ἐπίγραμμα συζυγικό

William and Elizabeth Cotton (1656)

Forty Nine yeares they lived man and wife
And whats more rare thus many without strife
Shee first departing hee a few weekes tryed
To live without her could not and so dyed
Both in theire wedlocks great Sabatick rest
To be where theres no wedlock ever blest
And having here a jubily begun
Theyr taken hence that it may nere be don

Πηγή

Posted in ποίηση, Δύση, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἡμέρα τοῦ Ράιχ

Οἱ παλιομοδίτες τὴ λένε Ἡμέρα τῆς Νίκης. Κι ἡ Γαλλία πάντα νὰ δίνει τὸ κρυφὸ νόημα τῆς ἐπετείου. Τὸ Ράιχσταγκ στὰ καλύτερά του:

victoryatthereichstag1945porpkrivonogov

 

Posted in Γερμανία, Δύση, Ρωσία | Tagged , , , | 7 Σχόλια

Τηλεποδόσφαιρο

Ποτέ μου δὲν κατάλαβα (μετὰ τὰ 15, ἐννοῶ) πῶς γίνεται νὰ ἀρέσκονται στὸ νὰ βλέπουν μπάλα (ἢ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἄθλημα) στὴν τηλεόραση τόσα ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν κλωτσήσει ποτέ τους μπάλα (μετὰ τὰ 15 ἐννοῶ, πάλι).

Μοιάζουν μὲ ‘κείνους ποὺ προτιμᾶν νὰ βλέπουν αἰσθησιακὲς ταινίες παρὰ νὰ συνουσιάζονται μὲ τὴν ἀγαπημένη τους.

Ἐντάξει! Παλιὸ τὸ βίτσιο. Δὲν εἶναι ὅλα καινούργια στὸν κόσμο αὐτόν. Κι ὁ Ἰουλιανὸς μισοκοροϊδευτικὰ ἔλεγε ὅτι προτιμᾶ νὰ διαβάσει στὸν Ὅμηρο γιὰ μιὰ περιγραφόμενη ἱπποδρομία παρὰ νὰ πάει καὶ νὰ παρακολουθήσει μιὰ πραγματικὴ ἱπποδρομία.

Παρὰ ταῦτα, βίτσιο λέγεται, κι ὄχι φυσιολογικό.

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Πάρκο

Ὡραῖα πράγμα νὰ βλέπεις στὸ πάρκο νεαρὲς μαμάδες, κοπέλες μὲ τὰ παιδάκια τους. Ἡ ὀμορφιὰ τῶν μαμάδων δὲν θὰ πάει χαμένη ἀλλὰ θὰ συνεχιστεῖ, δηλαδή, ὁ κόσμος θὰ συνεχίσει νὰ εἶναι ὄμορφος -ὄχι ὅμως μὲ τὶς κοπέλες μὲ τὰ σκυλιὰ καὶ τὰ λουριά.

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Γαλλία II: Βοήθεια, ὁ «Καιρός»

Ἀνάλυση τοῦ Τετράδη γιὰ τὴ Γαλλία

Ἀποσπάσματα:

Τι ενώνει, όμως, τη Λεπέν με τον Μελανσόν και τους οπαδούς τους; Τα κοινά σημεία των προγραμμάτων τους!

Αποχώρηση από τις ευρωπαϊκές; Συνθήκες
Αποχώρηση από το ευρώ
Αποχώρηση από τη συνθήκη Σένγκεν
Προστατευτισμός των γαλλικών επιχειρήσεων έναντι των ξένων πολυεθνικών.
Ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών.
Καθιέρωση δημοψηφίσματος μετά από λαϊκό αίτημα
Κατάργηση των νόμων που περιορίζουν τα εργασιακά δικαιώματα.
Διατήρηση της εβδομάδας των 35 ωρών.
Συνταξιοδότηση στα 60.
Καθιέρωση απλής αναλογικής σε όλες τις εκλογές.
Μείωση της φορολογίας για τα μικρότερα εισοδήματα
Πόλεμος στην υπεροψία του χρηματοπιστωτικού κόσμου.
Όχι στον άκρατο νέο- φιλελευθερισμό
Όχι στο έλλειμμα της λαϊκής κυριαρχίας
Όχι στην απολυταρχία του κεφαλαίου

Αν όλα αυτά θυμίζουν κάτι στον αναγνώστη δεν έχει παρά να ψάξει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Εκεί, εντελώς συμπτωματικά θα βρει, με εξαίρεση το μεταναστευτικό όταν δεν είναι υποκριτικό, μια ταύτιση της θολοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ με θέσεις της Χρυσής Αυγής και των ΑΝΕΛ, ακριβώς όπως υπάρχει ταύτιση της γαλλικής θολοαριστεράς του Μελανσόν με τη Λεπέν.

Ίσως γιατί, όπως προείπα παντού τα άκρα κάπου συναντώνται: Στην περιφρόνηση της Δημοκρατίας και στη συρρίκνωση στα στενά όρια μιας μικρής χώρας. Ακόμα και της Γαλλίας. Την ώρα που τον πλανήτη κυβερνάει η WallStreetκαι οι μεγάλες τράπεζες με τα παγκόσμια funds.

Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ Γαλλία θὰ μποροῦσε νὰ διαπραγματευτεῖ καὶ νὰ κερδίσει κάποιο ἀπὸ τὰ αἰτήματα αὐτά, ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα ὄχι. Κακῶς ὁ ἀρθρογράφος κάνει τὴ σύγκριση μὲ τὸν Τσίπρα γιὰ μπαμπούλα. Κακῶς ἀπαξιώνει τὰ αἰτήματα αὐτὰ καθεαυτά, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τὰ ζήτησαν οἱ ἕλληνες Καραγκιόζηδες πολιτικάντηδες καὶ οἱ ἐπὶ 20 χρόνια, ἀπὸ Σημίτη καὶ μετά, ὑπνωτισμένοι Νεοέλληνες. Κακῶς φαντάζεται ὅτι ζεῖ ἀκόμη στὴ χρυσὴ ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης.

Ἄλλο:

Με πρώτους τους Γάλλους.Οι οποίοι δεν θέλουν άλλες σφαλιάρες από τη Γερμανία. Οι οποίοι απαιτούν να διατηρηθεί το κοινωνικό κράτος που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια. Και να γίνει σεβαστή η ταυτότητα κάθε λαού μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη. Των λαών και όχι των τραπεζών.

Αυτά ψήφισε η πλειονότητα των Γάλλων χτες και μ αυτά θα έρθει αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος ο νέος Πρόεδρος και πρώην τραπεζίτης. Μ αυτά και με το 25% των ψηφοφόρων που απείχαν και που ψήφισαν λευκό ή άκυρο. Και οι οποίοι απαιτούν στην ουσία τα ίδια με τους πιο πολλούς από εκείνους που τον ψήφισαν.

Και θα τα απαιτήσουν στους δρόμους. Όπως και επί Ολάντ. Γιατί οι Γάλλοι δεν είναι Έλληνες να ψηφίζουν 62% «όχι» και να σκύβουν το σβέρκο όταν ένας Τσίπρας τους το τρίβει στα μούτρα με απανωτά «ναι σε όλα», που διαρκούν κοντά τρία χρόνια!

Ναί, ἔχει δίκαιο γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες, ἄδικο γιὰ τοὺς Γάλλους. Χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος. Ἀλλὰ τί ὑποστηρίζει ὁ ἀρθρογράφος;; Ὅτι οἱ Γάλλοι ψήφισαν ἕναν (πρώην) τραπεζίτη ἐπειδὴ δὲν θέλουν Εὐρώπη τῶν τραπεζῶν. Καὶ ὅτι θὰ βγοῦν στοὺς δρόμους οἱ Γάλλοι γιατὶ, λέει ὁ Τετράδης, οἱ Γάλλοι κάνουν 200 χρόνια τώρα ἐπαναστάσεις (πρόσφατα ἔκαναν τὸν Μάη), δὲν εἶναι κορόιδα καρπαζοεισπράκτορες, καὶ -νὰ δεῖτε!- θὰ τὰ σπάσουν ὅλα ἅμα τοὺς κοροϊδέψει ὁ τραπεζικὸς. Χά, χά, χά! Τουλάχιστον ὁ ἀρθρογράφος δὲν ἔγραψε ὅτι οἱ Γάλλοι τσάκισαν τὸν πουτινισμό.

Τί ἄλλες βλακεῖες θὰ διαβάσετε, ἡ παραπομπὴ στὴν ἀρχή. Ἐλευθεροτυπία γάρ.

 

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Ακροδεξιά, Δυτικοί, Δύση | Tagged , , , | Σχολιάστε

Χουλιγκανισμός

Δὲν ἔχω καταλάβει γιατί ὣς τώρα τὸ Κράτος δὲν ἔχει ἀποσύρει τὶς ἀστυνομικές του δυνάμεις ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες ἤ, ἔστω, γιατί δὲν ἐξαναγκάζει τὶς ΠΑΕ νὰ πληρώνουν τὴ μισθοδοσία τῶν ἀστυνομικῶν ποὺ διαθέτει ἡ ΕΛΑΣ στοὺς ἀγῶνες (τελικοὺς καὶ μή). Ἡ γιαγιὰ ποὺ μένει μόνη της σὲ διαμέρισμα, καὶ κινδυνεύει ἀπὸ ληστές, εἶναι πιὸ ἐνδιαφέρων τύπος ἀνθρώπου νὰ ἐπιβιώσει ἀπὸ ὅ,τι ὁ φίλαθλος.

Ὅπως τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας δὲν ἰσχύει στὰ χὸτ σπὸτ ἢ τὶς κακόφημες γειτονιὲς μὲ ἐμπόρους ναρκωτικῶν κ.λπ., ἔτσι νὰ μὴν ἰσχύει στὰ γήπεδα.

Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει νὰ χτίσω μιὰ ἄλλη κοινωνία ὅπου δὲν θὰ ἔχει κανένας τὴν ἀνάγκη νὰ τὰ σπάσει, οὔτε μὲ ἐνδιαφέρει ἄμεσα νὰ βρῶ τὰ αἴτια, κοινωνικὰ ἢ ὁρμονικά. Μὲ ἐνδιαφέρει καταρχὴν νὰ προστατέψω ὅσους δὲν ἐκδηλώνουν ἢ δὲν ἔχουν τέτοια ἀνάγκη, τώρα. Ἡ ἄριστη καὶ πιὸ ἀνθρώπινη κοινωνία μπορεῖ νὰ περιμένει, εἶναι συνηθισμένη νὰ περιμένει, καὶ καταρχὴν δὲν εἶναι κακὸ νὰ τὴν ἐπιδιώκουμε.

Ἐπίσης, δὲν ἔχω καταλάβει γιατί δὲν μοιράζουν σπαθιὰ στοὺς ὁπαδούς, κατὰ τοὺς ἀγῶνες, ὥστε αὐτοὶ νὰ λιγοστέψουν (μετὰ τὸ πέρας τοῦ ἀγώνα, τὰ ξίφη ἐπιστρέφονται στὶς Ἀρχές) καὶ νὰ ἐπιλυθεῖ μέσῳ τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς τὸ ζήτημα τοῦ χουλιγκανισμοῦ.

Κοροϊδεύω, ναί. Γιατὶ δὲν ἐλπίζω ὅτι θὰ ἀπαγορευτεῖ ἡ συμμετοχὴ στὰ εὐρωπαϊκὰ πρωταθλήματα τῶν ὁμάδων ἐφόσον γίνονται ἐπεισόδια. Ὅπως ἔγινε στὴν Ἀγγλία.

Posted in Ελλάδα, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , | 3 Σχόλια

Σχολεῖο: τὰ καλὰ καὶ κακὰ τῆς Δεξιᾶς

Στὸ σχολεῖο μας, ὁ διευθυντὴς εἶναι Δεξιός, κι αὐτὸ ἔχει τὰ καλὰ καὶ τὰ κακά του.

Τὰ κακὰ εἶναι ὅτι κάθε τρεῖς καὶ λίγο -καὶ σήμερα- μᾶς ἀνακοινώνει τὰ μετάλλια ποὺ πῆρε ὁ Κωστάκης, κι ὁ Γιωργάκης κι ἡ Ἀννούλα σὲ διάφορα ἀθλήματα. Καὶ δῶσε χειροκρότημα οἱ γονεῖς. Λὲς καὶ σκοπὸς εἶναι τὰ μετάλλια στὰ ἀθλήματα κι ὄχι ἡ Γνώση. Ξέρω, τὸ κάνει αὐτὸ ἀπὸ ἀντεστραμμένο Καρανικισμὸ καὶ ἀπὸ μίσος πρὸς τοὺς μισοῦντες τὴν ἀριστεία. Κι ἐγὼ τοὺς μισῶ, ἀκόμη περισσότερο. Ἀλλὰ ὄχι χάριν τῆς ἀριστείας στὸ τζοῦντο ἢ στὸ τρέξιμο ἢ στὸ κολύμπι. Ἔτσι εἶναι ἡ Δεξιά, καμαρώνει κι ἐπιδεικνύεται σὲ θέματα ἀνούσια, ὅπως τὰ πόδια τῶν ποδοσφαιριστῶν κι οἱ κοιλιακοί. Ἡ ἐνασχόληση μὲ παροδικὰ πράγματα, ποὺ μόνο στὸ κότερο τοῦ γκόμενου καὶ στὴν οἰκοδομὴ ἀξίζουν. Τὸ λάιφστάυλ τοῦ Κλὶκ καὶ τῆς ΠΑΣΟΚοδεξιᾶς, ὡς μικρόβιο ποὺ μπῆκε στὶς φλέβες μας ἢ γιγαντώθηκε μετὰ τὸ ’80. Λὲς καὶ δὲν μπουχτίσαμε μὲ τὶς ἀθλήτριες μὲ φωνὴ νταλικιέρη, κι ἀπὸ τὰ μετάλλια μὲ χρήση ἀναβολικῶν στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Ἐκσυγχρονισμοῦ.

Τὸ καλὸ εἶναι ὅτι κατσάδιασε ἕνα παιδὶ τῆς μεγαλύτερης τάξης ποὺ τὸ Σ/Κ πέταγε γυάλινα μπουκάλια μέσα στὴν αὐλὴ ὅπου εἶχε μπεῖ μὲ διάφορους συμμαθητές του γιὰ νὰ παίξουν. Τὰ μπουκάλια προφανῶς θὰ ἐκσφενδονίστηκαν κατὰ κάποιου φίλου. καὶ τὰ γυαλιὰ σκορπίστηκαν στὴν αὐλή. Ὁ καλὸς δεξιὸς διευθυντὴς ἔβγαλε μπροστὰ σὲ ὅλους τὸ κωλόπαιδο καὶ τὸ ἀπέβαλε (ἢ ἔτσι εἶπε δημόσια πὼς θὰ τὸ κάνει). Γουστάρω αὐτὴν τὴ πλευρὰ τῆς Δεξιᾶς, ποὺ ξέρει ὅτι ἡ παιδεία δὲν εἶναι ἀνοχὴ στὴν ἀθλιότητα, κι ὅτι στὰ πρῶτα χρόνια διαμορφώνεται ὁ χαρακτήρας, κι ὅτι ἂν κάποιος εἶναι ψυχασθενής, τουλάχιστον νὰ προφυλάξουμε τοὺς ὑπόλοιπους.

Ἐπειδὴ οἱ γονεῖς αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ δὲν ἔδωσαν καλὴ ἀνατροφὴ (καὶ προφανῶς τὰ ἴδια θὰ ἔκαναν μικροὶ κι οἱ ἴδιοι) στὸ παιδάκι τους, δὲν σημαίνει ὅτι τὰ ἄλλα παιδάκια θὰ πρέπει νὰ πατᾶνε στὰ σπασμένα μπουκάλια ἢ ὅτι αὔριο εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ φᾶνε ξύλο ἢ κανὰ μπουκάλι. Δίπλα μου, δυὸ λεπρὲς μανάδες ἔλεγαν κάτι γιὰ λαϊκὰ δικαστήρια. Τὸ νὰ μὴν φάει κανὰ μπουκάλι στὸ κεφάλι ὁ  κανακάρης τους καὶ ἡ πριγκίπισσά τους, μᾶλλον δὲν τοὺς ἀρέσει ὡς ἐνδεχόμενη καθημερινότητα. Μπράβο στὸν διευθυντή, ποὺ κάνει ὅ,τι δὲν κάνουν μερικοὶ γονεῖς: διαμορφώνει καλὸ χαρακτήρα, ἀκόμα καὶ στοὺς μάγκες.

Καὶ τί ἄλλο; Ἀσβέστη, καὶ θειάφι, στὴν ἀντιαυταρχικὴ ἐκπαίδευση.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Γαλλία

Ὁ φασισμὸς πέθανε, ζήτω ὁ φασισμός (ὁ ἄλλος)

Posted in πολιτικά, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

«Ρωσικὸς δάκτυλος»

Μεγάλο γέλιο μὲ τὴν ἀγανάκτηση πολλῶν πεπολιτισμένων καὶ κρυφοΟΑΚΚΕδων γιὰ τὴν παρέμβαση στὰ πολιτικὰ γνωστοῦ ἑλληνορώσου ἐπιχειρηματία καὶ ἰδιοκτήτη μιᾶς ΠΑΕ.

Εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ ἀνήθικο νὰ παρεμβαίνει ὁ ρωσικὸς παράγοντας στὴν ἑλληνικὴ πολιτική, ἐνῶ ἀλωνίζουν ἐπὶ 193 χρόνια οἱ πράκτορες τῶν Ἄγγλων, Γάλλων καὶ γενικὰ τῶν Δυτικῶν στὴν Ἑλλάδα. Ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα μοιράστηκε ὅπως μοιράστηκε. Γιὰ ποιὸ λόγο αὐτὴ ἡ διαφορετικὴ παρέμβαση τῶν ξένων; Ἄλλαξε κάτι καὶ δὲν μᾶς τὸ εἶπαν οἱ ξένοι;

Τὸ πρόβλημα, ἑπομένως, πολλῶν, δὲν εἶναι ὅτι ἔχουμε ἀκόμη μία παρέμβαση ξένων ἀλλὰ ὅτι ἡ τελευταία ἐξωτερικὴ παρέμβαση μὴ προερχόμενη ἀπὸ τὴ Δύση παραβιάζει τὰ προαιώνια συμφωνηθέντα σχετικὰ μὲ τὴν μοιρασιὰ τῆς Ἑλλάδας. Ἐναντιώνεται ἡ παρέμβαση αὐτὴ καὶ στὴν συμβουλὴ τοῦ Μὰρξ ὅτι οἱ Σλάβοι τῶν Βαλκανίων καὶ οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ συνδεθοῦν μὲ τὴ Δύση.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ελλάδα, Ρωσία | Tagged , , | Σχολιάστε

Διωγμοὶ Διοκλητιανοῦ: ἡ ἐπιχειρηματολογία

Τὶς προάλλες παρέθεσα ἀπόσπασμα τοῦ Λακτάντιου γιὰ τὸν Γαλέριο. Τώρα, μιὰ σούμα γιὰ τὴν σύγχρονη ἀντιχριστιανικὴ ἑρμηνεία τῶν διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ. Ὅποιος θέλει τὸ προσαρμόζει στὸ δικό του διωγμό.

  1. ἄρνηση ὅτι οἱ Διωγμοὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔγιναν. Στὴν πραγματικότητα, λέει ἡ ἐπιχειρηματολογία, οἱ διώξεις ἦταν σποραδικές, λίγες καὶ δὲν συμμετεῖχε κανεὶς. Περιορίζουμε τὰ θύματα σὲ ὅσους ἀναφέρονται ἐπώνυμα, καὶ παριστάνουμε ὅτι δὲν διαβάζουμε τὶς ἀναφορὲς τῶν πηγῶν καὶ τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων σὲ πολυπληθέστερα, πέραν τῶν ἐπωνύμων, θύματα. Ἐπίσης παριστάνουμε ὅτι δὲν διαβάσαμε τὶς αἰτήσεις Ἐθνικῶν ἀπὸ διάφορες πόλεις πρὸς τὸν αὐτοκράτορα γιὰ ἐκδίωξη τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὶς πόλεις αὐτὲς καὶ γιὰ νὰ μὴν κτίζονται ἐκκλησίες (ὅ,τι κάνει τὸ ISIS: γκρεμίζει ἐκκλησίες καὶ ἐκδιώκει Χριστιανούς).
  2. Ὅταν δὲν πείθουμε γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ διωγμοῦ, τότε τὸν δικαιολογοῦμε: Οἱ διωγμοὶ καλῶς ἔγιναν, γιατὶ οἱ Χριστιανοὶ δικαίως θεωροῦνταν στασιαστὲς στὸ στράτευμα, ἀρνητὲς τῆς φιλοσοφίας, τῆς ἑλληνικῆς κοσμοθεάσεως κ.λπ., καὶ ἔπρεπε νὰ λάβουν τὰ μέτρα τους οἱ ὑπόλοιποι καὶ ἡ κυβέρνηση.
  3. Ὄταν δὲν μποροῦμε νὰ δικαιολογήσουμε θανατώσεις ἐπειδὴ κάποιοι ἀρνοῦνταν νὰ λατρέψουν τοὺς θεούς, τότε τοὺς παρουσιάζουμε ὡς ψυχοπαθεῖς: Δὲν τοὺς κυνηγοῦσε τὸ ρωμαϊκὸ κράτος, λέει ἡ ἐπιχειρηματολογία, μόνοι τους παρουσιάζονταν στὶς ἀρχὲς καὶ ὁμολογοῦσαν ὅτι εἶναι Χριστιανοί (ἐθελοντὲς μάρτυρες), κι ὡς ἀποτέλεσμα τὸ κράτος δὲν εἶχε ἄλλη ἐπὶλογὴ παρὰ νὰ ἐφαρμόσει τοὺς νόμους καὶ νὰ τοὺς θανατώσει. Πρόκειται περὶ θανατόφιλων, δηλαδή ψυχοπαθῶν. Ἀκόμη κι ἂν νίκησαν, εἶναι ἀξιοπεριφρόνητοι.

Δὲν ἔγινε ὁ Διωγμός, καλῶς ἔγινε ὁ Διωγμός, ἀκόμη κι ἂν ἔγινε κακῶς ὁ Διωγμός, ἐπροκειτο περὶ Διωγμοῦ ἀξιοπεριφρόνητων ψυχοπαθῶν, ἄρα περὶ μὴ ἄξιου μνήμης Διωγμοῦ ἀλλὰ περὶ «ὑπερβολικῆς, ἔστω ἀτυχοῦς ἀντίδρασης πρὸς τρελούς».

Τέτοια στρατηγικὴ δὲν εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας τοῦ ἱστολόγιου. Εἶναι παραδεδομένη χρήση καὶ ἐπεξεργασία τῶν πηγῶν ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὲς τοῦ 20οῦ αἰ. Γιὰ παράδειγμα, ὁ μαρξιστὴς De Ste Croix, ἀναφέρει ὅτι οἱ θανατούμενοι Χριστιανοὶ ἦταν -ὅλοι τους- ἐθελοντὲς μάρτυρες (δηλαδή, θανατόφιλοι ψυχοπαθεῖς, ἄρα κανεὶς δὲν δίωξε κανέναν) βασιζόμενος σὲ ἀπόσπασμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τοῦ Ευσέβιου. Σὲ αὐτό, ὅμως, δὲν ἀναφέρεται ὅτι ὅλοι ἢ οἱ περισσότεροι ἢ ἕνα ποσοστὸ ἦταν ἐθελοντὲς μάρτυρες. Ἀναφέρει ὁ Ευσέβιος ὅτι ὅταν στὸ δικαστήριο καταδικάζονταν οἱ -ἀναζητηθέντες καὶ προσαχθέντες σὲ δίκη- Χριστιανοί, μετὰ τὸ ἄκουσμα τῆς καταδικαστικῆς ἀπόφασης, ἀπὸ τὸ ἀκροατήριο ξεπηδοῦσαν Χριστιανοὶ ποὺ ἔλεγαν ὅτι κι αὐτοὶ εἶναι Χριστιανοί, καὶ συνεπακόλουθα θανατώνονταν. Δὲν ἦταν ὅλοι οἱ μάρτυρες ἐθελοντές, λοιπόν, οὔτε οἱ περισσότεροι -ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ ἐρευνητὴς τοῦ 20οῦ αἰ., ὁ De Ste Croix. Κι ἂς μὴ νομίσει ὅτι αὐτὴ ἡ στάση ὀφείλεται στὸν μαρξισμὸ τοῦ De Ste Croix. Φιλελεύθεροι καὶ Δεξιοὶ ἐρευνητὲς προχωρᾶν ἀκόμη περισσότερο, δικαιολογώντας τὸν Διωγμό.

Στην Ἑλλάδα, ἡ Πολύμνια Ἀθανασιάδη κάνει λόγο γιὰ τὴν ἀντίδραση τῶν συντηρητικῶν Ἐθνικῶν, ποὺ ἔβλεπαν νὰ προσβάλλεται ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς ἡ παραδοσιακὴ ταύτιση θρησκείας-φιλοσοφίας. Καταρχάς, ἡ ταύτιση θρησκείας-φιλοσοφίας εἶναι παραμύθι, γιατὶ ἐνάντια στὴ θρησκεία (λατρεία ἢ πίστη) εἶχαν ταχθεῖ πολλοὶ ἀρχαῖοι Έλληνες φιλόσοφοι 700 χρόνια πρὶν ἀπὸ τοὺς Διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ. Γιὰ ποιὰ «παράδοση» λοιπόν, τὴν ὁποία «ἀμφισβήτησαν πρῶτοι οἱ Χριστιανοὶ» μπορεῖ νὰ γίνει λόγος; Ἔπειτα, ἡ Ἀθανασιάδη δὲν ἀναφέρεται σὲ Διωγμούς (μιλῶ γιὰ τὸ ἔργο της γιὰ τὸν Ἰουλιανό), ἀποσιωπᾶ ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτοὶ οἱ συντηρητικοὶ Ἐθνικοὶ ποὺ «ἀντιστάθηκαν» δικαιολόγησαν ἔμμεσα ἢ ἄμεσα τοὺς Διωγμούς, ὅπως ὁ Πορφύριος, ἐνῶ ἄλλοι συντηρητικοὶ Ἐθνικοὶ ποὺ συνέγραφαν ἀντιχριστιανικὰ κείμενα, ὅπως ὁ Ἱεροκλῆς, συμμετεῖχαν ὡς κυβερνῆτες ἐπαρχιῶν στοὺς Διωγμούς. Ἔτσι ἀποσιωπᾶται κι ἐξιδανικεύεται ἡ «ἀντίδραση» (ἡ βία) τῶν τοτινῶν Ἐθνικῶν στοὺς Χριστιανούς, ἐκ μέρους τῶν σημερινῶν ἀντιπαθούντων τὸν Χριστιανισμό. Συνεπῶς, ὄχι μόνο οἱ «συντηρητικοὶ Ἐθνικοὶ διανοούμενοι» τῆς Ἀθανασιάδη δὲν συνέχιζαν καμμία ἀδιάσπαστη παράδοση, ἀλλὰ ἦταν ἠθικοὶ αὐτουργοὶ σὲ ἐγκλήματα -ἄλλο ἂν ἀπὸ τὸν 20ὸ αἰ. παριστάνονται ὡς «σοβαροὶ στοχαστές». Στὴν Ἑλλάδα, ἐπίσης, βρίσκουμε νεώτερους «διανοούμενους» μὲ διδακτορικά, ποὺ ψάχνουν γιὰ ἀ(ντι)χριστιανοὺς στὸ βυζαντινὸ Μεσαίωνα καὶ τὴν Τουρκοκρατία -προκειμένου νὰ βροῦν κάπου νὰ πατήσουν ἱστορικὰ ὥστε νὰ ἀρνηθοῦν ἐμμέσως ἀλλὰ ἔμπρακτα τὸ γεγονὸς τοῦ μαζικὰ καὶ συνειδητὰ ἐκχριστιανισμένου Ἑλληνισμοῦ ἐξαιτίας 5-10 ἀτόμων μέσα σὲ 1.500 χρόνια. Τί δέκα ἄτομα, τί ἑκατομμύρια Χριστιανοὶ καὶ χιλιάδες Νεομάρτυρες, τὸ ἴδιο κάνει κατ’ αὐτοὺς τοὺς ἐρευνητές.

Ἄλλοι, ξεκινώντας ἀπὸ τὸν Γίββωνα ὣς σήμερα, ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ θύματα ἦταν ἐλάχιστα, ἄρα ὁ Διωγμὸς πολὺ μικρός. Οἱ ἴδιοι δὲν ἐφαρμόζουν ὡστόσο τὰ ἴδια ἀριθμητικὰ κριτήρια ὅταν ἐξετάζουν τὴν χριστιανικὴ καταπίεση ἐναντίον τῶν Ἐθνικῶν. Δὲν τολμοῦν νὰ συγκρίνουν τὰ χιλιάδες χριστιανικὰ θύματα μὲ τοὺς μετρημένους στὰ δάκτυλα ἑνὸς χεριοῦ δολοφονημένους Ἐθνικούς (ἐπειδὴ ἦταν Ἐθνικοί), ἀλλὰ κραυγάζουν -πολιτισμένα ἢ βάρβαρα- γιὰ τὴ μεγάλη ἀδικία καὶ δίωξη ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἐθνικοί. Ἂν εἶναι μεγάλη ἀδικία νὰ σκοτωθουν πέντε Ἐθνικοί, τότε πόσο μεγάλη ἀδικία εἶναι νὰ σκοτωθοῦν χιλιάδες Χριστιανοί; Καὶ νὰ καταστραφοῦν ὅλες τους οἱ Ἐκκλησίες (μὲ πρώτη τὴν ἐκκλησία στὴ Νικομήδεια γιὰ τὴν ὁποία διατάχθηκε τὸ 303 τὸ ἐς ἔδαφος φέρειν).

Μιὰ ποὺ ἀνέφερα τὴ φράση ἐς ἔδαφος φέρειν, μιὰ φράση-σύμβολο διαμαρτυρίας τῶν Νεοπαγανιστῶν, ἂς σημειώσω κάτι ποὺ οἱ Νεοπαγανιστὲς ἀποσιωποῦν: Πρώτη φορὰ τὸν 4ο μ.Χ. αἰ. ποὺ ἀπαντᾶ ἡ φράση «ἐς ἔδαφος φέρειν» εἶναι στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Ευσέβιου, γιὰ τὴν καταστροφή τῶν ἐκκλησιῶν βάσει τοῦ πρώτου διατάγματος του Διοκλητιανοῦ.

Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. E. Schwartz, 742.12-14 (8, 2, 4):

ἥπλωτο πανταχόσε βασιλικὰ γράμματα, τὰς μὲν ἐκκλησίας εἰς ἔδαφος φέρειν, τὰς δὲ γραφὰς ἀφανεῖς πυρὶ γενέσθαι προστάττοντα

Δηλαδη, οἱ Νεοπαγανιστὲς χρησιμοποιοῦν ἐδῶ καὶ 26 χρόνια, γιὰ νὰ περιγράψουν τὰ «δεινά» τους, μιὰ φράση ποὺ ἀφορᾶ τὰ δεινὰ ποὺ ὑπέστησαν οἱ μισητοί τους Χριστιανοί. Γιὰ τέτοιο θράσος μιλᾶμε.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Πρῶτα ἡ «δημοκρατία»

κοντολίζα ρίζη

Διανοητικὴ ὑστέρηση καὶ δαιμονοκαταληψία. Τροτσκυστές, Ἰακωβίνοι καὶ «δημοκράτες». Ἄλλοι ἐξάγουν βαμβάκι, ἄλλοι πετρέλαιο, κι ἄλλοι δημοκρατία. Ὅπως, παλιά, οἱ κομμουνιστικὲς χῶρες ἐξῆγαν ἐπανάσταση.

Posted in φιλελεύθεροι, Δύση | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐν τῷ μηνὶ Ἀθύρ, Ὀμουρτάγ.

Μὲ καμμία δυσκολία, διαβάζω:

omurtag10_svik

Μιὰ πρωτοβουλγαρικὴ ἐπιγραφὴ ποὺ ἀναφέρει ἕναν βούλγαρο Χάν, τὸν Ὀμουρτάγ. Στὰ ἑλληνικά, φυσικά. Καὶ πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ κυριλλικοῦ ἢ τοῦ γλαγολιτικοῦ ἀλφαβήτου. Φυσικά.

Posted in Χερσόνησος του Αίμου | Tagged | Σχολιάστε

Γαλέριος, τὸ τέλος τῶν διωκτῶν (5 Μαΐου 311 μ.Χ.)

Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ τέρας κατοικοῦσε μιὰ βαρβαρότητα καὶ ἀγριοσύνη ξένη πρὸς τὸ ρωμαϊκὸ αἷμα. Αὐτὸ δὲν ἦταν καθόλου παράξενο, γιατὶ ἡ μάνα του εἶχε γεννηθεῖ πέρα ἀπὸ τὸ Δούναβη… Ἡ μάνα τοῦ Γαλέριου, μιὰ ἐξαιρετικὰ θρησκόληπτη γυναίκα, ἦταν ἀφοσιωμένη στοὺς ὀρεσίβιους θεούς. …. [ὁ Διοκλητιανὸς] ἤθελε νὰ γίνει ὅλο τὸ πράγμα [ὁ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν] χωρὶς αἱματοχυσία. Ἐνῶ ὁ Γαλέριος ἤθελε νὰ κάψει ζωντανὸ ὅποιον ἀρνιόταν νὰ θυσιάσει.

Ἐνῶ ὁ Γαλέριος ἦταν στὴν ἐξουσία ἐπὶ δεκαοκτὼ χρόνια, ὁ Θεὸς τὸν χτύπησε μὲ μιὰ ἀγιάτρευτη ἀρρώστια. Ἕνα κακόηθες ἕλκος ἐμφανίστηκε στὰ ἀπόκρυφα μέρη του καὶ βαθμιαῖα ἄρχισε νὰ ἐπεκτείνεται. Οἱ γιατροὶ προσπάθησαν νὰ τὸ ἐξαλείψουν καὶ θεράπευαν τὸ ἄρρωστο κομμάτι. Ἀλλὰ ἡ πληγὴ ἀφοῦ ἔκλεινε, αὐτὸ ἄνοιγε ξανά. Μιὰ ἄλλη φλέβα ἄνοιγε καὶ τὸ αἷμα ἔτρεχε τόσο ὥστε κινδύνευε ἡ ζωή του. Τὸ αἷμα τὸ συγκρατοῦσαν μὲ δυσκολία.  Οἱ γιατροὶ ξανάρχιζαν τὶς ἐπεμβάσεις τους, καὶ ἐπὶ μακρὸν καυτηρίαζαν τὸ τραῦμα. Μὲ τὴν ἐλάχιστη κίνηση τοῦ σώματός του, ὁ Γαλέριος πληγωνόταν καὶ τὸ αἷμα ἔτρεχε ἀκόμη πιὸ ἄφθονο. Ἀποσκελετώθηκε, ἔγινε χλωμὸς καὶ ἀδύναμος…. Ἡ πληγὴ τότε ἄρχισε νὰ μὴν γιατρεύεται μὲ τὰ φάρμακα ποὺ ἐφαρμόζονταν, καὶ ἡ γάγγραινα κυρίευσε τὰ τριγύρω μέρη τοῦ σώματος. Ὅσο οἱ γιατροὶ ἔκοβαν τὰ ἄρρωστα κομμάτια τοῦ κρέατος, τόσο πιὸ πολὺ ἡ ἀρρώστια διαχεόταν, καὶ ὅ,τι κι ἂν ἐφαρμοζόταν ὡς γιατρικὸ ἔκανε τὴν ἀρρώστια νὰ χειροτερεύει. Τότε κλήθηκαν διάσημοι γιατροὶ ἀπὸ παντοῦ, χωρὶς ἐπιτυχία. … Ἔχοντας φτάσει σὲ θανάσιμο στάδιο, ἡ νόσος ἐξαπλώθηκε στὰ κάτω μέρη τοῦ σώματος. Τὰ ἔντερά του βγῆκαν ἔξω καὶ τὰ ὀπίσθιά του σάπισαν. … καὶ σκουλίκια γεννήθηκαν μέσα στὸ σῶμα του … τὸ σῶμα του ἔγινε μιὰ μάζα διαλυόμενη. … Διαφορετικὰ μέρη τοῦ σώματος εἶχαν χάσει τὴ φυσική τους μορφή. Τὸ πάνω μέρος ἦταν ὑγρό, πενιχρὸ καὶ καταβεβλημένο, καὶ τὸ φρικτὸ στὴν ὄψη δέρμα του εἶχε χωθεῖ βαθιὰ ἀνάμεσα στὰ κόκκαλα, ἐνῶ τὸ κάτω μέρος τοῦ σώματός του, διογκωμένο σὰν φούσκα, δὲν φαινόταν νὰ ἔχει ἀρθρώσεις. Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν μέσα σὲ ἕνα πλῆρες ἔτος … Μέσα στὰ διαλείμματα τῶν τρομερῶν πόνων … ἐξέδωσε τὸ ἀκόλουθο ἔδικτο

σάρωση2706

σάρωση2707

σάρωση2708

 

 

 

 

galerius_bust

antioch_ric_009vthessalonica_arch_galerius_se_l_3bsmall_arch_galerius_mus_theski_galerius

Σὲ λίγες μέρες ἡ τρομερὴ ἀρρώστια τὸν καταβρόχθισε. Πεθαίνοντας, παρέδωσε στὸν Λικίνιο, ὡς προστάτη, τὴ γυναίκα του καὶ τὸ γιό του.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμαίοι, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Σώτη, πολὺ ἀργά

Εἶδα τὴν «ἐκδήλωση» ποὺ ἔκαναν κάποιοι ἄγνωστοι, ἔπειτα ἀπὸ τὴ μήνυση ποὺ τῆς ἔκανε γνωστὸς ἀντιρατσιστής. Κάποιοι ἄλλοι ἔκαναν ἀναφορὰ στὸ facebook ἐναντίον τῆς «ἐκδήλωσης». Ἄραγε θὰ γίνει; Θὰ ἔρθουν καὶ Μουσουλμάνοι ὑφιστάμενοι «καταπίεση καὶ ρατσισμό» (ἄσχετα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη «ἐκδήλωσης») στὴν ἐκδήλωση ἔξω ἀπὸ τὰ δικαστήρια; Κάποτε δὲν θὰ ὑπάρξει ἀρχὴ καὶ γιὰ τέτοια πράματα;

Ὅταν ἦρθαν νὰ χλευάσουν τοὺς Χριστιανούς, ἡ Σώτη δὲν μίλησε, γιατὶ δὲν ἦταν Χριστιανή. Ὅταν ἦρθαν νὰ χλευάσουν καὶ νὰ ποδοπατήσουν τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, ἡ Σώτη δὲν μίλησε, γιατὶ βασικὰ ἔγραφε τὸ Γιὰ τὴ Σημαία καὶ τὸ Ἔθνος.

Τί τὰ θές, Σώτη, ἂς πρόσεχες νὰ μὴν ἔθρεφες τὶς ὀχιὲς τῶν ἐθνοφάγων καὶ τῶν ἀντιφὰ νῦν φιλομουσουλμάνων στὸν κόρφο σου. Ὅταν κάποιοι στά ‘λεγαν, γινόσουν περιζήτητη ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους. Τώρα, εἶναι ἀργὰ νὰ παραστήσεις τὴν Ζὰν Ντ’ Ἄρκ. Δὲν ἀποκλείεται νὰ φᾶς καμμιὰ καταδίκη μὲ ἀναστολή, καὶ νὰ πιάσεις τὸ ὑπονοούμενο. Καὶ ἴσως κατόπιν νὰ τὸ βουλώσεις μέσα στὸ φόβο καὶ τὰ γηρατιά σου. Ἐκτὸς κι ἂν καταρριφθεῖ ὁ νόμος ἢ νὰ ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς «κακούς» (κι ὄχι π.χ. γιὰ τοὺς ἀρνητὲς τῆς Ποντιακῆς Γενοκτονίας).

(Υ.Γ. Ἡ ἐναλλακτικὴ περίπτωση, νὰ ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς κακούς, ἐπιβεβαιώνει μιὰ διαχρονικὴ κονδυλικὴ θέση: Οἱ Ἰδέες [περὶ Ἐλευθερίας τοῦ Λόγου, Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης κ.λπ.]  δὲν εἶναι Περιεχόμενα, δηλαδή δὲν τὶς ἐννοοῦν στ’ ἀλήθεια αὐτοὶ ποὺ τὶς  κραυγάζουν καὶ τὶς ἐπικαλοῦνται ψύχραιμα, ἀλλὰ Σύμβολα-Λάβαρα κατὰ τοῦ Ἐχθροῦ, ὄργανα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Ἐχθροῦ)

Εἶναι γεγονὸς ὅμως ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου σταδιακὰ ἐξαφανίζεται. Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δεῖ, μπερδεύει ἕνα ἱστολόγιο ἢ τὴν παρέα του μὲ τὸν δημόσιο λόγο. Σταδιακά, μπαίνουμε σὲ καινούργια ἐποχή. Ἐνδιαφέρουσα, καὶ ἴσως ὄχι μὲ κακὸ τέλος. Ἄλλωστε, κατὰ τὸ ἔτος 350 τίποτε δὲν ἔλεγε ὅτι τὸ ἔτος 400  τὰ προβλήματα κι οἱ ἐχθροὶ ποὺ κυριαρχοῦσαν τὸ 350 θὰ εἶχαν ἐξαφανιστεῖ καὶ κατανικηθεῖ.

Σώτη

 

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

♪ Τὶς Κυριακὲς ἀπὸ ♫ νωρὶς στὴν ἐκκλησία ♫ …

Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἀμέσως μόλις κατέστρεψε τὴν κυριακάτικη ἀργία δημοσίευσε νομοσχέδιο γιὰ νὰ δηλώνεις ὅ,τι «κοινωνικὸ φύλο» γουστάρεις ὅτι εἶσαι. Ἀπὸ πλατανόφυλλο ὣς ὅ,τι ἄλλο φαντασιώνεσαι.

Αὐτὰ τὰ δύο πράγματα, αὐτὲς οἱ δύο στοχεύσεις, πᾶνε μαζί, δηλαδή. Ἱστορικά. Καὶ δὲν εἶναι ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Εἶναι ὅλη ἡ Ἀριστερά, εἶναι κάθε Ἀριστερά (κόκκινη ἐργασία-σταχανοβίτες), ἀπὸ ἀναρχικοὺς καὶ ψεκασμένους κινηματικοὺς ἄθεους τῆς πιάτσας ὣς σταλινικοὺς  καὶ πεπολιτισμένους τῶν σαλονιῶν:

Ὅποιος κοιμᾶται ἄθεος ἐπαναστάτης, ξυπνᾶ ὡς «σεξουαλικὰ μειονοτικὸς» τὴν Κυριακὴ πρωὶ (χαράματα!) γιὰ νὰ πάει τρέχοντας νὰ δουλέψει στὴ γαλέρα.

Χωρὶς νὰ ξεχνᾶμε τοὺς τίμιους σκεπτικιστὲς-ἄθεους, αὐτοδημιούργητους δουλευταράδες ἢ κουστουμάτους νεοφιλελεύθερους, Δεξιούς.

Τροποποιώντας ρήση τοῦ Χρυσόστομου: Ἂν ὅλοι ἦταν Χριστιανοί, κανεὶς δὲν θὰ ψώνιζε τὶς Κυριακές, καὶ τὰ καταστήματα δὲν θὰ ἄνοιγαν ποτὲ τὴν ἡμέρα αὐτή.

Ὅσοι εἶναι ἄθεοι -ἀκόμη καὶ οἱ φιλορθόδοξοι- δὲν μποροῦν νὰ τὸ καταλάβουν, γιατὶ ἔχουν μόνοι τους βουλώσει τὰ αὐτιά τους. Ἀκοῦνε μόνο ὁρισμένες ἀπὸ τὶς νότες τῆς μελωδίας τοῦ τίτλου στὴν ἀνάρτηση.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Καισάρειον

Τὸν 10ο αἰ., ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Sa‘id ibn al-Batnq (Εὐτύχιος) ἀναφέρει πῶς ἔγινε ἡ μετατροπὴ τοῦ Καισαρείου στὴν Ἀλεξάνδρεια (ναοῦ τῆς αὐτοκρατορικῆς λατρείας κι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κτήρια τῆς πόλης) σὲ ἐκκλησία (PG 111, 1005A-B, μετάφραση) ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλέξανδρο (313-328) λίγο μετὰ τὸ 324.

There was at Alexandria a great temple that Queen Cleopatra had built in honor of Saturn, inside which was kept a large bronze idol which was called Mika’il.  The inhabitants of Alexandria and Egypt were accustomed, every twelve month of Hathor, i.e. Tishrin ath-Thani (27), to celebrate, in honor of this idol, a great festival during which they offered many sacrifices.  When he became Patriarch of Alexandria and having everywhere publicly professed the Christian religion, Alexander decided to destroy the idol and to put an end to the sacrifices. But since the people of Alexandria objected, he tricked them by saying: “From this idol can be expected neither utility nor profit. I would suggest, therefore, that you celebrate this feast in honor of the angel Michael and offer him these sacrifices that you may intercede for you before God, and so benefit you better than this idol.”  Having them willingly accepted his words, [the patriarch] demolished the idol and put up a cross, and he called the temple “the church of [St] Michael” which is the church now called ”al-Qaysariyyah”, which was burned and destroyed at the time of entry into Alexandria of Magharibah. The festival and sacrifices were thus dedicated to the archangel Michael.  Even today the Copts of Alexandria and Egypt are accustomed to celebrate on this day the archangel Michael, cutting the throat of many animals in his honour.

Τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἵχνη ἀλήθειας εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ θυσίες Χριστιανῶν τῆς Αἰγύπτου πρὸς τιμὴ τοῦ ἀρχάγγελου Μιχαήλ, ἀφοῦ ὁ Εὐτύχιος γράφει ὅτι γίνονταν τὸν 10ο αἰ. θυσίες. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι παραμύθια. Πηγὲς τοῦ 4ου αἰ. ἀναφέρουν ὅτι ὁ Κωνστάντιος χάρισε τὸ Καισάρειο στὸν ἀρειανιστὴ Πατριάρχη Γρηγόριο (339-346) ὡς ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ κτήριο ἔγινε ἐκκλησία μόνο ἐπὶ Μεγάλου Ἀθανάσιου, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Γρηγόριου (τὸ 354). Βλ. Ἀθανασίου, Ἀπολογία πρὸς τὸν βασιλέαν Κωνστάντιον, ἔκδ. J.-M. Szymusiak, Παρίσι 1958, 102.1-104.8.

Οἱ ἐκχριστιανισμένες θυσίες δὲν εἶναι σπάνιο φαινόμενο, χωρὶς νὰ εἶναι γενικευμένο. Ἁπλά, οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἔβαλαν μαχαίρι σὲ κανενὸς τὸ λαιμὸ προκειμένου νὰ θυσιάσει ἢ νὰ λιβανίσει, ἐνῶ στοὺς Χριστιανοὺς ἔβαλαν τὸ μαχαίρι στὸ λαιμὸ καὶ τοὺς ἔσφαζαν οἱ Ἐθνικοὶ προκειμένου οἱ Χριστιανοὶ νὰ θυσιάζουν στοὺς θεούς, καὶ οἱ Χριστιανοὶ -πολὺ καλὰ κάνοντάς τους- σὲ ἀνταπόδοση, χωρὶς ἀνθρωποσφαγές, ὅμως, τοὺς ἀπαγόρευσαν νὰ θυσιάζουν στοὺς θεούς.

Τὰ λέω αὐτὰ γιατὶ διαβάζω ὅτι οἱ -προφανῶς ἄθεοι (τόσο, ὥστε δὲν ἔχει νόημα νὰ τὸ ποῦν) καὶ προφανῶς μεταμοντέρνοι- φιλόζωοι ἐκνευρίστηκαν ἐπειδὴ ταῦρος θυσιάστηκε χωρὶς ἀναισθησία ἀπὸ Χριστιανοὺς στὴ Λέσβο στὰ πλαίσια κάποιας γιορτῆς. Θυσίες ζώων ἔκαναν καὶ στὸ χωριό μου, τοῦ Ἅη Θανάση (2/5).

Τοὺς ζωόφιλους ἐνοχλεῖ ὅτι ὁ ἄνθρωπος σφάζει καὶ τρώει ζῶα. Μόνο ἡ τίγρη ἔχει τέτοιο δικαίωμα, νὰ ξεσκίζει τὶς ζωντανὲς σάρκες τοῦ θηράματός της καὶ νὰ τοῦ προκαλεῖ ἀφόρητο πόνο. Ὅλα κι ὅλα, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ζῶο, ἔχει καὶ ψυχὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαγορεύεται νὰ τρώει κρέας καὶ νὰ σφάζει ζῶα. Τί σημασία ἔχει ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ τρώει κρέας προτοῦ κἂν γίνει ἄνθρωπος; Νὰ τὸ κόψει, τώρα, ἢ νὰ χυμάει σὰν τὴν τίγρη καὶ νὰ δαγκώνει ἀγελάδες, γουρούνια, κοτόπουλα κ.λπ.

Τελικά, τί σᾶς ἐνοχλεῖ, ἐσᾶς, τοὺς μὴ Χριστιανοὺς καὶ πιὸ πολιτισμένους:

α) σᾶς ἐνοχλεῖ περισσότερο ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς «ἀπαγόρευσε τὶς θυσίες» ἢ ποὺ τὶς συνεχίζει (σὲ μικρότερη κλίμακα); Νὰ κάνουν ἢ νὰ μὴν κάνουν οἱ Χριστιανοὶ θυσίες ζώων; Ποιὸν νὰ πρωτοϊκανοποιήσουμε; Τοὺς Νεοπαγανιστές, ποὺ κλαῖν ὅτι πάψαμε τὶς θυσίες καὶ καταστρέψαμε τοὺς βωμούς; Τοὺς ἀναζητῶντες τὴ συγγένεια μὲ τὴν Ἀρχαιότητα ἀρχαιοκεντρικούς; Τοὺς κοσμικοὺς σκέτα ἀντιχριστιανούς; Ἢ μήπως νὰ τοὺς γράψουμε ὅλους στὰ παληά μας τὰ παπούτσια;

β) σᾶς φαίνεται ὅτι στὴν Ἀρχαιότητα οἱ Ἐθνικοὶ, ὁ Ἰούλιος Καίσαρας, ὁ Ἰουλιανὸς κ.λπ. θυσίαζαν μὲ ἀναισθησία; Μήπως ἦταν βάρβαροι κι ἀπολίτιστοι; Δὲν εἶχαν ἀνέλθει στὶς ἀνώτερες σφαῖρες τοῦ Ἰνδουισμοῦ καὶ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ;

γ) Μὲ τὶς θυσίες ζώων κατὰ τὶς γνωστὲς ἰσλαμικὲς ἑορτὲς θὰ ἐπαναστατήσετε καὶ θὰ κάνετε καταγγελία, ἢ οἱ Μουσουλμάνοι δὲν ἀστειεύονται; (εἶναι γνωστὸ τὸ ἔθιμο τῶν θυσιῶν).

Posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός | Tagged , , | Σχολιάστε

March for J. Robert Oppenheimer

Ἡ παρέλαση τῶν ψεκασμένων ἐπιστημόνων. Ἔγινε πρόσφατα στὶς ΗΠΑ.

Ὑποτίθεται ὅτι συνίσταται σὲ διαμαρτυρίες γιὰ περικοπὲς στὴν ἔρευνα. Ἀλλὰ φοβᾶμαι ὅτι συνίσταται καὶ σὲ ἄλλα πράγματα, ποὺ δὲν λέγονται ἀλλὰ συμβαίνουν.

Σὲ τί συνίσταται; Στὴν ἐκμετάλλευση τῆς ἐπιστημονικῆς ἰδιότητας χάριν πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν στοχεύσεων μὲ στόχο ἀτομικὴ ὠφέλεια ἀλλὰ καὶ ὠφέλεια τῆς συντεχνίας.

Πῶς γίνεται αὐτό; Μέσῳ τῆς ἰδέας ὅτι ἡ γνώμη τοῦ ἐπιστήμονα γιὰ ζητήματα ἐκτὸς τῆς ἐπιστήμης του ἀξίζει περισσότερο ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι καλὸς στὴν ἐπιστήμη του. Ἀλλὰ τότε, κι ἕνας ποδοσφαιριστὴς ἢ μανεκὲν ἔχει ἄποψη γιὰ τὸ α ἢ τὸ β τὴν ὁποία ἀξίζει νὰ προσέξουμε. Παρομοίως, μέσῳ τῆς ἄποψης ὅτι π.χ. ὁ γιατρὸς ἔχει καλύτερη ἄποψη γιὰ τὴν πολιτικὴ γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τοῦ Κράτους ἐπειδὴ εἶναι γιατρός. Καταφανὲς ψέμα, ἀφοῦ ἕνας ἄριστα καταρτισμένος γιατρὸς καὶ ὁ καλύτερος χειρουργὸς δὲν ἀποκλείεται νὰ παίρνει φακελάκι ἢ νὰ ὑποστηρίζει μιὰ κακὴ πολιτικὴ γιὰ τὴν ὑγεία ἁπλῶς ἐπειδὴ αὐτὴ συμφέρει οἰκονομικὰ τὸν ἴδιο.

Καὶ πῶς ἀλλιῶς γίνεται; – Μέσῳ τῆς δημιουργίας ἀξιολογικὰ μὴ οὐδέτερων θεωρητικῶν ἐπιστημῶν (ἢ σχετικῆς τροποποίησής τους), ὅπως ἡ Κοινωνιολογία καὶ ἡ Πολιτικὴ Ἐπιστήμη. Μὲ αὐτὲς ὁρίζεται τὸ πολιτικὰ ὀρθό, καὶ ἀναπόδεικτες ἀοριστολογίες ὅπως ἡ Πρόοδος καθίστανται ὅροι-ἐργαλεῖα τῶν «ἐπιστημονικῶν» αὐτῶν ἀναλύσεων. Μὲ ἄλλα λόγια: πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ πορίσματα τῶν ἐπιστημῶν αὐτῶν (ὅπως καὶ τῆς Ψυχολογίας) ἀκριβῶς ὅπως ἀντιμετωπίζουν τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις οἱ ἄθεοι.

Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Μέσῳ θετικῶν ἐπιστημόνων ποὺ ἐρευνοῦν καὶ ἀποφαίνονται γιὰ ἀναπόδεικτα ζητήματα, ὅπως τῆς αὔξησης τῆς μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας ἐξαιτίας τοῦ τάδε ἀνθρωπογενοῦς αἰτίου ἢ περὶ τῆς ὕπαρξης θεοῦ κ.λπ. κ.λπ., ὥστε τὸ χρησιμοποιούμενο κύρος τῆς θετικῆς ἐπιστήμης νὰ καθιστᾶ ἀκλόνητη ἀλήθεια κάτι ποὺ ξεπερνᾶ τὶς τωρινὲς ἐπιστημονικὲς δυνατότητες. Πρακτικὸ ἀποτέλεσμα; Ἀντὶ γιὰ τὶς (ὄντως ἐπιβαρυντικὲς περιβαλλοντικά) ἐξορύξεις λιγνίτη-πετρελαίου, τὰ «κονομᾶνε» οἱ ἐπιδοτούμενες μὲ τὰ λεφτὰ ὅλων «πράσινες» ἑταιρεῖες ποὺ κατασκευάζουν ἀέρα κοπανιστό, τὶς κοστοβόρες καὶ μὴ παραγωγικὲς ἀνεμογεννήτριες (αἰσθητικὰ ἄθλιες πάνω στὰ βουνά μας) κι ἔχουν συμβουλάτορες καὶ «ἐπιστήμονες» ὡς δημοσιοσχεσίτες, τοὺς ὁποίους κατόπιν ἐπιδοτοῦν γιὰ τὴν «ἔρευνα» τοῦ ἀέρα ἢ τοὺς προωθοῦν σὲ θέσεις στὰ Ὑπουργεῖα.

Τί κατορθώνει; Νὰ προετοιμάζει μιὰ ἀκόμη («ἀριστερὴ» ἢ ἀριστερή) ἐκδοχὴ τοῦ ἐλιτισμοῦ. Ὅπως οἱ νεοφιλελεύθεροι ἔχουν τοὺς «τεχνοκράτες» ἔτσι ἡ ἀριστερά, ποὺ παλιότερα εἶχε τοὺς «γνῶστες τῆς πολιτικῆς» (ἀριστεριστές-μαοϊκούς), ἔχει τοὺς «ἐπιστήμονες». Αὐτοὶ δὲν εἶναι τριτοκοσμικοὶ «χασάπηδες» καὶ δρ Μένγκελε οὔτε ψυχροὶ «τεχνοκράτες»: Εἶναι μὲ ἀνθρώπινο προσωπεῖο, νοιάζονται γιὰ τοὺς «ἀποκλεισμένους», τοὺς ΛΟΑΤ, τοὺς Μουσουλμάνους. Γιὰ τὸν μέσο ἄνθρωπο, μὲ δυὸ λόγια. Γιὰ τὴν Ἀνθρωπότητα στὸ σύνολό της.

Πόση σχέση μὲ τὴν ἐπιστήμη ἔχουν; Ὅση αὐτὸς ποὺ νομίζει ὅτι ἕνα ἐπιστημονικὸ σύγγραμμα περὶ δηλητηρίων σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς βάλει ὅλους νὰ αὐτοδηλητηριαστοῦμε ἢ νὰ δηλητηριάσουμε τὸν μισητὸ συνάδελφό / ἀφεντικό μας.

As the marchers trekked shoulder-to-shoulder toward the Capitol, the street echoed with their calls:…as well as their chants celebrating science, “Who run the world? Nerds,” and “If you like beer, thank yeast and scientists!”:

Τὸ γρύλισμα καὶ ἡ μνησικακία τῶν «φυτῶν». Τί χρειάζονται οἱ ἐκλογές, λοιπόν; Νόμιζα κι ὅτι οἱ καλόγεροι τοῦ μεσαίωνα ἔφτειαχναν τέλειες μοναστηριακὲς μπύρες… Tip: Τὰ ψυχοπαθὴ αὐτὰ «φυτὰ» ποὺ τσιρίζουν ὅτι «διατηροῦν ἐν λειτουργίᾳ τὸν κόσμο» κάνουν τὴν ταύτιση Ἐπιστήμονας = Ἐπιστήμη. Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ εἰσέβαλαν σὲ μιὰ ἐκκλησία διακηρύσσοντας τὴ Λατρεία τῆς Ἐπιστήμης (ὅπως τοῦ Λόγου, παλιά).

[…] dozens of demonstrators from the march holding signs, including one that said, “Stop denying the earth is dying,”:

Τὸ 99% τῶν εἰδῶν ποὺ ἔχουν ὑπάρξει ἀπὸ τότε ποὺ ἐμφανίστηκε ἡ ζωὴ στὸν πλανήτη, ἐξαφανίστηκε λόγῳ τῆς Εξέλιξης, ἀλλὰ «ἡ Γῆ πεθαίνει!» σὲ 3, 2, 1, 0 δευτερόλεπτα. (Τὸ ποσοστὸ αὐτὸ τὸ θυμοῦνται τὰ «φυτὰ» μόνο ὅταν θέλουν νὰ ἐπιχειρηματολογήσουν κατὰ τοῦ «λίαν καλά» τῆς Γένεσης.)

[…] Dr. Oreskes said the closest parallel to Saturday’s protests were the demonstrations for nuclear disarmament in the 1950s and ’60s. But scientists were then marching against the use of science to build weapons of mass destruction:

Νόμιζα ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀσχολεῖται μὲ τὴν ψυχρὴ καὶ οὐδέτερη Γνώση, κι ὅτι ὅποιος ἐπιστήμονας ἔχει κοινωνικὲς εὐαισθησίες τὶς ἔχει ἐξωεπιστημονικά. Σὰν τὸν ἐπιστήμονα ποὺ βρῆκε τὴν ἀτομικὴ βόμβα. Δὲν ἔφταιγε ἡ ἐπιστήμη (ἡ πλατωνικὴ Ἰδέα τῆς Ἐπιστήμης), ὁ ἐπιστήμονας ἔφταιγε, ὡς κοινωνικὸ ὄν.

Στὴν Νεοελλάδα, δὲν ἔχουμε ἀκόμη τὰ ἐπιδοτούμενα μὲ Phd νὰ διαδηλώνουν. Ἔχουμε ὅμως ἀφενὸς καὶ στὸ διαδίκτυο τὰ μπλὸγκ τῆς τελευταίας δεκαετίας, ποὺ σὰν θετικιστὲς τοῦ 19ου αἰ. φτιάχνουν πολέμους Θρησκείας-Ἐπιστήμης εἴτε γιὰ νὰ σώσουν τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ βόθρο ποὺ οἱ ἐπιστήμονες δημιούργησαν (βόμβες, χημικά) εἴτε νὰ ἀποφανθοῦν (ὡς κομπλεξικοὶ πτυχιοῦχοι τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν; ) ὅτι ἡ ἀξιολογικὰ οὐδέτερη Ἐπιστήμη ὑποκαθιστᾶ (!) τὴ φιλοσοφία, τὴ μεταφυσικὴ καὶ τὴ θρησκεία (κι ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι περιττά). Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι αὐτὰ τὰ ἔξυπνα ὄντα τῶν ἱστολογίων εἶναι ἄθεοι ποὺ παράλληλα ἀγνοοῦσαν τὸ γεγονὸς ὅτι φημισμένοι ἄθεοι ὅπως ὁ Διογένης Κυνικὸς κορόιδευαν τὴν Ἐπιστήμη. Ἀφετέρου, κάτι γίγαντες τοῦ πνεύματος, σὰν τὸν Νανόπουλο (τύπου Χώκινγκ, ποὺ κάθε τρεῖς καὶ λίγο κάνει διάγγελμα περὶ UFO καὶ Θεοῦ), ποὺ κάθε μιὰ στὰ δέκα χρόνια πετᾶνε τὴν ἀποψάρα τους γιὰ τὸ «Ψ» βασισμένοι στὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση ποὺ ἀπολαμβάνουν λόγῳ τῆς ἐπαγγελματικῆς τους ἐνασχόλησης μὲ τὸ «ὄχι Ψ ἀλλὰ Χ».

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Αριστερά, Δύση, επιστήμη, κοινωνία, οικολογία, οικολογίες | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων

Εύγε λοιπόν στην Εισαγγελία που αντέδρασε στο αίσχος. Και ντροπή σ’ όλους και σ’ όλες αυτές που τόσα χρόνια το ανέχονται και το συγκαλύπτουν

γράφει ὁ Κ. Κουτσουρέλης γιὰ τὶς κλειτοριδεκτομὲς στὴν Ἑλλάδα μεταξὺ τῶν «προσφύγων» καὶ τὴν παρέμβαση τοῦ Εἰσαγγελέα.

Εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς μάχες «γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων». Γιὰ νὰ «ρίξουμε μιὰ τουφεκιά», ὅτι «δὲν ἀνεχτηκε ἡ εὐρωπαϊκὴ Πολιτεία» κ.λπ. κ.λπ. Καὶ γιὰ νὰ μὴν μᾶς πεῖ κανεὶς ὅτι δὲν κάναμε τὸ χρέος μας νὰ ἀνυψώσουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπότητας. Γελᾶνε καὶ οἱ πέτρες, τὰ λιθάρια.

Ἡ μάχη ὅμως εἶναι χαμένη ἀκόμα καὶ μ’ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις (δὲν ἐννοῶ «μὲ κάθε προϋπόθεση», βεβαίως). Ἂς ποῦμε, ἡ ἀφελὴς ἄποψη ὅτι ἐφόσον οἱ Μουσουλμάνοι ἀποδέχονται τὰ νεωτερικὰ πολιτισμικὰ κεκτημένα καὶ ἐφόσον τηροῦν τὶς διατάξεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομικοῦ πολιτισμοῦ τότε δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα (νὰ εἰσέρχονται καὶ) νὰ παραμένουν στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο, -αὐτὴ ἡ ἄποψη παραγνωρίζει ὅτι ἡ ὑπερσυγκέντρωση καὶ μόνιμη διαβίωση Μουσουλμάνων στὴ Δύση, ἐν εἴδει ἀποικιῶν, καθιστᾶ ἀπὸ μόνη της ἐκ τῶν πραγμάτων ἀδύνατη τὴν υἱοθέτηση τῶν εὐρωπαϊκῶν «κεκτημένων» ἀπὸ τοὺς ἐν Δύσῃ Μουσουλμάνους: Μέσα στὶς κυψέλες-ἀποικίες αὐτὲς δὲν ὑπάρχει οὔτε λόγος οὔτε ἀνωτέρα βία ἱκανὴ νὰ ἀλλάξουν οἱ ἀραβικές, ἀφρικανικὲς καὶ ἀφγανικὲς κοινωνικὲς συνήθειες τοῦ χωριοῦ προέλευσης. Ὅλα γίνονται ὅπως στὴν χώρα προέλευσης. Κι ἂν κάποιος ἀντιπροτείνει τὴ διασπορά, τὴν «ἀντιγκετοποίηση», πάλι σφάλλει: Ὅσοι ζοῦν σὲ περιοχὲς μὲ μουσουλμανικὸ στοιχεῖο εἴτε θὰ πληρώσουν κάποιο «χαράτσι» (π.χ. «σεμνὴ ζωὴ» ἰσλαμικῶς νοουμένη) εἴτε θὰ ἐξισλαμιστοῦν. Εἴτε θὰ φεύγουν πρὸς περιοχὲς ἀπαλλαγμένες ἀπὸ ἰσλαμικὸ ἔλεγχο. Ἄρα, ἡ δημιουργία γκέτο εἶναι ἀναπόφευκτη. Ἐξαιτίας τῶν ἴδιων τῶν ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν. Ἄρα κι ὁ ἔλεγχος τῆς κάθε «κλειτοριδεκτομῆς» εἶναι ἀδύνατος.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύεται ὅτι μέσῳ ποινῶν θὰ συνετιστοῦν νὰ μὴν κάνουν κλειτοριδεκτομή. Εἶναι ὅτι οἱ ποινὲς δὲν μποροῦν νὰ ἐφαρμοστοῦν σὲ 5, 10, αὔριο 40-50 ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. Δὲν μπορεῖς νὰ τρυπώσεις στὰ σπίτια καὶ τὰ κοτέτσια δεκάδων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων. Δὲν μπορεῖς νὰ φυλακίσεις 20 ἑκατομμύρια μπουργκοφοροῦσες. Οὔτε νὰ ὁρίσεις δικάσιμο γιὰ 20 ἑκατομμύρια ἄντρακλες ποὺ παντρεύουν στὰ κρυφὰ τὰ ἀνήλικα (10-15 ἐτῶν) κορίτσια τους καὶ δέρνουν τὴ γυναίκα τους. Μόνο ἕνας πολὺ αἰσιόδοξος ἄνθρωπος πιστεύει τὸ ἀντίθετο. Χαίρομαι ποὺ ὑπάρχουν τόσο αἰσιόδοξοι ἄνθρωποι.

Posted in Δύση, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , , , | 15 Σχόλια

Συντηρητικά

το ότι ο κόσμος είναι πολύπλοκος και δεν φτιάχνει με μία κίνηση είναι επιχείρημα των συντηρητικών έναντι των προοδευτικών που πωλούσαν ουτοπίες. Τώρα έρχονται οι προοδευτικοί να μάς πουν ότι οι ‘λαϊκιστές» δεν λαμβάνουν υπόψη τους την πολυπλοκότητα της παγκοσμιοποίησης. Δηλαδή επειδή πέρασαν στην εξουσία και οι μαγικές τους κινήσεις αποδείχθηκαν καταστροφικές, υιοθετούν το συντηρητικό επιχείρημα. Η διαφορά όμως είναι η εξής:
το επιχείρημα του περισσότερο συντηρητικού στον περισσότερο προοδευτικό είναι «γιατί να αλλάξουμε κάτι που λειτουργεί;»
το επιχείρημα του προοδευτικού (σοσιαλφιλελεύθερου) στον Χ που τον απειλεί είναι «γιατί να αλλάξουμε κάτι που δεν λειτουργεί;»

Πηγή

Καταρχήν, σωστό. Ὡστόσο, κι ὁ Βαρουφάκης καὶ οἱ δραχμολάτρες ἔθεσαν τὸ ἴδιο ἐρώτημα, ὡς προοδευτικοὶ καὶ λαϊκιστές: Γιατί νὰ μὴν βγοῦμε ἀπὸ τὸ εὐρώ; ξεχνώντας πὼς ὅ,τι γίνεται δὲν ξεγίνεται εὔκολα (καμμιὰ φορά, δὲν ξεγίνεται ποτές). Πώς, δηλαδή, ἡ εἴσοδος στὸ εὐρὼ ἦταν καταστροφική, ἀλλὰ ἡ καταστροφή (στὴν παραγωγή, τὸν καταναλωτισμό κ.λπ.) ποὺ προκάλεσε μόνιμα τὸ εὐρὼ ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν εὐρωζώνη ἐλαφρὰ τῇ καρδίᾳ.

Συμπλήρωση τοῦ συντηρητισμοῦ: «Δὲν ἀλλάζουμε παρὰ μόνο τὰ πράγματα ἐκεῖνα ποὺ μποροῦμε εὔκολα νὰ τὰ ξαναφέρουμε στὴν πρότερη κατάσταση, δηλαδὴ μόνο ἐφόσον δὲν θὰ προκαλέσουμε ἀκόμη μεγαλύτερη καταστροφὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἀναμένεται ὅτι μὲ ὁρισμένο χρονικὸ ὁρίζοντα θὰ προκαλέσει ἡ συνέχιση τῆς παρούσας κατάστασης«.

Posted in φιλοσοφίες | Tagged | Σχολιάστε

Σμύρνη, 2-5-1919

Ἕξι αἰῶνες.

assets_large_t_420_3477168_type13145

Συνέχεια

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Δὲν θέλουμε θλιμμένους στὴ γιορτή μας

Ἡ θλίψη δὲν γεννήθηκε μὲ τὸν καπιταλισμό, κι οὔτε θὰ ἐξαφανιστεῖ μαζί του. Ὅσοι ἔχουν ρίζες καὶ ἱστορία, ξέρουν. Ὅσοι  δὲν ἔχουν ἀλλὰ φύτρωσαν τὸν 19ο αἰ. στὶς πόλεις, ὑπενθυμίζουν μέσα στὸ χαρούμενο Μάη ὅτι Μέρα Μαγιοῦ μᾶς χάνουν (ὅπως λέει ὁ Χριστιανόπουλος, ὁ Ρίτσος ἔκανε ποίημα τὰ κύρια ἄρθρα τοῦ Ριζοσπάστη), κι ἂς νομίζουν ἀλλιῶς. Ἀντὶ γιὰ αὐτό, ὅμως, θὰ ἔπρεπε νὰ δοῦμε πῶς έβλεπαν π.Α. (πρὸ Ἀριστερᾶς) τὸν Μάη οἱ ἄνθρωποι. Τί σχέση ἔχει ἡ Φύση μὲ τὶς μηχανές, τοὺς χειριστές τους καὶ τὰ ἀφεντικά τους; Αὐτὸ τὸ τουρλουμπούκι ὅπου ἀνακατεύτηκαν ΗΠΑ, κρατικὸς καπιταλισμός (ΕΣΣΔ), κρατικοποίηση τῆς ἐπετείου (Μεταξᾶς), κρατικὸς συνδικαλισμός (μεταπολίτευση), βολικὸς ἀναρχοσυνδικαλισμός, μετακίνηση τῶν βιομηχανιῶν ἀπὸ τὴ Δύση στὸν Τρίτο Κόσμο; (Τουρλουμπούκι ποὺ ἐπιτρέπει σὲ ὅλους νὰ γιορτάζουν τὴν ἐργατικὴ Πρωτομαγιά.)

Αὐτά – χωρὶς νὰ μ’ ἀρέσουν καθόλου οἱ φιλελέδες, ποὺ ἀγανακτοῦν μὲ τὰ ΜΜΜ καὶ τὰ κρατικὰ ΜΜΕ ἐπειδὴ αὐτὰ δὲν δουλεύουν τὴν πρωτομαγιά.

Ἐμεῖς τὸν Μάη τὸν θέλουμε, γιατὶ ‘ναι σκανδαλιάρης, ποὺ σκανδαλίζει τὰ παιδιὰ κι ὅλες τὶς μαυρομάτες, κρασὶ τὸν Μάη μὴν πίνετε. Ἄιντε Μάη-Μάη μ’ χρυσομάη, τί μᾶς ἄργησες καὶ δὲ μᾶς φάνηκες, νὰ μᾶς φέρεις τὰ λουλούδια καὶ τὴν Ἄνοιξη, λούσου κι ἄλλαξι, λούσου κι ἄλλαξε, μπεΐναμ’, κοντά μου πλάγιασε…

Τώρα Μαγιά, τώρα δροσιά, βρὲ Γιαννάκη μου, βρὲ Κωνσταντάκη μου, τώρα τὸ καλοκαίρι, καλοκαιρνὲ μ’ ἀέρα. Τώρα φουντώνουν τὰ κλαριά, κι ἰσκιώνουν τὰ σοκκάκια. Τώρα κι ὁ ξένος βούλεται νὰ πάει στὰ δικά του. Νύχτα σελών’ τὸ μαῦρο του, νύχτα τὸ καλλιγώνει. Βάζει τὰ πέταλα ἀργυρά, καὶ τὰ καρφιὰ ἀσημένια. Καὶ τὰ καλλιγοσφύρια του ὅλο μαργαριτάρι. Κι ἡ κόρη ποὺ τὸν ἀγαπεῖ κι ἡ κόρη ποὺ τὸν θέλει, κρασὶ κρατεῖ στὰ χέρια της, ποτήρια τὸν κερνάει, κι ὅσα ποτήρια τὸν κερνάει τόσα λόγια τὸν λέει. Πάρε μ’ ἀφέντη, πάρε με, κι ἐμένα μὲ τ’ ἐσένα, καλοκαιρνέ μου ἀέρα…

Ἄνοιξαν τὰ δέντρα ὅλα καὶ πρασίνισαν, ἄνοιξε καὶ ὁ μπαξές μου καὶ πρασίνισε. Σέβηκα νὰ σεργιανίσω, μὲς στὸν γκιοὺλ μπαξέ. Βρίσκω κόρη ποὺ κοιμᾶται στὰ τραντάφυλλα…

Posted in παράδοση, Αριστερά, Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

29 Ἀπριλίου 1091

Στὴ μάχη τοῦ Λεβουνίου, στὸν Ἔβρο ἀπὸ τὴ μεριὰ τὴς ἀνατολικῆς Θράκης, ὅταν σὰν τανάλια ἔσφιγγαν τὴν Αὐτοκρατορία στὴν Εὐρώπη οἱ Πετσενέγκοι καὶ στὴν Μικρασία οἱ Τοῦρκοι, ἐξολοθρεύτηκαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς 80.000 Πετσενέγκους (τουρκικὸς λαός, ἐπίσης) ἀπὸ τὸν ρωμηὸ αὐτοκράτορα Ἀλέξιο Α’ Κομνηνό, καὶ ἡ χερσόνησος τοῦ Αἵμου ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ μιὰ ἀπειλὴ τὸ ἴδιο φοβερὴ μὲ τὴν σελτζουκική, ἀφοῦ οἱ Πετσενέγκοι σάρωναν τὰ πάντα στὸ πέρασμά τους ἀπειλώντας νὰ μετατρέψουν τὴν Αὐτοκρατορία σὲ ἕνα κρατίδιο γύρω ἀπὸ τὴν Προποντίδα.

Σὲ ἀνάμνηση τῆς ἐκμηδένισης τῶν Πετσενέγκων, ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης ἔφτιαξε καὶ τραγουδοῦσε τὸ ἑξῆς δίστιχο, ὅπως ἡ Κομνηνὴ τὸ παραθέτει:

Διὰ μίαν ἡμέραν Σκύθαι
τὸν Μάιον οὐκ εἶδον

(ὅπου Σκύθαι=οἱ Πετσενέγκοι)

Ἀλεξιάς, 249.9-11, 20 (Η’, 5, 7), ἔκδ. D. R. Reinsch & A. Kambylis:

Ἦν δὲ μηνὸς Ἀπριλλίου εἰκοστὴ πρὸς τῇ ἐννάτῃ, ἡμέρα Τρίτη δὲ τῆς ἑβδομάδος, ἔνθέν τοι καὶ παρώδιον τι οἱ Βυζάντιοι ἐπῇδον φάσκοντες ‘διὰ μίαν ἡμέραν Σκύθαι Μάιον οὐκ εἶδον’ […] καὶ γὰρ τὸ φρύαγμα τότε τῶν Ῥωμαίων καθεῖλε Θεός.

Ἂς τὸν θυμόμαστε, τὸν Ἀλέξιο ἐκεῖνο – τώρα ποὺ ἔχουμε γιὰ ἡγέτη ἕναν ἄλλο, ἀλλὰ κακόμοιρο, Ἀλέξιο, μὲ χαρακτηριστικὰ τούρκικο ὄνομα: Γιὰ νὰ συγκρίνουμε τὶς δυσκολίες, τοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ κατορθώματα τοῦ βυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὶς ἀτελείωτες σφαλιάρες καὶ κλωτσιὲς ποὺ στωικὰ κι ἀναπάντητα δέχεται ὁ ἐκβαρβαρισμένος, βυζαντινοφάγος, καὶ ἀρχαιόπληκτος – δυτικόπληκτος νεότερος Ἑλληνισμὸς ἐδῶ καὶ 100 χρόνια (στὸ χρονικὸ μισὸ τῆς ὑπόστασής του).

Νὰ θυμόμαστε τί ὑπερχιλιετεῖς καρποὺς ἀποδίδει ἡ μία ἀντίληψη τοῦ Ἑλληνισμοῦ (ἡ μὴ «ἀλλόκοτη») καὶ τί καρποὺς ἡ ἄλλη.

Ἂς τὸν θυμόμαστε –εἶναι ἡ ἐλάχιστη προϋπόθεση γιὰ νὰ μᾶς προκύψει κάποιος καινούργιος παρόμοιος.

220px-alexios_i_komnenos

alexius_i

original

Posted in Ιστορίες, Ρωμανία, Τούρκοι, Χερσόνησος του Αίμου, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Women under Arrest in a Christian Papyrus Letter

[ -ca.?- ] ἐγώ τε κ̣αὶ ο̣ἱ̣ | σὺν [ἐμοί σε προσ]α̣γορεύομ̣ε̣ν̣ | ἐν κ(υρί)ῳ. καθὼς δέ σοί ἐστιν |  πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς ἐν κ(υρί)ῳ βοηθ[εῖ]ν | καὶ ταύταις ἀγομέναις πρὸς τὸν ἐπίτροπον ἐπιδ\ώσε̣ι̣ς/ [τ]ὴ̣ν ἀγάπην̣ | σου, διʼ ὧν ἐὰν παράσχῃ αὐταῖς. | ἐρρῶσθαί σε εὔχομαι | ἐν κ(υρί)ῳ.

 

“I and those with [me] are greeting [you] in (the name of) the Lord. Just as it is your duty to help all the brothers in the name of our Lord, you shall give your love to these (sisters), too, who are being brought to the epitropos, through whatever you will offer them. I wish that you are well in the (name of the) Lord.”

Τέλη 3ου-ἀρχὲς 4ου αἰ.

It has been suggested that, based on the dating of this papyrus letter, the correspondence may reflect the circumstances of the Roman emperor Diocletian’s persecution of Christians. If that theory is correct—a fact that is not readily demonstrable—then these may have been Christian women who were possibly about to be imprisoned or severely persecuted, perhaps for not denouncing their faith.

Πηγή

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Ρωμαίοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἠλίας Κοτζαμάνης: Ὁ βυζαντινὸς κόσμος

Ἔκθεση τοῦ Ἠ. Κοτζαμάνη στὸ Βυζαντινὸ καὶ Χριστιανικὸ Μουσεῖο. Ἀπὸ 8/5 ὣς 2/6.

Υ.Γ.

Διαβάζω πολλὰ καὶ διάφορα ἀποδοκιμαστικὰ γιὰ τὴν ποιότητα τῶν παρακάτω ἔργων. Φοβᾶμαι ὅμως, καὶ κρίνοντας ἀπὸ τὶς γενικὲς ἰδέες ὅσων ἐκφέρουν τέτοιες ἀπόψεις, ὅτι καημός τους δὲν εἶναι ἡ κατώτερη ποιότητα ἀλλὰ ὅτι τὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο ἐδέησε, τόλμησε καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὸ Βυζάντιο (ἔστω, μὲ τὴ ματιὰ ἑνὸς σύγχρονου κι ἐρασιτέχνη καλλιτέχνη) ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται μόνο μὲ τὶς νεοκλασικιστικὲς παπαρδέλες τοῦ Ἑρμιτάζ (τί σχέση ἔχουν οἱ ζωγραφιὲς μὲ γελοῖες παχουλὲς τοῦ 18ου αἰ. σὲ ἕνα βυζαντινὸ μουσεῖο;) ἤ, ἀκόμη χειρότερα, μὲ μεταμοντέρνες σαχλαμάρες πρὸς τέρψη τῶν ἐκλεκτῶν μὲ σιχαμερὸ ἕως τρελὸ γοῦστο. Εἶναι ἡ θεματικὴ αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ: Ἀπεικονίζονται καὶ παρουσιάζονται στὸ κοινὸ τῆς Ἀθήνας οἱ «ἀείμνηστοι ἡμῶν Χριστιανοὶ αὐτοκράτορες τῆς Ἑλλάδος«, ὅπως τοὺς ἀναφέρουν τὰ Συντάγματα τοῦ 1821. Ἂν ἀντὶ γιὰ αὐτοὺς εἶχε σκέτα ἁγίους ἢ κώμικς μὲ τὴν ἴδια τεχνοτροπία, θὰ τοὺς ἄρεσε! Τὸ ζήτημα, ἑπομένως, δὲν εἶναι ἂν εἶναι μέτριες ἢ κακὲς οἱ ζωγραφιὲς αὐτὲς μὲ θέμα τὸ Βυζάντιο, ἀλλὰ ὅτι στὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο πρέπει νὰ προβάλλεται τὸ Βυζάντιο καὶ ὄχι κάτι ἄλλο. Βέβαια, ἡ δειλία τους μπορεῖ νὰ βρίσκει διάφορες προφάσεις. Καὶ θὰ βρίσκει, ἀντὶ ἔντιμα καὶ θαρραλέα νὰ προτείνουν νὰ γκρεμιστεῖ καὶ τὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο καὶ νὰ ξεγράψουμε τὸ Βυζάντιο, παρεκτὸς ὅταν πρόκειται γιὰ τὴν «βυζαντινὴ πολυπολιτισμικότητα».

Η Κοτζαμάνης Ιωάννης Κομνηνός

Η Κοτζαμάνης Θεοδώρα

Η Κοτζαμάνης Κωνσταντίνος Θ Μονομάχος

Posted in Ρωμανία, ζωγραφική | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἀδιέξοδα Γαλλικά

Θεωρητικά:

– Ἂν ὁ φασισμὸς εἶναι προϊὸν τοῦ καπιταλισμοῦ γιὰ νὰ διασωθεῖ ὁ δεύτερος, τότε εἶναι ἀδύνατον ἡ Λεπὲν νὰ ἀντιπαρατίθεται στὸν Μακρύ.

– Ἐναλλακτικά, ἡ Λεπὲν δὲν εἶναι φασίστρια ἢ ὁ φασισμὸς εἶναι μιὰ (πολὺ κακή, φυσικά) ἀντίδραση στὸν καπιταλισμό, κι ὄχι δημιούργημά του.

– Ὑπάρχει καὶ ἡ λύση ΤΠλαστήρας τί Παπάγος καὶ Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τὴν Συρία τὸ ἴδιο. Ἄλλωστε -γιὰ τοὺς ἐν Ἑλλάδι κομμουνιστὲς κι ἀριστεροὺς μιλῶ-, ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἐπαρχία, καὶ δὲν πρέπει νὰ κουράζει πολὺ τὸ μυαλό της.

Ἂς φρόντιζαν οἱ κραταιοὶ Μὰρξ-Ἔνγκελς νὰ προφητεύσουν περὶ φασισμοῦ. Φοβᾶμαι ὅμως ὅτι εἶχαν τὶς ἴδιες ἀπόψεις περὶ Μαύρων, Ἰουδαίων, Σ(κ)λάβων καὶ Δυτικῆς ἀποικιακῆς ἐξάπλωσης μὲ τὶς ἰδέες ποὺ εἶχαν φασίστες καὶ ἰμπεριαλιστές. Μόνο τὸν ἰσλαμικὸ πολιτισμὸ δὲν θαύμαζαν, πρὸς τιμήν τους.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση | Tagged , , | 2 Σχόλια

«Ἀνεκπλήρωτοι πόθοι»

Τοῦ Κ. Κουτσουρέλη

1. Ιστορικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας. Δεν υπάρχει. Της Ακαδημίας εδώ και δεκαετίες έχει κολλήσει στο γράμμα Δ. Τα λοιπά επίτομα λεξικά δεν αναπληρώνουν το κενό.

2. Εθνική Βιβλιογραφία. Δεν υπάρχει. Το εγχείρημα που ξεκίνησε ο Φ. Ηλιού αφορά τον 19ο αιώνα, οι υπόλοιπες προσπάθειες είναι σκόρπιες και ασύνδετες, η δε Βιβλιονέτ δεν έχει σχέση με επιστημονική βιβλιογράφηση.

3. Εθνικό Διαδικτυακό Αρχείο. Δεν υπάρχει. Μόνο ξένες υπηρεσίες καταγράφουν, πολύ ατελώς, τους ελληνόγλωσσους και ελληνόθεμους ιστότοπους. Αυτό σημαίνει ότι η ιστορική μνήμη του 21ου αιώνα βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα, σημαντικά τεκμήρια διαγράφονται ή απειλούνται με εξαφάνιση ανά πάσα στιγμή.

4. Θησαυρός Δημοτικών Τραγουδιών. Διακόσια χρόνια μετά τον Φωριέλ, όπως υπογράμμιζε πρόσφατα ο καθηγητής Σηφάκης, μια βάση δεδομένων που θα περιλάβει επιτέλους τα δεκάδες χιλιάδες άσματα και παραλλαγές, και τη σωζόμενη μουσική τους, δεν υφίσταται. Σε αντίθεση με όσα έχουν επιτύχει για τη δική τους κληρονομιά τόσες και τόσες άλλες χώρες.

5. Έκδοση, εκτέλεση και δισκογράφηση των έργων της ελληνικής λόγιας μουσικής. Εδώ κι αν υπάρχει έλλειμμα… Για κάποιους λόγους, οι ελληνικές ορχήστρες δεν καταδέχονται τους Έλληνες συνθέτες, σπανίως τους παίζουν και ακόμη σπανιότερα τους δισκογραφούν. Ακόμα και τον Σκαλκώτα, έπρεπε να βρεθεί η Εθνική Ορχήστρα της… Ισλανδίας για να ηχογραφήσει μερικά έργα του.

6. Άπαντα Νεοελλήνων συγγραφέων. Πλην ολίγων εξαιρέσεων –του Παπαδιαμάντη του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου λ.χ. ή των Κρητών της Αναγέννησης που επιμελήθηκε ο Στ. Αλεξίου– συγκεντρωτική, επιστημονικά καταρτισμένη και υπομνηματισμένη έκδοση των περισσότερων κορυφαίων μας συγγραφέων, από τους Διαφωτιστές ώς τον Παπαρρηγόπουλο και από τον Παλαμά ώς τον Καζαντζάκη, δεν υφίσταται. Πάμπολλα έργα, αλληλογραφίες, αρχεία παραμένουν ανέκδοτα ή αθησαύριστα ή κινδυνεύουν να χαθούν. Ένα παράδειγμα μόνο: Είκοσι επτά χρόνια μετά τον θάνατο του Ρίτσου, δεκάδες ποιητικές του συλλογές παραμένουν ανέκδοτες.

7. Μεταφράσεις Νεοελλήνων συγγραφέων στις σημαντικότερες ξένες γλώσσες. Τα πιο πολλά σημαδιακά έργα της λογοτεχνίας μας, ο Σολωμός λ.χ., είτε παραμένουν αμετάφραστα, είτε έχουν μεν μεταφραστεί αλλά ανεπαρκώς, είτε έχουν εξαντληθεί από καιρό και δεν διατίθενται στο εμπόριο. (Αντ’ αυτών, το ΕΚΕΒΙ, όσο υπήρχε, σπαταλούσε αφειδώς εκατομμύρια στις Διεθνείς Εκθέσεις – 11.000.000 ευρώ μάς κόστισε μόνο εκείνη της Φρανκφούρτης του 2001).

8. Μεταφράσεις ξένων κλασσικών στη γλώσσα μας. Όσο κι αν έχουν γίνει μεγάλες πρόοδοι τις τελευταίες δεκαετίες, η λίστα εδώ παραμένει τεράστια. Για να δει κανείς ποια κορυφαία έργα της Δυτικής φιλοσοφίας δεν έχουν ποτέ μεταφραστεί στα νέα ελληνικά, έλεγε ο Παναγιώτης Κονδύλης, αρκεί να πάρει κανείς μια όποια Ιστορία της Φιλοσοφίας και να αρχίσει να υπογραμμίζει τους τίτλους σε κάθε σελίδα.

Kάποια –λίγα…– από αυτά που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε (οι προηγμένες χώρες της Ευρώπης τα έχουν ήδη τα περισσότερα από τον 19ο αιώνα) αν χαλαλίζαμε κλάσμα μόνο του ποσού που ακούγεται ότι κόστισαν τα μεγαλοφάνταστα σχέδια του Ρέντσο Πιάνο στον φαληρικό όρμο. (Εξακόσια εκατομμύρια ευρώ, λένε!…)

Ίσως αυτό είναι όμως και το πρόβλημα με την πραγματική παιδεία εντέλει: δεν κόβει κορδέλες, δεν γιορτάζει εγκαίνια. Στοιχίζει λίγο, κι έτσι ούτε τους χορηγούς μας ούτε τους πολιτικούς μας πολυσυγκινεί.

Posted in παιδεία, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ροτόντα ξανά

Ἀντιλαμβάνομαι τὸν καημὸ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγανακτεῖ ὅταν δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ μπεῖ στὸ Ἅγιο Βῆμα τῆς Ροτόντας -ὅπως οἱ Ὀθωμανοί, παλιά-, ἢ ὅταν ὁ μαέστρος δὲν μπορεῖ νὰ ἀνέβει πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ νὰ διευθύνει ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ὀρχήστρα του μέσα στὴ Ροτόντα. Ἀντιλαμβάνομαι τὸν καημὸ καὶ τοῦ τουρίστα, ποὺ θέλει τώρα (νόμος εἶναι τὸ δίκιο τοῦ τουρίστα) κι ὄχι μετὰ τὴ θεία λειτουργία νὰ βγάλει φωτογραφίες. Ὅσο γιὰ τὸν καημὸ στὴ θέα τοῦ λυπημένου τουρίστα ἐκείνων ποὺ κουδουνίζει ἡ ψυχή τους ἀπὸ τὶς τούρκικες λίρες (ἢ ἄλλα νομίσματα) ποὺ πέφτουν μέσα της, χάρη στὸν τουρ(κ)ισμό; Ἀβάστακτος! Ἀλλὰ τί νὰ γίνει;

Εἶπε ἕνας κουκουὲς ἀναφερόμενος στὸ  θέμα τῆς Ροτόντας, νὰ μὴν ξεχνᾶμε τὴν Ἀκρόπολη, ὅπου οἱ χριστιανοὶ ἔκαναν καταστροφές. Στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν μιλᾶνε γιὰ σκοινί, μὲ τὶς σοβιετικὲς καταστροφὲς ρωσικῶν ἐκκλησιῶν (π.χ. τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ στὴ μεσοπολεμικὴ Μόσχα). Πράγματι, κάποιοι χριστιανοὶ ἔσπασαν ἕνα πιάνο στὴ Ροτόντα -τουλάχιστον δὲν γκρέμισαν ὁλόκληρο τὸ ναό, ὅπως στὴν ΕΣΣΔ, ἂς τὸ σκεφτοῦν μερικοὶ εὐρωπαϊστὲς Ἀριστεροὶ στὴ γειτονιὰ τῆς Ροτόντας, ποὺ ἔβγαζαν τὸ σκασμὸ γιὰ τὶς κατεδαφισμένες ρωσικὲς ἐκκλησίες καὶ μονές (θὰ διάβαζαν, τότε), ὅμως γιὰ τὸ σπασμένο πιάνο -τὸ περίφημο Κοτζάμ Σπασμένο Πιάνο, τρελάθηκαν! Ρώτησε καὶ τὸ ἠλίθιο, ὁ κουκουές, ὅτι καὶ γιατί δὲν ζητᾶν (οἱ χριστιανοὶ) καὶ τὸν Παρθενώνα, ἀφοῦ κι αὐτὸς γιὰ 1.000 χρόνια ἐκκλησία ἦταν. Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐπειδὴ ὁ Παρθενώνας εἶναι κατεστραμμένος, ὅπως ἡ παλαιοχριστιανικὴ βασιλικὴ τῶν Φιλίππων ἢ ἡ βασιλικὴ τῶν Πρεσπῶν, τὶς ὁποῖες ἡ ΧΟ Ἐκκλησία δὲν ζήτησε. Ἀλλιῶς, θὰ βλέπαμε. Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ἡ μετατροπὴ τοῦ «Θησείου» τῆς Ἀθήνας ἀπὸ ἐκκλησία σὲ νεκρὸ «μνημεῖο» τὸν 19ο αἰ. δὲν ὠφέλησε τὴν ἐπισκεψιμότητά του, γιατὶ πλέον δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει κανένας μέσα σὲ αὐτό, ἐνῶ ὅταν ἦταν ἐκκλησία μποροῦσε ὁποιοσδήποτε.

Οὔτε εἶναι δεῖγμα ἀνεκτικότητας ἡ «σαλαμοποίηση» τῆς χριστιανικότητας τῆς Ροτόντας, μὲ τὴ σταδιακὴ ἀφαίρεση πρῶτα τῶν λειψάνων, ἔπειτα τῆς ἁγίας τράπεζας, καὶ τέλος τοῦ σταυροῦ τῆς στέγης. Ὅπως στὶς ἄλλες βεβηλωμένες ἐκκλησίες τῆς Θεσσαλονίκης τὸ 1912, ὅπου μπῆκε σταυρὸς στὴ στέγη, καὶ ἁγία τράπεζα στὸ Βῆμα, ἔτσι ἔγινε καὶ στὴ Ροτόντα. Τίποτε λιγότερο ἢ περισσότερο. Σὲ τί, ἄραγε, διαφέρει ἡ Ροτόντα;

Οὔτε Μακεδονικὸ Μουσεῖο ἔγινε ἡ Ροτόντα ποτὲ μετὰ τὸ 1912, οὔτε ναὸς τοῦ Δία ἢ τῶν Καβείρων εἶναι ἐξακριβωμένο ὅτι ἦταν ποτέ, οὔτε συνεισέφερε ποτὲ σὲ τίποτε θετικὸ στὸ κτήριο τῆς Ροτόντας ἡ ἰσλαμικὴ κατοχή, παρὰ μόνο σὲ καταστροφὲς ψηφιδωτῶν, ἁγιογραφιῶν καὶ πιθανῶς τῶν ὀρθομαρμαρώσεων. Ποιὰ εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ πολυπολιτισμικότητα τῆς Ροτόντας, ἐφόσον μόνο οἱ χριστιανοὶ συνεισέφεραν στὰ ὁρατὰ ἔργα τέχνης, ἐνῶ οἱ ἐθνικοὶ σὲ κανένα καὶ οἱ Μουσουλμάνοι σὲ καταστροφές; (οἱ ἄθεοι ἀντικληρικαλιστὲς προβλέπεται νὰ μὴν συνεισφέρουν ἐπίσης τίποτε, πέρα ἀπὸ «συναυλίες» καὶ «γκαλερί»).

Οὔτε ἀξιολογικὰ οὐδέτερη εἶναι ἡ «μνημειοποίηση» τῆς Ροτόντας σὲ βάρος -τάχα ἐξίσου- Μουσουλμάνων καὶ Χριστιανῶν, ἀφοῦ ἡ μνημειοποίηση συνιστᾶ αὐθαίρετη-ἄσχετη μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ζωῆς ἐπιλογὴ τῶν στοιχείων ποὺ κρίνονται διατηρητέα, καὶ αὐθαίρετη ἐπιλογὴ τῆς σχετικῆς χρονικῆς στιγμῆς (γιατί τότε κι ὄχι πιὸ πρὶνμετά).

Κι ἂν ἔχει κάποια σχέση ἡ Ἁγία Σοφία (ποὺ ἀπειλεῖται μὲ μετατροπή της σὲ τζαμί) μὲ τὴν Ροτόντα εἶναι ὅτι καὶ οἱ δυὸ ἦταν χριστιανικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες γιὰ διάστημα πολὺ μεγαλύτερο τῆς ὁποιασδήποτε ἄλλης χρήσης τους. Ἀπὸ αὐτές, ἡ Ἑλλάδα δὲν κατάφερε νὰ ἐνσωματώσει τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ ἀποδόσει στὴν ἀρχική της χρήση τὴν Ἁγία Σοφία,  ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες θὰ ἤθελαν, ἐνῶ ἡ Ροτόντα εὐτυχῶς ἀπελευθερώθηκε τὸ ’12 καὶ ἀποδόθηκε. Συνεπῶς, ὄχι δὲν ἔχουν δικαίωμα οἱ Μουσουλμάνοι νὰ ξανακάνουν τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ἐνῶ, ναί, ἔχουν δικαίωμα οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νὰ κάνουν καὶ νὰ ἔχουν τὴ Ροτόντα ἐκκλησία, ἂν αὐτὸ μᾶς ρωτᾶνε μερικοὶ ἔξυπνοι. Οἱ μὲν εἶναι ἅρπαγες καὶ στηρίζονται στὸ δίκαιο τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἁρπαγῆς, οἱ δὲ ἰδιοκτῆτες τῆς Ροτόντας.

Γιὰ νὰ ἀποκληθεῖ πολυπολιτισμικὴ ἡ Ροτόντα θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν συνεισφέρει στὸ κτήριο ἀπὸ πλευρᾶς καλλιτεχνικῆς οἱ Μουσουλμάνοι. Δὲν ἔχουν συνεισφέρει, φυσικά, κι ὁ μιναρές δὲν εἶναι ἀπόδειξη περὶ τοῦ ἀντιθέτου.

Τί δὲν καταλαβαίνουν, μερικοί, δηλαδή; Μήπως νὰ ποῦμε ὅτι δυστυχῶς ἀπελευθερώθηκε ἡ Θεσσαλονίκη;

Βλέπε κι ἐδῶ

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Μακρύς ἢ

Τουλάχιστον, τὸ δίλημμα εἶναι σαφές. Δὲν εἶναι μνημονιακὸς Σαμαρᾶς ἢ φιλελὲ Κυριάκος κατὰ «πατριωτικοῦ» Σύριζα, ὅπως τὴν Ἑλλάδα τοῦ ’12-’17. Γιατὶ ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ πάντα εἶναι ὑπὲρ τῆς καλῆς Εὐρώπης. Ἂν ὄχι αὐτῆς τῆς κακιᾶς Ε.Ε., τότε ὑπὲρ κάποιας καλῆς, ποὺ φυσικὰ ὑπάρχει (κι ἐνίοτε, πιστεύεται πὼς θὰ ἐμφανιστεῖ μέσῳ τῆς Ε.Ε., βλ. Μηλιός).

Εἶναι γιὰ τὴν Ἀριστερὰ νομοτέλεια νὰ πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε τὰ ἐθνικὰ ὅρια γιὰ χάρη μιᾶς Εὐρώπης τεντωμένης ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ὣς καὶ τὴ Ρωσία ἢ κι ὣς τὸ «μεσογειακὸ Ἰσλάμ» (λολ) ἢ ζουλιγμένης ἀπὸ τὴ Γαλλία-Γερμανία ὣς τὴν Ἰταλία-Ἑλλάδα. Στανικῶς, ἔστω κάποτε, στὸ «μακρινὸ μέλλον». Ἀλλιῶς, κάτι μᾶς λείπει.

Posted in Αριστερά, Δυτικοί, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Πατριωτισμὸς τοῦ Μελανσόν καὶ τῆς (γαλλικῆς) Ἀριστερᾶς, μάλιστα!

Πηγὴ έμπνευσης

Ἔχω γράψει παλιότερα ὅτι, ὅπως ἀκριβῶς ἡ Ἀκροδεξιὰ ἐξιδανικεύει ἐπικίνδυνα τὴν προανθρώπινη / προ-πολιτισμικὴ φύση ὅταν χρησιμοποιεῖ τὴν βιολογικὴ ἔννοια «φυλή», ἔτσι καὶ ἡ Ἀριστερά (πασῶν τῶν Ἀριστερῶν, ἀκόμη κι ὅταν ἀγνοεῖ τί ὑποστηρίζει μὲ αὐτὰ ποὺ λέει) ἐξιδανικεύει ἐπικίνδυνα τὴν προανθρώπινη / προπολιτισμικὴ φύση ὅταν χρησιμοποιεῖ τὴν ἔννοια «πατρίδα», ποὺ στὴν δική της ὁρολογία δὲν σημαίνει «ἔθνος» ἀλλὰ «φωλιά». Μιὰ ἑλληνικὴ Πατρίδα π.χ. γεμάτη μὲ Μουσουλμάνους καὶ Ἄραβες,  δὲν παύει νὰ διατηρεῖ, κατὰ τὴν Ἀριστερά, τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἱερότητας ποὺ ἔχει ἡ Πατρίδα – γιὰ μένα, ὅμως (καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους, τὴν πλειονότητα), μιὰ τέτοια χώρα-πατρίδα εἶναι ξένη καὶ ἀηδία καὶ καλύτερα νὰ χαθεῖ, γιατὶ θέλω ἑλληνικὴ πατρίδα.

Τέλος πάντων, καὶ ἡ Ἀκροδεξιά, καὶ ἡ Ἀριστερὰ ἀποφεύγουν τὴ χρήση τῆς λ. ἔθνος* γιὰ χάρη τῆς «φυλῆς-ράτσας» καὶ τῆς «πατρίδας-ζωικῆς φωλιᾶς» (δὲν ὑπάρχει Θεός, ἄλλωστε, καὶ εἴμαστε λογικὰ ζῶα). Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μόνο τὸ ἔθνος ἐκφράζει ἕνα πολιτισμικὸ ἐπίτευγμα, ὄχι ἡ ράτσα οὔτε ἡ φωλιά. Μόνο αὐτὸ ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀνθρώπινη (κι ὄχι ζωική) κατάσταση, στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ συλλογικότητας. Ἡ πατρίδα ἀποκτᾶ τέτοιο ἀνώτερο νόημα μόνο ὅταν ταυτιστεῖ μὲ ἕνα πνευματικὸ ἐπίτευγμα, τὸ ἔθνος.

Ὅταν ἀκοῦμε γιὰ πατρίδα, λοιπόν, ἀπὸ Ἀριστερούς, τότε τὰ παραπάνω πρέπει νὰ μᾶς ἔρχονται, σὰν κουδούνισμα ἢ συναγερμός, στὸ νοῦ.

Πέραν τοῦ ὅτι δὲν ὑπάρχει καλὴ Ἀριστερὰ γιὰ ἕνα σωρὸ λόγους σχετικοὺς μὲ τὰ ἀδιέξοδα δύο αἰώνων πολιτισμικῆς αὐτοκτονίας, οἱ «πατριῶτες Ἀριστεροί», ὅταν δὲν εἶναι μικρὸ κόμμα χωρὶς προοπτικὲς ἐξουσίας, τότε εἶναι καταδικασμένοι εἴτε νὰ αὐτοκτονήσουν σὰν τὸν Βελουχιώτη προδόμένοι εἴτε νὰ προδώσουν τὸν «πατριωτισμό» τους. Στὴν α’ περίπτωση γιὰ ἕναν Βελουχιώτη κι ἕναν (ἔστω, ἂς ὑποθέσουμε γιὰ μιὰ στιγμή)  «πατριώτη Μελανσόν» ὑπάρχουν χιλιάδες κομματικὰ κνίτικα στελέχη, καὶ χιλιάδες «ἐθνοφάγοι» σύμβουλοι καὶ κοσμοπολίτικα-«πεπολιτισμένα» στελέχη ἀντίστοιχα. Τὰ «πεπολιτισμένα» αὐτὰ στρατιωτάκια τοῦ κάθε Μελανσὸν ὅταν ἀναλάβουν ὑπεύθυνες θέσεις τότε θὰ ἀποδειχθοῦν σκληροὶ ἐθνοφάγοι, «ἐλᾶτε Μουσουλμάνοι», καὶ θὰ ὑποστηρίξουν τὴν «ἀφομοίωση-ἔνταξη», καὶ ὅλο τὸ ἀποτυχημένο συνταγολόγιο τῆς ἄλλης, τῆς μὴ πατριωτικῆς «κακιᾶς Ἀριστερᾶς», τὸ ὁποῖο ἐφαρμόζεται ἐδῶ καὶ 30-40 χρόνια. Ἱστορικά, γιὰ τὴν β’ περίπτωση, βλέπε τὸ «πατριωτικὸ ΠΑΣΟΚ» τὴν ἑλληνικὴ «πατριωτικὴ ἀνανεωτικὴ Ἀριστερὰ» τοῦ παρελθόντος κ.ο.κ.

Ὅποιος θέλει νὰ ἔχει αὐταπάτες ἐξαιτίας τῶν ἀντιδεξιῶν συνδρόμων ποὺ ἔχουν φίλοι καὶ γνωστοί του, ἢ νὰ μὴν θεωρηθεῖ δεξιὸς ἀπὸ αὐτούς, καλῶς. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅμως διαφορετική.

Πράγματι, γιὰ ἐξαπάτηση συχνὰ ἡ Ἀκροδεξιὰ χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο ἔθνος (καὶ πολὺ συχνότερα τὸ ἐθνικισμός). Ἀλλὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἔθνος μὲ ὅρους φυλῆς-διαχρονικὰ χωρὶς ἀναμείξεις ράτσας (κι ὄχι μὲ ὅρους βιολογικῆς συνέχειας ἁπλὰ γονιῶν-παιδιῶν, δηλ. «δικαίου τοῦ αἵματος», ἀνεξαρτήτως γονιδιακῆς καθαρότητας ἢ βρωμιᾶς-ἀνάμιξης, πρὶν ἀπὸ 5 ἢ 15 αἰῶνες, τοῦ αἵματος τῶν τωρινῶν πολιτῶν ποὺ ἀνήκουν στὸ δεδομένο ἔθνος). Ἀντίστοιχη χρήση τοῦ ἔθνους ἐνδέχεται νὰ κάνει καὶ ἡ Ἀριστερα: εἴτε ἐννοεῖ -χωρὶς νὰ τὸ ὁμολογεῖ- τὴ φωλιά, εἴτε τὸ πολιτικὸ ἔθνος. Ξεχνᾶ ὅμως, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει πολιτικὸ ἔθνος δίχως πολιτισμικὸ ἔθνος ποὺ νὰ ὑποστηρίζει τὴν ὕπαρξη τέτοιας πολιτείας, καὶ ξεχνᾶ ὅτι ἀκόμη καὶ ἔθνη ποὺ ἐξαρχῆς ἦταν, ἱδρύθηκαν ὡς πολιτικά (π.χ. τῶν ΗΠΑ) κατέληξαν πολὺ σύντομα νὰ εἶναι καὶ πολιτισμικά ἔθνη. Συνεπῶς, οἱ φιγουρατζίδικες ἀπόψεις γιὰ τὸ πολιτικὸ ἔθνος, εἶναι ἱστορικῶς αὐθαίρετες-ἀτεκμηρίωτες.

Ἀφῆστε μας μὲ τὸν πατριώτη Μελανσόν, λοιπόν. Λὲς καὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ἀρχαία ἱστορία. Κάτω οἱ πατριῶτες.

horos

xort3-656x410

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , | 3 Σχόλια

Εἰς Ἀνδρέαν Κάλβον // βλαπτικὲς συνέπειες τῆς τηλεόρασης

Ὦ μεγάλε Ζακύνθιε,
τῶν ᾠδῶν σου τὰ μέτρα,
ὑψηλά, σοβαρά,
τοὺς ἀγῶνες ἐκάλυπτον
ἐκτεταμένους.

Τῆς δουλείας τὰ βάρβαρα
σκοτάδια κατεξέσχισεν,
ὅταν ἐγράφη πύρινος,
ἡ ἀστραπὴ τῶν ὅπλων
(καὶ ἡ ἀρετή σου).

Ὡς ἥλιος, ἀναβὰν
τὸν Ὄλυμπον, ἐστάθη
πάνω εἰς γυμνὰ χωράφια,
εἰς ἀνθισμένα ἐρείπια,
γνώριμον κλέος.

Ἀλλὰ τὸ θεῖον ἔναυσμα
ἡ φωνή σου δὲν εἶναι
τώρα πλέον. Μᾶς ἔρχεται
μακρινὸς καὶ παράταιρος
ἦχος τυμπάνου.

Ὁλόκληρος αἰών,
χείμαρρος, τὴν Ἑλλάδα,
ταραγμένος, ἐσάρωσεν
ἀπὸ τὰ ἰδανικά σου,
τὴν οἰκουμένην.

Κράτει λοιπόν, ὦ γέροντα,
τὴν ἐπιτύμβιον πλάκα.
Τὸ πεπαλαιωμένον σου
τραγούδι κράτει. Φύγε,
παραίτησόν μας.

Ἤ, ἂν προτιμᾶς, ἐξύμνησον,
ἀντὶς γεγυμνωμένων
ξιφῶν, ὅσα μαστίγια
πρὸς θρίαμβον ἐπισείονται
τῶν καφενείων.

Ἵππους δὲν ἐπιβαίνουσι,
ἀμὴ τὴν ἐξουσίαν
καὶ τοῦ λαοῦ τὸν τράχηλον,
ἰδού, μάχονται οἱ ἥρωες
μέσα εἰς τὰ ντάνσιγκ.

Τὶς δάφνες τοῦ Σαγγάριου
ἡ Ἐλευθερία φορέσασα,
γοργὰ ἀπὸ μίαν χεῖρα
σ’ ἄλλην περνᾶ καὶ σύρεται,
δούλη στρατῶνος.

Καθώς, ὅταν τὴν εὔκολον
λείαν ἀποκομίσει,
φεύγει, διστάζει, κι ἔπειτα
σὲ μιὰ γραμμὴν ἑλίσσεται
πλῆθος μυρμήγκων,

μεγάλα προπορεύονται
ἔντομα, μέγα φέροντα
βάρος, ἀκολουθοῦσι,
μὲ φορτίο ἐλαφρότερο,
μικρότερα ἄλλα,

καὶ δὲ βλέπουν στὸ πλάγι τους
τὸ παιδάκι ποὺ στέκει
νὰ γελᾶ τὸν ἀγῶνα των,
καὶ δὲ βλέπουν ὅτι ὕψωσε
τώρα τὸ πέλμα —

οὕτω τὴν χώραν νέμεται
ἡ στρατιὰ τῆς ἥττης,
τοῦ λαοῦ τὴν ἀπόφασιν,
ἄτεγκτον, φοβεράν,
περιφρονοῦσα.

Ἀλλὰ τί λέγω; Θρήνησε,
θρήνησε τὴν πατρίδα,
νεκρὰν ὅπου σκυλεύουν
ἀλλοφρονοῦντα τέκνα της,
ὦ Ἀνδρέα Κάλβε.

Μικράν, μικράν, κατάπτυστον
ψυχὴν ἔχουν αἱ μᾶζαι,
ἰδιοτελῆ καρδίαν,
καὶ παρειὰν ἀναίσθητον
εἰς τοὺς κολάφους.

 

Ἂν ἡ ἑπταετία τῆς χούντας, ὁ στρατὸς τῆς χούντας, ἔχοντας νικήσει Ἕλληνες (τὸ 1949) τουρκοποίησε τὴν Κύπρο, σήμερα ἡ ἑπταετία τοῦ μνημονίου ἀφελληνίζει ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, ἐνῶ ὁ στρατὸς κολλᾶ φυματίωση στὰ χὸτ σπότ. Ὁ στρατός, πάλι τῆς ἥττας (1974), ὅπως τὸν καιρὸ τοῦ Καρυωτάκη (1922).

Ἀφιονισμένη μέσα στὴν προπαγάνδα της, νὰ προλάβει νὰ λερώσει τὰ πάντα προτοῦ πνιγεῖ στὸ βόθρο ποὺ δημιουργεῖ, ἡ Ἀριστερὰ βάζει στὴν ΕΡΤ (πρὸ ὀλίγου, ἀπόψε) ἱερέα τῆς Λέσβου νὰ ψέλνει τὸ «δός μοι τοῦτον τὸν ξένον κ.λπ.», ἐπὶ 2-3 λεπτά, σὰν νὰ ἔλεγε «Refugees welcome» -καὶ ἡ λήψη σταματᾶ προτοῦ ὁ παπὰς ψάλλει καὶ τὸ «… τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ» (ἀμφιβάλλω ἂν ὁ παπὰς σταμάτησε), δηλαδή τὴ συνέχεια. Ἐξεπίτηδες κόβει τὸν ὕμνο στὴ μέση ἡ ΕΡΤ, ἀφοῦ αὐτὸς δὲν σταματᾶ, μὰ ἔχει κι ἄλλο.

Τὰ ἅγια τοῖς κυσί. Ἔχουμε καὶ κάποιους  Ὀρθόδοξους μὲ ἦθος καὶ μυαλὰ ἑνὸς φανατικοῦ βήγκαν (περιμένουν διορισμό, ἴσως, ἢ παλαιόθεν διορισμένοι ποὺ τσίριζαν τὸ ’12-’14 γιὰ νὰ βγεῖ ὁ ΣΥΡΙΖΑ), τάχα νὰ μὴν καταλαβαίνουν πῶς ἀπομονώνονται ἐδάφια, πῶς ἀποσιωπῶνται στίχοι, ἀλλὰ παριστάνουν ὅτι δὲν καταλαβαίνουν τί σκοπὸ ἔχει ἡ διαστρέβλωση αὐτή. Σὰν τοὺς «ἐκσυγχρονιστὲς» στὰ ΜΜΕ τοῦ ’90 ποὺ ἔλεγαν «Σκάνδαλα; Διαπλοκή; Ποιὰ διαπλοκή;» Ὅποιος ἔχει στοιχεῖα νὰ πάει στὸν εἰσαγγελέα.

Σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ κανάλι, λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ παραπάνω, σοφὸς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς θεολογίας (περασμένων αἰώνων) ὡς αἰτία γιὰ τὴ δράση τῶν τζιχαντιστῶν τῆς Δύσης στὴν καρδιὰ τῆς Δύσης προτείνει τὴν «ἀποικιοκρατία» -λὲς καὶ ζοῦμε στὸ 1950 καὶ τὸ 1900. Τὰ ἐδάφη τους ποὺ λήστευε ἡ Δύση. Λὲς καὶ ἡ κατοχὴ τῶν χριστιανικῶν αὐτῶν ἐδαφῶν δὲν ἔγινε μὲ ἀραβικὸ ἐποικισμὸ καὶ ἰσλαμικὸ πόλεμο, ἀλλὰ ἡ χριστιανικὴ Αἴγυπτος, ἡ χριστιανικὴ Συρία καὶ Παλαιστίνη ἦταν προαιώνια κληρονομιὰ τῶν Ἀράβων καὶ πατρίδα τοῦ Ἰσλάμ.

Ἀλλὰ ὄχι. Πρέπει καὶ ἡ γριά, καὶ ἡ χριστιανὴ γιαγιὰ ποὺ πάει στὸν ἑσπερινὸ καὶ βλέπει τὴν ἐκκλησιαστική της τηλεόραση, νὰ πειστεῖ ὅτι ὅλη ἡ ἰσλαμικὴ ἐπιθετικότητα εἶναι ὄχι ἐγγενὴς ἀλλὰ «ἀντίδραση» τοῦ «σκλάβου»· ὅτι «ἔχει κι αὐτὸς κάποιο δίκιο». Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἀγαθοί, νὰ δεχτοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴ μαύρη μοίρα ποὺ ἤδη ἔχει πλακώσει τὸ Παρίσι, τὸ Λονδίνο, τὴ Γερμανία. Νὰ τοὺς λυπηθεῖ αὐτὴ ποὺ ἴσως αὔριο πάθει τὰ ἴδια.

Νὰ εἰπωθεῖ καὶ τὸ ἀντιιμπεριαλιστικὸ παραμυθάκι ἀπὸ τὸν θεολόγο πανεπιστημιακό, νὰ διαστρεβλωθεῖ παρουσιαζόμενο ὡς «ἀντιφά» καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος μὲ τὴν ἀμέριστη ὀργάνωση καὶ βοήθεια «ἐναλλακτικῶν Ὀρθόδοξων» (ὀργανωσιοφάγων), ἕνας ὕμνος ποὺ περιγράφει τὴν φροντίδα γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ Ἰῆσοῦ ἀπὸ τὸν Ἰωσήφ, ὅπου γιὰ τὸν δεύτερο ὁ πρῶτος εἶναι ἕνας ἄγνωστος καὶ ξένος γιὰ τοὺς συμπατριῶτες του.

Μὴν τυχὸν καὶ δὲν ἀφήσουν παντοῦ, καὶ σὲ αὐτήν, ἀκόμη, τὴν Ὀρθοδοξία, σὰν τοὺς σκύλους, τὴν ὀσμὴ ἀπὸ τὰ πνευματικὰ οὖρα τους, Συριζαῖοι καὶ φιλοσυριζαῖοι χριστιανοί.

Posted in ποίηση, Άραβες, Αριστερά, Ελλάδα, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Ἱμέριος: Λόγος κατὰ Ἐπίκουρου

Ὁ Ἱμέριος (315-386) ἦταν ρήτορας, ἀρχαιόθρησκος καὶ φίλος τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Ἀποστάτη, ὁ ὁποῖος ἔγραφε ὅτι εὐτυχῶς οἱ θεοὶ κατέστρεψαν τὰ περισσότερα συγγράμματα τοῦ Ἐπίκουρου, καὶ δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ τὰ διαβάσει κανείς. Τὸν ἀναφέρει κι ὁ Εὐνάπιος, ἐν συντομίᾳ. Ὁ Ἱμέριος ἔγραψε καὶ ἕνα λόγο (Γ’) ἐναντίον τοῦ Ἐπίκουρου. Ὅπως γράφει ὁ Robert J. Penella, Man and the word: the orations of Himerius:

Oration 3 is a judicial declamation in a specific historical setting: the declaimer is accusing the philosopher Epicurus in Athens of impiety because he denies divine providence.12 The speaker cites the very fact that Epicurus is finally being tried as a proof that providence exists (3.2, 14–15). The last excerpts from this oration (3.17–22) respond to Epicurus’s claim that the idea of divine providence can be refuted by the fact that evil men fare well and good (i.e., wise) men fare badly. The declamation takes the typical anti-Epicurean view that Epicurean hedonism is sheer abandon and leads to the destruction of the moral order.13

Παρακάτω, τὸ ἀρχαῖο κείμενο (ἔκδ. A. Colonna) καὶ ἡ ἀγγλικὴ μετάφραση ἀπὸ τον Robert J. Penella:

Συνέχεια

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

21η Ἀπρίλη

Ὡραῖα, λέει, νὰ μὴν εἶχε γίνει ἡ χούντα, οἱ ἀποτυχημένοι καὶ διεφθαρμένοι στρατόκαυλοι τοῦ Ἰωαννίδη-Παπαδόπουλου, ἢ οἱ ἀμετανόητοι πιστολάδες καὶ Παττακοί, νὰ εἶχαν τσακιστεῖ ἐν τῇ γενέσει τους μὲ μιὰ δημοκρατικὴ σύμπνοια, νὰ εἴχαμε μιὰ φυσιολογικὴ δημοκρατία καὶ φυσικὴ ἐξέλιξή της, χωρὶς  «ἐλεύθερους ἀγωνιζόμενους φοιτητές», μαοϊκούς-τροτσκυστὲς μαθητευόμενους μάγους καὶ χωρὶς pride / Refugees welcome, νὰ εἴχαμε τὴν Κύπρο ὁλόκληρη, καὶ κατὰ συνέπεια, νὰ μὴν είχαμε Καραμανλῆ ξανά, οὔτε Τούρκους ξανά, οὔτε Ἀντρέα, νὰ μὴν εἴχαμε ἐπὶ μισὸ αἰώνα τὴν μπότα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς lifestyle Ἀναρχίας, ποὺ σήμερα ἐξισλαμίζει. Οὔτε νὰ ἀκούγαμε ἑκατοντάδες χιλιάδες ὧρες τὴν κακόγουστη μουσικὴ τοῦ Θεοδωράκη -ὑποχρεωτικά, στὶς σχολικὲς γιορτές, καὶ ἀλλοῦ-, τὸν πολιτικὸ-πολιτισμικὸ σεβασμὸ πρὸς αὐτὰ τὰ ρομποτάκια τοῦ ΚΚΕ καὶ τῶν καταλήψεων. Παραφράζοντας τὸν Νίτσε γιὰ τὴ βοήθεια τοῦ Λούθηρου στὸν δ. Χριστιανισμό: Ἡ χούντα ἔδωσε νέα ζωὴ στὴν Ἀριστερὰ ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ πέθαινε, ποὺ βούλιαζε σὲ μιὰ κεντροαριστερὰ καὶ Κέντρο τῆς παλιᾶς Ε.Κ., καὶ ποὺ τότε (20 χρόνια σχεδόν μετὰ τὴν ἥττα) ἐκλάμβανε πιὰ ὡς δεδομένο καὶ «φυσιολογικό» -σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Μεταπολίτευση- ὅτι τὰ πειράματα μαθητευόμενων μάγων μὲ πειραματόζωο καὶ πρώτη ὕλη αὐτὴν τὴ χώρα προκειμένου νὰ φέρουμε τὴν παγκόσμια ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀνθρώπου τὰ ξεχνᾶμε, γιατὶ -πράγμα αυτονόητο- ἂν ἦταν κάποτε νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ παγκόσμιος σοσιαλισμός, ἡ ἐπίτευξή του δὲν θὰ ξεκινοῦσε, ἀντικειμενικὰ δὲν μποροῦσε νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.

Ζητάω πολλὰ ἀπὸ τὸ παρελθόν μας -μᾶλλον. Πόσο ἀλλιώτικα ὅμως θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς χώρας, δίχως χούντα, (ΠΑΣΟΚ κι) Ἀριστερά, 50 χρόνια, «ἂν» –

Ἀντὶ γιὰ αὐτὸ τὸ «ἄν», ὁ ἀργόσυρτος θάνατος, μιὰ ἀτελείωτη Μεγάλη Πέμπτη.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁμοιότητες

Πάντα ἀναρωτιόμουν γιατί τοὺς ἀρέσει τόσο τὸ Ἰσλάμ. Φιλελεύθερους καὶ κομμουνιστές.

Οἱ μὲν φιλελεύθεροι καὶ «χαρούμενοι» (τοὺς ἀντιδιαστέλλω ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους σὰν τὸν Καβάφη, τὸν Τσαρούχη, τὸν Χατζιδάκι, ποὺ ἀντιπαθοῦσαν τὸ Ἰσλὰμ καὶ τοὺς Τούρκους καίτοι ὁμοφυλόφιλοι) σίγουρα ἑλκύονται ἀπὸ τὴν σαρκολατρεία τοῦ Ἰσλάμ: ♫ Ἀστράφτει τὸ «σπαθὶ» τοῦ καβαλάρησὰν φωτιά, καὶ ἁρπάζει τὴ Σεράχ, κι ὅλες λὲν Ἀλλὰχ, Ἀλλάχ ♪ , ὀνειρεύονται οἱ φιλελεύθερες γυναῖκες. Τὴ σαρκολατρεία σκέφτονται οἱ χαρούμενοι, ὅμως μὲσα στὰ ἀνδρικὰ χαμάμ, καὶ τοὺς τρέχουν τὰ σάλια μὲ τὴν ἔλλειψη «καλογερισμοῦ» καὶ «ἁμαρτίας» στὸ μυθικὸ Ἰσλὰμ τῆς Βαγδάτης, τοῦ Ἀλὴ Μπαμπὰ καὶ τοῦ Σεβάχ. Ὁρισμένοι φιλελεύθεροι σκέφτονται καὶ τὰ ὀθωμανικὰ παιδοφιλικὰ χαρέμια τοῦ Σουλτάνου (ναί, εἶχε, ξέχωρα ἀπὸ τὰ γυναικεῖα) καὶ τῶν διαφόρων Ἀράβων τῆς «μπὲλ ἐπόκ» τοῦ ἀραβικοῦ χαλιφάτου (ὅπως ἄλλοι Δυτικοὶ σκέφτονται τὸν σεξοτουρισμὸ μὲ παιδιὰ ἀπὸ τὴν Ἄπω Ἀνατολή), μὲ ἀγοράκια ἀντὶ γυναικῶν. Γράφει ὁ Κοραῆς:

μη αρκούμενοι εις το να μας στερούσι τα αναγκαία μέσα του να συστήσωμεν σχολεία εις ανατροφήν και φωτισμόν των ημετέρων τέκνων, μας αρπάζουσιν από τους πατρικούς κόλπους και αυτά τα τέκνα, δια να τα κατηχώσιν εις την θρησκείαν του Mωάμεθ, ή να τα μεταχειρίζωνται ….. ω Γραικοί, και πώς να προφέρη το στόμα μου τοιαύτην των Γραικών καταισχύνην; δια να τα μεταχειρίζωνται εις τας ασελγείς και παρανόμους αυτών ηδονάς.

Προφανῶς ἡ ἀνεμελιά (ἀφοῦ οἱ φιλελεύθεροι νομίζουν ὅτι στὴ Μ. Ἀνατολὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀνέμελοι) καὶ ἡ -ἐξαιτίας τοῦ Διαφωτισμοῦ- καταστροφὴ ποὺ ἔχει ἐπέλθει σὲ κάθε εἴδους συλλογικὴ ἠθικὴ καὶ ἱεραρχία τοὺς κάνει νὰ ἑλκύονται ἀπὸ τὴν χείριστη μορφὴ ἠθικῆς καὶ ἱεραρχίας, καὶ εἶναι ἕνας ἀκόμη λόγος νὰ βλέπουν φιλικὰ τὸ Ἰσλάμ. Σὲ ἀνώτερο κοινωνικὰ ἐπίπεδο, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐμπορικὲς συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Φυσικά, ὑπάρχει καὶ μιὰ προϊστορία παράλληλων πολιτισμικῶν ἀντιλήψεων: (1) «ἀπόλυτος προορισμός» (Δύση) / κισμέτ (Ἰσλάμ). (2) Θρησκευτικὸς ἀνεικονισμός-εἰκονομαχία (Προτεστάνστες καὶ Ἰσλάμ). (3) Σταυροφορίες – Ἀποικίες (Δύση) / Τζιχάντ – ἀραβικὸς ἐποικισμὸς τῆς Μ. Ἀνατολῆς (Ἰσλάμ).

Καὶ μὲ τοὺς Ἀριστερούς; Τί γίνεται;

Μὲ αὐτὰ τὰ ὄντα ἔχουμε τὴν παλιὰ ἱστορία τοῦ εὐγενοῦς ἀγρίου, ποὺ βέβαια δὲν εἶναι ἐφεύρεση τῆς Δύσης ἀλλὰ ὑφίσταται ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα, ὅσο κι ἂν οἱ περισσότεροι Ἀριστεροὶ ἔχουν παιδεία ποὺ φτάνει χρονικὰ μόνο ὣς τὸν ἔξυπνο Ρουσσώ. Βέβαια, οἱ Ἀρχαῖοι θαύμαζαν τοὺς ἀγρίους τῆς Εὐρώπης καὶ τοὺς λαοὺς τῆς Ἀσίας μόνο γιὰ ὅσο διάστημα οἱ ἴδιοι ἦταν ἀδύναμοι. Ἀφότου κατανίκησαν τοὺς Πέρσες, μόνο βάρβαρους τοὺς ἀποκαλοῦσαν. Δηλαδή, δὲν εἶχαν αὐτοκτονικὲς τάσεις οὔτε σκέφτονταν ἐκτὸς πραγματικότητας.

IMG_0488

Οἱ Ἀριστεροί, λοιπόν. Δὲν μποροῦν νὰ σκεφτοῦν ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὴ μαντίλα δὲν εἶναι ἐπαναστάτρια ἀναρχικὴ ποὺ διαθέτει ὅπως θέλει τὸ σῶμα της, ἀλλὰ ὅτι κατὰ περιόδους τρώει κλωτσιὲς καὶ ξύλο ἀπὸ τὰ ἀρσενικά, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἀλλάχ. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ὁ κουκουλοφόρος/α μοιάζει ἐξωτερικά, ἐμφανισιακά, μὲ τὴν γυναίκα ποὺ φορᾶ τσαντόρ. Ἄλλωστε, οἱ Ἀριστεροὶ παράρτημα τοῦ δυτικοῦ φαντασιακοῦ εἶναι, μοιράζονται μὲ τοὺς φιλελεύθερους ὁρισμένες βασικὲς ἀντιλήψεις γιὰ τοὺς μὴ Δυτικούς. Καί, ὅπως ἡ παιδεία τους εἶναι περιορισμένη στὰ 200-400 (βαριά) χρόνια δυτικῆς κουλτούρας, ἔτσι καὶ ἡ ἱστορική τους γνώση γιὰ τὴν μουσουλμάνα γυναίκα μὲ τὴν μπούρκα καὶ τὸ τσαντόρ δὲν ξεπερνᾶ τὰ 50-60 χρόνια παλαιστινιακῆς ἀντίστασης. Λογικό, ἀφοῦ ὡς ἐκδυτικισμένοι καὶ πολιτισμικὰ μὴ Ἕλληνες δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅ,τι ἀντιλαμβανόταν ὁ Κοραῆς καὶ οἱ τουρκοκρατούμενοι λόγιοι. Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ ἀντίληψή τους γιὰ τὸ τσαντὸρ καὶ τὴ μαντίλα φτάνει ὣς τὸν Γιασὲρ Ἀραφάτ, ὅταν τοὺς γίνεται λόγος γιὰ τὸ Κοράνι, γιὰ τὶς θεμελιώδεις ἀξίες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ὡς πρὸς τὴ γυναίκα, ἀκοῦν καὶ κοιτᾶν σὰν χάνοι, καὶ «ἀπὸ τὸ ἕνα αὐτὶ μπαίνει, ἀπὸ τὸ ἄλλο βγαίνει». Τοὺς ἀρκεῖ ἕνας θολὸς ἐρωτισμὸς-ἐξωτισμὸς Λώρενς τῆς Ἀραβίας καὶ Σεβάχ, μὲ ἐσὰνς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸν καπιταλισμὸ καὶ τὴ ρουτίνα, μαζὶ μὲ τὴ δῆθεν παλαιστινιακὴ ἐπαναστατικότητα, γιὰ νὰ πάρουν τὴν ἀπόφασή τους. Κουκουλοφόρα ἡ ἀναρχικὴ-ἀντιεξουσιάστρια, «κουκουλοφόρα» καὶ ἡ μαντιλοφορούσα Μουσουλμάνα, τὸ μπουζούκι κι ὁ ἀστυνόμος εἶναι ὄργανα!

Posted in πολυπολιτισμός, Άραβες, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ισλάμ, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

διεθνιστικὴ ἀλληλεγγύη

Ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν λείπει τὸ Κ.Κ. Συρίας – καί, πράγματι, ἔλειπε. Βέβαια, ἀφοῦ ἀκόμη κι αὐτὸ τὸ Κ.Κ. Β. Κορέας ἔχασε τὴν εὔνοια τοῦ Κ.Κ.Ε., θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν διατηρήσει τὸ Κ.Κ. Συρίας, δηλαδὴ τῆς ἄμεσα ἐμπλεκόμενης χώρας στὸ ζήτημα τῶν προσφύγων;; Κατὰ συνέπεια, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ προσκληθεῖ τὸ Κ.Κ. Συρίας (ἢ ἄλλοι, σύριοι κομμουνιστές) ἀπὸ τὴν Κ.Ν.Ε.;; Γίνονται τέτοια πράγματα;

IMG_0485

main_900

05c

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός | Tagged , , | Σχολιάστε

Documenta εν Αθήναις: Εικόνες από μια φάρσα

Τοῦ Κ. Κουτσουρέλη

Βέβαια, ὅλα αὐτὰ εἶναι τὸ ἀντίστοιχο τῆς μετατροπῆς τοῦ δημοτικοῦ σὲ ρεμπέτικο καὶ τοῦ ρεμπέτικου σὲ ἰνδικὸ καὶ μετὰ σὲ σκυλάδικο καὶ σκυλο-μπίτ. Ἐπίσης: Ἡ καταγγελία αὐξάνει τὴν κατανάλωση, ἡ ἀδιαφορία τὸ ἴδιο, ὁπότε μόνο ἀπὸ ἀνάγκη γιὰ ἐξομολόγηση ἔχει πρακτικὸ νόημα ἡ καταγγελία. Ὅταν ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα στὴν κορυφὴ καὶ τὸν πάτο (οἰκονομικὴ καὶ κοινωνική) πολλαπλασιάζεται, καμμία κριτικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τίποτε -χωρὶς αὐτὸ νὰ ἀποτελεῖ ἐπαρκὴ λόγο γιὰ νὰ μὴν δημοσιευτεῖ κάποια κριτική. Παράλληλα, ἡ ἀναγωγὴ τῆς τέχνης στὴν τεχνικὴ ἀφήνει ἐρωτηματικὰ γιὰ τὰ τεχνικὰ κριτήρια (εἶναι διιστορικά; παγκόσμια; δυτικά; ἑλληνικά;), καὶ εἶναι ὑπερβολικὴ ὅσο κι ἂν πρέπει π.χ. νὰ ἀναφέρονται οἱ ὑπερβολὲς τοῦ σουρεαλισμοῦ. Προφανῶς, ἂν δὲν ὑπῆρχαν ἐπαγγελματίες καλλιτέχνες (τροβαδοῦροι, συνθέτες, μουσικοί, ζωγράφοι), δὲν θὰ εἶχαμε στὴ διάθεσή μας αὐτὰ τὰ ἔργα τέχνης ἀπὸ τὸ παρελθόν. Προφανῶς, ἡ ἐξίσωση τῆς τέχνης μὲ τὴ ζωὴ δὲν συνεισέφερε σὲ μιὰ ζωὴ γεμάτη ἀπὸ τέχνη (τὸ πρωὶ ψάρεμα καὶ τὸ ἀπόγευμα ζωγραφική) ἀλλὰ στὴν κατάργηση τῆς τέχνης. Πρὶν ἀπὸ τοὺς μοντέρνους στὴν ἐποχὴ τοῦ Α’ Π.Π., ὁ Μὰρξ ὁραματιζόταν μιὰ κοινωνία ὅπου ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν κριτικὴ δὲν σὲ κάνει κριτικό (ἢ μὲ τὸ βόσκημα δὲν σὲ κάνει βοσκό). Μὲ τὸ στανιὸ ἡ ὁμοιοκαταληξία εἶναι βλαβερή, καὶ δὲν γράφονται δυὸ φορὲς τὰ κοντάκια τοῦ Ρωμανοῦ. Ἐνῶ ἡ συσχέτιση τῆς τέχνης μὲ τὴν (κακιά;) ἐξουσία δὲν εἶναι καινοτομία τῶν μοντέρνων. Γιὰ πολλοὺς λ.χ. ὁ Ἰουστινιανὸς εἶναι ὁ ἀνθρωπόμορφος δαίμονας ἀκριβῶς ὅπως τὸν περιγράφει ὁ Προκόπιος. Μικρὴ σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῶν ἀρχιτεκτόνων καὶ τὴν αἰσθητικὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας.

Ἀποσπάσματα:

Τι επεδίωξαν, τι οραματίστηκαν, τι επαγγέλθηκαν όσο τίποτε άλλο οι πιο ακραίοι μοντερνιστές; Μα να εξισώσουν την τέχνη με τη ζωή, να καταστήσουν τον κάθε άνθρωπο μέτοχο, κοινωνό της καλλιτεχνικής πράξης. Κοινωνό όχι όμως με την παλιά έννοια της πρόσληψης, της δεξίωσης του έργου από το κοινό. Για τους αντάρτες του 20ού αιώνα, η ίδια η διάκριση μεταξύ δημιουργού και κοινού ήταν ύποπτη. Πίσω της έσερνε μνήμες ιεραρχικές, ταξικές, εξουσιαστικές, από τις οποίες ο καλλιτέχνης, πρόσφατα χειραφετημένος ο ίδιος από τον βραχνά της Κουρίας ή της Αυλής, αποζητούσε να απαλλαγεί. Η απόσταση μεταξύ παραγωγού και αποδέκτη έπρεπε να καταργηθεί διαρρήδην, μέσα στο κάθε άτομο ξεχωριστά έπρεπε να αφυπνιστεί όχι πια ο φιλότεχνος αλλά ο δημιουργός, τα μέχρι πρότινος ανισοϋψή ήταν καιρός να ισοζυγιαστούν.

Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Στην πράξη αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από δύσκολο: αδύνατο. Όχι μόνο επειδή οι άνθρωποι της τέχνης συνηθίζουν να αποδίδουν στο επιτήδευμά τους κοινωνική σημασία υπέρογκη. (Ως επί το πολύ, οι άνθρωποι τα βγάζουν μια χαρά πέρα και δίχως την τέχνη.) Αλλά γιατί η δημιουργικότητα, αλίμονο, πάντα σπανίζει, κοινοκτημοσύνη στο τάλαντο μόνο οι αφελείς προσδοκούν. Έτσι το κοινό, μ’ όλες τις προτροπές και τα ξεσηκωτικά σαλπίσματα, παρ’ όλα τα μαστιγωτικά βρισίδια, παρέμεινε παθητικός καταναλωτής: θεατής βολεμένος στον πάγκο του, μαθητευόμενος αδρανής. Και αφού στάθηκε αδύνατο να ανυψωθεί ο μαθητής ώς την καθέδρα του δασκάλου, ένας ήταν ο τρόπος: να κατρακυλήσει ο δάσκαλος ώς το θρανίο του μαθητή.

 Για να γίνει πράξη το «όραμα», για να εξισωθεί επιτέλους η τέχνη με τη ζωή, ένας τρόπος υπήρχε: να απορροφηθεί, να χωνευτεί, να διαλυθεί μέσα της ώσπου να μην απομείνει ίχνος από δαύτη. Το κάλλος έπρεπε να υποταχθεί στην ασχημία των βιοτικών μέσων όρων (και κάθε βίωμα κοινό, αισθητικά αδιευθέτητο, είναι ά-σχημο), το εξέχον και το εξαιρετικό έπρεπε να υποκύψουν στο τετριμμένο και το σύνηθες. Κάθε προηγούμενο δίδαγμα, κάθε αποθησαυρισμένο σύμβολο, κάθε τεχνοτροπία υποδηλωτική του παρελθόντος έπρεπε να εξοβελιστεί διότι είχε σφραγιστεί ανεξίτηλα από καθηλωτικά επιτεύγματα αιώνων. Η ανθρώπινη μορφή στις εικαστικές τέχνες λ.χ. έπρεπε να εξαλειφθεί διότι ήταν θεμελιωμένη σε μια δεξιοτεχνία απλησίαστη για το σμάρι των νυν καλουμένων καλλιτεχνών· μόνο ποδοπατώντας την η αφαίρεση μπορούσε να βαφτίσει τους πάντες ζωγράφους. Μελωδία, αρμονία, τονικότητα είχαν φτάσει τη μουσική γλώσσα σε ύψη δυσθεώρατα για τους αγχωμένους επιγόνους του Μπαχ ή του Βέρντι· ο σειραϊσμός και ο αλεατορισμός αντίθετα επέτρεπαν στον πάσα ένα να καμαρώνει ως μουσουργός. Οι απαιτήσεις του μέτρου και της ρίμας ήδη με το καλημέρα άφηναν εκτός νυμφώνος το κοπάδι των ποετάστρων· ο ελεύθερος στίχος όμως σε συνδυασμό με τα ντανταϊστικά και τα υπερρεαλιστικά τραυλίσματα έκανε και τον αναλφάβητο μαιτρ.

Μια τυπική παρεξήγηση για το πώς παίρνει στροφές η σημερινή art maschine αποδίδει στον καλλιτέχνη ρόλο δημόσιο, προθέσεις μάλιστα πολιτικές, καταγγελτικές των κακών κειμένων κ.ο.κ., κ.ο.κ… Κουταμάρες! Όταν έχεις κάμποσες χιλιάδες «εικαστικούς» αυτής της λογής, εκατό πολυμήχανους μάνατζερ (τους curators, τα πραγματικά αφεντικά των παραπάνω), δυο-τρεις σχολές και δέκα κρατικά μουσεία, δεν έχεις ανάγκη το κοινό ούτε τη λεγόμενη δημόσια σφαίρα. Το μόνο που σου χρειάζεται είναι ο έλεγχος των καλλιτεχνικών θεσμών, οι πρόθυμοι προβολείς των media και η πρόσβαση στον κρατικό κορβανά – ελληνικό ή γερμανικό, δεν έχει εδώ σημασία. Σ’  αυτόν πάλι συνεισφέρει ο καθείς μας, έτσι ώστε στο όνομα της θεραπείας των τεχνών να έχουμε μια τερατώδη αναδιανομή αντίθετη προς κάθε αρχή του κοινωνικού κράτους: από τους μη έχοντες (τον μέσο φορολογούμενο) προς τους έχοντες (γιατί τέτοιοι είναι συνήθως όσοι συχνάζουν και διασκεδάζουν σ’ αυτού του είδους τα πανηγύρια, «ένα εστέτ κοινό 2000 πολυεκατομμυριούχων ή εικαστικών αργόσχολων»

Posted in τἐχνη, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | 1 σχόλιο

«It is not necessary to change. Survival is not mandatory»

Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς λέει μὲ δικά της λόγια ἡ ἀριστερίστικη φοιτητικὴ παράταξη ΑΡΠΑ (κόλλα): Ἀργοπεθαίνει ὅποιος δὲν ἀλλάζει γράφει στὸ σταλινοσουρεαλιστικὸ πανώ της (μαοϊκῶν διαστάσεων), ἐπαναλαμβάνοντας τὸ ρητὸ τοῦ W. Edwards Deming (τίτλος τῆς ανάρτησης. Ἐναλλακτικά: “Survival is optional. No one has to change”), ἑνὸς καλοῦ μάνατζερ στὴν ὑπηρεσία τῆς ἰαπωνικῆς καπιταλιστικῆς μεταπολεμικῆς ἀνάπτυξης. Μόνο πού, στὴν -ἐκ μέρους τῆς ΑΡΠΑ- παραλλαγή του, ὁ θάνατος λόγῳ μὴ προσαρμοστικότητας γίνεται πιὸ φρικτός: Γίνεται ἀργόσυρτος.

IMG_0442b

Γειά, χαρά, Δαρβίνε.

«Χαμογελᾶμε» λένε στὸ πανώ, καὶ δίπλα ζωγραφισμένα εἶναι δυὸ ἀπρόσωπα ζόμπι-σκιάχτρα, κατάμαυρα. Κι αὐτὰ ἴσως χαμογελοῦν δείχνοντας τὶς δοντάρες τους. Ἡ νύχτα τῶν ζωντανῶν νεκρῶν.

Προσοχή, μὴ γελᾶτε μαζί τους. Κάτι τέτοιοι ἄνθρωποι αὔριο, τὸ πολὺ σὲ 20-25 χρόνια, θὰ διευθύνουν τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας.

Posted in φωτογραφίες, Αριστερά | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη

Δημήτρη Καϊμάκη

ΩΣΗΕ ΣΤ’ 2 ὑγιάσει ἡμᾶς μετὰ δύο ἡμέρας, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ ἐξαναστησόμεθα καὶ ζησόμεθα ἐνώπιον αὐτοῦ

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΛΖ’ 1 ΚΑΙ ἐγένετο ἐπ’ ἐμὲ χεὶρ Κυρίου, καὶ ἐξήγαγέ με ἐν πνεύματι Κύριος καὶ ἔθηκέ με ἐν μέσῳ τοῦ πεδίου, καὶ τοῦτο ἦν μεστὸν ὀστέων ἀνθρωπίνων· 2 καὶ περιήγαγέ με ἐπ’ αὐτὰ κυκλόθεν κύκλῳ, καὶ ἰδοὺ πολλὰ σφόδρα ἐπὶ προσώπου τοῦ πεδίου, ξηρὰ σφόδρα. 3 καὶ εἶπε πρός με· υἱὲ ἀνθρώπου, εἰ ζήσεται τὰ ὀστέα ταῦτα; καὶ εἶπα· Κύριε Κύριε, σὺ ἐπίστῃ ταῦτα. 4 καὶ εἶπε πρός με· προφήτευσον ἐπὶ τὰ ὀστᾶ ταῦτα καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρά, ἀκούσατε λόγον Κυρίου. 5 τάδε λέγει Κύριος τοῖς ὀστέοις τούτοις· ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐφ’ ὑμᾶς πνεῦμα ζωῆς 6 καὶ δώσω ἐφ’ ὑμᾶς νεῦρα καὶ ἀνάξω ἐφ’ ὑμᾶς σάρκας, καὶ ἐκτενῶ ἐφ’ ὑμᾶς δέρμα καὶ δώσω πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε· καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος. 7 καὶ ἐπροφήτευσα καθὼς ἐνετείλατό μοι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐμὲ προφητεῦσαι καὶ ἰδοὺ σεισμός, καὶ προσήγαγε τὰ ὀστᾶ ἑκάτερον πρὸς τὴν ἁρμονίαν αὐτοῦ. 8 καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ἐπ’ αὐτὰ νεῦρα καὶ σάρκες ἐφύοντο, καὶ ἀνέβαινεν ἐπ’ αὐτὰ δέρμα ἐπάνω, καὶ πνεῦμα οὐκ ἦν ἐπ’ αὐτοῖς. 9 καὶ εἶπε πρός με· προφήτευσον ἐπὶ τὸ πνεῦμα, προφήτευσον, υἱὲ ἀνθρώπου, καὶ εἰπὸν τῷ πνεύματι· τάδε λέγει Κύριος· ἐκ τῶν τεσσάρων πνευμάτων ἐλθὲ καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς νεκροὺς τούτους, καὶ ζησάτωσαν. 10 καὶ ἐπροφήτευσα καθότι ἐνετείλατό μοι· καὶ εἰσῆλθεν εἰς αὐτοὺς τὸ πνεῦμα, καὶ ἔζησαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν, συναγωγὴ πολλὴ σφόδρα. 11 καὶ ἐλάλησε Κύριος πρός με λέγων· υἱὲ ἀνθρώπου, τὰ ὀστᾶ ταῦτα πᾶς οἶκος ᾿Ισραήλ ἐστι, καὶ αὐτοὶ λέγουσι· ξηρὰ γέγονε τὰ ὀστᾶ ἡμῶν, ἀπόλωλεν ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, διαπεφωνήκαμεν. 12 διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπὸν πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἀνοίγω τὰ μνήματα ὑμῶν καὶ ἀνάξω ὑμᾶς ἐκ τῶν μνημάτων ὑμῶν καὶ εἰσάξω ὑμᾶς εἰς τὴν γῆν τοῦ ᾿Ισραήλ, 13 καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ἐν τῷ ἀνοῖξαί με τοὺς τάφους ὑμῶν τοῦ ἀναγαγεῖν με ἐκ τῶν τάφων τὸν λαόν μου. 14 καὶ δώσω πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε, καὶ θήσομαι ὑμᾶς ἐπὶ τὴν γῆν ὑμῶν, καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγὼ Κύριος· λελάληκα καὶ ποιήσω, λέγει Κύριος.

ΗΣΑΙΑΣ ΚΣΤ’ 19 ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ· ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

ΔΑΝΙΗΛ ΙΒ’ 2 καὶ πολλοὶ τῶν καθευδόντων ἐν γῆς χώματι ἐξεγερθήσονται, οὗτοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ οὗτοι εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς αἰσχύνην αἰώνιον. 13 καὶ σὺ δεῦρο καὶ ἀναπαύου· ἔτι γὰρ ἡμέραι καὶ ὧραι εἰς ἀναπλήρωσιν συντελείας, καὶ ἀναστήσῃ εἰς τὸν κλῆρόν σου, εἰς συντέλειαν ἡμερῶν

Β’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Ζ’ 9 ἐν ἐσχάτῃ δὲ πνοῇ γενόμενος εἶπε· σὺ μὲν ἀλάστωρ ἐκ τοῦ παρόντος ἡμᾶς ζῆν ἀπολύεις, ὁ δὲ τοῦ κόσμου βασιλεὺς ἀποθανόντας ἡμᾶς ὑπὲρ τῶν αὐτοῦ νόμων εἰς αἰώνιον ἀναβίωσιν ζωῆς ἡμᾶς ἀναστήσει.

Β’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ ΙΒ’ 44 εἰ γὰρ μὴ τοὺς προπεπτωκότας ἀναστῆναι προσεδόκα, περισσὸν ἂν ἦν καὶ ληρῶδες ὑπὲρ νεκρῶν προσεύχεσθαι.

Γιὰ τὴ σωστὴ κατανόηση τοῦ θέματος τῆς ἀνάστασης πρέπει ἀκόμη νὰ ἐξεταστεῖ καὶ τὸ τί πιστεύει ὁ κόσμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Κατὰ τὴ σημιτικὴ ἀνθρωπολογία, ἡ ζωὴ εἶναι ἀδύνατη χωρὶς τὸ σῶμα. Στὴ θέση τοῦ δυαλισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ποὺ θέλει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ σῶμα καὶ ψυχή, στὴν Παλαιὰ Διαθήκη συναντάμε τὶς ἔννοιες τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς. Ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν Ἰσραηλίτη εἶναι μιὰ ψυχοσωματικὴ ἑνότητα. Ἐνῶ τὸ κέντρο τῆς ζωῆς γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἕλληνα εἶναι ἡ ψυχή, γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς ἀρχαῖας Μέσης Ἀνατολῆς εἶναι τὸ σῶμα. Ἀνάσταση λοιπὸν δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρὰ ἀναβίωση ποὺ ἐπιτυγχάνεται μόνο ἐφόσον ἔχουμε ἕνα πλῆρες σῶμα, καὶ χωρὶς αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρξει ζωή.

Ὡστόσο, θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ ἀρχαιοελληνικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ μεταθανάτια μοίρα του εἶναι πολυπλοκότερη καὶ δὲν περιορίζεται στὴν ἄποψη τῶν φιλοσόφων, ποὺ κι αὐτὴ εἶναι πολυδιάστατη. Ἔτσι, παράλληλα μὲ τὶς ἄλλες δοξασίες περὶ ψυχῆς-σκιᾶς ποὺ βρίσκεται στὸν Ἅδη, οἱ Ἀρχαῖοι ἔχυναν ὑγρὰ καὶ τροφὲς μὲ ἕνα σωλήνα τοποθετημένο στὰ σαγόνια τοῦ πτώματος τῶν συγγενῶν τους στοὺς τάφους τους καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς κλασσικῆς Ἀρχαιότητας. Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ συνεχίστηκε τουλάχιστον ὣς τὰ Ἑλληνιστικὰ χρόνια.

Posted in Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Οἱ δυὸ ὄψεις τῆς ΕΑΑΚίτισσας

Πῶς τὴν βλέπει ἡ ΕΑΑΚ: Παπάκι (φανατισμένο)

IMG_0444[1]

καὶ πῶς οἱ ἀναρχικοί: ἠλίθια Δουλτσινέα

Φωτογραφία0643

Posted in φωτογραφίες, Αριστερά | Tagged , , , | Σχολιάστε

νίκη Ἐρντογάν

Δυὸ καλὲς ἀναλύσεις ἀπὸ τὸν Κ. Κουτσουρέλη.

1.

Από την εποχή του Κύρου, αν όχι ήδη από εκείνη των Χετταίων, ανεξαρτήτως του πώς λέγονταν οι λαοί που την κατοικούσαν, η Μικρά Ασία πολιτικά ήταν πάντοτε διχασμένη. Στραμμένα προς τη Δύση και την Ευρώπη οικονομικά και πολιτισμικά τα παράλια, ιδίως του Αιγαίου και της Προποντίδας· κομμάτι της Μέσης Ανατολής από τα πλέον συντηρητικά και εσωστρεφή τα ενδότερα. Από τα δυτικά παράλια εκπορευόταν πάντα η αλλαγή: η ιωνική φιλοσοφία και επιστήμη, το εμπορικό πνεύμα, τα εθνικά και εργατικά κινήματα. Από την Ανατολία ερχόταν η αντίδραση: οι παυλικιανοί, οι εικονομάχοι, οι νεοθωμανοί. Ως αυτοτελές, ενιαίο κράτος η Μικρά Ασία δεν κυβερνήθηκε ποτέ παρά μόνο μετά το 1922. Προηγουμένως ήταν κατακερματισμένη μεταξύ αντίπαλων δυνάμεων, ή, συνηθέστερα, τμήμα μιας Αυτοκρατορίας: περσικής, μακεδονικής, ρωμαιοελληνικής, τουρκικής.

Η καταγωγή και τα φυλετικά γνωρίσματα δεν δηλώνουν πάντοτε κάποια νομοτέλεια, εδώ όμως εικονογραφούν απολύτως τον διχασμό. Θεσσαλονικέας, ξανθός και γαλανομάτης ο δυτικόφιλος και κοσμικός Κεμάλ, από τον προσκαυκάσιο Πόντο ο νεοϊσλαμιστής και νεοθωμανός Ερντογάν με χαρακτηριστικό κεντρασιατικό πρόσωπο και μάτια.

Η διχοστασία των περιοχών που καταλαμβάνει σήμερα η Τουρκία δεν είναι λοιπόν τωρινή υπόθεση. Προηγήθηκε του τουρκικού κράτους και θα επιβιώσει εκείνου όταν μια μέρα εκλείψει. Αυτή τη στιγμή, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι στην παμπάλαια αυτή διελκυστίνδα οι δυτικοστρεφείς δυνάμεις της χώρας φθίνουν. Όχι μόνο επειδή ο κεμαλισμός που τις ένωνε πολιτικά ηττάται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια αλλά και επειδή κακώς αθροίζονται στο ποσοστό του Όχι οι ψήφοι των Κούρδων. Οι Κούρδοι μόνο συγκυριακά συμμαχούν με τους κεμαλικούς κατά του Ερντογάν, δικός τους σκοπός είναι η εθνική αυτοδιάθεση και προκειμένου να τον προωθήσουν θα αλλάξουν συμμαχίες όσες φορές απαιτηθεί. Επί κραταιού κεμαλισμού άλλωστε ήταν τμήμα του συνασπισμού που έφερε το AKP στην εξουσία ενώ ακόμη και σήμερα πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να το υποστηρίζουν.

Το πιο δυσοίωνο όμως είναι ότι οι φιλοδυτικές, εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της Τουρκίας φθίνουν δημογραφικά. (Η ευημερία, το ξέρουμε και από τα δικά μας, έχει αυτό το τίμημα…) Σύντομα θα είναι μειονότητα και στις μεγάλες πόλεις της χώρας, όπου ήδη οι επήλυδες από την Ανατολία δίνουν τον τόνο. (Ο Ερντογάν άλλωστε από την Πόλη ξεκίνησε). Ήδη η ιστορία των πόλεων της αρχαίας Ιωνίας και Αιολίας δείχνει ότι χωρίς βοήθεια εκ των έξω, οι δυνάμεις αυτές πάντοτε υποτάσσονταν στον σατραπισμό της Ανατολής. Συνήθως οι αριθμοί καταπίνουν την ποιοτική υπεροχή.

Το βεβιασμένο, ερασιτεχνικό πραξικόπημα του καλοκαιριού μάλλον από αυτήν την αγωνία εκπορεύθηκε: από τη συνειδητοποίηση ότι η κλεψύδρα αδειάζει.

2.

Με καταμετρημένο το 98,20% των ψήφων, αντίθετα με αυτά που μεταδίδουν τα δυτικά μέσα, ο Ερντογάν κερδίζει καθαρά το δημοψήφισμα αφού προηγείται με 1.250.000 ψήφους διαφορά. Το αποτέλεσμα είναι θετικό για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Η γείτων επιστρέφει εκεί που ιστορικά ανήκει: στη Μέση Ανατολή και τον δεσποτικό μεσαίωνα του μωαμεθανικού κόσμου. Θέλουμε δεν θέλουμε, τώρα έχουμε την επιλογή: είτε θα αφυπνιστούμε από τις ψευδαισθήσεις μας και θα δούμε την πραγματικότητα, είτε θα της επιτρέψουμε εθελουσίως να μας καταπιεί. Οι δικαιολογίες, οι ουτοπίες, οι ονειροφαντασιές τελείωσαν.

Φυσικά, ἡ ἀσιατικὴ Τουρκία δὲν συνίσταται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἡ μεσοβυζαντινὴ Μικρὰ Ἀσία, γιὰ παράδειγμα, τελείωνε ἀνατολικὰ τῆς Καισάρειας. Ἐκεῖ βρίσκονταν οἱ Παυλικιανοὶ κι ἐκεῖ ἐπὶ αἰῶνες πολεμοῦσαν Ἄραβες καὶ Ρωμαῖοι. Ἡ τουρκικὴ Ἀνατολία εἶναι κάτι μεγαλύτερο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ρωμανία δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ ἐλέγξει καὶ τὸ σημερινὸ τουρκικὸ Κουρδιστὰν καὶ τὴν Ἰωνία (παρὰ μόνο γιὰ λίγο). Ἀλλὰ μιλᾶμε γιὰ μιὰ τεχνητὴ συγκόλληση, ἀφοῦ οἱ Κοῦρδοι ποτὲ δὲν θεωρήθηκαν λαὸς τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπως οἱ Παυλικιανοί. Ἐπίσης ἀληθεύει ἡ παρατήρηση τοῦ Κ.Κ. ὅτι ἡ δυτικὴ Μικρὰ Ἀσία ἀπὸ μόνη της εἶναι πάντα ἀνήμπορη μπροστὰ στὸ κάθε εἴδους «ἑνιαῖο πράγμα» τῆς βαθιᾶς Μ. Ἀσίας (Καππαδοκία). Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὴν ἀνατολικὴ καὶ κεντρικὴ Μ. Ἀσία, ἡ τύχη τῶν βυζαντινῶν παραλίων ἦταν σχεδόν προαποφασισμένη.

Ἐπίσης, ἡ ταύτιση τῶν Εικονομάχων μὲ τὴν βαθιὰ Μ. Ἀσία δὲν εὐσταθεῖ. Εἰκονολάτρες ἦταν οἱ Ἀρμένιοι (Μονοφυσίτες, βέβαια) καὶ ὁ ἐν Συρίᾳ Ἰωάννης Δαμασκηνός, ἐνῶ οἱ πρῶτοι εικονομάχοι ἐπίσκοποι ἕδρευαν σὲ περιοχὲς δυτικὰ τῆς Ἄγκυρας.

Τέλος, δὲν ἐπιστρέφει ἡ Μικρὰ Ἀσία (ἢ Τουρκία ἢ Ἀνατολία) στὴν Μέση Ἀνατολή. Ἀντίθετα, ἡ Μέση Ἀνατολὴ ἔρχεται ξανὰ καὶ δριμύτερη στὴν Μ. Ἀσία. Αὐτὴ τὴ φορά, δὲν ὑπάρχουν χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ θὰ ἐπαναλάβουν τὴν ἑποποιία τοῦ 1860-1914. Αὐτὴ τὴ φορά, ἡ Ἑλλάδα καὶ ὁ χῶρος τοῦ Αἰγαίου συνορεύει μὲ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία.

Οἱ ἀναλύσεις γιὰ τὸ ποιὲς νεοελληνικὲς ψευδαισθήσεις μποροῦν ευκολότερα νὰ χαθοῦν, χάρι στὴν νίκη τοῦ Ἐρντογάν, εἶναι βέβαια λόγια τοῦ ἀέρα, τυφλὲς ἐλπίδες. Οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἀποφασίσει νὰ ὑποταχθοῦν σὲ ὅποιον βροῦν πρῶτο μπροστά τους, ἐνῶ οἱ «καλοί (;) φιλοδυτικοὶ Τοῦρκοι» (π.χ. Ἀλεβῆδες ποὺ κατέσφαξαν τοὺς Μικρασιάτες ὑπὸ τὸν Κεμάλ) ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι σύμμαχοί μας (!!!), θὰ ἐξαφανιστοῦν σὲ λίγες γενιές εἴτε βιολογικὰ εἴτε πολιτισμικά, μὲ τὸ καλὸ ἢ μὲ τὸ ἄγριο. Ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες (ἑλληνικὴ ὑψηλὴ γεννητικότητα, ἰσχυρὴ ἑλληνικὴ πολιτισμικὴ ταυτότητα), τὸ Αἰγαῖο θὰ μποροῦσε ὄντως νὰ ἀποτελέσει ἰσχυρὸ σύνορο, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαία ἐποχή. Ὅταν ἐπὶ αἰῶνες οἱ Πέρσες κατεῖχαν τὴν Μ. Ἀσία καὶ οἱ Ἕλληνες τὰ νησιὰ δίχως νὰ ἀλλάζει ἡ κατάσταση αὐτή.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

2 ἄθεα Πάσχα & ταξικὴ ἄσφαλτος

2 ἄθεα Πάσχα

Ἦταν τῆς μοίρας μου γραφτὸ στὰ παιδικά μου χρόνια καὶ στὰ μεταγενέστερα νὰ τρώω στὴ μάπα τὰ ἄθεα Πάσχα, δηλ. νὰ κάνω Πάσχα μὲ ἄθεους ἢ ἄθρησκους. Κατὰ τὰ παιδικά μου χρόνια, ἐρχόταν στὸ χωριὸ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα καὶ κατὰ τὶς 1-2 μ.μ., κι ἐνῶ ἡ στενὴ οἰκογένειά μου εἴχαμε σχεδόν ἤδη ψήσει τὸ ἀρνί, μιὰ συγγενικὴ οἰκογένεια, τάχα μου νὰ γιορτάσουμε μαζὶ τὸ Πάσχα. Ὁ θεῖος, εὐκατάστατος ἀποκλειστικὰ χάρη στὴ σκληρὴ δουλειά του, κλασικὸς δεξιός ἀλλὰ τῆς ἄποψης ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι μιὰ κοινωνικὴ ἐκδήλωση –γιατὶ εἶχε μείνει στὴν δεκαετία τοῦ ’50, ὅπου μόνο ἐκκλησία μποροῦσες νὰ πᾶς γιὰ βόλτα– καὶ γενικά, ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι βαρβούτσαλα χάριν χρημάτων ἢ γιὰ νὰ περνᾶ ἡ ὥρα. Τὰ εὐκατάστατα ξαδέρφια στὴν ἐπαρχιακιὰ πόλη τους, παραδοσιακὰ ἀργοῦσαν τὶς Κυριακὲς τοῦ Πάσχα νὰ ξυπνήσουν καὶ νὰ ἔρθουν νὰ μοιραστοῦμε τὴ χαρὰ τοῦ ψησίματος καὶ τοῦ ξυπνήματος στὸ χωριό (ὅπως καὶ τῆς Ἀνάστασης στὸ χωριό) γιατὶ τὸ Σάββατο τῆς Ἀνάστασης εἶχαν πάει στὸ τοπικὸ σκυλάδικο ἢ κλὰμπ τῆς πόλης τους. Φαίνεται πὼς δὲν εἶχαν ἄλλο Σάββατο διαθέσιμο γιὰ «νὰ τὸ κάψουν», ἢ πὼς ἅμα δὲν γλεντήσεις τὸ βράδι τοῦ Σάββατου Πάσχα ὅπως γλεντᾶ ὁ κόσμος στὰ γλέντια σὲ σκυλάδικα τὰ ὁποῖα μᾶς δείχνουν βιντεοσκοπημένα τὴν Κυριακὴ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια, τότε τί νὰ καταλάβεις ἀπὸ Πάσχα; Καὶ νὰ φανταστεῖς ὅτι δὲν ἤμασταν τίποτε ταλιμπάν, δὲν θυμᾶμαι νὰ μὲ ἔσερναν σὲ ἐκκλησίες καὶ κατηχητικά· ἐντάξει, ἦταν ἡ ἀδερφή μου, ὄχι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι. Καὶ δῶσ’ του οἱ ἄπειρα κουραστικὲς συζητήσεις θείου – ἀνηψιᾶς γιὰ τὸ «αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες / οἱ Πατέρες, κι ὄχι ὁ Χριστός» στὸ πασχαλιάτικο τραπέζι. Τί ἁμαρτίες πλήρωνα. Τουλάχιστον, ἦμαν (διάλεκτος) μικρὸς καὶ δὲν ἀσχολιόμουν μὲ τέτοια ὑψηλὰ νοήματα. Καὶ δῶσ’ του τηλεθέαση μὲ σειρὲς μὲ vampires Κυριακὴ ἢ Δευτέρα τοῦ Πάσχα στὸ χωριὸ ἀπὸ τὰ ξαδέρφια μου (ἄρα, ἔπρεπε νὰ δοῦμε ὅλοι μας vampire diaries ἢ νὰ ἐξοριστοῦμε σὲ ἄλλα, πιὸ κρύα, δωμάτια)· καὶ δῶσ’ του τὰ κοροϊδευτικὰ ἀντι-παραδοσιοκεντρικὰ «βάι βάι βάι» τοῦ ξαδέρφου (κατ’ ἀπομίμηση ἀναστεναγμῶν τοῦ Ἀλὴ Πασά, ἀπὸ ταινία). Φυσικά, δὲν ἔτρωγαν μαγειρίτσα οὔτε ἀρνί (δὲν ἄντεχαν, τὸ στομαχάκι τους): Μόνο κοκορέτσια, μπιφτέκια καὶ τέτοια ὡραῖα. Λὲς καὶ κάναμε μπάρμπεκιου στὴν Καλιφόρνια, καὶ ὄχι Πάσχα στὴν Ἑλλάδα. Βέβαια, ἡ γυναίκα τοῦ θείου εἶχε καταγωγὴ ἀπὸ τὰ ἀδέρφια μας τοὺς Ἀούτους (ἐπίσης, θρησκευτικὰ ἀδιάφορη)· ὁπότε, ὡς φυλετικὰ μεικτὴ οἰκογένεια, τοὺς ἔβγαινε στὴ συμπεριφορὰ αὐθόρμητα ὁ νεοελληνικὸς μ.ὅ., ὁ μεταπολιτευτικὸς πολτὸς τοῦ MEGA καὶ ἡ ἀντιπάθεια πρὸς τὴν παράδοση (τὴν κάθε παράδοση ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δική τους, σύμφωνα μὲ τὸν γνωστὸ ποντιακὸ πολιτισμικὸ ρατσισμὸ κατὰ τῶν ὑπολοίπων τοπικῶν παραδόσεων), ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ παιδιὰ ἀκολουθοῦν / πιστεύουν ὅ,τι διδάξει έμπρακτα ἡ μάνα, ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς οικογένειας – κι ὄχι ὁ πατέρας.

Τὰ λέω αὐτὰ τὰ ἐθνοτοπικὰ-ρατσιστικά μου γιατὶ καὶ τώρα, στὰ τωρινὰ Πάσχα τῆς ζωῆς μου, ἔχω πέσει πάλι σὲ Ἀοῦτο καὶ ἄθεο συγγενή. Ἄθεο κομμουνιστή, ὅμως, ὄχι συντηρητικὸ σκεπτικὸ δεξιό. Ὅλα κι ὅλα! Τέλος πάντων, οὔτε καὶ τώρα μπαίνω σὲ διαλόγους, ἂν καὶ μεγάλωσα, γιατὶ ὁ διάλογος μεταξὺ ἑτεροφρόνων εἶναι ἀδύνατος…. Ἀλλὰ μοῦ ἔχει μείνει ἡ ἀπορία. Ἀφοῦ, ρὲ ἄνθρωπε, δὲν πιστεύεις. Μπράβο σου. Κανένα πρόβλημα. Τί περιμένεις ὣς ἀργὰ καὶ ἔπειτα κάθεσαι στὸ βραδινὸ πασχαλιάτικο τραπέζι μὲ τὴ μαγειρίτσα, καὶ γιατί ψήνεις ἀρνιὰ σὰν νὰ εἶναι γλέντι; Τί γλεντᾶμε; Τὸν ἐρχομὸ τῆς Ἄνοιξης; Τὴν ἡμέρα τῆς μαρμότας; Μοιάζει τόσο παράδοξο ὅσο τὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα «Καλὲς Γιορτὲς» ποὺ βλέπουμε στὴν Ἐθνικὴ Ὁδὸ σὲ πινακίδες: Τί εἶναι αὐτὲς οἱ γιορτές; Γενεθλίων; Δὲν μὲ καλύπτει αὐτὴ ἡ παραδοσιακὴ ἐξήγηση ὅτι ὁ κομμουνιστὴς θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸ λαό. Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸ λαό, θὰ κάνει ἀκριβῶς ὅ,τι ὁ λαός. Θὰ εὔχεται Χριστὸς Ἀνέστη καὶ θὰ πηγαίνει Σάββατο βράδι στὴν ἐκκλησία, ἔστω καὶ μὲ τακούνια-μίνι καὶ ἔστω γιὰ 5’ στὴν ἐκκλησία. Δὲν θὰ σπάσω τὰ νεῦρα κανενὸς μὲ τὰ Χριστὸς Ἀνέστη πρὸς ὅλους, ποὺ μοιάζουν μὲ ἱεροεξεταστικὰ τέστ, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια τοῦ κομμουνιστῆ νὰ εἶναι «μέσα στὸ λαὸ» δὲν πρόκειται νὰ τοῦ ἀποφέρει ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα γιατὶ ἡ ἀθεΐα του ἀναβοσβήνει καὶ μυρίζει «ἐνσωμάτωση στὸ λαὸ» ἀπὸ μακριά. Ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ βάση αὐτὴν τὴν ἀπορία σκοπεύω νὰ κάνω διάλογο. Εἴπαμε: ἑτερόφρονες.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ νόημα εἶναι ὅτι τὴν πάτησα, μικρὸς καὶ μεγάλος, μὲ τοὺς ἄθεους ποὺ βεβηλώνουν τὸ Πάσχα ἐπιβάλλοντας ἔμπρακτα τὴν ἀντίληψή τους περὶ Πάσχα, περὶ τρόπου γιορτασμοῦ, ἐθιμοτυπικοῦ κ.λπ -ἐπιβάλλοντάς την σὲ μιὰ πλειονότητα ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι θρησκευτικὰ χαλαρή, γιὰ λόγους «νὰ μὴν χαλᾶμε τὶς καρδιές μας» δὲν ἀπαντᾶ στὴν αὐταρχικὴ τούτη παρέμβαση μὲ ἕνα φιλικὸ «Ἄει στὸ διάολο». Περισσότερη πλάκα ἔχουν τὰ σαρκοβόρα στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Καὶ ὑπάρχουν καὶ μιὰ χαρὰ Πόντιοι (μὴ ρατσιστές), οἱ ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ -καὶ ὄχι ἐχθρικοὶ στὴ θρησκεία. Ἄλλωστε, καὶ οἱ λοιποί, γηγενεῖς, βαλκάνιοι Ἕλληνες, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῆς μαζικοδημοκρατικῆς «ἀναρχίας», δὲν τὴν παλεύουν μὲ τὶς πολλὲς κωδωνοκρουσίες καὶ θρησκευτικὲς τελετουργίες τὴ Μ. Ἑβδομάδα, καὶ ἐξατμίζονται ἐξαιτίας τους. Ἀλλὰ προχωρῶ στὸ ἑπόμενο θέμα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ταξικὴ ἄσφαλτος

Εἶπα γιὰ τὰ γελοῖα μηνύματα «καλὲς γιορτὲς» καὶ (σὲ λίγο) seasons greetings στὶς αἰωρούμενες ἠλεκτρονικὲς πινακίδες τῆς ἐθνικῆς. Πολλὰ ΜΒ εἶχαν ξοδευτεῖ στὸ διαδίκτυ ὅταν ἕνας ζάμπλουτος νέος σκότωσε μιὰ οἰκογένεια μὲ τὴν αὐτοκινητάρα του (σκοτώθηκε κι αὐτός). Καὶ νά σου, οἱ «ταξικιὲς» ἀναλύσεις τύπου Μάρθα Βούρτση ἀπὸ ἀπολίτικους καὶ ΜΜΕ ἢ ταξικιστές. Καὶ νά ὁ ἀντίλογος ἀπὸ «σοβαροὺς κομμουνιστὲς» ποὺ τόνιζαν ὅτι καὶ τὰ λαϊκὰ παιδιὰ κάνουν ἀγῶνες δρόμου καὶ σκοτώνουν ὅποιον πεζὸ βροῦν σὲ ἀστικὲς λεωφόρους μὲ τὰ φτωχὰ αὐτοκίνητά τους, κι ἄρα ἡ βλακεία δὲν εἶναι ταξική. Ἐφαρμόζοντας λοιπὸν τὴ διαλεκτική, τὸ δῶρο αὐτὸ τοῦ Μὰρξ στὴν Ἀνθρωπότητα, τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι αὐτοὶ ποὺ σκοτώνουν στοὺς δρόμους μὲ τὰ ἁμάξια τους εἶναι εἴτε οἱ πολὺ λοῦμπεν εἴτε οἱ πλούσιοι. Ἀντίθετα, οἱ «σιχαμένοι μικροαστοὶ Ἑλληναράδες» ἢ τέλος πάντων ὁ ἐνδιάμεσος χῶρος ποὺ δὲν εἶναι μπαμπουίνοι-λοῦμπεν ἢ ἐλίτ, εἶναι συγκριτικὰ πιὸ προσεκτικοί. Θὲς γιατὶ ἔχουν παιδιὰ στὸ ἁμάξι, θὲς γιατὶ δὲν εἶναι τόσο «χτυπημένιοι ἀπὸ τὴν Μοίρα στὸ Πέραμα καὶ τὴ Δραπετσώνα» ὥστε μόνη τους διέξοδος νὰ εἶναι τὸ «παίζω τὴν ἀδικιιμένιη ζωή μου κορώνα-γράμματα»· θὲς γιατὶ δὲν ἔχουν ἄμεση ἀνάγκη νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν βαρεμάρα τοῦ νεοέλληνα νεόπλουτου ποὺ ναὶ μέν, δὲν μπορεῖ (δὲν ἔχει τόσα λεφτά) νὰ σκαρφαλώσει στὰ Ἱμαλάια, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ θέλει νὰ τρέξει μὲ 250 χλμ / ὥρα στὴν ἑλληνικὴ Ἐθνική, γιὰ νὰ νοιώσουν λίγο τὸ ζῆν ἐπικινδύνως καὶ τὴν ἁδρεναλίνη στὸ αἷμα τους.

Γενικά, πλούσιοι ἢ καταραμένοι.

 

Posted in παράδοση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | 3 Σχόλια

Ζῆλος λείψεται λαὸν ἀπαίδευτον

Θυμᾶμαι τὴν συζήτηση, πρὶν ἀπὸ κάποια χρόνια, γιὰ τὴ μετάφραση τοῦ κειμένου τῆς ἐκκλησιαστικῆς λειτουργίας: Ἂν λέγαμε ὅτι ὁ Χριστὸς κρεμιέται στὸ ξύλο, τὸ νόημα δὲν θὰ ἀπεῖχε πολὺ ἀπὸ τὴν εἰκόνα ἑνὸς ρούχου ποὺ κρεμιέται μόνο του στὸν καλόγερο ἢ τὴν κρεμάστρα. Ἀντίθετα, κρεμᾶται ἀμέσως σημαίνει: κάποιοι τὸν κρεμοῦν (σταυρώνουν). Στὸ κρεμιέται ἡ ἔμφαση βρίσκεται στὴν κατάσταση ἐνῶ στὸ κρεμᾶται ἡ ἔμφαση μοιράζεται μεταξὺ τῆς πράξης (κάποιος κρεμᾶ κάτι) καὶ τῆς κατάστασης (κάτι εἶναι κρεμασμένο).Φτωχιὰ κοινὴ νεοελληνικιὰ δημοτικιά μας (ΚΝΕ): Πρέπει πρῶτα νὰ φτάσεις τὴν ποίηση τοῦ δημοτικοῦ τραγουδιοῦ, ὕστερα νὰ ξεπεράσεις σὲ ἐκφραστικότητα τὴ βυζαντινή, μετὰ νὰ ἀποβάλεις αὐτὴν τὴ χαζὴ περιφραστικότητά σου, καὶ ἔπειτα, μόνο, νὰ παριστάνεις τὴν λόγια γλώσσα.

Ἐκεῖ ποὺ κατεβαίναμε γιὰ τὴν ἐκκλησία, ὁ συνομίληκος ἄ(ν)εργος γιὸς γειτόνων στὸ μπαλκόνι του συζήταγε μὲ κάποιον γιὰ τὴ «πολλὴ σατανίλα», προφανῶς κάποιου κάφρου ποὺ ἄκουγε / ἀκούγαμε πρὶν ἀπὸ 800 χρόνια. Μὲ ἐνθουσιασμὸ δεκαπενταετοῦς: Ἡ ἡλικία τοῦ νεοελληνικοῦ ἔθνους (πνευματική -μὲ τὴν συνήθη, κι ὄχι τὴ χριστιανική, ἔννοια).

Σὲ παλιότερες εἰδήσεις. Ἀφότου ἕνας πολιτικάντης εἶπε ὅτι τὸ Ἅγιο Φῶς εἶναι παγανιστικό (ἄρα, ψευδές;), καὶ ἔτσι μπῆκε σὲ μιὰ συζήτηση γιὰ τὴν ὁποία δὲν γνωρίζει τίποτε (τὸ πῶς ἐπανοηματοδοτοῦνται πράξεις καὶ ἰδέες ὥστε καὶ ἡ διακήρυξή τους νὰ μὴ σημαίνει τὸν παγανισμό, ἀλλὰ καὶ ἡ μορφή τους νὰ διατηρεῖται ἀκέραια), προέκυψε καὶ μιὰ βουλετίνα, ποὺ ἔφερε ὡς τεκμήριο κατὰ τοῦ Ἁγίου Φωτὸς τὸν Κοραῆ.

Νὰ τοὺς χαίρεστε, ἐσεῖς οἱ ὑποκριτοφάγοι ἐντὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ κάνατε συνέδρια Ἀριστερᾶς καὶ Ἐκκλησίας, ποὺ τοὺς φέρατε τὴν ἐξουσία ἢ ποὺ τοὺς γουστάρετε ἀκόμη λόγῳ ἀντιδεξιῶν συνδρόμων.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Μονοθεϊσμός; Διάλογοι

μὲ ἰσλαμικὰ ἢ ἀναρχικὰ τρόλ – δὲν ξέρω τί ἀπὸ τὰ δύο.

Σὲ κάθε περίπτωση, μεταξὺ ἑτεροφρόνων μόνο δημοκρατικὴ ἀμοιβαιότητα ἰσχύει. ὍΤΑΝ -δηλαδή, ποτέ– οἱ ἰσλαμιστὲς ἀποδεχτοῦν ὕπαρξη Χριστιανῶν, ἐκχριστιανισμοῦ καὶ ἐκκλησιῶν στὴν Ἀραβία, μόνο τότε θὰ εἶναι δίκαιο τὸ ἀντίστοιχο «δικαίωμα» γιὰ τὸ Ἰσλὰμ σὲ χριστιανικὲς χῶρες. Ὣς τότε, κάθε ἐπιχειρούμενος διάλογος μὲ Μουσουλμάνους (ἐπιχειρούμενος ἀπὸ αὐτούς) θυμίζει τὴν ἐγκαθίδρυση τοῦ ναζιστικοῦ καθεστῶτος μέσῳ δημοκρατικῶν διαδικασιῶν καὶ μέσῳ τῆς ἐκμετάλλευσης ἀπὸ τοὺς Ἐθνικοσοσιαλιστὲς τῶν πολιτικῶν κ.ἄ. δικαιωμάτων ποὺ παρέχει ἡ Δημοκρατία σὲ ὅλους.

Συνεπῶς, ἕνας διάλογος μὲ ὅσους Μουσουλμάνους δὲν δέχονται τὴν παραπάνω δημοκρατικὴ ἀμοιβαιότητα συνιστᾶ νομιμοποίησή τους καὶ εἶναι κακός. Ὅπως δὲν συζητᾶμε στὰ σοβαρὰ μὲ ἐκπρόσωπους τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, ἔτσι καὶ τώρα. Κατὰ  τὰ ἄλλα, τὸ διασκεδάζω κι ἐγὼ πολύ, καὶ ἐπαναλαμβάνω τὴν ἔκκληση τοῦ Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ἔχω νὰ τοὺς πῶ ὅτι ἀφενὸς ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀναφορές στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Θεός. Καὶ ὅτι μόνο ἀμάθεια δείχνει ἡ ἄποψή τους ὅτι αὐτοί -ποὺ παριστάνουν ὅτι ἀγνοοῦν τὰ μισογυνικά, παιδοφιλικὰ καὶ αἱμοχαρὴ ἐδάφια τοῦ Κορανίου- «κατέχουν» (γνωρίζουν) καλύτερα ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς τὴν Κ. Διαθήκη ἢ τὸ ὅτι πιστεύουν πὼς παραχαράχθηκε / ἄλλαξε ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς τὸ κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης, ἐνῶ κάθε γνωστὸ ἀπόσπασμα τῶν βιβλίων τῆς Κ. Διαθήκης (πάπυροι ποὺ βρέθηκαν, ἀναφορὲς σὲ ἄλλους συγγραφεῖς κ.λπ.) δείχνει ὅτι διατηρήθηκε ἀναλλοίωτο.

Ἔτσι, λοιπόν, συμπληρώνοντας τὰ περὶ τῆς Ἀνάστασης (τὴν ὁποία οἱ Μουσουλμάνοι ἐπίσης δὲν ἀποδέχονται, γιατὶ, προερχόμενοι πολιτισμικὰ ἀπὸ αἱμοχαρεῖς λαοὺς ποὺ ζοῦσαν ἀπὸ τὴ ληστεία καραβανιῶν, ἀδυνατοῦν  νὰ χωνέψουν πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας παντοδύναμος Θεὸς νὰ ἀποδέχεται νὰ ταπεινωθεῖ μέχρι σταύρωσης καὶ θανάτου, ἀντί -ὅπως ὁ Διάβολος- νὰ ἐκδηλώσει γιὰ λόγους ἐντυπωσιασμοῦ τὴ Δύναμή του), νά καὶ τὰ ἐδάφια τῆς Κ. Διαθήκης (τὴν ὁποία ἀποδέχονται ὡς θεόπνευστη οἱ Μουσουλμάνοι) ποὺ δείχνουν ὡς Θεὸ τὸν Ἰησοῦ: Ἀφοῦ τὰ ἰσλαμικὰ ἐπιχειρήματα τοῦ 7ου αἰ. περὶ παραχάραξης τῶν κειμένων τῆς Κ. Διαθήκης καταρρίπτονται ἀπὸ κάθε ἔρευνα, καὶ σήμερα πλέον γελᾶνε καὶ οἱ πέτρες μὲ τέτοιες ἀθλιότητες (ποὺ μποροῦσε νὰ τὶς ὑποστηρίξει κανεὶς τὸν 7ο αἰ. μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε φιλολογικὴ κριτικὴ τοῦ κειμένου) τὰ ἐδάφια αὐτὰ κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἔγκυρα γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους -πού, δῆθεν, ἀποδέχονται ὡς θεϊκὰ τὰ Εὐαγγέλια.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ

Β’ 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ· 11 Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι Οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΙΔ’ 61 ὁ δὲ ἐσιώπα καὶ οὐδέν ἀπεκρίνατο. πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς ἐπηρώτα αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ; 62 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγώ εἰμι· καὶ ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν καθήμενον τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. 63 ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; 64 ἠκούσατε πάντως τῆς βλασφημίας· τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν εἶναι ἔνοχον θανάτου.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ζ’

48 εἶπε δὲ αὐτῇ· Ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι. 49 καὶ ἤρξαντο οἱ συνανακείμενοι λέγειν ἐν ἑαυτοῖς· Τίς οὗτός ἐστιν ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν; 50 εἶπε δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ,

Α’ 1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.

Ε’, 18 διὰ τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τὸ σάββατον, ἀλλὰ καὶ πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ.

Η’, 24 εἶπον οὖν ὑμῖν ὅτι ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν· ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν. 58 εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι ἐγὼ εἰμί.

Ι’, 30 ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν.

Κ’ 27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.

ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Β’ 8-9

Χριστόν· 9 ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς

Β’ ΠΕΤΡΟΥ

Α’ 1 Συμεὼν Πέτρος, δοῦλος καὶ ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῖς ἰσότιμον ἡμῖν λαχοῦσι πίστιν ἐν δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ·

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Γ’ 21 Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ’ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς κἀγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ.

Ε’ 13 καὶ πᾶν κτίσμα ὃ ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτω τῆς γῆς καὶ ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἐστί, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα, ἤκουσα λέγοντας· Τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ τῷ ἀρνίῳ ἡ εὐλογία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

ΙΘ’ 13 καὶ περιβεβλημένος ἱμάτιον βεβαμμένον ἐν αἵματι, καὶ κέκληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Στὸ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ ΣΤ’, 4 ἀναφέρεται: «Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστὶ», δηλαδή, «ὁ Κύριος ὁ Θεός μας εἶναι ΕΝΑΣ».

Ὑπάρχουν δύο λέξεις στὰ βιβλικὰ ἑβραϊκὰ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «ἕνας». Ἡ μιὰ εἶναι ἡ “echad”, ποὺ σημαίνει «ἕνας», «μόνο» καὶ «ἑνότητα τῶν ἐπὶ μέρους τμημάτων», ἐνῶ ἡ ἄλλη εἶναι ἡ “yadidh”, ποὺ σημαίνει «μοναδικότητα» ἢ «ἕνας στὸ εἶδος του», «μοναδικὸς ποὺ ἔχει τὴν Α ποιότητα». Στὸ παραπάνω ἐδάφιο, χρησιμοποιείται ἡ πρώτη ἑβραϊκὴ λέξη, ποὺ ἐπιτρέπει τὴν πολλαπλότητα ἐντὸς τῆς ἑνότητας. Παραδείγματα τῆς πρώτης αὐτῆς λέξης, echad:

ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 24 «..καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν (echad)».

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΑ’, 6 «καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν (echad) καὶ χεῖλος ἓν».

ΕΞΟΔΟΣ ΚΔ’, 3 «..ἀπεκρίθη δὲ πᾶς ὁ λαὸς φωνῇ μιᾷ (echad) λέγοντες».

ΕΞΟΔΟΣ ΚΣΤ’, 11 «καὶ ποιήσεις κρίκους χαλκοῦς πεντήκοντα. καὶ συνάψεις τοὺς κρίκους ἐκ τῶν ἀγκυλῶν, καὶ συνάψεις τὰς δέρρεις, καὶ ἔσται ἕν (echad)».

ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ Θ’, 2 «συνήλθωσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐκπολεμῆσαι ᾿Ιησοῦν καὶ ᾿Ισραὴλ ἅμα πάντες (echad)».

Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β’, 25 «καὶ συναθροίζονται οἱ υἱοὶ Βενιαμὶν οἱ ὀπίσω ᾿Αβεννὴρ καὶ ἐγενήθησαν εἰς συνάντησιν μίαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ κεφαλὴν βουνοῦ ἑνός (echad)».

Ἡ χρήσι τοῦ echad ὑποδηλώνει ἑνότητα ἐντὸς τῆς πολλαπλότητας. Ἄντρας καὶ γυναίκα εἶναι μιὰ γυναίκα ἀλλὰ καὶ πολλαπλότητα. Τὸ γένος εἶναι ἕνα, ἀλλὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο φυλές. Ὁ λαὸς ἀποκρίνεται μὲ πολλὲς φωνές, ἀλλὰ σὰν νὰ ἦταν ἕνας μὲ μία φωνή. Αὐτὴ ἡ ἴδια πολλαπλότητα ἐντὸς τῆς ἑνότητας ὑπάρχει καὶ στὸ ἐδάφιο τοῦ Δευτερονόμιου ποὺ λέει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἕνας, ἀφοῦ χρησιμοποιείται ἡ ἴδια λέξη.

Ἡ Π. Διαθήκη χρησιμοποιεῖ συνήθως γιὰ τὸν Γιαχβὲ τὴ λέξη Elohim, ποὺ εἶναι ὁ πληθυντικὸς τῆς λ. Eloah (= Θεός). Συνήθως, νομίζεται ἐσφαλμένα ὅτι τὸ Elohim εἶναι ὁ πληθυντικὸς τοῦ El. Ὁ πραγματικὸς πληθυντικὸς τοῦ El εἶναι Elim καὶ χρησιμοποιείται στὴν Π. Διαθήκη γιὰ τοὺς «θεοὺς» τῶν ἄλλων λαῶν, ἂν καὶ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὸ Elohim (π.χ. στὸ Α’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Ε’, 7) – μὲ σκοπὸ νὰ δείξει στὸν Ἰσραὴλ ὅτι γιὰ τοὺς ἄλλους λαοὺς ἡ θεότητα Δαγὼν ἦταν ὅπως γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες ὁ Ἐλοχίμ. Πάντως, γιὰ τὸν Γιαχβὲ ἡ Π. Διαθήκη χρησιμοποιεῖ πάντα ρήματα στὸν ἐνικό π.χ. «οἱ θεοὶ λέει αὐτά».

Ἔχει ὑποτεθεῖ ὅτι καὶ ἐκτὸς τῶν Ἑβραίων, ἄλλοι λαοὶ ἀποκαλοῦσαν τὸν ἕνα κάθε φορὰ θεό τους (ἀπὸ τοὺς πολλούς) σὰν νὰ ἦταν πολλοί. Αὐτὸ ὅμως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Π.Δ., δὲν συμβαίνει συνέχεια γιατὶ στὴν Π. Δ.  τὸ κύριο ὄνομα γιὰ τὸν Γιαχβὲ εἶναι στὴν συντριπτικὴ πλειονότητα (2.500 περίπου φορές) τὸ Elohim, ἐνῶ στὶς ἄλλες θρησκευτικὲς παραδόσεις ὁ πληθυντικὸς δὲν χρησιμοποιεῖται πάντα  – π.χ. γιὰ πέντε χρήσεις πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ γιὰ κάποιον θεὸ ἀντιστοιχοῦν εἴκοσι χρήσεις ἑνικοῦ. Ἁπλά, συναντᾶται περιοδικῶς, καὶ εἶναι «πληθυντικὸς μεγαλοπρέπειας». Λόγῳ τῆς μεγάλης συχνότητας χρήσης τοῦ Elohim, στὴν Π.Δ. ὁ πληθυντικὸς ποὺ ἡ λ. συνιστᾶ δὲν εἶναι «πληθυντικὸς μεγαλοπρέπειας».

Περιπτώσεις ὅπου ὁ «ἄγγελος Κυρίου» ἀποκαλεῖται Θεός:

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’ 7 Εὗρε δὲ αὐτὴν ἄγγελος Κυρίου ἐπὶ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐπὶ τῆς πηγῆς ἐν τῇ ὁδῷ Σούρ. 8 καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος Κυρίου. ῎Αγαρ, παιδίσκη Σάρας, πόθεν ἔρχῃ καὶ ποῦ πορεύῃ; καὶ εἶπεν· ἀπὸ προσώπου Σάρας τῆς κυρίας μου ἐγὼ ἀποδιδράσκω. 10 καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος Κυρίου· πληθύνων πληθυνῶ τὸ σπέρμα σου, καὶ οὐκ ἀριθμηθήσεται ὑπὸ τοῦ πλήθους. 11 καί εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος Κυρίου· ἰδού, σὺ ἐν γαστρί ἔχεις καὶ τέξῃ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ισμαήλ, ὅτι ἐπήκουσε Κύριος τῇ ταπεινώσει σου. 13 καὶ ἐκάλεσεν ῎Αγαρ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ λαλοῦντος πρὸς αὐτήν· σὺ ὁ Θεὸς ὁ ἐπιδών με, ὅτι εἶπε· καὶ γὰρ ἐνώπιον εἶδον ὀφθέντα μοι.

Ἔχουμε ἕνα πρόσωπο (τὸν ἄγγελο), ποὺ δρᾶ ὡς Θεός, καλεῖται Θεός, καὶ ὅμως ἀναφέρεται στὸν Θεὸ σὲ γ’ πρόσωπο. Φυσικά, δὲν ἰσχύει ἡ ραββινικὴ ἄποψη ὅτι ὁ ἄγγελος λέγεται Θεὸς ἐπειδὴ μιλᾶ ἐκ μέρους του Θεοῦ, διαφορετικὰ ὅλο καὶ κάποιος προφήτης τῆς Π. Δ.  θὰ ἀποκαλεῖτο ἀπὸ τὸ κείμενο Θεός.

Ἄλλες περιπτώσεις ὅπου ὁ «ἄγγελος τοῦ Θεοῦ» ἀποκαλεῖται Θεὸς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη:

ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΒ’ 11 καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν· ῾Αβραάμ, ῾Αβραάμ. ὁ δὲ εἶπεν· ἰδοὺ ἐγώ. 12 καὶ εἶπε· μὴ ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου ἐπὶ τὸ παιδάριον μηδὲ ποιήσῃς αὐτῷ μηδέν· νῦν γὰρ ἔγνων, ὅτι φοβῇ σὺ τὸν Θεὸν καὶ οὐκ ἐφείσω τοῦ υἱοῦ σου τοῦ ἀγαπητοῦ δι᾿ ἐμέ

ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΑ’ 11 καὶ εἶπέ μοι ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ καθ᾿ ὕπνον· ᾿Ιακώβ· ἐγὼ δὲ εἶπα· τί ἐστι; 13 ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς ὁ ὀφθείς σοι ἐν τόπῳ Θεοῦ

ΕΞΟΔΟΣ Γ’ 2 ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἐν πυρὶ φλογὸς ἐκ τοῦ βάτου… 4 .. ἐκάλεσεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐκ τοῦ βάτου λέγων· Μωυσῆ, Μωυσῆ. 6 καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς τοῦ πατρός σου, Θεὸς ῾Αβραὰμ καὶ Θεὸς ᾿Ισαὰκ καὶ Θεὸς ᾿Ιακώβ.

ΨΑΛΜΟΣ ΡΘ’ (ΡΙ’) 1 ΕΙΠΕΝ ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· 3 ἐκ γαστρὸς πρὸ ἑωσφόρου

Ὁ πληθυντικὸς στὴ Γένεση εἶναι ἐνδεικτικός, καὶ δὲν εἶναι πληθυντικὸς μεγαλοπρέπειας:

ΓΕΝΕΣΙΣ Α’, 26 «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν….»

ΓΕΝΕΣΙΣ Γ’, 22 «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ ᾿Αδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν·…»

Ἂν ὑποτεθεῖ πὼς ὁ Θεὸς ὅταν λέει «εἷς ἐξ ἡμῶν» ἐννοεῖ τὸν ἑαυτό του μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους, τότε πῶς ἡ Π.Δ. λέει ὅτι δὲν ὑπάρχει ὅμοιος πρὸς τὸν Θεό, σὲ τίποτε;

Α’ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ, ΙΖ’, 20 Κύριε, οὐκ ἔστιν ὅμοιός σοι, καὶ οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ κατὰ πάντα, ὅσα ἠκούσαμεν ἐν ὠσὶν ἡμῶν.

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΑ’, 7 «δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν,…»

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΗ’ 1 ὤφθη δὲ αὐτῷ [στον Αβραάμ] ὁ Θεὸς πρὸς τῇ δρυΐ τῇ Μαμβρῇ, καθημένου αὐτοῦ [Αβραάμ] ἐπὶ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς αὐτοῦ μεσημβρίας. 2 ἀναβλέψας δέ [ο Αβραάμ] τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ εἶδε, καὶ ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες εἱστήκεισαν ἐπάνω αὐτοῦ· καὶ ἰδὼν προσέδραμεν εἰς συνάντησιν αὐτοῖς ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς αὐτοῦ καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν. 3 καὶ εἶπε· κύριε, εἰ ἄρα εὗρον χάριν ἐναντίον σου, μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου·

Ἐνῶ εἶναι τρεῖς οἱ ἄνδρες, ὁ Ἀβραὰμ τοὺς προσφωνεί σὰν νὰ ἦταν ἕνας (κύριε), ἐνῶ οἱ τρεῖς ἄνδρες εἶναι ἐμφάνιση (ὤφθη) ἑνὸς Θεοῦ.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ Παλαιὰ Διαθήκη δὲν ἀποκλείει τὴν ὕπαρξη πολλαπλότητας μέσα στὴν ἑνότητα τοῦ Ἑνὸς Θεοῦ. Ἁπλά, οἱ Σαρακηνοὶ ὡς πολιτισμὸς-λαὸς χωρὶς καμμία φιλοσοφικὴ παιδεία (ὅλα τὰ δικά τους εἶναι κλεμμένα-κακοχωνεμένα ἀπὸ τοὺς Πέρσες καὶ Βυζαντινούς) ἀλλὰ καὶ χωρὶς καμμία βαθιὰ γνώση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, νομίζουν ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἐκ τῶν προτέρων ἀπορρίπτει τὴν ὕπαρξη τῆς χριστιανικῆς Ἁγίας Τριάδας ἢ ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν θεωρεῖται Θεὸς ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς Κ. Διαθήκης.

Ἕνας τόσο ἀπολίτιστος πολιτισμὸς-λαὸς ἦταν φυσιολογικὸ νὰ νομίζει -ἀναποδογυρίζοντας τὴν προφανὴ ἱεράρχηση τῶν ἐθνῶν- ὅτι εἶναι ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ (γιὰ νὰ ξεπεράσει τὸ ἀπέραντο κόμπλεξ του, ζώντας δίπλα σὲ πολιτισμένους λαούς μὲ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν, Πέρσες, Ἑβραίους, Αἰγύπτιους, Ἕλληνες), ὅτι τὰ ἀραβικὰ εἶναι ἡ γλώσσα τοῦ Θεοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ ἦταν ἀναμενόμενο νὰ πιστέψει στὸν Μωάμεθ, σὲ ὅ,τι αὐτὸς μόνος του «εἶδε», δίχως μάρτυρες, στὸν ὕπνο του.

Posted in Εβραίοι, Ισλάμ | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Λεωνής

(Γ. Θεοτοκᾶ)

σάρωση2637

σάρωση2636

Posted in Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , | Σχολιάστε

Πειραιῶς Σεραφεὶμ πρὸς Ἐρντογάν

Ἄριστος ρήτορας ὁ Πειραιῶς. Ἐπαινεῖ τὸν Ἐρντογὰν στὶς πρῶτες σελίδες (ποὺ δὲν εἶναι καὶ λίγες), τοῦ ἀναφέρει τοὺς ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς του (Γκιουλέν), τοῦ ἀναφέρει τὴ διαφορὰ μεταξὺ τουρκικοῦ-ὀθωμανικοῦ ἰσλαμισμοῦ, καὶ ἀραβικοῦ, ποὺ πρεσβεύει τὸ ISIS, καὶ τοῦ δηλώνει ὅτι ἀντιτίθεται στὴν μὴ ἔκδοση τῶν τούρκων πραξικοπηματιῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὴν Τουρκία. Κατόπιν, τοῦ κάνει κήρυγμα γιὰ τὸ Ἰσλάμ.

Βάζω πρῶτο τὸ ζήτημα τῆς βίας στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀπὸ τὴν ὁποία δηλώνουν ὅτι ἐμπνέονται οἱ Μουσουλμάνοι, ἀφοῦ ἔχουμε πολλοὺς ἡμιμαθεῖς ἐν Ἑλλάδι ποὺ ταυτίζουν Κοράνι καὶ Π. Διαθήκη, καὶ ἔπειτα παραθέτω ἀποσπάσματα ἀπὸ ἄλλα θιγόμενα ζητήματα.

Ἰσλαμικὴ βία καὶ μίμηση τοῦ ἤθους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐκ μέρους τῶν Μουσουλμάνων:

Οἱ Μουσουλμάνοι ἰσχυρίζεστε ὅτι «ἀδικοῦμε» τὸν «προφήτη» Σας, ὅταν τοῦ προσδίδουμε τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ βίαιου καὶ πολεμοχαροῦς ἀνθρώπου. Φέρνετε κάποια παραδείγματα προφητῶν ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, οἱ ὁποῖοι κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διεξήγαγαν πολέμους ἐναντίον ἄλλων ἐθνῶν, γιὰ νὰ δικαιολογήσετε τοὺς κατακτητικοὺς πολέμους, ποὺ διεξήγαγε καὶ ὁ Μωάμεθ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του. Βγάζετε δὲ τὸ αὐθαίρετο συμπέρασμα, ὅτι οἱ πόλεμοι τοῦ Μωάμεθ εἶναι ὄχι μόνον ἀπόλυτα σύμφωνοι μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἐπὶ πλέον ὁ Μωάμεθ βρίσκεται σὲ πλεονεκτικότερη θέση σὲ σχέση μὲ τοὺς προφῆτες, διότι «χρησιμοποίησε (κατὰ πολὺ) λιγότερη βία σὲ σύγκριση μὲ τὸν Μωυσῆ, τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, τὸν Δαυίδ, τὸν Σαούλ, τὸν Σαμψὼν καὶ ἄλλους πολλούς». Βρίσκεται σὲ πλεονεκτικότερη θέση καὶ μὲ αὐτὸν ἀκόμη τὸν Χριστὸν «ὁ ὁποῖος στὸν δεύτερο ἐρχομὸ του ὑπόσχεται πολὺ αἷμα στοὺς ἐχθρούς του». Ὡστόσο κάνετε τὸ τραγικὸ σφάλμα νὰ κρίνετε τὶς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ κατὰ τρόπον ἀνθρωποπαθῆ. [….] Μόνον ὁ Θεὸς ἔχει τὸ δικαίωμα, (ὡς χορηγός της ζωῆς), νὰ ἀφαιρέσει τὴν ἀνθρώπινη ζωή, ὅταν καὶ ὅπως Αὐτὸς κρίνει καὶ μὲ γνώμονα πάντοτε τὸ αἰώνιο συμφέρον τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι καὶ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἕνα τέτοιο δικαίωμα. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἰσχύει ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ «οὐ φονεύσεις». Ἡ μεγάλη διαφορὰ λοιπὸν μεταξὺ τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τοῦ Μωάμεθ εἶναι, ὅτι οἱ μὲν προφῆτες κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ μόνον περιστασιακὰ ἐφόνευαν, ἐνῶ ὁ Μωάμεθ κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἑαυτοῦ του! Μία ἄλλη μεγάλη διαφορὰ εἶναι ὅτι πουθενὰ στὴν Ἁγία Γραφὴ δὲν  νομοθετεῖται ὡς ἐντολὴ Θεοῦ ὁ φόνος τῶν ἀπίστων, (τύπου Τζιχάντ), δηλαδὴ τῶν μὴ Ἑβραίων, ἢ τῶν μὴ Χριστιανῶν, κατ’ ἀντίθεσιν μὲ τὸ Κοράνιο, ὅπου ὁ φόνος τῶν ἀπίστων εἶναι δόγμα πίστεως καὶ καθῆκον διαχρονικὸ κάθε μουσουλμάνου. Ἀγνοεῖτε ἐπίσης ὅτι στήν ἐποχή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἴσχυε ὁ Νόμος, ἐνῶ σήμερα ζοῦμε τήν ἐποχή τῆς Χάριτος..

Τὸ Κοράνι ὡς δῆθεν διόρθωση τοῦ διαστρεβλωμένου βιβλικοῦ κειμένου:

Εἰδικότερα ἡ παραποίηση καὶ παρερμηνεία τῶν χωρίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς θὰ πρέπει νὰ ἀποδοθεῖ, (σύμφωνα μὲ τὸν παρὰ πάνω ἐρευνητή), στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Μωάμεθ «θεώρησε  ὑποχρέωσή του νὰ ἐπανορθώσει» τὰ λάθη τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ νὰ «ἀποκαταστήσει τὴν ἀλήθεια». Διότι κατὰ τὴν ἄποψή του «τόσο ἡ Παλαιά, ὅσο καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶχαν ὑποστεῖ ἀλλαγὲς ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους ἐπιστήμονες, προκειμένου οἱ τελευταῖοι νὰ ἑδραιώσουν καὶ νὰ φυλάξουν τὶς θέσεις τους». Ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς ὅμως εἶναι ἀβάσιμος, διότι ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη τῆς κριτικῆς τοῦ κειμένου τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὸ κείμενο παρέμεινε οὐσιαστικὰ ἀναλλοίωτο.

Μαρτυρία καὶ κύρος:

Ὅταν ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐρωτήθηκε ἀπὸ κάποιον Τοῦρκο συνομιλητή του μὲ τὸν ὁποῖον εἶχε διάλογο σχετικὰ μὲ τὸ Ἰσλάμ, γιατί ἐσεῖς οἱ χριστιανοὶ δὲν δέχεσθε τὸν δικό μας προφήτη, ἀπάντησε: «Εἶναι παλαιότατη συνήθεια, νὰ μὴ δεχόμαστε τίποτε ὡς ἀληθές, ἂν δὲν ὑπάρχουν σχετικὲς μαρτυρίες. Οἱ μαρτυρίες γιὰ τὰ πρόσωπα εἶναι διπλές: Ἢ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ ἔργα καὶ τὰ πράγματα, ἢ ἀπὸ ἀξιόπιστα πρόσωπα. […]. Ὁ Χριστὸς μαζὶ μὲ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε, μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ καὶ ἀπὸ ἄλλους προφήτες γι’ αὐτὸ ἐμεῖς πιστεύουμε στὸν Χριστὸ καὶ στὸ Εὐαγγέλιό του. Ἀντίθετα τὸν Μωάμεθ δὲν τὸν εὑρίσκομεν, οὔτε ἀπὸ τοὺς προφῆτες τοῦ παλαιοῦ Νόμου νὰ μαρτυρεῖται, οὔτε κάτι θαυμάσιο καὶ ἀξιόλογο καὶ ὁδηγητικό πρὸς τὴν πίστη, (δηλαδὴ κάποια θαύματα), νὰ ἔχει ἐπιτελέσει. Γι’αὐτὸ δὲν πιστεύουμε σ’ αὐτὸν καὶ στὸ ἀπὸ αὐτὸν προερχόμενο βιβλίο». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει: Ὅταν ἐρωτῶμε τοὺς Ἀγαρηνοὺς ἀφοῦ ὁ Μωάμεθ σᾶς διδάσκει στὸ Κοράνιο, ὅτι τίποτε δὲν πρέπει νὰ κάνομε, ἢ νὰ δεχόμεθα χωρὶς τὴν μαρτυρία ἄλλων, πὼς δὲν τὸν ρωτήσατε: δῶσε μας πρῶτα ἐσὺ «ἀπόδειξιν διὰ μαρτύρων, ὅτι προφήτης εἶ καὶ ὅτι ἀπὸ Θεοῦ ἐξῆλθες καὶ ποία γραφὴ μαρτυρεῖ περί σοῦ;». Στὸ ἐρώτημά μας αὐτὸ οἱ Ἀγαρηνοὶ «σιωπῶσιν αἰδούμενοι» (σιωποῦν γεμάτοι ντροπή)

Ἕνα βασικότατο ἐρώτημα σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τῆς ἀπὸ Θεοῦ, ἢ μή, προελεύσεως τοῦ Κορανίου θέτει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος παρατηρεῖ: […] Μεταφράζω: Ποιὸς μαρτυρεῖ, ὅτι ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν Μωάμεθ τὴν γραφὴν αὐτήν; (δηλαδὴ τὸ Κοράνιο;). Πῶς ὁ Θεὸς δὲν ἔδωσε τὴν γραφὴ αὐτὴ παρόντων ὑμῶν, ἢ ἔστω ἐνώπιον κάποιων ἀξιοπίστων μαρτύρων, ὥστε νὰ εἶστε καὶ ἐσεῖς βέβαιοι γιὰ τὴν ἀπὸ Θεοῦ προέλευσή της, ὅπως αὐτὸ συνέβη στὴν περίπτωση τοῦ Μωϋσέως, ὁ ὁποῖος παρέλαβε τὸν νόμο παρόντος καὶ βλέποντος τοῦ λαοῦ, καθ’ ὅν χρόνον τὸ ὅρος (Σινᾶ) καπνιζόταν; Καὶ αὐτοὶ (οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλὰμ) ἀποκρίνονται, ὅτι τὴν παρέλαβε τὴν ὥρα ποὺ ὁ Μωάμεθ κοιμόταν. Ἀφοῦ λοιπὸν αὐτοὶ ἐπικαλοῦνται τὸ ἀστεῖο αὐτὸ ἐπιχείρημα καὶ ἐμεῖς (οἱ χριστιανοὶ) ἀπαντοῦμε σ’ αὐτοὺς καὶ λέμε: Ἐπειδὴ λοιπὸν κοιμώμενος (ὁ Μωάμεθ) δέχθηκε τὴν γραφὴν καὶ δὲν αἰσθανόταν τὴν ἐνέργεια, τὴν σημασία τῶν λόγων της, ἐφαρμόσθηκε σ’ αὐτὸν τὸ τῆς δημώδους παροιμίας: Μοῦ λὲς ὄνειρα, ἢ ὀνειροπολεῖς κοιμώμενος». Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν εἶναι, μὲ βάση τὰ παρὰ πάνω, ὅτι τὸ Κοράνιο δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἕνα ἀποκύημα τῆς φαντασίας τοῦ Μωάμεθ. Στὴν καλλίτερη περίπτωση, εἶναι λόγος ἑνὸς βεδουίνου καμηλιέρη τῆς ἐρήμου

Ἀχταρμάς:

Οἱ διδαχές τοῦ Ἰσλάμ ἀποτελοῦν ἕνα συμπίλημα διαφόρων ἀνθρωποπαθῶν αἱρετικῶν θρησκευτικῶν παραδοχῶν, ὅπως τῆς Εἰδωλολατρίας, τοῦ Ζωροαστρισμοῦ, τοῦ Μανιχαϊσμοῦ, τοῦ Γνωστικισμοῦ, τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ, τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Ἀφθαρτοδοκητισμοῦ καί τῆς Εἰκονομαχίας. Τό Ἰσλάμ, ἐπηρεασμένο ἀπό τήν ἀντιχριστιανική ἰουδαϊκή καί τήν αἱρετική χριστιανική γραμματεία, ἀρνεῖται τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, Τόν θεωρεῖ κτίσμα, ὅπως ὁ Αἱρεσιάρχης Ἄρειος. Τόν δέ χεται ὡς μέγα προφήτη τοῦ Ἀλλάχ, μικρότερο καί κατώτερο, ὅμως, ἀπό τόν Μωάμεθ, τῆς δῆθεν σφραγῖδος τῶν προφητῶν, κτίσμα τοῦ Θεοῦ καί ἁπλό, ψιλό ἄνθρωπο. Ἀρνεῖται, ἐπίσης, τόν Σταυρικό Του θάνατο καί τήν Ἀνάσταση, διότι τά θεωρεῖ ἀνοίκεια καί βλάσφημα γιά ἕνα προφήτη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί βδελύσσεται τόν Τίμιο Σταυρό. Ἐκ μεγάλης συγχύσεως ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου δέν εἶναι ἡ Μαρία, ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἀλλά ἡ Μαριάμ, ἡ ἀδελφή τῶν προφητῶν Μωϋσέως και Ἀαρών.

Τὸ Ἰσλὰμ εἶναι συρραφὴ δανείων ἀπὸ Ἑβραϊκές καὶ Χριστιανικὲς διδασκαλίες ὅπως εἴπαμε. Σᾶς προτρέπω νὰ διαβάσετε καὶ ἄλλα κείμενα ἐκτός του Κορανίου, κείμενα συγκριτικῆς θρησκειολογίας, γιὰ νὰ δεῖτε τί γίνεται μὲ τὰ δάνεια τοῦ Κορανίου! Μελετῆστε σὲ βάθος τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ θὰ διαπιστώσετε τὶς ὁμοιότητες τῆς ἰουδαϊκῆς «θεολογίας» μὲ τὴν ἰσλαμικὴ «θεολογία». Ἐπίσης στὴν «Χριστολογία» τοῦ Ἰσλὰμ συναντᾶμε ὅλες τὶς ἀρχαῖες αἱρέσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ, δηλαδὴ τὸν Γνωστικισμό, τὸν Μοναρχιανισμό, τὸν Δοκητισμό, τὸν Μοντανισμό, τὸν Μανιχαϊσμό, τὸν Ἀρειανισμό, τὸν Νεστοριανισμό, τὴν Εἰκονομαχία κ.α. Αὐτὸ δὲν τὸ λέμε μόνο ἐμεῖς, ἀλλὰ διδάσκεται σὲ ὅλες τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς τοῦ κόσμου, στὸ μάθημα τῆς Συγκριτικῆς Θρησκειολογίας.

αὐτὰ ποὺ μᾶς λέει τὸ Κοράνιο μᾶς τὰ εἶπαν οἱ ἀρχαῖοι αἱρετικοί, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μονοπρόσωπος (Ἰουδαϊσμός, Μοναρχιανοί), ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν μόνο ἄνθρωπος (Ἀρειανισμός, Νεστοριανισμός), ὅτι δὲν ἔπαθε στὸ σταυρό, (Δοκητισμός), ὅτι ὁ Παράδεισος θὰ εἶναι τόπος ὑλικῶν ἀπολαύσεων (Μοντανισμός), κ.ο.κ. Σᾶς συμβουλεύουμε νὰ  ψάξετε καλλίτερα καὶ θὰ πεισθεῖτε γιὰ ὅλα αὐτά.

Ὁ Σεραφεὶμ δὲν χαρίζεται, φυσικά, στὸν Ἐρντογάν, ἀφοῦ τοῦ ἀναφέρει λεπτομερέστατα τὰ δεινὰ ποὺ οἱ Ἕλληνες βίωσαν ἐξαιτίας τοῦ Ἰσλάμ. Δὲν εἶναι «τῆς ἐνδιάμεσης περιοχῆς» τοῦ Κιτσίκη.

Δὲν ξέρω ἂν βαράει τρέλα ὁ Πειραιῶς καὶ θέλει νὰ ἐκχριστιανίσει τὸν Ἐρντογάν, ἀλλὰ καλὸ θὰ ἦταν -εἰδικὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν δῆθεν ὁμοιότητα τῆς βίαιης συμπεριφορᾶς καὶ τῶν προσταγῶν σὲ Κοράνι καὶ Παλαιὰ Διαθήκη- νὰ διαβάσουν τὸ κείμενο αὐτὸ ὁρισμένοι παντογνῶστες Ἕλληνες, μήπως ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν αὐταρέσκειά τους.

Posted in Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

12-13 Ἀπριλίου 1204 / Sack of Constantinople

Μιὰ ξεχασμένη ἑπέτειος, ἡ Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Δυτικούς.

conquestofconstantinoplebythecrusadersin1204

03-button-mavrikos

de_constantinople_1204couleur

second-conquest-e1323658337476

fourthcrusade

1204_sack

0eb8b-4thcrusade

1200px-eugc3a8ne_ferdinand_victor_delacroix_012

Βενετία 1204

Ἕνα ἀπὸ τὰ λάφυρα τῆς Ἅλωσης τοῦ 1204, στὴ Βενετία

Ἀπὸ τὴν Ἱστορία τοῦ Νικήτα Χωνιάτη (ἀγγ. μετ. H. Magoulias):

These forerunners of Antichrist [οἱ τοῦ Ἀντιχρίστου πρόδρομοι], chief agents and harbingers of his anticipated ungodly deeds

The report of the impious acts perpetrated in the Great Church [= Ἁγία Σοφία] are unwelcome to the ears. The table of sacrifice, fashioned from every kind of precious material and fused by fire into one whole-blended together into a perfection of one multicolored thing of beauty, truly extraordinary and admired by all nations-was broken into pieces and divided among the despoilers, as was the lot of all the sacred church treasures, countless in number and unsurpassed in beauty. They found it fitting to bring out as so much booty the all-hallowed vessels and furnishings which had been wrought with incomparable elegance and craftsmanship from rare materials. In addition, in order to remove the pure silver which overlay the railing of the bema, the wondrous pulpit and the gates, as well as that which covered a great many other adornments, all of which were plated with gold, they led to the very sanctuary of the temple itself mules and asses with packsaddles; some of these, unable to keep their feet on the smoothly polished marble floors, slipped and were pierced by knives so that the excrement from the bowels and the spilled blood defiled the sacred floor. Moreover, a certain silly woman laden with sins, an attendant of the Erinyes, the handmaid of demons, the workshop of unspeakable spells and reprehensible charms, waxing wanton against Christ,’…sat upon the synthronon’.and intoned a song, and then whirled about and kicked up her heels in dance.

Such then, to make a long story short, were the outrageous crimes committed by the Western armies against the inheritance of Christ. Without showing any feelings of humanity whatsoever, they exacted from all their money and chattel, dwellings and clothing, leaving to them nothing of all their goods. Thus behaved the brazen neck, the haughty spirit, the high brow, the ever-shaved and youthful cheek, the bloodthirsty right hand, the wrathful nostril, the disdainful eye, the insatiable jaw, the hateful heart, the piercing and running speech practically dancing over the lips. More to blame were the learned and wise among men, they who were faithful to their oaths, who loved the truth and hated evil, who were both more pious and just and scrupulous in keeping the commandments of Christ than we «Greeks.» Even more culpable were those who had raised the cross to their shoulders, who had time and again sworn by it and the sayings of the Lord to cross over Christian lands without bloodletting, neither turning aside to the right nor inclining to the left, and to take up arms against the Saracens and to stain red their swords in their blood

[Ταῦτα ὁ χαλκοῦς αὐχήν, ἡ ἀλαζὼν φρήν, ὁ ὀρθὴ ὀφρύς, ἡ ἀεὶ ξυριῶσα καὶ νεανισκευομένη παρειά, ἡ φιλαίματος δεξιά, ἡ ἀκροχολῶσα ῥίν, ὁ μετέωρος ὀφθαλμός, ἡ ἄπληστος γνάθος, ἡ ἄστοργος γνώμη, ἡ τορὴ καὶ τροχαλὴ λαλιὰ καὶ μόνον οὐκ ἐπορχουμένη τοῖς χείλεσι, μᾶλλον δὲ οἱ παρ’ ἑαυτοῖς ἐπιστήμονες καὶ σοφοί, οἱ εὔορκοι καὶ φιλαλήθεις καὶ μοσοπόνηροι καὶ τῶν Γραϊκῶν ἡμῶν εὐσεβέστεροί τε καὶ δικαιότεροι καὶ τῶν Χριστοῦ διαταγμάτων φύλακες ἀκριβέστεροι, τὸ δὲ πλέον, οἱ τὸν σταυρὸν ἐπ’ ὤμων ἀράμενοι καὶ πολλάκις κατὰ τούτου καὶ τῶν θείων λογίων ἐπομοσάμενοι τὰς μὲν τῶν Χριστωνύμων χώρας παρελθεῖν ἀναιμωτί, μὴ προσνεύσαντες ἀριστερά, μηδ’ ἐκκλίναντες δεξιά, μηδ’ ἀνδρίσασθαι γυναιξὶν ἢ καθ’  ὁμιλίαν αὐταῖς συνελθεῖν ἐφ’ ὅσον ἂν χρόνον τὸν σταυρὸν ἐπωμάδιον φέρωσιν]

[…] The sons of Ismael did not behave in this way, for when the Latins overpowered Sion the Latins showed no compassion or kindness to their race. Neither did the Ismaelites neigh after Latin women, nor did they turn the cenotaph of Christ into a common burial place of the fallen, nor did they transform the entranceway of the life-bringing tomb into a passageway leading down into Hades, nor did they replace the Resurrection with the Fall. Rather, they allowed everyone to depart in exchange for the payment of a few gold coins; they took only the ransom money and left to the people all their possessions, even though these numbered more than the grains of sand. Thus the enemies of Christ dealt magnanimously with the Latin infidels, inflicting upon them neither sword, nor fire, nor hunger, nor persecution, nor nakedness, nor bruises, nor constraints. How differently, as we have briefly recounted, the Latins treated us who love Christ and are their fellow believers, guiltless of any wrong against them.

O City, City, eye of all cities, universal boast, supramundane wonder, wet nurse of churches, leader of the faith, guide of Orthodoxy, beloved topic of orations, the abode of every good thing! 0 City, that hast drunk at the hand of the Lord the cup of his fury! 0 City, consumed by a fire far more drastic than the fire which of old fell upon the Pentapolis!» [Ὦ πόλις, πόλεων πασῶν ὀφθαλμέ, ἄκουσμα παγκόσμιον, θέαμα ὑπερκόσμιον, ἐκκλησιῶν γαλουχέ, πίστεως ἀρχηγέ, ὀρθοδοξίας ποδηγέ, λόγων μέλημα, καλοῦ παντὸς ἐνδιαίτημα]

«What shall I testify to thee? What shall I compare to thee? The cup of thy destruction is magnified,» says Jeremias, who was given to tears as he lamented over ancient Sion.’ What malevolent powers have desired to have you and taken you to be sifted?’ What jealous and relentless avenging demons have made a riotous assault upon you in wild revel? If these implacable and crazed suitors neither fashioned a bridal chamber for thee, nor lit a nuptial torch for thee, did they not, however, ignite the   coals of destruction? O prolific City, once garbed in royal silk and purple and now filthy and squalid and heir to many evils, having need of true children! 0 City, formerly enthroned on high, striding far and wide,’ magnificent in comeliness and more becoming in stature ; now thy luxurious garments and elegant royal veils are rent and torn; thy flashing eye has grown dark, and thou art like unto an aged furnace woman  all covered with soot, and thy formerly glistening and delightful countenance is now furrowed by loose wrinkles. I shall forego describing those who set words to the music of the lyre and sang of thy calamities and, drunk with wine, turned thy tragedy into a comedy, making a profession out of the farcical recitation of thine afflictions: blows struck with the fist and the foot, bruises, moreover, and black eyes inflicted upon thee every hour of the day; for by God’s will thou hast provoked to jealousy the foolish nations, or rather, those people who are not truly nations1538 but obscure and scattered tribes, and if thou didst not give birth to the majority of them, thou didst, however, raise them up and provide them with the fat of wheat. «Who shall save thee? Or who shall comfort thee?’ Or who shall turn back to inquire after thy welfare?   Thus spake the much-wailing Jeremias. Who shall dress in thy former raiment? When shall thou hear those divinely inspired words: «Awake, awake, stand up, 0 City, that hast drunk the cup of my fury and the cup of calamity.» Put on thy strength, put on thy glory.»» Shake off the dust and arise. Put off the   band of thy neck. Enlarge the place of thy tent, and of thy curtains.»» Fear not because thou hast been put to shame, neither be confounded because thou wast reproached, and all that go by the way have clapped their hands at thee; they have hissed and shaken their heads and have said, «This is the city, the crown of glory and of joy of all the earth,» and, «How does the city that was filled with people sit as a widow, and how has she, princess among provinces, become tributary?»‘ For thy God has said, «For a little while I left thee, but with great mercy will I have compassion upon thee. In a little wrath I turned away my face, but with everlasting mercy will I have compassion upon thee. Perhaps,thou shalt sing out to God with David, «0 Lord, according to the multitude of my griefs within my heart, thy consolations have gladdened my soul.» Who shall be set over thee as another Moses to renew all things, or who shall restore thee as another Zorobabel? When shall the time come for thee to gather thy children from the four winds to which we have scattered, even as hens which love their chicks gather them under their wings. And now we cannot freely gaze upon thee, face to face, nor joyously cling to thee as to a mother and openly pour out for thee a libation of tears as many as the eyes wish or can, but flying cautiously around thee like sparrows whose mother and source of nourishment has been taken captive and whose nest has been scattered to the winds, we emit piteous and mournful cries; expelled far from thy nesting places, hungry and thirsty, shivering in squalor, often close shorn because of lice, our souls wasting away because of our afflictions, we are no longer able to find the way back to our homes in the City, but roam far and wide like fickle. migratory birds and the planets. In other words, although we are  apart, we are united to thee, and being separated, we are intertwined like those who are joined together in spirit even though removed in body, and suffer, moreover, the same anguish as experienced by some animals when beholding their own kind ensnared by hunters and confined within a glass cage. Those animals, gazing upon the sight of their fellow beast, visible in the clarity and brightness of the vessel, are wholly unable to come into physical contact with it. For this reason they vainly circle the receptacle in dismay, bewildered by the captive beast’s countenance so dramatically altered from its former appearance. And we likewise wish to cast our eyes upon thee and to draw near, for we have been altogether deprived of clasping thee wholeheartedly to our breast and of boldly embracing thee as in former times, kept asunder by the barbarian forces as though by a solid body much more impervious than glass. «Why hast thou smitten us, Lord, and there is no healing for us?» We know, 0 Lord, our sins, and the iniquities of our fathers. Refrain out of mercy, destroy not the throne of thy glory.’ Chasten us, 0 Lord, that our soul may not be removed from thee, but with judgment and not in wrath, lest thou make us few. Pour out thy wrath upon the families that have not called upon thy name. Lord, thou art our Father; we are clay, and thou our potter, and we are all the work of thine hands. Behold, and look on our reproaches. Our inheritance has been turned away to aliens, our houses to strangers.» Turn us, 0 Lord, to thee, and we shall be turned.’ Most useful and timely are these scriptural verses in describing similar calamities. But now even my power of speech fails me, like a body which, united to the soul as her attendant, succumbs and dies together with thee, 0 nurturer of the word! One ought to dedicate to thee copious lamentations with  muted tears and stifled groaning and refrain from continuing the sequence of this history. For in a land long alienated from letters and completely barbarized, who dares sing out the Muses’ melodies? Nor should I be singing out the accomplishments of the barbarians, nor passing on to posterity military actions in which Hellenes were not victorious.

Thus it was that Constantine’s fair city, the common delight and boast of all nations, was laid waste by fire and blackened by soot, taken and emptied of all wealth, public and private, as well as that which was consecrated to God by the scattered nations of the West. Feeble and  unspeakable, these assembled to undertake a voyage of piracy, and their pretext to backwater against us…

As we left the City behind, others returned, thanks to God, and loudly bewailed their misfortunes, but I threw myself, just as I was, on the ground and reproached the walls both because they alone were insensible, neither shedding tears nor lying in ruins upon the earth, and because they still stood upright. «If those things for whose protection you were erected no longer exist, being utterly destroyed by fire and war, for what purpose do you still stand? And what will you protect hereafter unless you strive to bring destruction to the enemy in the day of wrath, when the Lord shall rise up to strike terribly those who have dealt with us in such fashion, riding perhaps on the West, according to David’s prophecy?

«0 imperial City,» I cried out, City fortified, City of the great king,  tabernacle of the most High, praise and song of his servants and beloved refuge for strangers, queen of the queens of cities, song of songs and splendor of splendors, and the rarest vision of the rare wonders of the world,

[βασιλὶς μὲν τῶν βασιλίδων πόλεων, ἆσμα δὲ ἀσμάτων καὶ λαμπρότης λαμπροτήτων καί τῶν σπανίων πανταχοῦ θεαμάτων σπανιώτερον ὅραμα]

who is it that has torn us away from thee like darling children from their adoring mother? What shall become of us? Whither shall we go? What consolation shall we find in our nakedness, torn from thy bosom as from a mother’s womb? When shall we look upon thee, not as thou now art, a plain of desolation  and a valley of weeping,’° trampled by armies and despised and rejected, but exalted and restored, revered by those who humbled thee and provoked thee, and once again sucking the milk of the Gentiles and eating the wealth of kings? When shall we doff these shriveled and tattered rags which, like fig leaves and garments of skins, suffice not to cover the whole body and which the foreigners, as treacherous as the serpent, forced upon us with attendant evils and injuries? Do thou propitiate God, 0 holiest of cities! Bring forward, on thy behalf, the temples, the martyrs’ relics, these debacles, the magnitude of the trials and tribulations suffered by thee in full measure, consigned to the flames by impious men. For he says, «Call upon me in the day of thine afflictions and I will deliver thee and thou shalt glorify me.» Shall I ever more look upon thee,’ 0 holiest and greatest of all temples, 0 terrestrial heaven, 0 throne of God’s glory,  0 thou chariot of the cherubim,»» 0 thou second firmament proclaiming the work of God’s hands,  a work singular and wondrous and a gladness resounding through the whole earth? And who shall answer but he alone who, having been made trial of in his own Passion, knows how to succor those who are sorely tried, he who delivers the poor man from the hands of his oppressors and the poor man and the needy from his despoilers,»» and as the creator of all things ever changes them for the better?

Ὁ βαθμὸς συνειδητῆς λήθης τῆς ἱστορίας ἐν Ἑλλάδι φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οὔτε ἕνας (1) Νεοέλληνας ζωγράφος δὲν ἀναπαρέστησε τὴν ἅλωση τοῦ 1204. Ξεχνᾶνε, ὅλοι, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἐπιλογὴ μεταξὺ Δύσης καὶ Τούρκων / Ἰσλάμ, ἀλλὰ ὁ ἕνας φέρνει τὸν ἄλλον: Οἱ ἐπιδρομὲς τῶν Δυτικῶν φέρνουν τὴν ἐπέκταση τῶν Τούρκων, καί, μὲ τὴ σειρά της, ἡ ἐπέκταση τῶν Τούρκων καθιστᾶ δῆθεν «ἀναγκαία» τὴν ὑποταγή (καὶ πνευματική, αὐτὴ τὴ φορά) στὴ Δύση. Ἡ ὁποία μᾶς καταστρέφει, ἔτσι, ἀκόμη περισσότερο, ὥστε νὰ μᾶς βροῦν σὲ ἐλεεινὴ κατάσταση ξανὰ οἱ Τοῦρκοι κ.ο.κ.

Ξεχασμένη θὰ παραμένει ἡ ἐπέτειος τῆς Ἅλωσης τοῦ 1204 γιὰ ὅσο καιρὸ θὰ μᾶς πατᾶ ἡ μπότα τους καὶ γιὰ ὅσο καιρὸ δὲν θὰ ἔχουμε τὸ ἠθικὸ ἀνάστημα καὶ τὴν ἀπαιτούμενη αἴσθηση ἀξιοπρέπειας ὥστε νὰ ἀπευθυνθοῦμε σὲ Τούρκους καὶ Δυτικούς (καὶ τοὺς ἐντόπιους ὁπαδούς τους) ἀποκαλώντας τους μὲ τὸ ὄνομά τους, λέγοντάς τους αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ αὐτοί εἶναι: πολιτισμοί-τέρατα, καί -ὅπως γράφει ὁ Νικήτας Χωνιάτης- ξεβράσματα τῆς κόλασης ποὺ ἔπεσαν καταπάνω μας σὲ μιὰ στιγμὴ ἀδυναμίας, ἀπροσεξίας, ἁδράνειας καὶ χαλάρωσης. Ἕνας πολιτισμὸς ποὺ τὶς διακοπές του τὶς ἀποκαλεῖ (μεταξὺ ἄλλων) «κρουαζιέρα», λέξη ὁμόρριζη μὲ τὴ σταυροφορία καὶ ἱστορικῶς προερχόμενη ἀπὸ τὰ γεγονότα τῶν Σταυροφοριῶν.

Αἰωνία ἡ μνήμη ὅσων πολέμησαν ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες στὰ κάστρα τῆς Κωνσταντινούπολης ὑπερασπιζόμενοι τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ τὸν αὐθεντικὸ Χριστιανισμό.

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ιστορίες, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Γελᾶν καὶ τὰ αὐτιὰ τῆς Καθημερινῆς

Πρῶτα πουλήθηκε-διαλύθηκε ἡ ΟΑ στὸν μακαρίτη Βγενόπουλο(ὑποψήφιο ἔντιμο σωτήρα, κατὰ τὸν Χρ. Γιανναρᾶ), καὶ τώρα ἐπίσημα παραχωρήθηκαν τὰ ἀεροδρόμια. Τραῖνα τὶς προάλλες, ΔΕΗ τώρα, τηλεπικοινωνίες παλαιότερα.

Τί φοβερὲς συνέπειες θὰ ἔχει σὲ κατάσταση ἔκτακτης ἀνάγκης (πόλεμο ἢ ἐξέγερση Μουσουλμάνων, σεισμούς κ.λπ., ἀπομόνωση νησιῶν κ.ο.κ.) ἡ πώληση τῶν πάντων, θὰ τὸ διαπιστώσουμε ὅταν ἔρθει ἡ στιγμὴ ἐκείνη. Πρὸς τὸ παρόν, ἡ Καθημερινὴ γελάει. Ἴσως γελᾶ ἐπειδὴ συγκρίνει τὸ ἑλληνικὸ κράτος μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἡ Τουρκία χρησιμοποιεῖ τὶς ἐθνικὲς ἀερογραμμές της (προώθηση κύρους καὶ κέρδος πρὸς ὄφελος τῆς Τουρκίας). Οἴκαδε, εἴπαμε· κι ὅσα εἴπαμε παλιά, ἰσχύουν.

12s1airp-thumb-large

Posted in Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐπίσκοπος τοῦ Ἰράκ: «Ἡ Δύση νοιάζεται περισσότερο γιὰ τοὺς βάτραχους παρὰ γιὰ ἐμᾶς»

Εἶπε, καὶ ἔχει ἀπόλυτο δίκαιο, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἑλληνοάθεους, ποὺ εἶναι ἀρκετὰ φοβισμένοι γιὰ νὰ τολμήσουν ἀντίστοιχη διαμαρτυρία ὅταν κάθε ἔτος θυσιάζονται ζῶα στὸ ἰσλαμικὸ Κουρμπάνι:

349026-724288

Ἐνῶ τὶς φακὲς καὶ τὰ πορτοκάλια, ποὺ εἶναι ἀπρόσωπα, νομίζεις ὅτι μπορεῖς νὰ τὰ κατασπαράξεις, ἄσπλαγχνε «Μὲ ἀνθρώπινο πρόσωπο»

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ελλάδα, ανθρωπισμός, θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Ἀποχριστιανισμοὶ τοῦ ὕστερου Νεοελληνισμοῦ

Τοῦ στὰ τελευταῖα του.

Α

Σεφέρης, 5-6-1932:

Είδα και μια παλιά εικόνα σε κάποια χαμηλοτάβανη αίθουσα· τη θαύμαζε πολύς λαός. Παράσταινε την ανάσταση του Λαζάρου. Δε θυμάμαι ούτε το Χριστό ούτε το Λάζαρο. Μόνο, σε μια γωνιά, την αηδία ζωγραφισμένη σ’ ένα πρόσωπο που κοίταζε το θαύμα σα να το μύριζε. Αγωνιζότανε να προστατέψει την ανάσα του μ’ ένα πελώριο πανί που του κρεμότανε από το κεφάλι. Αυτός ο κύριος της «Αναγέννησης» μ’ έμαθε να μην περιμένω πολλά πράματα από τη δευτέρα παρουσία …

Καὶ Σεφέρης, 29-9-1940:

Είμαι ελεεινά καυλωμένος, χρυσό, και δε σκέπτομαι τίποτε άλλο παρά πώς να σε γαμήσω ατέλειωτα μια ολόκληρη νύχτα.

ΓΙΩΡΓΟΣ

[ΥΓ.] Και μην ξεχνάς να γράφεις σωστά τη διεύθυνσή μου.

Καὶ πάλι Σεφέρης:

«Αν δεν έπεφτε η Πόλη μια φορά∙ αν δεν έπεφτε η Πόλη δυό φορές∙ αν είχε της ειρήνης τα δώρα, δεν θα γινότανε τάχα μια αναγέννηση του λόγου και στο Βυζάντιο;» (Πρόλογος για μια έκδοση των «Ωδών» στο «Δοκιμές Α΄ (1936-1947)», Αθήνα, Ίκαρος, 1999, σ. 186).

Νεοελληνισμοί: ξερὰ Γαμήσια καὶ τρέξιμο σαλιῶν μὲ τὶς Ἀναγεννήσεις.

Ὁ ὁμοφυλόφιλος καὶ κοσμοπολίτης Καβάφης, παρὰ τὸ ὅτι παρέμεινε ἀμετανόητα ὁμοφυλόφιλος, ὡστόσο ἔπαιρνε τὸ Χριστιανισμὸ στὰ σοβαρὰ καὶ τὸν πίστευε (καὶ τὴν Π. Διαθήκη) εἰλικρινὰ ὡς θεϊκό. Στὸ θέμα αὐτό, εἶναι χιλιάδες φορὲς ἀνώτερος καὶ αὐθεντικότερος ἀπὸ τὸν κοσμοπολίτη Σεφέρη, ποὺ ἀντιλαμβανόταν καὶ χρησιμοποιοῦσε ἐργαλειακὰ τὴ Ρωμιοσύνη καὶ τὴ θρησκεία / ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Ἀπὸ τοὺς μεσοπολεμικούς «κουρασμένους σκεπτικιστὲς» τύπου Σεφέρη μὲ ψευτοεθνικιστικὴ σάλτσα Νεόφυτου τοῦ Ἔγκλειστου προτιμᾶμε τοὺς αὐθεντικοὺς Δυτικοευρωπαίους μηδενιστὲς καὶ σκεπτικιστές, ἔχουν πιὸ ἐνδιαφέρουσα θεματολογία. «‘Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω, ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει’‘ Τόσες πληγὲς μόνο τὸ νόμπελ μπόρεσε νὰ τὶς γιατρέψει» – ὅπως ἔγραψε ὁ Χριστιανόπουλος. Ἂς μὴ μᾶς τὸν ἀναρτοῦν στὸ ΦΒ κατάμουτρα (τὸν Σεφέρη, τὴν ἄποψή του γιὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία)  ἐξεπίτηδες κατὰ τὴν ἡμέρα ποὺ οἱ χριστιανοὶ γιορτάζουν τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου: Ὁ Σεφέρης δὲν μᾶς λέει τίποτε, δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα ἐπὶ τοῦ σχετικοῦ, δὲν ἐπιβεβαιώνει τίποτε – παρὰ μόνο γιὰ ὅσους δὲν κατανοοῦν τὴ διαφορὰ μεταξὺ ἐργαλειακῆς καὶ μὴ ἐργαλειακῆς χρήσης τῆς θρησκείας.

Β

Τὸ διάβασα καὶ αὐτό:

Όταν ο Έλληνας μετά από μαρασμό δεσποτικών αιώνων τολμούσε να διακηρύξει πως θέλει να ζήσει αυτόνομος -να διαλέξει αυτός την τύχη του, να πάψει να ξεγελιέται, όπως κάθε σκλάβος, με το χρόνο, κρύβοντας τις επιθυμίες του-, … βρήκε ένα ποιητή [σημ.: τὸν Διονύσιο Σολωμό] έτοιμο να εγκαταλείψει τα βιβλικά οράματα … για να δοξάσει την πίστη εκείνων των νέων Ελλήνων που πίστευαν μονάχα στην ελευθερία,

Ὕμνος Εἰς τὴν Ἐλευθερίαν, λοιπόν, ἀποσπάσματα:

118.- Ἅ, γιατί δὲν ἔχω τώρα
τὴ φωνὴ τοῦ Μωυσῆ;
Μεγαλόφωνα τὴν ὥρα
ὀποῦ ἐσβιοῦντο οἱ μισητοί,

119.- τὸ Θεὸν εὐχαριστοῦσε
στοῦ πελάου τὴ λύσσα ἐμπρός,
καὶ τὰ λόγια ἠχολογοῦσε
ἀναρίθμητος λαός.

120.- Ἀκλουθάει τὴν ἁρμονία
ἡ ἀδελφή του Ἀαρῶν,
ἡ προφήτισσα Μαρία,
μ’ ἕνα τύμπανο τερπνὸν

155.- Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;

68.- Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι, καὶ «Ἀλλά», ἐφώναζαν, «Ἀλλά», καὶ τῶν Χριστιανῶν τὰ χείλη
«φωτιά», ἐφώναζαν, «φωτιά».

69.- Λιονταρόψυχα ἐκτυπιοῦντο, πάντα ἐφώναζαν «φωτιά», καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο, πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».

73.- Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι, δὲν φυσᾶς τώρα ἐσὺ πλιο  στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι. φύσα, φύσα εἰς τὸ ΣΤΑΥΡΟ!

88.- Πῆγες εἰς τὸ Μεσολόγγι  τὴν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ, μέρα ποὺ ἄνθισαν οἱ λόγγοι  γιὰ τὸ τέκνο τοῦ Θεοῦ.

97.- Μὲ φωνὴ ποὺ καταπείθει  προχωρώντας ὁμιλεῖς: «Σήμερ’, ἄπιστοι, ἐγεννήθη, ναὶ τοῦ κόσμου ὁ Λυτρωτής.

98.- Αὐτὸς λέγει, ἀφοκρασθεῖτε:  «Ἐγὼ εἲμ’ Ἄλφα, Ὠμέγα ἔγω. πέστε, ποὺ θ’ ἀποκρυφθεῖτε
ἐσεῖς ὅλοι, ἂν ὀργισθῶ;

113.- Καὶ ἐκεῖ ποὺ ‘ναι ἡ Ἁγία Σοφία, / μὲς στοὺς λόφους τοὺς ἑπτά, / ὅλα τ’ ἄψυχα κορμία, / βραχοσύντριφτα, γυμνά,

114.- σωριασμένα νὰ τὰ σπρώξει /  ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ, κι ἀπ’ ἐκεῖ νὰ τὰ μαζώξει  ὁ ἀδελφός του Φεγγαριοῦ.

115.- Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένει, κι ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ  μ’ ἀργὸ πάτημα ἂς πηγαίνει  μεταξύ τους καὶ ἂς μετρᾶ.

Τὸ ποίημα ποὺ ἀναφέρει ρήσεις τῆς Ἀποκάλυψης καὶ (ταύτιση τοῦ ποιητῆ μὲ) πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ ποὺ ἐνστερνίζεται τὴν παλαιοδιαθηκικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὡς «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ», καὶ ἐμπεριέχει αὐτοσχέδιες «ὁμιλίες» τοῦ «λυτρωτῆ τοῦ Κόσμου» -αὐτὸ τὸ ποίημα, λοιπόν, ἰσχυρίζονται κάποιοι πὼς δείχνει ἕναν δημιουργὸ ποὺ προχώρησε στὴν «ἐγκατάλειψη τῶν βιβλικῶν ὁραμάτων» γιὰ χάρη τῆς νεοελληνικῆς Ἐλευθερίας!

Γειά σου, ρέ, ἀριστερὴ Αὐγούλα, μὲ τὸ μαγικό σου ραβδάκι. Ὅλους τοὺς κάνεις ὁμόφρονές σου: Ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ Βίβλος, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Ἐλευθερία ποὺ  εἶναι τὸ ἐνάντιο ἢ τὸ ἄσχετο μαζί της νέο ἰδανικό. (κι ἂς βάζει πλάι πλάι ὁ Σολωμός τὴν Ἐλευθερία μὲ τὴ Θρησκεία· κι ἂς ἐξυμνεῖ τὴν προσχώρηση στὸν μοναχισμό). Μαζί, ἡ καταγγελία τοῦ «μικροαστοῦ» καὶ τοῦ «τάχα φιλελεύθερου» (ἀλλὰ ὄχι καὶ τοῦ Ἀριστεροῦ -θὰ δυσαρεστοῦνταν οἱ ἀναγνῶστες τῆς Αὐγῆς).

Ἄλλο ἂν ἡ Αὐγούλα κατόπιν θὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὴν μὴ ἀριστερὴ ἐξύμνηση τῆς σολωμικῆς Ἐλευθερίας καὶ τοῦ (ἀποκομμένου ἀπὸ «Ρωμιοὺς» καὶ «Μεσαίωνες») «Νεοελληνισμοῦ» κοροϊδεύοντας έμπρακτα τὸν κάθε ἕνα ἔντιμο ὑποστηρικτὴ τοῦ Δ. Σολωμού (ὁ ὁποῖος θὰ ἀργήσει νὰ τὸ καταλάβει βέβαια), οὕτως ὥστε νὰ δικαιολογήσει «σολωμικὰ» -δι’ ἀναγωγῆς στὴν «Ἐλευθερία»- τὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδας ἤ τὶς ἀναφορὲς στὴν ἐμφάνιση τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸ 1821.

Λευτεριά, Λευτεριά, θὰ σ’ ἀγοράσουν  ἔμποροι καὶ κονσόρτσια – Λοιπόν.

Καί, βέβαια:

δίκαια ο Ύμνος που συνέθεσε αυτός ο ποιητής που διάλεξε να είναι Έλληνας, ονομάστηκε «πρώτος γνήσιος καρπός της Ελληνικής φαντασίας, ύστερ’ από είκοσι αιώνες του μαρασμού της».

Λὲς καὶ ὁ Λουκιανός (2ος μ.Χ.) καὶ τὰ ταξίδια του στὸ Φεγγάρι ἢ τὸν Ἅδη ἐμφανίστηκαν πρὸ τοῦ διαστήματος τῶν εἴκοσι αὐτῶν αἰώνων «μαρασμοῦ». Ἂς μὴν κάνω λόγο γιὰ τὴν ἄγνοια τοῦ ζητήματος τῆς μίμησης καὶ τῆς φαντασίας στὸ Βυζάντιο, καὶ τὴν δίχως βάσιμη δικαιολογία ἀπαίτηση ἡ Ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ τὸ Βυζάντιο νὰ κρίνονται μὲ κριτήρια μοντέρνα ἢ προβυζαντινά. Οἱ Βυζαντινοὶ ἦταν -πέρα ἀπὸ τὴν ὑπέροχη ὑμνογραφία ἢ τὴν ἐξίσου ἐντυπωσιακὴ ἱστοριογραφία τους- ρήτορες. Αὐτὸ πάει νὰ πεῖ: εἶχαν ἀφήσει πίσω τους κάθε φιλόσοφο καὶ ποιητή, καὶ γνώριζαν πολὺ καλὰ τὰ ὅρια τῆς λογικῆς ὅσο καὶ τῆς γλώσσας. Δὲν θὰ τοὺς κατηγορήσουμε ὡς «στείρους ἐξ ἀπόψεως φαντασίας» ἐπειδὴ γνώριζαν αὐτὸ ποὺ οἱ μοντέρνοι θέλουμε νὰ ἀγνοοῦμε. Λὲς καὶ πρέπει νὰ ἀπολογηθοῦν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἕνας Πλωτίνος γιὰ τὴν περὶ φαντασίας γνώμη τους στὸν μικρούτσικο Νεοελληνισμό, αὐτὸν τὸν περιορισμένο μεταξὺ τῆς καμμένης Σμύρνης-Πλάκας-Ἐξαχρείων-Κολωνακίου-Δύσης (χωρὶς Ἀρχαιότητα καὶ Ρωμανία-Μ. Ἰδέα). Εἰδικά, ὅταν οἱ μεγαλύτεροι ποιητὲς τοῦ Νεοελληνισμοῦ ἐπηρεάστηκαν ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ ποίηση (Ἐλύτης) καὶ τοὺς Πατέρες (Καβάφης). Τί ἀναίδεια ποὺ θὰ ἦταν!

Μὲ δυὸ λέξεις: Δὲν εἶναι ἡ «ἀπουσία φαντασίας» αὐτὴ διὰ τῆς ὁποίας καταδικάζεται τὸ Βυζάντιο, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: Εἶναι ἡ μακροβιότητά του παρὰ τὴν ἀπουσία «φαντασίας» καὶ «λογοτεχνῶν / συγγραφέων» αὐτὸ ποὺ τὸ καθιστᾶ ὑπόδειγμα Πολιτείας γιὰ τοὺς τωρινούς Ἕλληνες. Ἔμπρακτα ἀποδείχθηκε ἀνώτερο, γιατὶ ἔζησε περισσότερο. Ἡ «φαντασία» καὶ τὰ σαλόνια τῶν συγγραφέων, ὡς κριτήρια, μᾶς μάραναν..

Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα. -Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί· χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί, λοιπόν.

Γ

Τὶς προάλλες ἔγραφα γιὰ τὸν ὕστερο νεοελληνικὸ ἐμφύλιο πόλεμο ὅλων κατὰ ὅλων, στὸν ὁποῖο ἀφοῦ αὐτοί (ἀρχαιοκεντρικοί, «νεοελληνικοί», ἀριστεροάθεοι) ἄνοιξαν τὴν πόρτα τοῦ φρενοκομείου εἶναι ὑποχρεωτικὸ νὰ τὴν διαβοῦμε καὶ νὰ μποῦμε (ὅπως ἔλεγε ὁ Γ. Παπανδρέου τὸ ’60 γιὰ τὴν ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας).

Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν τὸν συμπαθῶ, γιὰ τὸν ἀγώνα ποὺ ἔκανε καὶ κάνει γιὰ τὴν προβολὴ τῆς Παράδοσης. Τώρα βλέπω νὰ γράφει αύτό:

Μελίκης θρησκεῖες

Ἂς μὴν πιστεύει ὅποιος δὲν θέλει, ἢ ἂς πιστεύει μόνο ἀπὸ λόγους διαχρονικῆς συνήθειας («ἀρνὶ τὸ Πάσχα»), ἂς μὴν τὸ χοντραίνει ὅμως διακηρύσσοντας ὅτι ὑπάρχει κάποιο κοινὰ συμφωνημένο Καλὸ γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. (αὐτὸ τὸ σύμβολο μὲ τὴν πεντάλφα, ποιὰ θρησκεία συμβολίζει ἄραγε; ρωτάω!)

Ἀπορῶ, τί ἀνακατεύεται μὲ τέτοια ζητήματα; Ἔχει διαβάσει ποτέ του τὸ Κοράνι, καὶ γι’ αὐτὸ διαβεβαιώνει ὅτι ὁ καλὸς (ὡς) Μουσουλμάνος κάνει τὰ ἴδια πράγματα μὲ τὸν καλὸ (ὡς) Χριστιανό; Νομίζει ὅτι ὑπάρχει μία καὶ μοναδικὴ ἀντίληψη περὶ Καλοσύνης καὶ Καλοῦ σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἁπλῶς ἐπειδὴ τὸ ἐπίθετο «καλὸς» εἶναι μία, μόνη, λέξη;; Γιὰ τὸ Κοράνι, καλὸς εἶναι ὅποιος κυνηγᾶ τοὺς ἄπιστους ὥσπου αὐτοὶ ἢ νὰ πληρώσουν χαράτσι ὑποταγῆς στὴν κρατικὴ Κοινότητα (Χαλιφάτο) τοῦ Ἰσλὰμ ἢ νὰ φονευθοῦν ἢ νὰ ἐξισλαμισθοῦν. Ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ «κοινὴ ἀντίληψη περὶ Καλοῦ», ποὺ δῆθεν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι; Ποῦ φανερωνεται καὶ ποῦ κατοικεῖ αὐτή, τέλος πάντων; Στὰ μυαλὰ τῶν ἄθρησκων; τῶν θρησκευτικὰ ἀδιάφορων; τῶν ἄθεων; Στὸ φεγγάρι ποὺ κάνει βόλτα στῆς ἀγάπης μου τὴν πόρτα;

Κάνε τὸ καλὸ χωρὶς Θεό, μοῦ ἔλεγε ἕνας στρατευμένος ἄθεος – ποὺ σημαίνει καί τὸ ἀντιστροφό του: Κάνε τὸ Κακὸ χωρὶς Διάβολο.

Ἄσε μας. Προτιμᾶμε τὴ μωρία μας.

Δ

Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν, βουρλιζόμενη καὶ γρυλίζοντας ἀπὸ μνησικακία γιὰ τὸν πρὸ μισοῦ αἰώνα χωροφύλακα καὶ τὸν παπὰ τοῦ χωριοῦ της, μᾶς ἀνήγγειλε τὶς προάλλες ὅτι ἔρχεται τὸ Πάσχα. Ὄχι μὲ τὴν συνήθη ἀνακοίνωση ὅτι βρέθηκε τὸ πιστοποιητικὸ γάμου τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ἢ ἡ ὑπεύθυνη δήλωσή του ὅτι δὲν εἶναι θεός. Ἀλλὰ προσφέροντάς μας ἕνα βιβλίο ποὺ ὅλοι δὲν πρέπει νὰ χάσουμε, καὶ δὲν πρέπει νὰ λείπει ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη μας: Σεξουαλικότητα καὶ Χριστιανισμὸς τοῦ Κάρλ Χάιντς Ντέσνερ. Ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ κατὰ τὴν Ἐφ.Συν. «Σπούδασε νομικά, θεολογία, φιλοσοφία, λογοτεχνία και ιστορία» (ὅλα αὐτά, μαζί) ἐνῶ κατὰ τὸ βιογραφικὸ ποὺ συνέταξαν οἱ φίλοι του μέσα σὲ 5 μόλις χρόνια σπούδασε κι ἔμαθε (κρατηθεῖτε) Δίκαιο, Θεολογία, Φιλοσοφία, Ψυχολογία, Γερμανικὴ Λογοτεχνία, καὶ Ἱστορία. Νά: «Deschner attended lectures on Law, Theology, Philosophy and Psychology during 1946/47 at the Philosophical-Theological College in Bamberg. From 1947 to 1951 at the University of Würzburg he studied Contemporary German Literature, Philosophy and History and graduated in 1951 with a doctoral dissertation entitled Lenau’s Lyrics As an Expression of Metaphysical Despair«. Ἕνα τέτοιο τέρας μόρφωσης πῶς νὰ μὴν ἔγραψε τέρατα περὶ Χριστιανισμοῦ; Ἀφοῦ εἶχε ἐποπτεία σὲ ὅλα. Ἡ ἀπάτη συνίσταται στὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ὁ Ντ. σπούδασε μόνο (γερμανική) φιλολογία, ἡ Ἐφ. Συν. παρουσιάζει τὰ σὲ διάστημα ἑνὸς ἔτους 1-2 σεμινάρια (δικαίου, θεολογίας κ.λπ.) ὡς «σπουδές» (δικαίου, θεολογίας κ.λπ.): Ὁ Ντέσνερ σὲ 5 χρόνια «σπούδασε» καὶ Φιλολογία καὶ Ἱστορία καὶ Φιλοσοφία, ἐνῶ στὰ ἑλληνικὰ ΑΕΙ χρειάζονται 4 χρόνια μόνο γιὰ μιὰ γενικὴ ἰδέα καὶ γνώση περὶ τῆς Ἱστορίας, 5 χρόνια μόνο γιὰ τὴ Νομική, καὶ 4 χρόνια μόνο γιὰ τὴ Φιλοσοφία. Μεγάλο μυαλὸ αὐτὸς ὁ Ντέσνερ, σὲ 5 χρόνια ἔμαθε ὅ,τι οἱ Ἕλληνες σὲ 13. Καταλαβαίνει καθένας πολὺ καλὰ ὅτι οἱ ἀριστεροὶ τῆς Ἐφημερίδας τοῦ ΙΟΥ ἀνακήρυξαν καὶ μᾶς παρουσιάζουν ὡς «Μεγάλο Ἐρευνητὴ» ἕναν ποὺ ἔκανε πασαλείμματα, σὰν κάτι νεοπαγανιστὲς ποὺ διάβασαν ὅλη τὴν ἀρχαία γραμματεία σὲ δύο χρόνια.

Ἕνα παράδειγμα τῆς ἐποπτείας αὐτῆς, στὸν τομέα τῆς Ἱστορίας: Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅλοι οἱ σύγχρονοι τοῦ Ἰουλιανοῦ εἴτε Ἐθνικοὶ εἴτε Χριστιανοὶ πίστευαν ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς ἠρέσκετο στὴν παρουσία κολάκων τριγύρω του. Ὁ Λιβάνιος τὸ λέει (Λόγος περὶ τῆς ἑαυτοῦ τύχης, 121), ὁ -ἐθνικός- Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος τὸ λέει (Res Gestae, XXV, 4, 18), ὁ -ἐπίσης, Ἐθνικός- Εὐνάπιος τὸ λέει (Βίοι Φιλοσόφων καὶ Σοφιστῶν, Μάξιμος 4, 9). Γιὰ ὄχλο καὶ κόλακες κάνουν λόγο. Τὸ λέει, κάτι ἀντίστοιχο, κι ὁ Χριστιανὸς Γρηγόριος Ναζιανζηνός, κάπου: Τί τὸ ἤθελε καὶ τὸ εἶπε; Τὸ Τέρας (τῆς μόρφωσης), ὁ Ντέσνερ, «προκλητικὰ ἀλλὰ τεκμηριωμένα» ἀπάντησε (στὸ Ἡ ἐγκληματικὴ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ, τ. 1, σ. 767): «Ὁ ἐπίσκοπος [ὁ Γρηγόριος] ὑποστήριζε ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς εἶχε κάνει ἐμπιστούς του ‘ἀνθρώπους τοῦ δρόμου καὶ τοῦ ὑποκόσμου’ (χωρὶς νὰ ἀναφέρει βέβαια κανένα ὄνομα)». Κανένα ὄνομα, φυσικά, δὲν ἀναφέρουν οὔτε ὁ Λιβάνιος, οὔτε ὁ Εὐνάπιος οὔτε ὁ Ἀμμιανός -θὰ ἦταν ὡστόσο δεῖγμα βλακείας νὰ μὴ δεχτοῦμε τὴ μαρτυρία τους ἁπλῶς ἐπειδὴ δὲν ἔδωσαν ὀνόματα ἀνθρώπων τοῦ ὄχλου. Ἀλλὰ -θὰ μοῦ πεῖτε- ἀπὸ ποῦ κι ὣς ποῦ νὰ γνώριζε τὸν Λιβάνιο καὶ τὸν Ἀμμιανὸ ὁ ἀμόρφωτος αὐτός, ὥστε νὰ τοὺς κατηγορήσει καὶ αὐτούς (ὡς συκοφάντες)· ὁ ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου τὴν Ἐγκληματικὴ Ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔμμεσα συστήνει ἡ Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν; Μήπως τοὺς ἔμαθε μέσα ἀπὸ τὰ σεμινάρια Περὶ Παντὸς Ἐπιστητοῦ τὰ ὁποῖα παρακολούθησε;

Γράφει ἡ Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν ὅτι στὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ Κ.Χ. Ντ. ἐπιτίθεται «στην αγαμία των κληρικών, στον μισογυνισμό της Εκκλησίας, στη στάση της απέναντι στον γάμο και τη σεξουαλικότητα γενικότερα, καθώς και στους αγώνες της κατά της έκτρωσης«. Μέσα στὴν ἰδεολογικὴ ἐκσπερμάτωσή του κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ἔγραφε τὸ σχετικὸ ἄρθρο-παρουσίαση, ὁ συντάκτης τῆς Ἐφ. Συν. «ξέχασε» ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει θεσπίσει τὴν ἀγαμία τῶν κληρικῶν, ἀλλὰ μόνο ἡ Καθολική. Γιὰ τὸν ἔξυπνο ἀρθρογράφο, ὅμως, τί πᾶ νὰ πεῖ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Καθολική, ὅλες ἴδιες εἶναι, εἶναι ὅλες «Ἐκκλησία» -κι ὅποιος διαφωνεῖ εἶναι φασίστας. Νὰ μὴν ξεχάσω: Καὶ ὁ μὴ χριστιανὸς Ἱπποκράτης «ἀγωνίστηκε», ὅπως καὶ ἡ Ἐκκλησία, κατὰ τῆς ἔκτρωσης.

Καλὸ Πάσχα, λοιπόν, μὲ λιγότερο βούρλισμα. Δυὸ βδομάδες εἶναι μόνο.

~.~.~

Ὕστερος Νεοελληνισμὸς εἶναι. Πάνω-Κάτω ἡ Πατησίων καὶ Μύκονος-Μπουζούκι-Ἐξάρχεια, Μάρμαρα τοῦ Παρθενώνα καὶ Ἀριστερά-Τρίκούπης-Βενιζελισμός-Παλαιοημερολογιτισμός-Ψεκαγανακτισμένοι, καὶ Ντουντοῦκες-Τηλεόραση-Καλοκαιρινὲς Διακοπές. Θὰ περάσει κε αφτό. Σύντομα πολύ, ὅπως φαίνεται. Ἀπὸ τὴν παρελθούσα δεκαετία τοῦ ’30 ὣς τὴν ἐρχόμενη δεκαετία τοῦ ’30, ποῦ θὰ πάει, θὰ αὐτοκαταστραφεῖ, ὅπως εἶχε βάλει στόχο. Ὁ Ὕστερος αὐτὸς Νεοελληνισμός, ὁ ἀχριστιανικός, εἶναι καταδικασμένος νὰ ἀποτύχει.

Μακάρι τὸ ἑπόμενο, τὸ μετὰ τὴν Ὕστερη Νεοελληνικότητα, νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ ὑπῆρχε πρὸ τοῦ εὐνουχισμένου «Νεοελληνισμοῦ», ὁ ὁποῖος ἀπωθεῖ τὴ συνέχεια-ταυτότητα μὲ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὸ Βυζάντιο καὶ -κυρίως- ἀντιτίθεται στὴν πολιτισμικὴ-ἰδεολογικὴ ἀνάγκη γιὰ διαρκὴ-περιοδικὴ ἐπιστροφὴ σὲ αὐτὲς τὶς δύο ἐποχές. Καί -μακάρι- ἕνα ἀντίστοιχο Κράτος. Ἑλληνικό. Θὰ ἔχει, βέβαια, καὶ λογοτεχνικὰ περιοδικά, καὶ μάσκες τράγων, καὶ ξερὸ σέξ -μὴν τυχὸν χάσετε. Ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ ὁ θεός του.

Posted in 1821, παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

ἡβηματικὴ σχιζοφρένεια

Νά ἀπὸ τί πάσχει ἡ Ἑλλάδα: Αθωώθηκε ο 20χρονος που σκότωσε τη μητέρα του επειδή του είπε να κλείσει την τηλεόραση.

ο 17χρονος μαθητής, τότε, είχε μαχαιρώσει μέχρι θανάτου την 51χρονη μητέρα του, επειδή του έκανε παρατήρηση, ζητώντας του να κλείσει την τηλεόραση, αφού εκείνη την περίοδο έδινε πανελλαδικές εξετάσεις. ο 20χρονος, σήμερα, μητροκτόνος αθωώθηκε λόγω ακαταλόγιστου, εξαιτίας της ψυχικής νόσου (ηβηματική σχιζοφρένεια) με την οποία έχει διαγνωστεί ότι πάσχει.

Πλέον, ο νεαρός είναι ελεύθερος να ζει μαζί με τον πατέρα του, αφού το Δικαστήριο έκρινε πως δεν είναι επικίνδυνος.

Δὲν εἶναι ἐπικίνδυνος, γιατὶ πάσχει ἀπὸ μία ἀρρώστια ἐξαιτίας τῆς ὁποίας ἔσφαξε τὴ μάνα του. Ὅπερ ἔδει δεῖξαι.

Ὅπως παλιά, ποὺ διάφοροι σπουδαῖοι ἔκαναν τὸν τρελὸ κι ἀπαλλάσσονταν ὡς τρελοὶ ἀπὸ τὴ στράτευση δίχως ὅμως -κατόπιν- νὰ ἔγκλειστοῦν καὶ νὰ χαπακωθοῦν γιὰ τὸ καλό τους σὲ σοβιετικοῦ / μαοϊκοῦ τύπου δημόσια ψυχιατρεῖα, ὥσπου νὰ πάψουν νὰ εἶναι τρελοί. Τώρα, οἱ δικαστὲς προχώρησαν ἕνα βῆμα μπροστά: Οὔτε ἐπικίνδυνος εἶσαι οὔτε ἔνοχος ἂν σκότωσες, γιατὶ ὡς ἄρρωστος δὲν εἶσαι ἔνοχος, καὶ ὡς ἀθῶος δὲν εἶσαι ἐπικίνδυνος νὰ ξανασφάξεις. Ἡ ἑπόμενη δικαστικὴ ἀπόφαση ἀναμένεται ὅτι θὰ ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν τὸν ἑπόμενο σφαγμένο. Μὲ ἐντολὴ Σαμαρᾶ. Θὰ στείλει ἀστυνομικὴ δύναμη στὸν τάφο του νὰ τὸν ἐξαναγκάσει νὰ βγεῖ ἀπὸ αὐτόν.

Πῶς λέει κάπου ὁ Νίτσε ὅτι ὁ Θεὸς πέθανε ἐπειδὴ πλάνταξε ἀπὸ τὴν πολλὴ συμπόνια του; Ἀκριβῶς ἐδῶ ἐφαρμόζεται ἡ παράξενη αὐτὴ ἰδέα του. Μόνο ποὺ δὲν θὰ πεθάνει ὁ Θεός, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι. Μαζικά-Συλλογικά.

Δὲν προορίζονται ἡ συμπάθεια, ἡ φροντίδα καὶ ἡ ἀγωνία γιὰ τὸ θύμα καὶ τὰ πιθανὰ μελλοντικὰ θύματα, ἀλλὰ γιὰ τὸν θύτη. Οἱ Μουσουλμάνοι, ποὺ σκοτώνουν ἐδῶ ἢ στὴ Μ. Ἀνατολὴ εἶναι θύματα τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Οἱ δικοί μας ποὺ σκοτώνουν ὅπως ὁ νεαρὸς ἢ ποὺ παρασέρνουν διαβάτες στὸ δρόμο εἶναι θύματα. Τὰ παιδάκια, ποὺ γίνονται ἀγέλη καὶ κοροϊδεύουν στὸ σχολεῖο τὸν ἀνάπηρο συμμαθητή τους, εἶναι παιδάκια ἀπὸ διαλυμένες οἰκογένειες καὶ δὲν φταῖνε τίποτα.

Ὁ πολιτισμὸς τοῦ ἀνθρωπισμοῦ.

Posted in Ελλάδα, ανθρωπισμός, κοινωνία | Tagged , | 1 σχόλιο

Σάββας Παύλου: δυὸ κείμενα, εἰς μνήμην

Ἐπιλογὲς ἀπὸ δύο κείμενα τοῦ ἱστολογίου του, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπέτειο τῆς κοίμησής του (5-4-2016)

1.  Είμαστε, αθεράπευτα, επαρχιώτες

Οι ημιμαθείς δάσκαλοι και δασκαλίτσες που γέμισαν το Υπουργείο Παιδείας, συνεπικουρούμενοι από διάφορους ημιμαθείς λιγκουιστικάριους που γέμισαν τα ελληνικά πανεπιστήμια, τονίζουν ότι το παιδί μπορεί να κάνει ορθογραφικά λάθη, δεν χρειάζεται να τα διορθώνουν, η ορθογραφία δεν αξίζει τον κόπο, σημασία έχει αν καλύπτεται το επικοινωνιακό ζητούμενο. Όταν όμως οι μαθητές τους θα δώσουν εξετάσεις για GCE, ή όταν διδάσκονται το μάθημα των αγγλικών, όλοι επιμένουν να μη κάνουν λάθος. Τα άγια αγγλικά δεν υπακούουν στους σύγχρονους κανόνες γλωσσικής αποδόμησης των σύγχρονων κατοίκων της Ελλάδας.

Κάθε προοδευτικάριος εκπαιδευτικός θεωρεί καθήκον του να επιτεθεί εναντίον της ιστορικής ορθογραφίας της ελληνικής γλώσσας, ότι χρειάζεται απλοποίηση, το γραφόμενο να αναπαράγει αμέσως το ακουόμενο. Όταν του υποδεικνύεις ότι με αυτά που υποστηρίζει πρέπει την αγγλική πρόταση «every night the temperature is high» να τη διαβάσει: «έβερι νιγκχτ δε τεμπερατούρε ις χιγκχ» ή να τη γράψει: «evri nait thi temperatchar is hai», σε κοιτάζει τρομοκρατημένος, γιατί πιστεύει ότι ακούει παρανοϊκά πράγματα. Τα άγια αγγλικά δεν υπακούουν σε απλοποιήσεις.

Τὸ κείμενο αὐτὸ «δείχνει» ἐκείνους πού, ὅταν κάνεις λόγο γιὰ τὴν σωστὴ γραφὴ μιᾶς-κάποιας συγκεκριμένης λέξης, εἶναι ἱκανοί -στὰ πλαίσια τῆς ἐπιδειξιομανίας τους (πολυμάθειας καὶ ἐξυπνακίστικης ἀνοησίας μαζί)- νὰ σοῦ ἀπαντήσουν λ.χ. ὅτι τὴν λέξη αὐτὴ συνάντησαν σὲ ἀρχαῖο κείμενο τοῦ 175 π.Χ. μὲ τὴν κατ’ ἐσὲ «λάθος» γραφή, κι ἄρα -συνεχίζουν- δὲν ὑπάρχει σωστὸ καὶ λάθος καὶ «μὲ ποιὸ δικαίωμα ἐσὺ στιγματίζεις ὡς ἀνορθόγραφο ἐκεῖνον ποὺ τὸ 2017 ἔγραψε τάχα λάθος τὴν ἴδια λέξη » (2.200 χρόνια μετά, ἔτσι; ). Λὲς καὶ ζοῦμε στὸ 175 π.Χ. ἢ τὸ βάρος τοῦ ἑνὸς μεμονωμένου παραδείγματος εἶναι μεγαλύτερο ὅλων τῶν ἄλλων.

2. Ἠλίας Πετρόπουλος

Αναφέρομαι στο βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου, Η ονοματοθεσία οδών και πλατειών, μελέτη προς υποβοήθησιν του έργου των αγραμμάτων δημοτικών συμβούλων, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 1995. Ένα βιβλίο που έχασες 4 χιλιάρικα για να το αγοράσεις, μερικές ώρες για να το διαβάσεις και τελειώνοντάς το έχεις γίνεις ηλιθιότερος. Αυτός, λοιπόν, είναι ο ύστερος Πετρόπουλος, μια βιομηχανία εύκολων μελετών, που γράφονται κυριολεκτικά στο πόδι. Όμως οι εκδοτικοί οίκοι τον παρακαλούν, τον προτρέπουν να γράψει κι άλλα, γιατί, για τους εκδότες έχει γίνει η χρυσοτόκος όρνις. Έχει πια ένα κοινό φανατικό, με τη νοοτροπία του πιστού και του οπαδού, είναι ο ευκατάστατος συγγραφέας που κάθε βιβλίο του είναι ευπώλητο κ.λπ.

Ο Πετρόπουλος εισήλασε στην εκδοτική σκηνή με τον τρόπο των προκλητικών χαρακτηρισμών: λιγδιάρης Παπαδιαμάντης, η γαμημένη ορθοδοξία, οι εκφωνήτριες της τηλεόρασης που μιλούν λες κι έχουν ένα πέος στο στόμα τους. Αν κάποιος του αντιμιλούσε, του απαντούσε -ήταν εύκολη η ρετσινιά: σκοταδιστής, οπισθοδρομικός, συντηρητικός, εθνικιστής, φασίστας, αγράμματος. Την ευνοούσε και το γενικότερο πολιτικό κλίμα της μεταπολίτευσης.

Λοιπόν, ο λιγδιάρης Παπαδιαμάντης, αναφωνεί ο Πετρόπουλος, κάπου, απαξιωτικά –ο Νιρβάνας, καίριος και ευσύνοπτος, που ξέρει να δει την ενότητα ανθρώπινης παρουσίας και ποιότητας τέχνης τον ονομάζει «αριστοκράτην ρακένδυτον» -που να καταλάβει από τέτοια ο ξεμωραμένος φωταδιστής Ηλίας Πετρόπουλος.

Τώρα το βιβλίο Ονοματοθεσία οδών και πλατειών. Γεμάτο λάθη, εύκολες και καιροσκοπικές ομαδοποιήσεις των οδών, χαρακτηριστικά στους στατιστικούς πίνακες, που δημιουργεί, μιλά για ρεβανσιστικά/ μιλιταριστικά/ ιμπεριαλιστικά/εθνικορατσιστικά οδωνύμια. Ένα απ’ αυτά το οδός Κρήτης. Αν είναι δυνατό! Ο Ηλίας Πετρόπουλος δημιουργεί μια μαύρη τρύπα στην ιστορική μνήμη της Ελλάδας!!! Ακόμη και την οδό Κρήτης διασύρει. Είναι ενδεικτικό ότι μιλά στους απογόνους των προσφύγων και, ως κατηχητόπουλο του προοδευτισμού, τους συμβουλεύει ότι «πρέπει να καταλάβουν ότι ορισμένες ονομασίες δρόμων λειτουργούν ανασχετικά ως προς τις σχέσεις μας με τις γειτονικές χώρες.» Δηλαδή δεν πρέπει να δίνουμε ονόματα δρόμων «οδός Σμύρνης», για να μη δυσαρεστηθεί η Τουρκία; Άφεριμ Ηλία Πετρόπουλε!

Διαβάζοντας το βιβλίο του Πετρόπουλου αισθάνεσαι ότι διεξάγεται μια αέναη πάλη του καλού και του κακού, του προοδευτικού και του συντηρητικού στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, παράγοντας μια απλουστευτική επισκόπηση στο θέμα της ονοματοθεσίας. Διαβάζοντας το βιβλίο του Πετρόπουλου νομίζεις ότι το δημοτικό συμβούλιο της πόλης έκατσε σε μια ενιαία συνεδρία και οι ίδιοι άνθρωποι έδωσαν ονόματα των δρόμων με ενιαία στάση και κοινά κριτήρια και κρίνονται γι’ αυτό. Όμως η ονοματοθεσία των οδών αποτελεί έργο προσχώσεων που συσσώρευσαν από διαφορετικές δεκαετίες [και αιώνες, κάποτε] διαφορετικά μέλη, διαφορετικών Συμβουλίων, κάτω από διαφορετικές συγκυρίες και επιλογές.

Έτσι, όταν υπάρχει μερίδα των συμβούλων που προέρχονται από χωριά και κωμοπόλεις της επαρχίας μπορεί τα ονόματα των κοινοτήτων καταγωγής τους να ανεβαστούν ως οδωνύμια της Αθήνας. Το ίδιο μπορεί να γίνει με τα ονόματα λογίων που έχουν σχέση με το σόι των Συμβούλων. Για να κατανοήσουμε την πράξη της οδωνυμίας θέλουμε τη βοήθεια της εργονομίας, κυβερνητικής, θεωρίας των παιγνίων κ.λπ. Δεν αρκεί δηλαδή το απλουστευτικό φιλοσοφικό λεξικό Ρόζενταλ-Γιουντίν που έθρεψε δυο γενιές προοδευτικώνυμων στην Ελλάδα. Έτσι από μια ρέουσα, αντιθετική, πολύπλοκη, ασυντόνιστη –και όπου συντονίζεται αυτό γίνεται από πολλά κέντρα-, πολυεπίπεδη πραγματικότητα το θέμα δίνεται απλουστευτικά και με ιδεολογήματα. Αλήθεια αντιλαμβανόταν ο Πετρόπουλος γιατί ο λαός εξακολουθούσε να λέει Σταδίου, Ακαδημίας, Πανεπιστημίου παρά τα ηχηρά ονόματα (Βενιζέλου κ.λπ) με τα οποία προσπάθησαν να τα αντικαταστήσουν; Τέλειωσα το βιβλίο του Πετρόπουλου δύσθυμος και αγανακτισμένος. Πληροφορίες εύκολες και γεμάτο πανεύκολα «αγανακτισμένα» σχόλια, που δεν λένε τίποτα, μάλλον συσκοτίζουν τα πράγματα και δεν ερευνούν σοβαρά το σοβαρό θέμα της οδωνυμίας. Π.χ. αναφερόμενος στις τέσσερις οδούς: Αποστόλου Παύλου, στη Θεσσαλονίκη, θέλοντας να μειώσει την πράξη αυτή της οδωνυμίας, γράφει: «καθ’ότι περαστικός από τη Θεσσαλονίκη». Όμως ο Απόστολος Παύλος δεν ήταν απλώς περαστικός από τη Θεσσαλονίκη, έγραψε τις δύο επιστολές Προς Θεσσαλονικείς (Α’ και Β’) που ακούονται στις εκκλησίες από εκατομμύρια Χριστιανούς και μελετούνται από όλους τους θεολόγους και εκκλησιαστικούς παράγοντες. Δεν μπορεί η Θεσσαλονίκη να τιμήσει τον Απόστολο Παύλο, που έγραψε για χάρη των Θεσσαλονικιών δύο βιβλία, τα οποία αποτελούν, από χρονολογική άποψη, τα πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης;

Για να μην ισοπεδώνω. Αναγνωρίζω τη συμβολή του Πετρόπουλου στο ρεμπέτικο τραγούδι και τη συμβολή του στη στροφή για την μελέτη της εν άστει λαογραφίας. ‘Όμως κάποια στιγμή ξεσάλωσε και άρχισε, με το αζημίωτο, να ξεφουρνίζει τα βιβλία περί παντός επιστητού. Αποτυχημένα βιβλία. Με εύκολη ιδεολογική γραμμή, με απλουστεύσεις, και με τη φωνή υψωμένη για όποιον τολμούσε να αντιδράσει. Βρίζοντας, μειώνοντας, βρίσκοντάς του ιδεολογικά κουσούρια κ.λπ.

Μελετώντας τον Πετρόπουλο μπορεί να απαντηθεί το ερώτημα γιατί στην μεταπολιτευτική Ελλάδα είχαμε τη μεγαλύτερη συσσώρευση αντιεξουσιαστών, ανατρεπτικών, αντικατεστημένων κ.λπ. κ.λπ. και όμως όλοι αυτοί δεν έφτιαξαν παρά το μεταπολιτευτικό έλος, για να μην πω ότι οδήγησαν στην τραγική κατάληξη. Φωνές, μουρμούρα, μείωση της ιστορικής περηφάνιας, μη εις βάθος μελέτη του κάθε ζητήματος και άλλα εύκολα και ευκολοχώνευτα, που καλυπτόταν από τις φωνές των ιδεολογημάτων.(1)

(1). Χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στο βιβλίο του Δημήτρη Λιθοξόου, Μειονοτικά ζητήματα και εθνική συνείδηση στην Ελλάδα, εκδόσεις Μπατάβια, Θεσσαλονίκη 2006 (πρώτη έκδοση 1991), στη σ. 127 αναφέρει ότι η Ελλάδα, με διαδοχικές νίκες περιέλαβε εντός των συνόρων της και εδάφη που δεν είχαν έντονη ελληνική παρουσία. Ούτε ένα δάκρυ όμως για περιοχές με έντονη ελληνική πλειοψηφία που δεν συμπεριλήφθηκαν στα ελληνικά όρια (Κύπρος, Ίμβρος, Τένεδος, Β. Ηπειρος κ.λπ.) Η κατηγορία ότι η Ελλάδα είχε εδάφη χωρίς ελληνική πλειοψηφία σήμαινε μαγκιά και έπαρση, η απόκρυψη των περιοχών με ελληνική πλειοψηφία που δεν εντάχθηκαν στην Ελλάδα σήμαινε πάλι μαγκιά -έκρυβαν εθνικιστικές οξύνσεις. Η «προοδευτική» διανόηση της Ελλάδας πέρασε καλά με χρηματοδοτήσεις, αργομισθίες, ΜΚΟ κλπ. γιατί γράμματα κέρδιζε κορώνα έχαναν οι αντιπάλοί της.

 

Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, γλώσσα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀστρολογία

Γιατί τέτοιος καημὸς μὲ τὸ ἀναγνωρισμένο Ἐργαστήρι Ἀστρολογίας; Ἐδῶ θεωροῦμε ἐπιστήμη καὶ μάλιστα κορυφαία τῶν ἐπιστημῶν τὴν Οικονομολογία: Ἡ οἰκονομία εἶναι ἡ βάση, τὰ ὑπόλοιπα τὸ ἐποικοδόμημα. Καὶ ἀνώτερα ὄντα τοὺς φορεῖς της (τῆς ἀρρώστιας, ἀφοῦ τὸ «φορέας» κανονικὰ παραπέμπει σὲ ἀρρώστια), νεοφιλελεύθερους καὶ ἀριστερούς. Ἐνῶ ξέρουμε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ οἰκονομία ἑνὸς μικρομεσαίου κράτους μπορεῖ νὰ καταρρεύσει ἂν ἕνας ἐρωτικὰ ἀπαρηγόρητος χρηματιστής, ποὺ βρῆκε τὸ ταίρι του στὸ κρεβάτι μὲ ἄλλην, πουλήσει τὴν ἑπόμενη μέρα ὅλα ὅσα ἔχει ἀπὸ μετοχὲς τοῦ κράτους αὐτοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κατατρομάξει τοὺς ἄλλους χρηματιστές, ποὺ μὲ τὴ σειρά τους θὰ ξεπουλᾶν ὅσο-ὅσο τὶς μετοχές τους. Κι ἔτσι ὁ κερατωμένος χρηματιστὴς θὰ δημιουργήσει γενικευμένο πανικὸ καὶ χάος. Καὶ συνεπῶς, ξέρουμε ὅτι ὅλες οἱ οἰκονομικὲς θεωρίες περὶ ἀνάπτυξης καὶ ΑΕΠ δὲν εἶναι παρὰ χαρτομάντηλο τοῦ ἀπογοητευμένου κλαίοντος χρηματιστῆ. Κι ἐσεῖς, στὸ μεταξύ, νὰ διαβάζετε ἄπειρες σελίδες γιὰ τὴν οἰκονομικὴ θεωρία. Τρίχες τῶν γενιῶν τοῦ Μάρξ, τρίχες τοῦ μύστακα τοῦ Χάγιεκ, καὶ δὲν συμμαζεύεται. Καὶ ἄπειρες οἰκονομικὲς συναρτήσεις: ἂν Χ ἴσον Ψ, τότε εὐημεροῦμε. Ἐνῶ ὅλα ἐξηγοῦνται μὲ τὸν γκόμενο τοῦ χρηματιστῆ. Φτιάξτε καὶ μιὰ μηχανὴ ποὺ πουλᾶ καὶ ἀγοράζει σὲ κλάσματα τοῦ δευτερολέπτου, καὶ ὅλα καλά.

Νὰ μὴν πάω πιὸ πίσω, στοὺς Νεοπλατωνικοὺς μάντεις, ποὺ θεωρεῖτε ἀξιοσέβαστους φιλοσόφους.

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

«αὐτὸς καθαυτός»: Σαραντακισμοί

Ἕνα ἀπὸ τὰ γνωστὰ προβλήματα τῶν Ἀριστερῶν φιλολόγων εἶναι ἡ ἀποικιοκρατικὴ ἀντιμετώπιση τῆς ἑλληνικῆς. Τὴν ἀντιμετωπίζουν ὡς κάτι ποὺ δὲν ἔχει δεδομένους καὶ σταθεροὺς κανόνες, ὀρθὸ καὶ λάθος. Αὐτὴ ἡ ἀντιμετώπιση συνδυάζεται μὲ τὶς γεροντίστικες ἀντιλήψεις τους περὶ ταξικότητας τῆς γλώσσας, τῆς ὀρθογραφίας, τοῦ συντακτικοῦ καὶ δὲ συμμαζεύεται.

Καὶ γιατί ἀποκαλῶ «ἀποικιοκρατικὴ» τὴν ἀντιμετώπιση; Γιατὶ τὴν ἐλαφρότητα μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζουν τοὺς κανόνες τῆς ἑλληνικῆς γραμματικῆς, ὀρθογραφίας καὶ συντακτικοῦ δὲν τὴν υἱοθετοῦν καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὶς ξένες γλῶσσες.

Οἱ Ἀριστεροὶ οὔτε ποὺ θὰ διανοοῦνταν νὰ γράψουν σὲ ἐπίσημα ἔγγραφα καθημερινὲς ἀγγλικὲς καὶ γαλλικὲς λέξεις μὲ ἀνορθόγραφο τρόπο. Δὲν θὰ περηφανεύονταν διόλου λ.χ. ἂν στὶς ἐξετάσεις γιὰ τὴν ἀπόκτηση πιστοποιητικοῦ γλωσσομάθειας ξένης γλώσσας τὸ παιδί τους ἔγραφε, ἀπὸ ἀναρχοκομμουνιστικὴ διάθεση γιὰ νὰ ταυτιστεῖ μὲ τὰ ἀγγλικά / γαλλικὰ «ταξικὰ ἀδέρφια» του, μιὰ ἔκθεση μὲ ὀρθογραφία καὶ λεξιλόγιο ἑνὸς redneck ἢ ἑνὸς σκουπιδιάρη ἢ ἑνὸς σκυλᾶ. Οὔτε οἱ ἐξ Ἑλλάδος ἢ ἐν Ἑλλάδι Ἀριστεροὶ θὰ ὑπερηφανεύονταν ἐὰν τὸ παιδί τους μιλοῦσε ἀγγλικὰ καὶ γαλλικὰ μὲ προφορὰ μὴ Ἄγγλου (ἢ Ὀξφορδιανοῦ) ἢ Παριζιάνου, ἀλλὰ τὰ μιλοῦσε μὲ τὴν πλέον περιφρονημένη ταξικὰ-ἐθνικὰ προφορά της.

Αὐτὰ ὅλα τὰ «πρωτοποριακὰ» μόνο γιὰ τοὺς ἀποικιοκρατούμενους «φασίστες Ἑλληναράδες» καὶ τὴ μισητὴ γλώσσα τους προορίζονται, ἀπὸ τὸ ἰδεολογικὸ ὑποκατάστημα τῶν ἀποικιοκρατῶν, δηλαδὴ τὴν ἐν Ἑλλάδι Ἀριστερά. Γιὰ τὴν ἑκάστοτε ξένη γλώσσα, ὅμως, ποὺ μαθαίνουν νὰ μιλοῦν, φροντίζουν νὰ τηροῦν μὲ εὐλάβεια τοὺς κανόνες (ὀρθογραφικούς, συντακτικούς, γραμματικούς) ποὺ ἔμαθαν στὸ συνοικιακὸ φροντιστήριο -ἀκόμη καὶ σ’ ἐκεῖνο τῆς Ἄνω Κολοπετεινίτσας.

Τὸ ὅτι τέτοιοι Ἀριστεροὶ νομίζουν ὅτι κοροϊδεύουν τοὺς συνομιλητές τους σχετικὰ μὲ τὶς προθέσεις τους, φαίνεται στὴν διακήρυξή τους ὅτι ὁ (ὀρθογραφικὸς κ.λπ.) «κανόνας» δὲν εἶναι κάτι Ἱερό, ἀλλὰ ἀλλάζει διαχρονικά. Τέτοια διακήρυξη ἀποσιωπᾶ ἢ παραγνωρίζει ὅτι οἱ σύγχρονες (μαζικοδημοκρατικές) παρατηρούμενες ἀλλαγὲς στοὺς κανόνες καὶ στὸ λεξιλόγιο δὲν εἶναι «φυσικές» ἢ «αὐθόρμητες», ἀλλὰ συχνότατα παράγονται καὶ διοχετεύονται ἀπὸ τυχαῖο καπρίτσιο καὶ γοῦστο μεμονωμένων ἀνθρώπων (τῶν «πνευματάνθρωπων») κι ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τῶν ἀμόρφωτων (π.χ. παρουσιαστὲς δελτίου εἰδήσεων). Αὐτοὶ οἱ «πνευματικοὶ ἄνθρωποι», μὲ τὴ σειρά τους, πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς τὶς δανείζονται ἀπὸ ξένες γλῶσσες, κυρίως τὰ ἀγγλικά. Κι ἐπειδὴ μιλοῦν βρισκόμενοι σὲ θέση κοινωνικῆς ἰσχύος (διότι κατέχουν τὰ «πόστα» -μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶχαν ἀριστερὲς γνωριμίες), ἐπειδὴ δηλαδὴ ἡ ἄποψή τους διαδίδεται σὲ εὐρύτατα στρώματα κι ὄχι μόνο στὴν γειτόνισσά τους, γι’ αὐτὸν τὸν λόγο εἶναι οἱ δικές τους ψευτολαϊκὲς ἀλλαγὲς ποὺ περνιοῦνται γιὰ «λαϊκὴ ἐξέλιξη» τῆς γλώσσας. Ὅσο λάθος θὰ ἦταν νὰ θεωρήσουμε λαϊκὴ γλώσσα τὴ γλώσσα τοῦ Ψυχάρη, τοῦ ΚΚΕ ὣς τὸ ’80, ἄλλο τόσο θὰ ἦταν νὰ θεωρήσουμε τὸ «Πᾶμ’ πλατεία» τοῦ Λαζόπουλου ὡς λαϊκὸ ἢ ὡς ἀποδεκτὸ μέρος τῆς κοινῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ καθένας ἀμόρφωτος «ἀστέρας» δημιουργεῖ γλωσσικὰ τέρατα, καὶ μετὰ αὐτὰ τὰ τέρατα υἱοθετοῦνται ἀπὸ «πλέρια» κοινωνικὰ στρώματα τὰ ὁποῖα βλέπουν συνέχεια τηλεόραση, ἐνῶ ὁ κόσμος στὰ σχολεῖα δὲν διδάσκεται τὴν ἑλληνικὴ γραμματικὴ καὶ συντακτικὸ –παρὰ ἐλάχιστα– οὔτε σοβαρὰ νεοελληνικὰ κείμενα, δὲν σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ δοθεῖ ἀξία «νεοελληνικῆς κοινῆς» (ἄρα ἀπαίτηση γιὰ ἀναπαραγωγή τους μέσῳ φιλολόγων καὶ σχολείου) σὲ ὅλες τὶς ἐκφράσεις αὐτές, τὴ σύνταξη καὶ τὴ γραμματική. Ἄνθρωποι ποὺ ἁπλὰ ἔτυχε νὰ κατέχουν θέσεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐπηρεάζουν χωρὶς ἔλεγχο τὶς ἀνθρώπινες συνειδήσεις.

Σύμφωνοι: Ὅταν, αἰῶνες μετά, ἐπικρατήσει τὸ α ἢ τὸ β ποὺ τώρα θεωρεῖται λάθος, τὸ σημερινὸ λάθος θὰ εἶναι τὸ αὐριανὸ σωστό. Ὅμως, δὲν χρειάζεται νὰ ἐπιταχύνουμε μιὰ διαδικασία μόνο καὶ μόνο ἐξαιτίας τῆς «ταξικότητας». Ἡ «Ταξικότητα» παραγνωρίζει ὅτι δὲν μποροῦμε γιὰ λόγους «δικαιοσύνης» νὰ ἐξισώσουμε τὴ γλώσσα τοῦ ἀμόρφωτου, κάνοντάς την «κοινὴ νεοελληνική», μὲ μιὰ πιὸ λόγια γλώσσα, ποὺ ἔχει ἱκανότητα καὶ λεξιλόγιο γιὰ νὰ ἐκφράσει διανοητικὰ ἢ ἐπιστημονικὰ πιὸ περίπλοκα πράγματα. Ὅσο κι ἂν ἀγαπᾶμε τὴν κυρία Κούλα, ποὺ εἶναι προλετάρια καὶ δὲν ἀσχολεῖται μὲ ἀμπελοφιλοσοφίες, δὲν θὰ βάλουμε στὰ σχολεῖα τὸ 300 λέξεων λεξιλόγιό της, γιατὶ ὅσο πιὸ μικρὸ τὸ λεξιλόγιο τόσο μικρότερη ἡ δυνατότητα κατανόησης καταστάσεων καὶ προβλημάτων στὴν κοινωνία. Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες (μέχρι τὸν 5ο μ.Χ. αἰ., ὁπότε ἀπαλλάχθηκαν ἀπὸ τοὺς Λατίνους) κορόιδευαν τὰ λατινικὰ ἐπειδὴ ἦταν πολὺ πιὸ περιφραστικὴ γλώσσα ἀπὸ τὰ τοτινὰ ἑλληνικά, μὲ μικρότερη πυκνότητα νοήματος. Ἡ Ἀριστερὰ ροκανίζει –καὶ σ’ αὐτὸ τὸ ζήτημα– τὴν ἀντίληψή της: Δὲν θὰ ἀπελευθερωθεῖ ποτὲ κανένας καὶ καμμιὰ κοινωνία ποὺ μουγκανίζει 500 καὶ 1000 λέξεις.

Κι ἂς ἔρθω ἐδῶ σὲ μιὰ εἰδικὴ περίπτωση. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ λάθη ποὺ γίνονται στὴ χρήση τῆς γλώσσας εἶναι νὰ γράφουμε «αὐτὸς καθεαυτός» κ.ο.κ. Ἀπὸ μιὰ καλὴ σελίδα τοῦ facebook:

«Λάθη στη χρήση των αντωνυμιών.

Ι. Εαυτόν- εαυτήν- εαυτό.

Η αυτοπαθής αντωνυμία τρίτου προσώπου εαυτού -ής -ού δεν έχει ονομαστική· χρησιμοποιείται επομένως μόνον στις πλάγιες πτώσεις (γενική, αιτιατική) και συντάσσεται κατά κανόνα με την οριστική αντωνυμία αυτός, αυτή, αυτό. Λέμε και γράφουμε:

-αυτός καθεαυτόν και όχι αυτός καθεαυτός.

-αυτού καθεαυτόν και όχι αυτού καθεαυτού.

-αυτοί καθεαυτούς και όχι αυτοί καθεαυτοί.

-αυτών καθεαυτούς και όχι αυτών καθεαυτών.

– αυτή καθεαυτή και όχι αυτή καθεαυτής.

-αυτής καθεαυτήν και όχι αυτής καθεαυτής.

– αυτές καθεαυτές και όχι αυτές καθεαυτοί.

-αυτών καθεαυτές και όχι αυτών καθαυτών.

– αυτό καθεαυτό και όχι αυτό καθεαυτόν,

-αυτού καθεαυτό και όχι αυτού καθεαυτού.

-αυτά καθεαυτό και όχι αυτά καθεαυτά.

-αυτών καθεαυτά και όχι αυτών καθεαυτών.

Παραδείγματα:

ο Παρμενίδης δοκίμασε να ορίσει το ον αυτό καθεαυτό.

H φύση των ανθρώπων, αυτών καθεαυτούς, είναι έλλογη.

Oι συνθήκες του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, αυτές καθεαυτές, θεωρούνται απάνθρωπες.

Tο ζήτημα της παιδείας καθεαυτό δεν αντιμετωπίστηκε στον τόπο μας ως τώρα με κάποια σοβαρότητα και συνέπεια.

Η ανάπτυξη της επιχείρησης είναι έργο αυτών καθεαυτά των παιδιών του.

Οι ζωγραφικοί μας πίνακες είναι δημιουργήματα αυτών καθεαυτές των μαθητριών του σχολείου μας.

Η γενική της αυτοπαθούς αντωνυμίας χρησιμοποιείται συνήθως στις εμπρόθετες εκφράσεις αφ’ εαυτού, αφ’ εαυτής, αφ’ εαυτών, που σημαίνουν: από μόνος του, από μόνη της, από μόνοι τους. Λέμε και γράφουμε:

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Υπουργός Παιδείας ενήργησε αφ’ εαυτού.

Η κυβέρνηση προχώρησε στην παράδοση της κινητής περιουσίας του Γλύξμπουργκ αφ’ αυτής, δίχως να προειδοποιήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Προσοχή: Είναι λάθος να γράφουμε και να λέμε:

Ο άνθρωπος καθεαυτός.

Το καθεαυτό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η γραφειοκρατία της.

Οι καθεαυτό συνθήκες της οικονομίας».

Κι ἐδῶ ἔρχεται ὁ Νίκος Σαραντάκος, ποὺ λέει ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἀκούγονται ὡραῖα στὰ αὐτιὰ τοῦ κόσμου, καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ λέμε «αὐτὸς καθεαυτός». Ἀφοῦ ὁ κόσμος τὸ λέει ἔτσι, ἔτσι εἶναι τὸ Σωστό.

Τὸ «πρόβλημα» τοῦ Σαραντάκου εἶναι ὅτι «οι φίλοι καθαρολόγοι εφαρμόζουν στη νεοελληνική γλώσσα κανόνες της αρχαίας». Δὲν τὸν ἐνοχλοῦν οἱ ἄπειροι ἀγγλισμοὶ καὶ οἱ γαλλικοῦρες, ἐπίσημες (μετεφρασμένες καὶ μή) καὶ πρόσφατες ἀπὸ τότε ποὺ ἱδρύθηκε ἑλληνικὸ κράτος: Αὐτὲς δὲν τὸν πειράζουν καθόλου. Τὰ Ἀρχαῖα εἶναι ποὺ τὸν ἐνοχλοῦν, κι ἐν τέλει ἡ συσχέτιση Ἀρχαίας-Νέας (υἱοθέτηση ἀρχαίων συντάξεων, λέξεων κ.λπ. ἀπὸ τὴν νεοελληνική). Μὲ τὴν ἴδια λογική, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπορρίψει καὶ νὰ κάνει ἀγώνα γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη λέξεων ὅπως ἡ «ἐφημερίδα», ποὺ εἶναι οὐσιαστικὰ δάνεια ἀπὸ τὴν Ἀρχαία Ἑλληνική.

Ὁ Ν. Σ. χρησιμοποιεῖ καὶ τὴ στατιστική, ὅταν γράφει «στο γκουγκλ βρίσκουμε πολύ περισσότερα ‘αυτός καθαυτός’ απ’ όσα ‘αυτός καθαυτόν’» (ἔχει μετοχὲς στὴν Google ἢ μόνο αὐτὴ τὴ μηχανὴ ἀναζήτησης γνωρίζει ὁ ἀναβαθμιστὴς τοῦ «γκουγκλάρω», καὶ γι’ αὐτὸ συνέχεια ἀναφέρει τὴν Google;; Μήπως ζεῖ στὸν καιρὸ τῶν παπούδων ποὺ ἔλεγαν ὅλες τὶς πάνες «πάμπερς» καὶ ὅλα τὰ 4χ4 «τζίπ»;;).

Ἀντὶ πάντως νὰ διαπιστώνει χαρούμενος τὴν «ἥττα τῶν καθαρολόγων» ἐπειδὴ «ὅλος ὁ κόσμος τὸ λέει πλέον ἔτσι», ὁ Ν. Σ. καλύτερα θὰ ἦταν νὰ ζητήσει σωστότερη διδασκαλία τῆς γραμματικῆς καὶ τοῦ συντακτικοῦ στὰ σχολεῖα. Τόσο ἐντατικὴ καὶ κουραστικὴ-βασανιστικὴ ὅσο ἡ διδασκαλία τῆς ἀγγλικῆς γραμματικῆς καὶ συντακτικοῦ στὰ φροντιστήρια: Ξανὰ καὶ ξανά, ἀτελείωτα, χωρὶς ἔλεος. Μόνο ἔτσι μαθαίνει κανεὶς ἀγγλικὰ τόσο καλὰ ὅσο οἱ Νεοέλληνες.

Δὲν καταλαβαίνω πῶς μερικὰ παραδείγματα λόγιου γραπτοῦ λόγου, ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀριστερὴ ἐποχὴ τῶν παγετώνων (50-70 χρόνια ξύλινης γλώσσας), μποροῦν καὶ ἀναβαθμίζουν τὸ «αὐτὸς καθεαυτός» σὲ δόκιμο καὶ λόγιο, καὶ κάνουν «σωστὸ» τὸ λάθος.

Ἄλλωστε, οἱ πιὸ λοῦμπεν Ἕλληνες ποὺ χρησιμοποιοῦν τὴ λαϊκιὰ γλώσσα τοῦ Ν.Σ. εἶναι οἱ ψηψοφόροι τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ διάφοροι «πσεκαζμένοι». Αὐτοὶ εἶναι τὸ καλύτερο ζωντανὸ παράδειγμα τῆς ὀρθότητας τῶν ἀπόψεών του. Σὲ αὐτοὺς νὰ ἀπευθυνθεῖ, γιὰ καλύτερα ἀποτελέσματα καὶ γιὰ δικαιολογίες. Νὰ τοὺς κολακεύσει γιὰ τὴ γλώσσα τους: «Δὲν ὑπάρχει κανένα λάθος, οἱ κανόνες τῆς ἑλληνικῆς εἶναι ὅπως τὰ μιλᾶτε ἐσεῖς«. Ὁ ἔσχατος λαϊκισμός.

Ἀλλά, βλέπετε, ἡ πολιτιστικὴ κατωτερότητα τοῦ ἀρέσει ὅποτε τὸν συμφέρει. Γι’ αὐτό, χρειάζεται κάποιος ποὺ θὰ ἐναντιωθεῖ τόσο στὴν Ἀριστερὰ ὅσο καὶ στὴν Ἀκροδεξιά.

Posted in παιδεία, Αριστερά, γλώσσα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ταξὶ τοῦ ἀπολλυμένου

Στὴ σειρά μου περιμένω, μιὰ φοιτήτρια φαινόταν νὰ περίμενε, τὴν ρωτῶ ἂν περίμενε, ἀπαντᾶ ἀρνητικά. Μπαίνω στὸ ταξὶ ἑνὸς πιθηκανθρώπου, ἐννοῶ: πενῆντα-φεύγα λοῦμπεν, ἄσπρο μαλλὶ μπὴτλς σὰν βγαλμένος ἀπὸ σκυλάδικο-κολάδικο ἢ γήπεδο. Ζουρνάδες σὲ σκυλάδικο τὸ ράδιο. Μόλις μπαίνω, προορισμός. Ἐκείνη τὴν στιγμή, ἡ κοπέλα ἀρχίζει νὰ φεύγει ἀπὸ τὴν πιάτσα, μὲ τὴν βαλίτσα ταξιδιοῦ της (εἶχε ρόδες), περπατώντας στὸ πεζοδρόμιο. Ὁ γέρος, μὲ μάτι ποὺ γυαλίζει, τὴν κοιτᾶ, καὶ λέει γκαντεμιασμένος «τί χάσαμε!». Ἀντὶ γιὰ μένα, θὰ μποροῦσε νὰ μπεῖ ἡ γκομενίτσα. Δηλαδή; Θὰ τὴνε βίαζες ἢ μᾶλλον θὰ τὴν ἔψηνες γιὰ χαλαρὸ καφέ; Ἀπαντῶ φωναχτὰ κοιτώντας «ναί, τί χάσαμε, μεγάλο κακό», ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν εἶχε συνέχεια. Πάντα, οἱ ἰδέες μοῦ ἔρχονται ἀργά. Θὰ μποροῦσα νὰ τοῦ πῶ «περίμενε», νὰ βγῶ καὶ νὰ μιλήσω στὴν φοιτήτρια ἢ κάτι ἀντίστοιχο ποὺ θὰ τὴν ἔμπαζε στὸ ταξί του.

Πογκρόμ; Ὄχι: Ὁ ἀνθρωποτύπος ἦταν ταιριαστὸς μὲ τοὺς Μουσουλμάνους ἔποικους, ποὺ εἶδα νωρίτερα: 20-20 ἀρσενικὰ ἦταν ἔξω ἀπὸ μιὰ εἴσοδο πολυκατοικίας καὶ χαχάνιζαν (κατατρεγμένα, ἐννοεῖται, ἀφοῦ τοὺς ἔσφαζε ὁ Ἄσαντ), «ἀστειεύονταν» μὲ τὰ δικά τους δεδομένα, ἐγὼ θὰ τὸ ἔλεγα σὲ ὁριακὴ κατάσταση, ἀφοῦ ἀλληλοσπρωχνόντουσαν. Μετά, βγῆκαν καὶ μαντιλοφόρες. Παράνομος χῶρος λατρείας, παλιότερα, ἄκουσα. Νόμιζα ὅτι ἦταν ἁπλὰ σορικὴ Κολλεχτίβα, ξέρετε, ἢ ἀναρχικὴ μπουτὶκ τέχνης, χοροῦ καὶ ποίησης καὶ «προσφορᾶς», ἀπὸ αὐτὲς ποὺ θαυμάζουν οἱ «μορφωμένοι». Σαράντα χρόνια τώρα, ἡ ἀριστερὰ καὶ τὸ σκυλάδικο ἔκαναν τὴ δουλειά τους πολὺ καλά. Πιὸ καλὰ κι ἀπὸ ὅσο φανταζοταν ὁ δημιουργός τους.

Ἕνα μεγάλο Εἴτε Εἴτε πλανᾶται πάνω ἀπὸ αὐτὴ τὴ χώρα. Εἴτε θὰ γυρίσουμε χωρὶς ἐπιστροφή (στὴν Τουρκοκρατία εἶχε ἐπιστροφή) στὸν πλανήτη τῶν πιθήκων, στὸν ὁποῖο θὰ εἶναι «δικός τους» κι ὁ σουνετεμένος ταξιτζής. Εἴτε θὰ γυρίσουν ὅλοι αὐτοί, μέσα ἀπὸ τὰ μικρὰ χάσματα καὶ τρύπες τοῦ ἐδάφους, στὴν πραγματικὴ πατρίδα τους.

Τὸ ράδιο-Ἀπόπατος τοῦ ταξιτζῆ συνέχιζε χωρὶς πρόβλημα, μόνο ποὺ διακοπτόταν χωρὶς λόγο κάθε τόσο, καὶ τὸ ἔφτιαχνε ὁ ταξιτζής, κάθε φορά. Ὅταν κατέβηκα, ἔπαιζε τὸ «ἀπολύομαι, μωρό μου». Ἄκουσα καὶ τοὺς στίχους γιὰ πρώτη φορά. Κάτι ἔμαθα. Δὲν ἦταν οὔτε τὸ «ἀπολλύω» οὔτε τὸ «ἀπόλλυμαι».

Posted in Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | 1 σχόλιο

ἀεροπλανικό

IMG_0119

Κι ἂν ἡ δόξα τῶν προηγούμενων δὲν ἀντανακλᾶται στὴ λάσπη τῶν Τωρινῶν, αὐτὸ διόλου δὲν τὴν κάνει μικρότερη, καθόλου δὲν τὴν ἀμαυρώνει. Ἴσα-ἴσα.

IMG_0115

IMG_0121

IMG_0113

IMG_0108

IMG_0112

IMG_0104

Posted in φωτογραφίες, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Πλημμύρισμα τοῦ Νείλου

Κάθε χρόνο, ἀπὸ τὰ μέσα Ἰουνίου ὣς τὸν Ὀκτώβριο (καὶ λίγο πιὸ μετά) ἀνέβαινε σταδιακὰ ἡ στάθμη τοῦ Νείλου. Στὸ γεωγραφικὸ πλάτος τοῦ Κάιρου (ὅπου καὶ ἡ ἀπεικόνιση) τὸ ὕψος τῆς πλημμύρας τοῦ Νείλου ἔφτανε τὰ 7,5 μέτρα. Ἀλλοῦ (Ἀσσουάν καὶ Λοῦξορ) ἔφθανε τὰ 13 καὶ 11 μ., ἀντίστοιχα. Σωστὴ θάλασσα. Γιὰ νὰ φθάσει ἡ πλημμύρα ἀπὸ τὸ Ἀσσουὰν στὸ Κάιρο ἔκανε καμμιὰ βδομάδα. Ἐπειδὴ ἡ ἀπόσταση αὐτὴ εἶναι τεράστια (685 χλμ σὲ εὐθεία γραμμή), ἡ ταχύτητα τῆς ἀνόδου τῆς στάθμης τοῦ ποταμοῦ ἦταν πολὺ μεγάλη. Ἡ κοιλάδα πλημμύριζε. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ἀπεικόνιση, τὰ αἰγυπτιακὰ χωριὰ καὶ πόλεις ἦταν (ἐπὶ χιλιετίες) χτισμένα σὲ σχετικὰ ψηλότερα σημεῖα στὴν κοιλάδα ὥστε νὰ μὴν βουλιάξουν. Πρὸ Χριστιανισμοῦ, οἱ Αιγύπτιοι πίστευαν ὅτι εἶναι τὰ δάκρυα τῆς Ἴσιδας γιὰ τὸν Ὄσιρι ἡ αἰτία τῆς πλημμύρας, ἐνῶ ἡ αἰτία εἶναι οἱ ἐποχιακοὶ μουσῶνες στὶς πηγὲς τοῦ Νείλου. Οἱ ἱερεῖς στὴ νῆσο Φίλαι (ν. τοῦ Ἀσσουάν) ἔρριχναν χρυσάφι καὶ ἄλλα πολύτιμα ὑλικὰ γιὰ νὰ ἐξευμενίσουν τὸν θεὸ Νεῖλο. Μετὰ τὴν κατασκευὴ διάφορων φραγμάτων, μεταξὺ 1900-1970, τὸ φαινόμενο τῆς ἑτήσιας πλυμμύρας σταμάτησε. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ὅμως, ἡ γιορτὴ τοῦ Νείλου γιορτάζεται τὸ καλοκαίρι ἀπὸ Κόπτες καὶ Μοσυουλμάνους.

webster28183029_2-011_overflow_of_the_nile-_viewfrom_the_pyramids2c_looking_towards_cairo

Μεμνόνιο

 

Posted in Αίγυπτος | Tagged , | Σχολιάστε

«Ἦταν 1η Ἀπριλίου» // Μουσικὸ Σχολεῖο Θεσσαλονίκης

archizoun-ergasies-gia-epidiorthosi-tou-molou-sto-katechomeno-limani-keryneias

Δὲν ἦταν ψέμα, ὅμως

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι, μουσική | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ψευτορωμαίικο δὲν ἦταν, ψευτορωμαίικο τὸ κάνανε

Γιὰ μᾶς ἦταν συνέχεια τοῦ Ἀπροσμάχητου «Κράτους». Ὅταν θὰ ξαναγίνει, ἐκείνων τὰ ἔργα καὶ τὸ φρόνημα θὰ εἶναι τελείως ξεχασμένα, κι ἄγνωστο θὰ εἶναι ἀκόμη καὶ τὸ σὲ ποιὸ μέρος θὰ ἔχουν ἀπορριφθεῖ.

 

Posted in 1453, 1821, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

Ρήγας ἢ ἀσυνέπειες

Μὲ ἀφορμὴ αὐτό

Ὅπως σωστὰ παρατηρεῖ ἕνας ἀνθέλληνας, ὁ Σ. Μάνγκο*, ὁ Ρήγας ἀπὸ τὴ μιὰ ἔλεγε στοὺς Μουσουλμάνους νὰ συναγωνιστοῦν μὲ τοὺς Ἕλληνες κατὰ τοῦ τυράννου Σουλτάνου μὲ σκοπὸ τὴν ἰσότητα-ἐλευθερία, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς προέτρεπε νὰ ὑποταχθοῦν στὴ σημαία τοῦ Σταυροῦ. Μὲ ἄλλα λόγια εἴτε τοὺς κορόιδευε εἴτε δὲν ἤξερε τί νὰ προτείνει γιὰ τὴν τύχη τῶν Μουσουλμάνων κατοίκων τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου, καὶ κατὰ συνέπεια ἀντέφασκε -συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα. Δὲν μπορεῖς νὰ ζητᾶς καὶ τὴν ἰσότητα-ἰσοπολιτεία καὶ τὴν ἀνωτερότητα τοῦ Σταυροῦ. Ἄλλωστε, μόνο ἂν κορόιδευε τὸν ἑαυτό του, καὶ ὅλους μας, θὰ μποροῦσε ὁ Ρήγας νὰ ὑποστηρίξει ὅτι ἡ «τυραννία τοῦ Σουλτάνου πάνω στοὺς Μουσουλμάνους» ἦταν κατὰ τὴ γνώμη τῶν τελευταίων σοβαρότερο καὶ χειρότερο ἀπὸ τὴν ἐξίσωσή τους -ὅταν θὰ καταλυόταν τὸ σουλτανικὸ καθεστῶς- μὲ τοὺς βρωμεροὺς Γκιαούρηδες. Ὅπως ἀναφέρει ἐμπεριστατωμένα καὶ μὲ πολλὰ παραδείγματα ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς, μὲ βάση τὴν ἐπίσημη ἀντίληψη ποὺ εἶχε τὸ ὀθωμανικὸ Χαλιφάτο, καὶ ὁ τελευταῖος Μουσουλμάνος ἦταν πολιτικά, ἀνθρώπινα κ.ἄ. ἀνώτερος ἀκόμη καὶ τοῦ ὑψηλότερα ἱστάμενου ραγιᾶ. Συνεπῶς, ἡ κατάρρευση τοῦ Χαλιφάτου (καὶ τοῦ ἰσλαμικοῦ νόμου) γιὰ ἕναν ἁπλὸ Μουσουλμάνο δὲν θὰ συνεπαγόταν κάποια «ἐλευθερία» ἀλλὰ τὸν ὑποβιβασμό του διὰ τῆς ἐξίσωσής του (πολιτικῆς, ἀνθρώπινης) μὲ τοὺς Ἀπίστους.

Ἀκόμη καὶ ἡ χρήση τοῦ Ἕλληνας εἶναι ἀντιφατική, ἀφοῦ ἄλλοτε σημαίνει ὅλους τοὺς πληθυσμοὺς τοῦ Αἵμου κι ἄλλοτε τοὺς Ρωμηούς. Ὁ Κοραῆς ἢ ὁ Ἀθανάσιος Πάριος ἢ ὁ Καταρτζῆς εἶχαν πολὺ πιὸ συνεπὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι δικός μας καὶ ποιὸς ὄχι.  Στὸ ἄρθρο 7 τῆς Νέας Πολιτικῆς Διοίκησης ἀναφέρονται «Ἕλληνες, Ἀλβανοί, Βλάχοι, Ἀρμένιδες, Τοῦρκοι καὶ κάθε ἄλλο εἴδος γενεᾶς» ἐνῶ παραπάνω (ἄρθρο 2): «ὁ ἑλληνικὸς λαός, τουτέστιν ὁ εἰς τοῦτο τὸ βασίλειον κατοικῶν χωρὶς ἐξαίρεσιν θρησκείας καὶ γλώσσης». Ἀπὸ τὴ μιὰ Ἕλληνες εἶναι ὅλοι, ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη Ἕλληνες εἶναι οἱ ἀλλιῶς λεγόμενοι Ρωμηοί.

Νά γιατὶ δὲν ὑπῆρχε οὔτε μία στὸ τρισεκατομμύριο περίπτωση νὰ πραγματωθοῦν ὅσα ἔλεγε γιὰ τοὺς ἰσλαμικοὺς πληθυσμοὺς ὁ Ρήγας. Ἀλλὰ δὲν ἦταν μόνο οἱ Μουσουλμάνοι ποὺ ἔπρεπε νὰ πιστέψουν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξεγερθοῦν κατὰ τοῦ Σουλτάνου. Ἦταν καὶ οἱ ἄλλοι, χριστιανικοί, λαοὶ τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου, τοὺς ὁποίους καλοῦσε ὁ Ρήγας νὰ ἑνωθοῦν μὲ τοὺς Ἕλληνες. Ὅμως αὐτοί, οἱ σλαβικοὶ λαοὶ τῆς χερσονήσου, διακατέχονταν -καὶ ἀκόμη διακατέχονται- ἀπὸ ἀνυπέρβλητα αἰσθήματα μειονεξίας, θαυμασμοῦ καὶ μίσους γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Γι’ αὐτό, δὲν προχώρησαν μαζί μας τὸ 1821, καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτό -γιὰ κανέναν «κοραϊσμό»- ἡ ὑπερεθνικὴ ἐπανάσταση ἔγινε ἀποκλειστικὰ Ἑλληνική.

Νά γιατὶ ὁ Ρήγας ἀποτελεῖ ἕνα τραγικὸ πρόσωπο, ἀφοῦ ἤθελε νὰ κάνει κι αὐτὸ κι ἐκεῖνο, καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο, προκειμένου νὰ διασώσει τοὺς χριστιανικοὺς πληθυσμοὺς ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν ἁπλῶν Μουσουλμάνων, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τοὺς χριστιανικοὺς πληθυσμούς. Νὰ πείσει καὶ Μουσουλμάνους καὶ Βαλκάνιους. Ἐπειδὴ εἶναι ἰδιαίτερη περίπτωση, δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ οὔτε ἀπὸ ἐθνικιστὲς (ἀφοῦ μίλαγε καὶ γιὰ συμμετοχὴ Μουσουλμάνων) οὔτε ἀπὸ ἑλληνοφάγους τῆς πολυπολιτισμικῆς Ἀριστερᾶς (ἀφοῦ ψευδόταν σχετικὰ μὲ τὴν μὴ προτεραιότητα τοῦ Σταυροῦ).

Κι ἐπειδὴ οἱ ἰδέες του δὲν καρποφόρησαν, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει συνεχιστές, ἀκριβῶς -μάλιστα- ἐπειδὴ οἱ Τοῦρκοι ὡς ἀδιάσπαστη συνέχεια μὲ τοὺς Ὀθωμανοὺς καὶ ὡς / ὅπως ὅλοι οἱ γνήσιοι Μουσουλμάνοι οὔτε ποὺ θέλουν νὰ ἀκούσουν γιὰ ἰσότητα τῶν Χριστιανῶν μὲ τοὺς Μουσουλμάνους. Οἱ μόνοι συνεχιστές, κάτι κομμουνιστὲς τοῦ ’70 στὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Ἑλλάδα, ἔδιναν τὴ χροιὰ ποὺ τοὺς βόλευε στὴν προσωπικότητά του (παραμέριζαν τὸ θρησκευτικὸ στοιχεῖο της). Οἱ Ἀγωνιστὲς τοῦ ’21 (π.χ. Μακρυγιάννης) ἔβλεπαν τὸν Ρήγα ὡς ἐμπνευστὴ τῆς δικῆς τους ἐλευθερίας: Τὸν ἐξελλήνισαν (ὁπότε, ἡ ἀναφορὰ σημερινῶν ἑλλήνων πατριωτῶν στὸν Ρήγα δὲν εἶναι ἐκ τοῦ μηδενὸς καινοτομία τους), ὥστε νὰ μὴν ἔχει σχέση μὲ κάποια ἑλληνομουσουλμανικὴ πολιτεία (τὴν ὁποία εἶχε προκρίνει, σὲ κάποια φάση, καὶ ὁ Κολοκοτρώνης).

* Χωρὶς κάποια ἀξιολογικὴ κρίση τὸ «ἀνθέλληνας», ἀφοῦ ὁ ἱστορικὸς ἐναντιώνεται σὲ κάθε αὐτόνομη -μὴ «ἑλληνοδυτική»- ἑλληνική ὕπαρξη καὶ ἱστορικὴ συνέχεια, καὶ ἐπειδὴ ἡ ἐναντίωσή του εἶναι γεμάτη ἀπὸ πικρόχολα, εἰρωνικὰ καὶ χαιρέκακα σχόλια καὶ χαρακτηρισμούς.

Posted in 1821, πολυπολιτισμός, Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι, Χερσόνησος του Αίμου, ιστορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἡ νυχτερίδα (Παγιουμτζῆς)

τοῦ Παγιουμτζῆ

 

 

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Ἡ νυχτερίδα

Φεύγετε τὴν Εὐρώπη – Ἀθανάσιος Πάριος ἔφα, λive, τώρα. Θὰ ἀκολουθήσει βιδεοσκοπημένο μήνυμα τῆς βρετανῆς πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴ σημασία τῶν Ἀνθενωτικῶν στὴν ἱστορία τῆς δυτικῆς φιλοσοφίας. Καὶ τῆς Μπάμπα Βάνκα. Ὄχι τὴ βιβλιογραφία γιὰ τὸ ἔθνος-κράτος: Εἶναι πολὺ μπροστά, δυστυχῶς, κάτι τέτοια. Πιὸ πίσω ἀκόμη: Γιὰ τὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αυτοκρατορία μιλᾶμε, γι’ αὐτὴν νὰ μελετήσουμε. Τὰ ἔχω καὶ φρέσκα, θὰ τοὺς κάνω ἐρώτημα. Αὐτὰ τὰ μακροπρόθεσμα ὁράματα -καὶ θάματα- τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ! Νὰ ἐπεξεργαστοῦμε, λέει, τὸ πῶς θέλουμε τὴν πόλη γιὰ τὸ 20…. . Τί λέ, ρὲ μεγάλε. Πρὶν ἀπὸ 13 χρόνια ἡ ὁμάδα τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ μᾶς εἶχε πρήξει τὰ συκώτια μὲ τοὺς Ὀλυμπιακούς. Τὸ φανταζόταν, μήπως, τότε, κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ὅτι 13 χρόνια μετὰ τὸ 2004, δηλαδή σήμερα, θὰ βρισκόμασταν σὲ τέτοια μεγαλεῖα; Ἂν τὸ 2004 δὲν φαντάζονταν τὴν κατάντια τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ σὲ 13 χρόνια, γιατί ἐναναλαμβάνουν τὴν ἴδια πρακτική; Ἡ ἴδια ὁμάδα μᾶς ἐκθέτει τὸ νέο Ὅραμά της, ἐν ἔτει 2017, γιὰ τὴν ἑπόμενη γενιά, γιὰ τὴν κοινωνία σὲ 25 χρόνια ἀπὸ τώρα. Δὲν φαντάζονται, οἱ πάνσοφοι, ὅτι ὣς τότε δὲν θὰ ὑπάρχει Ε.Ε. καὶ οἱ ἀρλοῦμπες τους. Τότε, βεβαίως, ἡ πόλη θὰ εἶναι τμῆμα τῆς ρωμαϊκῆς αυτοκρατορίας ξανά (λέμε). Τζάμπα κι ὁ φράγκικος μπουφές! Τὰ κουστούμια ἦρθαν νὰ μᾶς πάρουν! Τόσα κουστούμια-καὶ-γραβάτες. Καλὰ τό ‘χα δεῖ τὸ ὄνειρο (στὰ 3): τὰ κουστούμια πῆραν τὴν ἀδερφή μου, τώρα παίρνουν τὴ χώρα. Ὁ αἱρετικὸς μπουφὲς θὰ εἶναι σίγουρα μὲ κρέατα, οἱ Φράγκοι νηστεύουν ἀπὸ κάθε ἀρετή.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Παλαιὰ Διαθήκη, Ἰσλάμ, Γυναῖκες: Περὶ τῆς ἐπιλεκτικῆς ἐπίδειξης ἀμάθειας

Διαβάζω κάπου:

Περι επλεκτικής χρησης των ιερων κειμενων
ενα ολο και πιο συχνό επιχειρημα της Ισλαμοφοβιας ειναι το οτι το Κορανι -λενε- κυρησσει την βια ενώ το ιερόκειμενο του Χριστιανισμου την αγαπη .. Μα θυμηθειτε πως ιερο κειμενο του χριστιανισμου δεν ειναι μονο η Καινη Διαθηκη αλλά και η ..Παλαια ..η Βιβλος.. Αγια γραφη …
η Παλαια Διαθηκη δεν ενεχει Βια ,; και πως αντιμετωπιζει την γυναικα ;
τι λεει το Λευιτικον:

 

Ἕνας διαδεδομένος μύθος, λοιπόν, εἶναι ὁ ἑξῆς: «Ναί, μέν, ἡ προτροπὴ τῆς ἀγάπης διακρίνει τὴν Καινὴ Διαθήκη ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἀλλὰ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μοιάζει μὲ τὸ Κοράνι ὡς πρὸς τὴν σκληρότητα καὶ μάλιστα ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς γυναίκας ὡς κατώτερου ὄντος. Συνεπῶς, ὁ Χριστιανισμὸς δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορεῖ τὸ Ἰσλὰμ ἐνῶ ἀποδέχεται τὰ ἴδια πράγματα μὲ αὐτό (μέσῳ τῆς Π. Δ.) γιὰ τὴ γυναίκα καὶ τὴ δικαιολόγηση τῆς βίας«.

Δὲν θὰ ἀναφέρω ἀντεπιχειρήματα ὅπως «τὸ Κοράνι γράφηκε 1000-1500 χρόνια μετὰ τὴν Π. Διαθήκη καὶ συνεπῶς δὲν ἔχει τὸ πολιτισμικό-κοινωνικὸ δικαίωμα νὰ εἶναι τὸ ἴδιο βίαιο μὲ αὐτήν, καὶ μάλιστα ὁ Χριστιανισμὸς θεωρεῖ ἀνώτερης ἀξίας τὴν Κ. Διαθήκη ἔναντι τῆς Π. Διαθήκης», οὔτε: «κοίτα ποιοὶ κατακρίνουν τὸ Χριστιανισμὸ περὶ βίας, οἱ Ἀριστεροί». Θὰ προτιμήσω νὰ ἀναφέρω ὅσα λέει ἡ Π. Διαθήκη γιὰ τὴ γυναίκα ἀλλὰ ἀποσιωπῶνται ἀπὸ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς ὁμοιότητας Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ Κορανίου.

Πρῶτα, θὰ ἀναφερθοῦν κάποια στοιχειώδη συμπεράσματα ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἀφήγηση τῆς Γένεσης, καὶ μετὰ θὰ ἀναφέρουμε διάφορα ἐδάφια ἄλλων βιβλίων τῆς Π. Δ. ὅπου δείχνεται ἡ ἀντίληψη γιὰ τὴ γυναίκα.

1) Στὴν Π. Δ. ἐξ ὑπαρχῆς δείχνεται ἡ ἰσότητα τῆς γυναίκας μὲ τὸν ἄντρα. Ἡ γυναίκα εἶναι «ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων» καὶ «σάρξ ἐκ τῆς σαρκός» τοῦ Ἀδάμ (ΓΕΝΕΣΗ Β’, 23). Δὲν δημιουργεῖται ἀπὸ ἕνα διαφορετικὸ καὶ κατώτερο ὑλικό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ὑλικό (τὸ σῶμα) τοῦ Ἀδάμ.

2) Ἡ γυναίκα δημιουργεῖται ὡς βοηθός (ΓΕΝΕΣΗ Β’, 20). «Βοηθὸς» δὲν σημαίνει σὲ καμμία περίπτωση «δοῦλος» ἢ «ὑπηρέτης», γιατὶ αὐτὴ ἡ λέξη (ezer στὸ ἑβραϊκὸ κείμενο) χρησιμοποιεῖται ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἴδιο τὸ Θεό (ΕΞΟΔΟΣ ιη’4. ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ λγ’ 29. ΨΑΛΜΟΙ λβ’ 20, ΨΑΛΜΟΙ ξθ’ 6, ΨΑΛΜΟΙ ρμε’ 5).

3) Ἡ δημιουργία τῆς γυναίκας ἀπὸ τὸ πλευρὸ ὑποδηλώνει τὴν ἰσοτιμία. Ἂν δημιουργεῖτο ἀπὸ ψηλότερο ἢ χαμηλότερο σημεῖο, θὰ ἦταν ἀνώτερη ἢ κατώτερη, ἀντίστοιχα, τοῦ ἄντρα.

4) Ἐπίσης, ἡ γυναίκα δὲν δημιουργεῖται οὔτε ἀπὸ τὸ μπροστινὸ μέρος τοῦ Ἀδὰμ οὔτε ἀπὸ τὸ πίσω μέρος του, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ὅτι ἡ γυναίκα προηγεῖται ἢ ἕπεται τοῦ ἄντρα, ἀλλὰ ὅτι βρίσκονται στὸ ἴδιο σημεῖο

5) Ὁ Θεὸς κατὰ τὴ διάπλαση τῆς γυναίκας θέτει τὸν Ἀδὰμ σὲ ὕπνωση ὥστε αὐτὸς νὰ μὴ συμμετέχει μὲ κανέναν τρόπο στὴ δημιουργία της. Γιατὶ, ἂν τυχὸν συμμετεῖχε -ἔστω καὶ μὲ τὴν ἁπλὴ λεκτικὴ συγκατάνευσή του στὴ λήψη τῆς πλευρᾶς του- αὐτὸ θὰ ἔδειχνε τὴν ἀνωτερότητά του ἔναντι τῆς γυναίκας, ἀφοῦ αὐτὸς θὰ τὴν εἶχε συνδημιουργήσει.

6) Ἡ Π.Δ. τονίζει -κατηγορώντας τοὺς Ἑβραίους- ὅτι δὲν εἶναι ἄλλος ὁ θεὸς ποὺ ἔφτιαξε τὴ γυναίκα ἀπὸ τὸν Θεὸ ποὺ ἔφτιαξε τὸν ἄντρα, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος ἀκριβῶς Θεός (ΜΑΛΑΧΙΑΣ Β’, 15: οὐκ ἄλλος ἐποίησε, καὶ ὑπόλειμμα πνεύματος αὐτοῦ).

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἡ γυναίκα θεωρεῖται ἰσότιμη.

α’) Ἡ γυναίκα ρωτᾶ ἀπευθείας τὸ Θεό, χωρὶς τὴ διαμεσολάβηση τοῦ ἄντρα της˙ ὁ Θεὸς τῆς ἀπαντᾶ ἀπευθείας κι ὄχι μέσῳ ἀντιπροσώπου ἢ τοῦ συζύγου της (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕ’, 22-23).

β’ ) Ὁ Θεὸς ἀκούει τὶς γυναῖκες ὅπως τοὺς ἄντρες (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ Λ’ 17 καὶ ἐπήκουσεν ὁ Θεὸς Λείας). Ὁ Θεὸς κάνει διάλογο μὲ τὶς γυναῖκες (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’ 7 κ.ἑ.).

γ’ ) Ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται καὶ σὲ γυναῖκες (π.χ. ΚΡΙΤΑΙ ΙΓ’ 3). Ἡ πρώτη ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ-Λόγου (τοῦ «ἀγγέλου τοῦ Κυρίου) εἶναι σὲ γυναίκα, ὄχι σὲ ἄντρα, τὴν Ἄγαρ (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’ 7).

δ’ ) Ὁ «πατριαρχικὸς Θεὸς» παρομοιάζει τὸν ἑαυτό του μὲ γυναίκα-μητέρα προκειμένου νὰ καταδείξει τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸ λαό του (π.χ. ΗΣΑΐΑΣ ΞΣΤ’, 13 ὡς εἴ τινα μήτηρ παρακαλέσει, οὕτως κἀγὼ παρακαλέσω ὑμᾶς˙ ΗΣΑΐΑΣ ΜΘ’, 15 μὴ ἐπιλήσεται γυνὴ τοῦ παιδίου αὐτῆς τοῦ μὴ ἐλεῆσαι τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας αὐτῆς; εἰ δὲ καὶ ταῦτα ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ᾿ ἐγὼ οὐκ ἐπιλήσομαί σου, εἶπε Κύριος).

ε’ ) Ἀλλοῦ, χρησιμοποιεῖ γιὰ τὸ λαό του τὴν παρομοίωση τῆς κοπέλας-κόρης του (π.χ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΔ’, 17 καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦτον· καταγάγετε ἐπ’ ὀφθαλμοὺς ὑμῶν δάκρυα ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ μὴ διαλιπέτωσαν, ὅτι συντρίμματι συνετρίβη θυγάτηρ λαοῦ μου καὶ πληγὴ ὀδυνηρὰ σφόδρα). Επίσης, παρομοιάζει τον Ισραήλ με τη γυναίκα-σύζυγό του, π.χ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ Γ’, 20.

στ’ ) Ἡ κοπέλα ρωτιέται ἀπὸ τὴν οἰκογένειά της -δὲν τὴν διατάζουν, δὲν τὴν ἀναγκάζουν- ἂν θέλει νὰ ἀναχωρήσει γιὰ τὴ χώρα τοῦ μνηστήρα της (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΔ’ 57- 58).

ζ’ ) Ὁ Θεὸς τῆς Π.Δ. ὁρίζει ὅτι οἱ ἀνύπαντρες ὀρφανὲς ἀπὸ πατέρα κοπέλες, μποροῦν νὰ παντρευτοῦν ὅποιον αὐτές θέλουν (οὗ ἀρέσκῃ ἐναντίον αὐτῶν, ἔστωσαν γυναῖκες), ἀρκεῖ ὁ γαμπρὸς νὰ εἶναι ἀπὸ τὴν ἴδια φυλὴ ὥστε νὰ μὴν διατηρηθεῖ ἡ ἰσότητα περιουσιῶν μεταξὺ τῶν δώδεκα φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΣΤ’, 6-7).

η’ ) Σὲ διάφορα ἐδάφια τῆς Π.Δ. γίνεται λόγος, ὄχι ἐπικριτικά, γιὰ τὸ στολισμὸ τῆς γυναίκας καὶ τῆς κοπέλας (π.χ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ Β’, 32).

θ’ ) Ὁ Θεὸς δίνει τὸ δίκαιο σὲ κοπέλες ποὺ ζητοῦσαν τὴν πατρική τους περιουσία, καὶ ὁρίζει ὅτι ἂν κάποιος δὲν ἔχει γιὸ καὶ πεθάνει, ἡ κόρη του προηγεῖται στὴ σειρὰ ἀπὸ τὸν θεῖο της, τὸν ἀδελφὸ τοῦ πατέρα της δηλαδή (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΖ’, 8 –9).

ι’ ) Ἡ σύζυγος ἔχει δικαίωμα νὰ δίνει στὸ παιδί της, ἐνῶ ζεῖ ἀκόμη ὁ πατέρας του, ὄνομα (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ Δ’, 25˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ’, 32).

ια’ ) Ἡ σύζυγος προτρέπει τὸν ἄντρα της νὰ κοιμηθεῖ μὲ τὴ δούλη τους, κι αὐτὸς ὑπακούει (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’, 2).

ιβ’) Ὁ Θεὸς τῆς Π.Δ. λέει στὸ σύζυγο νὰ ὑπακούσει στὴ γυναίκα του σὲ ὅλα ὅσα αὐτὴ τοῦ πεῖ (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’ 12).

ιγ’ ) Ἡ σύζυγος ἔχει δικαίωμα λόγου στὴ ἐπιλογὴ συζύγου τοῦ παιδιοῦ της, καὶ ὁ σύζυγος ἀκούει τὴ γνώμη της (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΖ’, 46 κ.ἑ.).

ιδ’ ) Ἡ γυναίκα συνιστᾶ νομικῶς ἀξιόπιστο μάρτυρα κατηγορίας, ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἄντρας, γιατὶ ὁρίζεται ὅτι κάθε καταδικαστικὴ ἀπόφαση πρέπει νὰ στηρίζεται σὲ μαρτυρία δύο ἢ τριῶν μαρτύρων (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΘ’, 15), καὶ ταυτόχρονα ὁρίζεται ὅτι γιὰ τὴν καταδίκη ἑνὸς ἀπειθοῦς γιοῦ εἶναι ἀρκετὴ ἡ μαρτυρία τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ’, 20). Ἂν ἦταν ἀλλιῶς, δὲν θὰ χρειαζόταν ἡ μαρτυρία τῆς μητέρας.

ιε’) Ἡ ἄτεκνη χήρα κληρονομεῖ τὴν περιουσία τοῦ συζύγου της, καὶ ἔχει δικαίωμα νὰ τὴν πουλήσει (ΡΟΥΘ Δ’, 3 και 9).

ιστ’) Οἱ γυναῖκες κατέχουν δούλους (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ’, 24, 29).

ιζ’ ) Ὁ Θεὸς τῆς Π.Δ. ὁρίζει ὅτι ὅποιος εἶναι νεόνυμφος δὲν θὰ λάβει μέρος σὲ πόλεμο καὶ δὲν θὰ τοῦ ἐπιβληθεῖ κανένα ἄλλο δημόσιο καθῆκον, ὥστε νὰ μείνει ἐλεύθερος ἀπὸ ὑποχρεώσεις ἐπὶ ἕνα ἔτος γιὰ νὰ δώσει χαρὰ στὴ σύζυγό του (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΔ’ 5 Ἐὰν δέ τις λάβῃ γυναῖκα προσφάτως, οὐκ ἐξελεύσεται εἰς πόλεμον, καὶ οὐκ ἐπιβληθήσεται αὐτῷ οὐδὲν πρᾶγμα˙ ἀθῷος ἔσται ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ ἐνιαυτὸν ἕνα, εὐφρανεῖ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, ἣν ἔλαβεν.). Προσοχὴ στὴ διατύπωση: Ὄχι γιὰ νὰ ἀπολαύσει ὁ στρατεύσιμος τὴ νέα σύζυγό του, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀπολαύσει αὐτὴ τὸ σύζυγό της.

ιη’ ) Ὁ Θεὸς τῆς Π.Δ. ἀπαγορεύει τὴν ὕπαρξη πορνῶν (γυναικῶν) καὶ πορνεύοντων (ἀντρῶν), ἱερόδουλων καὶ προαγωγῶν, ὥστε νὰ ἀποτρέπεται ὁ ἐξευτελισμὸς τῆς γυναίκας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’ 18).

ιθ’ ) Ὁ Θεὸς εἶχε ἀποκλείσει γιὰ πάντα τοὺς Μωαβίτες ἀπὸ τὸ νὰ ἀποτελέσουν τμῆμα τοῦ λαοῦ του. Μοναδικὴ ἐξαίρεση: ὄχι ἄντρας, ἀλλὰ μιὰ γυναίκα, ἡ Ρούθ (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’, 4).

κ’ ) Ὅπως κάθε γυναίκα ποὺ ἔχει περίοδο θεωρεῖται ἀκάθαρτη ὡς τὴν ἑσπέρα (βράδι, ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΕ’, 19) ἀκριβῶς καὶ κάθε ἄντρας ποὺ ἔχει ρεύση (ἐξέρχεται σπέρμα) εἶναι ἀκάθαρτος γιὰ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς διάστημα (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΕ’, 7)

κα’ ) Ἡ Π.Δ. καθιερώνει ἀπόλυτη ἰσότητα στὴν τιμὴ ποὺ ἀποδίδουν τὰ παιδιὰ στὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα (π.χ. ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’,15).

κβ’ ) Ὁρίζεται ἴδια μεταχείριση σὲ δοῦλο καὶ δούλα, ἀνεξαρτήτως φύλου (ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’, 26 – 27). Ἡ Π.Δ. ὁρίζει τὸ ἴδιο χρονικὸ διάστημα (ἑπτὰ χρόνια) γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τόσο τοῦ ἄντρα δούλου ὅσο καὶ τῆς γυναίκας δούλης. Μοναδικὴ ἐξαίρεση στὴν ἰσότητα δούλου-δούλας εἶναι ὑπὲρ τῆς γυναίκας: Ἂν κάποιος ἄντρας εἶχε τάξει τὸν ἑαυτό του στὸ Θεὸ καὶ μετὰ θέλησε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ τάξιμο αὐτό, ἔπρεπε νὰ προσφέρει 50 «δίδραχμα» (shekel) ἀργυρίου στὸ Ναό, ἐνῶ μιὰ γυναίκα μόνο 30 δίδραχμα (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΖ’, 3,4), πράγμα ποὺ ἔκανε τὴν ἀπαλλαγὴ μιᾶς γυναίκας ἀπὸ ὑποχρεώσεις εὐκολότερη καὶ ταχύτερη ἀπὸ ἐκείνη τοῦ ἄντρα.

κγ’ ) Ἡ Π.Δ. ὁρίζει τὴν ἴδια τιμωρία γιὰ φόνο ἄντρα καὶ γυναίκας, γιοῦ καὶ κόρης (π.χ. ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’, 28 -32).

κδ’ ) Ἡ Π.Δ. ὁρίζει τὴν ἴδια τιμωρία γιὰ τὸν ἄντρα ἀποστάτη καὶ τὴ γυναίκα ἀποστάτη, ποὺ ἀλλαξοπιστεῖ (π.χ. ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ Κ’, 27 · ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΖ’, 2- 5).

κε’ ) Ἡ Π.Δ. ὁρίζει τὴν ἴδια τιμωρία γιὰ τὸν ἄντρα ποὺ μοιχεύει ἢ τὴ γυναίκα ποὺ μοιχεύει (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ’, 22).

κστ’ ) Ὁ ἄντρας ποὺ βιάζει ἀνυπεράσπιστη γυναίκα θανατώνεται, ἐνῶ σὲ αὐτὴν δὲν ἐπιβάλλεται καμμία τιμωρία (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ’ 25-26).

κζ’ ) Ὁ σύζυγος ποὺ θέλει νὰ χωρίσει τὴ γυναίκα του καὶ ἐξ ἐπὶ τούτου τὴν συκοφαντεῖ, πληρώνει πρόστιμο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὴ διαζευχτεῖ ποτέ (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ’, 19).

κη’ ) Ἡ Π.Δ. ὁρίζει τὴν ἴδια ἀκριβῶς διαδικασία ἐξιλασμοῦ καὶ ἄφεσης ἁμαρτιῶν γιὰ τὸν ἄντρα καὶ τὴ γυναίκα (π.χ. ΑΡΙΘΜΟΙ Ε’, 6 – 7).

κθ’ ) Ἡ Π.Δ. ἀπαγορεύει στὸν πατέρα νὰ ἐκπορνεύει τὴν κόρη του (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΘ’, 29).

λ’ ) Οἱ ἀλλοεθνεῖς αἰχμάλωτες: ἂν νυμφευθεῖ κάποια τέτοια γυναίκα κάποιος Ἰσραηλίτης, πρέπει προηγουμένως νὰ περιμένει ἕνα μήνα χωρὶς νὰ ἔχει σχέσεις μαζί της. Ἂν θελήσει στὸ μέλλον νὰ τὴ χωρίσει, ὑποχρεοῦται νὰ τῆς χαρίσει τὴν ἐλευθερία καὶ νὰ μὴν τὴν μεταπουλήσει ὡς δούλη (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ’, 13-14).

Οἱ γυναῖκες παίζουν σημαντικότατο ρόλο στὴν ἱστορία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης:

i) Οἱ αἰγύπτιες μαῖες ποὺ ἀρνοῦνται νὰ σκοτώσουν τὰ ἀρσενικὰ νεογέννητα μωρὰ τῶν Ἑβραίων εὐεργετοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό (ΕΞΟΔΟΣ Α’, 21).

ii) Ἡ Ρεβέκκα μὲ τέχνασμα κατορθώνει νὰ πάρει ὁ Ἰακώβ, ὁ ἀγαπητός της γιός, τὴν εὐλογία τοῦ ἄντρα της -καὶ δὲν κατακρίνεται.

iii) Χάρη στὴ Δεββώρα νικοῦν τοὺς ἐχθρούς τους οἱ Ἰσραηλίτες. Εἶναι ἡ ἴδια ποὺ εἶναι προφήτισσα καὶ Κριτής (ὅπως οἱ ἄντρες Κριτές), δηλαδὴ ἀρχηγὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν: καὶ Δεββώρα γυνὴ προφῆτις γυνὴ Λαφιδώθ, αὕτη ἔκρινε τὸν ᾿Ισραὴλ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ. (ΚΡΙΤΑΙ Δ’ 4). Ἀποκαλεῖται καὶ «μητέρα τοῦ Ἰσραήλ»: ἐξέλιπον δυνατοὶ ἐν ᾿Ισραήλ, ἐξέλιπον, ἕως οὗ ἀνέστη Δεββώρα, ἕως οὗ ἀνέστη μήτηρ ἐν ᾿Ισραήλ. (ΚΡΙΤΑΙ Ε’ 7).

iv) Εἶναι ἡ Ἐσθὴρ ὁ ἄνθρωπος ποὺ γλιτώνει τοὺς Ἑβραίους τῆς Περσικῆς Αὐτοκρατορίας.

v) Ἡ μητέρα ἑνὸς πρώην βασιλιᾶ, ἡ Γοθολία, βασίλευσε μόνη της, ἡ ἴδια, στὸ βασίλειο τοῦ Ἰούδα (Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΑ’, 3), κατὰ τὸν 9ο αἰ. π.Χ.

 vi) Τρία βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης φέρουν ὀνόματα γυναικῶν (Ρούθ, Ἐσθήρ, Ἰουδήθ)

vii) Ὑπάρχουν προφήτιδες, ὅπως ἡ Μαριάμ καὶ ἡ Ὀλδά (ΕΞΟΔΟΣ ΙΕ’ 20. Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΚΒ’ 14)

Ποιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ σύγκριση μὲ τὸ Κοράνι, ποὺ κάνουν οἱ ὑποτιμητὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ (ἔμμεσα) τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Στὸ Κοράνι, ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἐνδυμασία (ὑποχρεωτικὴ μπούρκα) γίνεται λόγος. Ἡ γυναίκα δὲν εἶναι ἰσάξια τοῦ ἄντρα, ἡ μαρτυρία της σὲ δικαστήριο ἀξίζει ὅσο ἡ μισὴ ἑνὸς ἄντρα. Δὲν ἔχει δικαίωμα λόγου γιὰ τὰ παιδιά της. Δὲν ἔχει δικαίωμα διαχείρισης τῆς περιουσίας τοῦ ἀποβιώσαντος συζύγου της. Ὑφίσταται ξυλοδαρμὸ μὲ τὴν συγκατάνευση τοῦ Ἀλλάχ. Οὔτε λόγος, βέβαια, νὰ διακυβερνήσει τὴν κοινότητα τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ. Στὸν ἰσλαμικὸ Παράδεισο ἀγνοεῖται ἡ τύχη της (ὑπάρχουν μὲν γυναικόμορφα ὄντα τὰ ὁποῖα διατηροῦνται διαρκῶς παρθένες γιὰ σεξουαλικὴ χρήση ἀπὸ τοὺς ἄντρες, ἀλλὰ τίποτε ἀντίστοιχο γιὰ τὶς γυναῖκες). Ὁ «θεὸς» τοῦ Κορανίου δὲν παρομοιάζει τὸν ἑαυτό του μὲ γυναίκα γιὰ νὰ δείξει τὴν ἀγάπη του στοὺς ἀνθρώπους.

Θράσος χιλίων ἀμόρφωτων ἢ «μορφωμένων» πιθήκων ποὺ τὸ ἔχουν ὁρισμένοι (Ἀριστεροὶ ἢ ἂρχαιοκεντρικοί) ὅταν μιλᾶνε γιὰ τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς Χριστιανοσύνης. Ἐξυψώνουν τὸ Ἰσλὰμ προκειμένου νὰ πλήξουν τὸν μισητὸ ἐχθρό τους, τὸ Χριστιανισμό.

Posted in Εβραίοι, Ισλάμ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

«Ἐθνικὸ τὸ ἀληθές»; Ἡ διαστρέβλωση μιᾶς ρήσης τοῦ Σολωμοῦ

Αὐτὸ τὸ «Τὸ ἔθνος πρέπει νὰ μάθει νὰ θεωρεῖ ἐθνικὸ τὸ ἀληθὲς» τοῦ Δ. Σολωμοῦ -ὡς τάχα παρακαταθήκη τοῦ Σολωμοῦ κατὰ τῶν «ἐθνικῶν μύθων»– τὸ ἀκοῦμε δεκαετίες τώρα, κάθε 25η Μαρτίου, ἀπὸ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι οὔτε καταλαβαίνουν τί ἐννοοῦσε ὁ Δ. Σ. καὶ σὲ τί πλαίσιο τὸ ἀνέφερε οὔτε τὸ ἐρεύνησαν.

Στὴν πραγματικότητα, ὁ Σολωμὸς εἶπε αὐτὴ τὴ φράση σὲ συνεργάτη του, ὅταν ὁ τελευταῖος τὸν ρώτησε γιατί ἕνα ἔργο του (ὁ Πόρφυρας -ἀπὸ τὰ τελευταῖα) τὸ ὁποῖο ἐπρόκειτο νὰ ἐκδοθεῖ ἀσχολεῖται μὲ ἕναν ξένο (ἕναν Ἄγγλο ποὺ εἶχε φαγωθεῖ ἀπὸ καρχαρία στὴν Κέρκυρα) ἀντὶ ὁ Δ.Σ. νὰ γράψει ἀκόμη ἕνα «ἐθνικοῦ» περιεχομένου ποίημα (Δ.Ι. Κουκουλομμάτης , Νεοελληνικὴ Λογοτεχνία: Ποίηση (Σταθμοί-Ἐκπρόσωποι), Ἀθήνα 1988, σ. 80). Δηλαδή: Ἀπὸ τὴν Πόλη ἔρχομαι καὶ στὴν κορφὴ κανέλλα. Γιατὶ, τί σχέση ἔχει ἡ ἀλήθεια τοῦ θανάτου τοῦ Ἄγγλου μὲ τὴν «ἀντιεθνικιστικὴ Ἀλήθεια»; Καμμία. Καί, τί σχέση ἔχει τὸ «ἐθνικῶν ἰδεωδῶν» ποίημα  μὲ τοὺς ἐθνικοὺς μύθους ποὺ εἶναι βλαπτικοί; Καμμία -ἀφοῦ κι ὁ Δ.Σ. ἔγραψε ποίημα «ἐθνικῶν ἰδεωδῶν»: τὸν Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία. Ἡ ρήση τοῦ Δ.Σ. δὲν σημαίνει κάποια κατάκριση τῶν «ἐθνικῶν μύθων», ἀλλὰ μία τυχαία καὶ ἄσχετη ἀπάντησή του σὲ τυχαῖο καὶ ἄσχετο (πρὸς τὸ ζήτημα τῶν ἐθνικῶν μύθων) ζήτημα. «Ὁ ἀστυνομικὸς εἶναι ὄργανο, τὸ μπουζούκι εἶναι ὄργανο, ἄρα ὁ ἀστυνομικὸς εἶναι ὄργανο», ὅπως λέγεται. Ὅσο δυνατότερα ἀκούγεται καὶ ὅσο πιὸ συχνὰ χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπιστημονικὴ θέση περὶ ἱστορίας ἡ ἄσχετη ρήση τοῦ Σολωμοῦ , τόσο πιὸ πολὺ ἀποδεικνύεται ὅτι ὅσοι τὴ χρησιμοποιοῦν διαστρεβλώνουν τὸ νόημά της.

Μιὰ ποὺ ἀνέφερα, ὅμως τὸν Σολωμό, ὡς ἀνακηρυγμένο πρῶτο ἐθνικὸ ἀπομυθοποιητὴ καὶ πρόδρομο τῶν σημερινῶν ἀποστασιοποιημένων καὶ «ψύχραιμων ἐρευνητῶν», νὰ θυμίσω ὅτι ταν ἀκριβῶς ὁ Σολωμὸς αὐτὸς ποὺ ὑποστήριξε ἕναν «ἐθνικὸ μύθο», γιατὶ ὑποστήριξε ὄτι συνέβη ὁ Χορὸς τοῦ Ζαλόγγου, ἐνῶ οἱ ὁπαδοὶ τοῦ «ἐθνικὸ τὸ ἀληθὲς» ὅπως ἡ Βάσω Ψιμούλη καὶ Μαρία Ρεπούση ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ χορὸς τοῦ Ζαλόγγου εἶναι ἕνας (ἐθνικιστικός) μύθος. Εἴκοσι ἕνα χρόνια μετὰ τὸ συμβάν, στὸ ποίημά του Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάυρον ὁ Σολωμός γράφει:


«101.Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος / τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ / τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό.// 102. Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν / οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές / καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν / ἀθωότερες ζωές.// 103. Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν / καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, / κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν / ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία. // 104. Χωρὶς γόγγυσμα κι ἀντάρα / πάρα ἐκείνη μοναχά, / ὁποῦ ἔκαναν μὲ τὴν κάρα, / μὲ τὰ στήθια, στὰ γκρεμά».

Δημιουργὸς ἐθνικῶν μύθων καὶ ὁ ὑποστηρικτὴς τοῦ «ἐθνικὸ τὸ ἀληθές». Κατ’ ἀντιστοιχία μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἑρμηνεύουν τὸ Σολωμὸ οἱ ἀπομυθευτές, ἡ Παλαιὰ Διαθήκη διακηρύσσει τὴν ἀνυπαρξία Θεοῦ: «οὐκ ἔστιν Θεὸς» λέει τὸ ἐδάφιο. Ἁπλά, μὲ τὴν ἐπεξήγηση ποὺ προηγεῖται «εἶπε ὁ ἄφρων, οὐκ ἔστιν Θεός» (!)

Ἡ πιὸ μεγάλη ἀπόδειξη, λοιπόν, ὅτι οἱ σύγχρονοι «ἀπομυθοποιητὲς» διαστρεβλώνουν τὸ νόημα τῆς φράσης τοῦ Σολωμοῦ «ἐθνικὸ εἶναι τὸ ἀληθές» εἶναι ἡ πεποίθηση τοῦ Σολωμοῦ ὅτι ὁ χορὸς τοῦ Ζαλόγγου συνέβη καὶ δὲν ἀποτελεῖ μύθο, ὅπως οἱ «ἀπομυθοποιητὲς» διακηρύσσουν. Ἀφοῦ ὁ «ἐνάντιος στοὺς ἐθνικοὺς μύθους» (μέσῳ τῆς ρήσης ἐθνικὸ τὸ ἀληθές) Σολωμὸς διακηρύσσει ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς «μύθους» αὐτοὺς δὲν ἦταν μύθος ἀλλὰ  πραγματικότητα, εἶναι εὔλογο τὸ συμπέρασμα ὅτι οἱ σημερινοὶ ἀπομυθοποιητὲς διαστρεβλώνουν κατ’ ἐξακολούθηση τὸ νόημα ποὺ ὁ Σολωμὸς ἔδινε στὴ ρήση του καὶ τῆς δίνουν τελείως ἄλλο νόημα.

 

Posted in 1821, Ελλάδα, επιστήμη, ιστορία, κοινωνία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

1821 ἀνολοκλήρωτο γι’ αὐτὸ καὶ

Στὴν προπροηγούμενη ἀνάρτηση παρέθεσα τὰ λόγια τοῦ Κολοκοτρώνη, γιὰ τὸ τί θὰ θεωροῦσαν ὁλοκλήρωση τοῦ 1821 οἱ ἐπαναστάτες: Τὴν κατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης, μὲ προηγούμενα στάδια τὴν κατάληψη τὴς Μακεδονίας, τῆς Θεσσαλίας κ.ο.κ.

Τὸ γεγονὸς ὅτι 197 χρόνια ἀκόμη συζητοῦμε τί ἦταν τὸ ’21, ἂν ἦταν τὸ Α ἢ τὸ Β, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι εἶναι ἀνολοκλήρωτο τελείως. Ὄχι μόνο -ἐδῶ καὶ 95 χρόνια- ὡς σκοπός (Κ/πολη) ἀλλὰ καὶ ὡς -ἀπὸ τὸ 1821- ἰδεολογία (συζήτηση).

Τὰ ἀνολοκλήρωτα πράγματα κι οἱ ἀνολοκλήρωτες ἀπόπειρες εἶναι καταδικασμένες στὸν ἀφανισμό. Στὴν ἐπιστροφὴ στὴν προτέρα κατάσταση.

Posted in 1821, Ελλάδα | Tagged , | 1 σχόλιο

Συγκρίσεις διδακτόρων

Κάνω λόγο γιὰ τὸ πῶς προωθοῦνται οἱ ἀπόψεις στὴν πιάτσα ἀνωτέρου ἐπιπέδου. Διδάκτωρ φιλοσοφίας τοῦ Καίμπριτζ, Ἕλλην,

ποὺ θεωροῦσε ἀνορθόγραφους τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ δὲν τοῦ ἔκανε ἀντίστοιχη ἐντύπωση ὅτι διαδεδομένη κατηγορία ἐναντίον τοῦ Πλωτίνου (ἀπὸ μὴ Χριστιανούς) ἦταν ὅτι αὐτὸς ἦταν ἀνορθόγραφος (Πορφύριου, Βίος Πλωτίνου, 8 καὶ 12)·

ποὺ ἐκλογίκευσε τὴν μαγεία-θεουργία τῶν Νεοπλατωνικῶν φιλοσόφων ὡς τὸ ἀντίστοιχο τῶν χριστιανικῶν ταμάτων καὶ εἰκονοστασίων (ἐνῶ ἀντιθέτως, τὸ «παγανιστικὸ ἀντίστοιχο» τῶν ταμάτων ἦταν τὰ ἀντίστοιχα παγανιστικὰ εἰκονοστάσια καὶ τάματα τῶν μὴ πεπαιδευμένων Παγανιστῶν)·

ποὺ ἔγραψε ὅτι ὁ Ἰησοῦς βασίστηκε σὲ «ζογκλερικὰ θαύματα» ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς ἀρνήθηκε τὰ θαύματα σὲ ὅσους τοῦ τὰ ζητοῦσαν ὡς αἰτία γιὰ νὰ τὸν πιστέψουν κατόπιν (Κατὰ Ματθαῖον, ιβ’, 38· ις’, 1. Κατὰ Μᾶρκον, η’, 11 κ.ο.κ.)·

ποὺ ἔγραψε ὅτι ὁ E. R. Dodds ἀναφέρει τὴν διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἑλληνικῆς ἀρετῆς καὶ τῆς χριστιανικῆς μισανθρωπίας, ἴσως γιατὶ προτιμᾶ νὰ ἀγνοεῖ (ὄχι ὁ Dodds) πολλοὺς Νεοπλατωνικοὺς ποὺ νήστευαν, δὲν πλένονταν, ἀπεῖχαν ἀπὸ σεξουαλικὴ ἐπαφὴ καὶ αὐτομαστιγώνονταν (μέσα στὶς πόλεις κι ὄχι στὶς ἐρήμους)·

ποὺ ἔγραψε ὅτι χρειαζόταν τὸ χρυσόβουλο ἢ ἡ ἄδεια τοῦ Ἰουλιανοῦ ὥστε νὰ ἀντιγράψουν καὶ νὰ διασώσουν οἱ Χριστιανοὶ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία διότι –πιστεύει– γιὰ τὸ μικρὸ ποσοστὸ σωζόμενων ἀρχαίων συγγραμμάτων εὐθύνονται οἱ μοναχοὶ κι ὁ Χριστιανισμὸς κι ὄχι (ὅπως γνωστοὶ φιλόλογοι ἀναφέρουν σὲ ἔργα τους γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γραμματεία) ἄσχετοι λόγοι (μὴ χρήση ἀρχαίων ἔργων, τραγωδιῶν κ.λπ. ὡς σχολικῶν ἐγχειριδίων κ.ο.κ.)·

ποὺ ὅσα χωρία τοῦ Πλάτωνα ἦταν «γνωστικιστικὰ» τὰ ἀπέδιδε στὴ γεροντική του ἡλικία, κάνοντας ἔτσι αὐθαίρετη ἐπιλογή, ἀλλὰ καὶ ξεχνώντας ὅτι ἀκριβῶς αὐτὰ υἱοθέτησαν οἱ Νεοπλατωνικοί·

ποὺ ἐπανέλαβε τὴ γνωστὴ κατηγορία ὅτι οἱ χριστιανοὶ συγγραφεῖς κατηγοροῦσαν γιὰ λογοκλοπὴ τοῦ Μωυσῆ τοὺς Ἀρχαίους, ἐνῶ οἱ ἴδιοι οἱ Ἀρχαῖοι πολὺ πρὶν ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς παραδέχονταν ὅτι εἶχαν ἀντιγράψει τοὺς Αἰγύπτιους καὶ Βαβυλώνιους στὰ πρῶτα στάδια τοῦ στοχασμοῦ τους·

ποὺ ἀντιλαμβανόταν ὡς «ἀπροθυμία συνύπαρξης τῶν Χριστιανῶν μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες» τὴν καθ’ ὅλα νόμιμη ἄρνησή τους νὰ λατρεύουν καὶ τὶς ἄλλες θεότητες.

Λοιπόν, παρὰ τὰ παραπάνω, διαβάζω γιὰ συνεντεύξεις καὶ κόντρα συνεντεύξεις γιὰ τὸ καινούργιο βιβλίο του, ποὺ ὅπως καὶ τὰ προηγούμενα ἔχει σαφὴ ἀντιχριστιανικὴ αἰχμή. Τί κρατικὰ ραδιόφωνα, τί ἄλλα ραδιόφωνα. Ὅλα στὴν ὑπηρεσία τοῦ Σκοποῦ. Τῆς γνώσης, ἐννοῶ, φυσικά.

Κάνω τὴ σύγκριση μὲ ἄλλον διδάκτορα φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ποὺ ἔγραψε ἕνα βιβλίο γιὰ τὸν Ἰουλιανό, μὲ χρήση τῶν διαθέσιμων ἱστορικῶν πηγῶν καὶ γνωστῶν σύγχρονων ἐρευνητῶν. Ἀλλὰ ἀφοῦ τὸ βιβλίο δὲν ἦταν ἀντιχριστιανικό, τὸ ἔφαγε μαῦρο σκοτάδι. Ἀκόμη καὶ στὶς πολὺ καλὲς δημοτικὲς βιβλιοθῆκες στὶς ὁποῖες γινόταν δωρεά. Νὰ ὑποθέσω ὄχι γιὰ λόγους ὑποτιθέμενης κακῆς τεκμηρίωσης, ἀλλὰ γιατὶ χαλοῦσε τὸ ἑλληνοκεντρικὸ πάρτυ (στὶς ἴδιες βιβλιοθῆκες ἔμπαιναν ἀμέσως στὰ ράφια πρὸς δανεισμὸ ἢ ἀνάγνωση τὰ ἔργα ἐρασιτεχνῶν ἐρευνητῶν μὲ κραυγαλέους ἀντιχριστιανικοὺς τίτλους).

Ἔτσι εἶναι ἡ πιάτσα.

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Τῆς Λένας Μπότσαρη – Στὴ βρύση στὰ Τσερίτσενα – Τ’ Ἀνδρούτσου ἡ μάνα

Ἐδῶ ‘ν’ τὸ Σούλι, τὸ Κακοσούλι, σὲ πολεμάει Τζαβέλαινα κι ἡ ἀδερφή μου ἡ Λένη

 

Πῶς πολεμᾶν μικρὰ παιδιά, γυναῖκες σὰν τοὺς ἄντρες

 

Τ’  Ἀνδρούτσου ἡ μάνα χαίρεται, τοῦ Διάκου καμαρώνει γιατὶ ἔχουν γιοὺς ἀρματωλούς, καὶ γιοὺς καπεταναίους…

 

Παιδιά μου!

Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγοροῦσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των. Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διὰ τὴν μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα. Καὶ διὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας, ὁποίας γνώσεις εἶχαν καὶ ποία δόξα καὶ τιμὴν ἔχαιραν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη τοῦ καιροῦ των, ὁποίους ἥρωας, στρατηγούς, πολιτικοὺς εἶχαν, διὰ ταῦτα σᾶς λέγουν καθ᾿ ἡμέραν οἱ διδάσκαλοί σας καὶ οἱ πεπαιδευμένοι μας. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀρκετός. Σᾶς λέγω μόνον πὼς ἦταν σοφοί, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἐπῆραν καὶ ἐδανείσθησαν τὰ ἄλλα ἔθνη τὴν σοφίαν των.

Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ᾿ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαράδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμῃ τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν.

Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοια καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ῥωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξῃ ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸ σταυρό του ἔκαμε. Σὰν εἶδε τοῦτο ὁ σουλτάνος, διόρισε ἕνα βιτσερὲ [ἀντιβασιλέα], ἕναν πατριάρχη, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁ σουλτάνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ κοτζαμπάσηδες [προεστοὶ] εἰς ὅλα τὰ μέρη. Ἡ τρίτη τάξη, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴν ὑποφέρνοντες τὸν ζυγὸν ἔφευγαν, καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ὁ λαός, ὅστις στερημένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς, ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάσταση, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε ἡμέρα χειρότερα· διότι, ἂν εὑρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλίγην μάθηση, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του, ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοὶ μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντας τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονὲς ὁποὺ ἀνελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε ἡμέρα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε.

Εἰς αὐτὴν τὴν δυστυχισμένη κατάσταση μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματισμένους ἐμετάφραζαν καὶ ἔστελναν εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλία, καὶ εἰς αὐτοὺς πρέπει νὰ χρωστοῦμε εὐγνωμοσύνη, διότι εὐθὺς ὁποὺ κανένας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ λαὸ ἐμάνθανε τὰ κοινὰ γράμματα, ἐδιάβαζεν αὐτὰ τὰ βιβλία καὶ ἔβλεπε ποίους εἴχαμε προγόνους, τί ἔκαμεν ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι πολλοὶ παλαιοί μας, καὶ ἐβλέπαμε καὶ εἰς ποίαν κατάσταση εὑρισκόμεθα τότε. Ὅθεν μᾶς ἦλθεν εἰς τὸ νοῦ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε εὐτυχέστεροι. Καὶ ἔτσι ἔγινε καὶ ἐπροόδευσεν ἡ Ἑταιρεία.

Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα, οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἄρματα, οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις, οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μίαν ἁρμάδα. Ἀλλὰ δὲν ἐβάσταξεν. Ἦλθαν μερικοὶ καὶ ἠθέλησαν νὰ γένουν μπαρμπέρηδες εἰς τοῦ κασίδη τὸ κεφάλι. Μᾶς πονοῦσε τὸ μπαρμπέρισμά τους. Μὰ τί νὰ κάμωμε; Εἴχαμε καὶ αὐτουνῶν τὴν ἀνάγκη. Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ἡ διχόνοια, καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια. Καὶ ὅταν ἔλεγες τὸν Κώστα νὰ δώσῃ χρήματα διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἔθνους, ἢ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν πόλεμο, τοῦτος ἐπρόβαλλε τὸν Γιάννη. Καὶ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο κανεὶς δὲν ἤθελε οὔτε νὰ συνδράμῃ οὔτε νὰ πολεμήσῃ. Καὶ τοῦτο ἐγίνετο, ἐπειδὴ δὲν εἴχαμε ἕναν ἀρχηγὸ καὶ μία κεφαλή. Ἀλλὰ ἕνας ἔμπαινε πρόεδρος ἕξη μῆνες, ἐσηκώνετο ὁ ἄλλος καὶ τὸν ἔριχνε, καὶ ἐκάθετο αὐτὸς ἄλλους τόσους, καὶ ἔτσι ὁ ἕνας ἤθελε τοῦτο καὶ ὁ ἄλλος τὸ ἄλλο. Ἴσως ὅλοι ἠθέλαμε τὸ καλό, πλὴν καθένας κατὰ τὴν γνώμη του. Ὅταν προστάζουνε πολλοί, ποτὲ τὸ σπίτι δεν χτίζεται οὔτε τελειώνει. Ὁ ἕνας λέγει ὅτι ἡ πόρτα πρέπει να βλέπῃ εἰς τὸ ἀνατολικὸ μέρος, ὁ ἄλλος εἰς τὸ ἀντικρινὸ καὶ ὁ ἄλλος εἰς τὸν Βορέα, σὰν να ἦτον τὸ σπίτι εἰς τὸν ἀραμπᾶ, καὶ να γυρίζει, καθὼς λέγει ὁ καθένας. Μὲ τοῦτο τὸν τρόπο δεν κτίζεται ποτὲ τὸ σπίτι, ἀλλὰ πρέπει να εἶναι ἔνας ἀρχιτέκτων, ὀποῦ νὰ προστάζει πῶς θὰ γενῇ. Παρομοίως καὶ ἡμεῖς ἐχρειαζόμεθα ἕναν ἀρχηγὸ καὶ ἔναν ἀρχιτέκτονα, ὅστις νὰ προστάζῃ καὶ οἱ ἄλλοι να ὑπακούουν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ εἴμεθα εἰς τέτοια κατάστάση, ἐξ αἰτίας τῆς διχονοίας, μᾶς ἔπεσε ἡ Τουρκιὰ ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε να χαθοῦμε, καὶ εἰς τοὺς στερνοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εἰς αὐτὴ τὴν κατάσταση ἔρχεται ὁ βασιλεύς, τὰ πράγματα ἡσυχάζουν, καὶ τὸ ἐμπόριο καὶ ἡ γεωργία καὶ οἱ τέχνες ἀρχίζουν νὰ προοδεύουν καὶ μάλιστα ἡ παιδεία. Αὐτὴ ἡ μάθησις θὰ μᾶς αὐξήσῃ καὶ θὰ μᾶς εὐτυχήσῃ. Ἀλλὰ διὰ νὰ αὐξήσομεν, χρειάζεται καὶ ἡ στερέωσις τῆς πολιτείας μας, ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴν καλλιέργεια καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Θρόνου. Ὁ βασιλεύς μας εἶναι νέος καὶ συμμορφώνεται μὲ τὸν τόπο μας, δεν εἶναι προσωρινός, ἀλλ᾿ ἡ βασιλεία του εἶναι διαδοχικὴ καὶ θὰ περάσῃ εἰς τὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν του, καὶ μὲ αὐτὸν κι ἐσεῖς καὶ τὰ παιδιά σας θὰ ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος. Ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου ἔχουν καὶ φυλάττουν μία Θρησκεία. Καὶ αὐτοί, οἱ Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι κατατρέχοντο καὶ μισοῦντο καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, μένουν σταθεροὶ εἰς τὴν πίστη τους.

Νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, να μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθεῖτε εἰς τὰς σπουδάς σας καὶ καλύτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον, δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους – πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας, καὶ να μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθεῖτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καὶ κατὰ τὴν παροιμία, «μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθαινε». Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνῃ σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ να κοιτάζῃ τὸ καλὸ τῆς κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας.

Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια. Ἐμᾶς μὴ μᾶς τηρᾶτε πλέον. Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σᾶς ἄνοιξε τὸ δρόμο, θέλουν μετ᾿ ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα. Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε· καί, διὰ νὰ γίνῃ τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια της πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία, τὴν καλλιέργεια τοῦ θρόνου καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία.

 

Posted in 1821, Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἀντὶ διαγγέλματος γιὰ τὴν 25η Μαρτίου: Ἡ χώρα αὐτὴ ἀντέχει μόνο τρεῖς γενιὲς

καὶ οἱ δύο ἤδη πέρασαν

[διαγγέλματος… !]

Μόνο τρεῖς ἀλλεπάλληλες γενιὲς  Ἀριστερῶν // δεξιῶν Καταναλωτῶν ἀντέχει: Ἄθεων, φυγότεκνων, ἐπαναστατῶν, καλλιτεχνῶν // (ἄθεων, φυγότεκνων) μὲ καλὸ γοῦστο καὶ φινέτσα: σὲ σκυλάδικα, στὶς ὢλ ἰνκλούσιβ διακοπὲς σὲ Ρώμη-Παρίσι-Λονδίνο, καὶ τὸ καλοκαίρι Μύκονοο ἢ νεραϊδο-ρομαντικὰ νησιά:

-Τοὺς Μεγάλους Ἀδικημένους τῶν παλιῶν συφοριασμένων ἐποχῶν.

-Τοὺς ἀνοιχτόμυαλους «νέους» ἐτῶν 39, μὲ δύο master καὶ βαθιὰ γνώση τοῦ [ἐδῶ προσθέστε ὅ,τι θέλετε]

-Τὰ μελλοντικὰ λιγοστὰ παιδιὰ τῶν προηγούμενων δύο, τὰ εἴτε ὅπου-φύγει φύγει σ’ ἄλλη γῆ σ’ ἄλλα μέρη, εἴτε ἂς μὴν πῶ τί.

 

Στὴν τέταρτη γενιά, ἡ χώρα ψοφάει. Ἄλλες χῶρες βαστᾶν περισσότερο· τὸ ξέρω -τί κρίμα.

Καὶ ἰδού: Οἱ τρεῖς γενιὲς σχεδὸν πέρασαν, ἡ χώρα πέθνησκε (ποὺ ἔλεγε ἡ γιαγιά μου).

Ἐμεῖς τὴ σκοτώσαμε. Πῶς θὰ παρηγορηθοῦμε, τώρα; Μόνο τὴν ἑλληνικὴ ἀποσύνθεση μυρίζουμε παντοῦ.

llkevdlh

μερικὲς καὶ μερικοί: μόνο σκύλο

υπογεννητικότητα

Posted in Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

Liberals convince themselves multiculturalism works because we all die together

An entire city of monkeys: see no evil, hear no evil, speak no evil. Blind. Deaf. And dumb.

Νά ἕνα παράδειγμα. Ὁ βιογράφος τοῦ μουσουλμάνου Δημάρχου τοῦ Λονδίνου Σαδὶκ Χάν: Ὑποστηρίζει, ἐντελῶς σοβαρὰ καὶ μὲ ἀφορμὴ θανάτους καὶ τραυματισμοὺς ἐξαιτίας τῆς πολυπολιτισμικότητας, πόσο ὡραῖα ἀποτυπώνεται -καὶ στὸν θάνατο- ἡ πολυπολιτισμικότητα τῆς πόλης.

liberals

Ὁ δημοσιογράφος αὐτὸς δὲν κάνει πλάκα -ὅσο κι ἂν προσπαθήσει κάποιος νὰ ὑποθέσει. Γιὰ τοὺς Ἀριστεροὺς καὶ Φιλελεύθερους αὐτούς, ὁ πολυπολιτισμὸς εἶναι αὐτοσκοπός. Δὲν ἔχει σημασία ἂν συνεπάγεται π.χ. τὴν ὀθωμανικὴ κυριαρχία μὲ χαράτσι-παιδομάζωμα ἢ τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις. Ἡ πολυεθνικότητα καὶ ὁ πολυπολιτισμὸς εἶναι τὸ Ὄντως Ὄν· εἶναι τὸ Ἀγαθό.

Προφανῶς, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει διάλογος μὲ κάποιον γιὰ τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα Ὅσιο καὶ Ἱερό του. Σημασία ἔχει τὸ Ὅσιο αὐτὸ Τέρας του νὰ ταΐζεται μὲ νεκροὺς καὶ ψευδαισθήσεις.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δυτικοί, Ισλάμ | Tagged , , | Σχολιάστε

Ε.-Θ. // Das Kind an die verloschene Kerze

Du arme, arme Kerze
gibst fürder keinen Schein,
erloschen ist so schnelle
dein Licht, das freud’ge, helle,
o muss es also sein?

‘S ist nicht, weil ich nun weilen
muss in der Dunkelheit!
0 brenntest du nur immer
und gäb dein lieber Schimmer
nur ändern Freudigkeit!

Du arme, arme Kerze
gibst fürder keinen Schein.
‘s ist nicht, weil ich alleine
im Dunkeln bin und weine,
ich bin ja gern allein!

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Βρετανὸς δὲν γεννιέσαι, γίνεσαι

Βρετανός

Ἀφῆστε τοὺς Ἄγγλους νὰ θάψουν τοὺς νεκρούς τους (ἐκεῖ πέρα, βρέχει -δὲν τοὺς φτύνουν), καὶ σκεφτεῖτε πῶς θὰ ἐνσωματώσετε ὅσο περισσότερους γίνεται «πρόσφυγες» τῆς Συρίας τοῦ Μαρόκου (; !) καὶ τοῦ Ἀφγανιστάν σὲ διαμερίσματα (δικά σας, ἔτσι; ) τῆς γειτονιᾶς σας.

Ἐξάλλου, ὁ Ἐρντογὰν τὰ εἶχε πεῖ πρὸ μίας ἡμέρας: Οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ φοβοῦνται νὰ περπατᾶν στοὺς δρόμους τῶν χωρῶν τους.

Τί συμβαίνει ὅταν συσχετίζονται ἐχθρικὰ δυὸ πολιτισμοί, ὁ ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων διακηρύσσει τὴν συλλογικὴ ἐνοχὴ ἐνῶ ὁ ἄλλος τὴν ἀποκηρύσσει; Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ εἶχαμε τέτοια συσχέτιση, οἱ ὁπαδοὶ τῆς ὕπαρξης ἀτομικῆς καὶ ὄχι συλλογικῆς εὐθύνης ἀπέδοσαν εὐθύνες συλλογικὰ σὲ ὅλους τοὺς ὁπαδοὺς τῆς ὕπαρξης συλλογικῆς εὐθύνης. Δηλαδή, οἱ Ἀγγλοσάξωνες καὶ Γάλλοι ἀπαγόρευσαν κάθε ἐκδήλωση ναζιστῶν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν οἱ τελευταῖοι ἦταν ἀτομικὰ ἔνοχοι γιὰ ἐγκλήματα ἢ ἂν ἦταν π.χ. ἁπλὰ μέλη τοῦ ναζιστικοῦ κόμματος καὶ δὲν πείραξαν οὔτε μυρμήγκι.

Ἡ κανονιστικὴ ἰσχὺς τῆς πραγματικότητας, ὅπως λέγεται.

Τὸ 2012 ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα εἶχε σκεπάσει τὸ φέρετρο ἑνὸς ἡλικιωμένου αὐτόχειρα μὲ τὴ σημαία τῶν «ἥπιων τζιχαντιστῶν» φίλων τοῦ ΙΣΙΣ, καὶ πρὶν ἀπὸ λίγες -τὸ 2017- εἶχε γίνει πανευρωπαϊκὴ πορεία φίλων τῶν «ἥπιων τζιχαντιστῶν»:

giati-to-feretro-tou-xristoula-itan-kalummeno-me-tin-suriaki-simaia

jo2bmorales4

Posted in Αριστερά, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ | Tagged , | Σχολιάστε

βυζαντινὴ Θεσσαλονίκη (ἀναπαράσταση)

.

1121

Ὅλες οἱ ἀναπαραστάσεις, φυσικά, εἶναι ἀ-χρονικές: Οἱ ἐκκλησίες χτίστηκαν σταδιακὰ ἀπὸ τὸν 4ο ὣς τὸν 14ο αἰ.  Σωστὴ εἶναι καὶ ἡ ἐμφάνιση μεγάλων ἀδειανῶν ἐκτάσεων, μόνο ποὺ θὰ ἔπρεπε αὐτὲς νὰ βρίσκονται κυρίως στὴν Ἄνω Πόλη. Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑφίσταται ἕνας πύργος στὴν ἀν. εἴσοδο τοῦ λιμανιοῦ. Πολὺ ὡραῖα προσπάθεια, ὡστόσο, θυμίζει τοὺς πίνακες τοῦ Παναγιώτη Ζωγράφου γιὰ τὸ ’21. Ἀγνοῶ τὸν δημιουργό, ὅποιος τὸν ξέρει, ἂς σχολιάσει γιὰ νὰ τὸν μνημονεύσουμε.

Υ.Γ. Τοῦ Μάρκου Καμπάνη, κι εὐχαριστῶ πολὺ τὸν Ἀντώνη γιὰ τὴν πληροφορία.

Posted in Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, ζωγραφική | Tagged , | 1 σχόλιο

Βυζαντινὰ εὑρήματα: Ἀπὸ Ἰρλανδία ὣς Ἰαπωνία / Ταϊλανδη, ἀπὸ Σουηδία ὣς Τανζανία / Μάλι

Πηγή

byzantine_exports_large_labelled

Βυζαντινὰ εὑρήματα ἀπὸ τὴν Κορέα:

silla-glass

Εἴμαστε παντοῦ, κατὰ πῶς λένε. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα (τῆς μνησίκακης Ἀριστερᾶς) -πού, γιὰ αὐτὸν καὶ παρόμοιους λόγους, θὰ ἐκλείψει σύντομα.

Posted in Ρωμανία | Tagged | 1 σχόλιο

Βατοπέδι ἢ ἀββᾶς Παμβώ

Καταρρίφθηκε ἡ συκοφαντία τῆς Κεντροαριστερᾶς τῆς δεκαετίας τοῦ 2000 (κόμματα, ΜΜΕ, «διανοούμενοι») ποὺ εἶχε σκοπὸ τὴν ἀπόκτηση / ἁρπαγὴ τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν τρισκατάρατη Δεξιὰ-Μπαμπούλα μὲ ἀφορμὴ καὶ θύμα μιὰ μονὴ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Μακάρι κάποτε νὰ μάθουμε περισσότερα καὶ γιὰ τὸ ἄλλο μεγάλο συμβάν τῆς ἴδιας δεκαετίας, τὴν δῆθεν ἐξέγερση τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 2008, π.χ. πῶς καὶ ποιοὶ σιγόνταραν τὴν «ἐξέγερση», πέρα ἀπὸ ὅσους τὴν ἐνίσχυαν στὰ φανερά. Ὡστόσο, ἀφοῦ μιλᾶμε γιὰ Μονή, νά μιὰ ἀνακοίνωση ἑνὸς μοναχοῦ τοῦ 4ου αἰώνα:

βατοπέδιο

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

«σὲξ καὶ ἐφηβεία»

Ἕνα κείμενο μὲ πολλὰ σχόλια ἀπὸ κάτω. Ἐπιλογή:

Θα έλεγα ότι δύο πράγματα κυριαρχούν στη φαντασία του σημερινού έφηβου: το σεξ, σε όλες τις μορφές του, και ο θάνατος. Ο θάνατος προβάλλεται με ιστορίες τρόμου και περιπέτειες τεράτων (βρικολάκων, λυκανθρώπων, ζωντανών-νεκρών), συχνά ανακατεμένες με γοητευτικό νεανικό ερωτικό στοιχείο, ενώ για τους προέφηβους υπάρχουν και αντίστοιχα κινούμενα σχέδια με πλήρες σετ διαφημιστικών προϊόντων για το σχολείο, παιχνιδιών κ.λ.π. Εννοείται ότι στα παιχνίδια υπολογιστών κυριαρχούν οι εφιαλτικοί κόσμοι, γεμάτοι βία, τρόμο, τέρατα και θάνατο.

Αναρωτιέμαι αν τα δύο αυτά στοιχεία –σεξ και θάνατος– έχουν γεμίσει τόσο την εφηβική φαντασία και ψυχή συμπτωματικά ή αν συνδέονται μεταξύ τους. Θα υποθέσω μια σύνδεση: ο έφηβος καλείται να εξορκίσει το θάνατο κάνοντας σεξ, όμως αυτό το σεξ (που είναι καθαρά εμπορικό και φτηνό και δεν περιέχει αγάπη, από το φόβο της προδοσίας) οδηγεί σε ένα νέο συναίσθημα κενού, άρα θανάτου. Ακολουθεί νέα καταφυγή στο σεξ κ.ο.κ

η ψαλίδα ανάμεσα στην αφύπνιση της σεξουαλικής επιθυμίας και στην θεωρούμενη ως κατάλληλη ηλικία γάμου έχει ανοίξει εκπληκτικά, προκαλώντας μια επιδημία ελεύθερων σεξουαλικών σχέσεων, που αρχίζουν στα σχολικά χρόνια και εκδηλώνονται στα διαλείμματα των μαθημάτων, στις βόλτες, στις νυχτερινές εξόδους για διασκέδαση και γενικά παντού.

Ο νέος θεωρείται ανώριμος να παντρευτεί, αλλά «ώριμος» για να ζήσει ολοκληρωμένες σεξουαλικές εμπειρίες, προσέχοντας μάλιστα, όχι μόνο να μη μείνει έγκυος η κοπέλα (κι αυτό, όχι για άλλο λόγο, παρά για να μη λοξοδρομήσει από την κατευθυνόμενη εγωκεντρική ζωή, για την οποία την αναθρέφουν), αλλά και να μην αγαπήσει πραγματικά, ολοκληρωτικά και ανιδιοτελώς και «πληγωθεί»…

Γενικά, ἡ κριτικὴ εἶναι πάντα σωστή, καλόβουλη ἢ κακόβουλη. «Κανόνας» τῆς ἀποδόμησης εἶναι νὰ καταδεικνύεις τὶς ἀντιφάσεις καὶ τὰ ἀδιέξοδα τοῦ ἀντιπάλου -ὁ ὁποῖος κάνει τὸ ἴδιο, καὶ ἔχει ἐπίσης δίκαιο. Ὄχι γιατὶ ὁ ἀντίπαλος κι ἐσὺ ἔχετε τάση νὰ γκρεμίζετε, ἀλλὰ γιατὶ βλέπει καθένας καλύτερα τὰ προβλήματα ἐξ ἀποστάσεως. Γιὰ νὰ τὸ πῶ ἀλλιῶς, ὅ,τι καὶ νὰ κάνει κανεὶς θὰ τὸ μετανοιώσει -κι ἀλίμονο ἂν δὲν τὸ μετανοιώσει, ὄχι ἐξαιτίας ἀστάθειας χαρακτήρα, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ φανταστεῖ τὸν ἑαυτό του ἀλλιῶς.

Ἕνας παλιὸς φίλος ἔλεγε ὅτι καταλάβαινε τὴν ἀσκητικὴ ἠθικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ τῶν πρώτων αἰώνων ὡς ἀντίδραση στὸ μπούχτισμα τῶν «ρωμαϊκῶν ὀργίων». Καὶ σωστὴ καὶ λάθος ἡ ὀπτική του. Καταρχάς, ἡ ἀσκητικὴ ἠθικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔχει ὀντολογικὴ βάση («νὰ γίνουμε σὰν ἄγγελοι», «νὰ ὑπερβοῦμε τὴ Φύση») κι ὄχι ἠθική. Κι ἄλλοι, μὴ Χριστιανοί, εἶχαν παρόμοιες ἀσκητικὲς τάσεις, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν τίποτε. Πάντως, δὲν προχώρησε τὴ σκέψη του: ἂν ἦταν ἔτσι στὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ σήμερα συμβαίνει τὸ ἴδιο: Ἕνα μπούκωμα μὲ σὲξ στανικῶς, ποὺ ὡστόσο δὲν ἔχει γίνει ἀκόμη μπούχτισμα. Οὔτε εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ γίνει συνείδηση τὸ μπούχτισμα. Μιὰ καινούργια δύναμη -τὸ Ἰσλάμ- ποὺ αὐτοδιαφημίζεται ὡς ἐνσάρκωση τῆς σεμνότητας (μαντῆλες κ.λπ.), στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ ἀπόλυτη σαρκολατρεία, ἁπλὰ σαρκολατρεία μόνο γιὰ χάρη τῶν ἀντρῶν καὶ εἰς βάρος γυναικῶν ἢ καὶ τῶν παιδιῶν (καὶ τῶν δύο φύλων) κι ὄχι ἐλεύθερα γιὰ ὅλους. Οἱ δυὸ κυρίαρχες προτάσεις εἶναι «σαρκολατρεία γιὰ ὅλους» (Δύση) ἢ «σαρκολατρεία γιὰ τὰ ἀρσενικά» (Ἰσλάμ). Ἐπειδὴ ἡ σαρκολατρεία γιὰ ὅλους ὁδηγεῖ σὲ χαμηλὴ γεννητικότητα, ἄρα σὲ ἐξάλειψη ἑνὸς εἴδους, ἡ Φύση ποὺ ἀπεχθάνεται τὸ κενὸ ἔχει πάρει τὸ δρόμο της.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ Χριστιανοὶ μοιάζουν μὲ τοὺς ἐθνικοὺς τοῦ 3ου-4ου αἰ., ἀφοῦ δὲν παντρεύονται καὶ δὲν κάνουν παιδιὰ εἴτε γιὰ λόγους ἀφομοίωσής τους στὴ Δύση (δουλειά, καριέρα κ.λπ.), κι αὐτὸ γίνεται ἢ συντηρητικά (ὀργανωσιακά) ἢ ἀριστερά (νεορθόδοξα) ἢ… «πατερικά» (κοσμοκαλογερικά, καὶ καλά)· εἴτε ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν βρίσκουν κανέναν ὅμοιό τους νὰ ἀναπαραχθοῦν (βιολογικὰ-πολιτισμικά, ἐννοῶ): Δὲν ὑπάρχει ἕνας Χριστιανὸς νὰ μοῦ κόψει τὸ κεφάλι νὰ τὸν νυμφευθῶ; Μιὰ ἁπλὴ ἔρευνα μεταξὺ τῶν «ὀργανωσιακῶν» (δηλ. τοῦ κατηχητικοῦ) Χριστιανῶν θὰ ἔδειχνε ὅτι, ἐπειδὴ ἡ «ὀργανωσιακὴ» δεξαμενὴ ὑποψήφιων συζύγων ἔχει γίνει ρηχή, κι ὅλο καὶ λιγότεροι παντρεύονται ἀναμεταξύ τους, τὸ ἀναμενόμενο ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ σὲ λίγες δεκαετίες ἐξαφάνισή τους -ἀφοῦ δὲν ἀναπαράγονται πολιτισμικά, ὅπως π.χ. οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ ἀναρχικοί (ποὺ «παρασιτοῦν» ἐπὶ τῶν «νοικοκυραίων» προσηλυτίζοντας τὰ παιδιὰ τῶν τελευταίων), μὲ νέα μέλη. Τὰ νεορθόδοξα παλληκάρια καὶ οἱ «δεσποινίδες» τοῦ κατηχητικοῦ οὔτε κατὰ διάνοια θὰ παντρεύονταν μὴ Χριστιανό (π.χ. βαπτισμένο ἀλλὰ ἀδιάφορο-ἐχθρικό) προκειμένου νὰ τὸν προσηλυτίσουν, ὅπως προσηλύτιζαν στὸν Χριστιανισμὸ τοὺς ἄντρες τους οἱ πρωτοχριστιανές. Ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἀναζήτηση τῆς Τέλειας Γυναίκας, ποὺ τὴν βρήκαμε ἀλλὰ δὲν τὴν παντρευτήκαμε γιατὶ κι αὐτὴ ἔψαχνε τὸν τέλειο ἄντρα. Ἀποτέλεσμα: ἡ αἴσθησή τους ὅτι ἐπειγόντως χρειάζεται ἢ θὰ γίνει τὸ παγκόσμιο θαῦμα -ὅπως ἄλλοι προσδοκοῦν τὴν υἱοθέτηση τῆς Δραχμῆς καὶ τὴ διαγραφὴ τοῦ χρέους- ἔχει «βαρέσει κόκκινο» (π.χ. προσηλυτισμὸς / ἐξαφάνιση τοῦ Ἰσλὰμ ἢ τῆς Δύσης). Σὲ στιγμὲς μηδενισμοῦ ρωτᾶν: Πότε θὰ τελειώσει αὐτὴ ἡ φάρσα; / θὰ πουλήσω ἀκριβὰ τὸ τομάρι μου στοὺς τζιχαντιστές / (ἀντίθετα:) θὰ ἁγιάσω ἀποκεφαλιζόμενος· τί καλά*. Μιλᾶμε, βέβαια, γιὰ τὴ χώρα ὅπου οἱ πολύτεκνοι Χριστιανοὶ χαρακτηρίζονται ἀνεύθυνοι σαρκολάτρες («νὰ ἀλλάξει θρησκεία» πρότεινε κάποιος γιὰ ἕναν πολύτεκνο), γιὰ μιὰ χώρα ἡ ὁποία ἔχει ἕναν ἀπὸ τοὺς 10-15 πιὸ χαμηλοὺς δεῖκτες γεννητικότητας παγκοσμίως.

Πρέπει νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἂν οἱ Χριστιανοὶ νίκησαν τὴ Ρώμη αὐτὸ συνέβη ἀκριβῶς γιατὶ περιφρόνησαν καὶ ἀπαξίωσαν τὸ πιὸ μεγάλο της ὅπλο, τὸ θάνατο, τὴν ἀπειλὴ γιὰ θάνατο. Ἔμμεσα (μὴ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας) καὶ ἄμεσα (περιφρόνηση τῆς δικῆς τους ζωῆς). Ἑπομένως, τὰ γιατρικὰ εἶναι γνωστά: περιφρόνηση τῆς κανονικότητας ὅπως αὐτὴ ἔχει τώρα (στὸ βαθμὸ ποὺ εἶναι ἀ(ντι)χριστιανική) μὲ ὁποιοδήποτε κόστος. Ἀλλιῶς, νὰ περάσει ὁ ἑπόμενος ἀναρχοχριστιανὸς καὶ ὀργανωσιακὸς γιὰ ὠντισιόν. Καί, γιὰ νὰ μὴν ἐξιδανικεύουμε τὴν πρωτοχριστιανικὴ ἐποχή, κι ἐκεῖ ὑπῆρχαν ἀποστάτες, ὅμως τὸν τόνο ἔδιναν οἱ «περιφρονητές».

Πρὸς τὸ παρόν, ἀπολαμβάνουμε τὴν ἀνικανότητα τῶν ὁπαδῶν τῆς Ἀπελευθέρωσης τοῦ Ἀθρώπου νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι οἱ «ἀνάγκες» δὲν εἶναι παρὰ μιμητικὴ ἐπιθυμία.

* Υ.Γ. ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ Χριστιανισμοῦ: Ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν τύχη τῆς κοινότητας ἀφοῦ «τὸ πολὺ-πολὺ νὰ μαρτυρήσουμε, καὶ κατόπιν θὰ ἁγιάσουμε». Χτίζουμε τὴν ἰδιωτικὴ ἐπουράνια Καριέρα μας μὲ τὰ κόκκαλα καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν ὁμόθρησκών μας.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , | 2 Σχόλια

ἀρχαῖα καὶ νέα πέη

Ἂν σήμερα τὸ μεγαλο πέος διαφημίζεται ἀπὸ ἑταιρεῖες καὶ ταινίες σὲ δισεκατομμύρια κακομοίρηδες καὶ κακόμοιρες σὲ βάρος κάθε στατιστικῆς ἢ ἄλλης βιολογικῆς ἐξήγησης, στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα τὸ μεγάλο πέος ἦταν ἀπόδειξη βαρβαρικῆς καταγωγῆς ἢ ἠλιθιότητας.

Πηγή

there was a time when smaller was considered better, and the testament to that sentiment can be viewed in some of the world’s greatest museums. If you’ve ever wondered why classical statues—meaning those of the Greek and Roman varieties—are so modestly endowed, the answer lies in societal views on penis size in those eras. The Greeks believed small penises were a sign of intelligence and cultural distinction. Big penises, conversely, were regarded with disdain, a signifier of a lusty, bestial, lowly sex-ogre with animalistic cravings. Today, big penises are seen as valuable and manly, but back then, most evidence points to the fact that small penises were considered better than big ones […] large penises were associated with very specific characteristics: foolishness, lust and ugliness… Meanwhile, the ideal Greek man was rational, intellectual and authoritative. He may still have had a lot of sex, but this was unrelated to his penis size, and his small penis allowed him to remain coolly logical….The ancient Romans might have been more positive towards large penises, but their sculptures continue the trend of small penises. Later, in Renaissance art, sculptors were very specifically influenced by ancient Greek art and their small penis size.

Ἐννοεῖται, δὲν ρωτήθηκαν οἱ Ἀρχαῖες, ἀλλὰ οἱ ταινίες καὶ οἱ φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες λένε ψέματα., τὰ ὁποῖα δὲν ἐμπόδισαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ἀναπαραχθεῖ μὲ εὐχαρίστηση ἐπὶ τόσες χιλιετίες. Μᾶλλον οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἔχουν ἀπόψεις ὅμοιες μὲ τῶν ταινιῶν καὶ ἑταιρειῶν.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, δὲν μπορεῖ νὰ μὴ γίνει σύγκριση μὲ τὴν ναζιστικὴ ἀντίληψη τοῦ γυμνοῦ, ἔστω ὡς εἰκόνας:

zehnkaempfer-arno-breker

screen_shot_2016-05-12_at_2-18-09_pm

Ἐνῶ -πρὸς ἐπιβεβαίωση τῆς ἄποψης ὅτι ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ὅπου πολλὰ ἀπὸ τὰ ἰδανικὰ τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ πραγματώνονται (ἀπὸ ὅλους)- οἱ σημερινοὶ σφίχτες δὲν διαφέρουν καὶ πολὺ ἀπὸ τοὺς ναζιστικούς:

a6b161a7aad2f927751b38c2b577c3e0

 

 

Posted in τέχνη, Αρχαιότητα, Ακροδεξιά | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

πουλπίτοις

Τὰ ὡραῖα ἑλληνικὰ τοῦ 7ου αἰ.:

πουλπίτοις

Ἀπὸ τὸ λατινικὸ pulpitum φτιάχτηκε τὸ πούλπιτον, ποὺ σημαίνει πλατφόρμα, ἐξέδρα (λεξικό Lampe: stage, platform), κατ’ ἐπέκταση χώρισμα μὲ σανίδα. Στὸ Καισάρειο, λοιπόν, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξάνδρειας ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμονας (609-619) εἶχε φτιάξει ἐπιμήκεις, μεγάλους, θόλους καὶ ξύλινες περιφράξεις (σὰν ἄμβωνας), γιὰ τοίχους. Τὸ δάπεδο εἶχε στρωθεῖ μὲ ψάθες (ψιάθια), γιὰ τὸ χειμώνα. Ἔτσι, φτιάχτηκαν πρόχειρες κατασκευές.

Τώρα, ἔχουμε τὸ «γκουγκλάρω» ποὺ διαφημίζει ὁ Σαραντάκος.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, γλώσσα | Tagged , , , | Σχολιάστε

The «peaceful» Muslim conquest of Egypt: Slaughter and oppression of native Egyptians.

Ἀναφερόμενη μιὰ σύγχρονη ἐρευνήτρια, ἡ Petra Sijpesteijn, στὴν κατάκτηση τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ μεταξὺ 639-646/652 (The Arab conquest of Egypt and the beginning of Muslim rule), διαπιστώνει ὅτι ἡ κατάκτηση δὲν ἦταν βίαιη, κι ὅτι οἱ χριστιανικὲς ἀφηγήσεις περὶ σφαγῶν εἶναι ἀνακριβεῖς. Συγκεκριμένα:

«…Archaeological evidence does not support a violent conquest….Stories in Christian sources about the slaughtering of natives stand in contrast to their generally more favourable Reports of the Muslim commander, ‘Amr b. al-‘As, who «took none of the property of the churches, commited no act of spoliation or plunder, and preserved them throughout all his days»…In fact…it is more likely that Egypt was won through a protracted series of treaties with local individual commanders  and communities, sometimes preceded by battles. Some Egyptians supported the Muslim armies…According to Samuel of Qualamun (d. c. 640)…God in reply to requests from persecuted Egyptians [ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς] had sent «this nation (umma) that demands gold, not religious orthodoxy««.

Ὡστόσο, οἱ κοπτικὲς πηγὲς κάνουν λόγο γιὰ φορολογικὴ καταπίεση καὶ γιὰ ἀλλεπάλληλες σφαγὲς κατὰ τὴν πορεία τῆς μουσουλμανικῆς κατάκτησης τῆς Αἰγύπτου, πόλη τὴν πόλη καὶ χωριὸ μετὰ τὸ χωριό. Παρακάτω, παρατίθενται τμήματα τῆς ἀφήγησης τῆς κοπτικῆς Ἱστορίας τῶν Πατριαρχῶν καὶ τοῦ Χρονικοῦ τοῦ μονοφυσίτη ἐπισκόπου Νικίου Ἰωάννη, ποὺ ἄκμασε στὰ τέλη τοῦ 7ου αἰ., ὅταν ἡ Αίγυπτος ἦταν ἤδη ἰσλαμοκρατούμενη. Τὸ Χρονικὸ τοῦ Ἰωάννη Νικίου ἀρχικῶς γράφτηκε στὰ ἑλληνικά, ὡστόσο σήμερα σώζεται μόνο στὰ αἰθιοπικά, καὶ ὑπάρχουν γαλλικὲς (H. Zotenberg) καὶ ἀγγλικὲς (R. Charles, D. Litt) μεταφράσεις. Ἡ Ἱστορία τῶν Πατριαρχῶν σήμερα σώζεται στὰ ἀραβικά, καὶ εἶναι μεταφρασμένη στὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ τὸν B. Evetts.

Σύμφωνα μὲ τὴν Ἱστορία τῶν Πατριαρχῶν, ὅταν οἱ Μουσουλμάνοι μὲ τὸν Amr-Ἄμβρο εἰσῆλθαν στὴν Ἀλεξάνδρεια, γκρέμισαν τὰ τείχη, ἔκαψαν ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια.

History of the Patriarchs Alexandria

Σύμφωνα μὲ τὸ Χρονικὸ τοῦ Ἰωάννη, οἱ Ἄραβες ἔσφαζαν τοὺς κατοίκους τῶν πόλεων οἱ ὁποῖες παραδίδονταν, γέρους, μωρά, γυναῖκες. Ἔσφαζαν στὴν ὕπαιθρο καὶ σὲ πόλεις ἄδειες ἀπὸ στρατιῶτες ὅποιον ἔβρισκαν μπροστά τους. Οἱ Μουσουλμάνοι ἔκαιγαν τὶς αἰγυπτιακὲς πόλεις. Κατέστρεψαν τὰ σπίτια ὅσων Ἀλεξανδρινῶν ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια μετὰ τὴν παράδοσή της. Γαλλικὴ κι ἔπειτα ἀγγλικὴ μετάφραση:

john nikiu 435

…And these Ishmaelites came and slew without mercy the commander of the troops and all his companions. And forthwith they compelled the city to open its gates, and they put to the sword all that surrendered, and they spared none, whether old men, babe, or woman

**

john nikiu 439

…And when the Moslem learnt that Domentianus had fled, they marched joyously and seized the city of Fajûm [Φαγιούμ]and (A)bûît, and they shed much blood there.

**

john nikiu 440

‘Amr…doubled the taxes on the peasants and forced them to carry fodder for their horses, and he perpetrated innumerable acts of violence.

**

john nikiu 442

in the city of Damietta they also refused to admit him, and he sought to burn their crops….he destroyed the houses of the Alexandrians who had fled….And the inhabitants of that city on hearing of this project took to flight with their possessions, and abandoned their city, and the Moslem burned that city with fire. … And the Moslem marched against other cities to war against them, and they despoiled the Egyptians of their possessions and dealt cruelly with them. 

**

john nikiu 448

…And thereupon the Moslem made their entry into Nakius [Νικίου], and took possession, and finding no soldiers (to offer resistance), they proceeded to put to the sword all whom they found in the streets and in the churches, men, women, and infants, and they showed mercy to none. And after they had captured (this) city, they marched against other localities and sacked them and put all they found to the sword. And they came also to the city of Sa, and there they found Esqutaws and his people in a vineyard, and the Moslem seized them and put them to the sword

**

john nikiu 449

the city [of Kîlûnâs], they forthwith made themselves masters of it, and put to the sword thousands of its inhabitants and of the soldiers,…and they gained an enormous booty, and took the women and children captive and divided them amongst themselves, and they made that city a desolation (lit. destitute). And shortly after the Moslem proceeded against the country (city?) of Côprôs and put Stephen and his people to the sword.

***

Ὁ Ἰωάννης Νικίου ἀναφέρεται στὴν παράβαση τῶν συνθηκῶν ἀπὸ τὸν Amr-Ἄμβρο σὲ βάρος τῶν Αἰγυπτίων καὶ στην φορολογικὴ καταπίεση τῶν Κοπτῶν ἀμέσως μετὰ τὴν ἀραβικὴ κατάκτηση:

john nikiu 458

…’Amr had no mercy on the Egyptians, and did not observe the covenant they had made with him, for he was of a barbaric race.

**

john nikiu 463

…the Egyptians; but the latter, and particularly the Alexandrians, were very hard pressed by the Moslem. And they were not able to bear the tribute which was exacted from them. And the rich men of the city (country ?) concealed themselves ten months in the islands.

**

john nikiu 464

he [ὁ Ἄμβρος-Amr] increased the taxes to the extent of twenty-two batr of gold till all the people hid themselves owing to the greatness of the tribulation, and could not find the wherewithal to pay.

***

john nikiu 465

And none could recount the mourning and lamentation which took place in that city [Ἀλεξάνδρεια]: they even gave their children in exchange for the great sums which they had to pay monthly.

Αὐτὴ ἦταν ἡ ἤπια μεταχείριση ποὺ ἐπεφύλαξαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς κατάκτησης τῆς Αἰγύπτου οἱ Ἄραβες Μουσουλμάνοι στοὺς Αἰγυπτίους.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἰωάννη Νικίου, τὴν ὁποία παραθέτει ἡ P. Sijpesteijn (πὼς ὁ «Ἄμβρος» τῶν βυζαντινῶν πηγῶν δὲν πείραξε ἐκκλησίες) ἀκολουθεῖται ἀμέσως ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ στὴν βαριὰ φορολογικὴ καταπίεση τῶν Κοπτῶν ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους, ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο Amr.

Ὁ Ἰωάννης Νικίου κάπου στὸ Χρονικό του καταλήγει σὲ μιὰ διαπίστωση, καὶ μιὰ εὐχή:

And the yoke they laid on the Egyptians was heavier than the yoke which had been laid on Israel by Pharaoh, whom God judged with a, righteous judgement, by drowning him in the Red Sea with all his army after the many plagues wherewith He had plagued both men and cattle. When God’s judgement lights upon these Ishmaelites may He do unto them as He did aforetime unto Pharaoh!

Posted in Άραβες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ισλάμ, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἰωάννης Φιλόπονος

ἢ ἀλεξανδρινὸς Χριστιανισμὸς τοῦ 6ου αἰ.:

Φιλόπονος

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

29-9-642: σαλπάροντας ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια

Ἀποχαιρετώντας τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ δέκα αἰῶνες ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὴν Αἴγυπτο:

Butler J. arab conquest 1Butler J. arab conquest 2Butler J. arab conquest 3

 

Κ. Π. Καβάφη, ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΜΟΝΑΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ, 628-655 Μ.Χ. (1918)

Μέ λόγια, μέ φυσιογνωμία, καί μέ τρόπους

μιά ἐξαίρετη θά κάμω πανοπλία˙

καί θ’ ἀντικρύζω ἔτσι τούς κακούς ἀνθρώπους

χωρίς νά ἔχω φόβον ἤ ἀδυναμία.

 

Θά θέλουν νά μέ βλάψουν. Ἀλλά δέν θά ξέρει

κανείς ἀπ’ ὅσους θά μέ πλησιάζουν

ποῦ κεῖνται ἡ πληγές μου, τά τρωτά μου μέρη,

κάτω ἀπό τά ψεύδη πού μέ σκεπάζουν. –

 

Ρήματα τῆς καυχήσεως τοῦ Αἰμιλιανοῦ Μονάη.

Ἄραγε νἄκαμε ποτέ τήν πανοπλία αὐτή;

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δέν τήν φόρεσε πολύ.

Εἴκοσι ἑπτά χρονῷ, στήν Σικελία πέθανε.

 

αλεξάνδρεια

 

 

 

Posted in Άραβες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἰδέα τῆς προόδου στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα

Συχνά, καὶ γιὰ λόγους πολεμικούς, ἰδεολογικούς, ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα παρουσιάζεται νὰ μὴν ἔχει ἀντίληψη γιὰ κάποια πρόοδο στὴν Ἱστορία. Ὁ χρόνος της εἶναι κυκλικός· ζεῖ σὲ ἕνα αἰώνιο παρόν· ὁ Ἄνθρωπος εἶναι πάντα ὁ ἴδιος· ἀκόμη καὶ ὁ Κόσμος, λέγεται, εἶναι ἀδημιούργητος κι αἰώνιος. Ἔτσι, ἀπὸ τὴ μία ἔχουμε τὴν κυκλικὴ ἀντίληψη τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ χρόνου, τὴν ἑλληνική, ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχουμε τὴν ἰουδαιοχριστιανικὴ καὶ νεωτερικὴ ἀντίληψη τῆς Προόδου καὶ τοῦ γραμμικοῦ χρόνου.

Αὐτὰ τὰ περὶ Κύκλου, βέβαια, ἀνήκουν στὴν νεοελληνικὴ μυθολογία, ποὺ ἔχει μιὰ διαφορὰ φάσης (dt) πενήντα μὲ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴ Δύση. Ἔχουν ἐρευνηθεῖ καὶ ἀνασκευαστεῖ. Ἔτσι, εἶναι κάπως ἀφελὲς νὰ ἀνασκευάζονται γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ σὲ ἕνα μικρὸ ἄρθρο. Ἡ καταγραφή, ὅμως, εἶναι χρήσιμη. Προφανῶς, θὰ περιοριστῶ στὶς ἀπαρχὲς τῆς Ἀρχαιότητας.

Σύμφωνα μὲ τὸν Ἡσίοδο (8ος – 7ος αἰ.), ὑπάρχει μία καθοδικὴ κλιμάκωση τῆς ποιότητας τοῦ Ἀνθρώπου καὶ τῆς Κοινωνίας, ἀπὸ μιὰ τέλεια, χρυσὴ ἐποχὴ ὣς τὴν ἐποχὴ τῆς σημερινῆς Ἀνθρωπότητας. Ἡ ἐποχὴ τοῦ χρυσοῦ γένους ἀκολουθεῖται ἀπὸ ἄλλες, ὅλο καὶ χειρότερες: Τὸ τελευταῖο, σιδερένιο γένος, στὸ ὁποῖο ἀνήκουμε ὅλοι μας, ἔχει κακὸ τέλος. Εἴτε θὰ τὸ ἀφανίσει ὁ Δίας εἴτε δὲν θὰ ἔχει καμμιὰ θεραπεία γιὰ τὴ δυστυχία του:

Μήτε τὴ μέρα θὰ ἀπολείψουν κάματος καὶ πόνος μήτε τὴ νύχτα ἡ φθορά τους θὰ κοπάσει· τοὺς περιμένουν μέριμνες βαριές, θεόσταλτες, Ὁ Δίας θὰ ἀφανίσει κι αὐτὸ τὸ γένος τῶν βροτῶν[…] Ὅ,τι θὰ μείνει, θά ‘ναι μόνο βάσανα πικρά, κλῆρος γιὰ τοὺς ἀπόκληρους βροτούς, δὲν θὰ ὑπάρξει στὰ δεινά τους σωτηρία καμιά.

Ὁ Ξενοφάνης (570-475) ὁμοίως παραδέχεται τὴν ἰδέα τῆς μετάβασης καὶ τῆς ἀλλαγῆς ἀλλὰ ὄχι ἀρνητικά, ὅπως ὁ Ἡσίοδος (ἀπὸ τὸ Τέλειο στὸν Ἀφανισμό), μὰ θετικά, πρὸς τὸ καλύτερο: Κάνει λόγο γιὰ τὴν σταδιακὴ εὕρεση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῶν πραγμάτων, κι ὄχι γιὰ μιὰ κυκλικὴ-παροντικὴ κατάσταση ὅπου τίποτε νέο δὲν ἀνακαλύφθηκε:

οὔ τοι ἀπ’ ἀρχῆς πάντα θεοὶ θνητοῖσ’ ὑπέδειξαν, ἀλλὰ χρόνῳ ζητοῦντες ἐφευρίσκουσιν ἄμεινον

(ἀπόσπασμα Β 18)

Κυκλικὴ κοσμικὴ ἀντίληψη ἔχει ὁ Ἡράκλειτος, ἀφοῦ ὁ κόσμος «ἀναβοσβήνει» περιοδικά, ἐνῶ εἶναι αἰώνιος (ἀπόσπασμα Β 30· ἀρχὴ καὶ τέλος κύκλου εἶναι κοινά: ἀπόσπασμα Β 103). Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη σχετικὴ διατύπωση γιὰ τὸν ἀγέννητο κόσμο-κύκλο.

Ἔπειτα, ὁ Αἰσχύλος ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις του γιὰ μιὰ ἀνάδυση τῆς Ἀνθρωπότητας ἀπὸ μιὰ κατάσταση ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἦταν σὰν μωρά, χωρὶς μυαλό, ποὺ δὲν εἶχαν ἀντίληψη τοῦ χρόνου, καὶ ὅλα τοὺς φαίνονταν σὰν σὲ ὄνειρο, σὲ μιὰ κατάσταση πολιτισμοῦ. Αὐτὰ τὰ λέει μέσῳ τοῦ Προμηθέα (Προμηθέας Δεσμώτης, στ. 442-506). Συμμερίζεται, δηλαδή, τὴν ἄποψη γιὰ ἀνοδικὴ πορεία, κι ὄχι καθοδικὴ πορεία ἀπὸ τὴν Τελειότητα. Ὡστόσο, δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποιο τέρμα τοῦ πολιτισμοῦ.

Ὁ Πρωταγόρας (ἢ ἴσως ὅ,τι ὁ Πλάτων νόμιζε πὼς πίστευε ὁ Πρωταγόρας) στὸ ὁμώνυμο ἔργο τοῦ Πλάτωνα, 322a-d, περιγράφει ἐπίσης μιὰ σταδιακὴ ἀνοδικὴ πορεία ἀπὸ τὴν ἐφεύρεση τῆς γλώσσας, τῶν ρούχων κ.ἄ. Ὡστόσο, ἐνῶ κλέβει τὶς τέχνες τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τοῦ Ἥφαιστου, ἡ πολιτικὴ τέχνη (ἢ ὑποκατάστατά της) τοῦ δίνεται ἀπὸ τὸν Δία –σὲ ἀντίθεση πρὸς ὅ,τι λέει ὁ Ξενοφάνης.

Τὸ ἴδιο σύγγραμμα εἶναι ἀξιοπρόσεκτο, ἀφοῦ οἱ θέσεις τῶν δυὸ βασικῶν ἀντιπάλων ἀντιστρέφονται ὡς πρὸς τὸ ἂν ἡ Ἄρετὴ εἶναι διδακτή. Σὲ κάθε περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ποὺ πιστεύει ὅτι εἶναι, πράγμα ποὺ συνεπάγεται ἔλλειψη πολιτισμικῆς καὶ ἠθικῆς στασιμότητας, ἐνῶ ὁ ἄλλος ὅτι δὲν εἶναι, πράγμα ποὺ συνεπάγεται ἄλλη ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅτι δὲν ἀλλάζει.

Ἡ πίστη στὴν ἱατρικὴ ἢ καλλιτεχνικὴ πρόοδο εἶναι ἀνιχνεύσιμη σὲ πραματεῖες ἱατρικὲς τοῦ 5ου αἰ. ἢ στὸν πλατωνικὸ Ἱππία Μείζονα 281d.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὑπῆρχαν οἱ ἀπόψεις ἀνθρώπων ὅπως ὁ Θουκυδίδης, ποὺ συνοψίζονται στὴν φράση ὅτι ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἴδιος (μὲ κάποια ἐπιφύλαξη: «…γιὰ ὅσο καιρὸ παραμένει ἴδιος»). Αὐτὴ δὲν εἶναι κυκλικὴ ἀντίληψη δημιουργίας-καταστροφῆς-δημιουργίας, ἀλλὰ παραδοχὴ τῆς μόνιμης παρουσίας ἑνὸς καταστροφικοῦ-ἔνστικτώδους ἢ ἐγωιστικοῦ στοιχείου μέσα στὸν καθένα καὶ στὴν κοινωνία.

Ὁ Πλάτων παραδέχεται μιὰ καθαρὰ κυκλικὴ ἀντίληψη τῆς κοινωνίας, ἀφοῦ ὅλα τὰ πολιτεύματα ἔρχονται καὶ παρέρχονται (τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο), ἐνῶ ἀκόμη καὶ τὸ καλύτερο πολίτευμα ἀναγκαστικά, σὺν τῷ χρόνῳ, θὰ ἐμφανιστεῖ ἀλλὰ καὶ θὰ καταρρεύσει κάποτε. Ἡ Γνώση εἶναι Ἀνάμνηση, οἱ ψυχὲς μετενσαρκώνονται διαρκῶς. Ὡστόσο, οἱ καλοὶ γλιτώνουν τὶς αἰώνιες μετενσαρκώσεις καὶ συναντοῦν τοὺς θεούς. Αὐτὴ εἶναι ἰδέα τῶν Πυθαγόρειων. Ἐνῶ ὑφίσταται μιὰ Πτώση τῆς ψυχῆς στὸν ὑλικὸ κόσμο.

Κάθε ἀναφορὰ στὴ Φύση –σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸ Νόμο– εἶναι στὶς ἔσχατες συνέπειές της εἴτε μηδενισμὸς-ἀμοραλισμός εἴτε ἀναπόληση τῆς ἐποχῆς ὅπου ὁ ἄνθρωπος ζεῖ κατὰ φύσιν: Εἶναι ἡ χρυσὴ ἐποχὴ τοῦ Κρόνου, ἁπλὰ μὲ ἄλλα λόγια. Εἴτε ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ Στωικοὺς εἴτε μὲ Κυνικοὺς ποὺ αὐνανίζονταν στὴν ἀγορὰ εἴτε μὲ τὸν Ἐπίκουρο ποὺ κατατάσσει τὶς ἐπιθυμίες σὲ φυσικές (καὶ μή) καὶ ἀναγκαῖες (καὶ μή). Ἕνας ξεπεσμὸς ποὺ πρέπει νὰ θεραπευτεῖ, ἀσφαλῶς, μὲ φάρμακο τὶς ἀπόψεις ὅλων αὐτῶν περὶ Φύσης.

Εἰδικὰ γιὰ τὴν ἀτομικὴ μοίρα, βρίσκει κανεὶς ποικίλες ἀπόψεις: Ἀπὸ τὴ διαρκὴ μετενσάρκωση ὥσπου νὰ πάει στοὺς τόπους τῶν θεῶν ἡ ψυχή, ὣς τὴν αἰώνια παραμονὴ στὸν Ἅδη εἴτε μὲ τὴν γνωστὴ στατικότητα (ὁμηρικὴ θρησκεία) εἴτε μὲ διάφορες τιμωρίες κι ἀνταμοιβές, γενικὰ μὲ ἐλπίδα καὶ φόβο (Μυστήρια, Ἡράκλειτος κ.λπ.).

Ἔτσι, μπορεῖ νὰ συμπεράνει κάποιος τὰ ἑξῆς:

Ἡ κυκλικότητα ἦταν μία μόνο ἀντίληψη περὶ κόσμου καὶ ἀνθρώπων μεταξὺ τῶν φιλοσόφων στὴν προχριστιανικὴ Ἀρχαιότητα. Ἡ τεχνικὴ πρόοδος γινόταν ἀποδεκτὴ σὲ γενικὲς γραμμές, καὶ διακηρυσσόταν εἰδικὰ ἀπὸ ἐπιστήμονες (γιατρούς, ἀστρονόμους κ.λπ.). Ἡ κοινωνικὴ καὶ γενικὰ ἀνθρώπινη πρόοδος ὡς ἰδέα ὑπῆρχε (εἴτε στὴ θετικὴ μορφή της –Ξενοφάνης– εἴτε στὴν ἀρνητική -Ἡσίοδος), ἐνῶ ὑπῆρχαν ἐπίσης οἱ ἰδέες τῆς παντοτινὰ παροῦσας κακίας τοῦ ἀνθρώπου καθὼς καὶ τῆς κυκλικότητας. Ἡ πίστη στὴν ἠθικὴ πρόοδο μετριάστηκε σημαντικὰ μετὰ τὸν 5ο αἰ. καὶ τὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο.

Ἀπὸ ποῦ πηγάζει τὸ τσουβάλιασμα τῆς Ἀρχαιότητας ὅσον ἀφορᾶ καὶ τὴν ἀντίληψη περὶ προόδου εἶναι εὔκολο νὰ τὸ φανταστοῦμε: Ἀπὸ τὸν ἀστὸ-ἔμπορα, ποὺ ἤθελε νὰ ἀντιπαραθέσει στὴν Παπικὴ Ἐκκλησία τὴν ἱδανικὴ Ἀρχαιότητα. Ἂν ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία ἔλεγε «ἄσπρο», ὁ ἀστὸς μὲ τοὺς διανοούμενους-σιτιζόμενα ἀπὸ αὐτὸν φερέφωνά του ἔπρεπε νὰ διακηρύσσει τὸ «μαῦρο» -γιὰ νὰ τῆς πάει κόντρα, καί (πηγαίνοντάς της κόντρα) νὰ διεκδικήσει τὴν κοινωνικὴ ἐξουσία καὶ νομιμοποίηση. Ἔτσι, ἀντιπαρατέθηκε σὲ μιὰ «εὐθύγραμμη πορεία» τῆς Ἀνθρωπότητας -ποὺ διακήρυξαν Ἑβραῖοι καὶ Χριστιανοί- μιὰ «κυκλικὰ αὐτοκατανοούμενη» Ἀρχαιότητα, ὅπου ὁ κόσμος ἦταν αἰώνιος-ἀγέννητος (πράγμα ἀνακριβὲς ἤδη ἀπὸ τὸν Ἡσίοδο -ἀδημιούργητη ἦταν μόνο ἡ πρώτη ὕλη, ἀλλὰ αὐτὸ διατυπώθηκε ἀργότερα). Προσθέστε καὶ τὴν προτίμηση τῶν Μαρξιστῶν γιὰ τὸν Ἡράκλειτο, κι ἔχετε μιὰ Ἀρχαιότητα-Καρικατούρα, ὅπως τὴν ἤθελαν οἱ ἀντικληρικαλιστὲς ἐπαναστάτες τοῦ 19ου αἰ. Δημιουργώντας μιὰ Ἀρχαιότητα μὲ χαρακτηριστικὰ τελείως ἄσχετα ἐκείνων τῆς χριστιανικῆς κοσμοαντίληψης φτιάχνεις ἕνα ἀντίπαλο δέος, ἕνα φάντασμα. Ἔπρεπε νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ κουκουλωθεῖ κάθε ὁμοιότητα μεταξὺ τῆς χριστιανικῆς καὶ τῆς προχριστιανικῆς ἐποχῆς.

Τὰ Ὑπόλοπα εἶναι εὔκολα νὰ συναχθοῦν: Ἡ κακιὰ ἑβραιοχριστιανικὴ καινοτομία περὶ εὐθύγραμμης Ἱστορίας ἐγκλώβισε στὸν Ὁλοκληρωτισμὸ τὴν κοινωνία, τὴν ἐγκλώβισε στὸν Μεσσιανισμό, τὴν ὁδήγησε στὴν οἰκολογικὴ καταστροφὴ καὶ στὰ τρία κακὰ τῆς μοίρας της. Προσέξτε: Κακό, σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψη αὐτήν, ἦταν ὄχι ἡ ἐκκοσμίκευση χριστιανικῶν μοτίβων ἀπὸ μὴ χριστιανούς [ἀ(ντι)χριστιανούς], δηλ. Μαρξιστὲς τοῦ 19ου καὶ 20οῦ αἰ. ἢ Φιλελεύθερους Καπιταλιστὲς τοῦ 19ου αἰ. (χωρὶς τὴν ἄδεια καὶ συγκατάθεση τῶν Χριστιανῶν, φυσικά), ἐκκοσμίκευση ποὺ -ἐννοεῖται- συνιστᾶ παραποίηση καὶ κακὴ ἑρμηνεία τῶν χριστιανικῶν μοτίβων (σὲ σχέση μὲ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Χριστιανοὶ τὰ ἑρμήνευαν πάντοτε), ἀλλὰ αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ τὰ χριστιανικὰ μοτίβα. Καὶ κερατὰς καὶ δαρμένος, ποὺ λένε. Τὸ ὅτι οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τῆς ἐκκοσμίκευσης χρησιμοποίησαν ἔννοιες τῶν ὁποίων τὴ σημασία, τὸ πλαίσιο καὶ τὸ σκοπὸ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν εἶναι -κατὰ τὴν ἀντίληψη περὶ κακῆς εὐθύγραμμης Ἱστορίας- ἀδιάφορο. Τὸ γεγονὸς λ.χ. ὅτι οἰκολογικὲς καθημερινὲς πρακτικὲς ἀλλὰ καὶ προτροπές (μετρημένη καὶ λιτὴ ζωή, προτροπὴ τοῦ Θεοῦ στὸν Ἀδὰμ νὰ φυλάγει -ἀπὸ ποιόν;- τὸν Παράδεισο, κ.ἄ.) ἦταν ἐνσωματωμένες στὴ χριστιανικὴ μεσαιωνικὴ κοινωνία καὶ κοσμοαντίληψη, ἐπίσης δὲν συνεκτιμᾶται ὅταν ἐξετάζεται ἡ σχέση τοῦ χριστιανικοῦ «γραμμικοῦ χρόνου» μὲ τὴν μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος.

Posted in φιλοσοφίες, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

«Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν, τοὺς τρεῖς στέψωμεν»

Ὁ Κωνσταντίνος Δ’ (668-685) στὴν ἀρχὴ τῆς βασιλείας του κι ἀφότου εἶχε ἐξοντώσει ἕναν σφετεριστή, ἔμαθε ὅτι ὁ στρατὸς τοῦ θέματος τοῦ Ἀνατολικοῦ στασίασε, ἔφτασε ὣς τὴ Χρυσούπολη καὶ ἤθελε νὰ ἀναγορευτοῦν συναυτοκράτορες τὰ ἀδέρφια του, Τιβέριος καὶ Ἡράκλειος. «Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν· τοὺς τρεῖς στέψωμεν», ἦταν ἡ δικαιολογία τους. Πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη καὶ τελευταία ἀπόπειρα νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἀπὸ ἐπαναστάτες κατὰ τοῦ νόμιμου βασιλιᾶ ἡ τριαδικότητα τοῦ χριστιανικοῦ Θεοῦ ὡς πρότυπο πολιτικῆς διακυβέρνησης. Κι ἄλλες φορές, ὅπως ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο ἢ τὸν Μέγα Θεοδόσιο, ἡ Αὐτοκρατορία χωρίστηκε σὲ μερίδια τόσα ὅσα οἱ γιοί τους, ἀλλὰ χωρὶς θεολογικὴ δικαιολογία. Βέβαια, τὸν 7ο αἰ. δὲν μποροῦσε νὰ τεθεῖ θέμα χωρισμοῦ μιᾶς ἤδη ἀκρωτηριασμένης Αὐτοκρατορίας (εἶχαν χαθεῖ ἡ Αἴγυπτος καὶ ἡ Διοίκηση Ἀνατολῆς) σὲ τρία μέρη, ὁπότε θὰ κυβερνοῦσε μιᾶς μορφῆς Τριανδρία -μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κάποιος ὅτι ζητοῦσαν οἱ στασιαστές.

Ὅπως καὶ νά ‘χει, ὁ καλὸς Κωνσταντίνος Δ’ ἔκαμε ὅτι δέχεται τὸ αἴτημα τῶν στασιαστῶν τοῦ στρατεύματος. Τοὺς κάλεσε μάλιστα –τοὺς ἡγέτες τῆς ἀνταρσίας– νὰ ἔρθουν στὴν Κωνσταντινούπολη ὥστε νὰ γίνει συμβούλιο μὲ τὴν Σύγκλητο γιὰ τὸν τρόπο πραγματοποίησης τῆς πρότασής τους. Μόλις, βέβαια, οἱ ἡγέτες τῶν στασιαστῶν εἰσῆλθαν στὴν Πόλη, συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο, καὶ ἀνασκολοπίστηκαν. Γιὰ νὰ λήξει τὸ ζήτημα, ὁ Κωνσταντίνος πρόσταξε νὰ κοποῦν οἱ μύτες τῶν ἀδελφῶν του, διότι «ἐταράχθη». Δὲν μᾶς λέει ὁ Θεοφάνης τὸ ρόλο τῶν ἀδελφῶν του. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι προηγουμένως ὁ Θεοφάνης ἀναφέρει πὼς ὁ Κωνσταντίνος βασίλευε μαζὶ μὲ τὰ ἀδέρφια του χωρὶς αὐτὰ νὰ ἔχουν στεφθεῖ, πράγμα ἐξίσου περίεργο. Ὁ Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, γιὰ παράδειγμα, εἶχε νόμιμο συμβασιλιὰ τὸν ἀδελφό του.

Πάντως, ἕνα περίεργο δημοκρατικό-θεοκρατικὸ ἐγχείρημα στὴ Ρωμανία μας ἀπέτυχε.

Θεοφάνης Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν

Τὰ ὡραῖα μεσαιωνικὰ ἑλληνικὰ τοῦ Θεοφάνη -ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα, φυσικά.

 

σάρωση2632

Ὁ Κωνσταντίνος Δ’ δίνει στὸν ἐπίσκοπο Ραβέννας κύλινδρο μὲ τὰ προνόμια. Δεξιά του τὰ ἀδέρφια του. Τέρμα δεξιά τοῦ Κωνσταντίνου (ἀριστερά, ὅπως βλέπουμε τὴν εἰκόνα), ὁ γιός του, Ἰουστινιανὸς Β’ (κρατᾶ ὁμοίωμα ἐκκλησίας), παιδὶ ἀκόμα, ποὺ κάποτε ἔπαθε αὐτὸ ποὺ ἔκανε στοὺς θείους του ὁ πατέρας του.

Posted in Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, ιστορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ὁ Μάξιμος Ὁμολογητὴς στὸ Ριάντ

 

Μάξιμος Ὁμολογητής

Lecture on the occasion of the 2017 Spring Workshop of the European Research Group on Maximus the Confessor

Philippe Vallat (Universität Wien)
THE THEOLOGICAL AND LOGICAL DIFFICULTIES WITH MAXIMUS THE CONFESSOR’S CONTRADISTINCTION BETWEEN NATURAL AND GNOMIC WILL

Wednesday, 22 March 2017, 18:30

Venue
Hörsaal (Auditorium),
Department of Byzantine and Modern Greek Studies,
Postgasse 7/1/3rd floor, 1010 Vienna

With a response by Sebastian Mateiescu (University of Bucharest)

This event is organised with financial support from the project Reassessing Ninth Century Philosophy. A Synchronic Approach to the Logical Traditions (9 SALT), funded by the European Union’s Horizon 2020 research and innovation programme (CoG. No. 648298): https://erc-9salt.univie.ac.at/

Τώρα, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἐξισλαμίζεται εἰρηνικά -μόνο μὲ τὸν βίαιο ἐξισλαμισμό της θὰ διαφωνοῦσε κάποιος, βεβαίως βεβαίως (ἔτσι λέει τὸ παραμύθι)- χτίζοντας ἰσλαμικὸ τέμενος (θὰ εἶναι τῶν σουνιτῶν; ἢ τῶν σιιτῶν;) καὶ εἰσάγοντας τὴ διδασκαλία τοῦ Ἰσλὰμ στὴ Θεολογικὴ τοῦ ΑΠΘ ὥστε νὰ διδάσκεται αὐτὴ ἡ συγκεφαλαίωση χριστιανικῶν αἱρέσεων (Ἁρειανισμός-Ἄρνηση τοῦ «Θεοῦ Χριστοῦ», Μονοφυσιτισμός-ὑποβάθμιση τοῦ Ἀνθρώπου, Δοκητισμός-Ἄρνηση τῆς Σταύρωσης / Ἀνάστασης, ἔμμεσα Νικολαϊτισμὸς-τὰ Οὐρὶ τοῦ ἰσλαμικοῦ Παραδείσου) ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέρχεται τὸ Ἰσλάμ (μαζὶ μὲ κατάλοιπα εἰδωλολατρικῶν ἀραβικῶν λατρειῶν –Καάμπα / λιθολατρεία, θυσίες ζώων- καὶ κακοχωνεμένο Ἰουδαϊσμό), στὴ Βιέννη συζητοῦν γιὰ τὸ γνωμικὸ καὶ τὸ φυσικὸ θέλημα στὸν ἅγιο Μάξιμο Ὁμολογητή.

Γελᾶμε ὅλοι, βέβαια, σὰν ὡς μωροί, γιατὶ Τί εἶναι αὐτὸ τὸ γνωμικὸ θέλημα; Τρώγεται; ρωτᾶνε ὅλοι οἱ αὐριανοὶ σουνετεμένοι Ἕλληνες. Τί εἰρωνεία, ἐμεῖς θὰ τὴ φτιάξουμε ἐκείνη τὴν κοινωνία.

Ὁ τίτλος τῆς ἀνάρτησης πρὸς ἐκνευρισμὸ τῶν ὁπαδῶν τῆς ἀνεκτικότητας. Γιὰ ὅσους δὲν εἴμαστε ἀνεκτικοί, μόνο δημοκρατικὴ ἀμοιβαιότητα ὑφίσταται μεταξὺ Ἰσλὰμ καὶ Δύσης, ὄχι ἀνοχή: Γιὰ νὰ ὑπάρχουν τζαμιὰ καὶ Μουσουλμάνοι στὴ Δύση πρέπει πρῶτα νὰ ὑπάρχουν ἐκκλησίες, Χριστιανοὶ καὶ δυνατότητα δημόσιας λατρείας καὶ ἐκχριστιανισμοῦ στὴ Μέκκα.

Posted in Δύση, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἐπίκουρος. Ἡδονὲς κι ἐπιθυμίες.

Ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, καὶ κείμενα τοῦ Ἐπίκουρου, ἀντίστοιχα.

Ἰωάννης Δαμασκηνός (7ος-8ος αἰ.) -Μετάφραση Νίκου Ματσούκα.

σάρωση2631

Ἐπίκουρος (1.000 χρόνια πιὸ πρίν):

σάρωση2630

Ὑπάρχει μιὰ ὁμοιότητα στὸν τρόπο ποὺ οἱ Ἕλληνες (ἢ κάποιοι ἀπὸ αὐτούς), χριστιανοὶ καὶ προχριστιανοί, ἀντιλαμβάνονταν τὶς ἡδονὲς καὶ τὶς ἐπιθυμίες. Ὄχι ταυτότητα, φυσικά. Ἀλλὰ ὁμοιότητα.

Ἡ ὁμοιότητα αὐτὴ ἐπιβεβαιώνεται στὴν ἀρνητική της ἐκδοχὴ ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἄλλοι Ἕλληνες (μ.Χ.) ἀντιμετώπισαν Χριστιανοὺς καὶ Ἐπικούρειους ὡς κοινό τους ἐχθρό:

Νὰ μὴ ξεχνᾶμε τὸν Ἰουλιανό, ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ κάψει τὰ χριστιανικὰ καὶ τὰ ἐπικούρεια βιβλία:

Γράφει γιὰ τὰ βιβλία τοῦ Ἐπίκουρου:

«Ἂς μὴ φτάνει στὴν ἀκοὴ ἐπικούρειος λόγος. Τώρα, ἀλήθεια, οἱ θεοὶ κάνοντας καλὰ κατέστρεψαν τὰ ἔργα τους, ἔτσι ὥστε τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ βιβλία τους χάθηκαν».

(ἐπιστολή του πρὸς τὸν παγανιστὴ ἱερέα Θεόδωρο). Ἐνῶ γιὰ τὰ βιβλία τῶν Χριστιανῶν γράφει ἀκριβῶς τὸ ἴδιο:

«Φρόντισε νὰ βρεθοῦν τὰ βιβλία τοῦ Γεώργιου [δολοφονηθέντος ἀπὸ Ἐθνικοὺς ἀρειανιστῆ ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας ἐπὶ βασιλείας Ἰουλιανοῦ]. Ἀπὸ τὰ βιβλία του πολλὰ ἦταν φιλοσοφικά, πολλὰ ρητορικὰ καὶ πολλὰ σχετικὰ μὲ τὴ θεωρία τῶν ἀσεβῶν Γαλιλαίων. Τὰ τελευταῖα θὰ ἤθελα νὰ τὰ ἐξαφανίσω τελείως [ἃ βουλοίμην μὲν ἠφανίσθαι πάντῃ] ἀλλὰ φοβᾶμαι μήπως ἐξαφανιστοῦν μαζί τους καὶ ἄλλα χρησιμότερα»

(Ἐπιστολή του πρὸς τὸν praefectus Aegypti Ἐκδίκιο)

Ἡ ὁμοιότητα στὴν ἀντιμετώπιση Χριστιανῶν καὶ Ἐπικουρείων ἀπὸ τοὺς λάτρεις τῶν θεῶν φαίνεται κι ἀπὸ τὸ σύγγραμμα τοῦ Λουκιανοῦ Ἀλέξανδρος ἢ ψευδομάντης:

«Κατὰ τὴν πρώτη μέρα ἔγινε προκήρυξη, ὅπως στὴν Ἀθήνα, ποὺ ἔλεγε: Πᾶς Χριστιανὸς ἢ Ἐπικούρειος, ποὺ ἔρχεται νὰ κατασκοπεύσει τὰ ἱερὰ ὅργια, νὰ φύγει, ὅσοι ὅμως πιστεύουν στὸ θεὸ ἂς μείνουν κι ἂς τελέσουν τὶς γιορτὲς εὐτυχισμένοι. Ἔπειτα, ἔδιωχναν τοὺς βέβηλους, καὶ ὁ Ἀλέξανδρος πῆρε τὴν πρωτοβουλία καὶ φώναξε: «Ἔξω οἱ Χριστιανοί», ἐνῶ ὅλο τὸ πλῆθος τοῦ ἀνταπαντοῦσε: «Ἔξω οἱ Ἐπικούρειοι»»

Ὑπάρχουν σύγχρονοι αὐτοαποκαλούμενοι Ἐπικούρειοι, ἄθεοι ἢ λάτρεις τῶν «θεῶν», οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀντιχριστιανοί. Ἔτσι, ἡ ἀντιπαράθεση τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας (Ἐθνικοὶ κατὰ Χριστιανῶν καὶ Ἐπικουρείων) διαστρεβλώνεται ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ψευτοεπικούρειους σὲ  «Ἐθνικοὶ καὶ Ἐπικούρειοι κατὰ Χριστιανῶν».

Ὅμως, ὑπάρχει καὶ ρητὴ θετικὴ ἀναφορὰ τῶν Χριστιανῶν τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας στὸν Ἐπίκουρο:

Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος περὶ Ἀρετῆς (Patrologia Graeca, 37):

«Ὁ Ἐπίκουρος ἀγωνιζόταν ἡ ἡδονὴ νὰ εἶναι ἔπαθλο τῶν δικῶν μου ἀγώνων, στὴν ὁποία καταλήγουν ὅλα τὰ καλὰ τῶν ἀνθρώπων»

(στ. 787)

«Κόσμια καὶ φρόνιμα ζοῦσε βοηθώντας μὲ τὴ ζωή του τὴ διδαχή του»

(στ. 791)

Υ.Γ. Βέβαια, σκοπὸς ἀρχικὸς δὲν ἦταν νὰ ἀποδειχθεῖ κάποια συνέχεια (ἑλληνική) οὔτε ἡ διαστρέβλωση τῶν συζητήσεων κι ἀντιπαραθέσεων τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας. Αὐτὰ εἶναι αὐταπόδεικτα, κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν αὐτονόητα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ὅποιος μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ ἐπὶ ὅσων λένε οἱ Δαμασκηνὸς καὶ Ἐπίκουρος, κάτι θὰ ἔχει κερδίσει. Τουλάχιστον, θὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν κλοιὸ τῆς ἀριστερῆς καὶ ἀπελευθερωτικῆς-ἀντιεξουσιαστικῆς σκέψης δύο αἰώνων, ἀφοῦ θὰ καταλάβει ὅτι ὁ κόσμος δὲν ξεκίνησε στὰ 1850 ἢ στὰ 1750 κι ὅτι οἱ προνεωτερικοὶ δὲν κατώτεροι τῶν νεότερων.

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Cockroach Supremacy // Δίκαιο τοῦ Αἵματος

Ὅταν τὸ αὐτονόητο γίνεται μονοπώλιο τῶν ἀκραίων (διὰ τῆς ἀμφισβήτησής του ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀκραίους, ποὺ κατέχουν χρῆμα, ΜΜΕ καὶ ἐξουσία), τότε τὰ πράγματα δὲν θὰ πᾶνε καλά.

Ἔτσι, οἱ  New York Times ἐπικρίνουν κάποιον Steve King, γερουσιαστὴ τῶν ΗΠΑ, ὡς ρατσιστή, ἐπειδὴ -δῆθεν- ἔγραψε τὸ ἑξῆς συγκλονιστικό:

Civilization Can’t Be Restored With ‘Somebody Else’s Babies’

Καὶ συμπληρώνει ἡ ἐφημερίδα:

Steve King NY Times

Καὶ ἡ κριτικὴ στὶς ἀπόψεις αὐτὲς ἦταν ἡ ἑξῆς, κατὰ τοὺς New York Times:

Critics said that Mr. King echoed the principles of white nationalism, the belief that national identity is linked to the white race and its superiority to other races.

Δὲν ἔχω καταλάβει ἀκριβῶς τί σχέση ἔχει ἡ λευκότητα τοῦ δέρματος μὲ τὴ θρησκεία -καὶ ἀπὸ ποῦ τὰ λεγόμενα τοῦ Γερουσιαστῆ κάνουν τέτοιον συσχετισμό. Ἕνας προσήλυτος λευκὸς Μουσουλμάνος ποὺ γίνεται ἐθελοντὴς τοῦ ISIS ἢ ἁπλῶς ἐπιθυμεῖ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Σαρία στὴ Δύση δὲν εἶναι καθόλου λιγότερο ἐπικίνδυνος ἀπὸ τοὺς γενημένους Μουσουλμάνους, ποὺ τώρα ἐγκαθίστανται στὴ Δύση καὶ πιστεύουν τὰ ἴδια ἀκριβῶς πράγματα. Ποτὲ δὲν μοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ νοῦ ἡ ἰδέα ὅτι ἡ εἰρηνικὴ ἐξάπλωση στὴ Δύση κι ἐν τέλει ἡ εἰρηνικὴ ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλὰμ εἶναι καλὸ ἢ οὐδέτερο πράγμα κι ὅτι μόνο ἡ βίαιη ἐξάπλωση εἶναι κακή -ὅπως δὲν μοῦ πέρασε κατὰ νοῦ ὅτι εἶναι καλὸ ἢ οὐδέτερο πράγμα ἡ εἰρηνικὴ ἐπικράτηση τῶν διακηρυγμένων (φιλο)ναζιστικῶν κομμάτων σὲ μιὰ μεαπολεμικὴ δυτικὴ δημοκρατία. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ ὅτι εἶναι λίγοι οἱ λευκοὶ Δυτικοὶ Μουσουλμάνοι σχετικὰ πρὸς τοὺς Ἄραβες καὶ Ἀσιάτες Μουσουλμάνους «πρόσφυγες». Τίποτε ἄλλο. Ἕνας ἐξισλαμισμένος ροδομάγουλος Δυτικὸς ποὺ πιστεύει ὅ,τι οἱ Μεσανατολίτες δὲν εἶναι πλέον «ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς», ἄσχετα μὲ τὸ ἂν γεννήθηκε ἐδῶ ἢ εἶναι κατάλευκος. Εἶναι ἕνα ἄλλο εἶδος ἀνθρώπου, Homo Sapiens Sapiens Islamicus (σύμφωνα μὲ ἐκείνους ποὺ διακηρύσσουν ὅτι «ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ πολιτισμός του»), αὐτὸ ποὺ πιστεύει στὸ μαστίγωμα καὶ τὴ θανάτωση ὅσων πίνουν μπύρα, κυκλοφοροῦν ἀκάλυπτες ἢ τρῶνε χοιρινό.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι βιοψυχικὸ ὄν. Δὲν ὑφίσταται μαθηματικὴ συνάρτηση μεταξὺ βιολογίας καὶ ψυχῆς, ἀλλὰ ὑπάρχει μιὰ σχέση. Ὅποιος ἀρνεῖται τὴ σχέση αὐτὴ καλὸ εἶναι νὰ ψάξει καὶ νὰ μᾶς μιλήσει γιὰ τὴν Πλατωνικὴ Ἰδέα τοῦ Ἀγαθοῦ καθὼς καὶ τὴν πλατωνικὴ ἄποψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι τὸ σῶμα του ἀλλὰ μόνο ἡ ψυχή του. Ὅπως τὰ παιδιὰ μὲ θετοὺς γονεῖς εἶναι ἡ ἐξαίρεση ἐνῶ τὰ παιδιὰ μὲ βιολογικοὺς γονεῖς ὁ κανόνας, ἔτσι καὶ τὰ ἔθνη. Ὑπάρχουν λιγοστὲς ἐξαιρέσεις μὴ γενημένων …… (Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀλβανῶν, Τούρκων κ.ο.κ.) ἐνῶ ἡ πλειονότητα προέρχεται ἀπὸ Ἕλληνες, Ἀρμένιους, Ἀλβανούς, Τούρκους κ.ο.κ. Ὁποιαδήποτε διατάραξη αὐτῆς τῆς (ἀσαφοῦς ἀλλὰ δεδομένης) ἀναλογίας εἶναι κακή, μόνο χάος καὶ συρράξεις προκαλεῖ.

Τὸ «Δίκαιο τοῦ αἵματος» δὲν σχετίζεται μὲ τὴν διατήρηση ἑνὸς καθαροῦ DNA -ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καθαρὸ DNA- ἀλλὰ μὲ τὴν διατήρηση τοῦ DNA ὅπως αὐτὸ εἶναι τώρα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν πιθανότητα κατὰ τὸ παρελθὸν νὰ ἔλαβε χώρα γενετικὴ ἀνάμιξη μὲ πολλὲς «φυλές». Αὐτό, τὸ τωρινὸ βιοψυχικὸ ὑλικὸ θέλουμε νὰ συντηρηθεῖ στὸν τόπο του ὡς μοναδικὸ καὶ κυρίαρχο, ὅχι τὴν γονιδιακὴ σύνθεση τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ Βουλγαροκτόνου, μὲ τὴν ὁποία ἔχουμε μιὰ-κάποια ἄγνωστη σχέση τὴν ὁποία δὲν ψάξαμε, οὔτε ἔχει νόημα. Καὶ γιατί τὸ τωρινὸ βιοψυχικὸ ὑλικό; Γιατὶ ἔτσι μᾶς γουστάρει. Λογαριασμὸ θὰ δώσουμε; Καθένας ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ συνεχίσει μέσῳ τῆς κοινότητάς του νὰ εἶναι ἀπαράλλαχτος. Νὰ βλέπει στὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ του περίπου τὰ μάτια τῆς συζύγου ἢ τοῦ συζύγου του. Νὰ βλέπει τὸ παιδί του νὰ ἔχει τὶς ἴδιες ἀσυναίσθητες συνήθειες καὶ προτιμήσεις. Νὰ ἔχει ὅμοιον ἐκεῖνον τὸν μυστηριώδη πυρήνα τῆς προσωπικότητας. Κι ὄχι νὰ βλέπει τὸ παιδὶ τοῦ Σιίτη ποὺ αὐτομαστιγώνεται ἢ τοῦ Σουνίτη ποὺ θεωρεῖ φυσιολογικὸ κι ὡραῖο τὸν πολιτισμὸ καὶ τὰ κοινωνικὰ ἤθη τῆς Ἀνατολῆς.

Δὲν πρόκειται γιὰ ἐκδήλωση «λευκῆς ἀνωτερότητας» (ἢ κίτρινης ἢ ὁποιασδήποτε) ἀλλὰ γιὰ τὴν αὐτονόητη θέληση ἑνὸς λαοῦ νὰ συνεχίσει νὰ εἶναι ὁ ἴδιος. Καλός, κακός, στραβὸς ἢ ἀνάποδος. Ἄλλωστε, ὅλοι πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀνώτεροι. Λευκοί, Μαῦροι, Κίτρινοι· ἄνθρωποι, ζῶα, φυτά, ἴσως καὶ ἀνόργανα. Ἀκόμα καὶ μιὰ κατσαρίδα πιστεύει ὅτι ἔχει ἀνώτερα δικαιώματα ἀπὸ ἐσᾶς στὴν κουζίνα σας καὶ στὰ φαγητὰ ποὺ ξεχάσατε στὸ τραπέζι τὸ βράδι, γιατὶ -θεωρεῖ ὅτι- εἶναι ἀνώτερο ὄν. Cockroach Supremacy, λέγεται. Αὐτὴ ἡ μεγαλομανία ἀνωτερότητας δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ δικαίωμα νὰ συνεχίσεις νὰ εἶσαι ὅ,τι ἤσουν. Σὲ ἀτομικὸ ἢ κοινωνικὸ ἐπίπεδο. Λέγεται δικαίωμα στὴν ἀναπαραγωγή, καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ εἶναι ἄγνωστη λέξη στοὺς διανοητικὰ στείρους, φυγότεκνους καὶ ἄτεκνους Ἀριστεροφιλελεύθερους.

Προσοχή, ἄλλωστε: ὁ Γερουσιαστὴς αὐτὸς ἔγραψε «our civilization» κι ὄχι «civilization». Δὲν ἔθεσε ζήτημα π.χ. ὅτι «πολιτισμένοι» εἶναι μόνο οἱ Δυτικοί.

Βέβαια, ἡ καλὴ ἐφημερίδα λέει ὅτι ἀφοῦ χειροκροτοῦν τέτοιες ἀπόψεις -σὰν τοῦ γερουσιαστῆ- οἱ ἀκροδεξιοί, αὐτὲς εἶναι κακές. Καιρὸς νὰ μάθετε κι ἄλλα «αὐτονόητα»:

-Ὁ Χίτλερ ἦταν φιλομουσουλμάνος καὶ ἀντιχριστιανός, ἦταν χορτοφάγος καὶ τοῦ ἄρεσαν τὰ ἀμάξια (τὸ «κατσαριδάκι»). //  Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι στὴ μόδα.

-Οἱ Ναζὶ ἦταν Οἰκολόγοι-Φυσιολάτρες, καὶ ὀλίγον παγανιστὲς-μυστικιστές. //  Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις εἶναι τῆς μόδας

-Οἱ Ναζὶ πρῶτοι στὴ Δύση προώθησαν τὶς ἐκτρώσεις στὸ ὄνομα τῆς γυναικείας ὑγείας. // Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ πρακτικὲς εἶναι σήμερα τῆς μόδας.

-Οἱ Ναζὶ ἦταν ὑπὲρ μιᾶς ἑνωμένης Εὐρώπης. // Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ ἰδεώδη κυριαρχοῦν πολιτικά.

-Οἱ Ναζὶ πρῶτοι ἐφάρμοσαν τὴν πρακτικὴ σὲ ἕναν πόλεμο οἱ ἄμαχοι νεκροὶ καὶ ἀπώλειες νὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες. // Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὸ γίνεται ἐδῶ καὶ ἑβδομήντα χρόνια σὲ ὅλους τοὺς πολέμους μετὰ τὸ 1945.

Καλῶς ἤρθατε στὸν κόσμο τῶν ἐφαρμοσμένων ἰδανικῶν τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, ἂν δὲν τὸ ἔχετε καταλάβει.

Ἄρα, συμπεραίνει ὁ ἀντιφασίστας, ἀφοῦ ὁ Χίτλερ ἦταν κατὰ τῆς θεωρίας τῆς Ἐπίπεδης Γῆς, τότε πρέπει ἐγὼ νὰ τὴν ὑπερασπιστῶ .

Αὐτὸ ἀκριβῶς κάνει ἡ νοοτροπία τοῦ ἄρθρου. Ποὺ εἶναι νοοτροπία καὶ πολλῶν στὴν Ἑλλάδα.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ισλάμ, ανθρωπισμός | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Baroque Dance – Turkish Dance

Καὶ λίγο τούρκικο Μπαρόκ. Ἐξωτικό:

Posted in Δυτικοί, Δύση, Τούρκοι, μουσική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐρντογάν 1, 2

17270530_1766699843657836_409297030_n

Δὲν τό ‘ξερα ὅτι ὁ καυγὰς εἶναι τουρκικὴ λέξη. Ὅπως τὰ ρουσφέτι, χαφιές, χαράτσι κ.λπ., θὰ μοῦ πεῖτε.

1

Μ’ ἀρέσει πολὺ αὐτὸ τὸ μπλέξιμο τῶν Ὁλλανδῶν μὲ τοὺς Τούρκους. Οἱ Ὁλλανδοὶ ἐπὶ δεκαετίες ἦταν φιλότουρκοι καί, συνεπῶς, ἀπὸ τοὺς πιὸ συνειδητὰ ἀνθέλληνες, καὶ τώρα πρέπει νὰ ἑτοιμαστοῦν νὰ πάθουν αὐτὸ ποὺ -κατὰ τοὺς Τούρκους- τοὺς ἀξίζει νὰ πάθουν (ἄγνωστο τί, ἀκόμα. Θὰ τὸ σκεφτοῦν οἱ Τοῦρκοι παρέα μὲ τὶς ἰσλαμικὲς κοινότητες τῆς Δύσης). (Υ.Γ. Δυστυχῶς, εἶμαι ἀναγκασμένος νὰ πῶ ὅτι ἤξερα καὶ φιλέλληνες Ὀλλανδούς -δυστυχῶς, γιατὶ ἔχει καταντήσει κλισέ, ἀλλὰ ὄντως αὐτοὶ ἦταν φιλέλληνες μὲ ἐξοχικὰ στὴν Ἑλλάδα!  Ἕτερον ἑκάτερον, ὡστόσο).

Αὐτὰ τὰ ροδομάγουλα ψύχραιμα εὐρωπαϊκὰ ἔθνη, ποὺ πέρναγαν ζωὴ καὶ κότα 500 χρόνια (ἢ 800 μετρώντας ἀπὸ τὸ 1204) καὶ δὲν εἶχαν πρόβλημα μὲ τὸν Μεγάλο Τοῦρκο, χοροπήδαγαν σὰν κατσίκια τοῦ μπαρὸκ καὶ τῆς Ἀναγέννησης, ροκοκό, τραλαλά, ἔσπαγαν ὡς Προτεστάντες ἢ Διαφωτιστὲς ἢ χριστιανοφάγοι τὶς εἰκόνες τους, ἔπαιρναν πόζα σκεπτόμενου Φιλοσόφου καὶ Καλλιτέχνη ἢ Ἐπαναστάτη χωρὶς κανένα κόστος, κι ἐσχάτως -μεταπολεμικά- ἐκστασιάζονταν μὲ τὸν ἐρωτικὸ ἐξωτισμὸ τῆς «λάγνας Ἀνατολῆς», ἐνῶ κατὰ τὴν ἴδια περίοδο ἐδῶ ἐμᾶς μᾶς ἔσφαζαν, μᾶς ἅρπαζαν τὰ παιδιά, γιὰ τὸ ὁμοφυλοφιλικὸ χαρέμι τοῦ Σουλτάνου / πασᾶ ἢ για Γενίτσαρους, καὶ μᾶς πατάγαν τὸ λαιμὸ οἱ καλοὶ ἄνθρωποι τοῦ Ἰσλάμ.

Κι ἀπὸ πάνω -γιὰ παρηγοριά- εἴχαμε τότε καὶ τὸν κάθε φρεσκοπλυμένο χρηματολάτρη Ὁλλανδὸ καὶ Προτεστάντη ἢ γάλλο-γερμανὸ Φιλόζοφο (ποὺ ἔλεγε κι ὁ Ἀθανάσιος Πάριος…) περιηγητὴ νὰ μᾶς ὑποδεικνύει ὡς αἰτία τῶν συμφορῶν μας… τοὺς Ὀρθόδοξους καλογέρους (! ἀληθινὸ περιστατικὸ τοῦ 18ου αἰ., καταγεγραμμένο). Καί, ἔτσι, ἀμφισβητώντας ὁ Δυτικὸς τὴν πολιτισμική μας ταυτότητα (ἐνῶ ὁ Τοῦρκος τὴν πολιτική), νὰ μᾶς πατᾶ ἄλλο τόσο, γιὰ νὰ μποῦμε ἀκόμη πιὸ πολὺ μέσα -ξέρετε σὲ τί.

Πόσο δίκαιο εἶχε ἕνας ἱεράρχης τῆς Τουρκοκρατίας ποὺ ἔλεγε σὲ Δυτικοὺς ὅτι δὲν θὰ εἶχε μείνει οὔτε ἕνας χριστιανὸς στὴ Δύση ἂν τὴν εἶχε κατακτήσει μόνο γιὰ δέκα χρόνια ὁ Τοῦρκος. Τώρα, λοιπόν, ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πέσει στοὺς Δυτικοὺς ἡ «τιμωρία» τοῦ Θεοῦ μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο κανάκευαν -καὶ εἰς βάρος μας- ἐπὶ τόσους αἰῶνες. Μεταφυσικὴ ἐξήγηση, καὶ παρατραβηγμένο, ναί, ἀλλὰ γιατί νὰ μὴν παραστήσουμε τὸν τρελὸ τώρα; Θὰ ἀμβλυνθεῖ μήπως ἡ πολιτική μας κριτικὴ ἱκανότητα, ὡς ἔθνους;; (Ἡ ποιά;;). Ἔτσι κι ἀλλιῶς -χωρὶς καμμιὰ «μεταφυσική»- μὲ τόσο Ἰσλὰμ στὴν Δ. Εὐρώπη αὐτὴ εἶναι ἤδη χειροπόδαρα δεμένη καὶ ἕτοιμη γιὰ τὸ Μοιραῖο. Ἐμεῖς, ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἄσ’ τα νὰ πᾶνε.

2

Μ’ ἀρέσει πολὺ ποὺ ὁ Μ. Ἰγνατίου, ποὺ πέρσυ ἀγωνίστηκε πολὺ νὰ πείσει πόσο κακὸς εἶναι ὁ Τρὰμπ καὶ πόσο καλοὶ φιλέλληνες οἱ Δημοκρατικοὶ τῆς Κλίντον οἱ ὁποῖοι μᾶς γέμισαν μὲ hotspot, τώρα μᾶς λέει ὅτι τὰ βρῆκαν σὲ ὅλα Ρῶσοι καὶ Τοῦρκοι. Χαρὰ μεγάλη στοὺς ρωσοφοβικούς: Ἀναρχικούς (ἀπὸ Κροστάνδη καὶ Ἱσπανία μεριά), εὐρωκομμουνιστές (πάλαι ποτέ), Σλαβόφοβους ἀκροδεξιοὺς μετὰ τὸν Ἐμφύλιο, ἀνιδιοτελεῖς πράκτορες / θαυμαστὲς τῶν Ἀγγλων (Κυβέρνα Βρετανία), Γάλλων (Μάης ’68 – Διαφωτισμός) καὶ Γερμανῶν / Μένουμε Εὐρώπη (Ὀρθὸς Λόγος). Γιατὶ οἱ προβλέψεις ὅλων αὐτῶν, ὡς αὐτοεκπληρούμενες προφητεῖες, ἐκπληρώθηκαν τελικά: «Καταστρέφουμε ἐκ τῶν προτέρων τὴν προοπτικὴ ἑλληνορωσικῶν σχέσεων καὶ σοβαρῆς πολιτικῆς συνεργασίας οὕτως ὥστε, ὅταν κατόπιν οἱ Ρῶσοι ἀναζητήσουν ἀλλοῦ συμμάχους, νὰ κατηγορήσουμε τοὺς Ρώσους καὶ ὄχι ἐμᾶς ποὺ ἐξ ὑπαρχῆς ὑποστηρίξαμε τὴν καταστροφὴ τῆς προοπτικῆς καλῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων». Ὅπερ Ἔδει Δεῖξαι. Νά ἡ στρατηγικὴ τῶν ρωσοφοβικῶν.

Φυσικά, καὶ θὰ τὰ ἔβρισκαν οἱ Ρῶσοι μὲ τοὺς Τούρκους: Ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες καθοδηγοῦνται πολιτικὰ-ἰδεολογικὰ ἀπὸ τοὺς ρωσοφοβικούς, καὶ γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο (γιὰ κανέναν ἄλλον) μία, δύο, τρεῖς φορὲς οἱ Ἕλληνες δὲν προχώρησαν σὲ κάποια πιὸ σοβαρὴ συνεργασία μὲ τὴ Ρωσία (χωρὶς ἀπαραίτητα νὰ τὰ σπάσουμε μὲ τὴ Δύση). Ἐντάξει: Μᾶς ἀρκεῖ προφανῶς ποὺ δὲν εἴμαστε πουτινικοὶ φασίστες καὶ διεφθαρμένοι πρώην σοβιετικοὶ μαφιόζοι-ὀλιγάρχες (ἔχουμε τοὺς δικούς μας, δημοκράτες ἑλλαδίτες ὀλιγάρχες, ἄλλωστε). Δημοκράτες ἄνθρωποι εἴμαστε, καὶ γι’ αὐτὸ διακριτικὰ ἀφήσαμε στοὺς ἀκροδεξιοὺς / φασίστες τὴν πολιτικὴ διαχείριση τῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων.

Μποροῦμε νὰ ὀνειρευόμαστε ὅσο γουστάρουμε μιὰ Ἑλλάδα ἰσότιμο-ὀργανικὸ μέλος τῆς Δύσης ἢ μιὰ Ἀδέσμευτη Ἑλλάδα. Θὰ πετύχει τόσο πολὺ ὅσο (ἀ)πέτυχε ὁ Ἀντρέας μὲ τὸν Τρίτο Δρόμο / τοὺς Ἀδέσμευτους, καὶ ὅσο τὰ ἀντιστοιχα ὁράματα τοῦ Ζαχαριάδη τὸ 1945 (πρὸ Ἐμφυλίου) περὶ οὐδέτερης Ἑλλάδας. Ἐγὼ  ξέρω ὅτι τοὺς ἀδύναμους Οὐδέτερους (ἀπὸ Πελοποννησιακὸ Πόλεμο ἕως Ἑλληνοϊταλικό) τοὺς τσακίζουν οἱ ἑκάστοτε Ἀντίπαλοι ἀκριβῶς διότι τοὺς θεωροῦν δυνητικὰ φίλους τοῦ ἐχθροῦ τους. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοίρα τῶν ἀδύναμων Οὐδέτερων, πάντοτε. Εἰδικά, ὅταν ὁ ἐπίδοξος Οὐδέτερος βρίσκεται σὲ περιοχὴ γεωπολιτικὰ σημαντική. Ἀλλὰ μὲ τὰ διδάγματα 25 αἰώνων Ἱστορίας θὰ ἀσχολούμαστε τώρα;;

Ἡ ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν ρωσοφοβικῶν-σλαβοφάγων ἄρνηση τῆς Ἑλλάδας νὰ συνεργαστεῖ μὲ τὴν Ρωσία (χωρίς, ἐπαναλαμβάνω, νὰ χαλάσει τὶς σχέσεις της μὲ τὴ Δύση, διότι γνωρίζουμε ἄριστα ὣς ποῦ φτάνει τὸ σεντόνι τῆς ρωσικῆς δύναμης), ἡ ὁποία ἔχει ὡς συνέπεια τὴ ρωσοτουρκικὴ συνεργασία εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνη ἐξέλιξη: Ὅποτε συνεργάστηκαν Ρῶσοι καὶ Τοῦρκοι, ἡ Ἑλλάδα ὑπέστη μεγάλη ζημιά, ὅπως τὸ 1922. Ὅσο κι ἂν πάντοτε οἱ καλὲς ρωσοτουρκικὲς σχέσεις ἦταν βραχύβιες, δὲν ἔχει σημασία γιατὶ ἔκαναν τὴ ζημιά τους. Νὰ ὑπενθυμίσω τὸ λάθος τοῦ Βενιζέλου, ποὺ ἔστειλε ἑλληνικὸ στρατὸ κατὰ τῶν Σοβιετικῶν στὴν Οὐκρανία τὸ 1919, πράγμα ποὺ ἀποκρυστάλλωσε τὶς πιθανὲς φιλοτουρκικὲς ἀντιλήψεις τῆς σοβιετικῆς ἡγεσίας.

Ὅσο πιὸ γρήγορα οἱ προειλημμένες ἀποφάσεις ΗΠΑ-Ρωσίας γιὰ δημιουργία κουρδικοῦ κράτους στὴ Συρία ἐκνευρίσουν καὶ τσακίσουν τοὺς Τούρκους, τόσο τὸ καλύτερο. Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο παρήγορο στὴν ἐξέλιξη αὐτήν, ὅτι κινδυνεύει ἡ Τουρκία νὰ πολτοποιηθεῖ πολιτικὰ στὰ πλαίσια μιᾶς σύμπραξής της μὲ τὶς δυὸ Δυνάμεις οἱ ὁποῖες ἔχουν στόχους ζωτικὰ ἐπικίνδυνους γιὰ τὴν Τουρκία.

Ἀντὶ νὰ καταγγέλουμε λοιπόν, τοὺς Ρώσους, (καὶ ἀντὶ νὰ τοὺς λατρεύουμε ἢ νὰ τοὺς παρακαλᾶμε, φυσικά), καλὸ θὰ ἦταν κάποτε νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ κάποιες ἀναπόδεικτες ὑποθέσεις, ἐξηγήσεις καὶ προσδοκίες μας. Αὐτὲς εἶναι πολιτικὰ χειρότερες ἀπὸ τὴν προσμονὴ ὄτι ὁ Πούτιν θὰ μᾶς παραδώσει τὴν Ἁγία Σοφία.

Υ.Γ. Μιὰ πραγματικὰ ἀντιτουρκικὴ στάση θὰ σήμαινε καταρχὰς τὴν βίαιη ἀπαγόρευση εἰσόδου τῶν «προσφύγων» ποὺ στέλνει ἡ Τουρκία στὸ Αἰγαῖο. Κατὰ δεύτερον, τόνωση -ὅσο μποροῦμε, Ἑλλάδα καὶ Ἑλληνοαμερικανοί- ὅλων τῶν ἀντισλαμικῶν καὶ ἀντιτουρκικῶν ἐνστίκτων τοῦ «φασίστα Τράμπ». Ἀλλιῶς, ἄλλα λόγια ν’ ἀγαπιώμαστε. Φλομώσαμε ἀπὸ  Τουρκοφάγους, overdose πάθαμε.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δυτικοί, Δύση, Δεξιά, Ελλάδα, Ρωσία, Τούρκοι | Tagged , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Ἡ ἐλεημοσύνη τῶν πορνῶν καὶ οἱ μοναχοί

Κλασικὸ μοτίβο στὴν μοναστηριακὴ γραμματεία, ἡ ἀνώτερη ἀξία τῆς μετανοημένης πόρνης.  Ἄλλοτε ἀναφέρεται ὅτι μόνο ἡ προσευχὴ τῆς μετανοημένης πόρνης μπορεῖ νὰ μεταστρέψει τὸ Θεὸ γιὰ ἕνα ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν κοινότητα. Παρακάτω, ἡ ἐλεημοσύνη τῆς πόρνης ἀποτελεῖ μέσο γιὰ τὴν σωτηρία της.

σάρωση2627

Μὴν ἀρχίσουμε, βεβαίως, τὰ νεορθόδοξα «ἀντι-συντηρητικά» καὶ μαζικοδημοκρατικὰ «ἀπελευθερωτικά», ἀφοῦ τὸ κείμενο (καὶ γενικά, τέτοια κείμενα) μιλᾶ γιὰ μετανοημένες πόρνες καὶ γιὰ τὴ δυνητικὴ ἀνώτερη ἀξία τους στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, κι ὄχι γενικὰ κι ἀόριστα γιὰ τὴν ἀνώτερη ἀξία τῆς ἀμετανόητης πόρνης. Ἡ γοητεία τῆς Πόρνης εἶναι κλασικὸ μοτίβο στὴ μοντέρνα τέχνη καὶ λογοτεχνία (σινεμὰ κ.λπ.), καὶ καλὸ θὰ ἦταν νὰ μὴν μπερδεύουμε τὰ σώβρακα μὲ τὶς φανέλες.

Βέβαια, τίθεται τὸ ζήτημα γιατί εἰδικὰ ἡ πόρνη κι ὄχι κάποια ἄλλη κατηγορία τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Γυναίκα εἶναι σύμβολο ὅλων τῶν πραγμάτων καὶ καταστάσεων τοῦ κόσμου:

σάρωση2628

σάρωση2629

Ἐπίσης, ἡ μοναχικὴ ὀπτικὴ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας σχετίζεται μὲ διάφορες χρονικὲς προτεραιότητες:

Bagnall μοναχοί σέξ

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, κοινωνία | Tagged , , , , , | 3 Σχόλια

Φοῦσκες

.

φοῦσκες

Δὲν θέλω νὰ ἀκούσω κάτι γιὰ τὴ γραμματοσειρά. Εἶναι 500 χρόνων.

Posted in ποίηση, φιλοσοφίες | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους (λίγο ἀπ’ ὅλα)

Μὲ μένα γιὰ σύμβουλο, θὰ περάσεις καλύτερη ζωή. Καὶ θὰ τὸ ἀξίζεις.

Μὴν ἀκοῦς τοὺς δικούς σου, ἄκουσε ἐμένα. Ἐγὼ εἶμαι πιὸ δικός σου.

Θὰ γίνεις καὶ ἀστερισμός, ὅπως ἐγώ.

άκου τον Ζάπα όχι τον μπαμπά σου

 

Πῶς τὸ εἶχε πεῖ ὁ Κατσαρός;; -ὁ ποιητής: Νὰ μὲ ἀμφισβητεῖτε. Ἀντισταθεῖτε ἀκόμη καὶ σὲ μένα:

Ἄλαλα τὰ χείλη κι αὐτῶν, ἀκόμη, τῶν Σοφιστῶν.

Βλέπουμε τοὺς Ρήτορες νὰ μένουν ἄφωνοι σὰν ψάρια μπροστά σου, Ἀριστερά.

Ἀλλιῶς, νά ἡ (ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, ἀλλὰ ἴδια μὲ τῶν δυτικοχριστιανῶν) Κόλαση μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἀριστεροφιλελεύθεροι σὲ ἀπειλοῦν. Βέβαια· δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις βλακεῖες χωρὶς συνέπειες, σωστά;

Ἔνσταση: Κανεὶς δὲν θὰ ἔχανε τὸν καιρό του ἀσχολιόμενος τὶς ἀντίστοιχες ἀπόψεις π.χ. ἑνὸς σκυλᾶ.

Ἀλλὰ ἐδῶ, μιλᾶμε γιὰ ρόκ.

Γιατί ὄχι, λοιπόν; Ἀντισταθεῖτε σὲ ὅλες τὶς φοβερὲς κρατικὲς σημαῖες πλὴν τῆς Σοβιετικῆς, τῆς Μαοϊκῆς, τῆς Κουβανέζικης καὶ τῆς δημοκρατικῆς ἰσπανικῆς τοῦ ’36. Καὶ μιὰ πυγολαμπίδα μπορεῖ καὶ διαφωτίζει, ἀρκεῖ πρῶτα νὰ ἐπιφέρεις συνθῆκες κατάμαυρου σκοταδιοῦ στὸ χῶρο ποὺ θὰ διαφωτίσει.

ἀντισταθεῖτε μὴ σᾶς πάρει καὶ σᾶς σηκώσει

Posted in κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

AC DC (γέφυρες)

Avanti Cristo καὶ Dopo Cristo.

Ρωμαῖοι καὶ Μοντέρνοι, καθένας μὲ τὰ ἔργα του.

Avanti Cristo Dopo Cristo

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι | Tagged , | Σχολιάστε

Συζητώντας γιὰ τὸν ἡλιοκεντρισμὸ μὲ τὴν Ὑπατία στὸ Σεραπεῖο

Κάτω ἀπὸ τὸν ἔναστρο νυχτιάτικο οὐρανὸ τοῦ Σεραπείου, οἱ ταμπουρωμένοι ἐθνικοὶ μὲ τὴν Ὑπατία, ὅταν ξεκουράζονται ἀπὸ τὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποκρούσουν τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ πολιορκοῦν τὸ τέμενος κατὰ τὴν ἡμέρα προκειμένου νὰ τὸ κάψουν, τί κάνουν; Συζητοῦν γιὰ τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς Φυσικῆς. Κι ἐκεῖ ποὺ ἀποροῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς φύσης, ἕνας γηραλέος Ἐθνικὸς πάνω στὰ τείχη τοῦ τεμένους παίρνει ἄξαφνα τὸ λόγο καὶ τοὺς μιλᾶ γιὰ τὸν Ἀρίσταρχο· γιὰ τὸ ἡλιοκεντρικὸ σύστημά του. Παραδέχεται ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπόδειξη, βέβαια. Καὶ καταλήγει λέγοντας στοὺς νεαρότερους Ἐθνικοὺς καὶ τὴν Ὑπατία ὅτι τὸ ἔργο του χάθηκε ὅταν κάηκε ἡ Βασιλικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξάνδρειας. Γι’ αὐτό, συμπεραίνει, πρέπει νὰ διαφυλάξουμε μὲ φροντίδα τὸ Σεραπεῖο. Ἡ βιβλιοθήκη μας εἶναι ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη σοφία. Καὶ ἡ συζήτηση ὑψηλοῦ ἐπιπέδου συνεχίζεται…

[ὣς τὸ 1:03 τοῦ βίδεου:]

Τί συγκινητικό. Βασικά, ἔτσι θέλει νὰ νομίζουμε ὁ σκηνοθέτης τῆς ταινίας ὅτι γινόταν. Στὴν πραγματικότητα, οἱ φιλεπιστήμονες ἐθνικοὶ τῆς ταινίας δὲν ἦταν ἐκστασιασμένοι μὲ τὸ πρόβλημα τοῦ ἡλιοκεντρισμοῦ. Εἶχαν ἄλλα χόμπυ:

Ἔκαναν τακτικὰ γιουρούσια καὶ ἅρπαζαν χριστιανοὺς ὡς ὁμήρους. Αὐτοὺς τοὺς πίεζαν νὰ θυσιάσουν στοὺς θεούς. Ὅσοι χριστιανοὶ ὅμηροι ἀρνοῦνταν βασανίζονταν μέχρι θανάτου, τοὺς ἀνασκολόπιζαν καὶ ἔσπαζαν τὰ κόκκαλά τους ἢ τοὺς φυλάκιζαν στὶς ὑπόγειες στοὲς τοῦ λόφου τοῦ Σεραπείου.

Rufinus, Historia ecclesiastica (ἔκδ. E. Schwarz), 1025.25-29 (XI, 22):

quo nonnullos ex Christianis captos secum abducentes accensis aris immolare cogebant, renitentes novis et exquisitis suppliciis excruciatos necabant, alios patibulis adfigentes, alios confractis cruribus in speluncas praecipitantes, quas ob sacrificiorum sanguinem ceterasque inpuritates delubri recipiendas vetustas curiosa construxerat.

καὶ Σωζομενός, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία (ἔκδ. J. Bidez – G. C. Hansen), 320.9-12:

«ἐντεῦθεν ὡς ἀπ’ ἄκρας τινὸς ἐξαπιναίως ἐλθόντες συνελάβοντο πολλοὺς Χριστιανῶν καὶ βασανίζοντες ἠνάγκαζον θύειν. Παραιτουμένους δὲ τοὺς μὲν ἀνεσκολόπισαν, τῶν δὲ τὰ σκέλη κατέαξαν, ἄλλους δὲ ἄλλως ἀνῄρουν».

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐθνικοὺς -κατὰ τὴν Agora, ἁπλὸς φιλομαθὴς ἀρχαιόθρησκος ποὺ προστάτευε τοὺς πολύτιμους παπύρους ἀπὸ τὴν καταστροφή- ἀργότερα καυχήθηκε στὸν χριστιανὸ μαθητή του, τὸν Σωκράτη Σχολαστικό, ὅτι εἶχε σκοτώσει μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια ἐννιὰ χριστιανούς. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ διηγήθηκε ἀργότερα, ὅταν ζοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Σωκράτης Σχολαστικός, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία (ἔκδ. G. C. Hansen), 290.28-29:

«Ἑλλάδιος δὲ παρά τισιν ηὔχει, ὡς ἐννέα εἴη ἄνδρας ἐν τῇ συμπληγάδι φονεύσας».

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ Ἐθνικοὶ αὐτοὶ τοῦ 391 μ.Χ. στὸ Σεραπεῖο δὲν ἔκαναν τίποτε πρωτότυπο καὶ διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς Ἐθνικοὺς κατὰ τὸ Διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ (303-311), οἱ ὁποῖοι ἐπίσης βασάνιζαν ὅσους Χριστιανοὺς ἀρνοῦνταν νὰ θυσιάσουν στοὺς θεούς. Συνέχιζαν ἀκριβῶς τὰ ἴδια. Κακιὲς συνήθειες.

Ἀλλὰ τί ἔπαθαν οἱ ἐθνικοὶ ποὺ ἔσφαζαν καὶ βασάνιζαν, ὅταν βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὸ Σεράπειο; Τοὺς ἐκτέλεσαν οἱ Χριστιανοί, γιὰ τιμωρία; Ὄχι. Μήπως τοὺς φυλάκισαν;; Οὔτε. Τοὺς δόθηκε, καταρχάς, ἁμνηστία (Rufinus, 1026.13-17 (XI, 22). –Σωζομενός, 320.27-321.2).

Ὄχι μόνο ἀμνηστία τοὺς δόθηκε, ἀλλὰ τιμήθηκαν, ὅπως π.χ. ὁ Ἑλλάδιος, ἀπὸ τὸν χριστιανὸ αὐτοκράτορα στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ βικάριου «ἐπὶ τιμῇ» -παρ’ ὅλο ποὺ ὁ ἴδιος, καὶ προφανῶς κι ἄλλοι, διέδιδαν καυχώμενοι στοὺς χριστιανοὺς μαθητές τους, μέσα στὴν χριστιανικὴ Κωνσταντινούπολη, ὅτι στὸ Σεραπεῖο δολοφονοῦσαν χριστιανούς:

Ἑλλάδιος

Ὁ σεναριογράφος τῆς ταινίας ξέχασε νὰ βάλει τὸν Σοφὸ Ἐθνικὸ-Μπαρμπαστροὺμφ, τὴ μαριονέτα του, νὰ λέει ἐκείνη τὴ βραδιὰ τοῦ 391 μ.Χ. στοὺς διψασμένους γιὰ αἷμα Χριστιανῶν γνώση Ἐθνικοὺς ὅτι τὸν Ἀρίσταρχο τὸν κυνήγησαν, ἐξαιτίας τοῦ ἡλιοκεντρισμοῦ του, οἱ ὁμόθρησκοί τους Ἕλληνες Ἐθνικοὶ γιατὶ ἡ θεωρία του ἦταν προσβλητικὴ γιὰ τοὺς θεούς, ὅπως γράφει ὁ Πλούταρχος, Περὶ τοῦ ἐμφαινομένου προσώπου τῷ κύκλῳ τῆς Σελήνης:

Ἀρίσταρχον ὤετο δεῖν Κλεάνθης τὸν Σάμιον ἀσεβείας προσκαλεῖσθαι τοὺς Ἕλληνας ὡς κινοῦντα τοῦ κόσμου τὴν ἑστίαν

Ὁ Ἀρίσταρχος, λέει ὁ Πλούταρχος, κατηγορήθηκε γιὰ ἀσέβεια ἐπειδὴ μὲ τὴ θεωρία του μετακίνησε τὴν ἑστία τοῦ κόσμου, τὴ Γῆ, ποὺ θεωρεῖτο κέντρο τοῦ κόσμου.

Ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ ἀγνοοῦσε τὸ σύγγραμμα τοῦ Πλουτάρχου ὁ Σοφὸς Μπαρμπαστροὺμφ τῆς Agora. Ὅπως κι ὁ σεναριογράφος Πλάστης του.

Ἔτσι ἀνακηρύχθηκαν προστάτες τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Γνώσης οἱ φανατικοί, οἱ δολοφόνοι καὶ οἱ βασανιστές.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἱερὰ Ἐξέταση

Δυὸ ὀπτικές, ἡ μία αὐτοπροσδιοριζόμενη ὡς δεξιά (ἂν καὶ θὰ ἔλεγα «πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ σκέτη καθημερινὴ δεξιά»). Ἡ δεύτερη προερχόμενη ἀπὸ μιὰ φιλομεσαιωνικὴ ἀλλὰ κεντροαριστερὴ ὀπτική. Προφανῶς, ἡ πρώτη θέλει νὰ δικαιολογήσει καὶ νὰ ἐξυμνήσει, ἐνῶ ἡ δεύτερη θέλει νὰ «ἀπο-μπαμπουλοποιήσει». Κοινότητα ἀπόψεων βρίσκει κάποιος στὶς ἀναφορὲς στοὺς Καθαροὺς ὡς βασικοὺς στόχους (φυσικά, ἡ μία ὀπτικὴ δικαιολογεῖ ἐνῶ ἡ ἄλλη ἔμμεσα ἀποστασιοποιεῖται ἀπὸ τὴν δυιστικὴ λογικὴ τῶν Καθαρῶν). Ἀπόκλιση μεγαλύτερη φαίνεται στὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἱσπανικὴ Ἱερὰ Ἐξέταση (ὁμοίως, ἡ μία ὀπτικὴ τὴν δικαιολογεῖ, ἡ ἄλλη ὄχι).

Ἡ «πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ [σκέτη] δεξιὰ» ὀπτικὴ φαίνεται κι ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν γίνεται καμμία ἔμμεση ἀναφορὰ στὴν ἀπουσία Ἱερᾶς Ἐξέτασης (τέτοιας ὀργάνωσης, μεθόδων κ.λπ.) στὸ Βυζάντιο: Ἀφοῦ ἡ Ι.Ε. κρίνεται καλὴ ἀπὸ τὴν πρώτη ὀπτική, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπαινεθεῖ ἡ ἀπουσία της ἀπὸ ἕνα σύγχρονό της κράτος. Ὑπὸ μία ἔννοια, θεωρεῖται καλὸ κάτι ποὺ δὲν σκέφτηκαν (ὅπως καὶ λ.χ. τὸν Ἱερὸ Πόλεμο) οἱ πρόγονοί μας.

πρώτη(ἐπιλογές):

Πράγματι, ακόμη και οι πιο φανατικοί αντί-καθολικοί, ομολογούν ευτυχείς ότι, εάν οι Καθαροί δεν κατάφεραν να κάνουν την ανθρωπότητα να αυτοκτονήσει (ήταν ενάντια στην τεκνοποιία), εάν οι Αναβαπτιστές δεν κατέστρεψαν όλα τα έργα τέχνης, εάν η αίρεση των Dolciniani  δεν σκότωσε όλους τους αμαρτωλούς, εάν οι ‹‹Αδελφοί του Ελευθέρου Πνεύματος›› δεν απέκλεισαν από όλα τα δημόσια αξιώματα όσους δεν ήταν «πεφωτισμένοι» – όλα αυτά οφείλονται στην Ιερά Εξέταση. Σήμερα, κανείς δεν θα ήταν τόσο τρελός, ώστε να πιστεύει ότι ο Θεός δημιούργησε κάποιους, ακριβώς για να τους καταδικάσει αιώνια. Και όμως, αυτό ήταν, για αιώνες ολόκληρους, το προτεσταντικό δόγμα, εξαιτίας του οποίου ξέσπασαν πόλεμοι που αιματοκύλισαν την Ευρώπη.

Οι  marranos και οι moriscos  ήταν δύο ενδιάμεσες κατηγορίες, που αποτελούνταν από ψευτο-χριστιανούς, δηλαδή εβραίους και μουσουλμάνους αντιστοίχως, που είχαν –δήθεν- ασπαστεί, μόνο εξωτερικά, τον Χριστιανισμό, και οι οποίοι είχαν καταφέρει να φθάσουν σε υψηλές θέσεις εξουσίας μέσα στην Ισπανική ιεραρχία (κοσμική αλλά και εκκλησιαστική). Αυτή η κατάσταση, εκτός από τους κινδύνους που εγκυμονούσε όσον αφορά την πλήρη ολοκληρωτική καθυπόταξη της χώρας σε αυτές τις ξένες μειονότητες, προκαλούσε εντονότατες προστριβές και συρράξεις με τους πραγματικούς Χριστιανούς, οι οποίοι έβλεπαν ότι οι ψευδοχριστιανοί όχι απλώς τους έπαιρναν τις θέσεις και τα αξιώματα, αλλά πολλές φορές τους εκμεταλλεύονταν οικονομικά. Η χώρα κινδύνευε από έναν ιδιότυπο εμφύλιο πόλεμο.
O κύριος σκοπός της Ιεράς εξέτασης, ήταν να κάνει φανερά τα πράγματα, υποχρεώνοντας τους Εβραίους να δηλώσουν ότι ήταν Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι να δηλώσουν ότι είναι Μουσουλμάνοι.
Με άλλα λόγια, τους εβραίους που παρέμεναν εβραίοι και το δήλωναν δεν τους ενοχλούσε κανείς• το ίδιο και τους μουσουλμάνους.

Και τώρα να έλθουμε σε ότι αφορά τα περί βασανιστηρίων και τα συναφή: Δεν υπάρχει ιστορικός, που να αξίζει αυτό τον τίτλο, που δεν αναγνωρίζει το γεγονός ότι η Ιερά Εξέταση ήταν ένα ήπιο δικαστήριο, δίκαιο, που σεβόταν την διαδικασία και ειλικρινώς ενδιαφερόταν για την σωτηρία του ενόχου. Όσον αφορά τα βασανιστήρια, τα χρησιμοποιούσε  σπάνια, με ιατρικό έλεγχο και μόνο σε αποδεδειγμένα ενόχους. Σε κάθε περίπτωση, τίποτα το ιδιαιτέρα σκληρό: Ο κατηγορούμενος σηκωνόταν ψηλά με σχοινιά και μετά αφηνόταν να πέσει κάτω –  το πολύ τρεις φορές. Εάν άντεχε τον πόνο, η διαδικασία σταματούσε εκεί. (Μήπως σήμερα, εάν η ασφάλεια πιάσει έναν εγκληματία, στην ανάκριση ,δεν θα τον κάνουν τόπι στο ξύλο;)

Η καταδίκη σε «Διαρκή φυλάκιση», στην γλώσσα των ιεροεξεταστών σήμαινε τρία χρονιά φυλακή. Όσον αφορά την Γαλλία, είναι γνωστό γιατί θεσμοθετήθηκε η Ιερά Εξέταση σε αυτή τη χώρα: εξαιτίας  της γνωστικής αίρεσης των Καθαρών που είχε καταλάβει ολόκληρες επαρχίες και είχε προσηλυτίσει ακόμη και πρίγκιπες. Εν ολίγοις, το βασικό αίτιο για την ύπαρξη της Ιεράς εξέτασης στην Ευρώπη, ήταν οι  προ  Τρότσκι…τροτσκιστές. Δηλαδή, όλα αυτά τα γνωστικά κινήματα, αλλά και οι κρυπτό-ιουδαίοι, εφάρμοζαν την γνωστή μέθοδο, που είναι τόσο αγαπητή στους τροτσκιστές: Τον εισοδισμό.

Οι καταδίκες εις θάνατον που εξέδιδε η Ιερά Εξέταση (στην πραγματικότητα η Ιερά Εξέταση αποφάσιζε εάν κάποιος είναι ένοχος ή όχι, η καταδίκη εις θάνατον ήταν θέμα που αφορούσε το Κράτος και όχι την Εκκλησία) ήταν μόνο σε περιπτώσεις πολύ σοβαρών αδικημάτων και πάντως ήταν πολύ λιγότερες σε αριθμό από αυτές που εξέδιδαν τα πολιτικά δικαστήρια της εποχής.

δεύτερη:

Το 1231, ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ ιδρύει την Ιερά Εξέταση με αποστολή τη δίωξη και εξάλειψη των αιρέσεων. Η Ιερά Εξέταση θα στελεχωθεί πρωτίστως από μέλη του Τάγματος των Δομινικανών και, στη συνέχεια, των Φραγκισκανών. Βασικός στόχος της την εποχή εκείνη είναι το δόγμα των Καθαρών. Οι Καθαροί είναι δυϊστές, πιστεύουν στην ύπαρξη δύο αντιπάλων αρχών, αυτής του Καλού, του Θεού, και του Κακού, το οποίο είναι δημιουργός και κύριος του υλικού κόσμου. Για ορισμένους, είναι μια μετεξέλιξη της μεγάλης παράδοσης του Δυϊσμού που ξεκινά με τον ζωροαστρισμό, για να συνεχιστεί με τους Γνωστικούς, τους Μανιχαίους, τους Παυλικιανούς και τους Βογομίλους. Για άλλους, πάλι (κι αυτή είναι σήμερα η κρατούσα άποψη), είναι χριστιανοί αντιφρονούντες που κηρύσσουν την επιστροφή στην αγνότητα των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου στη μέση. Σε κάθε περίπτωση, οι Καθαροί έχουν τη δική τους εκκλησιαστική οργάνωση κι ιεραρχία και είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Λομβαρδία και τη ΝΔ Γαλλία, όπου χαίρουν της συμπάθειας και πολλών τοπικών αρχόντων. Με άλλα λόγια, αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την Καθολική Εκκλησία, η οποία έχει μόλις διεξαγάγει εναντίον τους μια πολεμική εκστρατεία, τη Σταυροφορία κατά των Καθαρών (1208-1229), που έχει στεφθεί από σχετική μόνον επιτυχία.

Δεν πρόκειται, φυσικά, να υποστηρίξω ότι η Ιερά Εξέταση ήταν κάτι το συμπαθητικό. Αποτέλεσε σαφώς μηχανισμό δίωξης και καταστολής. Η ύπαρξη, όμως, ενός τέτοιου μηχανισμού δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα του Μεσαίωνα: διαχρονικά, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι φορείς εξουσίας καταφεύγουν σε αντίστοιχες πρακτικές. Η Ιερά Εξέταση δεν αποτελεί μέσο άσκησης τυφλής βίας, αντιθέτως υπακούει σε συγκεκριμένους κανόνες που ρυθμίζουν τη δράση της όσον αφορά τη δίωξη, την ανάκριση και την ποινική δίκη των κατηγορουμένων ως αιρετικών. Ο ιεροεξεταστής δεν έχει ως σκοπό να κατασκευάσει ενόχους, ούτε να καταδικάσει χωρίς να δώσει στον κατηγορούμενο την ευκαιρία να συμμορφωθεί προς τους κανόνες της Εκκλησίας. Ένα παράδειγμα ίσως είναι διαφωτιστικό.

β.   Το αρχείο ιεροεξεταστή του Ιάκωβου Φουρνιέ

Ο Ιάκωβος Φουρνιέ (1285-1342), είναι ένας κληρικός ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός ή αρτοποιός. Είναι όμως ιδιαίτερα ευφυής κι εξαιρετικά μορφωμένος. Στην περίπτωσή του το «ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου» θα λειτουργήσει θαυμάσια. Το 1334, έπειτα από λαμπρή σταδιοδρομία στα εκκλησιαστικά αξιώματα, θα εκλεγεί πάπας, με το όνομα Βενέδικτος ΙΒ΄, θέση στην οποία θα επιδείξει μάλιστα αξιοθαύμαστο μεταρρυθμιστικό έργο.

Ο Φουρνιέ υπήρξε επίσκοπος της πόλης Παμιέ στη νοτιοδυτική Γαλλία από το 1317 ως το 1326. Με την ιδιότητά του αυτή προήδρευε του τοπικού δικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης, στα όρια της κατά τόπον αρμοδιότητας του οποίου περιλάμβανονταν περιοχές όπου επιβίωνε η αίρεση των Καθαρών, μεταξύ αυτών και το γνωστό μας Μονταγιού. Χάρη στην οξυδέρκεια, την εργατικότητα, την προσοχή στη λεπτομέρεια και τη σχολαστική τήρηση της ποινικής δικονομίας που χαρακτήριζαν τον Φουρνιέ γνωρίζουμε σήμερα τα πάντα για την καθημερινή ζωή στο Μονταγιού, όσον αφορά χρονική περίοδο τριάντα χρόνων. Σχηματίστηκαν 98 δικογραφίες που αφορούσαν 114 άτομα (25 από αυτά ήταν από το Μονταγιού). Από τις υποθέσεις μόνο 5 κατέληξαν στην επιβολή της θανατικής ποινής σε αιρετικούς (4 μέλη της αίρεσης των λεγόμενων «Πτωχών της Λυών» και ένας καθ’ υποτροπήν Καθαρός). Το αρχείο ιεροεξεταστή του Φουρνιέ (λατινικό χειρόγραφο αριθ. 4080 της βιβλιοθήκης του Βατικανού) εκδόθηκε και μεταφράστηκε στα γαλλικά με επιμέλεια του Ζαν Ντυβερνουά (Τουλούζη, 1965, 3 τόμοι). Υπήρξε το βασικό υλικό για τη μνημειώδη μελέτη του Γάλλου ιστορικού Εμμανυέλ Λε Ρουά Λαντυρί με θέμα την κοινωνία του Μονταγιού.

Για να αστειευθούμε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο θα δυσκολευόταν να εντοπίσει παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις δίκες της Ιεράς Εξέτασης. Υπερβάλλουμε, βέβαια, μια και οι δίκες αυτές διεξάγονταν χωρίς την παρουσία δικηγόρου του κατηγορουμένου, ενώ οι αποφάσεις δεν ήταν δεκτικές εφέσεως. Ωστόσο τηρούνταν πάντα οι κανόνες της εφαρμοστέας ποινικής δικονομίας. Μεταξύ άλλων υπήρχαν πάντα διερμηνείς και μεταφραστές για κάθε εξέταση μάρτυρα ή ανάκριση κατηγορουμένου. Από τις δικογραφίες που χειρίστηκε τότε ο Φουρνιέ διαπιστώνουμε ότι οι κατηγορούμενοι αθωώνονταν στην περισσότερες περιπτώσεις. Οι συχνότερες ποινές ήταν η υποχρέωση κάποιου προσκυνηματικού ταξιδιού κι έπειτα η φυλάκιση ή η κάθειρξη. Η θανατική ποινή επιβαλλόταν μόνον σε όσους είχαν κριθεί καθ’ υποτροπήν αιρετικοί.

Γιατί, όμως, η Ιερά Εξέταση έχει τόσο κακή φήμη; Η απάντηση δεν είναι άλλη από την Ισπανική Ιερά Εξέταση, η οποία κατά τον 16ο και 17ο αιώνα εξαπολύει απηνείς διωγμούς εναντίον των Εβραίων και μουσουλμάνων της Ιβηρικής που είχαν υποχρεωθεί με τη βία να προσηλυτισθούν. Φυσικά δεν βρισκόμαστε πλέον στον Μεσαίωνα. Επιπλέον, η Ισπανική Ιερά Εξέταση δεν ελέγχεται από την Αγία Έδρα, αλλά από το ισπανικό στέμμα. Η αγριότητά της απορρέει άμεσα από τη βούληση της κρατικής εξουσίας να επιβληθεί με κάθε μέσο στους υπηκόους της.

Posted in Ακροδεξιά, Δύση, Δεξιά | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Ὑπατία ἢ Ἡμέρα τῆς Γυναίκας

Ὅταν ἡ ἀρθρογράφος τῆς Lifo μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ Ὑπατία κατηγορήθηκε γιὰ μαύρη μαγεία ἀπὸ τὸν Κύριλλο.

«Ξεκάθαρη χριστιανικὴ συκοφαντία», θὰ ποῦν ὅλοι, ἀφοῦ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ὑπατία ἦταν λίγο μάντισσα κι ὄχι μάγισσα. Ἄλλο νὰ προβλέπεις τὸ μέλλον κι ἄλλο νὰ παριστάνεις τὸν μεγαλοπαράγοντα σὲ πολιτικὲς διαμάχες γιγάντων γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν διαθέτεις οὔτε χρῆμα οὔτε στρατό. Οὐ μπλέξεις, ποὺ λένε.

Ἡ ἀρθρογράφος συνεχίζει:

Από τα γραπτά του, πάντως, μαθαίνουμε ότι [ὁ Κύριλλος] θεωρούσε τη φιλοσοφία «ελληνιστική βλακεία»

Ὁ ὅρος «ἑλληνιστικός» εἶναι δημιούργημα τῶν Γερμανῶν φιλολόγων τοῦ 19ου αἰ., ἀλλὰ ἡ ἀρθρογράφος ὑποστηρίζει, ἀφοῦ τὸ βάζει σὲ εἰσαγωγικά, πὼς ὁ Κύριλλος ἐφηῦρε τὸν ὅρο 14 αἰῶνες νωρίτερα. Ὁ ὅρος «Ἑλληνιστής» ὡς -τὸν 5ο αἰ.- συνώνυμο τοῦ ἀρχαιόθρησκου ὑπῆρχε, ὄχι ὁ ὅρος «ἑλληνιστικός».

Ὁ Μαλάλας ἀναφέρει ὅτι τὸ 415 ἡ Ὑπατία ἦταν γριά (Μαλάλας, 280.70: «ἦν δὲ παλαιὰ γυνή»), ἀλλὰ ἡ ἀρθρογράφος ἀναπαράγει τὸ μύθο τῆς «νεαρῆς Ὑπατίας» (τὴ στιγμὴ τῆς δολοφονίας της) βάζοντας στὸ ἄρθρο της δύο πίνακες τοῦ 19ου αἰ. ποὺ δείχνουν τὴν δολοφονημένη Ὑπατία ὡς μιὰ εἰκοσάχρονη ἢ τριαντάχρονη. Προφανῶς, ἡ ἀρθρογράφος δὲν θὰ διάβασε ποτέ της τὸν παραπάνω χρονογράφο.

Δὲν ἄντεξε ἡ ἀρθρογράφος νὰ μὴν ἀναφέρει τὸν Παλλαδᾶ, καὶ τὸ δῆθεν δακρύβρεχτο ἐπίγραμμά του ποὺ δῆθεν ἔγραψε γιὰ τὴν Ὑπατία.

ο σύγχρονός της επιγραμματοποιός Παλλαδάς θα γράψει γι΄αυτήν στον «Ύμνο εις την Υπατίαν»:
«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία. Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

Ἀλλὰ ἐδῶ καὶ καιρὸ ὑπάρχει ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Παλλαδᾶς ἄκμασε 70-80 χρόνια πρὸ τοῦ φόνου τῆς Ὑπατίας (βλ. Timothy Barnes, Constantine Dynasty, Religion and Power in the Later Roman Empire, σσ. 13-14). Κι ὅσον ἀφορᾶ τὸ ποίημά του,

Παλλαδάς Ὑπατία

Ἄνθρακες ὁ θησαυρός, λοιπόν. Ἡ ἀρθρογράφος μᾶς περιγράφει πῶς ξέσχισαν μὲ ὄστρακα τὸ κορμὶ τῆς Ὑπατίας. Ἀλλὰ οὔτε ἐδῶ καινοτόμησαν οἱ χριστιανοί, ἀφοῦ αὐτὸν τὸν τρόπο θανάτου ὑπέφεραν ὄχι ἕνας ἀλλὰ χιλιάδες χριστιανοὶ τῆς Αἰγύπτου κατὰ τὸν διωγμὸ τῶν Διοκλητιανοῦ-Μαξιμίνου. Γιὰ μία Ὑπατία χιλιάδες χριστιανοὶ Μάρτυρες.

Οἱ παραβολάνοι, φυσικά, δὲν ἀναμίχθηκαν στὴν δολοφονία τῆς Ὑπατίας, ἀφοῦ ὄχι ἁπλῶς καμμία τοτινὴ πηγὴ δὲν τοὺς κατονομάζει ὡς συμμέτοχους στὸ φόνο ἀλλὰ οὔτε ὁ νόμος τοῦ Θεοδόσιου (XVI.2.42) ποὺ ἀφαίρεσε τὴν διοίκησή τους ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλεξάνδρειας τὸ 416 ἀναφέρει ὡς αἰτία τὴν ἀνάμιξή τους σὲ δολοφονίες ἢ στὸ φόνο τῆς Ὑπατίας. Ἀντίθετα, ἡ ἀρθρογράφος γράφει ἀπίστευτες ἀνακρίβειες, ὅπως ὅτι οἱ ἀλεξανδρινοὶ Παραβολάνοι εἶχαν σχέση μὲ τὰ Ἱεροσόλυμα, μᾶλλον γιατὶ -ἡ ἀρθρογράφος- μπέρδεψε τὸν Κύριλλο Ἱεροσολύμων μὲ τὸν Κύριλλο Ἀλεξανδρείας.

Ἡ ἀρθρογράφος προσδιορίζει μὲ ἀκρίβεια ἡμέρας τῆν ἡμερομηνία τῆς δολοφονίας τῆς Ὑπατίας ὥστε θαυματουργικὰ ἡ ἡμερομηνία νὰ συμπίπτει μὲ τὴν «Ἡμέρα τῆς Γυναίκας». Φυσικά, ἡ μόνη πηγὴ ποὺ ἀναφέρεται μὲ κάποια ἀκρίβεια στὴν ἡμερομηνία, ὁ Σωκράτης Σχολαστικός, ἁπλὰ ἀναφέρει ὅτι ὁ φόνος ἔλαβε χώρα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Σαρακοστῆς, τὸν Μάρτιο («ἐν μηνὶ Μαρτίῳ͵ νηστειῶν οὐσῶν»). Προφανῶς, ἡ τοποθέτηση τοῦ φόνου στὶς 8 Μαρτίου βοηθᾶ  στὴν μεγαλύτερη ἀναγνωσιμότητα τοῦ ἄρθρου. Ὑπάρχει ἡ ἰσοπίθανη ἐναλλακτικὴ περίπτωση, ἡ ἀρθρογράφος ἁπλὰ νὰ ἀντέγραψε δουλικὰ καὶ χωρὶς κριτικὴ σκέψη τὴν ἄποψη τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου σύγχρονου συγγραφέα ποὺ ὑποστήριξε ὅτι ἡ Ὑπατία δολοφονήθηκε 8 Μαρτίου, ἄποψη ἡ ὁποία καὶ πάλι ὅμως εἶναι ἐσφαλμένη κι ἀτεκμηρίωτη.

Χριστιανοὶ τοτινοὶ ὅπως ὁ Συνέσιος (μαθητής της), καὶ μεταγενέστεροι Βυζαντινοὶ ὅπως ὁ Μαλάλας, ὁ Ψελλὸς καὶ ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς ἐπαινοῦσαν τὴν Ὑπατία (π.χ. Μαλάλας, 280.69-70: «τὴν περιβόητον φιλόσοφον»). Ἀντίθετα, οἱ τοτινοὶ ἐθνικοὶ φιλόσοφοι ποὺ ὑποστήριζαν τὴν ἀρχαία λατρεία, ὅπως ὁ Δαμάσκιος, ἐκφράστηκαν ὑποτιμητικὰ γιὰ τὶς φιλοσοφικές της ἀπόψεις, καὶ ὑποτιμητικὰ τὴν χαρακτήρισαν ὡς ἁπλὴ μαθηματικὸ κι ὄχι φιλόσοφο (Δαμάσκιος, 218.3-4: «ὁ Ἰσίδωρος πολὺ διαφέρων ἦν τῆς Ὑπατίας, οὐ μόνον οἷα γυναικὸς ἀνήρ, ἀλλὰ καὶ οἷα γεωμετρικῆς τῷ ὄντι φιλόσοφος»). Γιὰ τὴν ἀρθρογράφο εἶναι ψιλὰ γράμματα (στὴν πραγματικότητα, οὔτε κἂν θὰ διάβασε ποτὲ τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ Δαμάσκιου) ὅτι ἀντιχριστιανὸς (κι ὄχι ἁπλῶς ἀρχαιόθρησκος) Δαμάσκιος διακηρύσσει τὴ φυσικὴ κατωτερότητα τῶν γυναικῶν ἔναντι τῶν ἀνδρῶν ἔχοντας ὡς παράδειγμα τὴν Ὑπατία, ἡ ὁποία ἐξυμνεῖται σὲ τέτοια «ἄρθρα» κατὰ τὴν Ἡμέρα τῆς Γυναίκας. (Ὁ δὲ Παλλαδᾶς ἔχει γράψει πλῆθος μισογυνικῶν ἐπιγραμμάτων.) Μάλιστα, ἂν ὑπάρχει κάτι ποὺ ἐπαινοῦσαν οἱ ἀρχαιόθρησκοι στὴν Ὑπατία πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα, αὐτὸ ἦταν ὅτι παρέμεινε παρθένα: Δαμάσκιος, 77.8-9: «ἐπ’ ἄκρον ἀναβᾶσα τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς […] διετέλει παρθένος»). Ἡ ἀρθρογράφος δηλώνει φιλόλογος, ἀλλὰ ἔχει κάνει τουλάχιστον πέντε λάθη.

Ἀκόμη πιὸ ἀπαράδεκτο εἶναι ὅτι ἡ ταινία Agora παρουσιάζει τὴν Ὑπατία νὰ βρίσκεται στὸ Σεραπεῖο τὸ 392 δίχως νὰ ὑπάρχει ἡ παραμικρὴ θετικὴ μαρτυρία ἔστω καὶ ἑνὸς τοτινοῦ συγγραφέα. Ἀντίθετα, εἶναι γνωστό, ὅπως ἀναφέρει σὲ γνωστὸ λόγο του ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος (συγκαιρινὸς τῆς Ὑπατίας), ὅτι ἀντίγραφα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὑπῆρχαν στὴ βιβλιοθήκη τοῦ Σεραπείου. Ἴσως ἡ -γιὰ τὶς ἐμπορικὲς ἀνάγκες τῆς ταινίας Agora- ἑξηντάρα Ὑπατία μὲ σῶμα εἰκοσιπεντάρας (τότε, στὰ πενήντα σου ἤσουν «ἕτοιμος») ὅταν ἔτρεχε νὰ διασώσει τοὺς πολύτιμους παπύρους ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ δῆθεν σκόπευαν νὰ τοὺς κάψουν νὰ ἔσωσε καὶ μερικὰ ἀντίγραφα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. «Take the important ones!» κι ἄσε τὰ ἄλλα βιβλία, λέει δραματικὰ μιὰ καρικατούρα ἐθνικοῦ στὴν ταινία, ὅταν τῆς πέφτουν ἀπὸ τὰ χέρια οἱ πάπυροι. Ἄχ, νά ‘μουν κι ἐγὼ ἐκεῖ, νὰ διέσωζα ἕναν. Γιὰ τὸ τζάκι μου -πλάκα κάνω, μὲ τέτοια ἄρθρα γιὰ γέλια κι ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ Σεραπεῖο δὲν καταστράφηκε τότε οὔτε ἡ βιβλιοθήκη του κάηκε.

Posted in φιλελεύθεροι, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία, ιστορία |