτο ξεσπίτωμα καὶ τὸ φονικὸ τοῦ 1940-1949, οἱ μακεδόνες Θεσσαλονικεῖς, ἀπὸ Δ. Μακεδονία, ἀπὸ βουλγαροκρατούμενη Ἀν. Μακεδονία, ἀπὸ τὰ χωριὰ στὸ Κιλκὶς καὶ τὴ Φλώρινα, ποὺ ἄφησαν ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸ πίσω μέρος τοῦ κεφαλιοῦ τους ὅλα αὐτὰ τὰ δεινά, ἢ οἱ Μικρασιάτες τῆς Θεσσαλονίκης ποὺ ἔπρεπε –μεταξὺ 1923-1981– νὰ μὴν ἐκδηλώνουν πολιτικὰ τὴν καταγγελία τῆς γενοκτονίας τους «γιατὶ ἡ Ἑλλάδα ἦταν σύμμαχος χώρα τῆς Τουρκίας», ὅλοι αὐτοὶ ἔπρεπε κατ’ ἐξαίρεση νὰ θυμοῦνται τὸ χαμὸ τῶν Θεσσαλονικιῶν Ἱσραηλιτῶν! Γίνεται αὐτό; Αὐτὴ ἡ ἐξαίρεση; Μήπως θὰ φορτωθοῦμε καὶ τὰ πλιάτσικα τῶν Ρουμανόβλαχων τῆς Πίνδου ἐπὶ Κατοχῆς, ποὺ ἦρθαν στὴ Θεσσαλονίκη μετὰ τὴν συνθηκολόγηση τῆς Ἰταλίας; Κι ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος; Γιατὶ τὸν ἀνακήρυξε Δίκαιο τῶν Ἐθνῶν τὸ Ἰσραήλ; Τί ἔκανε ἐπὶ Κατοχῆς; Ὅποιος πιστεύει ὅτι «ὡς ἄτομα», γενικὰ καὶ ἀόριστα, οἱ Θεσσαλονικεῖς (φτωχοί, ἄσημοι, μεροκαματιάρηδες κ.λπ.) δὲν θέλησαν (!) ἢ δὲν ἔκαναν ὅσα ἔπρεπε γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ ἐξόντωση τῶν Ἰσραηλιτῶν τῆς Θεσσαλονίκης, ἔχει στρεβλὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς δυνατότητες τῶν «ἀτόμων» στὴν κοινωνία. Γιὰ ἀρχή, ἂς πάει ὁ ἴδιος νὰ καταγγείλλει τὸν ἐργοδότη του καὶ νὰ ζητήσει αὔξηση, γιὰ νὰ δεῖ τὴ δύναμή του καὶ νὰ φαντασθεῖ τί δυνατότητες εἶχαν οἱ πολίτες τῆς Θεσσαλονίκης ἀπέναντι στὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς.

Ἂς μὴ μᾶς θυμίζει κανεὶς τὴν ἱστορία τῆς πόλης. Φυσικὰ καὶ εἶναι αἰσχρὴ ἡ συνεργασία μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἢ ἡ λεηλασία τῶν ἑβραϊκῶν περιουσιῶν. Μὲ ὀνόματα, διευθύνσεις καὶ τηλέφωνα. Ἂν ἀρχίσουμε νὰ θυμόμαστε, νὰ τὰ πάρουμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὰ πράγματα, καὶ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι οἱ Ἑβραῖοι τοῦ 1492 συνεργάστηκαν μὲ τοὺς Ὀθωμανοὺς ὥστε νὰ περιθωριοποιηθοῦν ἐμπορικὰ καὶ πληθυσμιακὰ οἱ Ἕλληνες τῆς πόλης στὴν ἴδια τους τὴν πατρίδα. Μερικοὶ ἐμετικοὶ τύποι μετρᾶνε τὶς λιγοστὲς ἀρχαῖες πλάκες ποὺ βρέθηκαν σὲ ἑβραϊκὰ σπίτια ὡς ἀπόδειξη ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ κοινότητα δὲν ἔκανε ὅ,τι οἱ χριστιανοὶ Ἕλληνες μεταπολεμικά: λὲς καὶ δὲν κατοίκησαν οἱ Ἑβραῖοι τοῦ 1492 αὐθαίρετα στὰ ἡμικατεστραμμένα σπίτια τῶν ὑπόδουλων Ἑλλήνων. Λὲς καὶ δὲν πῆραν μετὰ τὸ 1492, μαζὶ μὲ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἀπὸ τὸ 1430, τὶς περιουσίες τῶν φονευθέντων Ἑλλήνων κατὰ τὴν Ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης. Ἢ νὰ θυμηθοῦμε τὴν περίοδο 1897-1911, ποὺ ἡ ἑβραϊκὴ κοινότητα τῆς πόλης (ὅπως περήφανα τὸ παραθέτει ἡ Ρένα Μόλχο) ἔκανε ἀνθελληνικὰ ἐμπάργκο καὶ γιουχάιζε τοὺς ἕλληνες στρατιῶτες αἰχμαλώτους τοῦ 1897 ποὺ παρέλαυναν στὴν πόλη. Κι ὅμως, κανεὶς ἕλληνας ἱστορικὸς τῆς Θεσσαλονίκης δὲν ἔχει ἀποδώσει συλλογικὴ εὐθύνη οὔτε ζήτησε συλλογικὴ συγγνώμη ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ κοινότητα. Γιατί; Γιατὶ αὐτὲς εἶναι συμπεριφορὲς τμήματος τῆς ἑβραϊκῆς κοινότητας, ὅχι ὅλων· γιατὶ δὲν ὑπάρχει καιρὸς γιὰ νὰ μετρήσουμε τὰ πτώματα· γιατὶ οἱ ἁρπαγές, οἱ ἀδικίες καὶ τὰ πτώματα συσσωρεύονται τὸ ἕνα πάνω στὸ ἄλλο μέσα στοὺς αἰῶνες τῆς πόλης -νά γιατί.

Κι ἔρχονται σήμερα, νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ συλλογικὴ ἐνοχὴ τῶν Χριστιανῶν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ συλλογικὴ ἐνοχὴ εἶναι αὐτὴ μὲ τὴν ὁποία ἐξόντωσαν οἱ Γερμανοὶ τοὺς Ἑβραίους. Δὲν ἀνεχόμαστε νὰ μᾶς καταδικάζει κανένας συλλογικὰ καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνει τὶς συνθῆκες ἠθικοῦ στριμώγματός μας, ὡς Ἑλλήνων, ἐπὶ Τουρκοκρατίας.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Μακεδονία | Tagged , , | 5 Σχόλια

Chiesa di San Pietro Tuscania

Ρωμανικὲς ἐκκλησίες, μὲ χοντροὺς ὡραίους τοίχους, ξύλινες στέγες (δὲν μποροῦσαν νὰ φτειάξουν πέτρινες) καὶ λιγοστὸ φῶς.

chiesa_di_san_pietro_tuscania

chiesa-di-san-pietro

 

119319746

Posted in τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Τὸ τρομερὸ ἔχει ἤδη συμβεῖ

.

Τρομερό

Posted in ποίηση | Tagged | Σχολιάστε

Ἰάμβλιχος, Περὶ Μυστηρίων, 2.11 (96-98)

Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἄγνοια καὶ ἡ πλάνη εἶναι σφάλμα και ἀσέβεια, ὡστόσο ἐξ αὐτῆς τῆς αἰτίας δὲν ἀκυρώνει τὰ θεϊκὰ ἔργα καὶ ὅσα προσφέρονται κατάλληλα στοὺς θεούς, ἀφοῦ δὲν συνδέει ἡ νόηση τοὺς τελετουργοὺς μὲ τοὺς θεούς. Γιατὶ, τί θὰ ἐμπόδιζε αὐτοὺς ποὺ φιλοσοφοῦν θεωρητικὰ νὰ ἔχουν τὴν τελετουργικὴ ἕνωση μὲ τοὺς θεούς; Ἡ ἀλήθεια ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἡ τελετουργία τῶν ἄρρητων πράξεων, ποὺ πραγματοποιοῦνται θεοπρεπῶς ὑπεράνω κάθε νόησης, καθὼς καὶ ἡ δύναμη τῶν μυστικῶν συμβόλων ποὺ νοοῦνται μόνο ἀπὸ τοὺς θεούς, εἰσάγει τὴν τελετουργικὴ ἕνωση. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν πραγματοποιοῦμε τὶς πράξεις αὐτὲς μὲ τὴ νόηση· γιατὶ μὲ αὐτὴ τὴ λογική, ἡ πραγματοποίησή τους θὰ εἶναι νοητικὴ καὶ θὰ παρέχεται ἀπὸ ἐμᾶς· κανένα, ὅμως, ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο δὲν εἶναι ἀληθινό. Πράγματι, ἀκόμη κι ἂν δὲν νοοῦμε ἐμεῖς, τὰ ἴδια τὰ σύμβολα πραγματοποιοῦν ἀπὸ μόνα τους τὸ δικό τους ἔργο, καὶ ἡ ἴδια ἡ ἄρρητη δύναμη τῶν θεῶν, στοὺς ὁποίους ἀναφέρονται αὐτά, ἀναγνωρίζει τὶς δικές της εἰκόνες ἀπὸ μόνη της καὶ χωρὶς νὰ ἀφυπνιστεῖ ἀπὸ τὴ δική μας νόηση … Γιατὶ, ἀκόμη κι ἂν γνωρίζουμε τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ συνοδεύουν κάθε γένος, δὲν ἔχουμε ἀμέσως κατανοήσει καὶ τὴν ἀλήθεια τῶν ἔργων του. Χωρὶς τὴ γνώση δὲν ἐπιτυγχάνεται ποτὲ ἡ ἔμπρακτη ἕνωση, ὡστόσο δὲν ταυτίζεται μαζί της … Κανένα ἄλλο, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν μέσα μας, ὄντας ὅμοιο μὲ τὰ ἀνθρωπινα, δὲν συμβάλλει στὴν ὁλοκλήρωση τῶν θεϊκῶν πράξεων.

Ὁ παγανισμὸς τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας ὡς μαγικὴ τελετουργία, καὶ ἡ φιλοσοφικὴ δικαιολόγηση τῆς μὴ ἀναγκαιότητας τῆς φιλοσοφίας.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Η συμβολή της βυζαντινής ζωγραφικής στη μοντέρνα Ευρωπαϊκή τέχνη (Βαγγέλης Παππάς)

Βέβαια, στὸ Ἀντίφωνο δὲν ἔχουν ἀπομαγνητοφωνητές -ἀπὸ ἐπιλογή, φαντάζομαι. Πάντως, τὸ βίντεο εἶναι καλό, ἂν καὶ βαριέμαι τὰ βίντεο πέραν τοῦ δεκάλεπτου.

Posted in τέχνη, Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τί χρειάζεται ἕνα σπιτικό

Βυζαντινό, μᾶς τὸ λέει ὁ Πτωχοπρόδρομος παραπονούμενος πάντοτε στὸ βασιλιά.

Τὸ χειμώνα χρειάζεται ξύλον καύσιμον καὶ καρβοῦνιν. Χρειάζεται ὑποδήματα χειμωνικὰ κουβία, καὶ κοντοσφίκτουρον παχὺν γιὰ τὴν ψύχρα.

Εἶναι ἀναγκαῖα λινάρι καὶ βαμβάκι, σαπῶνιν, καὶ ἀπὸ φαγητὰ-λαχανικὰ καὶ ἄλλα, χρειάζεται μέλιν, ὀξεῖδιν, ἅλας, ἀμανιτάριν, σέλινον, χρυσολάχανον, γογγύλιν, κουνουπίδιν.

Χρειάζεται καθαροκόσκινον, δαδίν, ἐλᾶδιν καὶ λινέλιν, καὶ κουκοῦμιν.

Ἂν κοπεῖ τὸ πηγαδόσχοινον, πρέπει νὰ τὸ ἀλλάξουν. Ὁ κλειδᾶς πρέπει νὰ φτειάξει τὴν θύρα ἂν αὐτὴ ἐπαρεκλάσθη. Ἂν τὸ παιδὶ ἔπεσε καὶ χτύπησε, χρειάζεται χαμωμηλέλαιον, ὄξον, ἀγριοσταφίδαν, κικίδιν, λυσσαμάμουδον, γιὰ νὰ φτειάξουν τραυματάλειμμα πρὶν ἡ πληγὴ λυκοκαυκαλιάσῃ.

Ἡ μάνα θέλει μανδίν, καὶ καλίγια, ἡ σύζυγος τὴν Πασχαλίαν θέλει νὰ φορέσει γυρίν.

Μὲ τὸν καιρό, τὸ σπίτι φθείρεται. Τὰ μάρμαρα μπορεῖ νὰ ἀφανισθοῦν, νὰ λυθοῦν τὰ κεραμίδια. Ἡ στέγη νὰ σαπρωθῇ. Νὰ καταπέσουν οἱ τοῖχοι, νὰ μὴν ἀπομείνει κοσμίτης καὶ γύψος. Ὁ κῆπος νὰ ξεχερσωθῇ. Οἱ θύρες νὰ συστραφοῦν, τὰ κάγκελλα νὰ ξηλωθοῦν, καὶ τὰ στήθεα (μπαλκόνια) νὰ πέσουν πρὸς τὸ περιβόλι.

Ἂν τὰ χρήματα δὲν ἐπαρκοῦν οὔτε γιὰ νὰ καλέσει ὁ σύζυγος τέκτονα νὰ περιρράψῃ τὸν τοῖχον ἢ νὰ ἀλλάξει θύρα ἢ καρφὶ νὰ μπήξῃ εἰς σανίδιν, ἡ σύζυγος ἀσχολεῖται μὲ τὰ παιδιὰ καλύτερα ἀπὸ βαβὰν καλλίστην. Φτειάχει λινοβάμβακον ἱμάτιν καὶ τὸ φοράει. Φτειάχνει λίναρι, ποκαμισόβρακα.

Παραπονιέται δὲ ὅτι ὅταν ὁ σύζυγος τὴν παντρεύτηκε αὐτὴ δὲν ἦταν καπήλου θυγατέρα οὔτε κουτζοπαρδάλα γυμνήχορταρίναν τρίφυλλον ἀπὸ τὰ μανινέα (; quelque rustaude de la banlieue). Κι ἂν ὁ σύζυγος τῆς ἀγριολαλήσει, αὐτὴ τοῦ λέει ὅτι δὲν εἶναι σθλαβοποῦλα του οὔτε μισθάρνισσά του.

Posted in ποίηση, Ρωμανία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Πάπας Κωνσταντινουπόλεως

δὲν ὑπῆρξε. Μπορεῖ παλιότερα οἱ Πατριάρχες νὰ εἶχαν νὰ διασώσουν τὴ ζωὴ καὶ τὴν τιμὴ ἑκατομμυρίων ἄοπλων Μικρασιατῶν καὶ Κωνσταντινουπολιτῶν, καὶ ἦταν εὔλογη, δικαιολογημένη, ἡ δῆθεν ἀντεθνικὴ στάση τους ἔναντι σὲ ἐθνικοαπελευθερωτικὰ ἑλληνικὰ κινήματα, ἀλλὰ σήμερα ὁ Πατριάρχης ἔχει μόνο τὴν ἀξιοπρέπειά μας νὰ ὑπερασπιστεῖ. Ὅλα τὰ ἄλλα πέθαναν. Ἔτσι, δὲν ἀποδεικνύεται κάποιος «διαχρονικὸς ἀνθελληνισμὸς τοῦ Πατριαρχείου» ὅπως θά ‘θελαν οἱ κοτζαμπάσηδες ἢ ἡμιπαγανιστὲς τοῦ Νεοελλαδισμοῦ, μαζὶ μὲ τοὺς κάθε λογῆς μοδάτους χριστιανοφάγους. Οἱ περιπτώσεις εἶναι διαφορετικές. Οὔτε ὅμως ὁ Πατριάρχης εἶναι Πάπας ὅπως θέλουν οἱ τάχα ἀντιεθνοφυλετιστές Ὀρθόδοξοι, ποὺ ἔχουν ξεχειλώσει τὴν ἔννοια καὶ δὲν δίνουν δεκάρα γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος. Οὔτε εἶναι οἰκουμενικότητα ἡ ὑποστήριξη τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικοῦ κράτους σὲ ἐπιθετικὲς ἐνέργειές του. Δὲν δικαιοῦται νὰ ἀμαυρώνει τὴν εἰκόνα τῆς Ὀρθοδοξίας ὑποστηρίζοντας μιὰ ἐπιθετικὴ ἐνέργεια τῆς Τουρκίας. Δὲν κάνει ὅ,τι θέλει.

Δὲν προτείνω νὰ καταδίκαζε τὴν τουρκικὴ εἰσβολή. Ἀλλὰ νὰ μὴν τὴν ὑποστήριζε. Τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν ἔχει μιλήσει τόσα χρόνια γιὰ τὶς σφαγὲς τῶν Χριστιανῶν στὴ Μέση Ἀνατολή, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνακατεύεται στὸ θέμα αὐτό. Βεβαίως, τὸ ἠθικότερο θὰ ἦταν νὰ καταδίκαζε τὴν Τουρκία. Ἀφοῦ δὲν μπορεῖ ὅμως, τουλάχιστον ἂς μὴν τὴν ὑπερασπίζεται. Δὲν ἔχει νὰ κερδίσει τίποτε. Οὔτε τὴν ἀνοχή της. Οἱ ΗΠΑ χρειάζονται τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως γιὰ νὰ ὑπάρχει ἀντίβαρο τοῦ Πατριάρχη Μόσχας, ἀλλὰ δὲν θὰ κάνουν τίποτε γιὰ νὰ κάνουν τὴ ζωὴ εὔκολη στὸν Πατριάρχη. Τί θὰ ἀφήσει ὡς πολιτικὴ κληρονομιά, ὅταν ἀποδημήσει εἰς Κύριον; Τὴ στήριξη τῆς Ὀρθοδοξίας στοὺς τούρκους ὑποστηρικτὲς τῶν τζιχαντιστῶν;

Ὅπως εἶπα, τὸ θέμα εἶναι λεπτό, ἐπειδὴ ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ προαναφερθέντα ὄντα, ποὺ θὰ κάνουν λόγο γιὰ ἀνθελληνισμὸ τῆς Κωνσταντινούπολης. Μία μονοκόμματη τοποθέτηση δὲν ἐπαρκεῖ.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε