Καταλωνίες

Σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσους Ἕλληνες σκέφτονται τὸ καταλωνικὸ δημοψήφισμα μὲ ὅρους  «ἰδεολογικῆς ἀλήθειας», ἐγὼ τὸ σκέφτομαι μὲ ὅρους ἐθνοκράτους καὶ Χριστιανισμοῦ. Δὲν μποροῦμε, δὲν ἐπιτρέπεται δηλαδή, νὰ ἐκδηλώνουμε τὶς προτιμήσεις μας σὰν νὰ ἤμασταν Ἰάπωνες ἢ Καταλανοί. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ συνήθη συμπτώματα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μας μετὰ τὸ ’22.

Συγκεκριμένα, τί συνέπειες θὰ ἔχει ἡ ἀπόσχιση τῆς Καταλωνίας, τί παράδειγμα θὰ δώσει σὲ Μουσουλμάνους τῆς Ἑλλάδας, σὲ ψεκασμένους Κρητικούς (ποὺ δὲν ἐκφράζουν ἐννοεῖται τὸ σύνολο τῶν Κρητῶν, οὔτε κἂν μικρὸ ποσοστό τους, ἀλλὰ κινοῦνται στὰ ὅρια τοῦ νὰ μετατραποῦν ἀπὸ ψεκασμένοι σὲ πράκτορες), φαντασμένους Ἑπτανήσιους (ποὺ δὲν ἐκφράζουν ἐννοεῖται τὸ σύνολο τῶν Ἑπτανησίων, οὔτε κἂν μικρὸ ποσοστό τους, ἀλλὰ κινοῦνται στὰ ὅρια τοῦ νὰ μετατραποῦν ἀπὸ φανταγμένοι σὲ πράκτορες), λύκους βουλγαρο(ψευτο)Μακεδόνες καὶ ἄλλους: «Γιατί μόνο ἐκεῖ καὶ ὄχι κι ἐδῶ;». Προφανῶς, θὰ ἐνισχύσει τέτοια παραδείγματα στὴν Ἑλλάδα γιὰ ἀπόσχιση ἀπὸ αὐτήν, γιὰ «αὐτονομία» καὶ ἄλλα τέτοια. Ἡ κατάσταση εἶναι ἀκόμη χειρότερη γιατὶ ἔχουμε καὶ μιὰ κυβέρνηση ποὺ ἰδεολογικὰ θὰ ἐπιθυμοῦσε τὴν κατάργηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν χρειάζεται νὰ πῶ περισσότερα σὲ ὅσους θέλουν νὰ ὑπάρχει ἀκέραιο τὸ ἐθνοκράτος μας.

Ἐπίσης, τί συνέπειες ἔχει ὡς πρὸς τὴ σύγκρουση Ἰσλὰμ-Χριστιανισμοῦ (ὅσου ἀπέμεινε): Ἡ Ἱσπανία εἶναι τὸ κράτος ποὺ ἕνωσε ὅλα τὰ χριστιανικὰ κρατίδια τῆς ἰβηρικῆς (πλὴν τῆς Πορτογαλίας) καὶ τσάκισε τοὺς Μωαμεθανοὺς ἐκδιώκοντάς τους. Ἡ διάλυσή τοῦ κράτους αὐτοῦ ἔχει καὶ συμβολικὴ ἀξία*, μὲ δεδομένο ὅτι κι ἡ Ἱσπανία δέχεται μεγάλη ἰσλαμικὴ πίεση ἀπὸ τοὺς Βερβερίνους. Τὸ τραγικὸ ποὺ δὲν καταλαβαίνουν μερικοὶ Καταλανοὶ καὶ Ἕλληνες εἶναι ὅτι, ὅπως ἦταν φυσικό, οἱ Μουσουλμάνοι κατακτητὲς δὲν λυπήθηκαν τοὺς Καταλανοὺς ἀλλὰ κατέστρεψαν, μία φορὰ τουλάχιστον, τὴ Βαρκελώνη. Ἡ μανία τους δὲν ἔπεσε μόνο στοὺς Ἱσπανούς, καὶ τὸ ἴδιο θὰ γίνει καὶ σήμερα, ἐνῶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Καταλανοὶ σήμερα ἴσως εἶναι μαζικὰ «πεπολιτισμένοι ἄθεοι» δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτε γιὰ τὸ Ἰσλάμ, ποὺ σιχαίνεται τοὺς ἄθεους ἐξίσου μὲ τοὺς Χριστιανούς.

Ὅλα τὰ ἄλλα κριτήρια εἶναι γιὰ μένα ἀβάσιμα. Ἡ Καταλωνία δὲν εἶναι περισσότερο ἀριστερὴ σήμερα ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Ἱσπανούς. Μόνο τὸ γρύλισμα τῶν ἀπογόνων τῶν πολιτισμένων «δημοκρατῶν» (καὶ στὴν Ἑλλάδα), ποὺ θὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἀπύθμενη μνησικακία τους γιὰ τὴν ἥττα κατὰ τὸν Ἱσπανικὸ Ἐμφύλιο, διὰ τῆς διάλυσης τῆς Ἱσπανίας, ἀκούω ὡς πραγματικὸ λόγο. Ὁ ἐθνικισμὸς τῆς Καταλωνίας εἶναι ἀνύπαρκτος, ἀφοῦ βρισκόταν ἀνάμεσα σὲ δύο εὐρωπαϊκοὺς πολιτισμικοὺς γίγαντες, τὸν γαλλικὸ καί (τουλάχιστον κατὰ τὴν Ἀναγέννηση) τὸν ἱσπανικό, καὶ δὲν μπορεῖ ἡ ἐξαίρεση νὰ παρουσιάζεται ὡς κανόνας. Μὲ κάτι φιλελεύθερους αἰθεροβάμονες ὑπέρμαχους τῆς «αὐτοδιάθεσης εἰς πάντας τοὺς τόπους καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές» θὰ γέλαγα πολὺ μαζί τους, ἀλλὰ εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ ἰδεοληψία τους γιατὶ ἐπηρεάζει πολλούς, ὡς μόδα καὶ τάχα κυρίαρχη τάση: Σὲ κάθε περίπτωση, καὶ γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ἀφέλεια τῆς ἰδεοληψίας τους, δὲν τοὺς εἶδα λ.χ. νὰ ὑποστηρίζουν -γιὰ λόγους ἀρχῆς καὶ ἴσης μεταχείρισης κάθε λαοῦ καὶ συνοικίας- τὴν αὐτονομία τῆς Β. Ἠπείρου (ἔστω καὶ φανταστικά, μαζὶ μὲ ὅσους τὴν ὑποστήριζαν κατὰ καιρούς). Νὰ ἐξισώνουν τὸ Brexit μὲ τὴν ἀπόσχιση τῆς Καταλωνίας εἶναι μόνο λάθος, τίποτε ἄλλο.  Ἐννοεῖται ὅτι τέτοιες ἀποσχίσεις ἐνισχύουν τὴν τρέλα γιὰ ἀποσχίσεις ἢ αὐτονομίες καὶ «εἰδικὲς σχέσεις» λ.χ. τοῦ ἰσλαμικοῦ Λονδίνου μὲ τὴν Ἀγγλία.

Κάτω ἡ ὁποιαδήποτε Καταλωνία, λοιπόν.

* Ἤδη ἡ ἄθλια πολιτικὴ τῆς δημοκρατικῆς Ἱσπανίας, ἔχοντας ὡς ἄλλοθι τὴν κακὴ ἀντίστοιχη πολιτικὴ τῆς φασιστικῆς Ἱσπανίας, εἶχε ξεχαρβαλώσει τὸ ἱσπανικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ὕπαρξής του βασισμένο στὴ χριστιανικὴ ἑνότητα.

Advertisements
Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση | Tagged , , , | Σχολιάστε

μουσικὲς «πνευματικότητες»

Ἐπειδὴ ποτὲ δὲν πρόσεχα τοὺς στίχους σὲ ὁποιοδήποτε εἶδος μουσικῆς, ξένο κι ἑλληνικό, μοδέρνο καὶ μή, ἀναπόφευκτα δὲν μπόρεσα ποτὲ νὰ δῶ τοὺς μουσικάντηδες ὡς ἐκπροσώπους τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης μορφῆς πνευματικότητας. Ἂς ποῦμε, τὸ ρὸκ δὲν χρειάζεται νὰ ἔχει καμμιὰ πνευματικότητα, κι ἅμα ψάχνεις γιὰ στίχους «ψαγμένους» χάνεις τὸν καιρό σου μὲ τὸ νὰ μὴν προσέχεις τὴν αἰσθαντικότητα καὶ τὴ χορευτικότητά του. Αὐτό, ὅπως πιστεύω, συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ἄλλα εἴδη, ἀκόμα καὶ μὲ τὴ δημοτικὴ μουσική, ἴσως ἐκτὸς ἀπὸ τὰ μὴ χορευτικά, τῆς τάβλας. Ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτά, εἶναι ἡ μελωδία ποὺ ἔχει νόημα, ἔστω κι ἂν ἀπουσιάζει τὸ τάμ-τάμ. Μὴν ποῦμε τώρα καὶ γιὰ τὸ ἔντεχνο, ποὺ ὁμιλεῖ ἡ Πυθία ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῶν ἀτμῶν, κι ὅμως ἡ μουσικὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ εἶναι πολὺ ὡραία.

Ὅσοι προσέχουν τοὺς στίχους στὴ μουσική (εἰδικὰ στὸ ρόκ) μᾶλλον θὰ ἔπρεπε νὰ διαβάζουν ποίηση παρὰ νὰ ἀκοῦν μουσική, ἀλλὰ ἔκαναν λάθος καὶ ψάχνουν γιὰ ποίηση μετὰ θορύβου. Μιὰ ὀργανικὴ σύνθεση, δηλ. χωρὶς λόγια, τοὺς φαίνεται ἀνούσια ἐπειδὴ δὲν ἔχει στίχους! (πνευματικούς, βεβαίως-βεβαίως). Ἥμαρτον, δηλαδή.

Γιὰ νὰ θυμηθῶ καὶ κάτι «πνευματικὰ τραγούδια» τῶν Ὀργανωσιακῶν Χριστιανῶν, «Ὅταν οἱ ἄλλοι σέ ♪ μισούνε γιατί διάλεξες Θεό,  χαμογέλα, ἀδελφέ μου, χαμογέλα«… Μιλᾶμε γιὰ μεγάλη πνευματικότητα. Αἴ, ναί! τόσο λίγο ἀξίζει νὰ ἀσχολιέσαι μὲ τὴν «πνευματικότητα» τῆς μουσικῆς. Ἂς εἶναι καλὰ ὁ Λούθηρος.

Posted in τέχνη, φιλοσοφίες | Tagged | 12 Σχόλια

ἐξαπατημένοι χίπστερ

Κοροϊδεύω ἢ σκυλοβρίζω συχνὰ-πυκνὰ ἕνα νεανικὸ σάιτ-ὁμάδα τοῦ ΦΒ ποὺ προσπαθεῖ νὰ μεταλαμπαδεύσει τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στὴν μπαμπουινοχώρα μας ἀπὸ τὴ Σουηδία (π.χ. πόσο ἀνώτερο εἶναι τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα ἐκεῖ καὶ ὅλοι μαθαίνουν χαρούμενοι), τὴ γνωστὴ χώρα-πρότυπο (!) ὅπου οἱ βιασμοὶ λόγῳ τῶν Μουσουλμάνων «προσφύγων» ἔχουν ἐκτιναχτεῖ στὰ ὕψη καὶ ἡ Ἀστυνομία της δηλώνει ἐπίσημα ὅτι δὲν ἐπεμβαίνει στὰ γκέτο τους· ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ γίνουμε Σουηδία.

Τώρα, πέφτω σὲ τεθλιμμένη ἀνάρτηση τεθλιμμένης δίδας-στελέχους τῆς ὁμάδας αὐτῆς. Ξέρετε: ἐκεῖνο τὸ μπλαζὲ διανοουμενίστικο μελαγχολικὸ ὕφος «Ἄχ, ἐμᾶς τοὺς… ἀνώτερους, διαβασμένους καὶ σπουδαγμένους, ἄθρωπους δὲν μᾶς καταλαβαίνουν… ποῦ νὰ σᾶς τὰ λέω τώρα». Διαμαρτύρεται ἡ κοπέλα ὅτι βρίζουν ὡς τεμπέληδες τὴ γενιά της, ἐνῶ κατέχει (ἡ γενιά της) τόσα μεταπτυχιακά, ἔχει κάνει τόσες σπουδές, τόσα φροντιστήρια. Τὴν ἴδια στιγμή, ὡστόσο, παραδέχεται ὅτι ἡ κατεύθυνση τῶν σπουδῶν της τὶς περισσότερες φορὲς ἦταν ὄχι δική της ἐπιλογὴ ἀλλὰ τῶν βλακέντιων γονιῶν της («προκομένους» τοὺς ἀποκαλεῖ· μὲ ἕνα «μί», ἡ μορφωμένη). Δηλαδή, οἱ χιπστεράδες ΕΜΟ, μὲ τὰ προχωρημένα μυαλά, δηλώνουν ἀδικημένοι ἐπειδὴ τὰ μεταπτυχιακὰ ποὺ ΔΕΝ ἐπέλεξαν ΑΛΛΑ ἔκαναν, οἱ σπουδὲς ποὺ ΔΕΝ τοὺς ἄρεσαν ΑΛΛΑ ὁλοκλήρωσαν, τὰ φροντιστήρια ποὺ μὲ τὸ στανιὸ τοὺς ἔστειλαν…, ὅλα αὐτά –τέλος πάντων– δὲν πληρώνονται «ὅσο πρέπει» ἀπὸ τὸν μαγαζάτορα-ἔμπορα ἐργοδότη καὶ κατ’ ἐπέκταση ἀπὸ τὴν Κενωνία. Μά, πῶς νὰ ἀπαιτήσεις πληρωμὴ γιὰ κάτι ποὺ σιχαίνεσαι καὶ τὸ ἔκανες ὡς στρατιωτάκι; Κλάμα πεφωτισμένου χιπστερά, ποὺ ὅλην τὴν προηγούμενη ζωή του (ὡς μέσος ὅρος) ἔκανε καὶ σπούδαζε ὅ,τι τοῦ ἔλεγε ἡ μαμά, καὶ τώρα ἀνακάλυψε τὴν ἐξέγερση τῆς μελαγχολίας. Ναί, λοιπόν, ἦταν τεμπελιά, καὶ χόμπυ.

Τὸ σύστημα δούλευε ὡς ἑξῆς, ἀγαπητὴ χιπστεροῦ: Τὰ ΑΕΙ –προκειμένου νὰ ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸν Μέγα Κινέζο Λογιστὴ μειωμένη ἡ ἀνεργία– δέχονταν ὑπεράριθμους ἀναλφάβητους ἐφήβους (15 στὰ Ἀρχαῖα έμπαιναν Φιλολογικό, 11 στὰ μαθηματικὰ σὲ ΤΕΙ κ.ο.κ.) ποὺ δὲν ξέραν οὔτε ἤθελαν νὰ μάθουν τί τοὺς ἀρέσει (ἄλλο ἂν μπορεῖς νὰ τὸ μάθεις στὰ 17 σου…) μὲ ἀντάλλαγμα ἄτυπες διακοποῦλες 4-5-6 ἐτῶν μὲ τὰ λεφτὰ τῶν «προκομένων» ἠλίθιων γονιῶν (νά ἡ Κακιὰ Ἐξουσία καὶ Οἰκογένεια… βέβαια!). Μέσα στὰ ΑΕΙ, ἀπίστευτα βλαμμένοι Ἀριστεριστὲς διαμαρτύρονταν γιὰ τὴν μὴ «ἀπορρόφηση» (φιλολόγων, φυσικῶν, δασκάλων μπαλέτου κ.ἄ.) λὲς καὶ μᾶς ἦταν ἄγνωστες οἱ μικρὲς οἰκονομικὲς δυνατότητες τοῦ κράτους νὰ διορίσει τοὺς ὑπεράριθμους τῆς ἐπετηρίδας (φιλολόγους, φυσικούς, μπαλαρίνες κ.λπ.) ἀλλὰ αὐτὸ οἱ Κακοὶ μᾶς τὸ κρύβανε γιατὶ δὲν θέλανε νὰ «πληρώσει ἡ πλουτοκρατία»· ὅλοι χάβανε τὸ παραμύθι, εἰδικὰ ὁ / ἡ χιπστεράς / χιπστερού, γιατὶ ὁ ἑλληνάρας «προκομένος» μὴ Σκανδιναβὸς γονιός του / της διέθετε λεφτά γιὰ ξένες γλῶσσες (τόσες ποὺ μόνο γιὰ καρριέρα γραμματέα εἶχαν νόημα), γιὰ φοιτητικὲς ἐκδρομές, γιὰ πάρτυ οἰκολογικῆς αὐτοσυνειδησίας, γιὰ «Καὶ Α καὶ ΟΥ«.

Ὅταν τελείωσε τὸ παραμύθι τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ, ἀγαπητὴ μορφωμένη χιπστερού, μεῖναν ξεκρέμαστοι ὅλοι. Ἄιντε πιεῖτε, λοιπόν, καμμιὰ μπύρα σὲ κανένα gender-free μπαράκι γιὰ IQ 200 καὶ πάνω, καὶ μὴ νοιώθετε ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ Homo Sapiens Sapiens. Ἢ γραφτεῖτε σὲ καμμιὰ ΜΚΟ γιὰ ἐθελοντισμὸ μὲ ἀντικείμενο τὴν κοινωνικὴ ἐπανένταξη τῶν Τζιχαντιστῶν καὶ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν Σαλαφιστῶν. Εἰδικὰ ἐπειδὴ τὸ μεταπτυχιακό σας συνήθως οὔτε ἄξιζε δίχως τὶς ἐπιδοτήσεις τῆς ΕΕ οὔτε ἦταν κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ κατὰ τὰ ἄλλα σεβαστὸ χόμπυ σας, τοῦ ὁποίου τὸ περιεχόμενο ἴσως νὰ μ’ ἀρέσει κι ἐμένα. Οἱ » προκομένοι» σᾶς βόλευαν, τοὺς βολεύατε -καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτε ποὺ χρωστᾶ γιὰ ρέστα κανείς.

Ἀλλὰ ἂς ἀκούσουμε τὰ παράπονα:

Το ξέσπασμα ηλικιακής διάκρισης στο απόγειό του! Το να βάλεις την ταμπέλα του «τεμπέλη» σε έναν άνθρωπο που έχει επενδύσει όλα του τα χρόνια σε σπουδές (που πολλές φορές δεν ήταν επιλογή του αλλά όνειρο των ‘προκομένων’ γονιών του), τη στιγμή που η κοντινότερη επιλογή που έχει σε αξιοπρεπή διαβίωση είναι να φύγει στο εξωτερικό (και πολλές φορές ούτε αυτό) δείχνει το πόσο σκατένια σκέφτεσαι. Δεν κατάλαβες κοπελιά! Τα φροντιστήρια, οι σπουδές, το ξενύχτι σου πάνω απ’ το βιβλίο είναι τεμπελιά! Το μεταπτυχιακό σου είναι τεμπελιά! Οι ξένες γλώσσες σου είναι τεμπελιά! Πρέπει να διαλύσεις τη μέση σου, τα γόνατά σου, τα μπράτσα σου, να αποκτήσεις 100 μυοσκελετικά προβλήματα για να θεωρείσαι τουλάχιστον «όχι τεμπέλα». Όχι, εκεί! Πρέπει να σκύψεις δουλικά το κεφάλι σε αυτούς που σου έκλεψαν το μέλλον για να τους αποδείξεις την αξία σου! Πρέπει να παρακαλάς, να ζητάς «μεροκάμματο» σε δουλειές τελειωμένες, να κουβαλάς, να κάνεις χαμαλίκι και για δωράκι να σου πιάνουν και τον κώλο! Οι επιλογές σου είναι αυτές. Είτε ελεγχόμενη χρηματικά από τους γονείς σου, στιγμιαία καλοπέραση με τους φίλους για να θάψεις την κατάθλιψη που δεν θα γίνεις ποτέ ανεξάρτητη, είτε να καμαρώνεις το μεταπτυχιακό σου στον τοίχο, ξεβρασμένη πάνω στο κρεβάτι μετά από μια δύσκολη μέρα στην καφετέρια. Αλλά τουλάχιστον δεν θα σε λένε τεμπέλα!

 

Τὸ μόνο δίκαιο ποὺ ἔχει ἡ ἀδικημένη γενιὰ εἶναι ἡ ἁπληστία τῶν κορακιῶν-ἐργοδοτῶν. Οἱ ὁποῖοι θέλουν τὴν κλασσικὴ ἁρπαχτὴ πατώντας ἐπὶ πτωμάτων ἄλλων, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Ἕλληνα ἔμπορο-μετανάστη τοῦ 18ου καὶ 19ου αἰ. στὴ Δύση, ὁ ὁποῖος ἔβγαζε 10 κι ἔτρωγε 1, μὲ ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο νὰ ἀνταγωνίζεται πετυχημένα τοὺς ἀλλοεθνεῖςἐμπόρους ἀλλὰ καὶ νὰ γίνεται ἐθνικὸς ἢ τοπικὸς εὐεργέτης. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾶ τοὺς ἴδιους καὶ δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι –γιὰ ἄλλους λόγους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ ἐργοδότες τῶν 300€ ἀναφέρουν– ὄντως ἦταν χιπισμὸς κι ἀνεμελιὰ ἡ κατάσταση αὐτή. Ὅπως ἀνέφερα, εἶναι τελείως δικαιολογημένη ἡ, παγκόσμια, ἀδυναμία τοῦ 90% νὰ τοὺς ἀρέσει ἕνα ἐπάγγελμα, νὰ τὸ σπουδάσει καὶ νὰ τὸ ἐξασκήσει, εἰδικὰ ὅταν ὑποτίθεται ὅτι εἶναι δυνατὸν (!) στὰ 16 μὲ 17 νὰ ἐπιλέγεις γιὰ τὸ μέλλον σου ὣς τὰ 60 καὶ 65. Οὔτε ἀποδέχομαι τὶς ἀερολογίες περὶ νέων ἀνθρώπων ποὺ θὰ συναγωνιστοῦν τοὺς Πακιστανοὺς στὴ Μανωλάδα καὶ θὰ ζήσουν μὲ ἀξιοπρέπεια (… ὅπως οἱ Πακιστανοί). Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὣς τὸ νὰ ἐξεγείρεσαι ὡς ἀδικημένος ἐνῶ προηγουμένως ἔπαιζες ἐν πλήρει συνειδήσει κι ἐσὺ τὸ ὡραῖο παιχνίδι «σπουδὲς-χαβαλές-μεταπτυχιακό», ἔχει μιὰ διαφορά.

Κι ἡ ἄποψη μιᾶς ἀντίθετης καὶ γηραιότερης:

Δεν έχει ξαναζήσει τέτοια γενιά σαν εσάς, είναι μία κακομαθημένη γενιά, μια γενιά που δεν ξέρει να εργάζεται συστηματικά, που το σπορ της ήταν να μην κοιμάται όλη τη νύχτα και να κάνει διάφορα πράγματα μέχρι το ξημέρωμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι μια πληγή ότι τα παιδιά δεν μπορούν να βρουν πλέον μία εργασία εδώ, αλλά νομίζω είναι μία δικιά τους απόφαση. Αυτή την πολιτική έχουν υπηρετήσει τα ίδια τα παιδιά. Έχουν κάνει χιλιάδες καταλήψεις, πλακίτσες, βανδαλισμούς, καταστροφές τα οποία θεωρούν και ως δημοκρατία και νομίζουν ότι τους ανήκει όλη η γη αυτονοήτως. Είναι κάτι το πολύ βαρύ και είναι βέβαια σύμπτωμα του πλούσιου δυτικού κόσμου αλλά στην Ελλάδα έγινε εξαιρετικά ρηχό. […] Και τώρα κάθε 15 μέρες αυτή η πόλη καίγεται, γίνονται καταστροφές, τα πάντα είναι βανδαλισμένα, τα πανεπιστήμια μουτζουρωμένα. Τα μνημεία είναι κατεστραμμένα. Δεν τολμάει να βάλει ένας δήμος ένα παγκάκι και την άλλη ώρα είναι σπασμένο. Και όλα αυτά είναι από τους νέους που βγαίνουν από τα σχολεία και κακοπερνούν και θεωρούν αυτονόητο να καταστρέψουν ένα παγκάκι και ότι είναι μέσα στα δικαιώματά τους. […] Το εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι πριν από 40 χρόνια ήταν αξιόλογο και πάρα πολύ σοβαρό σύστημα. Για να έβγαζες μία τάξη έπρεπε να δουλέψεις πάρα πολύ σκληρά και ο δάσκαλος έπρεπε να δουλέψει πάρα πολύ σκληρά και εάν δεν απέδιδες έμενες στην ίδια τάξη και μία και δύο και τρεις φορές. Τώρα εδώ και 40 χρόνια όλα τα παιδιά παίρνουν Α στο Δημοτικό, 20 στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Εάν, δηλαδή, γράφεις το όνομά σου και πέρα, οπωσδήποτε θα πάρεις 19 και 20. Αυτό το πράγμα είναι μία κατάκτηση του Λαϊκού Κινήματος, εντός εισαγωγικών, και το λέω με καγχασμό διότι θεωρήθηκε ότι δεν πρέπει η ψυχή των παιδιών να βλάπτεται και όλα τα υπόλοιπα.

Posted in παιδεία, παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Shades of Deep Purple

Posted in μουσική | Tagged | 12 Σχόλια

Καταναλωτικὴ κοινωνία (ταινία)

21314326_1890485660968773_7463314656941064713_n

Ο αδίστακτος επιχειρηματίας Στεργίου, μεγαλοεκδότης εφημερίδας, εκμεταλλεύεται την ασθένεια του 8χρονου γιου της καθαρίστριας του, που πάσχει από λευχαιμία, και τον στέλνει με δικά του έξοδα στο εξωτερικό για να θεραπευτεί, αυξάνοντας έτσι κατακόρυφα τις πωλήσεις της εφημερίδας του και το οικονομικό του όφελος. Όταν ο μικρός γίνεται 30 χρονών και χρειάζεται ξανά τη βοήθεια του ευεργέτη του, τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο άπορος νέος, που γλύτωσε από τη λευχαιμία, πεθαίνει αβοήθητος από γρίπη.

Χουντικὴ ταινία (γυρίστηκε, δηλαδή, ἐπὶ χούντας) κοινωνικῆς εὐαισθησίας. Ἄπορος ἐτῶν τριάκοντα (μεσήλιξ γιὰ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς), πρήζει τὰ συκώτια τοῦ πρὸ 1/4 τοῦ αἰώνα εὐεργέτη του καὶ τελικὰ πεθαίνει ἀπὸ γρίπη, λὲς καὶ ζοῦσε τὸ 1918 μὲ τὴν ἱσπανικὴ γρίπη. Οἱ Γερμανοὶ εἶχαν τὴν κοινωνικὴ ἀσφάλιση τοῦ Βίσμαρκ, οἱ ἄλλοι τὸ Νιοὺ ντήλ, ἐμεῖς εἴχαμε τὶς κοινωνικιὲς ταινίες ποὺ καταγγέλουν τὸ Σύστημα. Καὶ λίγο στῆθος τῆς καταπιεσμένης καθαριστριούλας. Ὄχι ἄλλο κάρβουνο.

Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1971. Σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν στην προβολή της ταινίας, που κατά τον δημιουργό της ήταν μια ταινία καλλιτεχνικών προθέσεων, φτιαγμένη ειδικά για το Φεστιβάλ. Το κοινό όμως είχε αντίθετη γνώμη και από πολύ νωρίς άρχισε ν` αστειεύεται με τους διάλογους και τα διαδραματιζόμενα. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε ο Κώστας Καραγιάννης να φωνάζει από το θεωρείο του «Σας την έσκασα κορόιδα!», μια φράση που υποτίθεται ότι ήταν ανταπάντηση σε μια ατάκα του β` εξώστη, αλλά το κοινό θεώρησε ότι απευθυνόταν προς όλους, με αποτέλεσμα να γίνει χαλασμός μέσα στην αίθουσα. Μετά το τέλος της προβολής πολυάριθμοι θεατές περίμεναν τον Κώστα Καραγιάννη να βγει από την αίθουσα για να τον γιουχαΐσουν, ο οποίος τελικά διασώθηκε μ` επέμβαση της αστυνομίας.

«Τὸ πολιτιστικὸ ἔγκλημα τῆς χούντας«, ποὺ λένε. Τότε, ποὺ ὅλοι οἱ τραγουδιστὲς βγαίνανε μὲ μαλλὶ φασὸν μαχαραγιά, σὰν τὸν Καζαντζίδη. Βάλτε καὶ τὴν τραλαλὶ τραλαλὸ κνίτικη μουσικὴ τοῦ ’60 (ξέρετε τίνος), καὶ πετύχατε διάνα.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

ἄθεοι ἐκχριστιανισμοί

Μ’ ἀρέσει πολὺ ὅταν οἱ ἄθεοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἔγινε Χριστιανὸς κυρίως ἢ ἀποκλειστικὰ γιὰ πολιτικοὺς λόγους δὲν προχωροῦν οἱ ἴδιοι στὸν ἐ(πανε)κχριστιανισμό τους ἐνόψει τῆς διείσδυσης τοῦ Ἰσλάμ -κυρίως ἢ ἀποκλειστικὰ γιὰ πολιτικοὺς λόγους. Δηλαδή, μοῦ φαίνεται περίεργο κι ἀντιφατικὸ τὸ ὅτι δὲν ἐφαρμόζουν τοὺς νόμους τῆς ἱστορίας ποὺ οἱ ἴδιοι νομίζουν ὅτι ἰσχύουν. Γιατὶ, ἂν τὸ Πολιτικὸ ἔχει πρώτιστη σημασία, τότε εἶναι φρόνιμο καὶ πρέπον νὰ ἀλλάζεις (ἀκόμη καὶ μεταφυσικὲς) ἀντιλήψεις ἀκριβῶς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πολιτικῶν καταστάσεων. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, οἱ πιὸ ὀξυδερκεῖς ἀπὸ τοὺς ἄθρησκους / ἄθεους διακηρύσσουν ὅτι μιὰ τυφλὴ πίστη εἶναι ἀντιμετωπίσιμη μόνο ἀπὸ μιὰν ἄλλην, ἐξίσου τυφλή, πίστη.

Ἐννοεῖται ὅτι προσπαθῶ νὰ κατανοήσω, κι ὄχι ὅτι πιστεύω κι ἐγὼ στὴν ἀπέραντη ἀνοησία (ἀνοησία ἐξ ἀπόψεως ἱστορικῆς-ἐρευνητικῆς) ὅτι ὁ Κωνσταντίνος ἐκχριστιανίστηκε γιὰ λόγους κυρίως ἢ ἀποκλειστικὰ πολιτικούς, ἢ ὅτι τὰ πάντα στὴ ζωὴ γίνονται γιὰ τὴ δόξα, τὸ χρῆμα καὶ τὸ σέξ. Καὶ γι’ αὐτό, δὲν θὰ τοὺς ζητήσω νὰ ἐκχριστιανιστοῦν, μόνο θὰ σπάω πλάκα. Προφανῶς, θεωροῦν ὅτι τὸ κοσμικὸ κράτος δὲν ἐφαρμόζεται πιστά, γι’ αὐτὸ τὸ Ἰσλὰμ διεισδύει. Δὲν βλέπουν ὅτι ὁ νεωτερικὸς δυτικὸς πολιτισμὸς ἀρχίζει καὶ τελειώνει μὲ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα, κι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἀπαρνηθεῖ. Ὅτι τὸ λαϊκὸ κράτος εἶναι καταρχὴν ἕνα πλαίσιο χωρὶς περιεχόμενο, ποὺ λειτουργεῖ μόνο ὑπὸ ὁρισμένες πολιτισμικὲς προϋποθέσεις (τὶς χριστιανικές, τὴ συμβίωση μεταξὺ χριστιανικῶν ὁμολογιῶν) καὶ πού, σὲ κάθε ἄλλη περίπτωση, πουλᾶ τὸ σχοινὶ μὲ τὸ ὁποῖο θὰ τὸ κρεμάσουν. Οὔτε βλέπουν ὅτι τὸ νόημα μιᾶς κοινωνίας ἐκκοσμικευμένης ἡ ὁποία πιστεύει στὸ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε» εἶναι μόνο τὸ μασαμπούκωμα καὶ τὰ «ἐκόμισα εἰς τὴν τέχνη» τοῦ τάχα μεγάλου ἄσημου καλλιτέχνη ἀπὸ τὸ σωρὸ τῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων μεγάλων καλλιτεχνῶν (τὰ ἐπαναστατικὰ προτάγματα καὶ οἱ ἐπίγειοι παράδεισοι τῆς τελειώσανε). Δὲν βλέπουν ὅτι στὴ Δύση, στὴν Ἑλλάδα, οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχουν ἄθεοι πολύτεκνοι ἀκριβῶς γιατὶ θεωροῦν –ὁ μέσος «καλλιεργημένος» ἄθεος– βλακῶδες νὰ χαραμίζουν τὸ Μεγάλο τους Ἐγὼ στὸ ἄλλαγμα πάνας ἐνῶ μποροῦν νὰ τὸ ἀφιερώσουν στὴν Τέχνη, τὴν Ἐπανάσταση ἢ τὴν Τσόντα, ὄντας ἐξαιρετικὰ δειλοὶ ὥστε νὰ δοῦν ὅτι στὴν πραγματικότητα μπορεῖς νὰ κάνεις καὶ τὰ δύο· καὶ διάβασμα καὶ παιδιά.

Εἶναι, ἄλλωστε καὶ μιᾶς μορφῆς ἱκανοποίηση τὸ νὰ πεθάνεις συνεπὴς μὲ τὶς ἀρχές σου ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὲς οἱ ἀρχές σου σὲ σκοτώνουν. Ὅταν αὐτὲς σοῦ ἔχουν παράσχει τόση μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση, τότε ἡ ζωὴ χωρὶς αὐτὲς εἶναι ζωντανὸς θάνατος.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Γιῶργος Βαφόπουλος

Ἐπέτειος τοῦ θανάτου του, καὶ νά ἕνα ποίημα του:

Οὐκ ἀπέσβετο λάλον ὕδωρ

Χριστιανὸς ἐγώ; Ποτέ! Δὲν εἶμαι ἐγὼ Χριστιανός.
Αἰνίγματα γιὰ μὲ οἱ ναοὶ τοῦ χλωμοῦ Ναζωραίου.
Ὁρμητικὸς κι’ ὡραῖος σαλεύει μέσα μου ἕνας Ἰουλιανός,
καὶ γέρνω στὸ κατώφλι σας, λαμπροὶ ναοὶ τοῦ Ὡραίου.

Ἀπὸ τὸ βράχο τὸν ἱερὸν ἐξόρισε ὁ βυζαντινὸς
φανατισμός τὴν πάναγνη παρθένα τῆς σοφίας.
Κάτω: οἱ ναοὶ τοῦ Ἑβραίου θεοῦ, κι’ ἀπάνω: πάντα φωτεινὸς
ὁ ὡραῖος ναός, σύμβολο μιᾶς παντοτινῆς θρησκείας.

 

 

Ἁμαρτίες χριστιανοφάγων γονέων παιδεύουσι ἰσλαμόπληκτα τέκνα.

Posted in ποίηση | Tagged , , | 4 Σχόλια

Ἡ πορνοποίηση μίας(;) γενιᾶς

Μὴ στεναχωριέστε, ἐσεῖς ἐκεῖ στὴν Ἀριστερά, κι ἐσεῖς σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση ζητάγατε ἄλλωστε, ἀπὸ τὸν Μάη τοῦ ’68 καὶ μετά, μέσα σὲ καπιταλιστικὴ κοινωνία καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν κατάργησή της. Δρυὸς πεσούσης… Μὴ στεναχωριέστε τόσο, γιατὶ ἦρθαν τὰ δυστυχισμένα ταξικὰ ἀδέρφια σας, καὶ θὰ διορθώσουν τὰ πράγματα (καὶ θὰ βάλουν καὶ αὐστηροὺς κανόνες στὸν καπιταλισμό, ἂν δὲν τὸν καταργήσουν κιόλας):

fulla-300x202

 

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Δύση, κοινωνία | Tagged | 8 Σχόλια

ταξικισμὸς λογοτεχνικός

Ὅταν διαβάζω συγγραφεῖς καὶ λογοτέχνες νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση τῶν βιβλιοπωλείων (δηλαδή, γιὰ παράδειγμα, τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Amazon καταστρέφει τὰ τοπικὰ βιβλιοπωλεῖα) τὰ ὁποῖα δὲν πληρώνουν φόρους –ἐνῶ οἱ ἴδιοι συγγραφεῖς καὶ λογοτέχνες θεωροῦν πολὺ φυσιολογικὸ νὰ ἔρχονται «γιὰ ἐπένδυση» στὴν Ἑλλάδα ἑταιρεῖες ποὺ ἔχουν δουλειὲς σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἀλλὰ δὲν πληρώνουν φόρους στὸ ἑλληνικὸ κράτος (καὶ μολύνουν τὸ περιβάλλον μας)–, τότε σκέφτομαι γιὰ λίγο ὅτι οἱ κάστες καλὰ κρατοῦν.

Καλὸς ὁ ἐκσυγχρονισμὸς καὶ τὸ νὰ ξεμπερδεύουμε μὲ τὴν δίχως παγκόσμιο μέλλον οἰκογενειακὴ ἐπιχείρηση τῶν 5-10 ἀτόμων, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ πάρει σβάρνα ἡ παγκοσμιοποίηση τὰ ἑλληνικὰ βιβλιοπωλεῖα ἢ τὰ δίχως μέλλον ἑλληνικὰ λογοτεχνικὰ περιοδικά. Σαράντα παλούκια σὲ ξένο κῶλο, ἕνα στὸ δικό μας καὶ πονάει, λέμε στὸ χωριό μου.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Μεσανατολίτικα

Μ’ ἀρέσουν ὅλα αὐτὰ τὰ μπερδέματα μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὸ Κουρδιστάν, ἢ μὲ τὴν Τουρκία καὶ τὴ Ρωσσία. Εἶναι τὸ Βατερλὼ τῆς ἀριστεροδεξιᾶς σκέψης. Γιατὶ ἀπομακρύνουν τὸν ἀριστερισμὸ ἀλλὰ καὶ τὸν παλαιοημερολογιτισμό, καὶ καθιστοῦν ἀνόητα τὰ αὐτονόητα γιὰ τοὺς Ἑλλαδικούς. Ὁ «ἀναρχικός», «ἐλευθεριακὸς κομμουνιστὴς» (καὶ δὲν συμμαζεύεται) θὰ πρέπει νὰ ἔχει σύμμαχό του τὸ Ἰσραὴλ στὸν ἀγώνα γιὰ κουρδικὴ ἀνεξαρτησία, δηλαδὴ νὰ ἀρχίσει νὰ καταλαβαίνει ὅτι οἱ ἐθνικὲς καὶ ὄχι οἱ ταξικὲς διαφορὲς κινοῦν τὴν ἱστορία. Κι ὁ παλαιοημερολογίτης ἴσως ἐπανερμηνεύσει τὶς προφητεῖες γιὰ ξανθὸ γένος καὶ νὰ ὑποστηρίξει ὅτι ἀφοροῦν τοὺς Δυτικούς -νομίζω, μάλιστα, ὅτι ἀρχικῶς ἡ ξανθότητα ἀφοροῦσε αὐτοὺς καὶ μεταγενέστερα τοὺς Ρώσους. Κυρίως δέ, νὰ μὴν ἀναρτᾶ στὸ διαδίκτυο, κάθε 20 ὧρες, νέες, φρέσκες προφητεῖες ἄγνωστων ἁγίων. Ἀρκοῦν οἱ παλιές, ποὺ κατὰ τὴ γνώμη μου ἰσχύουν, ἀλλὰ ὄχι ἄμεσα.

Βέβαια, οἱ ἐξελίξεις δὲν θὰ ἀλλάξουν τὰ μυαλὰ τοῦ Ἕλληνα, ποὺ συγκλονίζεται καὶ παίρνει τὸ μέρος τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου στὶς διαμάχες τῶν Ἀσιατῶν. Χωρὶς κανένα ἀντάλλαγμα. Γιατὶ ὁ ἐγωισμός μας (μὲ τὴν καλὴ ἔννοια) ἔχει τόσο ἀνεπανόρθωτα χτυπηθεῖ (μιλῶ γιὰ τὸ 90%) μετὰ τὸ 1922, ὥστε κάνουμε ἐξωτερικὴ πολιτικὴ μέσῳ τρίτων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε τὴν Πόλη, ἔχουμε παραιτηθεῖ ἱστορικὰ ἀπὸ αὐτήν –ἱστορικά, δηλαδή, μακροπρόθεσμα, ὅπως σκέφτονταν τὴν Πόλη τὸ 1821–  (δὲν ἐννοῶ νὰ ἔχουμε τέτοιο στόχο ὅπως εἴμαστε τώρα, ἐδῶ καὶ 71 χρόνια, ἐννοεῖται), καὶ γι’ αὐτὸ ἐξαπτόμαστε μὲ κουταμάρες, μὲ τὴν Εὐρώπη ἢ μὲ τὴν πιθανότητα κουρδικοῦ κράτους ἢ τὴν ἀπελευθέρωση ὅλων μὰ ὅλων τῶν ἀθρώπων. Λὲς καὶ ἔχουμε δεῖ στὴ γυάλινη σφαίρα ὅτι ἅμα γίνει κουρδικὸ κράτος τότε οἱ Τοῦρκοι θὰ ἠρεμήσουν στὴν Κύπρο καὶ στὴ Θράκη -ἐνῶ εἶναι πολὺ πιθανὸ τὸ ἀντίθετο.

Τὸ νὰ (προσ)ευχόμαστε νὰ ἀποδυναμωθοῦν ὅλοι τους ἐκεῖ, οἱ Μουσουλμάνοι Ἀνατολίτες-Ἀσιάτες, εἶναι βέβαια θετικό, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν πρακτικὰ ἀνούσιο. Πόσο μᾶλλον, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἀπαρνηθεῖ τὴ μόνη δίκαιη καὶ ρεαλιστικὴ δυνατότητα παρέμβασης στὰ ζητήματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς: τὴν προστασία τῶν ὀρθόδοξων (καὶ φιλελληνικῶν) πληθυσμῶν, μὲ χρῆμα, ὅπλα, διπλωματία ἢ καὶ ὑπηκοότητα.

Μπορεῖ οἱ καλὲς ρωσοτουρκικὲς σχέσεις νὰ εἶναι –διαχρονικά– μιὰ σύντομη λυκοφιλία, ὡστόσο ἔχει ἀποδειχτεῖ ἱστορικὰ ὅτι ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὸ τὸ σύντομο ἑκάστοτε χρονικὸ διάστημα αὐτῆς τῆς λυκοφιλίας προκαλεῖται τεράστια καταστροφὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ ρωσοτουρκικὸς πόλεμος τοῦ 1827 καὶ ἡ ἥττα τῆς Τουρκίας σὲ αὐτὸν ἔφεραν τὴν Ἑλληνικὴ Ἀνεξαρτησία, ἐνῶ ἀντιθέτως ἡ Ρωσοτουρκικὴ συμμαχία τοῦ 1920-21 ἔφερε την Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Δύση δὲν θὰ μᾶς δώσει ποτὲ βοήθεια τόσο μεγάλη ὥστε νὰ ὑπερνικήσουμε τὴν καταστροφικὴ γιὰ ἐμᾶς ρωσοτουρκικὴ συμμαχία, εἶναι ἕνα συμπέρασμα ποὺ δὲν ἐνδιαφέρει τὸν ἀριστερισμὸ καὶ τοὺς Μητσοτάκηδες. Δὲν ἐνδιαφέρει, γιὰ παράδειγμα, τοὺς παραπάνω νεραϊδοπαρμένους, ἡ πιθανότητα ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἀντιρωσικῆς Δύσης νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἐπιρροή της (μὲ τὸν τρόπο ποὺ προανέφερα) στοὺς μεσανατολικοὺς Ὀρθόδοξους.

Posted in πολιτικά, Δύση, Ελλάδα, Ρωσία, Τούρκοι | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Ἡράκλειος

Μιὰ ποὺ τὰ νομίσματα εἶναι κακῆς ποιότητας,

heraclius_tremissis_681357

solidus-heraclius-sb0764

 

νά ἕνα ἀσημένιο πιάτο τοῦ 630, στὸ ὁποῖο ὁ αὐτοκράτορας ποὺ ἀπεικονίζεται στὸ κέντρο του λογικὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁ Ἡράκλειος. Ἂν εἶναι ἔτσι, τότε βλέπουμε τὴ μοναδικὴ ρεαλιστικὴ ἀπεικόνιση τοῦ Ἡρακλείου.

Ἡράκλειος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐξόρυξη Χρυσοῦ στὴ Χαλκιδική

Ἔγραφε ἕνας Κεντροαριστερὸς τὸ 2012 ἐναντίον ὅσων ἐναντιώνονται στὴν ἐξόρυξη χρυσοῦ στὴ Χαλκιδική:

Οι Σκουριές είναι το σύμβολο της νεοελληνικής αρρώστιας. Ένας αλλοπρόσαλλος συνασπισμός από ιδεοληπτικούς οικολόγους και εισαγόμενους διαδηλωτές, από αριστεροδεξιούς τάχα μου πατριώτες και μιζαδόρους ντόπιους κομματάρχες, από σκόρπια μικροσυμφέροντα και νονούς του υποκόσμου, εδώ και χρόνια είναι σηκωμένος στο ποδάρι. […] Όλοι αυτοί -εννοείται- επικαλούνται το περιβάλλον, η σωτηρία της ελληνικής φύσης από τα άνομα συμφέροντα είναι υποτίθεται ο σκοπός. Το δείχνουν άλλωστε και τα ανάλογα παραδείγματα… Στη Μάνη και στα νησιά ο αγώνας είναι κατά της αιολικής ενέργειας και των ανεμογεννητριών. Στην Αττική ο αντίπαλος είναι οι ΧΥΤΑ. […] Ο αγώνας κατά των «μεγάλων συμφερόντων», η μάχη υπέρ του «περιβάλλοντος» σ’ αυτή τη χώρα είναι ένα ψέμα. Είναι ένας επαίσχυντος ευφημισμός. Σκοπός του είναι να κρύψει τα πραγματικά συμφέροντα που λυμαίνονται τον τόπο. Αυτά που αντιτίθενται σε κάθε επένδυση πράγματι παραγωγική, σε κάθε βιομηχανική μονάδα, σε κάθε εταιρεία ικανή να φέρει στη χώρα προηγμένη τεχνογνωσία και να δώσει δουλειά όχι σε σοβατζήδες και γκαρσόνια, αλλά σε επιστήμονες και εξειδικευμένους εργάτες. 

 

Καὶ ἡ ΟΑΚΚΕ συμφωνοῦσε τὸ 2013 (σήμερα, μάλιστα, θὰ κλαίει κι αὐτή):

 

Εὐτυχῶς, ὑπάρχει τὸ μέτωπο λογικῆς Τροτσκυστῶν καὶ Κεντροαριστερᾶς, ποὺ ἐμποδίζει νὰ πάρουν τὰ πράγματα τὸν κατήφορο. Ἕνα μέτωπο ἐνάντια στοὺς ἀριστεροδεξιοὺς τάχα μου πατριῶτες. Ἄλλωστε, τόσοι ἄνθρωποι, τόσοι Ἀριστεροὶ «ἐκτελέστηκαν γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς βιομηχανίας» στὴν Ἑλλάδα.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

πρώιμοι διάλογοι

Μεταξὺ μοναχῶν καὶ ἐθνικῶν φιλοσόφων στὴν Πανόπολη τῶν ἀρχῶν τοῦ 4ου αἰ., στὴ μονὴ τοῦ Παχώμιου:

Φιλόσοφος δέ τις τῆς πόλεως ἦλθεν εἰς τὸ μοναστήριον δοκιμάσαι αὐτοὺς ὁποίους εἶναι ἀνθρώπους· καὶ λέγει· «Καλέσατέ μοι τὸν πατέρα ὑμῶν, λαλήσω αὐτῷ». Καὶ ἀκούσας Παχούμιος ἔπεμψεν πρὸς αὐτὸν Κορνήλιον ἀπολογήσασθαι αὐτῷ. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ φιλόσοφος· «Φημίζεσθαι ὡς μοναχοὶ καὶ συνετοὶ καὶ σοφὰ λαλοῦντες. Ἐλαίας ποτὲ τίς φέρων ἀλλαχόθεν ἐν τῇ Πάνος πιπράσκει, ὡς τῆς πόλεως τὸ εἶδος ἐχούσης;». Ἀπεκρίθη αὐτῷ Κορνήλιος λέγων· «Ἠκούσθη δέ ποτε ὅτι αἱ ἐλαῖαι τῆς Πάνος ποιοῦσιν ἔλαιον, οὐχ ἁλίζονται δέ. Ἡμεῖς ἐσμεν τὸ ἅλας· ἤλθομεν τοῦ ἁλίσαι ὑμᾶς». Καὶ ἀκούσας ὑπέστρεψεν καὶ ἀπήγγειλεν τοῖς φίλοις.

A certain philosopher from the city came to the monastery, testing them to see what sort of men they were, and he said, “Call your father so that I may speak with him”. When Pachomius heard this he sent Cornelius to argue with the man. The philosopher said, “You have a good reputation as monks and as prudent men who speak wisely. Who would ever bring olives into Panopolis to sell, since the city has an abundance of them?”. Cornelius replied, “It was once heard that the olives of Panopolis yield oil but they are not salted. We are the salt and we have come to salt you.” The philosopher heard this and he returned to tell his friends.

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἐπιδρομές

It was said concerning Abba Daniel, that when the barbarians invaded Scetis and the Fathers fled away, the old man said, “If God does not care for me, why still live?” Then he passed through the midst of the barbarians without being seen. He said to himself therefore, “See how God has cared for me, since I am not dead. Now I will do that which is human and flee with the Fathers».

Ἔλεγον περὶ τοῦ ἀββᾶ Δανιήλ, ὅτι ὅτι ἦλθον οἱ βάρβαροι εἰς Σκῆτιν, ἔφυγον οἱ Πατέρες· καὶ λέγει ὁ γέρων·  Εἰ μὴ φροντίζει μου ὁ Θεός, ἵνα τι καὶ ζῶ; Καὶ παρῆλθε διὰ τῶν βαρβάρων, καὶ οὐκ εἶδον αὐτόν. Λέγει τότε πρὸς ἑαυτόν· Ἰδοὺ ἐφρόντισέ μου ὁ Θεός, καὶ  οὐκ ἀπέθανον, ποίησον οὖν καὶ σὺ τὸ ἀνθρώπινον, καὶ φύγε ὡς οἱ Πατέρες

 

Τὰ Κελλία, μοναστικὸ συγκρότημα Ν. τῆς Ἀλεξάνδρειας.

σάρωση2816

Posted in Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια | Tagged , | Σχολιάστε

Ἕνα μισοτελειωμένο ποίημα τοῦ Καβάφη

(R. Lavagnini, “Sette nuove poesie bizantine di Costantino Kavafis”, Rivista di studi bizantini e neoellenici 25 (1988), 276-277:

Ἡ φαντασία μου μὲ πιαίνει τώρα

ὄχι στὴν Ἀλεξάνδρεια τῶν Πτολεμαίων,

ἀλλὰ τοῦ πέμπτου ἢ τοῦ ἕκτου αἰῶνος.

Κάθε μορφή της καὶ καθ’ ἐποχή της ἀγαπῶ

 

 

Posted in ποίηση, Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἁγιασμοὶ χωρὶς ἁγιαζόμενους

Μπορεῖ ὁ ἑτήσιος πασοκικὸς συνδικαλισμὸς τῶν καθηγητῶν νὰ ἀναφέρεται σὲ ἐλλείψεις βιβλίων, διδασκόντων, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ἔχουμε ἔλλειψη παιδιῶν κι ὄχι παιδείας. «Πασοκικὸ» τὸν ἀποκαλῶ γιατὶ προσδίδει ἀξιακὴ προτεραιότητα στὶς «ὑλικὲς συνθῆκες» (στὸ ὅτι «τὸ Εἶναι καθορίζει τὴ Συνείδηση») κι ὄχι στὴν κοσμοθεώρηση ποὺ θὰ σὲ κάνει νὰ γεννᾶς παιδιά προκειμένου νὰ χρειάζονται σχολεῖα, βιβλία, καθηγητές. Χωρὶς ἐπαρκὴ ἀριθμὸ παιδιῶν, εἶναι ἄχρηστα τὰ θρανία καὶ τὰ βιβλία.

Ὅταν βρεθοῦμε μιὰ ὡραία χρονιὰ χωρὶς καθόλου παιδιά, τότε θὰ καταλάβουμε πόσο μάταιος ἦταν ὁ ἀριστερισμὸς σὲ θέματα παιδείας. Τὸ α’ πληθυντικὸ πρόσωπο χρησιμοποιεῖται στὴν προηγούμενη φράση χάριν ἀποφυγῆς μικροαντιπαραθέσεων κι ὄχι γιατὶ οἱ πάντες πιστεύουμε ὅσα πιστεύουν οἱ Ἀριστεροί καὶ οἱ Κούληδες περὶ τοῦ τρόπου ἀναπαραγωγῆς / συνέχειας μιᾶς κοινωνίας. Ὅταν στὴν πόλη μου, οἱ ἐγγραφὲς στὴν Α’ Δημοτικοῦ ἀνέρχονται στὸ 0,5% τοῦ πληθυσμοῦ, καὶ οἱ γέροι τὸ 1/6 τοῦ πληθυσμοῦ, τότε αὐτὴ ἡ χρονιὰ ποὺ ἀναφέρω στὴν ἀρχὴ τῆς παραγράφου δὲν θὰ ἀργήσει νὰ ἔρθει.

Ἔχει σταματήσει νὰ ὑπάρχει ἀκόμη καὶ ἡ περίφημη μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη -ἀπὸ τότε ποὺ ξεκίνησε ἡ ἰδιωτικὴ τηλεόραση ἢ ἡ κυριαρχία τοῦ Ἀριστεριστῆ-Φιλελεύθερου.

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Μιὰ ἀραβο-βυζαντινὴ ἀνταλλαγὴ αιχμαλώτων ἐπὶ Μιχαὴλ Γ’

Ἀπὸ τὴ Χρονογραφία τοῦ σύριου Μονοφυσίτη Γρηγόριου Βὰρ Ἑβραίου.

And in the year in which Wathek began to reign, which is the year eleven hundred and fifty-five (A.D. 844), Michael, the son of Theophila, [began] to reign over the Rhomaye, being a child three years old. And his mother Theodora administered the kingdom, and ‘Amanu’il, the captain of the host, was over all the troops. And the Rhomaye sent an ambassador to the Arabs on the subject of peace, and the exchange of prisoners. And when the ambassador of the Rhomaye came, Wathek the king received him gladly, and he did not speak arrogant words like his father, who said, ‘We do not admit that the Christians are of equal value with the Arabs when [weighed in] the balance for exchange’, [154] but straightway he wished to exchange man for man. Now the ambassador of the Rhomaye was not at first pleased [with this view], and he said, ‘All the Arab prisoners which we have are soldiers whom we have made prisoners during the wars, whilst as regards the Christian prisoners that are with you, the greater number of them are soldiers which ye have captured in the villages, and old men, and old women, and very young boys, and girls. How can we possibly give soul for soul?‘ And when they had contended in this wise for days, finally the ambassador agreed to exchange one for one. And because the number of the Arab prisoners amounted to four thousand three hundred and sixty-two souls, and the number of the Christians was fewer, Wathek the king sent and collected from all his boundaries slaves, both male and female, which he bought from their owners. And since even by this means the [full] number was not made up, he drove out from his palace the handmaidens which he had chosen from the Rhomaye, and sent them with his ambassadors. And the ARABS and the Rhomaye were gathered together on the river of Silawkia, which is on the frontier of Tarsos, and the liberation [of the prisoners] took place. And it is said that Wathek commanded his ambassadors, saying, ‘As concerning all the Arabs whom ye redeem among the prisoners—first of all ask each man, «Is the Word of God create or uncreate?» He who saith «uncreate» redeem, and he [who saith] «create» leave in the hands of the Rhomaye.

 

Posted in Άραβες, Ιστορίες, Ισλάμ, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , | Σχολιάστε

yolo

Αὐτὸ ποὺ ἔβρισκα πάντοτε λανθασμένο στὴν κριτικὴ πρὸς τὴν οἰκογένεια (τὴν ἑλληνική) εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅσοι ἀσκοῦν τέτοια κριτικὴ ἐμμέσως ὑποδεικνύουν –καὶ στὸ λένε εὐθέως, ἂν τοὺς ζορίσεις– ὡς ἐναλλακτικὸ πρότυπο βίου τὸν Καλλιτέχνη, τὸν Ἐπαναστάτη, (κι οἱ Δεξιοί) τὸν κάθε εἴδους πορνόγερο ἢ νέο σφίχτη Διόνυσο-Ζορμπᾶ (ἢ yolo), ὅμως τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει μιά –πολὺ πλειονοτικά– «κανονικὴ κοινωνία» ἀπὸ τὴν ὁποία ὡς ἀποκλίσεις-μεταλλάξεις συνεχῶς ξεπηδᾶν οἱ «μὴ κανονικοί». Εἰδάλλως, ἡ σπουδαιότητα ποὺ συνιστᾶ ἡ Ἐξαίρεση παύει νὰ ὑφίσταται, ἀφοῦ ἡ Ἐξαίρεση γίνεται τόσο κοινότυπη ὥστε δὲν ἀντιπροσωπεύει τίποτε πολύτιμο, σπάνιο ἢ φτειαγμένο μὲ πνευματικὸ κόπο. Κανεὶς καλλιτέχνης, ἐπαναστάτης ἢ ζορμπᾶς δὲν θὰ πλύνει τὰ πιάτα, τὰ ροῦχα, ἐννοεῖται δὲν θὰ ἀλλάξει πάνες. Μιὰ κοινωνία δούλων (κι ὄχι ρομπότ) εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς οὐτοπικῆς ἐναλλακτικῆς κοινωνίας. Ἄν, ὅπως τώρα –ἐξαιτίας τῆς κριτικῆς πρὸς τὴν οἰκογένεια– γίνεται μιὰ «πολυπληθὴς ἐξαίρεση», τότε δὲν τελειώνει μόνο ἡ «κανονικὴ κοινωνία» ἀλλὰ καὶ οἱ «ἰδιοφυεῖς ἐξαιρέσεις» της, ποὺ ξεπηδᾶν ἀπὸ αὐτὴν ὡς ἄρνησή της. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ παράσιτο κοντεύει νὰ φάει τὸν ξενιστή, καὶ πεθαίνει ἀπὸ ἀσιτία. Ὁ διπλανὸς ὑποψήφιος ξενιστής (π.χ., τὸ Ἰσλάμ) δὲν ἐπιτρέπει τέτοια πράγματα. Μπροστὰ σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, ἡ ἀξία τῆς κριτικῆς στὴν οἰκογένεια, καὶ δὴ τὴν ἑλληνική, εἶναι πρακτικὰ μικρή. Θὰ εἶχε νόημα τὸ ’50, ἀλλὰ ὄχι τώρα.

Βεβαίως, σὲ ὅλη τὴν φιλοσοφία, σὲ ὅλο τὸ Πνεῦμα, δὲν ὑπάρχει καμμία πειθαναγκαστικὴ ἀπόδειξη γιὰ τίποτα, ὅπως στὶς θετικές ἐπιστῆμες, παρὰ μόνο ὑπόδειξη τῶν ἀντιφάσεων τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης στάσης ζωῆς. Ὡστόσο, πάντα μοῦ ἔρχεται αὐτὸ κατὰ νοῦ: Μόνο μὲ τὰ παιδιά σου θὰ ξεπληρώσεις τὸ ὅτι εἶσαι παιδί τοῦ πατέρα σου.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Γαλλία, πατρίδα μας

Πάντα οἱ ἐν Ἑλλάδι Ἀριστεροὶ ὅταν ἀναφέρονται στὴ Γαλλία, στοὺς Γάλλους ὡς κοινωνία, σοῦ ἀφήνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι μιλᾶν μὲ μιὰ πικρία τοῦ προδωμένου παιδιοῦ ἀπὸ τὴ μαμά του. Αὐτή, ποὺ τόσο σὲ ἐνέπνευσε ὡς πρωτόγονο, ποὺ τόσες στιγμὲς πνευματικῆς «ἀνάτασης» ἔζησες στὴν πόλη τοῦ φωτός, ζώντας μέσα στὴν Τέχνη, μέσα στὴν Ἀπόλυτη Ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀνθρώπου (κυρίως, τῶν γεννητικῶν ὀργάνων του) καὶ μέσα στὴν Ἐπανάσταση ἢ τὴν ἀκατάσχετη πάρλα περὶ τοῦ ἐρχομοῦ της στὰ γραφικὰ καφενεῖα… Ἀκόμη καὶ ὅταν μιλοῦν γιὰ τὸν μέσο Γάλλο, ἐκφράζουν ἕνα ἀπέραντο θαυμασμό: Οἱ Γάλλοι, σοῦ λέν, δὲν εἶναι πρόβατα [σὰν τοὺς Ἕλληνες, ἐννοοῦν], καὶ ἐὰν διαπιστώσουν ὅτι ὁ Πρόεδρός τους πάει νὰ τοὺς ἀφαιρέσει τὰ δικαιώματα, τότε τὰ κάνουν ὅλα μπάχαλο, στήνουν ὁδοφράγματα, ἔχουν ἐπαναστατικὴ παιδεία 200 χρόνων ὡς λαός. «Καί; τί γίνεται τελικά; Ἀπολύτως Τίποτε» σκέφτεσαι, ἀλλὰ δὲν τοὺς τὸ λές, ἀπὸ εὐγένεια.

Ὅταν ἔρχεται, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὁ γάλλος Πρόεδρος, εἶναι σὰν νὰ ἔρχεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Πατρίδας τους –τῶν Ἀριστερῶν. Κι ὅταν ἔρχεται γιὰ τὸ σύνηθες πλιάτσικο (π.χ. ἐξαγορὰ τῆς ὕδρευσης) ἢ γιὰ πώληση ὅπλων, οἱ Ἀριστεροὶ δυσανασχετοῦν μὲ τὴν Πατρίδα τους. Ἀλλὰ λίγο. Ὅσο καὶ νὰ βρίζει κανεὶς τὴ μαμά του, στὸ τέλος τὴν ἀγαπᾶ. Ἄλλο ἂν, ὅταν ξεμεθοῦν ἰδεολογικά, μερικοὶ Ἀριστερο-Φιλελεύθεροι κατηγοροῦν τὴν γαλλικὴ Ἀριστερά γιὰ κάποια «προδοσία». Ἀκόμη καὶ σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση, διατηρεῖται ὁ θαυμασμὸς γιὰ τοὺς Γάλλους.

Βέβαια, κι ἕνας –δεξιός– Πρόεδρος τῆς ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ἂν θυμᾶμαι καλὰ εἶχε ἀποκαλέσει πνευματική του Πατρίδα τὸ Παρίσι. Τὸ Παρίσι, λέω. Ἂς μὴν κατηγοροῦμε μονόπλευρα τοὺς Ἀριστεροὺς καὶ τὴ νοσταλγία τους. Στὸ κάτω-κάτω, κι οἱ Δεξιοὶ καὶ οἱ ἀπολίτικοι ἁπλὰ διαλέγουν τὴν Ἀγγλία γιὰ νὰ «σπουδάσουν» δηλ. νὰ ξεπλύνουν τὴ χωριατιά τους καὶ νὰ κάνουν τὰ γνωστά (μεθύσια, ὄργια) χωρὶς λογοτεχνικὲς παριζιάνικες παρλαπίπες καὶ περιτυλίγματα, ἀλλὰ μὲ ἀγγλοσαξωνικὸ κυνισμὸ καὶ μεθοδικότητα. Παρὰ ταῦτα, ἂν δὲν παλουκώσουμε -μὲ Σταυρό (ἑλληνικό, ἰσοσκελή)- τὸν Κοραή, προκοπὴ δὲν θὰ κάνουμε.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ παλινωδίες τοῦ Βολταίρου

Βρίζει σκαιότατα τοὺς Τούρκους

ὁ Κοραῆς.

Καὶ τί δὲν τοὺς σέρνει.

Μόνο σὲ τοῦτο συμφωνεῖ μαζί τους:

Οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν

δὲν πρέπει νὰ χτυποῦν· γιατὶ

αὐτὸ τὸ χῶμα

εἶναι δικό τους καὶ δικό του.

Κοραϊκὸ κι Ὀθωμανικό.

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Π. Κονδύλης: «Ὑπαρξισμός»

Α’ Ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγὴ στὸ Ἰσχὺς καὶ Ἀπόφαση:

 Ἡ στρατευμένη θεωρία τῆς ἀπόφασης βλέπει τὴν ἀπόφαση ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀναπόδραστη πραγματικότητα, ἀλλὰ τὴν ἔχει ἀναγορεύσει σὲ καθῆκον καὶ συχνὰ τὴν μετέτρεψε σὲ παθητικὴ καὶ δραματικὴ τελετουργία˙ …Κατὰ τὴν ἄποψή της, τὸ ἄτομο ὀφείλει νὰ γνωρίσει ὑπαρξιακὰ ὕψη καὶ βάθη, τινάζοντας πάνωθέ του τὸν κονιορτὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ τοῦ αὐτονόητου, ἀποσείοντας τὴν πίεση ὑπερπροσωπικῶν ἢ ἀπρόσωπων κοινωνικῶν καὶ πνευματικῶν θεσμίσεων, καὶ δοκιμάζοντας στὸ πετσί του καὶ σ’ ὅλη τους τὴ δριμύτητα τὶς ἐναλλακτικὲς λύσεις τῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς. Ὅποιος μπορεῖ νὰ περιέλθει σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση καὶ νὰ σηκώσει τέτοια εὐθύνη, ὅποιος κρατᾶ ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ τὴ γνωστικὴ καὶ ἠθική του συνείδηση ξάγρυπνη καὶ ἕτοιμη γιὰ τὴν μεγάλη ἀπόφαση, αὐτὸς θεωρεῖται eo ipso ἀξιότερος ἀπὸ ὅσους βολεύονται μὲ ἕτοιμες βεβαιότητες καὶ κανονιστικὲς ἀρχές. Ὁ ἔμπρακτος ὑποβιβασμὸς τῶν ἀντιπάλων τῆς θεωρίας τῆς ἀπόφασης, ὁ ὁποῖος προκύπτει ἀπὸ τούτη τὴν τοποθέτηση, προφανῶς θεμελιώνεται σὲ μιὰν ὁρισμένη ἀξιολογικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν «ἀληθινὸ» προορισμὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὡστόσο, ἡ ἀντίληψη αὐτὴ παραγνωρίζει πόσο μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀναπτύξει μιὰ ἀνθρώπινη στάση, ἡ ὁποία ρητὰ καὶ ἀπροκάλυπτα κατανοεῖ τὸν ἑαυτό της ἀκριβῶς ὡς στάση ὑπαγορευόμενη ἀπὸ τὸ καθῆκον ἢ καὶ ὡς πρόσχαρη ὑποταγὴ σὲ κάθε λογῆς ἐξουσιαστικὲς ἀρχές˙ παραγνωρίζει ἐπίσης πόσο κοντὰ βρίσκεται συχνὰ ἡ ὑπαρξιακὴ ἔνταση τούτης ἐδῶ τῆς στάσης πρὸς τὴν ἔνταση τῆς προσωπικῆς ἀπόφασης

 

Β’ Ἀπὸ τὴν κριτικὴ στὸν Χάιντεγκερ:

Βεβαίως ὁ Χάιντεγκερ ἀρνεῖται ὅτι ἠθικολογεῖ ἢ ἀσκεῖ κριτικὴ τοῦ πολιτισμοῦ, ὡστόσο ὅποιος ἔχει ἐξοικειωθεῖ μὲ τὴ γερμανικὴ γραμματεία καὶ δημοσιογραφία τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 ἀναγνωρίζει εὔκολα τὴν καταγωγὴ τῶν μοτίβων του. Ἡ ἀξιολογικὴ τάση δὲν ἀκολουθεῖ τὴν πεπατημένη τῆς ἠθικῆς θεωρίας ἀπεναντίας, ἡ τρέχουσα ἀστικὴ ἠθικὴ βάλλεται ἔμμεσα, ἀλλὰ ἀρθρώνεται ὡς ἀντιπαράθεση τῆς «αὐθεντικῆς» πρὸς τὴν «ἀναυθεντικὴ» ὕπαρξη, ὅπως αὐτὴ τάχα δεσπόζει στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνώνυμης μάζας. Γύρω ἀπὸ τὴν ἀντιπαράθεση τούτη συνομαδώνονται καὶ πλεῖστες ἄλλες κατηγοριακὲς διακρίσεις, π.χ. ἐκείνη ἀνάμεσα σὲ «ἀποφασιστικότητα» (προκειμένου νὰ ἀναμετρηθεῖ κανεὶς μὲ τὰ ἔσχατα προβλήματα τῆς ὕπαρξης) καὶ «ἀναποφασιστικότητα».

Στὴν πραγμάτευση τοῦ θανάτου συγκλίνουν ἡ ἐπικέντρωση στὸ ἀτομικὸ εἶναι, οἱ θεολογικὲς μνῆμες καὶ ἡ ἀντίθεση «αὐθεντικὸ – ἀναυθεντικό», δίνοντας ἕνα ἀποτέλεσμα μεγαλόστομο, βέβαια, ἐλάχιστα ὅμως οὐσιαστικὸ ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς κοινωνικῆς ὀντολογίας. Ὁ θάνατος ἐνδιαφέρει ὡς καταλύτης τοῦ φόβου ἐκείνου καὶ τῆς προσδοκίας ἐκείνης ποὺ τάχα μαρτυροῦν ὅτι ἡ ὕπαρξη ζεῖ αὐθεντικὰ στὸ ἀκραῖο ὅριο τῶν δυνατοτήτων της. Πίσω ὅμως ἀπὸ τὴ δραματικὴ εἰκόνα τῆς ὑπαρξιακῆς ὑπερέντασης ἑνὸς μοναχικοῦ ἀνθρώπινου ὄντος ποὺ βιώνει ὅ,τι γνησιότερο ἔχει στὸ χεῖλος μιᾶς ἀβύσσου, δὲν βρίσκεται ἀπολύτως τίποτε. Ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι πρὶν ἀπὸ αὐτόν, ἔτσι καὶ ὁ Χάιντεγκερ δὲν καταφέρνει νὰ πεῖ τὸ παραμικρὸ γιὰ τὸν θάνατο κατ’ ἑαυτόν. Γιατὶ, ὅσο καὶ ἂν φαίνεται παράδοξο, ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ συνδέσει καμία σκέψει μὲ τὸν θάνατο καὶ ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν θάνατο. Ὅ,τι σκέφτεται μιλώντας γιὰ τὸν θάνατο εἴτε ἀναφέρεται στὴ ζωή (ὡς κάτι ποὺ δὲν θέλει νὰ χάσει) εἴτε ἀναφέρεται σὲ ὅ,τι πιστεύει ὅτι τὸν περιμένει μετὰ ἀπὸ τὴ ζωή· ἡ στιγμὴ καὶ ἡ στιγμιαία βίωση τοῦ θανάτου ξεφεύγει ἀπὸ κάθε δυνατότητα νοητικῆς σύλληψης ἴσως γιατὶ δὲν ὑπάρχει. Τὸ ὀντολογικὸ πρόβλημα εἶναι ἑπομένως πολὺ εὐρύτερο ἀπὸ τὴ σχέση μιᾶς «αὐθεντικῆς» ὕπαρξης μὲ μιὰν πομφόλυγα. Συνίσταται στὴν ἀνίχνευση τῶν συνεπειῶν τῆς θνητότητας τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴ συγκρότηση τῆς κοινωνικῆς του ὕπαρξης. Δὲν ρυθμίζει ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν θάνατο τὶς σχέσεις του πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἀντίθετα: Οἱ σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καθορίζουν ἄμεσα ἢ ἔμμεσα τὸ πῶς πεθαίνει καὶ πῶς βαδίζει πρὸς τὸν θάνατό του. Αὐτὸ ἰσχύει ὄχι μόνο γιὰ ὅποιον στέκει μπροστὰ στὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα ὡς στέλεχος μιᾶς πολιτικῆς παράταξης, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅποιον πεθαίνει πιστεύοντας ὅτι ἀποδημεῖ εἰς Κύριον, γιατὶ καὶ αὐτὴ ἡ πίστη εἶναι πίστη μιᾶς κοινότητας, στὴν ὁποία ἀνήκει ὁ θνήσκων.

 

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , | Σχολιάστε

Πόρτα-Παναγιά, Τρίκαλα

Τὸ ὄμορφο μὲ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ὅτι, σὲ ὅλες τὶς περιοχές της βρίσκεις κάτι ἀριστουργήματα φτιαγμένα λίγο μετὰ τὸ 1204, μετὰ τὴν καταστροφή. Δηλαδή, ἀφενὸς ὅταν δὲν θὰ περίμενες νὰ φτειάχνονται τέτοια πράγματα, καί, ἀφετέρου, σὲ τόπους ὅπου δὲν θὰ περίμενες νὰ ἔχουν κτιστεῖ.

img_6177_l___d_new_sharp

pegasus_large_t_242261_54181840

assets_large_t_183762_54288318

20563813

interno2b252812529

Κάτι τέτοιες ἐκκλησίες εἶναι ἡ μόνη παρηγοριά μου, τουλάχιστον ἀπέναντι στὴν Πνύκα τοῦ Μακρόν καὶ τὴν Ἑλλάδα της.

Πηγή.

Posted in Ελλάδα, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ σύνδρομο τοῦ νὰ βαρᾶς τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια

Τὸ ἔχουν εἴτε ὅσοι ὡς παιδιὰ κακοπέρασαν στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια (π.χ. τοὺς κλώτσαγαν, τοὺς κρέμαγαν ἀνάποδα ἀπὸ τὸ ταβάνι, ἔσβηναν τσιγάρα στὸ δερματάκι τους: τέτοια πράγματα) εἴτε ὅσοι μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς αὐτήν γιατὶ «τὰ κατάφεραν στὴ ζωή». Γενικά, καθένας μιλᾶ μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του, καὶ ὑπάρχει ἡ πανάρχαια λογοτεχνικὴ ἔφεση νὰ κάνεις τὴν τρίχα τριχιά, καὶ τὸν οἰκογενειακὸ καβγὰ τραγωδία τοῦ Ἀγαμέμνονα.

Νά ἐδῶ ἕνας διδάκτωρ ψυχολογίας τοῦ ΑΠΘ. Ὅποιος, κατὰ τὸν ψυχολόγο, λέει ὅτι εἶναι μιὰ πολὺ δεμένη οἰκογένεια, στὴν πραγματικότητα ἐννοεῖ πὼς ἀπειλεῖ ὅτι

«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος – ώριμος να αποχωριστεί κανέναν».

Ὅσοι ἔχουν ἕνα σκοτεινὸ δωμάτιο βασανιστηρίων στὸ πατρικό τους σπίτι, αὐτοὶ ξέρουν… Συνεχίζει:

Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας

Ὄχι ὅτι στὴ Δύση οἱ ἄστεγοι εἶναι περισσότεροι. Ὄχι γιατὶ τῶν φρονίμων τὰ παιδιὰ πρὶν βρεθοῦν ἄνεργοι θεωροῦν καλὸ νὰ ἐξασφαλίσουν μιὰ στέγη ἢ ἕνα εἰσόδημα στὰ παιδιά τους ἐπειδὴ ξέρουν ἢ ἄκουσαν τί θὰ πεῖ ἄστεγος στὴν μεταπολεμικὴ καὶ μετεμφυλιακὴ Ἑλλάδα. Ἀλλὰ ἐντελῶς ἀνάποδα: Ὅλα αὐτὰ τὰ κάνουν γιατὶ εἶναι ἐξουσιαστὲς μὲ ψυχολογικὰ προβλήματα, ποὺ ἔκρυψαν τὴν δική τους ἀδυναμία «αναζήτησης προσωπικού νοήματος» μὲ τὴν «ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους«! Πῶς δὲν τὸ σκεφτήκαμε; Ὅλα εἶναι ζήτημα τεμπελιᾶς καὶ ἐξουσιομανίας σὲ αὐτὸν τὸν πλανήτη.

Ἡ κακιὰ ἐξουσία, ὁ χωρὶς βάθος μέσος ἄνθρωπος-γονιός, ποὺ βολεύεται μὲ τὸν Σατανᾶ-Ἐξουσιασμό, καὶ ποὺ ἀναπαράγεται παράγοντας κλώνους του ἀντὶ νὰ πετάξει τὰ ροῦχα τῆς ὑποκρισίας καὶ νὰ παραδεχτεῖ τὴν «ανεπίγνωστή του υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο«, καὶ νὰ βγεῖ μὲ γυμνὴ τὴν ψυχὴ στὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς Ἐλευθερίας.

Αὐτὲς οἱ κριτικὲς τοῦ «μαζανθρώπου» ἐμένα μοῦ θυμίσουν κριτικὲς τῶν ὑπαρξιστῶν τοῦ 20οῦ αἰ. στὸν κοινὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὑπαρξιακὰ ἐλεύθερος ἀλλὰ ἐπιλέγει τὴ ρουτίνα καὶ τὴν σκλαβιά. Κάτι τέτοιες κριτικὲς ὁ Κονδύλης τὶς κορόιδευε γιὰ τὸν τάχα μου ἡρωισμὸ καὶ τὴν τάχα αὐθεντικότητα τῆς ἀντιπρότασής τους.

Οἱ ἑλληνίδες μάνες, βέβαια, εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ κακοῦ, ἀνώμαλες (ἀπὸ τὴ μυκηναϊκὴ ἐποχὴ τὸ κακό, εἶναι γονιδιακὸ ἐλάττωμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους) ἢ ἀνικανοποίητες ἀπὸ τὸν σύντροφό τους καὶ γι’ αὐτὸ στρεφόμενες στὰ παιδιά τους . Τί κρίμα ποὺ δὲν ἔχουμε νεωτερικὲς πόρνες, ὅπως στὴ Δύση, ἢ ξυλοδαρμένες μπουργκοφορεμένες, ὅπως στὸ Ἰσλάμ; Μεγάλο κρίμα..

Ἔχω γράψει πολλὲς φορὲς γιὰ τὸ σφάλμα τῆς κατάκρισης τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Γι’ αὐτό, μόνο μιὰ παρατήρηση: Ὅσα προσωπικὰ παραδείγματα μοῦ ἔρχονται κατὰ νοῦ, ἀπὸ  «παιδιὰ» ἐτῶν 30, 40 καὶ 50 τὰ ὁποῖα προσκολλήθηκαν στοὺς γονεῖς, αὐτὰ εἶναι παραδείγματα ἐνεργῶν Ἀριστερῶν κι Ἀναρχικῶν. Δηλαδή, ἀνθρώπων ποὺ δὲν μπαίνουν -καὶ καλά- σὲ καλούπια ἀλλὰ θέλουν νὰ εἶναι ἐλεύθεροι. Ὄχι «συντηρητικῶν» παιδιῶν, πού -πάλι, προσωπικὸ παράδειγμα- ἔκαναν τὸ ἀντίθετο. Αὐτὸ γιὰ ἐμένα σημαίνει ὅτι ὅλη ἡ ἐνασχόληση μὲ τὸ δίπολο Ἐξουσιασμός-Βόλεμα, τὸ ὁποῖο τάχα χαρακτηρίζει τὴν μέση ἑλληνικὴ οἰκογένεια, εἶναι τελείως ἀβάσιμη.

Τώρα ἐμεῖς, ποὺ δὲν θεωροῦμε ἐπιστήμη τὴν Ψυχολογία (ἀλλὰ μόνο τὴν Ψυχιατρική), ἂς προσέχαμε..

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | 1 σχόλιο

ἀπρόσωπη Ἀγάπη τοῦ Παμφάγου

Οἱ ἠθικοὶ νόμοι τῆς κοινωνίας σοῦ δίνουν τὸ δικαίωμα νὰ εἶσαι πανσέξουαλ:

 

«ὁποιοδήποτε ἄτομο μπορεῖ νὰ εἶναι σύντροφός μου»

γράφει, γιατὶ προφανῶς τὰ ἄτομα μποροῦν νὰ ἐναλλάσσονται χωρὶς καμμία σημασία, καὶ οὐδεὶς ἀναντικατάστατος στὸ χωράφι μὲ τὰ πέη καὶ τὰ αἰδοῖα. Δὲν ὑπάρχουν ἄτομα (πόσο μᾶλλον ἄνθρωποι): ὑπάρχουν μόνο ρόλοι ποὺ παίζει  κάποιος (ὅποιος νά ‘ναι, ἀρκεῖ νὰ τοὺς παίζει) γιὰ ἐμᾶς, ὁ ὁποῖος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κυριολεκτικὰ «ὁ καθένας», καὶ δὲν μετρᾶ τί εἶναι.

Στὸ τέλος ἀνακεφαλαιώνει:

«Ἡ ἀγάπη δὲν ἔχει πρόσωπο».

απρόσωπο

Οὔτε τὸ πέος ἔχει πρόσωπο, μόνο κεφάλι ἔχει. Ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀνεγκέφαλοι. Νὰ ἱκανοποιοῦνται οἱ ζωικὲς ἀνάγκες, χαμηλοῦ καὶ «ὑψηλοῦ» (συναισθηματικοῦ…) ἐπιπέδου, κι ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι βλακεῖες, τυραννικὰ κατασκευάσματα ποὺ ἀξίζουν νὰ καταστραφοῦν. Ἔχει π.χ. σημασία πέρα ἀπὸ τὸ νὰ σὲ χρησιμοποιήσω, τὸ ἂν λέγεσαι Μπάμπης ἢ Μαρία μὲ τὰ Κίτρινα; Γι’ αὐτό, ἐρωτεύεται ψυχές-Οὐσίες, καὶ ἐσωτερικὲς ὀμορφιές, ὁ Πανσέξουαλ. Σὰν τὸν Νεάντερταλ. Ἐρωτεύεται οὐσίες. Τὸ μεδούλι τῆς ὕπαρξης, κι ὄχι τὸ τυχαῖο XY ἢ ΧΧ ἐπιφαινόμενο, ὄχι μιὰ τυχαῖα πρωτιὰ τοῦ τάδε σπερματοζωαρίου. Κάτω ἡ ἀριστεία! βεβαίως. Ποῦ νὰ ἐξηγεῖς τώρα, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐσία (μὲ τὴν α καὶ β σημασία της) χωρὶς τὴν ἐπιμέρους ὑπόστασή της, παρὰ μόνο κόκκαλα καὶ κρέατα.

Ἀλλά, γιὰ τὸ ὄνομα τῆς Ἠθικῆς, ὄχι ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ εἶσαι καὶ Παμφάγος:

screen-shot-2014-03-26-at-11-55-06

Μπορεῖ τὸ ἀνήθικο λιοντάρι νὰ σκοτώνει ἐλαφάκια καὶ ὁ μοχθηρὸς λύκος νὰ τρώει προβατάκια, ἀλλὰ θὰ τοὺς ἀλλάξουμε τὴ διατροφή, σίγουρα. Μποροῦμε στὸ μεταξύ, νὰ βάζουμε στὴ φυλακὴ τὰ αἱμοβόρα αὐτὰ ζῶα. Ὥσπου νὰ τρῶνε μόνο πτώματα, ὅπως ἐπὶ Παραδείσου (!). Τί κι ἂν εἴμαστε στὴ μεταπτωτικὴ κατάσταση, κανένα ζῶο δὲν εἶναι ἀκάθαρτο κ.λπ.; Ὁ σαλεμένος θὰ σοῦ πεῖ: «ἂς παριστάνουμε ὅτι εἴμαστε στὴν προπτωτική». Στὸ βασίλειο τῆς ἀθωότητας. Κάνουμε ὅτι δὲν ξέρουμε. 100.000 χρόνια δὲν εἶναι τίποτε, τὰ καταργοῦμε, καὶ τὸ ἀνθρώπινο ἔντερο πρέπει νὰ ξαναγίνει δυο χιλιόμετρα μακρὺ γιὰ νὰ μασουλᾶ ὁ ἰδιοκτήτης του ὅπως ἡ ἀγελάδα. Μὴ στενοχωριέσαι, προχωρημένε χορτοφάγε, σὲ λίγο δὲν θὰ τρῶμε χοιρινὸ ἐξαιτίας σου. Ἐννοεῖται ὅτι τὸ δικαίωμα τῶν φυτῶν νὰ ἀναπαράγονται φυσικῶς χωρὶς νὰ τὰ κόβει τὸ χεράκι τοῦ λαίμαργου ἀεὶ μισοπεινασμένου χορτοφάγου καὶ χωρὶς νὰ τὰ φυτεύει στανικῶς στὸ μπαχτσέ της γιὰ τὴ βιταμινούχα σαλάτα της ἡ οἰκολόγα, ἀναστέλλεται ἐπ’ ἄπειρον γιατὶ ὁ χορτοφάγος εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ κρίνει ποιὰ μορφὴ ζωῆς εἶναι ἀνώτερη καὶ ποιὰ ὄχι.

Πίσω ἀπὸ κάθε δικαιωματιστή, πίσω ἀπὸ κάθε ἀθῶο Διαμαρτυρόμενο γιὰ τὸν «σεξουαλικὸ συντηρητισμό» (ποῦ τὸν εἶδαν;) βρίσκεται ἕνας ἐνοχικὸς ἱεροεξεταστής. Δὲν μπορεῖ νὰ κάψει, μπορεῖ ὅμως νὰ κάνει τοὺς ἄλλους νὰ θανατώσουν κοινωνικὰ τὸ θύμα του, νὰ τοῦ κόψουν τὴν καλημέρα ἢ νὰ τὸν ἀπολύσουν. Μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία, ἡ δυτική, ἔχει δώσει τὸ θρόνο τῶν ἀξιῶν της γιὰ νὰ καθίσει ὁ Βογόμιλος ἢ ὁ Καθαρός καὶ ὁ ἱδρυματοποιημένος Γιανναρικός, καὶ νὰ τῆς κάνει κήρυγμα τύπου κατηχητικοῦ περὶ «ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ κατηχητικοῦ».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

Τζήμερος καὶ Δικηγόροι

Ἔχει πλάκα ἡ φαγωμάρα μεταξὺ τῶν φιλελεύθερων. Ὁ νεοφιλελεύθερος Θᾶνος Τζήμερος ἐπιτέθηκε στοὺς δικηγόρους, τὸ κατεξοχὴν δεξιὸ καὶ νεοφιλελεύθερο, μετὰ ἀπὸ κάτι οἰκονομολόγους-τεχνοκράτες-δημοσιογράφους, κομμάτι τῆς κοινωνίας. Κι αὐτοὶ λύσσαξαν, μὲ ἑκατοντάδες σχόλια ἐναντίον του. Κι αὐτὸς συνέχισε μὲ ἀπανωτὲς ἀναρτήσεις κακίας. Τί «γιατί νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ παρουσία δικηγόρου;»· τί «γιατί, γιὰ νὰ φτειάξω ἑταιρεία, νὰ πληρώνω στὸ ταμεῖο τῶν Νομικῶν;» κ.ο.κ. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ κοινωνικὸς αὐτοματισμὸς ὑποστασιοποιεῖται κι αὐτονομεῖται, καὶ δὲν ξεχωρίζει φίλους ἀπὸ ἐχθρούς. Πυροβολεῖ στὸ πλῆθος ἀδιάκριτα. Δὲν εἶναι ἐχθροπάθεια (αὐτὴν τὴν ἔχουν ὅλοι κι ἄλλοι).

Ἐπειδὴ ἔχω βαρεθεῖ τοὺς ἀριστεροὺς πάσης φύσεως καὶ τὶς φαγωμάρες τους, πιστεύω ὅτι οἱ φαγωμάρες μεταξὺ νεοφιλελεύθερων εἶναι πιὸ ἐνδιαφέρουσες, πιὸ διασκεδαστικὲς καὶ πιὸ διδακτικές. Π.χ. τὰ ὑπαρκτὰ ἢ φανταστικὰ προνόμια νεοφιλελεύθερων καστῶν εἶναι πολὺ πιὸ ἐνδιαφέρον νὰ συζητηθοῦν σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ σακάτεμα τῶν λοῦμπεν τηλεορασάκηδων, ἀπὸ ὅ,τι τὸ νὰ συζητιοῦνται τὰ προτεινόμενα βήματα γιὰ τὴν ὁλικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀνθρώπου (ἕνας εἶναι ὁ «Ἄνθρωπος») καὶ τὸ σχέδιο γιὰ τὸ σοσιαλισμὸ ἢ τὴν ἠθικὰ ὑποχρεωτικὴ καὶ διὰ νόμου ἀναγκαστικὴ ἀγάπη πρὸς τὰ ἀδέρφια μας τοὺς χριστιανοσφάχτες.

Κάτι πιὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ τὴν ἐνδιαφέρουσα φαγωμάρα γιὰ τὸ κατὰ πόσο κρατικοδίαιτοι εἶναι οἱ νεοφιλελεύθεροι καὶ μνημονιάκηδες: Ἡ ἀπάτη τῆς ταξικῆς συνείδησης. Οἱ δικηγόροι ποὺ βγαίνουν κατὰ ἑκατοντάδες ἀπὸ τὰ ΑΕΙ κάθε ἕτος εἶναι στὴ συντριπτικὴ πλειονότητά τους ἄνεργοι ἢ παιδιὰ γιὰ ὅλες τὶς δουλειὲς τοῦ μεγαλοδικηγόρου. Ἔχουν ὅμως τὸ στὺλ τοῦ ἀριστοκράτη. Δὲν εἶναι πλέμπα. Ὁ νομικὸς πολιτισμός μας ξεκινᾶ ἀπὸ πρὸ Χριστοῦ. Jus Graeco-Romanum, δὲν παίζουμε. Κι ἐνῶ ἡ ἀξία τοῦ πτυχίου εἶναι ὅση τοῦ τίτλου ἑνὸς ξεπεσμένου ἀριστοκράτη, ἡ φανταστικὴ ταξικὴ συνείδηση μίλησε. Συμπέρασμα: Ὅπως ἕνας χρόνια ἄνεργος δὲν εἶναι πιὰ προλετάριος ἢ ὅπως ἕνας προλετάριος ψηφίζει παραδοσιακὰ Δεξιὰ γιατὶ τοῦ σφάξαν τὸν παπποὺ οἱ κομμουνισταὶ ἢ γιατὶ δὲν ἀντέχει τὸν ἀντικληρικαλισμὸ ἢ γιατὶ δὲν ἀντέχει τὸν σχιζοφρενικὸ ἀκτιβισμό, ἔτσι κι ἡ ταξικὴ συνείδηση τῶν νομικῶν εἶναι φούμαρα. Ἐνῶ εἶναι ἄνεργοι, λοῦμπεν, χαμηλόμισθοι, αἰσθάνονται μέρος τῆς ἀστικῆς τάξης. Δὲν ὑπάρχουν τάξεις ἀλλὰ ὁμάδες, ἀρκεῖ νὰ σαλαμοποιήσεις τὶς τάξεις ἀκριβῶς π.χ. ὅπως σαλαμοποιοῦν τὸ ἔθνος Ἀριστεροὶ καὶ Σόροι. Ὁ δικηγόρος κι ὁ ἄνεργος στὸ ἴδιο συσσίτιο θὰ καταλήξουν, ἀλλὰ ὄχι στὸ ἴδιο κόμμα. Ποὺ σημαίνει ὅτι ὄχι οἱ ἴδιες ὑλικὲς συνθῆκες ἀλλὰ μόνο οἱ ἴδιες προσδοκίες ἑνώνουν τοὺς ἀνθρώπους. Σὲ πεῖσμα τῆς Ἀριστερᾶς.

 

Μέλλον: Ὅπως ἔχουν διδάξει διάφοροι σπουδαῖοι φιλόσοφοι, ὁ πόλεμος ὅλων ἐναντίον ὅλων δὲν διαρκεῖ παρὰ μόνο γιὰ λίγο· μετά, συνάπτονται συμμαχίες μέσῳ τῆς τακτικῆς τοῦ μαστίγιου καὶ καρότου, γιατὶ καμμιὰ κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει σὲ κατάσταση διαρκοῦς πολέμου ὅλων κατὰ ὅλων. Μιὰ τέτοια αὐτοκαταστροφικὴ ἐπίθεση τοῦ Τζήμερου ὁδηγεῖ στὸν πόλεμο ὅλων ἐναντίον ὅλων (ἐκτὸς κι ἂν τὸ παράδειγμά του δὲν υἱοθετηθεῖ). Μετά; Τί γίνεται; Ποιοὶ θὰ συμμαχήσουν μὲ ποιούς; Πρὸς τὸ παρόν, ἡ μόνη συμμαχία ποὺ διακρίνω εἶναι αὐτὴ μεταξὺ ὁμοφυλόφιλων καὶ δικαιωματιστῶν μὲ Μουσουλμάνους καὶ Ἀριστερούς. Εἶναι ὑπαρκτή, ἀλλὰ δὲν ἔχει πολὺ μέλλον -ὅταν οἱ Μουσουλμάνοι θὰ ἀρχίσουν νὰ σφάζουν ὁμοφυλόφιλους καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ κατάσταση χάους καὶ πολέμου εἶναι προσωρινὴ μέχρι νὰ ἐνθρονιστεῖ ὁ νέος κυρίαρχος. Ἢ νὰ προκύψει μιὰ ἄλλου εἴδους -θρησκευτικά, ἠθικά- κοινωνία.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Δεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Ἐπιπόλαιες ἀναγνώσεις: βυζαντινὸς ἀντιισλαμισμός

Γράφει ὁ Κ. Κουτσουρέλης

Φυλλομετρώντας τη διατριβή του φίλου Ηλία Μαλεβίτη για τις πρώιμες αραβοβυζαντινές σχέσεις («The Formation of Byzantine Views on Muslims during the ‘Dark Century’, ca. 650-750», University of London, 2015), βασική εντύπωση: η υποτονικότητα της βυζαντινής αντίδρασης. Ενώ οι «Ισμαηλίτες» μέσα σε λίγες δεκαετίες αποσπούν από την αυτοκρατορία το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της (Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο, Κυρηναϊκή), πολιορκούν την Βασιλεύουσα, πατάνε πόδι σε Κύπρο, Κρήτη, Σικελία κ.ο.κ., πρέπει να ψάξεις με το μικροσκόπιο (ο Ηλίας το κάνει) στη θεολογική γραμματεία για να βρεις μερικές αναφορές, συχνά απλές νύξεις, αποκαλυπτικές αλληγορίες και τα συναφή.

Θα πει κανείς, πρόκειται για τους «σκοτεινούς» αιώνες, όπου γενικά τα γραπτά τεκμήρια σπανίζουν. Σωστά. Όμως το ίδιο φαινόμενο, ως προς το Ισλάμ, δεν έχουμε και απέναντι στους Τούρκους, Σελτζούκους ή Οθωμανούς, από τον 11ο αιώνα κ.ε.; Θέλω να πω, αν συγκριθεί με την πυρετώδη δραστηριότητα των ορθόδοξων θεολόγων κατά του «παπισμού»;

Και για να συμπληρωθεί η εικόνα. Τη στιγμή αυτή που μιλάμε σε Ευρώπη και Αμερική πολλές είναι οι φωνές που υψώνονται κατά της ανείπωτης βαρβαρότητας του τζιχαντισμού. Έχει κάτι συνεισφέρει η ορθόδοξη θεολογία σ’ αυτές;

Βεβαίως, ὅσοι ἀδυνατοῦν νὰ διανοηθοῦν ὅτι πλάι στὴ θεοκρατικὴ μεσαιωνικὴ Δύση ὑπῆρχε ἕνα κράτος στὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία δὲν διοικοῦσε οὔτε ἦταν τμῆμα του, αὐτοὶ περιμένουν κι ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς θεολόγους νὰ εἶναι τμῆμα τοῦ βυζαντινοῦ Ὑπ. Ἐξ. καὶ συνεπῶς νὰ συντονίζουν ἰδεολογικὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν Ἀράβων Μουσουλμάνων ὅπως ὁ Πάπας ἔκανε μὲ τὶς ψευτο-Σταυροφορίες. Γιὰ τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μας, ὅμως, οἱ Ἄραβες ἦταν ἁπλῶς ἕνα κράτος, τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐπιδρομῶν τοῦ ὁποίου (καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κατεχόμενων ἐδαφῶν ἀπὸ αὐτό) εἶχε ἁρμοδιότητα ἡ Αὐτοκρατορία.

Πράγματι, ὑπάρχει τεράστια διαφορὰ μεταξὺ τῆς δυτικομεσαιωνικῆς θεοκρατίας καὶ τῆς Ρωμανίας. Στὴ Ρωμανία

«Ἡ διοίκησις εὑρίσκετο εἰς χείρας λαϊκῶν. Οὐδέποτε τὴν διοίκησίν του ἀνέλαβε κληρικὸς ἐπὶ τῇ βάσει καὶ μόνον τῆς κληρικῆς ἰδιότητός του, μόνον εἰς τὴν διπλωματίαν ἐχρησιμοποιήθησαν κληρικοί, ἀλλὰ τοῦτο ἐγένετο ἢ διότι οὗτοι ἔτυχε νὰ γνωρίζουν τὴν γλώσσαν τῶν πρὸς οὓς ἐστέλλοντο λαῶν ἢ διότι συνεδύαζον πρὸς τὴν διπλωματικήν, τὴν ἱεραποστολικήν των ἰδιότητα καὶ ἀποστολήν. Περαιτέρω, ἡ αὐτοκρατορικὴ γραμματεία, τὸ ὄργανον τῆς γραπτῆς διατυπώσεως καὶ ἐκφράσεως τῆς αὐτοκρατορικῆς βουλήσεως, εὑρίσκετο εἰς χείρας λαϊκῶν καὶ δὴ κατὰ τρόπον ἀποκλειστικόν. Ἀντιθέτως πρὸς τὴν Δύσιν, τῆς ὁποίας αἱ ἡγεμονικαὶ γραμματεῖαι εὑρίσκοντο ἀποκλειστικῶς εἰς χείρας κληρικῶν, οἱ νοτάριοι, οἱ ἀσηκρῆται ἦσαν λαϊκοί»

(Ἰ. Ε. Καραγιαννόπουλου, Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους, τ. 1, σ. 70)

Ἀντίθετα, στὴ Δύση:

«Περὶ τὰ μέσα τοῦ 8ου αἰώνα ἐξαφανίσθηκαν οἱ τελευταῖοι λαϊκοί ‘ρεφερενδάριοι’ τῶν μεροβιγγείων βασιλειάδων· τὸν Ἀπρίλη τοῦ 1258, ὁ Φίλιππος ὁ Ὡραῖος ξαναδίνει τὴ σφραγίδα στὸν ἰππότη Πιὲρ Φλότ: Μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν χρονολογιῶν εἶχαν κυλήσει πάνω ἀπὸ πέντε αἰῶνες, στὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ καγκελαρίες τῶν βασιλιάδων τῆς Γαλλίας εἶχαν ἐπικεφαλῆς τους ἀποκλειστικὰ ἱερωμένους. Καὶ ἀλλοῦ, χονδρικά, τὸ ἴδιο ἔγινε»

(Marc Bloch, Ἡ φεουδαλικὴ κοινωνία, σ. 130).

Μιὰ στοιχειώδης γνώση καὶ ὄχι φυλλομέτρηση τῆς βυζαντινῆς θεολογίας πείθει ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Χάντιγκτον τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὁ Κουτσουρέλης εἶναι ἀβάσιμα. Ἤδη τὸν 7ο αἰ. ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ἀποκαλεῖ «γέλωτος ἄξια» ὅσα διακηρύσσει ὁ Μωάμεθ, τὸν ἴδιο ἀποκαλεῖ πλανημένο, παραβάτη, ψεύτη καὶ τερατολόγο, καὶ θεωρεῖ τὸ Ἰσλὰμ ὡς πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ κτηνώδεις τὶς ἀντιλήψεις του. Ἐνῶ ὁ Σωφρόνιος ἀποκαλεῖ «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» τοὺς Ἄραβες κατακτητὲς τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἔχει συνέχεια μὲ τοὺς ἑπόμενους θεολόγους. Αὐτὰ εἶναι πασίγνωστα, καὶ ὅσοι δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τὴ βυζαντινὴ θεολογία ἔχουν μὲν τὸ δικαίωμα νὰ παριστάνουν τὸν Χάντιγκτον καὶ νὰ καταγγέλουν τὴν «ἁδράνεια τῆς βυζαντινῆς θεολογίας» (μετρᾶνε μὲ τὸ στρέμμα ἢ τὶς σελίδες τὴν ποιότητά της, λὲς καὶ πρόκειται γιὰ ρεκλάμα), ὅμως ἡ ἄποψή τους δὲν μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ στὰ σοβαρά, οὔτε νὰ ἀποτελέσει ἀπαρχὴ σοβαρῆς συζήτησης.

Ἂν οἱ Δυτικοὶ δὲν εἶχαν κράτος ποὺ νὰ ὀργανώνει τὴν ἀντιισλαμικὴ ἀντίσταση καὶ ἀντεπίθεση καὶ γι’ αὐτὸ οἱ κληρικοί τους, πράγματι, ἔπρεπε νὰ ἔχουν διπλὸ ρόλο, πολιτικὸ καὶ θεολογικό, οἱ βυζαντινοὶ θεολόγοι δὲν χρειαζόταν νὰ ἔχουν πολιτικὸ ρόλο, καὶ ἀρκοῦνταν στὴν θεολογικὴ πλευρὰ τῆς διαμάχης. Ἦταν οἱ Ρωμιοὶ Αὐτοκράτορες αὐτοὶ ποὺ προέτρεπαν τοὺς στρατιῶτες τους νὰ ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῶν Χριστιανῶν. «Πρέπον ἐστιν ὑπὲρ τῶν χριστιανῶν καὶ ὁμοφύλων ἀγωνίσασθαι» διακηρύσσουν κρατικοὶ ἀξιωματοῦχοι τὸν 9ο αἰώνα. Καὶ ἡ λαϊκὴ ὀρθόδοξη ἀντίδραση ἔναντι τοῦ Ἰσλὰμ δὲν ἦταν καθόλου χλίαρη. Σὲ λαϊκὸ ἄσμα διαβάζουμε:

«Εἰπέτε τὸν αὐθέντη μου καὶ τὸν γλυκύν μου κύρην,
ἕως οὗ βλέπω τὰ ὁσπίτια μου διπλομανταλωμένα,
ἕως οὗ βλέπω τὴν μάνναν μου τὰ μαῦρα φορεσμένην,
καὶ ἐβλέπω καὶ τὰ ἀδέλφια μου τὰ μαῦρα φορεμένα,
ὅπου καὶ ἂν εὕρω Σαρακηνὸν τὸ αἷμα του νὰ πίνω.
Καὶ ἂν μὲ παραμανιώσουσιν, εἰς τὴν Συρίαν νὰ πέσω,
τὰ στενορύμια τῆς Συρίας κεφάλια νὰ γεμίσω,
τὰ ξηρορυάκια τῆς Συρίας αἷμα νὰ τὰ γεμίσω».
Τὸ νὰ τὰ ἀκούσῃ ὁ ἀμιρᾶς, πολλὰ τὸν ἐφοβήθη.

Ἂς μὴν παραθέσουμε λεπτομερῶς τοὺς βυζαντινοὺς ἱστορικοὺς ποὺ ἀναφέρουν πρῶτοι τὶς ἱστορίες περὶ ἐπιληψίας τοῦ Μωάμεθ, κοροϊδεύουν τὸ γάμο του μὲ τὴ γηραιὰ χήρα καὶ τοὺς ἄλλους γάμους του. Δὲν μπορεῖ, βεβαίως, νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς παράδειγμα φιλοϊσλαμισμοῦ ἡ θεολογικὴ σκέψη τῆς Τουρκοκρατίας ἢ τῆς περιόδου λίγο πρὶν τὸ 1453, ὅταν πολιτικῶς τὰ πάντα εἶχαν χαθεῖ.

Τὸ ἀντιφατικὸ τοῦ πυρήνα τοῦ ἐπιχειρήματος τοῦ Κουτσουρέλη -καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του- ἔγκειται στὸ ὅτι ἐνῶ ὑποστηρίζει, ὡς ἄθεος-ἄθρησκος, τὴν ἐπανάσταση τῶν ἀστῶν ἐνάντια στὴ Δυτικὴ ἐκκλησία καὶ ὑποστηρίζει τὴν ἐκκοσμίκευση μεταξὺ 17ου καὶ 20οῦ αἰ. ταυτόχρονα ὑποστηρίζει τὴν παρέμβαση τῶν κληρικῶν σὲ θέματα αὐστηρῶς πολιτικά, δηλαδὴ αὐτὸ στὸ ὁποῖο οἱ ἀστοὶ τοῦ 18ου αἰ. ἀντιτάχθηκαν. Καὶ μὲ τὸν ἀστυφύλαξ καὶ μὲ τὸν χωροφύλαξ…

Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ ἄλλοι: Ἀπὸ τὴ μία χαίρονται μὲ τὴν ἀνάδυση τῆς κοσμικῆς-ἄθεης κοινωνίας στὴ Δύση, δηλαδὴ ἀποστρέφονται τὴν θεοκρατικὴ δυτικὴ μεσαιωνικὴ κοινωνία, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη βρίζουν τοὺς Βυζαντινοὺς ἐπειδὴ ἡ βυζαντινὴ κοινωνία δὲν ἦταν σὰν τὴν δυτικομεσαιωνική.

Καταλαβαίνω ποῦ τὸ πᾶνε: Σκέφτονται, μὲ τὸ μυαλό τους, ὅτι ἂν καὶ ἡ Ρωμανία ἦταν θεοκρατία (μὲ παπάδες ποὺ κήρυτταν Ἱεροὺς Πολέμους), τότε θὰ ἀκολουθοῦσε στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἡ ἴδια μετεξέλιξη τῆς κοινωνίας ὅπως στὴ Δύση. Ἔλα πού, ὅμως, ἡ Ρωμανία συνέχιζε τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ Ἀρχαιότητα, στὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε θεοκρατία! Φαίνεται ὅτι ὁ Κ. Κ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του θὰ ἤθελαν νὰ ἐπικρατοῦσε θεοκρατία στὴν βυζαντινὴ περίοδο ὥστε ἀργότερα νὰ προκύψει ἕνα κοσμικὸ κράτος (σὰν τὰ Δυτικά) ὡς ἀντίδραση σὲ αὐτήν. Πρόκειται γιὰ ντετερμινιστική, παιδικὴ σκέψη: Ἐπειδὴ ἔτσι ἔγινε κάπου δὲν σημαίνει ὅτι ἔτσι θὰ γινόταν καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ.

Ἡ Ρωμανία ἀντιπάλευε δύο θεοκρατίες. Μία τοῦ Ἰσλὰμ καὶ μία τῆς Δύσης. Ἂν ἔχασε, δὲν ὀφείλεται στὴν ἁδράνεια τῶν βυζαντινῶν θεολόγων νὰ φανατίσουν τὶς μάζες, σὰν σοβιετικοὶ ἰνστρούχτορες. Ὀφείλεται σὲ καθαρὰ γεωπολιτικοὺς λόγους καὶ τυχαῖες ἐξελίξεις, ὅπως τὴν ταυτόχρονη ἐπίθεση στὴ Ρωμανία ἀπὸ Νορμανδοὺς-Δυτικοὺς καὶ Τούρκους, μαζὶ μὲ μιὰ χαλάρωση τοῦ κράτους (στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰ., ἀφαιρώντας τὰ προνόμια τῶν Ἀκριτῶν καὶ μειώνοντας τὶς στρατιωτικὲς δαπάνες ἔκαμε τὰ ἀνατολικὰ σύνορα εὐάλωτα στὶς ἐπιθέσεις.  Ἔπαψε νὰ διατηρεῖ σημαντικὸ μάχιμο στόλο πράγμα ποὺ ἐπέτρεψε στοὺς Βενετοὺς νὰ ἁλωνίζουν), κι ὄχι σὲ ἁδράνεια τῆς Ἐκκλησίας νὰ φανατίσει τὰ πλήθη. Προηγουμένως, ὅσον καιρὸ ἡ Ρωμανία ἀντιμετώπιζε τοὺς Ἄραβες, δύναμη πολὺ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπὸ τοὺς φεουδάρχες, ἦταν ἀπρόσβλητη. Δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα νὰ  ἐναντιώνονται κατὰ τῶν μεσαιωνικῶν Ἱεροεξεταστῶν ὁ Κ.Κ. καὶ οἱ ἀντιβυζαντινοὶ ὁμοϊδεάτες του, λοιπόν. Ἀφοῦ τέτοιους ἤθελαν καὶ στὸν μεσαιωνικὸ Ἑλληνισμό. Μόνο τραγικὸ εἶναι νὰ τάσσονται ὑπὲρ τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης καὶ τῆς θεοκρατίας ὅλοι αὐτοί, ἐνῶ ὁ Κοραῆς (τους) δήλωνε εὐτυχὴς ποὺ ἀπέτυχε ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν.

Βεβαίως ὁ Κ.Κ. παίρνει τὴν ἀπάντηση (στὰ σχόλια) ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου τὴν διατριβὴ διάβασε: Ὄχι μόνο εἶχαν ἀντιισλαμικὴ πολεμικὴ οἱ ρωμιοὶ θεολόγοι ἀλλὰ αὐτὴ ἦταν καὶ σφοδρή. Φυσικά, στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα, ἀφοῦ ὁ Κ.Κ. δὲν πείθεται οὔτε κι ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ ἔργο τοῦ ὁποίου φέρνει ὡς παράδειγμα περὶ βυζαντινῆς ἰσλαμοφιλίας ἢ ἀδράνειας. Οὐ μὲ πείσεις…

 

Υ.Γ.

Συνεχίζει ὁ Κ.Κ.:

«Αναρωτιέμαι γιατί δεν θυμάται και γιατί δεν πονάει ο ελληνικός λαός για το 1071 ή το 1176. Και γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι προϋπόθεση του 1204 αναγκαία ήταν οι παιδαριωδίες του Κηρουλάριου το 1054. Όταν επιλέγεις διμέτωπο υπ’ αυτές τις συνθήκες είσαι άξιος της τύχης σου»

Εἶναι ἀπορίας ἄξιο ποῦ βρίσκουν τὸ θράσος οἱ Δυτικιστὲς καὶ κατηγοροῦν τὴν Ὀρθοδοξία γιὰ πρόκληση ἀμνησίας γιὰ τὸ 1071 / 1176, οἱ Δυτικιστὲς ποὺ ἐπὶ δύο αἰῶνες κάνουν τιτάνιο ἀγῶνα νὰ ξεχαστεῖ τὸ 1204 -καὶ τὸ ἔχουν πετύχει τουλάχιστον σὲ ἐπίπεδο κρατικῆς ἐκπαίδευσης. Ἂν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν πονᾶ τὶς τουρκικὲς νίκες τοῦ 1071 /1176 καὶ δὲν τὶς μνημονεύει, αὐτὸ συμβαίνει ἁπλούστατα γιατὶ τὸ 1453 ξεπέρασε ἀπὸ κάθε ἄποψη τὸ 1071 / 1176 ὡς σύμβολο τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας. Τὸ 1071 ὑπῆρχε ἀκόμη Αὐτοκρατορία, τὸ 1453 ὅλα τελείωσαν. Ἂν ἡ τουρκικὴ ἐπιθετικότητα εἶχε μείνει στὸ Μαντζικέρτ, τότε τὸ τελευταῖο θὰ μνημονευόταν σήμερα ὅπως κατὰ τὸν 15ο αἰ.

Οἱ ἀπολογητὲς τῆς μεσαιωνικῆς Δύσης ὅταν ἐπιρρίπτουν στὸν Κηρουλάριο τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ Σχίσμα, μπερδεύουν τὶς αἰτίες μὲ τὶς ἀφορμὲς τοῦ Σχίσματος καθὼς καὶ τῆς Ἅλωσης τοῦ 1204. Οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν τὴν ἐπέκταση σὲ βάρος τῆς Ρωμανίας καὶ τὴν πνευματική της καθυποταγή: Πρώτον: ἄρνηση τῆς ρωμαϊκότητας προκειμένου νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς Ρωμαῖος αὐτοκράτορας ὁ Γερμανὸς αὐτοκράτορας. Ἡ ρωμαϊκότητα ἔδινε δικαιώματα παγκόσμιας κυριαρχίας, δηλαδὴ οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν οἱ Ρωμιοὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ ἠθικὸ δικαίωμα τῆς Δύσης νὰ τοὺς κατακτήσει. Δεύτερον: ὑποταγὴ στὴ μαριονέτα τῶν Δυτικῶν, τὸν Πάπα, καὶ ἀπάρνηση τοῦ δικοῦ μας πολιτισμοῦ. Δὲν εἶναι οἱ Βυζαντινοὶ ποὺ ἐπέλεξαν διμέτωπο ἀγώνα, εἶναι οἱ Δυτικοὶ ποὺ τοὺς τὸ ἐπέβαλαν θέλοντας νὰ ἐπεκταθοῦν, μὲ διάφορες προφάσεις. Ἡ ἀβασιμότητα τῶν φιλοδυτικῶν ἀπόψεων ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ Νορμανδοὶ κατέλαβαν ὅλη τὴν Κάτω Ἰταλία τὸ 1071. Μόλις 17 χρόνια ἀπὸ τὸ 1054 -τάχα τὴν αἰτία τῆς ἀτελείωτης ἐπιθετικότητάς τους. Λὲς καὶ ὁ ἐχθρὸς τῶν Ρωμιῶν Λιουτπράνδος ἔζησε μετὰ τὸ 1054 -τέτοια ἀσχετοσύνη καὶ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας. Κι ὅταν σχολιαστὴς ὑπενθυμίζει στὸν Κ.Κ. τὸν Λιουτπράνδρο ὡς παράδειγμα τοῦ ἀνθελληνικοῦ μίσους τῶν Δυτικῶν πρὸ τοῦ Σχίσματος, τότε ὁ Κ.Κ. πετάει τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα καὶ ἀντιλέγει πὼς κι οἱ Ἄραβες μισοῦσαν τοὺς Βυζαντινούς. Ἀντὶ γιὰ νὰ δώσει ἐξήγηση γιὰ τὸν Λιουτπράνδο. Σοφιστεῖες, καὶ τίποτε ἄλλο.

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε τί ἔλεγε ὁ Λιουτπράνδος σὲ ἕνα συμπόσιο στὴν Κωνσταντινούπολη στὶς 7 Ἰουλίου 968:

«Ὁ Νικηφόρος [Φωκᾶς] πρόσθεσε ὑβριστικά: ‘Σεῖς δὲν εἶστε Ρωμαῖοι· εἶστε Λομβαρδοί!’. Θέλησε νὰ συνεχίσει καὶ μοῦ ἔκανε νεῦμα νὰ σιωπήσω, ἀλλὰ ἐγὼ ἔχασα τὴν ὑπομονή μου καὶ ἔλαβα τὸν λόγο: ‘Ἐμεῖς –καὶ μὲ τὸ «Ἐμεῖς» ἐννοῶ ἐμᾶς τοὺς Λομβαρδούς, τοὺς Σάξωνες, τοὺς Γάλλους, τοὺς Λωρραινούς, τοὺς Βαυαρούς, τοὺς Σουηβούς, τοὺς Βουργουνδίους– περιφρονοῦμε τοὺς Ρωμαίους σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε ὅταν ὀργιζόμαστε μὲ τοὺς ἐχθρούς μας, μόνη ἡ λέξη «Ρωμαῖε» εἶναι ὅλο ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε νὰ ἐκστομίσουμε, γιατὶ στὴ γλώσσα μας μόνη αὐτὴ ἡ κακὴ λέξη [Ρωμαῖε] περιλαμβάνει ὅλη τὴν κλίμακα τῆς μικροπρέπειας, τῆς ἀναδρείας, τῆς φιλαργυρίας, τῆς παρακμῆς, τῆς ἀπιστίας καὶ ὅλων τῶν ἄλλων κακιῶν’»

Τέτοιο μίσος πρὸ τοῦ Σχίσματος εἶχαν οἱ Δυτικοί. Τὰ φούμαρα περὶ ἄφρονος Κηρουλάριου ποὺ λένε καὶ ξαναλένε οἱ Φιλοδυτικοὶ γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν καλή τους πνευματικὴ πατρίδα, τὴ μητέρα-Δύση τους, σημαίνουν ἁπλὰ ὅτι ἀντιλαμβάνονται ὡς «παράλογη δημιουργία διμέτωπου ἀγώνα» (!) τὴν δίκαιη κι ἀναμενόμενη ἀντίδραση τῶν Βυζαντινῶν ἀπέναντι στὸ ἀναίτιο μίσος κι ἐπιθετικότητα τῆς Δύσης. Ἀντίδραση ποὺ κάθε λαὸς μὲ ἀξιοπρέπεια κι ἔνστικτο αὐτοσυντήρησης θὰ ἐπεδείκνυε.

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ Φιλοδυτικοὶ μιλοῦν ἔχοντας ὡς προϋπόθεση καὶ ὡς ψευδοεπιχείρημά τους τὴν προφανὴ κυριαρχία τῆς Δύσης ἐδῶ καὶ 8 αἰῶνες. Ἔτσι ὅμως, διαπράττουν μιὰ ἀκόμη ἱστορικὴ λαθροχειρία: Γιατὶ τὸ 1100 οἱ συσχετισμοὶ ἰσχύος Δύσης-Ἑλλήνων δὲν ἦταν οἱ ἴδιοι μὲ τώρα, ἀλλὰ ἡ Ρωμανία ἦταν μιὰ ὑπερδύναμη τῆς ἐποχῆς, (τουλάχιστον) ἰσάξια τῆς Δύσης, κι ὄχι κάποιο κράτος ποὺ πάλευε χωρὶς νόημα ἐναντίον τοῦ Παγκόσμιου Κυρίαρχου. Ἡ λαθροχειρία αὐτὴ περνᾶ ἀπαρατήρητη, ὅμως εἶναι κλειδί γιὰ τὴν κατανόηση τῆς στάσης τῶν προγόνων μας ἔναντι τῆς Δύσης. Ὁ Κ.Κ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του θέτουν τὸ ὅλο ζήτημα ὡσὰν οἱ Βυζαντινοὶ νὰ ἦταν ὁ Τσίπρας.

Ἂς μὴν νομίζουν ὅτι κοροϊδεύουν κάποιον οἱ ἐξωραϊστὲς τῆς (μεσαιωνικῆς) Δύσης, κάνοντας λόγο ξανὰ καὶ ξανά γιὰ «Σφάξε με, ἀγά μου, ν’ ἁγιάσω». Αὐτὴν τὴ φορά, καμμιὰ προαγωγὴ στὸ ἀξίωμα τοῦ καρδινάλιου δὲν περιμένει κανέναν τους. Οὔτε καρριέρα στὴ Δύση θὰ κάνουν ὡς φωτοδότες.

Posted in Άραβες, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Καημοὶ τοῦ μηδενὸς

Θεωρῶ τόν Στέλιο Ράμφο ὡς ἐπικεφαλή τή στιγμή αὐτή, στήν Ἑλλάδα, τῆς ἰδεολογίας τοῦ συγκουσιακοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Ὁ «Καημός τοῦ Ἑνός» εἶναι πράγματι ἕνας κῆπος ἐπιλεγμένων καταφορῶν, συγκρούσεων βεβιασμένων ἑρμηνειῶν πού ἀποσκοπεῖ μανιχαϊστικά σχεδόν, στήν ἄμεση κατατρόπωση (πλήν ὀλίγων στοιχειωδῶν ἐπιβιωμάτων) τοῦ ἀρχαίου κακοῦ τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης, ἀπό τόν ἐκσυγχρονισμένο καί ἀποτελεσματικό ἀγαθό τῆς Δυτικῆς θεωρίας καί πράξης. Ὁ θεολογικά πεπαιδευμένος ἀναγνώστης δυσφορεῖ κατά συρροήν παρακολουθώντας τόν συγγραφέα νά ἀνασκολοπίζει μία πρός μία θεμελιώδεις θέσεις τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας, ἀδιαφορώντας αὐτονοήτως γιά τόν πνευματικό τους λόγο καί βάθος. Ἡ κατασυκοφάντηση τῆς Θ. Εὐχαριστίας ὡς νευρωτικῆς «δοξολογικῆς ἀγκύλωσης» (σ. 116) καί τῆς θεολογίας τῆς νοερᾶς προσευχῆς ὡς «ἁπλῆς λεκτικῆς ἀναφορᾶς στό Θεό» (σ. 235) καθώς καί σύνολης τῆς ὀρθόδοξης ἀσκητικῆς (σ. 245 κ.α) ὡς ἄρνησης τοῦ πλήρους ἀνθρώπινου ἑαυτοῦ, ἤ τῆς ἐξομολόγησης ὡς «ψυχοθεραπείας τοῦ ὁμαδικοῦ καί μή ἐξατομικευμένου ἀνθρώπου» (σ. 286), συμπορεύονται ἁρμονικά μέ τήν καταδίκη τῆς ὀρθόδοξης Χριστολογίας (σ. 106) καί Τριαδολογίας. Ὅλα αὐτά καί ἄλλα παρόμοια, ἔχουν ἐπισημανθεῖ οὕτως ἤ ἄλλως ἀπό κριτικούς τοῦ βιβλίου[4], ὅπως καί τά μεγαλυνάρια του πρός Ἀκινάτη καί Λούθηρο διότι αὐτοί μετά τόν Αὐγουστίνο προετοίμασαν καί θεμελίωσαν τήν Δυτική μεγάλη ἔξοδο πρός τό αὐτοσυνείδητο ἄτομο καί τόν ἄκρως δημιουργικό κόσμο του, ἐνάντια στίς παντοειδεῖς θρησκευτικο-εκκλησιαστικές καθηλώσεις.

…Γιά τούς λόγους αὐτούς δέν ἀξίζει τόν κόπο νά ἐμμείνουμε στήν κατάδειξη λαθῶν καί διαστρεβλώσεων στόν «Καημό τοῦ Ἑνός» -στόχος τοῦ βιβλίου δέν εἶναι τόσο ἡ ἀλήθεια οσο ἡ ἀνατροπή. Ἄν ἔχει κάτι σημασία θά ἦταν ἡ κατάδειξη τῆς ἀτέλειας τῶν μέσων πού ὁ συγγραφέας χρησιμοποιεῖ γιά τήν πάσῃ θυσίᾳ ἀνατροπή αὐτή, κοντολογίς, τήν ἀτέλεια τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ Ράμφου πού προκύπτει λόγω τῆς ἐπιλεκτικῆς γνώσης τῆς ἴδιας τῆς μοντερνικότητας τήν ὁποία εὐαγγελίζεται. Ἐδώ ἀκριβῶς βρίσκεται τό μέγα παράδοξο! Ὁ συγγραφέας τοῦ «Καημοῦ τοῦ Ἑνός» ἐπιχειρεῖ τόν εὐαγγελισμό τοῦ μοντερνισμοῦ μέ ἀπολύτως προ-μοντέρνα ἐργαλεῖα, μιλά γιά ἐκσυγχρονισμό μέ τήν γλώσσα τῆς προ-νεωτερικότητας.

Τό πρῶτο εἶναι ἡ προμοντέρνα κατανόηση τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας ἀπ’ τόν Ράμφο, ὡς ρουσσωικό ἀπ’ εὐθείας συμβόλαιο κλειστῶν ἀτομικοτήτων, χωρίς καμμιά συμβολική μεσίτευση- ἀφοῦ Σύμβολα διαθέτει μόνον ἡ ἀτελής, ὁμαδική βυζαντινή καί νεοελληνική κοινωνία! … ὁ Ράμφος νομίζει πώς ἡ σύγχρονη Δυτική κοινωνία εἶναι ἄμεση καί ἀμετάβλητη συνέχεια τῶν ἰταλικῶν ἀναγεννησιακῶν κοινωνιῶν πού περιέγραψε ὁ Jacob Burckhardt ὡς γενέτειρες τοῦ νεώτερου ἀνεπτυγμένου ἀτομικισμοῦ καί τῆς νέας ἠθικῆς καί θρησκείας του, στό κλασσικό ἔργο του γιά τόν «Πολιτισμό τῆς Ἐναγέννησης στήν Ἰταλία»[10]. Στήν πραγματικότητα ἡ ἐξέλιξη τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν ὑπῆρξε ἀπείρως πιό πολύπλοκη 

 

Ὡραῖες διαμάχες, πρὸ τῆς κατάρρευσης, ὅταν τίποτε δὲν ἔδειχνε ὅτι ἡ καταστροφὴ ἦταν σὲ 3-4 χρόνια ἀπόσταση. Οἱ συζητήσεις ἦταν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου, νικοῦσε βέβαια πάντα ὁ ἐκσυγχρονισμὸς ξεκλειδώνοντας τὶς ντουλάπες μὲ τοὺς κρυμμένους ἀπὸ τοὺς ἐθνολαϊκιστὲς σκελετούς (τί ἀγγλικούρα). Τὸ κυριακάτικο ΒΗΜΑ εἶχε 800 σελίδες ἔνθετο μὲ γνῶμες τῶν εἰδικῶν, ἀνταποκρίσεις ἀπὸ τὶς κοιτίδες τοῦ Πολιτισμοῦ κ.ἄ. Μόνο γιὰ ἱστορικοὺς λόγους ἡ ἀνάρτηση: Πῶς μιὰ ἐποχὴ αὐτοκαταστρέφεται ὥστε ὅταν ἔρθει ἡ κρίση τότε νὰ μὴν ἔχει τίποτε διαθέσιμο ἀπὸ τὰ παλιά της «ὅπλα»: Οὔτε πνευματικότητα οὔτε λεφτὰ οὔτε παιδιά -ἄλλο ἂν συμπαθῶ τὸν Λουδοβίκο (ποὺ δὲν ἔχει καὶ σημασία). Ἂς παριστάνει τώρα ὁ κάθε Ράμφος ὅτι πρὸ κρίσης ἡ ἐξουσία ἀνῆκε στοὺς Ἐχθρούς, κι ὄχι στοὺς δικούς του. Ὅπως καὶ οἱ διάφοροι σοβαροί, σήμερα, Ἀριστεροὶ ποὺ δὲν διακρίνουν καμμιὰ ἀριστερὴ ἰδεολογικὴ ἡγεμονία στὴ Μεταπολίτευση. Ὁρίστε, πάντως, ἔβαλα κι ἐγὼ δεσμὸ πρὸς τὸ Ἀντίφωνο. Τί ἄλλο θὰ κάνουν τὰ χεράκια μου.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Ἐμφύλια

Ἂν οἱ Νεοέλληνες καταπιάνονται τόσο πολὺ μὲ τὸν Ἐμφύλιο καὶ τὴν πρόσφατη ἱστορία τους, αὐτὸ δὲν ὀφείλεται στὸ ὅτι τὸ αἷμα δὲν ξεχάστηκε ἀκόμη. Ὀφείλεται στὸ ὅτι οἱ Νεοέλληνες κατὰ βάθος πιστεύουν ὅτι δὲν ἔχουν κι ἄλλη ἱστορία -μελλοντική. Δηλαδή, μέλλον· πιστεύουν ὅτι δὲν τοὺς μένει πιὰ χρόνος (ὅσοι καταπιάνονται τόσο πολὺ μὲ τὸν Ἐμφύλιο), προσωπικὸς καὶ συλλογικός. Γιὰ ὅποιον πεθαίνει συλλογικά, ὁ μικρόκοσμος τῶν 60-70 χρόνων, ἡ διάρκεια μιᾶς ἀτομικῆς ζωούλας (ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ περιέχει ἕναν πολιτισμό, γι’ αὐτὸ εἶναι ζωούλα), μέσα στὸν ὁποῖο βουλιάζει ἔχει τεράστια σημασία. Ἀφοῦ λείπει τὸ ὅραμα, ποὺ συνδέει μακρινὸ παρελθὸν καὶ μέλλον, κι ἡ αὐτοσυντήρηση εἶναι σὲ mode χαμηλῆς ἐνέργειας, σὰν κινητὸ ποὺ τελειώνει ἡ μπαταρία του, μόνο τέτοιες διαμάχες μποροῦν νὰ γίνουν. Ἐνδεικτικά, οἱ ἴδιοι οἱ ἀντίπαλοι τοῦ Ἐμφυλίου εἶχαν διαφορετικὴ νοοτροπία, κι ὄχι «μὲ σκότωσες, σὲ σκοτώνω». Φαντάζονταν, οἱ μὲν πὼς ὑπερασπίζονταν τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸ Χριστιανισμό, οἱ δὲ τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια. Ὄχι ὅτι «τί μᾶς κάνατε; ἐσεῖς οἱ κακοί» -ἐνῶ σήμερα, αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια αἰτία διαμάχης καὶ δευτερεύοντα ἢ ἀνύπαρκτα τὰ ἄλλα. Κι αὐτὰ δὲν τὰ λέω, ἂν καὶ θὰ τὸ ἤθελα, γιὰ νὰ προτρέψω νὰ σταματήσουν νὰ τὸ κάνουν, γιατὶ οἱ προτροπὲς ἀποδείχτηκαν μάταιες. Τί παράξενο ὅμως: Ὅσο πιὸ μικροῦλες οἱ διαμάχες, τόσο πιὸ μεγάλη ἡ λύσσα.

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , | 1 σχόλιο

Σώτη Τριανταφύλλου, Ρουσσώ, Ζώσιμος

Νὰ βάζουμε τὰ πράγματα σὲ μιὰ σειρά, τὶς παρεξηγήσεις δεκαεπτὰ αἰώνων μαζί. Ναί.

Σώτη:

η ευρωπαϊκή αριστερά επιστρέφει στις χριστιανικές της ρίζες και διατυπώνει τον παραλογισμό περί αγάπης που είναι ισχυρότερη από το μίσος. … Όταν η αριστερά δεν θέλει να καταλάβει τα ζητήματα που είναι για εκείνη ταμπού -την καταγωγή, την ταυτότητα, την εθνικότητα, τη θρησκεία- καταφεύγει στον χριστιανισμό, στην ηχητική υπόκρουση, στον μακρινό θόρυβο, του πολιτισμού μας. Αλλά ο χριστιανισμός δεν δίνει λύσεις· δίνει μονάχα αναβολές.

Πρὶν ἀπὸ τὴν Τριανταφύλλου, ὁ Ρουσσώ:

«Ξεσπᾶ μήπως κάποιος πόλεμος μὲ τὸ ἐξωτερικό; Οἱ χριστιανοὶ πᾶνε στὴ μάχη χωρὶς βαρυγκωμιά. Οὔτε ἕνας ἀνάμεσά τους δὲν διανοεῖται νὰ τὸ σκάσει. Κάνουν τὸ καθῆκον τους, μὰ χωρὶς πάθος γιὰ τὴ νίκη. Ξέρουν νὰ πεθαίνουν πιὸ πολύ, παρὰ νὰ νικοῦν. Δὲν ἔχει γι’ αὐτοὺς σημασία ἂν εἶναι νικητὲς ἢ νικημένοι….Παρατάξτε τους ἀπέναντι σ’ ἕναν γενναῖο λαὸ ποὺ φλέγεται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα του καὶ τὴ δόξα της, φανταστεῖτε τὴ χριστιανικὴ δημοκρατία σας ἀντιμέτωπη μὲ τὴ Σπάρτη ἢ τὴ Ρώμη καὶ οἱ θεοσεβεῖς σας χριστιανοὶ θὰ νικηθοῦν, θὰ συντριβοῦν, θ’ ἀφανιστοῦν πρὶν προλάβουν νὰ τὸ καταλάβουν …Ὁ χριστιανισμὸς δὲν κηρύττει παρὰ τὴν ὑποδούλωση καὶ τὴν ἐξάρτηση. Τὸ πνεῦμα του εὐνοεῖ ὑπερβολικὰ τὴν (κάθε λογῆς) τυραννία, ἡ ὁποία ἐπωφελεῖται ἀπ’ αὐτό. Οἱ ἀληθινοὶ χριστιανοὶ εἶναι καμωμένοι νά ‘ναι δοῦλοι. Αὐτὸ τὸ ξέρουν καὶ δὲν τοὺς καίγεται καρφί….Μᾶς λένε: τὰ χριστιανικὰ στρατεύματα εἶναι θρυλικὰ γιὰ τὴν ἀνδρεία τους. Ἐγὼ τὸ ἀρνοῦμαι. Ἂς μοῦ δείξουν τέτοια στρατεύματα…Ὅταν ὁ σταυρὸς ἔδιωξε τὸν ἀετό, ὅλη ἡ ρωμαϊκὴ ἀνδρεία χάθηκε»

Κι ἀκόμη πιὸ πρίν, ὁ κόμης Ζώσιμος:

«Ἀπὸ τότε ποὺ ἀγνοήθηκε αὐτὴ ἡ [παγανιστική] γιορτή –ἀπ’ ὅταν παραιτήθηκε ὁ Διοκλητιανὸς ἀπὸ τὸ αὐτοκρατορικὸ ἀξίωμα–, ἡ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία σταδιακὰ κατέρρευσε· καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε ἐκβαρβαρώθηκε … Ἀπὸ τότε ἔπαψε νὰ ὑπάρχει ὁ θεσμὸς τῶν δημοσίων θυσιῶν, καὶ παραμελήθηκαν ὅλοι οἱ πατροπαράδοτοι θεσμοὶ καὶ τὰ ἔθιμα, καὶ αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ συρρικνωθεῖ ἡ ρωμαϊκὴ ἐπικράτεια καὶ νὰ ἐποικιστεῖ ἀπὸ βαρβάρους»

 

Αὐτὸ τὸ ἀτομικὸ στρέψιμο καὶ τῆς ἄλλης παρειᾶς στὸν Ἐχθρό, πόσο (καὶ γιὰ πόσο καιρό) ἔχει παρερμηνευθεῖ ὡς ἀτομικὴ ἀδιαφορία μπρὸς στὴν συλλογικὴ ἐξαφάνιση. Ἀπὸ πραγματικούς (ἐννοεῖται!) Χριστιανοὺς ἕως Ἀ(ντι)χριστιανούς, ποὺ ξέρουν κι αὐτοὶ (ἀλίμονο!) πότε ἕνας Χριστιαν(ισμ)ὸς εἶναι πραγματικός Χριστιαν(ισμ)ός:

Γελᾶνε οἱ Αἰῶνες μαζί τους,

8552273225_20ac9b88ca_b

1920px-justinian555ad

..Μορφάζουν εἰρωνικὰ οἱ Χιλιετίες, ξεσπᾶν σὲ γέλια οἱ Δρουγγάριοι τοῦ Πλωίμου..

 

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἑνωτικοὶ λογοτέχναι κατὰ τῶν Ἀνθενωτικῶν

Ξεσπαθώνει κατὰ τῶν Ἀνθενωτικῶν γιὰ ἑκατοστὴ φορὰ (αὐτὴ τὴ φορὰ κατὰ τοῦ Μάρκου Εὐγενικοῦ) ὁ Κ. Κουτσουρέλης. Καὶ γράφει:

Απ’ τον Κυδώνη ώς τον Βενιζέλο κι από τον Βησσαρίωνα ώς τον Καραμανλή, η εθνική πολιτική είναι ένα ντέρμπυ όπου στο τέλος θριαμβεύουν πάντοτε οι χωριάτες. Οι άλλως καλούμενοι και «Ευγενικοί».

Ἐπειδὴ μερικοὶ ἀπὸ ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα δὲν σκαμπάζουν, δὲν τὰ καταδέχονται (ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση), ἂς τοὺς τὸ ποῦμε λογοτεχνικά, ποιητικά, ὅπως ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς:

 

Σὲ χρόνια περασμένα, τὸν παλῃὸ καιρό,

Φράγκοι πατοῦν τὴν Πόλι τὴν ἀπάτητη,

Καὶ ‘ς τὸ σταυρὸ ἀπάνου ποῦ κρατούσανε

Κ’ ἐδείχναν μὲ καμάρι μᾶς σταυρώνουνε.

Ὕστερα ἦρθ’ ὁ Τοῦρκος ‘ς τὰ σημάδια τους,

Πρῶτα τὸ δρόμο Φράγκος τοῦ τὸν ἔδειξε.

Βάστα, καϊμένη Πόλι, βάστ’ Ἀνατολή,

Τὴ φλόγα, τὸ μαχαῖρι, τὴν ἀτίμωσι!

 

Γεμίσαμε μὲ πολλοὺς ἀστούς. Πάρα πολλοὺς γιὰ νὰ τοὺς ἀντέξει τὸ χωριό μας. Ἂς παραθέσω καὶ τὰ παλιὰ λόγια ἄλλου λογοτέχνη, ποὺ τώρα τοῦ ἀρέσουν ὅσα γράφει ὁ Κουτσουρέλης: 

«Κάπου μακρυὰ οἱ θλιμμένοι αὐτοκράτορές μας δακρύζουν. Θρηνεῖ ἱερεμιακὰ ὁ Μᾶρκος Εὐγενικὸς καὶ ὁ μέγας ἄρχων Λουκᾶς Νοταρᾶς ὀδύρεται. Εἶναι ἀδύνατον νὰ καταλάβουν πὼς οἱ σημερινοὶ Ρωμηοὶ προοδέψαμε, γίναμε ‘Εὐρωπαῖοι’, τιμοῦμε ὄχι αὐτοὺς ἀλλὰ τὸν Καρλομάγνο καὶ μιὰ φωνὴ ἀντίστασης δὲν ἀκούγεται. Μονάχα νὰ ἔχουμε στὸν νοῦ μας τοὺς νεκρούς μας, τοῦ Σαγγαρίου καὶ τῆς Τρεμπεσίνας, τῆς Ἴμβρου καὶ τοῦ Πενταδακτύλου. Νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας πὼς ἡ ὑποταγὴ στὴ Δύση δὲν ἔσωσε τὴν Πόλη, δὲν προστάτεψε τὴ Μικρασία, δὲν λευτέρωσε τὴν Κύπρο».

Λογοτέχνες, θὰ μοῦ πεῖτε. Σήμερα πιστεύουν ἔτσι, αὔριο ἀλλιῶς.

Posted in 1453, Δύση, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἕνα βράδυ πού ‘βρεχε

κι ἂς μὴν βρέχει.

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

ἀγάλματα

σάρωση1332σάρωση1333

Τί πιὸ ὡραῖο, νὰ εἶσαι ἕνα ἄγαλμα παρατημένο στὰ δάση. Σπασμένο, χωρὶς πόδια; Ἀκόμα καὶ σπασμένο, ναί· γιατί, θὰ πᾶς κάπου; «Τὸ θέμα εἶναι νὰ μπορεῖς νὰ ὑπομένεις, νὰ σὲ παιδεύει ἡ βροχὴ καὶ νὰ ὑπομένεις, ὅπως μονάχα ξέρουν νὰ ὑπομένουν μὲς στὶς πλατεῖες τὰ ἀγάλματα», ἔγραψε ὁ Χρῆστος Λάσκαρης. Αἴ, λοιπόν, ἅμα εἶσαι στὴν ἐξοχὴ καὶ ἄγαλμα, δὲν ἔχεις τέτοια ψυχολογικὰ θέματα τῶν πλατειῶν.

Ἀφροδισιάς, 4ος αἰ.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Μικρά Ασία, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ πέτρες τῆς Ἄγκυρας

Ἕνα ποντιακὸ τραγούδι γιὰ τὸ ‘22. Τμῆμα του εἶχα πρωτοδιαβάσει στὴν παλιὰ καλὴ Ἑλλοπία, ἀγνοῶ ὅμως ποιὸς ἔκανε τὴν ἀπόδοση ἀπὸ τὴν ποντιακὴ διάλεκτο στὴν κοινὴ νεοελληνική -καὶ θά ‘θελα νὰ τὸ διαβάσω καὶ στὴν ποντιακή. Καὶ στὴν κοινὴ νεοελληνική, ὡστόσο,  συγκινεῖ.



Κοίταξε τὶς πέτρες τῆς Ἄγκυρας

βλέπε καὶ τὰ δακρυσμένα μου μάτια.

Μείναμε σκλάβοι τῶν Τούρκων,

γιὰ δὲς τῆς μοίρας τὰ γραμμένα.

Οἱ λόφοι τῆς Ἄγκυρας εἶναι μονοκόμματοι.

Ἡ Ἑλλάδα κάηκε, κατακάηκε.

Νὰ τυφλωθεῖς καταραμένε Ἄγγλε,

στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀπόμεινε ἐλπίδα.

Ὁ στρατὸς ποὺ πῆγε γιὰ τὴν Ἄγκυρα,

ἔμεινε ἐκεῖ πεσκέσι στοὺς Τούρκους.

Ὅσοι μᾶς βοήθαγαν ἔκαναν πίσω

καὶ τοὺς Ἕλληνες τοὺς παρέσυρε τὸ κῦμα.

 

ce9aceaccebbceb5ce93cebacf81cf8ccf84cebf

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Σμύρνη

history1-3-thumb-large

1 Ἐπὶ  τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.

2 ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν·

3 ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν καὶ οἱ ἀπαγαγόντες ἡμᾶς ὕμνον· ᾄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν Σιών.

4 πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;

5 ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου·

6 κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ, ἐὰν μὴ προανατάξωμαι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου.

7 μνήσθητι, Κύριε, τῶν υἱῶν ᾿Εδὼμ τὴν ἡμέραν ῾Ιερουσαλὴμ τῶν λεγόντων· ἐκκενοῦτε, ἐκκενοῦτε, ἕως τῶν θεμελίων αὐτῆς.

8 θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος, μακάριος ὃς ἀνταποδώσει σοι τὸ ἀνταπόδομά σου, ὃ ἀνταπέδωκας ἡμῖν·

9 μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν.

 

Στῆς Βαβυλώνας τὰ ποτάμια, ἐκεῖ καθόμασταν καὶ κλαίγαμε, καθὼς θυμόμασταν τὴ Σιών. Στῆς ὄχθης τὶς ἰτιὲς εἴχαμε κρεμάσει τὰ μουσικὰ ὄργανα. Ἐκεῖ, μᾶς γύρευαν τραγούδια ἐκεῖνοι που μᾶς αἰχμαλώτισαν, κι οἱ διῶκτες μας γυρεῦαν ἀπὸ μᾶς ὠδὲς χαρᾶς. Μᾶς λέγαν: «Τραγουδήστε μας ἀπ’ τὰ τραγούδια τῆς Σιών». Μὰ πῶς νὰ τραγουδήσουμε τὶς ὠδὲς τοῦ Κυρίου σὲ ξένη γῆ; Ἂν σὲ ξεχάσω Ἰερουσαλήμ, νὰ παραλύσει τὸ δεξί μου χέρι. Ἡ γλώσσα μου ἂς κολλήσει στὸ λαρύγγι μου, ἂν δὲν σὲ θυμηθῶ, ἂν δὲν σε βάλω, Ἰερουσαλήμ, πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς χαρές μου.

Θυμήσου, Κύριε, τοὺς Ἐδωμίτες, ποὺ λέγανε, τὴν ἡμέρα ποὺ ἔπεσε ἡ Ἱερουσαλήμ: «Γκρεμίστε την, γκρεμίστε την συθέμελα».

Μὰ κι ἐσύ, Βαβυλώνα, γρήγορα θὰ καταστραφεῖς. Μακάριος ὅποιος σοῦ ἀνταποδώσει ὅσα μᾶς ἔκανες. Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ θὰ συντρίψει στὸ βράχο τὰ βρέφη σου.

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

«Christian Martyrs in Muslim Spain»

Μὴν τὸ ψάχνετε πολύ. Τὸ Ἰσλὰμ δὲν ἄλλαξε ἀπὸ τότε. Ἡ Δύση εἶναι ποὺ ἄλλαξε.

Perfectus, who served at the basilica of St. Aciscius just outside the city walls, was stopped one day on his way to market by a group of Muslims.(6) Seeing that he was a priest, they asked him to explain the «catholic faith» and to share with them his opinions about Christ and Muhammed. Fearing that he would only provoke his audience, Perfectus declined. But when the Muslims swore to protect him, he proceeded, in Arabic, to decry Muhammed as one of the false prophets foretold by Christ and as a moral reprobate who had seduced the wife of his kinsman.(7)  Though angered by the harsh attack, the Muslims respected their oaths and let Perfectus go on his way. But a few days later the priest ran into some of the same group, who no longer felt constrained by their earlier promise. Seizing Perfectus, they took him before the magistrate and testified that he had disparaged the prophet. As they led Perfectus to prison to wait out the holy month of Ramadân, he repeatedly denied his guilt. Only when he realized that his fate was sealed did he repeat his denunciation of Islam. On April 18, 850, Perfectus was decapitated before the crowds that had gathered to celebrate the end of the feast.

Flora was also the product of a religiously mixed marriage. Her mother, a Christian from the village of Ausianos just west of Córdoba, had married a Sevillan Muslim who died while Flora was still quite young. Deprived of this paternal influence, the girl grew up as a Christian. Well aware that children of mixed marriages legally had no choice but to be Muslim, the mother and daughter worked together to keep Flora’s Christianity a secret from her older Muslim brother. Ultimately the tension forced her to run away from home in the company of a sympathetic sister.(15) Her hopes of practicing her religion in peace were spoiled, however, when her [27] brother, apparently an influential figure in Córdoba, began to put pressure on the Christian community, forcing Flora to return. When neither threats nor promises had any effect on her resolve to remain Christian, he turned her over to the authorities. Despite Flora’s defense that she had been a Christian from birth and was therefore innocent of the charges of apostasy, Flora was sentenced to a severe whipping and placed on probation in her brother’s custody. No sooner had her wounds healed, however, than she fled again, this time taking refuge at a Christian household before leaving town with her sister. Ultimately, however, she decided to return and suffer the consequences.(16)

Pelagius was ten years old when his father, a Galician nobleman, sent him to cAbd ar-Rahmân III’s court in Córdoba as a hostage in return for the release of the boy’s uncle, Bishop Hermogius of Tuy, who had been captured during a recent skirmish between Christian and Muslim forces. The boy remained confined for three and a half years until, according to the author of the passio, the caliph summoned him, offering him a life of ease in exchange for his conversion to Islam and his submission to the caliph’s sexual advances. Pelagius refused both requests and was tortured and killed on June 26, 925.

 

The following passage illustrates one of the ways in which Eulogius attempted to create a sense of Christian persecution:

You do not regard as provocation the destruction of churches, the hate directed towards the priests, and the fact that we pay a monthly tribute with great hardship? Death is more profitable for us than the laborious peril of such a deprived life . . . Who, among all the persecutors of the faithful, has assailed the church as cruelly as this abomination? Who has [101] heaped up so much in subversion of the catholics as this unfortunate one? For no one of us may walk secure in their midst, no one is left in peace, no one may pass through their walls without being dishonored. Whenever the need for any ordinary thing compels us to go forth in public, when it is necessary to go out into the forum from our abodes for any household necessity, the moment they notice the symbols of our sacred order, they attack, as if madmen or fools, calling out derision; not to mention the daily mockery of children, for whom it is not enough to inflict verbal abuse and heap up shameful examples of scurrility, but who do not even refrain from pelting us with rocks from behind. Which reminds me of what they do as an insult to the holy sign. For when the psalmody schedule dictates that we give the signal to the faithful, and the approaching hour of prayer obliges us to make the customary indication, these liars, misled by superstition, listen intently to the clang of the reverberating metal and begin to exercise their tongues in every curse and obscenity. Therefore, not unsuitably are they cursed who, with such hate, direct their followers against the clergy. We are calumnied incessantly by them, and everywhere we suffer their ferocity for the sake of religion. Many of them judge us unworthy to touch their garments and curse to themselves if we approach too closely. They deem it pollution if we mix in any of their affairs

 

 

 

 

Posted in Άραβες, Δυτικοί, Δύση, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Πανελλήνιες τῶν καλόκαρδων καὶ τῶν ἐγωιστῶν.

Ὁρισμένοι καλόκαρδοι θέλησαν νὰ παρηγορήσουν τοὺς ἀποτυχόντες. Ἄλλοι θριαμβολογοῦσαν γιὰ τοὺς ἴδιους ἢ τὰ παιδιά τους. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄλλη: Ἡ ἐπιτυχία (στὶς Πανελλήνιες) δὲν συνιστᾶ γιὰ κανένα λόγο βεβαίωση ὅτι σίγουρα θὰ τὰ καταφέρεις στὴ ζωή σου, ὡστόσο ἡ ἀποτυχία εἶναι πράγματι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν προοπτικὴ νὰ τὰ καταφέρεις κάπως, νὰ ἀρχίσεις νὰ φτειάχνεις κάτι.

Μετὰ τὴ μόλυνση ἀπὸ τὸν ἱὸ τοῦ “the winner takes it all” καὶ τοῦ βολεμένου «ἀναρχισμοῦ» ποὺ παρηγορεῖ ἢ καταγγέλει, δὲν μπορεῖς νὰ ἀντιμετωπίσεις οὔτε τὸ ἄγχος οὔτε τὴν ἄρνησή του σὲ ὑγιεῖς βάσεις. Πρέπει νὰ αὐτοθεοποιηθεῖς ἢ νὰ αὐτοπυρποληθεῖς διαμαρτυρόμενος.

Posted in παιδεία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

CAMEL, Nimrodel / The Procession / The White Rider

Οἱ Camel ἦταν αὐτὸ ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ γίνουν οἱ Pink Floyd.

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

the Moody blues

I never thought I’d live to be a hundred

Συνέχεια

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Διάλογος μὲ μιὰ μούμια (στὰ 620 μ.Χ.)

569fcbd539a676f9e3a8ba5591a5758d-british-museum-the-face

Ὁ Πισέντιος, μονοφυσίτης ἐπίσκοπος τῆς πόλης Κόπτος, ὅταν ἔμαθε ὅτι οἱ Σασσανίδες Πέρσες, ποὺ κατακτοῦσαν τὴ βυζαντινὴ Αἴγυπτο, πλησίαζαν τὴν Θηβαΐδα (κατὰ τὸ 620 μ.Χ.), ἔτρεξε νὰ σωθεῖ ἀπὸ αὐτούς. Πῆγε καὶ κρύφτηκε σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πάμπολλους τάφους ποὺ ἦταν σκαμμένοι στὰ βουνὰ τῆς ἐρήμου, στὴ νεκρόπολη τῶν Θηβῶν. Ἐκεῖ, τοῦ ἔφερνε τακτικὰ τροφὴ ὁ ὑποτακτικός του Ἰωάννης, ὁ μόνος ποὺ γνώριζε τὴν κρυψώνα του. Ὁ τάφος αὐτὸς ἦταν μιὰ μεγάλη αἴθουσα ὑποστηριζόμενη μὲ κολῶνες, καὶ περιεῖχε πολλὲς μούμιες, ποὺ μάλλον δὲν εἶχαν βαλσαμοποιηθεῖ καλά, καὶ μύριζαν. Ὁ Πισέντιος κι ὁ Ἰωάννης στοίβαξαν τὶς μούμιες, τὴ μιὰ πάνω στὴν ἄλλη, ὥστε νὰ ἀδειάσει ὁ χῶρος.

Τὸ ἑπόμενο Σάββατο, ὁ Ἰωάννης γύρισε στὸν τάφο γιὰ νὰ φέρει τροφή. Ἐκεῖ, ἔχοντας μόλις μπεῖ στὸν τάφο, κρυφάκουσε τὸν διάλογο τοῦ Πισέντιου μὲ μιὰ μούμια, ποὺ ἀνῆκε σὲ Παγανιστή. Ἡ μούμια ἔκλαιγε καὶ παρακαλοῦσε τὸν Πισέντιο γιὰ νὰ τῆς δείξει ἔλεος ὁ Θεὸς καὶ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὰ βασανιστήρια. Παράλληλα, τοῦ μίλαγε γιὰ τὴ μεταθανάτια ζωὴ καὶ μάλιστα τὴ μεταθανάτια ζωὴ τῶν Ἐθνικῶν ποὺ ζοῦσαν στὴν Αἴγυπτο. Ἀφηγεῖται ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἄκουσε τὸ διάλογο:

And when I had come in to the abode I heard some one weeping and beseeching my father in great tribulation, saying, I beseech thee, O my lord and father, to pray unto the Lord for me so that I may be delivered from these punishments, and that they may never take hold of me again, for I have suffered exceedingly”. And I thought that it was a man who was speaking with my father, for the place was in darkness. And I sat down, and I perceived the voice of my father, with whom a mummy was speaking. And my father said unto the mummy, “What nome dost thou belong to?” And the mummy said, “I am from the city of Ermant”. My father said unto him, “Who is thy father? He said, “My father was Agrikolaos and my mother was Eustathia”. My father said unto him, “Whom did they worship?”. And he said, “They worshipped him who is in the waters, that is to say Poseidôn” My father said unto him, “Didst thou not hear before thou didst die that Christ had come into the world?. He said, “No, my father. My parents were Hellenes, and I followed their life. Woe, woe is me that I was born into the world! Why did not the womb of my mother become my grave? And it came to pass that when I came into the straits of death, the first who came round about me were the beings Kosmokrator”, and they declared all the evil things which I had done, and they said unto me, “Let them come now and deliver thee from the punishments wherein they will cast thee.” There were iron knives in their hands, and iron daggers with pointed ends as sharp as spear points, and they drove these into my sides, and they gnashed their teeth furiously against me. After a little time my eyes were opened, and I saw death suspended in the air in many forms. And straightway the Angels of cruelty snatched my wretched soul from my body, and they bound it under the form of a black horse, and dragged me to Ement (Amenti). O woe be unto every sinner like myself who is born into the world! O my lord and father, they delivered me over into the hands of a large number of tormentors who were merciless, each one of whom had a different form. O how many were the wild beasts which I saw on the road! O how many were the Powers which tortured me! When they had cast me into the outer darkness I saw a great gulf, which was more than a hundred cubits deep, and it was filled with reptiles, and each one of these had seven heads, and all their bodies were covered as it were with scorpions. And there was another mighty serpent in that place, and it was exceedingly large, and it was a terrible sight to behold; and it had in its mouth teeth which were like unto pegs of iron. And one laid hold of me and cast me into the mouth of that Worm, which never stopped devouring; all the wild beasts were gathered together about him at all times, and when he filled his mouth all the wild beasts which were round about him filled their mouths with him”. My father said unto him, “From the time when thou didst die until this day, hath no rest been given unto thee, or hast thou not been permitted to enjoy any respite from thy suffering? . And the mummy said, “Yes, my father, mercy is shown unto those who are suffering torments each Sabbath and each Lord’s Day. When the Lord’s Day cometh to an end, they cast us again into our tortures in order to make us to forget the years which we lived in the world. Afterwards, when we have forgotten the misery of this kind of torture, they cast us into another which is far more severe. When thou didst pray for me, straightway the Lord commanded those who were flogging me, and they removed from my mouth the iron gag which they had placed there, and they released me, and I came to thee. Behold, I have told you the conditions under which I subsist. O my lord and father, pray for me, so that they may give me a little rest, and that they may not take me back into that place again”. And my father said unto him, “The Lord is compassionate, and He will show mercy unto thee. Go back and lie down until the Day of the General Resurrection, wherein every man shall rise up, and thou thyself shalt rise with them”.

Μετὰ τὸ διάλογο, ὁ Ἰωάννης μᾶς λέει ὅτι ἡ μούμια γύρισε στὸ φέρετρό της:

God is my witness, O my brethren, I saw the mummy with my own eyes lie down again in its place, as it was before. And having seen these things I marvelled greatly, and I gave glory unto God. And I cried out in front of me, according to rule, “Bless me”, and then I went in and kissed his hands and his feet. He said unto me, “John, hadst thou been here a long time? Didst thou not see somebody or hear somebody talking to me?”. And I said, “No, my father”. He said unto me, “Thou speakest falsehood, just as did Gehazi when he uttered falsehood to the prophet, saying, “Thy servant went no whither.” But since thou hast seen or heard, if thou tellest any man during my lifetime thou shalt be cast forth (i.e. excommunicated)”. And I have observed the order, and I have never dared to repeat it to this very day.

Μιὰ ὡραία παρουσίαση τῆς κατάστασης μετὰ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Αἰγύπτου, ὅταν Ἐθνικοὶ βρίσκονταν μόνο σὲ φέρετρα. Τὶς τελευταῖες στιγμὲς τοῦ (αἱρετικοῦ πλέον) μοναχισμοῦ στὴν Ἄνω Αἴγυπτο. Μὲ τὸν ἐκχριστιανισμὸ βέβαια ἁπλὰ ἀναμείχθηκαν προχριστιανικὲς αἰγυπτιακὲς ἀντιλήψεις καὶ χριστιανικές. Οἱ μούμιες αὐτὲς τὶς ὁποῖες ἀντικρίζουν στὴ σπηλιὰ-τάφο οἱ δυὸ Κόπτες ἀσκητὲς ἦταν τῶν ρωμαϊκῶν χρόνων καὶ τῶν πρώιμων βυζαντινῶν, γιατὶ οἱ φαραωνικοὶ τάφοι στὰ βράχια τῆς ἐρήμου εἶχαν ἀρχίσει νὰ χρησιμοποιοῦνται γιὰ ταφὲς ἰδιωτῶν πολὺ καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὸν Πισέντιο. Ὁ Πισέντιος φαίνεται νὰ γνωρίζει τὴ δημοτικὴ γραφή (ἐξέλιξη τῶν πανάρχαιων ἱερογλυφικῶν), πράγμα ποὺ εἶναι κάπως περίεργο, ἀφοῦ ἡ τελευταία ἐπιγραφὴ σε τέτοια γραφὴ σκαλίστηκε στὶς Φίλες τουλάχιστον 180 χρόνια νωρίτερα, καὶ κανεὶς πλέον δὲν τὴ γνώριζε, καθὼς εἶχαν ἐκλείψει οἱ ἀρχαῖοι ἱερεῖς καὶ ἡ «δημοτικὴ» εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸ κοπτικὸ ἀλφάβητο (ποὺ εἶναι σχεδόν ὁλόιδιο μὲ τὸ ἑλληνικό). Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαβάσει τὰ κείμενα τοῦ φερέτρου τῆς μούμιας, ἐκτὸς κι ἂν ἤξερε ἑλληνικὰ καὶ ταυτόχρονα αὐτὰ ἦταν γραμμένα στὴν ἑλληνική: Δεῖγμα τῆς γνωστῆς ἔφεσης τῶν Κοπτῶν γιὰ ὡραῖα παραμυθάκια. 

Ἂν συγκρίνει κάποιος αὐτὴν τὴν «dark» κοπτικὴ μονοφυσιτικὴ περιγραφὴ τῆς κόλασης μὲ τὶς περιγραφὲς στὰ ὀρθόδοξα Ἀποφθέγματα Πατέρων (σ. 280) τοῦ 4ου αἰ., ὅπου ἁπλὰ οἱ κολασμένοι ἐθνικοὶ ἱερεῖς βρίσκονται δεμένοι ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον καὶ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὸ πρόσωπο τῶν ἄλλων κολασμένων, καταλαβαίνει τὸ χάσμα ποὺ ἀντικειμενικὰ ὑπῆρχε μεταξὺ τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Ἑλλάδας, τόσο π.Χ. ὅσο καὶ μ.Χ. Ὅποτε ἐξαφανίζονται ἡ ἑλληνικὴ Παιδεία ἢ ἡ Ὀρθοδοξία ἢ καὶ τὰ δύο, καταλήγουμε σὲ τέρατα καὶ φαραωνικὲς τερατολογίες σὰν τοῦ Πισέντιου, ἢ σὲ τερατολογίες τῶν φυλῶν τοῦ Ἀμαζονίου, τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Ἰνδίας. Αὐτὸ ἂς τὸ θυμοῦνται ὅσοι βαρέθηκαν τὴν ἑλληνικὴ Παιδεία (οἱ Ὀρθόδοξοι -καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, οἱ ἄθρησκοι) γιατὶ «δὲν εἶναι ἐθνικιστές» καὶ καλά.

Σὲ λίγα χρόνια στὴ χώρα τῆς Αἰγύπτου θὰ ἄρχιζε νὰ ἀκούγεται τὸ «ἀλλαχοὺ ἄκμπαρ».

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Πέρσες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , , , | 3 Σχόλια

Φίλαι (βίδεο)

 

Μεταξὺ 5′ 55» καὶ 9′ 32», ὁ πρόναος τῆς Ἴσιδας, ὅπου βρισκόταν ἡ ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Στεφάνου. Τὰ περισσότερα κτήρια εἶναι βεβαίως κτισμένα ἀπὸ Έλληνες, τοὺς Πτολεμαίους.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: Ἑβραῖοι, Γυναῖκες

1.  Ἑβραῖοι. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα πρόσωπα τοῦ τουρκοκρατούμενου Ἑλληνισμοῦ γιὰ ἀντισημίτες καὶ (ἑλλην)ορθοδοξοφάγους εἶναι ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Οἱ μὲν ψάχνουν δικαιολογίες γιὰ τὸν ἔμπρακτο ἀντιεβραϊσμό τους, δηλαδὴ γιὰ διώξεις. Οἱ δὲ ψάχνουν παραδείγματα γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ οἱ Νεοέλληνες εἶναι «ἐγγενῶς ρατσιστές». Καὶ οἱ δυὸ χρησιμοποιοῦν τὰ ἴδια κείμενα. Ὅ,τι ὅμως κι ἂν λέει ὁ Αἰτωλὸς γιὰ τοὺς Ἑβραίους, σημασία ἔχουν οἱ πρακτικὲς συμβουλές του, δηλαδὴ ποιὰ εἶναι ἡ δέουσα συμπεριφορὰ τὴν ὁποία συνιστᾶ στοὺς Ἕλληνες πρὸς τοὺς Ἑβραίους, τί πρέπει νὰ γίνει μὲ αὐτούς.

(Διδαχὴ Γ’):

«Διὰ τοῦτο, ἀδελφοί μου, ὅσοι ἀδικήσατε ἢ χριστιανοὺς ἢ Τούρκους ἢ Ἑβραίους ἢ Φράγκους, νὰ δώσετε τὸ ἄδικον ὀπίσω, διατὶ εἶναι κατηραμένο καὶ δὲν βλέπετε καμμίαν προκοπήν»

καί (Διδαχὴ Δ’):

«Τώρα διατί τὰ εἶπα Χριστιανοί μου. Ὄχι διὰ νὰ φονεύετε τοὺς Ἑβραίους καὶ νὰ τοὺς κακατρέχετε, ἀλλὰ νὰ τοὺς κλαίετε, πὼς ἄφησαν τὸ Θεὸ καὶ ἐπῆγαν μὲ τὸν Διάβολον»

Εἶναι κάτι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ ἐθνικιστὲς καὶ οἱ ἑλληνοφάγοι, ἀλλὰ καὶ οἱ «ἀντιεθνικιστές»: Εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ συλλογικὴ ξεκάθαρη ἐναντίωση στὸν ἀποχριστιανισμό, καὶ ἄλλο πράγμα ἡ ἀτομικὴ στάση δικαιοσύνης ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος. Ἡ ἐναντίωση στὸν ἀποχριστιανισμὸ λ.χ. μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ Κοσμᾶ γιὰ μεταφορὰ τῶν παζαριῶν ἀπὸ Κυριακὴ τὸ Σάββατο δὲν σημαίνει ἔμπρακτο προσωπικὸ μίσος. Ὅποιος μπορεῖ νὰ μεταφέρει τὴν προτροπὴ αὐτὴ ὅσον ἀφορᾶ τὸ Ἰσλάμ, θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ: Εἶναι ἄλλο ὅτι δὲν πρέπει νὰ θέλουμε νὰ χιμήξουμε σὲ κανέναν Μουσουλμάνο μὲ μαχαίρια, ὅπως αὐτοί, ἢ νὰ τοῦ πάρουμε τὸ ψωμί, καὶ ἄλλο ὅτι ὀφείλουμε νὰ ἐναντιωθοῦμε σὲ πολιτικὲς ἢ ἰδεολογίες ποὺ μὲ τὸν α ἢ β τρόπο καθιστοῦν ἰσλαμικὴ χώρα τὴν Ἑλλάδα καὶ συνιδιοκτῆτες τοὺς Μουσουλμάνους. Ὁ Αἰτωλὸς δὲν ἦταν Νεορθόδοξος, οὔτε ἑβραιοφάγος οὔτε «συντηρητικὸς» ὅπως θὰ δοῦμε.

2. Γυναῖκες.

Γιὰ τὴν ἄπιστη σύζυγο:

«Καὶ ἂν τύχη καὶ ξεπέση ἡ γυναίκα μὲ  ἄλλον ἄνδρα ἢ ὁ ἄνδρας μὲ ἄλλην γυναίκα, ἔχουν χρέος νὰ πηγαίνουν εἰς τὸν ἀρχιερέα νὰ τοὺς χωρίζει. Μὰ πάλιν ἐκεῖνος ὁποῦ ἀδικηθῇ ἀπὸ τὴν γυναίκα του καὶ δὲν τὴν χωρίση, ἔχει μισθὸν εἰς τὴν ψυχήν του. Ἀμὴ εἶνε τρόπος νὰ πορνεύση ἡ γυναίκα σου μὲ ἄλλον καὶ νὰ τὴν συγχωρήσης; Εἶνε»

Γιὰ τὴν ἰσοτιμία ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν (Διδαχὴ Β’):

«Πολλὲς γυναῖκες εὑρίσκονται εἰς τὸν κόσμον ὁποῦ εἶνε καλύτερες ἀπὸ τοὺς ἄνδρας. Τί σὲ ὠφελεῖ νὰ καυχᾶσαι πὼς εἶσαι ἄνδρας, καὶ εἶσαι χειρότερος ἀπὸ τὴν γυναίκα καὶ πηγαίνεις εἰς τὴν κόλασιν καὶ καίεσαι πάντοτε, καὶ ἡ γυναίκα σου νὰ πηγαίνη εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε;»

Γιὰ τοὺς γονεῖς ποὺ ἀποκτοῦν κορίτσια:

«Νὰ μὴν προτιμᾶτε τὰ ἀρσενικὰ παιδιά σας ἀπὸ τὰ θηλυκά, διότι ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ εἶναι»

Γιὰ τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογὴ συζύγου ἀπὸ τὴν κοπέλα:

«Ὁμοίως ρώτα [ἀπευθύνεται στὸν παπά] καὶ τὴν νύμφη: Θέλεις, ἐσύ, Μαρία, τὸν Ἰωάννη διὰ ἄνδρα;…. καὶ ὡσὰν εἰπῇ πὼς δὲν τὸν θέλει, ὁ παπὰς νὰ μὴ βάλη χέρι νὰ τοὺς στεφανώση, διατὶ κολάζονται. Ἂν εἶναι μὲ τὸ θέλημα καὶ τῶν δύο, ἐτότες νὰ τοὺς στεφανώση»

 

Ἐπειδὴ τὰ παραπάνω φαίνονται ξεπερασμένα κι αὐτονόητα, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουν ἀξία. Δείχνουν ὅτι αἰτήματα κι ἀπόψεις ποὺ ἐπικράτησαν 150 καὶ 200 χρόνια ἀργότερα ὑπῆρχαν στὴ διδασκαλία κάποιου γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἄσχετοι δὲν θέλουν οὔτε νὰ ἀκοῦνε, καὶ θέλουν νὰ παριστάνουν τοὺς πρωτοπόρους, ποὺ εὐτυχῶς ἔφεραν νέες φρέσκιες ἀντιλήψεις. Ἀξία, βεβαίως, ἔχουν καὶ γιὰ δύο ἄλλα πράγματα. Πρῶτα, δείχνουν ποῦ θὰ μπορούσαμε νὰ φτάσουμε ἂν… Καὶ δεύτερο, γιατὶ ἀποστομώνουν τοὺς ἀντιεθνολαϊκιστὲς οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν συνιστῶσες τοῦ ἑλληνορθόδοξου πολιτισμοῦ. Ἐπειδὴ εἶναι τελείως ἀποκομμένοι ἀπὸ κάθε παράδοση, τὴν ὁποία ἐκλαμβάνουν ὡς ζωώδη ἀσυνείδητα τελετουργικὰ καὶ τὰμ-τὰμ χωρὶς κανένα στοχασμό, τὸ μόνο λαϊκὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀντιλαμβάνονται εἶναι τὸ καφενεῖο τῆς γειτονιᾶς τους ἢ τὸ πρωινάδικο τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης.

Posted in παράδοση, Εβραίοι, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

I.R.A. – Μουσουλμάνοι, σημειώσατε «Χίτλερ»

Ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς καὶ τοὺς ἐθελοντὲς ποὺ πολέμησαν στὸ πλευρὸ τοῦ Χίτλερ, ἄλλοι ἦταν Ναζιστές, ἄλλοι ἦταν ἐθνικιστές, ἄλλοι ἀντισημίτες, καὶ ἄλλοι ἦταν ἀπ’ ὅλα αὐτά. Σὲ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ προστεθεῖ καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ πλιάτσικου.

Γιὰ παράδειγμα, οἱ Γάλλοι τοῦ «Καρλομάγνου» εἴτε ἦταν τὸ ἀντίστοιχο τῶν «Γραικύλων» εἴτε Ναζιστές (ἄρα κι ἀντικομμουνιστές). Οἱ διάφοροι Νορδικοὶ ἐθελοντὲς τῶν Ναζὶ ἦταν «φυλετικὰ πεπεισμένοι» Ναζιστές. Οἱ Ἰνδοὶ ἢ οἱ Ἄραβες τῆς Παλαιστίνης ποὺ συμπολέμησαν μὲ τὴ Γερμανία ἢ τὴν ὑποστήριξαν δημόσια, ἦταν τέτοιοι ἀπὸ ἐθνικισμό, δηλαδὴ «ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ τους (τῆς Ἀγγλίας» ἦταν τὸ κριτήριό τους. Γιὰ τοὺς Ἄραβες ἰσχύει κι ὁ ἀντιεβραϊσμός. Ἡ περίπτωση τοῦ ἰρλανδικοῦ IRA, ποὺ ὑποστήριξε τοὺς ἐθνικοσοσιαλιστὲς Γερμανούς, ἐξηγεῖται μὲ τὸ ἴδιο κριτήριο, τῆς ἐχθρότητας πρὸς τὴν Ἀγγλία. Τέλος, διάφοροι τσαντάλα λαοί, ὅπως οἱ Βούλγαροι, ἢ πρώην Κουίσλιγκ τῶν Ὀσμανῶν, ὅπως οἱ Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, ἀνέβηκαν στὸ ναζιστικὸ τραῖνο εὐκαιρίας καὶ καβάλησαν τὸ καλάμι γιατὶ μὲ τὸ μυαλουδάκι τους πίστεψαν πὼς ποντάρουν στὸν παγκόσμιο νικητὴ καὶ κυρίαρχο, τὴ Γερμανία, καὶ ὅτι ἔτσι θὰ ξεκαθαρίσουν ὁριστικὰ τοὺς λογαριασμούς τους μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Σέρβους. Ἄλλοι λαοί, ὅπως οἱ μεσοπολεμικοὶ Ἀλβανοί, εἶχαν (πέραν τῶν ἐθνικιστικῶν) καὶ τὰ κριτήρια τοῦ πλιάτσικου στὸ ὁποῖο διέπρεπαν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ αἰῶνες ὡς τοποτηρητὲς τῶν Ὀσμανῶν.

Δύο παρατηρήσεις. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ τὴν ἑλληνικὴ (ἀκρο)Δεξιά. Ποὺ συχνὰ δὲν βλέπει καὶ «ἀγνοεῖ» ὅτι οἱ βαλκανικοὶ ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων τάχθηκαν μὲ τὴ Γερμανία προτοῦ μάλιστα ἡ Ἑλλάδα διαλέξει στρατόπεδο, ἄρα ἡ Ἑλλάδα καλῶς τάχθηκε μὲ τοὺς Συμμάχους. Χώρια ποὺ ἦταν τυχερὴ ἐπιλέγοντας τοὺς κατοπινοὺς νικητὲς τοῦ Β’ Π.Π. (εἰδάλλως, θὰ παρέμενε στὴ Θράκη ἡ χαϊδεμένη ὅλων Βουλγαρία, ὡς τιμωρία τῶν Ἑλλήνων) ἀλλὰ καὶ δεδομένου ὅτι ὁ νορδικὸς ἀντιχριστιανικὸς Ναζισμὸς δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μεσότητα. Ὅταν ἡ ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιά, λοιπόν, ἐκθειάζει τὸν ἀντικομμουνισμὸ τῶν Ναζιστῶν καὶ τῶν συμμάχων τους, τότε ξεχνᾶ μὲ τίνων τὸ μέρος τάχθηκαν οἱ ἀντικομμουνιστὲς Βούλγαροι καὶ Ἀλβανοί (ποὺ κατέλαβαν τμήματα τῆς Ἑλλάδας), τοὺς ὁποίους κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξυμνεῖ ὡς ἀδελφούς της. Φυσικά, ὑπάρχουν Δεξιοὶ ποὺ εἶναι, δεδηλωμένα ἢ μὴ συνειδητά, πρῶτα ἀντικομμουνιστὲς καὶ ἔπειτα «ἐθνικιστές» (=ὑπερασπιστὲς τῆς ἀκεραιότητας / ἀνεξαρτησίας τοῦ ἐθνοκράτους)· ἢ καὶ καθόλου ἐθνικιστές (τὰ ἔχω πεῖ αὐτὰ σὲ παλιότερες ἀναρτήσεις). Ὅσον ἀφορᾶ αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ διάλογος δὲν εἶναι παραγωγικός –ἀφοῦ ἀρνοῦνται τὸ ἔθνος γιὰ χάρη τῆς τάξης τους ἢ τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ τους–, πρέπει ἁπλὰ νὰ τοὺς δείχνουμε ὡς τέτοιους ποὺ εἶναι, παρὰ τὸν συντηρητισμό τους, ὁ ὁποῖος στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς εἶναι οἰκονομικὸς καὶ ὄχι ἠθικός / θρησκευτικός (ὁπότε προσωπικὰ δὲν μοῦ λέει κάτι θετικό). Κάτι τέτοιοι Δεξιοὶ δὲν διαφέρουν ἀπὸ ἕναν Ἀντιφὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν στάση τους πρὸς τὸ ἔθνος.

Ἡ δεύτερη περίπτωση ἀφορᾶ τὴν Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα. Ποὺ ἔχει μιὰ ἐπιλεκτικὴ μνήμη ὅσον ἀφορᾶ τοὺς συνεργάτες τῶν Ἐθνικοσοσιαλιστῶν. Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα ποτὲ δὲν κατέκρινε τοὺς Ὀχρανίτες ἐθελοντὲς Βούλγαρους τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας οἱ ὁποῖοι γλίτωσαν τὴ ζωή τους μετατρεπόμενοι κατὰ τὸ τέλος τοῦ Πολέμου σὲ «Μακεδόνες» καὶ «κομμουνιστές». Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα δὲν κατέκρινε ποτὲ τοὺς Ἄραβες Παλαιστίνιους (κατάμουτρα καὶ μή) γιὰ τὴ συνεργασία τους μὲ τὸν Χίτλερ, ἀλλὰ τοὺς παρουσίαζε ὡς θύματα τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ὅπως ἀκριβῶς μερικοὶ Νεοναζὶ παρουσιάζουν τὸν Χίτλερ ὡς μεγάλο ἀντιιμπεριαλιστή. Γιὰ παράδειγμα, στὴν Ἑλλάδα ἡ Ἀριστερὰ ποτὲ δὲν κατέκρινε τὸν IRA τῆς Ἰρλανδίας, γιὰ τὴ φιλοναζιστική του στάση, ἀλλὰ μᾶς τὸν παρουσίαζε ὡς ἰδεολογικὰ ἄσπιλη παρθένα, κι ὄχι ὡς ἐθνικιστὲς ποὺ ἀναζητώντας συμμάχους συμμάχησαν καὶ μὲ τὸν διάβολο γιὰ χάρη τοῦ ἐθνικισμοῦ τους. Ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ κάποιος γιὰ τὴ στάση αὐτὴ τῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ παρουσιάζεται ὡς ἄσπιλη, δίχως πολιτικάντικες μπαγαμποντιές, ἰδεολογικὰ συνεπής, εἶναι πολὺ λίγο, καὶ εἶναι ἀφελεῖς ὅσοι τὴν ἐξυμνοῦν ὡς τέτοια.

Ὅσον ἀφορᾶ τὰ δικά μας, λοιπόν, ἡ Ε.Σ.Π.Ο. εὐτυχῶς δὲν διέθετε Ε.Σ.Π.Α., τὸ δεύτερο ὅμως σήμερα τὰ πηγαίνει πολὺ καλὰ χωρὶς νὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὸ πρῶτο.

Τέλος, μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ ἕναν διαφορετικὸ Διεθνισμό. Ἀφοῦ ὑπῆρξε ἕνας διεθνισμὸς κομμουνιστικός, ὑπῆρξε κι ἕνας διεθνισμός φασιστικός, ὅπως καὶ διεθνισμός τῶν χορτάτων καὶ τῶν φιλελεύθερων. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ «διεθνισμός», ὡς αὐτονόητο ξεπέρασμα τῶν τάχα στενῶν ὁρίων τοῦ Ἔθνους, μέσα στὰ ὁποῖα τάχα ὅλοι μας ἀσφυκτιοῦμε καὶ τάχα δὲν εἴμαστε ὁλοκληρωμένοι ὡς Ἄνθρωποι, ὡς Πνεύματα καὶ Ὄντα, δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς διακηρύξεις τῶν ἀφελῶν ἢ ἰδιοτελῶν ὑποστηρικτῶν του γιατὶ ἁπλούστατα δὲν ἔχει ἕνα μοναδικὸ περιεχόμενο. Θὰ προτιμήσουμε τὸ «στενάχωρο» ἔθνος, παρὰ τοὺς κάθε εἴδους κουρασμένους ἀπὸ τὴ «στενότητά» του, ποὺ θέλουν νὰ τὸ καταστρέψουν εἴτε γιὰ χάρη τοῦ κομμουνισμοῦ εἴτε τῆς ἄριας φυλῆς εἴτε τοῦ φιλελεύθερου μπακάλη. Αὐτοὺς ποὺ ἀναζητοῦν καὶ ἀγαποῦν τὸν «καλύτερο» Παγκόσμιο Ἄγνωστο Ἀδελφό τους γιατὶ στὴν πραγματικότητα μισοῦν τοὺς ὁμοεθνεῖς τους. Βέβαια…τὸ Ἄγνωστο εἶναι καλό, πιὸ ἀνθρώπινο, εἶναι μαγικό, εἶναι καλύτερο… Ἔτσι.

Στὰ παραμύθια, μόνο.

Posted in Άραβες, Αριστερά, Βούλγαροι, Γερμανία, Δυτικοί, Δύση, Δεξιά, Εβραίοι, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἐπέτειος γιὰ μία κηδεία.

Τεσσάρων χρόνων παιδάκι Νεκρὸ τὸν Πατέρα ἀντίκρυσα, κι ὁ ἐγγονός μου δὲν θὰ θυμάται τὴ φωνή μου, τώρα, καὶ γιὰ πάντα, ποὺ διαλύεται ἡ μορφή μου….Ἄριστο σκοπὸ εἶχα, ἄριστο τέλος καθόλου ὅμως… Ἀκίνητος πιά, σὲ Ἐνθάδε κι Ἐπέκεινα, ἂς εἶναι: Τῶν γονιῶν μου ἡ φωνὴ καὶ ἡ ματιὰ τώρα μὲ ζεσταίνουν, ὄχι τὸ κρύο αὐτὸ χῶμα ποὺ κοιτᾶς νὰ βουλιάζει ὅποτε βρέχει.

Μνήματα. Τὸ νερὸ τῆς βροχῆς κυλᾶ πάνω στὶς μαρμάρινες πλαγιαστὲς φωτογραφίες ἐπὶ τῶν τάφων, καὶ τρέχουν τὰ δάκρυα στὰ πρόσωπα τῶν εἰκονιζόμενων προσώπων, ποὺ κατάλαβαν καλὰ ὅτι αὐτὸς ὁ τόπος εἶναι τόπος λήθης κι ὄχι μνήμης.

Ἀνέκφραστοι οἱ νεκροί μας κοιτᾶν, κάπου κάπου, μέσα ἀπὸ ἀόρατο καθρέφτη, γιὰ λίγο τὰ ἀκίνητα μάτια τους βουρκώνουν. Σκέφτονται νὰ μᾶς χαϊδέψουν τὸ κεφάλι, νὰ μᾶς ὑποβάλουν μιὰ σκέψη, μὰ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴ δίψα γιὰ τὴ ζωή, καὶ ἡ μνήμη τοῦ μνήματος νικᾶ. Γυρνοῦν στὸ ἀσφαλὲς σκοτάδι τοῦ Ἅδη, τὸ παλιὸ ἐκεῖνο, στὸ θολὸ ποτάμι τῶν λυγμῶν, ὅπου ρέει αἰώνια κι ἀσίγαστη κάθε σκέψη. Κάθε πράξη.

Ἔρχονται οἱ νεκροὶ στὰ ὄνειρά μας, φοβερίζουν χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, προειδοποιοῦν ὅτι θὰ σὲ πάρουν, λένε τὰ παράπονά τους. Στὰ δικά τους ὄνειρα ὅμως, ἐκεῖ κάτω, ὅταν τοὺς παρουσιαζόμαστε ὡς ἀνάμνηση, ὅταν ἀκοῦν ποὺ τοὺς φωνάζουμε, κανένας δὲν βρίσκεται μετὰ νὰ τοὺς παρηγορήσει.

Μὲ κουβάλησες στὰ χέρια σὲ ξένους τόπους, ὅταν μικρὸ παιδάκι δὲν μποροῦσα νὰ πατήσω στὸ πόδι μου. Στὰ χέρια σὲ κουβάλησα τώρα κι ἐγώ, στὴν πατρίδα σου, ἀλλὰ ἐσὺ βρισκόσουν μέσα σὲ κουτί. Ἀπέναντι ἀπὸ τὴ μάνα σου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀστέρια τοῦ πενταγράμμου στὴν πόλη μας

«Ποιος έφερε την παρουσία της Γιόκο Ονο στη Θεσσαλονίκη. Αυτή η διοίκηση μπορεί να αλλάξει το πνεύμα της πόλης. Αυτά που δεν γίνονταν καλά, προσπαθούμε να τα διορθώσουμε», σημείωσε.

τόνισε, και πρόσθεσε:

«Ποιος έφερε τον Φαμπρ; «.

 

443968_14_209

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Θεσσαλονίκη | Tagged , | Σχολιάστε

Θὰ χυθεῖ αἷμα. Θὰ τὸ ἀντέξετε;

Τί πλάκα ἡ Ἀριστερά, τόσα χρόνια χαιρόταν μὲ τὴν ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς «μυθολογίας» ἀπὸ διάφορους, ὥσπου τὴν πῆρε κι αὐτὴν ξώφαλτσα ὁ διάολ… συγγνώμη, ἡ ἀποδόμηση, καὶ τῆς δικῆς της μυθολογίας. Κι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ συζητούσαμε ἂν στὴν Τριπολιτσὰ οἱ Ἕλληνες τεμάχιζαν τὰ «λαχταριστὰ σπλάγχνα» τῶν Μωαμεθανῶν, κι ἂν σφάζοντας παραβίαζαν τὸν καταστατικὸ χάρτη τοῦ ΟΗΕ καὶ τὴν Μάγκνα Κάρτα, καὶ χαίρονταν ὅλος ὁ κόσμος καὶ χαμογελοῦσε, τώρα καταντήσαμε νὰ συζητᾶμε ἂν ἔσφαξε ὁ Στάλιν κι ὁ Λένιν δίκαια ἢ ἄδικα, καὶ πόσο.

Τί πλάκα, αὐτὰ τὰ «ἐμεῖς δὲν καταδικάζουμε τὴ βία ἀπὸ ὁπουδήποτε κι ἂν προέρχεται». Τρεχᾶτε, ποδαράκια σας, τώρα. Ἐμπρός, μάρς! «Μόνο Ναζὶ σφάζαμε. Μόνο!». Ἔτσι.

Ἐνῶ οἱ ἀντικομμουνισταί; Χαρὰ μεγάλη, ποὺ ξεσκεπάστηκαν οἱ σταλινικὲς σφαγές. Ὥστε ἔσφαξαν καὶ οἱ κομμουνισταί; Μένω ἄναυδος. Δηλαδή, μόνο οἱ Δυτικοὶ καὶ οἱ ἀθῶες φυλὲς τοῦ Ἀμαζονίου καὶ τῆς Ἀφρικῆς, καὶ ὁ Παπαδόπουλος δὲν ἔχουν σφάξει κανέναν; Ἡ ἱστορία δὲν γράφεται ἀπὸ Κοκκινοσκουφίτσες, τελικά, σὲ πεῖσμα τῶν Ἑλλαδιτῶν.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δεξιά, Ρωσία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀλληλοσυμπλήρωση

Αὐτὴ τὴν ἐπιδεικτικὴ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ δῆθεν πτῶμα (τῆς Ἑλλάδας: τὴν βλέπουν ὡς πτῶμα) δὲν τὴν καταλαβαίνω. Τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ τύπου «δὲν φταῖμε ἐμεῖς, οἱ ἄλλοι φταῖνε». Ἐννοῶ τὴ σκιαμαχία Ἀριστερᾶς καὶ Δεξιᾶς. Ὁ Ἀριστερὸς νὰ θέλει νὰ πείσει ὅτι δὲν κυριαρχοῦσε ἡ Ἀριστερὰ ἰδεολογικά, γιατὶ ποτὲ δὲν νίκησε, ποτὲ δὲν κυβερνήθηκε ἀπὸ Ἀριστερούς. Μόνο λαϊκιστὲς ὑπῆρξαν, ὄχι Ἀριστεροί. Σεντόνια ὁλόκληρα ἀέρος-ἀέρος. Ὁ Δεξιὸς νὰ κρυφο-καταρᾶται τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Δεξιὰ ἐγκαταλείποντας κάτι πολύτιμο (τί; τὸν κοτζαμπασισμὸ καὶ τὸν Φαναριωτισμό;) ἔκανε τοὺς χωρικοὺς ἐθνικιστές. Ἡ ἀρχική του θέση-συμπέρασμα: Σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἀγαποῦν τὸ ROL καὶ τὸν σοσιαλισμό. Ἐπίσης, ἀντιεθνικὲς παραινέσεις πρὸς τὴν Δεξιά, τοῦ τύπου: «γιατί στηρίξατε τὴν ΕΟΚΑ (ἀντάρτικο;; ΕΛΑΣίτικο μάλιστα, τί ἀηδία!) βοηθώντας ἔτσι τὴν Ἀριστερὰ νὰ πάρει τὸ πάνω χέρι;», ὅπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει: «Ἀνώτερη σημασία νὰ ἔχει ἡ τάξη σας παρὰ τὸ ἔθνος». Τὰ ἴδια ἀκριβῶς ποὺ λένε οἱ ταξικοὶ παλαιστές, τάχα ἀντίθετης κοσμοθεώρησης, ποὺ δὲν σηκώνουν μύγα στὸ ἀριστερὸ σπαθί τους. Ἕνα κλασικὸ παράδειγμα ὁμοιότητας τῆς δομῆς καὶ διαφορᾶς στὸ περιεχόμενο.

Πῶς γίνεται νὰ βλέπουν οἱ μὲν καὶ οἱ δὲν τόσο ἀντίθετα πράγματα; Οἱ μὲν νὰ λὲν «μὰ ποιὰ Ἀριστερὰ μᾶς λέτε ὅτι κυβέρνησε, ἀφοῦ δὲν ὑφίσταται;», καὶ οἱ δὲ «ἡ Ἀριστερὰ κυριαρχεῖ (παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ἔχουμε βιομηχανία καὶ πέφτει ἔξω ἡ ἀνάλυση τῆς Ἀριστερᾶς)».

Καὶ πῶς γίνεται κι οἱ δυό, ὁ Ἀριστερὸς κι ὁ Δεξιός, νὰ συμφωνοῦν γιὰ τὴν ὕπαρξη λαϊκισμοῦ καὶ νὰ ἐναντιώνονται στὸ ἔθνος;; Τόσο μὰ τόσο διαφορετικῶν στοχεύσεων.

Ὁ Ἀριστερός, ἐδῶ δὲν λέει κάτι κατὰ τοῦ ἔθνους, ἀλλὰ γενικά –ἀλλοῦ– δὲν τὰ μπορεῖ καθόλου μὰ καθόλου τὰ ἐθνοπατριωτικὰ μὲ τὰ ὁποῖα ὡστόσο, τὸ 1994-96, κορόιδευε τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ «ἔψαχναν γιὰ μειονότητες ἀρκούδων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα» (θυμᾶμαι καλά;;) καὶ ἄλλα τέτοια πολὺ κακὰ πράγματα, μὲ τὰ ὁποῖα σήμερα θὰ φρίττει. Ὁ δὲ Δεξιός, δὲν μπορεῖ τὸν ἐξισωτισμὸ τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ἂν προχωρήσει κάποιος τὴν ἀντίληψη αὐτὴ τοῦ Δεξιοῦ –καὶ δὲν ἐννοῶ τὸν συγκεκριμένο Δεξιό, ἀλλὰ ἁπτὰ ἱστορικὰ παραδείγματα Δεξιῶν–, τότε συνεργάζεται ἄνετα μὲ Ὀθωμανοὺς καὶ Γερμανούς. Κυβέρνα, Βρετανία, ὅταν τὸ γερμανικὸ καράβι βούλιαξε.

 

Δογματικῶν ἀποριῶν ἀπαντήσεις β’:

Α. Ὁ σοσιαλισμὸς ἦταν δημοφιλὴς στὴν Ἑλλάδα γιατὶ ἦταν ἡ τρέχουσα, σὲ παγκόσμιο δυτικὸ ἐπίπεδο, ἀπάντηση σὲ θέματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Κακῶς, γιατὶ, κι ἐδῶ ἔχει δίκαιο ὁ Ἀριστερός, στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχουν τάξεις τέτοιες ὅπως στὴν Ἀγγλία ἢ μὲ ἀστοὺς καὶ πολλοὺς βιομηχανικοὺς ἐργάτες. Κακῶς ἐπικράτησε, καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο λόγο, γιατὶ ἡ ρίζα τῆς ἑλληνικῆς ἀγάπης γιὰ τὴ δικαιοσύνη εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ ἀριστοτελικὴ μεσότητα κι ὄχι οἱ φουτουριστικὲς βλακεῖες τῶν μηδενιστῶν Ἀντιφὰ καὶ τῶν Μαρξιστῶν καὶ τοῦ κάθε μαθητευόμενου ἄθεου. Ὄχι οἱ πλατωνικὲς κοινοκτημοσύνες (αὐτὲς εἶναι ἡ οὐσία τῆς Ἀριστερᾶς) ποὺ ἀπορρίφθηκαν ἀπὸ τοὺς Έλληνες ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ ἴδιου τοῦ Πλάτωνα -τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὶς προτεσταντίζουσες δῆθεν πρωτοχριστιανικὲς κοινότητες τῆς Νεορθοδοξίας. Ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε νεώτερη παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ ἀπάντηση γιὰ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσυνη, πέσαμε στὸ λάκκο μὲ τοὺς Γιακωβίνους καὶ τοὺς Σχιζοφρενεῖς. Βασικά, ὑπῆρχε νεοελληνικὴ ἀπάντηση: Ἦταν τὰ Ἀμπελάκια καὶ ὅλα τὰ παρεμφερῆ νησιώτικα ὀργανωτικὰ σχήματα. Ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε πίσω ἀπὸ αὐτὰ ἕνα «Κράτος» ἀπροσμάχητον ἢ μιὰ κραταιὰ Βασιλεία Ῥωμαίων γιὰ νὰ τὰ προστατέψει ἀπὸ τὸν φιλοδυτικὸ ἑλληνόφωνο μεταπράτη, κι ἀπὸ τὸν Ὀσμανό, τὸν Βενετὸ ἢ τὸν Ἄγγλο. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ 1821 ἔγινε πρώτιστα ἐπειδὴ καταπιεζόταν ὁ ἔμπορας.

Β. Ἡ Δεξιά, ἀκόμη κι ἂν ἔφτειαξε τὸν ἐθνικισμό (ἄποψη ἀναληθής) καὶ κατόπιν τὸν ξεπούλησε γιατὶ τὸν καπάρωσε ἡ Ἀριστερά (γιατί συνέβη αὐτό; δὲν μᾶς λέει ὁ Δεξιός, βλ. παραπάνω τὴν αἰτία), κακὸ τῆς κεφαλῆς της, καὶ δὲν τὴ λυπόμαστε καθόλου, ὅπως δὲν λυπόμαστε τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος ἔχει πιὸ πολὺ ἀριστερὸ «ἐθνοπολιτισμικὸ» ἐκλογικὸ πρόγραμμα κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἀριστερά. Μπορεῖ ἡ τάδε ἢ δείνα μορφὴ «ἀριστοκρατικῆς»Δεξιᾶς νὰ κλαίγεται στοὺς πύργους της ὅσο θέλει. Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ συνδράμει τὴν Ἀριστερὰ ἀκριβῶς ὅπως ὁ Κυριάκος. Ὁ καιρὸς τῶν αὐτοκρατοριῶν μὲ τοὺς εὐνούχους-κοτζαμπάσηδες ποὺ σφάζονταν σὰν κοτόπουλα ΒΟΚΤΑΣ ἀλλὰ στὸ ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς τους διακόρευαν ὑποτακτικὲς χωριατοποῦλες ἐτελείωσε τὸν 19ο αἰ.

(Υ.Γ. Πρέπει νὰ τονίσω ὅτι τέτοια φεουδαλικὰ ὄνειρα τῶν ἐλὶτ ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν ἱκανότητα τῆς αὐτοδιακυβέρνησής τους (ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ἴδιες ὡς ἡγεσίες) ἀλλὰ πρέπει νὰ προσκολλῶνται σὲ ξένες δυνάμεις, δὲν σχετίζονται μὲ κανένα τρόπο μὲ τὴ βασιλεία τῶν Ρωμαίων, ὅπου ναὶ μὲν ὁ αὐτοκράτωρ ἦταν ἡ ἔσχατη πηγὴ ἐξουσίας ἀλλά -βάσει πανάρχαιων κλασσικῶν, ἑλληνιστικῶν καὶ ρωμαϊκῶν ἀντιλήψεων- ἄξιος νὰ κατέχει τὴν Βασιλεία μόνο ἐὰν κι ἐφόσον ὑπηρετοῦσε ἐπιτυχῶς τὴν Πολιτεία. Μὲ τὴ ταυτόχρονη προϋπόθεση ὅτι «βασιλέως μέν ἐστι τρόπος ὁ νόμος, τυράννου δὲ ὁ τρόπος νόμος». Κάθε τι ἄλλο «συντηρητικό», εἶναι τουρκοκρατούμενα ὄνειρα, ἢ ὄνειρα μετὰ τὸ 1204)

 

 Κατὰ τὰ ἄλλα, ὁ Ἀριστερὸς γράφει «Η Ελλαδα έχει καλλιεργήσει υποδειγματικά το φταίξιμο του ‘άλλου’». Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς γράφει «Ἐμεῖς, ἡ Ἀριστερά, δὲν εἴχαμε τὴ δύναμη· οἱ ἄλλοι (οἱ Κακοί!) τὴν ἔφεραν ἐδῶ ποὺ τὴν ἔφεραν». Δὲν φταῖμε ἐμεῖς, φταῖνε οἱ Ἄλλοι ποὺ λένε ὅτι γιὰ τὰ δεινά τους τοὺς φταῖν πάντα οἱ ἄλλοι. Ἔτσι!

* χαχά, οἱ νησιῶτες καὶ ξυπόλητοι ποὺ πῆγαν στὴν Πόλη, ἔβγαλαν λεφτά, κατόπιν ἔγιναν Φαναριῶτες καὶ ἀπέκτησαν γαλάζιο παλαιολόγειο αἷμα καὶ κυβερνοῦν ὑπεύθυνα -μνημονιακά- τὶς πολιτεῖες τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, χά, χά, χά, φαντασιώσεις κι αὐτές!

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀποκαθηλώσεις

Ἔχει πάντα πλάκα ὅταν ἀσχολιόμαστε μὲ τὰ τῶν ξένων. Παλιά, θυμᾶμαι, γιὰ νὰ γεμίσει τὸ δελτίο εἰδήσεων μὲ «διεθνῆ νέα» ἔβαζαν τὸ μήνυμα τοῦ Πάπα· πιὸ πρόσφατα, διάφοροι «μαχητικοὶ ἄθεοι» ἀναρτοῦσαν στὰ ΜΚΔ τὶς ἐπικριτικὲς ἢ ἐπαινετικὲς ἀπόψεις τους γιὰ τὴν τάδε ἢ δείνα ἄποψη τοῦ κάθε Πάπα –σὲ μιὰ χώρα μὲ ἐλάχιστο ποσοστὸ Ρωμαιοκαθολικῶν κι ἀντίστοιχο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ ἢ τὸ πῶς γιόρτασαν τὸ Πάσχα τους στὸ Κολοσσαῖο ἢ τὶς Φιλιππίνες. Οἱ δὲ Ἀριστεροί (Ἐλευθεροτυπία τοῦ ’90) εἶχαν μιὰν ἀδυναμία στοὺς Προτεστάντες (χειροτονία γυναικῶν ὡς παπάδων).

Τώρα, εἶναι τὰ ἀγάλματα τῶν Νότιων καὶ ἡ σύγκριση Ναζισμοῦ-Κομμουνισμοῦ (ἡ τελευταία εἴτε μὲ ἀφορμὴ τὶς συγκρούσεις στὶς ΗΠΑ εἴτε τὴν Ἐσθονία). Ἂν ἀκολουθεῖς στὰ ΜΚΔ δυὸ-τρεῖς «εὐαίσθητους» ἀπὸ ἐκεῖ πέρα, ἡ μεταφορὰ τοῦ προβληματισμοῦ εἶναι ἀκαριαία. Σὲ λίγο, ἔρχεται στὰ ἑλληνικὰ ΜΚΔ ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὸ ἂν οἱ μὴ ἐγχειρισμένοι τρανσέξουαλ θὰ μπαίνουν σὲ γυναικεῖες τουαλέτες ἢ ἂν θὰ μπεῖ τρίτη τουαλέτα μὲ εἰδικὸ σῆμα. Τρέμετε.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὅλοι ἔχουν τὸ δίκιο τους. Ἡ δικιά μου μνησικακία φτάνει ὣς τὴ μάχη τοῦ Γιαρμούκ· ὣς τὸν Διοκλητιανό: Πῶς μετά, θὰ πῶ ἐγὼ στὸν ἄλλον, ποὺ τοῦ σκοτώσαν οἱ ἀντάρτες τὸν παπποὺ ἢ ποὺ τοῦ ἐξόρισαν οἱ Δεξιοὶ τὸν παππού του, νὰ μὴν πεῖ γιὰ τὸ ἀπόλυτο δίκαιό του; Προφανῶς, δὲν ἐμπιστεύομαι τὶς ὑψηλὲς διακηρύξεις, ἀφοῦ  ἀντιστοιχοῦν σέ (συνήθως) ἡμι-ἐνστικτώδεις, προκαθορισμένες ἀντιλήψεις περὶ ἰδίου συμφέροντος, ἀτομικοῦ ἢ συλλογικοῦ. Γι’ αὐτό, μπορῶ πολὺ καλὰ νὰ κατανοήσω τὸν ἐσθονικὸ καὶ πολωνικὸ ἀντικομμουνισμό, ἀφοῦ ἡ ΕΣΣΔ ἐκεῖ ἔδρασε ὡς κατοχικὴ δύναμη, καὶ ἂν ἡ ΕΣΣΔ πρέσβευε τὸν Σιντοϊσμὸ τότε στὴν Ἐσθονία θὰ ἦταν φανατικοὶ ἀντισιντοϊστές! Ἐπίσης πολὺ καλά, ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω τὴν συμπάθεια πρὸς τοὺς Ταγματασφαλίτες καὶ τοὺς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν (βασικά, τὴν σιχαίνομαι), ἀφοῦ ἡ Γερμανία ἦταν κατοχικὴ δύναμη στὴν Ἑλλάδα. Τὸ ὅτι ἀντιπαθῶ τὸν ρόλο τοῦ ΚΚΕ (1919-1936, 1946-1949) ἢ τῶν ἀναρχοκομμουνιστῶν στὴν Ἱσπανία τοῦ 1936 δὲν μὲ κάνει νὰ λέω ὅτι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ εἶναι φίλος ἢ ὅτι δὲν ἦταν θετικὸς ὁ ρόλος τῆς ΕΣΣΔ (προσοχή: τῆς ΕΣΣΔ, ὄχι τῶν ἀμπελοφιλοσοφιῶν τοῦ 19ου αἰ.).  Δὲν εἶμαι ἀντικομμουνιστής, ὅσο κι ἄν –ὅποτε τεθεῖ θέμα– βάζω τὸ δικό μου συλλογικὸ συμφέρον (ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνομαι ἐγώ) πάνω ἀπὸ γενικὲς θεωρίες γιὰ ἀπελευθέρωση ὅλων, μὰ ὅλων, τῶν ἀνθρώπινων ὄντων, οἱ ὁποῖες εἶναι καλὲς μόνο ἂν δὲν υἱοθετοῦν πρακτικὲς ὅπως π.χ. ὅτι θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε τὴν παγκόσμια ἀντιιμπεριαλιστικὴ Ἐπανάσταση γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ ἤ, παλιότερα, τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἀντίστροφα, τὸ ὅτι οἱ συνεργάτες τῶν Ναζὶ ἦταν οἱ κακοὶ στὴν Ἑλλάδα, δὲν σημαίνει ὅτι δικαιοῦνται κάποιο φωτοστέφανο οἱ Ἀριστεροί, ποὺ μᾶς ἔχουν κάτσει στὸ σβέρκο ἐδῶ καὶ 43 χρόνια, καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια διαλύουν κάθε τὶ στὸ ὄνομα τοῦ ἀντιρατσισμοῦ καὶ τῆς ταξικῆς πάλης.

Καὶ ὁ Ναζισμὸς καὶ ὁ Κομμουνισμὸς εἶναι πλέον πολιτικὰ φαντάσματα, ὁπότε ἡ σύγκρισή τους ἢ ἡ καταδίκη τους εἶναι εἴτε φιλολογικὴ ἐργασία (ποὺ μ’ ἀρέσουν, οἱ φιλολογικὲς ἐργασίες -δὲν εἶμαι Ἀριστερὸς γιὰ νὰ ὑποτιμῶ τὴ φιλολογία) εἴτε ἀφορμὴ γιὰ τωρινὲς πολιτικὲς στοχεύσεις. Ὅσοι διαφωνοῦν νομίζουν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ὑπάρχουν καθόλου (οὔτε ἕνας) Ναζὶ ἢ Μαρξιστὲς γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ μεταναζιστικὴ ἢ μετακομμουνιστικὴ ἐποχή. Ἡ δὲ σύγκριση μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἰδεολογιῶν ἀφενὸς δὲν εἶναι τόσο ἁπλή (ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν πρακτικῶν ἔχουν κοινὰ στοιχεῖα, ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν στοχεύσεων λίγα ἢ κανένα –κι ἐξαρτᾶται τί θεωρεῖς σημαντικότερο ἀπὸ τὰ δύο κριτήρια), ἀφετέρου δίνει τὸ φωτοστέφανο στὴ Μαζικὴ Δημοκρατία ὡς ἔσχατο κριτή: Αὐτὸ τὸ πράμα, ποὺ πολιτισμικὰ εἶναι ἕνα μεῖγμα τσόντας καὶ μπούργκας, καὶ οἰκονομικὰ ἕνα μεῖγμα σοσιαλδημοκρατικῶν e-government ἢ ΜΚΟ αἰσιόδοξων ἐνοχικῶν κλαυθμῶν (π.χ. εὐρωπαϊκὴ ἡμέρα κατὰ τῆς φτώχειας, «ὅλοι μαζί, μποροῦμε», μὴν πατᾶτε τὴ χλόη κ.λπ.), ἀπὸ τὴ μία, καὶ ποδοπατήματος τῶν πολλῶν ἀπὸ τὴν ἄλλη (μαζί μὲ κάμποσες μοντερνίστικες ναζιστικὲς παρακαταθῆκες: ἔκτρωση, οἰκολογία-χορτοφαγία, παγανισμός, αὐτοκίνητα). Ἂν εἶναι νὰ σκεφτῶ κάποιον ὡς ἔσχατο κριτή, δὲν μπορῶ παρὰ νὰ σκεφτῶ τὸν Χριστιανισμό, κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅλοι ἐπικρίνονται, καθὼς κι ὅτι ὅσοι Χριστιανοὶ σωστὰ ἐπικρίνουν τὸν ρατσισμὸ ἀλλὰ κάνουν τὰ γλυκὰ μάτια στὴν Ἀριστερὰ ἢ τὸν Μαρξισμό –ἐπειδὴ ὑπόσχεται (μιὰ στρεβλὴ μορφὴ) ἰσότητα(ς), ἢ ξεχειλώνει τὴν ἔννοια τοῦ ρατσισμοῦ– προσαρμόζουν τὸ Χριστιανισμὸ στὸν ἠθικισμὸ τῆς Ἀριστερᾶς.

Κι ἐπειδὴ ξεχάσαμε καὶ τὴν ἀποκαθήλωση τῶν ἀγαλμάτων στὶς ΗΠΑ. Ποὺ εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τῶν ἐσθονικῶν καὶ ἑλλαδικῶν ἀντικομμουνισμῶν. Γιὰ νὰ μὴν πολυλογῶ, θὰ ἔπρεπε νὰ γκρεμιστεῖ κάθε ἄγαλμα τοῦ Μάρξ, τοῦ Βολταίρου, πολλῶν «Πατέρων τῆς Ἀμερικῆς» κ.ἄ., ποὺ (ὅλοι τους) κι αυτοὶ ἐκφράστηκαν εἴτε θετικὰ γιὰ τὴ δουλεία εἴτε ἀρνητικὰ γιὰ τοὺς Μαύρους καὶ τοὺς Ἑβραίους. Ἡ κωμικὴ εὐαισθησία γιὰ τὴ δουλεία τοῦ Νότου πρὶν ἀπὸ 160 χρόνια, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ βολεύονται μιὰ χαρὰ μὲ τὴ νεοφιλελεύθερη δουλεία ἢ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ξεχνᾶν τὴν ἄτυπη δουλεία στὴν μεταπολεμικὴ Κίνα καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη. Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ἰσλὰμ προελαύνει, οἱ πεμπτοφαλαγγίτες του ἀσχολοῦνται μὲ ἀγάλματα (μονομερῶς, φυσικά), τὰ ὁποῖα ἐννοεῖται ὅτι θεωροῦνται ἀπαράδεκτα ὡς ἔργα τέχνης ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ: Ὅταν τὰ ἀγάλματα ὅλων γκρεμιστοῦν –γιὰ λόγους συνέπειας–, τότε ἀπομένει ὁ ἰσλαμικός ἀνεικονισμός. Ὅπως μεταπολεμικά, ἔβριζαν τὸ Χριστιανισμὸ γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τοὺς ἀντιχριστιανοὺς Ναζί. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀγανακτισμένους εἰκονόφιλους δὲν θὰ ἤθελαν τὴ συνέχιση τῆς δουλείας διὰ τῆς νίκης τῶν Νοτίων.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, ανθρωπισμός | Tagged , , | 2 Σχόλια

Ophe’s prayer

Τρία ποιήματα μιᾶς μακρινῆς φίλης, ἀπὸ τὸ μακρινὸ παρελθόν. Τὰ βρῆκα μετὰ ἀπὸ εἴκοσι καὶ πλέον χρόνια, κι ἀφοῦ μοῦ τὰ ἔδωσε, τὰ ἀναρτῶ.

 

Ophe’s Prayer

if i shut my eyes

there is no darkness

there is a circus of light and sound

laughter and music

kites and chimes dance

when i open my eyes

there is no darkness

just the echo on the wind

and the shadow of the moon

fading by my feet

 

 

(Untitled) sometime in 1999

 

If I could be a snowflake,

thought a little speck of dust,

I would enchant with my symmetry,

my infinite intricacies;

I would sting you with my icy beauty,

breaking your heart as I melt into a drop,

upon your touch…..

 

…or, if I could be a grain of sand,

refined into its essence

by the eons of ocean waves,

hard,

secure in the wisdom of ages…..

 

….or a diamond, even,

reflecting while transforming light,

a perfection of time and fire…..

 

…or maybe a pearl,

pure and white,

luminous from layers of oyster love…..

 

….ah well, wishes are not alchemy,

I am a speck of dust,

I am nothing…..

 

…there is hope, though…..

 

 

(written back in 1999)

Kibu

homeless, nameless

plucked

schmucked

defrocked, blocked, shell-shocked

No moon, no sky,

stranded, abandoned

yet, she stands

planted for eternity

certainly.

Posted in ποίηση | Tagged | Σχολιάστε

Πελάγιος – Λέων Γ’ – Κωνσταντίνος Δ’

Κάθε συγκεκριμένη κατάσταση ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸν κατάλληλο ἀνθρωπολογικὸ τύπο. Ὄχι ἀπὸ τὸν καθένα Δὲν μπορεῖς νὰ ἀνεβάζεις ἀναρτήσεις ἐπὶ ἀναρτήσεων ἢ νὰ ἀμπελοφιλοσοφεῖς γιὰ κάτι ποὺ δὲν ἀντέχεις, εἴτε ἀτομικὰ εἴτε συλλογικά, νὰ ὑποστηρίξεις.

Ὡστόσο, ἡ ἔσχατη ἀλήθεια εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ξέρουμε ποιὸς τύπος ἀνθρώπου (μὲ τὴν ἡγεσία του) κατάφερε ὅ,τι τώρα μοιάζει ἀκατόρθωτο. Εἶναι μιὰ κάποια ἀρχὴ ἡ φανέρωση τῆς ἔσχατης αὐτῆς ἀλήθειας. Ἔστω καὶ σὲ ἀναρτήσεις. Ἀρχὴ μιᾶς διαδικασίας γιὰ τὴν ἐπιτυχημένη καὶ ἐπικαιροποιημένη μίμηση. Κι ἀπαρχὴ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη ἄλλων, ἀτελέσφορων προτάσεων καὶ λύσεων, καὶ ψευδαισθήσεων.

Πελάγιος τῶν Ἀστουριῶν, Λέων Γ’, Κωνσταντῖνος Δ’ Πωγωνάτος, λοιπόν.

2884796

 

a-solidus-of-leo-iii-from-the-dumbarton-oaks-collection

 

z5872

 

Posted in Άραβες, Δυτικοί, Ιστορίες, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

γῆ τῶν πατέρων

Κι ἂς μὴ ζεῖ κανεὶς πιὰ ἐκεῖ, παρὰ μόνο στὸ ὀστεοφυλάκιο… «Εῖστε στὸν κόρφο τῆς Παναγιᾶς», εἶχε πεῖ στοὺς κατοίκους ὅ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ὅταν πέρασε ἀπὸ τὰ μέρη μας, ἐννοώντας ὅτι δὲν θὰ κινδυνέψουμε, καὶ συμπλήρωσε ὅτι σὲ μᾶς θὰ ἔρχονταν ἄνθρωποι ἀπὸ ἐννιὰ (δὲν θυμᾶμαι ἀκριβῶς) χωριά γιὰ νὰ γλιτώσουν. Ἔτσι ἔγινε τὸ 1912, ὅταν ἦρθαν –καὶ γλίτωσαν μαζί μας– κυνηγημένοι ἀπὸ τοὺς σεληνιασμένους Τουρκομουσουλμάνους, ποὺ ἡττώμενοι ἔκαιγαν τὰ ἑλληνικὰ χωριά.

Αντίγραφο από IMG_1569

Αντίγραφο από IMG_1571

Αντίγραφο από IMG_1587

Posted in φωτογραφίες, Ελλάδα, Μακεδονία, Τούρκοι, ανθρώπινα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Δ. Κιτσίκης: «τὸ λοῦστρο τοῦ Φαναριωτισμοῦ»

Πηγή

Ἡ Ἑλλάς, τριτοκοσμικὴ δυτικὴ ἀποικία ἀπὸ τὸ 1821, δὲν δύναται νὰ καλύψῃ τὸ κενὸ ποὺ θὰ δημιουργηθῇ μὲ τὴν ἐνδεχομένη πτώση τῆς ἀναγεννημένης Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἤδη ὁ Ἔρντογαν ἐτοιμάζεται νὰ ἐξοπλίσῃ τὴν Αὐτοκρατορία μὲ τὴν κατασκευὴ τουρκικῆς πυρηνικῆς βόμβας, αὐτονόητη ἄμυνα γιὰ οἱαδήποτε χώρα θελήσῃ σήμερα νὰ παίξη διεθνῆ ῥόλο.

Ἀπὸ τὸ 1996, στὰ γραπτά μου, ἐπέμενα ἡ Ἑλλὰς νὰ σχεδιάσῃ ἕνα ἑλληνικὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα μὲ στόχο τὴν κατασκευὴ ἑλληνικῆς πυρηνικῆς βόμβας, ἀλλὰ ἡ ἀνέξοδη κομπορρημοσύνη τοῦ γραικυλισμοῦ περὶ «Ἑλλάδος Ἑλλήνων Χριστιανῶν» (1967-1974) «Ἑλλάδος στοὺς Ἕλληνες» (1981-1996), συνδυασμένη μὲ τὴν δουλικότητα τῆς «ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821», μήπως καὶ δυσαρεστήσουμε τοὺς μεγάλους μας συμμάχους, μᾶς προβάλλει μονίμως ὡς εἰρηνικὸ λαό.

Ὅπως μοῦ ἐπανελάμβανε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος στὸ Παρίσι, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμεθα πάντα ἀνίκανοι νὰ οἰκοδομήσουμε κράτος καὶ ἀντ’αὐτοῦ οἱ Ῥωμαῖοι καὶ οἱ Ὀθωμανοὶ ἔστηναν αὐτοκρατορίες γιὰ νὰ μᾶς περιλάβουν ὡς πνευματικὴ κεφαλή, ὡς ἑλληνικὸν ἅγιον πνεῦμα.

Συνεπῶς, ὁ μόνος τρόπος νὰ μεγαλουργήσουμε καὶ πάλι εἶναι νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν ἀναδυομένη νέα Ὀθωμανία πυρηνικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ οἰκονομίας μεγάλης δυνάμεως γιὰ νὰ ἐπανεύρουμε τὸ λοῦστρο τοῦ φαναριωτισμοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη, τὰ Βαλκάνια, τὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν Αἴγυπτο ποὺ ἀπωλέσαμε πρὸς χάριν τῆς δουλικότητός μας στοὺς Φράγκους ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν μεταναστῶν στὴν Βόρειο Ἀμερικὴ καὶ τὴν Αὐστραλία.

Ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος δὲν ὑπῆρξε ποτέ, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, πρὸ τοῦ 1821. Μόνον αὐτοκρατορίες διαρκείας 2.500 ἐτῶν: περσομακεδονικὴ ἀλεξανδρινή, ῥωμαϊκὴ προχριστιανική, ῥωμαϊκὴ βυζαντινὴ χριστιανική, ῥωμαϊκὴ ὀθωμανική. Ἡ πλήρης ἀποτυχία τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους τοῦ 1821 πρέπει νὰ μᾶς συνετίσῃ. Μόνη διέξοδος γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ εἶναι ἡ ἐπαναφορά του στὴν Κωσταντινούπολη σὲ μία Αὐτοκρατορία μὲ βάση τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

 

Ἂν ὁ Ρωμανίδης ὀνειρευόταν τὴν Ρωμανία μὲ Ἀλβανοὺς καὶ Ρουμάνους, καὶ μὲ «Γαλλορωμαίους», ὁ Κιτσίκης τὴν ὀνειρεύεται ὡς Σουλτανάτο τοῦ Ρούμ. Ἡ ἀναλογία Ἑλλήνων καὶ Τούρκων εἶναι 1 πρὸς 6, ἀλλὰ κατὰ τὸν Κιτσίκη οἱ Τοῦρκοι θὰ ἔχουν ἰσότιμους τοὺς Ἕλληνες. Οἱ δυὸ θρησκεῖες, οἱ δυὸ γλῶσσες θὰ εἶναι ἰσότιμες, ἐπίσης. Ὅπως ἦταν ἐπὶ Ὀσμανῶν, φυσικά. Ὅσο γιὰ τὴ Μικρὰ Ἀσία, αὐτὴ ἀπὸ ἑλληνόφωνη ἐκτουρκίστηκε γλωσσικῶς θαυματουργικὰ ἔπειτα ἀπὸ προσευχὴ τῶν Μικρασιατῶν.

Κατὰ τὸν Κιτσίκη, ἡ Ἑλλάδα θὰ πρέπει νὰ διασώσει τὴν Τουρκία ὅταν καταρρεύσει, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει τὸ κενὸ τῆς κατάρρευσής της, γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει ἑλληνοτουρκικὴ ὁμοσπονδία. Ἤδη, μάλιστα, ὁ Κιτσίκης μιλᾶ σὰν νὰ διαθέτει πυρηνικὴ βόμβα ἡ Τουρκία, σὰν νὰ ἀπέχει ἕνα βῆμα ἀπὸ τὴν ἀπόκτησή της. Ὁ νηστικὸς καρβέλια ὀνειρεύεται.

Ὁ Κιτσίκης ἐπαναλαμβάνει τὸν Καραμανλῆ ποὺ παρέδωσε δυὸ φορὲς τὴν Κύπρο, ὅτι οἱ Ἕλληνες προορίζονται γιὰ ἔθνος καθηγητῶν καὶ λεκτόρων στὰ ὀσμανικὰ πανεπιστήμια τῆς Ὁμοσπονδίας. Οἱ δὲ Ὀσμανοί, κατὰ τὸν Κιτσίκη (καὶ ὄχι μόνο αὐτόν), ἀντέγραφαν καὶ διέδιδαν τὴν ἀρχαιοελληνικὴ καὶ τὴν πατερικὴ σκέψη, παντοῦ· Στὸ χαρέμι τοῦ Σουλτάνου (ἀρσενικὸ καὶ θηλυκό), στοὺς μεντρεσέδες, στὰ δερβίσικα σαμανικὰ ἱδρύματα, στὰ τζαμιά: μὲ Πλάτωνα ξημέρωναν καὶ μὲ Ἰωάννη Δαμασκηνὸ ἢ Μέγα Βασίλειο κοιμόντουσαν. Γι’ αὐτό, ὅπως καὶ τώρα, μόνη λύση εἶναι νὰ γίνουμε τὸ πνευματικὸ κομμάτι τῆς Αὐτοκρατορίας (μὲ κεφαλαῖο ἄλφα). Ἐγὼ ξέρω ὅτι «Αὐτοκρατορία» μὲ κεφαλαῖο ἄλφα μόνο ἡ Ρωμέικη μπορεῖ νὰ λογίζεται ἀπὸ Ἕλληνες τὸ γένος. Ὅμως, κατά πως φαίνεται, οἱ Νικηφόρος Φωκᾶς καὶ Τσιμισκῆς, Ρωμανὸς Διογένης, Ἀλέξιος Α’ καὶ Ἰωάννης Β’ Κομνηνὸς δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ σύμφωνα μὲ τοὺς ἀπολογητὲς τῶν Ὀσμανῶν καὶ τῆς δαιμονοκρατορίας τους, τὴν ὁποία οἱ ἀπολογητὲς ἀποκαλοῦν «Αὐτοκρατορία». Ὑπῆρξαν ὁ Βαγιαζίτ, ὁ Τραπεζούντιος καὶ ὁ Κιτσίκης.

Βρίσκουν εὐκαιρία οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους, τώρα ποὺ οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι, νὰ τὸ συκοφαντήσουν, νὰ τὸ μειώσουν, νὰ τὸ χλευάσουν, νὰ ὑποκύψει καὶ μάλιστα νὰ ὑποκύψει ἀμαχητί, καὶ εὐχαριστημένο. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα, πρὸ τῆς Κρίσης, διέδιδαν τὶς «αὐτοεκπληρούμενες προφητεῖες» τους σὲ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους. Ἀποδόμηση συνειδήσεων πρὸ τῆς Κρίσης, διάλυση μετὰ τὴν Κρίση, καὶ μετὰ σοῦ λένε «Εἴδατε; Σᾶς τὰ λέγαμε». Μά, ἐσεῖς διαβρώνατε τὶς ἑλληνικὲς συνειδήσεις μὲ τὸν α ἢ β τρόπο, μὲ «ἑλληνοδυτικοὺς» κι «ἑλληνοθωμανούς»· πῶς μπορεῖτε χωρὶς τύψεις, τώρα, νὰ ἰσχυρίζεστε ὅτι αὐτὸ ποὺ συνέβη δὲν εἶχε δράστες ἀλλὰ θὰ συνέβαινε ἔτσι κι ἀλλιῶς; Ἡ ἐπιθυμία «Νὰ ἔρθει τὸ Ἑλληνικό», ποὺ εἶχε κι ἐξέφραζε ὁ παππούς μου στὴν ἰσλαμοκρατούμενη Μακεδονία (κι ὅπως μοῦ τὸ ἔλεγε ὁ πατέρας μου, μὲ τὴ σειρά του), γι’ αὐτοὺς εἶναι μιὰ ἀποτυχημένη ἱστορία.

Ὁ Κιτσίκης, πού, μαζὶ μὲ τὸν δικτάτορα Παπαδόπουλο, ὀνειρεύεται ἑλληνοτουρκικὴ ὁμοσπονδία, θὰ ὄφειλε νὰ γνωρίζει ὅτι ἡ ἀλεξανδρινὴ αὐτοκρατορία, οἱ ἑλληνιστικὲς αὐτοκρατορίες, ἡ κατεξοχὴν Αὐτοκρατορία, ἦταν ἑλληνικὰ δημιουργήματα, ὄχι μόνο μὲ ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ γλώσσα ἀλλὰ καὶ μὲ ἕλληνες στὴν ἡγεσία. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸ κράτος τῶν Ὀσμανῶν, ὅπου κυριαρχοῦσαν τουρκομουσουλμάνοι ποὺ ἀπομυζοῦσαν (βιολογικά καὶ ὑλικά) τοὺς Ἕλληνες. Ὅσο κρατοῦσε ὁ καιρὸς τῶν αὐτοκρατοριῶν, οἱ Ἕλληνες διοικοῦσαν καὶ κατοικοῦσαν Αὐτοκρατορίες. Ὅταν ἦρθε ὁ καιρὸς τοῦ ἐθνοκράτους, ἔφτειαξαν ἐθνοκράτος. «Τὰ ἴδια [ροῦχα], κυρά μ’, τὰ Φῶτα, τὰ ἴδια καὶ τὴν Πασχαλιά», δὲν εἶναι καὶ τόσο σοφό. «Ἡ πλήρης ἀποτυχία» τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους καὶ τοῦ 1821, κατὰ τὸν Κιτσίκη καὶ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς θὰ πρέπει νὰ μᾶς συνετίσει. Ὥστε νὰ δώσουμε τὶς γυναῖκες μας καὶ τὶς κόρες μας στὰ ἰσλαμικὰ χαρέμια, τὰ παιδιά μας σουνετεμένα στὸν τουρκικὸ στρατὸ ἢ στὰ ἀρσενικὰ χαρέμια τῶν πασάδων, νὰ προσφέρουμε τὶς ἐκκλησίες μας ὡς τζαμιά, νὰ ἀσβεστώσουμε πάλι τὶς τοιχογραφίες, νὰ μὴν χτίζουμε μεγαλοπρεπὴ σχολεῖα ποὺ ἐνοχλοῦν τὸ αἴσθημα ὑπεροχῆς τοῦ συμμάχου μας, νὰ παραμερίζουμε ὅταν περνᾶ Μουσουλμάνος -ὅπως τότε! Νὰ μᾶς ἀρκεῖ τὸ «ἀρχαῖο πνεῦμα ἀθάνατο» ὅπως ἐνσωματώθηκε στὴ νομοθεσία τῶν Σουλτάνων! Στὸν περίφημο «Ὀθωμανικὸ Οὑμανισμό».

Ἡ τύχη τῶν Φαναριωτῶν δὲν συνέτισε τὸν dimitri (τὸ τελικὸ σῖγμα ποὺ πῆγε; ρωσικὸ ὄνομα ἔχει;) Κιτσίκης. Ξέρω πολλοὺς ποὺ ὀνειρεύονται θέση Φαναριώτη, ἀπαραίτητου μυστικοσύμβουλου καὶ ἔμπιστου τοῦ κυβερνήτη. Ἀκόμη κι ἂν εἶναι Τοῦρκος. Ὅμως στὸ τέλος, οἱ Τοῦρκοι ἀποκεφάλιζαν κάθε Φαναριώτη, τὸν παλούκωναν, τὸν ἔγδερναν σὰν ἀρνί, τὸν ἐξαέρωναν. Ὁ λόγος γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι συμπτωματικός, ἀλλὰ εἶναι ὅτι –ὅπως γράφει ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς– ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ ὑψηλὰ ἱστάμενος Ἕλληνας ἦταν κατώτερος καὶ τοῦ πιὸ ταπεινοῦ Τούρκου. Γι’ αὐτό, κάθε ἐπίδοξος (wannabe) Φαναριώτης ἂς μὴν ἐλπίζει ὅτι αὐτὸς θὰ τὴ γλιτώσει.

Ὅμως, ὅσοι μένουμε ζωντανοί, ὅλους ἐσᾶς ἴδιους σᾶς θεωροῦμε. Εἴτε καστοριαδικοὺς καὶ κάθε λογῆς «Ἑλληνοδυτικούς», εἴτε «Ἑλληνοθωμανοὺς» κι ὁπαδοὺς τῆς «ἑλληνοτουρκικῆς ὁμοσπονδίας» εἴτε ἀντιχριστιανοὺς ἀρχαιοκεντρικούς, εἴτε τοὺς γνωστοὺς ἀπάτριδες καὶ τοὺς «ἀντιεξουσιαστές». Ἀπὸ τὸ ἴδιο ὑλικὸ φτιαγμένοι. Κι ἀπὸ τὸ ἴδιο λοῦστρο.

kailas5

Posted in 1821, παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , , | 2 Σχόλια

13 Αὐγούστου 838: Ἀμόριο

Τὸ ποίημα τοῦ Ἀμποὺ Ταμμὰμ γιὰ τὴν Ἅλωση τοῦ Ἀμορίου τὸ 838 μ.Χ. , στὸ ὁποῖο βλέπει κανεὶς πῶς οἱ Μουσουλμάνοι ἐκθειάζουν τὰ κτηνώδη ἔνστικτά τους.

σάρωση0281

Τοῦρκοι μισθοφόροι τῶν Ἀράβων πολιορκοῦν τὸ Ἀμόριο. Ρωμαίικο χειρόγραφο.

 Νεκροὶ τοῦ Ἀμορίου:

 Αμόριο 2Αμόριο 1

Ἦταν κάποτε τὸ Ἀμόριο. Νὰ τὸ θυμᾶσαι..

Posted in Άραβες, Ισλάμ, Μικρά Ασία, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Αἰδηψός

Πρὶν ἀπὸ χρόνια, ἡμέρα τοῦ Δεκαπενταύγουστου. Καταλήξαμε τυχαῖα, μὲ ΚΤΕΛ καὶ χωρὶς ΙΧ, στὴν Αἰδηψό. Γεροντούπολις, ἀλλὰ ὄχι σοφή. Πόσο σοφοὶ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι γέροι οἱ ὁποῖοι κατὰ βάθος πιστεύουν στὰ Αἰώνια Νειάτα κι Εὐεξία (ἴσως καὶ σέξ, οἱ τολμηροί· δὲν ξέρω) μέσῳ ἱαματικῶν λουτρῶν; Ψοφήσαμε, τὸ βράδι. Τὴν ἄλλη μέρα, βόλτα, προτοῦ ἀναχωρήσουμε. Τὸ πρωί, προλάβαμε τὴν ἐκκλησία ὁριακά. Βγαίνοντας ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, μὲ σταματᾶ ἕνας λοῦμπεν μεσήλικας· ζήτησε νὰ τοῦ κουβαλήσουμε τὰ τενεκέδια μὲ τὸ λάδι καὶ τὰ ψωμιὰ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία στὸ σπίτι του. Ἦτο πτωχός, καὶ τοῦ ἔδινε ὁ παπὰς τενεκέδια μὲ λάδι καὶ ψωμιά, γιὰ νὰ ζήσει. Κάνω νὰ φύγω, ἡ Ν. μοῦ λέει «νὰ τὸν βοηθήσουμε, τὸν καημένο». Καὶ δῶσ’ του πεζοπορία μὲ τὰ τενεκέδια τοῦ καημένου λοῦμπεν. Προχωράγαμε, καὶ προχωράγαμε. Καὶ προχωράγαμε, ὥσπου φτάσαμε στὴν καλύβα του, ἀρκετὰ πιὸ πέρα. Εὐχαριστῶ δὲν θυμᾶμαι. Ὡστόσο, περίμενα κι ἐγὼ τὸ θαῦμα: Ὁ μαυριδερὸς ντουλάπας μεσήλικας λοῦμπεν ἦταν, λέει, κάποιος ἄγγελος Κυρίου, ποὺ ἤθελε νὰ τεστάρει τὴν ὑπομονή μου ποὺ ἔχανα τὴν ἡμέρα σὲ ἀγγαρεῖες ὑπὲρ ἀναξιοπαθούντων. Ὅπως στὸ περιστατικὸ μὲ τὸν ἐρημίτη στὴν Αἴγυπτο: ἐκεῖνος ἔδινε τὰ ἔσοδά του ἀπὸ τὰ καλάθια τὰ ὁποῖα ἦρθε στὴν Ἀλεξάνδρεια νὰ πουλήσει, σὲ ἕναν σακάτη ζητιάνο, ποὺ τελικῶς ἀπεδείχθη ὅτι ἦταν ἄγγελος. Κι ἔλεγα, ἔχει γοῦστο, ἀλλιῶς πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κάνω τὸν κουβαλητῆ σὲ θρασεῖς τυχαίους. Βεβαίως, τὸ θαῦμα δὲν ἔγινε –σάμπως ἦμαν ἐρημίτης ἐγώ;; Καὶ γκρίνιαζα στὴ Ν., ἀλλὰ μετὰ τῆς τό ‘πα, καὶ γελάγαμε.

Στὴ βόλτα τὸ πρωί, φυσικά, οἱ πάμπολλοι γέροντες ὁπαδοὶ τῆς «ἀειζωίας» ἀπὸ πολὺ νωρὶς ἄραζαν στὶς παραλίες καὶ τοὺς καφέδες, γιατὶ ἡ θρησκεία εἶναι μόνο γιὰ ὅσους δὲν εἶναι νέοι, καὶ ὅσους φοβοῦνται τὸ θάνατο, ἐνῶ οἱ γέροι τῆς Αἰδηψοῦ σκόπευαν νὰ ζήσουν ἄλλα 200 χρόνια.

Posted in Ελλάδα, Σαν παραμύθια, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Δεκαπενταύγουστος (ταινία)

Ἔκανα τὸ λάθος, λέει, καὶ προχτὲς ἔκατσα στὴν τηλεόραση καὶ εἶδα τὴν ταινία «Δεκαπενταύγουστος», στὸ κανάλι τῆς Βουλῆς. Τὰ γνωστὰ φρικιαστικά, ὅπου πρέπει νὰ δείξουμε πόσο δυστυχισμένοι εἴμαστε. Εἰδικὰ στὶς γιορτές.

Ἡ ταινία δείχνει 3 ἢ 4 (μπερδεύτηκα) ἱστορίες παράλληλα, ἡ μία θλιβερότερη τῆς ἄλλης. Στὴ μιά, ταξιδεύουν ὁδικῶς μιὰ οἰκογένεια Ποντίων (ἀπὸ Ἀθήνα) στὴν Παναγία Σουμελᾶ γιὰ νὰ γιατρευτεῖ μὲ θαῦμα ἡ μικρή τους κόρη ποὺ ἔχει λευχαιμία. Ἡ μικρούλα (10-11 ἐτῶν, ἐκεῖ) γράφει τὸν ἑαυτό της σὲ βίντεο ὅτι δὲν πιστεύει σὲ θαύματα ἀλλὰ πῆγε μόνο γιατὶ ἤθελε ἡ μάνα της (ἀλλιῶς θὰ τὸ ἔσκαγε, φαίνεται). Ἡ ὁποία μαμὰ στὸ τέλος εἶναι καὶ λίγο ἄπιστη, ὅπως κι ὁ μπούλης ἄφυλος γιός της ποὺ παίζει Νιντέντο. Δηλαδή, μᾶς κάνει φιλοσοφικὴ διάλεξη ἡ ἀποσαφηνισμένη ἀθεΐα τοῦ ἐνήλικα σκηνοθέτη μέσῳ μιᾶς δεκάχρονης (ποὺ ἔχει ὑπεραναπτυγμένη συνειδητότητα, μᾶλλον). Βέβαια, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπιλέγεται ἕνα πανελλήνιο ἐθνοθρησκευτικὸ πανηγύρι γιὰ θαῦμα, μὲ μιὰ μικρολοῦμπεν οἰκογένεια (μὲ σακαράκα ποὺ δὲν ἀντέχει τέτοια διαδρομή), τὴν ἡμέρα ποὺ ἐκεῖ γίνεται «πατεῖς με πατῶ σε», ἀντὶ νὰ πάρουν σβάρνα τὰ τοπικὰ μοναστήρια καὶ λείψανα, εἶναι δεῖγμα τοῦ πῶς φαντάζεται τὴ θρησκεία καὶ πόσα λίγα ξέρει γι’ αὐτὴν αὐτὸς ποὺ ἔγραψε τὸ σενάριο. Τὸ γενονὸς ὅτι ἡ οἰκογένεια ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸν σεναριογράφο νὰ εἶναι Πόντιοι μᾶλλον θὰ ἐξυπηρετεῖ στὸ νὰ γίνει ἀκόμη γραφικότερη καὶ γελοιωδέστερη ἡ «μικροαστικὴ κοσμοαντίληψη»· ὄχι φυσικὰ γιατὶ οἱ Πόντιοι τάχα εἶναι γραφικοί, ἀλλὰ γιατὶ στὰ μάτια τῶν πεπαιδευμένων «προχώ» οἱ Πόντιοι φαντάζουν –ὅταν συσχετίζονται μὲ θρησκεῖες καὶ τέτοια προνεωτερικὰ πράγματα– ὡς ἡ ἐπιτομὴ τοῦ ἐθνολαϊκισμοῦ καὶ τῆς μαύρης κακομοιριᾶς.

Σὲ μιὰ ἄλλη ἱστορία, ἕνα μεσοαστικὸ ζευγάρι ἔχει ἀποφασίσει ἐξαρχῆς νὰ μὴν κάνει παιδιὰ καὶ γατιά, ἀλλὰ κάπου στὰ σαράντα της ἡ γυναίκα στραβώνει καὶ κραυγάζει πότε θὰ κάνει παιδί (ἡ ὑστερικὴ ὄψη τῆς εὔθυμης «πότε θὰ γίνω μάνα;» σὲ παλιὰ τηλεοπτικὴ σειρά). Ὁ ἄντρας: στὸν κόσμο του, χαλαρὸς καὶ πλούσιος· πᾶνε διακοπὲς στὸ ἀνακαινισμένο χωριάτικο σπίτι τῆς μακαρίτισσας πεθερᾶς. Στο δρόμο, παίρνει γιὰ πλάκα ἢ μεγαλοαστικὴ πλήξη ἕναν νεαρὸ φαντάρο ποὺ κάνει ὦτο στόπ. Ἔπειτα, πέφτουν σὲ ἀτύχημα στὸ ὁποῖο βλέπουν νὰ ἀνασύρεται καμμένο τὸ παιδάκι τὸ ὁποῖο ἡ γυναίκα εἶδε, προηγούμενως σὲ ΣΕΑ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς, νὰ κρατᾶ ἡ μαμά του στὴν ἀγκαλιά της (καὶ εἶχε ζηλέψει). Πηγαίνει νὰ τὴν παρηγορήσει, ἀλλὰ αὐτὴ ἀπαρηγόρητη. Ὥσπου φτάνουν στὸν προορισμό τους καί, ἐνῶ ἔχουν μείνει κάποιες μέρες στὸ ἐξοχικό, τοὺς κλέβει τὸ σπίτι ὁ φαντάρος, ὁ ὁποῖος τὸ σκάει· ὁ ἄντρας σαπίζει στὸ ξύλο τὴ γυναίκα (πιθανόν, ὁ φαντάρος κοιμήθηκε μαζί της) κι αὐτὴ παίρνει τὴ μερσεντάρα της καὶ φεύγει γιὰ Ἀθήνα.

Ἡ τρίτη ἱστορία, ἕνα ζευγάρι «ἐπιβίωση καὶ κάμπινγκ», καὶ πρεζοκατάσταση ὁ ἀρσενικός, ποὺ πατοῦν μὲ τὸ ντάτσουν τους στὴν ἐρημιὰ μιὰ πεζή, ἐξαιτίας τῆς ἡρωίνης, κι ἔπειτα ἔχουν ἐφιάλτες ὁ καθένας τους. Ὥσπου ὁ ἀρσενικὸς πηγαίνει καὶ παραδίδεται, λόγῳ τύψεων. Καὶ μιὰ ἀκόμη μὲ τὸν κλασικὸ ἀλήτη ἔφηβο, παιδὶ μιᾶς πόρνης στὸν χαρακτήρα κι ἑνὸς ἀνεύθυνου φευγάτου πατέρα, ποὺ παίρνει κι αὐτὸς ναρκωτικά, ὥσπου ἔχοντας γλιτώσει τὸ θάνατο ἀπὸ πτώση ἀπὸ πολυκατοικία συναντᾶ μιὰ μικρὴ νεράιδα ποὺ τὸν κάνει ἄνθρωπο καὶ τοῦ δείχνει τί θὰ πεῖ ἀγάπη. Προηγουμένως, τῆς λέει τὸν πόνο τῆς Ὕπαρξης (του).

Τί κατάλαβα; Ἔπαθα καὶ πονοκέφαλο τὴν ἑπόμενη μέρα. Συμπέρασμα: Μὴν βλέπετε νέο ἑλληνικὸ κινηματογράφο, παρὰ μόνο ἂν θέλετε νὰ πονοκεφαλιάσετε. Ἐννοεῖται, ὅτι λιγότερα πράγματα μαθαίνεις γιὰ τὴν νεοελληνικὴ κοινωνία καὶ περισσότερα γιὰ τοὺς σκηνοθέτες καὶ τὰ προβλήματά τους ἢ γιὰ τὸ πῶς ἀπὸ τὴ γυάλα τους μαθαίνουν γιὰ τὴν κοινωνία. Ἡ ὁποία Κοινωνία παίρνει ναρκωτικά (ἐννοεῖται ὅτι καταλήγεις νὰ παίρνεις «ἂν εἶσαι μόνος κι ἔρημος», ἀλίμονο), οἱ γονεῖς της ἔχουν χωρίσει (ἀλίμονο ἂν δὲν χώριζαν), εἶναι ποντιακὴ-λοῦμπεν ὑστερική (μὲ ὑπολείμματα θρησκείας σὲ ἐπίπεδο ἀποκλειστικὰ μαγείας καὶ do et des -καλὴ μου ὥρα!), εἶναι τελείως μοναχική, κάνει τρέλες (εἴτε μεγαλοαστικὲς εἴτε κακομοίρικες). Τάχατες. Δὲν μᾶς φτάνει ἡ καθημερινὴ δυστυχία, ἀκόμη καὶ στὶς γιορτὲς δὲν ξεχνιέται.

Ὅσοι μεγαλώσαμε μὲ τελετουργικά, μὲ χωριὸ καὶ προγόνους, μὲ μιὰ μὴ πασοκικὴ ἐλευθερία, κι ἀπουσία σκληρῆς ἀθρησκείας, σὲ ἕνα σύμπαν ποὺ ἡ ἀπέναντι πλευρὰ οὔτε στὰ ὄνειρά της δὲν θεωρεῖ πιθανό, κοιτᾶμε τὴν περιγραφὴ αὐτὴ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας σὰν ἐξωγήινοι. Δὲν ἀναγνωρίζουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ τέτοιο σκηνικό: Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ἐμεῖς, τὰ παιδικά μας χρόνια, καὶ νὰ ὑπήρξατε ἐσεῖς καὶ τὰ προβλήματά σας. Κυκλοφορούσατε ἀνάμεσά μας, λοιπόν. Εἴμαστε οἱ Ξένοι -ὄχι ἐσεῖς, ποὺ παριστάνετε τὸν πρόσφυγα καὶ τὸν δακτυλοδεικτούμενο. Καὶ ἀηδιάζουμε μαζί σας, χωρὶς χριστιανικὲς ἀγάπες, ποὺ μᾶς κάνατε ξένους καὶ ἀνύπαρκτους στὸν τόπο μας διὰ τῆς καλλιτεχνικῆς damnatio memoriae σας.

Ἡ δυστυχία, ὡστόσο, (τῆς κουλτουριάρικης Ἀριστερᾶς ἢ τῶν φίλιων δυνάμεών της), «θεραπεύεται» μόνο μὲ ἕναν τρόπο: Μὲ πραγματικὴ δυστυχία, ὅπως λέει ὁ Νίτσε. Δυστυχία ποὺ εἴτε θὰ τὴν συνεφέρει εἴτε θὰ τὴν ἀποτελειώσει.

Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὴν πραγματικὴ δυστυχία τῆς πρωταγωνίστριας τοῦ «Κυνόδοντα», ἡ ὁποία πέθανε ὁλομόναχη, Χωρὶς Οἰκογένεια, ἀπὸ πνευμονικὸ οἴδημα στὸ σπίτι της;; Εἶχε, βεβαίως, μιὰ κάποια οἰκογένεια, κάπου, κάποτε (ἴσως, κάπου στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς χώρας), δηλαδὴ ἦταν σὰν νὰ μὴν ἔχει, δηλαδὴ δὲν εἶχε, ἀφοῦ ζοῦσε μόνη της. Μόνη της πῆρε τηλέφωνο τὸ ΕΚΑΒ. Νὰ παίζεις τὸ καταπιεσμένο τέκνο σὲ μιὰ ταινία ποὺ σκυλοβρίζει τὴν οἰκογένεια –τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια– καὶ μετὰ νὰ πεθαίνεις ἀκριβῶς λόγῳ ἀπουσίας τῆς (ἑλληνικῆς) οἰκογένειας: Συγκεκριμένα, λόγῳ ἀπουσίας κάποιου δικοῦ σου ποὺ μένει μαζί σου, ποὺ εἶστε οἰκογένεια κι ὄχι «φίλοι / παρέα», καὶ ποὺ καταλαβαίνει ὅτι κάτι ἔχεις καὶ σὲ γλιτώνει ἀπὸ τὸ θάνατο μὲ τὶς ἐνέργειές του. Τριάντα χρόνων ἄνθρωπος. Ἐννοεῖται ὅτι τὴν λυπᾶσαι, καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν χαίρεσαι μὲ τὸ χαμό της, ποὺ ἀποδεικνύει αὐτὸ ποὺ γιὰ σένα εἶναι ἐκ τῶν προτέρων, ἔτσι κι ἀλλιῶς, προφανές. Ἀλλὰ πιὸ πολὺ λυπᾶσαι γιὰ τὸ λυσσασμένο κοινὸ τῆς ταινίας, ποὺ διψᾶ γιὰ αἷμα ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Ποὺ γρυλίζει γιὰ ἐκδίκηση (καὶ κατηγορεῖ ἐμᾶς γιὰ μνησικακία) τρέχοντας στὸν γκρεμό.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, τέχνη, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«Θρησκευτικότητα» Vs «Ἐκκλησιαστικότητα»

Ἕνα μοτίβο ἀντιπαράθεσης ὑποτίθεται πατερικὸ καὶ ultra Ὀρθόδοξο ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα προτεσταντικό εἶναι ἡ ἀντιπαράθεση θρησκείας καὶ Χριστιανισμοῦ ἢ θρησκείας καὶ ἐκκλησίας / ἐκκλησιαστικότητας.

Προτεσταντικὴ εἶναι ἡ ἀπώτατη καταγωγή του γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι οἱ πρῶτοι Προστεστάντες (τονίζοντας τὴ σημασία τῆς πίστης) ὑποβάθμισαν ἢ κατάργησαν τὸ θρησκευτικὸ τελετουργικό, τὸ ὁποῖο ἀπέρριπταν εἴτε ὡς παγανιστικὰ κατάλοιπα εἴτε ὡς παπικὲς καινοτομίες. Στὴν ἴδια λογική, οἱ Γιανναρικοὶ καὶ οἱ Ρωμανιδιστὲς θεωροῦν ὅτι ἡ «θρησκεία» εἶναι κάτι σκοτεινὸ καὶ ἐνστικτῶδες. Μιὰ ἀντίληψη ποὺ πρεσβεύει τὸ μαγικὸ χαρακτήρα τοῦ τελετουργικοῦ καὶ δίνει σημασία στὶς τελετές, ἀκριβῶς ὅπως οἱ Παγανιστές. Γιὰ παράδειγμα, ἡ θεότητα «δένεται» καὶ ἀναγκάζεται νὰ κάνει ὅ,τι τῆς ζητηθεῖ ἐὰν προφερθοῦν σωστὰ οἱ τελετουργικὲς λέξεις (πού, συνεπῶς, εἶναι μαγικοῦ χαρακτήρα) καὶ τηρηθεῖ τὸ τελετουργικὸ μὲ ἀκρίβεια. Τέτοια πρωτόγονη κοσμοαντίληψη, ποὺ ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Γιανναρικοὺς καὶ τοὺς Ρωμανιδιστὲς «θρησκεία», δὲν μπορεῖ κατ’ αὐτοὺς νὰ χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ περιγράψει τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Ἂν προεκτείνει κάποιος τὸ σκεπτικό τους, βρίσκει στὸ τέρμα ἐκείνη τὴν νοησιαρχικὴ καὶ πλατωνικὴ ἀντιπαράθεση μεταξὺ σκοτεινῶν ἐνστίκτων, ποὺ εἶναι ζωώδη, καὶ τῆς λογικῆς, φωτεινῆς Συνείδησης, ποὺ μόνο αὐτὴ λατρεύει «σωστὰ» τὸ Θεό, ὅπως ὁ Θεὸς θέλει. Κι ὄχι τὸν ἄνθρωπο ὡς μικρόκοσμο ποὺ συνδέει τὸν ὑλικὸ μὲ τὸν πνευματικὸ κόσμο.

Ἔπειτα, οἱ παραπάνω ἐπαναλαμβάνουν μὲ συχνότητα γηπεδικοῦ συνθήματος τὴν ἄποψη τοῦ Ρωμανίδη ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ψυχοθεραπευτικὴ μέθοδος.

Κατὰ πρῶτον, ἡ χρησιμοποίηση ἰατρικῆς ὁρολογίας γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ εἶναι ἀποκλειστικὰ ζήτημα ἱστορικῶν τυχαιοτήτων καὶ συμπτώσεων (ρωμαιοκρατία, εἰδίκευση τῶν ρωμαιοκρατούμενων Ἑλλήνων στὴν ἰατρική) τὶς ὁποῖες ἀπολυτοποιοῦν καὶ θεοποιοῦν οἱ Νεορθόδοξοι συνεχιστὲς τῶν Γιανναρᾶ καὶ Ρωμανίδη. Σαφῶς, καλῶς χρησιμοποιοῦνται, ἀλλὰ ἡ χρήση τους ἔχει τὰ ὅριά της.

Κατὰ δεύτερον, ἀπὸ μακριὰ φαίνεται ὅτι ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ψυχοθεραπεία» δείχνει μιᾶς μορφῆς δειλία ἔναντι τῶν ἀ(ντι)χριστιανῶν. Ἡ μοντέρνα (μεταπολεμική) κι ὄχι πατερικὴ χρήση ὅρων τῆς ψυχιατρικῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς ψυχολογίας (ποὺ εἶναι σύγχρονες ἐπιστῆμες κι ὄχι… πατερικές) εἶναι ἕνα ἰδεολόγημα ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ ἀμυνθοῦν ὁρισμένοι Χριστιανοὶ ἔναντι τῆς ἀρνητικῆς προδιάθεσης τῆς Δύσης γιὰ τὶς θρησκεῖες ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ μετά. Μετὰ τὸν 19ο αἰ., γιὰ παράδειγμα, ἂν κάποιος πεῖ ὅτι ἀποδέχεται μιὰ θρησκεία, ἂν μιλήσει γιὰ θρησκεία, τὸν θεωροῦν ἀνορθολογιστῆ, τὸν εἰρωνεύονται κ.ο.κ. Ἂν ὅμως ὁ πιστὸς μιλήσει σὰν διανοούμενος σαλονιοῦ καὶ πανεπιστημίου ἢ ἀριστεροῦ μπάρ, ἂν μιλήσει γιὰ ψυχοθεραπεία κ.λπ., τότε οἱ παριστάμενοι τὸν ἀκοῦν μὲ ἀνοιχτὸ στόμα· κι ἂν κατηγορήσει τὴ «θρησκεία», τότε πέφτουν στὰ γόνατα καὶ τὸν προσκυνᾶνε (Φυσικά, ἄλλο καταλαβαίνουν οἱ παριστάμενοι μὲ τὸν ὅρο θρησκεία καὶ ἄλλο ὁ γιανναρικὸς «πιστός»), εἰδικὰ ἂν πηγαίνει μὲ τὰ νερά τους καὶ λέει ὅτι οἱ ἄθεοι εἶναι πιὸ σωστοὶ Χριστιανοί ἢ ἐπαινεῖ τὴν ἄποψή τους ὅτι ὑπάρχει Χριστιανισμὸς χωρὶς Ἐκκλησία. Ἔτσι, ἡ ἀποφυγὴ καὶ καταδίκη τοῦ ὅρου θρησκεία χαροποίησε πολὺ τοὺς Νεορθόδοξους, ποὺ πάνω ἀπ’ ὅλα στὴ ζωὴ θέλουν τὸν ἔπαινο τοῦ Ἀριστεροῦ καὶ τοῦ Φιλελεύθερου. Τὰ ἴδια κάνουν καὶ ἄλλες νεοφανεῖς θρησκεῖες, ποὺ προτιμοῦν νὰ λέγονται «φιλοσοφικὲς ἑταιρεῖες» παρὰ «θρησκεῖες». Βέβαια, ὁποιοσδήποτε θρησκειολόγος θὰ κάγχαζε στὴν ἰδέα ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι θρησκεία. Ἀφοῦ ὅμως τὸ ὑπογράφει ὁ Γιανναρᾶς κι ὁ Ρωμανίδης, καὶ ἄλλοι πολλοὶ μικροὶ γιανναράδες καὶ ρωμανίδηδες, τί ἄλλη ἀπόδειξη χρειάζεται;;

Παλιότερα, βέβαια, δὲν ὑπῆρχε τέτοια ψύχωση κατὰ τῆς θρησκείας. Στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Συνοδο, στὸν Στ’ κανόνα, διαβάζουμε: «ἐπὶ τῶν τοιούτων κατηγοριῶν μὴ ἐξετάζεσθαι, μήτε πρόσωπον τοῦ κατηγόρου, μήτε τὴν θρησκείαν. Χρὴ γὰρ παντὶ τρόπῳ, τό τε συνειδὸς τοῦ ἐπισκόπου ἐλεύθερον εἶναι, καὶ τὸν ἀδικεῖσθαι λέγοντα, οἵας ἂν ᾖ θρησκείας, τῶν δικαίων τυγχάνειν. Η χρήση λοιπόν, τοῦ ὅρου «θρησκεία» γινόταν χωρὶς καμμιὰ γιανναρικὴ ἢ ἄλλη νεορθόδοξη ἔνσταση, γιατὶ ἁπλούστατα οἱ ἴδιοι τοτινοὶ Χριστιανοὶ ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο θρησκεία δὲν διαστρέβλωναν τὸν ὁρισμό του, ὅπως σήμερα οἱ Νεορθόδοξοι, μὲ τὸ νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ ὅρος σημαίνει κάποια μαγικῆς φύσης τελετουργικά. Ἴσα-ἴσα, καὶ ἀπέρριπταν τὶς παγανιστικῆς προέλευσης ἀντιλήψεις περὶ μαγείας τοῦ τελετουργικοῦ ἀλλὰ καὶ χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο θρησκεία. Σαφῶς, οἱ Χριστιανοὶ πίστευαν ὅτι διαφέρουν ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες.

Προφανῶς, τέτοιες ἀκραῖες καταδίκες τῆς θρησκείας, δηλαδὴ τῆς ἐνστικτώδους πίστης στὴν μαγεία του τελετουργικοῦ εἶναι προτεσταντικές. Εἶναι ὁ παλιὸς καλὸς διχασμὸς τῆς Δύσης τοῦ 16ου αἰ. Οἱ Νεορθόδοξοι εἶναι καινούργια σέκτα, ποὺ μὲ πόνο ψυχῆς καὶ ἀδελφικὸ χαμόγελο μᾶς μαστιγώνουν ἐπειδὴ δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε σὰν κι αὐτούς, μιὰ σέκτα. Τὸ πολὺ νὰ τοὺς χαρακτήριζε κάποιος ὡς νεο-Εἰκονοκλάστες. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ψύχωση μὲ τὴν «ὑποκρισία» ἢ τὴν «μαγικὴ προσκόλληση» στὰ τελετουργικά. Ἐπὶ εἴκοσι αἰῶνες, ἡ Ἐκκλησία ἀποδέχεται ἢ ἐνσωματώνει τέτοια προσήλωση –δὲν τὴν κατακρίνει στὸν βαθμὸ τοῦ νὰ τῆς προσδώσει τὸ ὄνομα «θρησκεία»–, τὴν «μεταμορφώνει» σὲ κάτι καλό, ἀλλὰ νά τώρα, οἱ μὲ τὰ προτεσταντικά τους προβλήματα Νεορθόδοξοι, ποὺ μάχονται τὴν «θρησκευτικότητα» γιὰ χάρη τῆς «ἐκκλησιαστικότητας».

Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναποδογυρίζεις τὶς ὁρολογίες γιὰ νὰ παριστάνεις τὸν πρωτοπόρο καὶ σπουδαῖο προκειμένου νὰ ἐπιλύσεις ζητήματα ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἔχει ἀποσαφηνίσει καὶ ἐπιλύσει ἡ Ἐκκλησία (ἢ γιὰ νὰ πᾶς μὲ τὸ ρεῦμα τῶν ἄθεων φίλων σου καὶ τῶν ΜΜΕ). Καὶ ἡ μαγικὴ δύναμη τοῦ τελετουργικοῦ καταδικάζεται, καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ τελετουργικὸ (ἡ ἀντικειμενικὴ χρησιμότητά του -σὲ ἀντίθεση πρὸς θεωρίες γιὰ συμβολισμό) τονίζεται. Εἶναι τελείως διαφορετικὸ τὸ τελετουργικὸ στὸ ὁποῖο αὐτόβουλα καὶ χωρὶς ἐξαναγκασμὸ ἔχει δεσμευτεῖ ὁ Θεός -ἀκόμη κι ἂν λ.χ. ὁ ἱερέας εἶναι ἀνάξιος ἢ ἀνήθικος- ἀπὸ τὸ τελετουργικὸ ποὺ ἐξαναγκάζει στανικῶς τοὺς ἀρχαίους θεοὺς ἐξαιτίας κάποιας ἀνώτερης (ἀπὸ τοὺς θεούς) συμπαντικῆς τάξης καὶ ἁρμονίας. Ἐπειδὴ οἱ ἀρχαῖοι Νορδικοὶ δὲν εἶχαν σπουδαῖες τελετουργίες, πρέπει νὰ φορτώσουν ὅλη τὴ φρενοβλάβειά τους (εἴτε ὡς Προτεστάντες εἴτε ὡς ἄθεοι) στὰ μεσογειακὰ τελετουργικά.

Πῶς βολεύει τὸ μοντέλο αὐτὸ περὶ «θρησκείας» ὡς ἀντιθέτου τῆς Ἐκκλησίας; Ὅπως τὸ πολὺ τὸ Κύριε Ἐλέησον μὲ τὴν κριτικὴ τῆς «κακῶς καμωμένης νηστείας» εἶναι τὸ ἄλλοθι γιὰ νὰ χλαπακιάζεις τὰ πάντα (τουλάχιστον, δὲν εἶσαι ἀπαίσιος ὑποκριτής)· ὅπως ἡ κριτικὴ στὴν περηφάνεια τῶν χριστιανῶν πολύτεκνων χρησιμεύει στὴν πράξη γιὰ νὰ παριστάνεις τὸν κοσμοκαλόγερο ἀνεύθυνα ἢ γιὰ νὰ εἶσαι ἕνας φυγότεκνος (ἢ ἄγαμος) σαρκολάτρης ποὺ κατηγορεῖ τοὺς πολύτεκνους ὡς σαρκολάτρες (!! κάντε 2-3-4-5 παιδιά, καὶ δεῖτε μετὰ πόση ὥρα γιὰ σὲξ περισσεύει, ὧ ἄγγελοι δίχως φτερά): Ἔτσι καὶ τὰ περὶ «ἀγεληδὸν ἐκκλησιασμοῦ» καὶ «θρησκείας» χρησιμεύουν στὴν πράξη γιὰ νὰ ροχαλίζεις τὶς Κυριακὲς ἀφοῦ Σάββατο βραδάκι ἀνέλυσες στὸ μπαράκι τὶς λεπτὲς διαφορὲς μεταξὺ οὐσίας καὶ ὑπόστασης ἢ περὶ τελικῆς ἀποκατάστασης καὶ δυτικῆς κόλασης στοὺς ἄθεους φίλους σου, μὲ μιὰ μπυρίτσα…Γοῦστα εἶναι αὐτά, δὲ λέω. Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴ λογικὴ χωροφύλακα. Μὴ τὰ ντύνουμε αὐτὰ τὰ γοῦστα καὶ μὲ πρωτοχριστιανικὴ ἀρετή, ὅμως. Μερικὰ ροῦχα σὲ ἀσχημαίνουν.

Posted in φιλοσοφίες, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Ἀγεληδὸν Ἐκκλησιασμός..

Πετᾶμε μία φράση στὸν Ἀέρα, καὶ ὅλοι θαυμάζουν. Καὶ λένε: «Μὰ πῶς ἵπταται στὸν ἀέρα; Θὰ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ σπουδαία!» 

Νομίζουν ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι τὸ κοινωνικὸ συμβόλαιο, μὲ τὸ αὔταρκες ἄτομο. Μὴν τὰ ἐκκλησιάζετε τὰ παιδιά (γιὰ τὸν σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ μιλάω), ἢ π.χ. μὴν τοὺς δίνετε ὄνομα κι ἐπώνυμο, μὴν τοὺς δίνετε κανένα περιεχόμενο στὴ συνείδηση. Ἡ γλώσσα, κι αὐτή, εἶναι βία. Καὶ τὰ ροῦχα. Καὶ οἱ «καλοὶ τρόποι». Μόλις γίνουν 18 ἐτῶν καὶ ἑνὸς λεπτοῦ, θὰ ἀποφασίσουν ὀρθολογικά, μόνα τους , ἐκ τοῦ μηδενός καὶ ἔχοντας σὲ ἴση ἀπόσταση κάθε ἄποψη καὶ κάθε πρακτική (νὰ δέσω ἢ νὰ μὴ δέσω τὰ κορδόνια μου). Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴ θρησκεία.

Δὲν ξέρω πόσοι γονεῖς ἀνέθρεψαν τὰ παιδιά τους μὲ τρόπο τέτοιο ὥστε -ἐνῶ ζοῦν μαζί τους καθημερινά- νὰ μὴν τὰ «ἐκβιάζουν» (μὲ τὸ παράδειγμα κι ὄχι μὲ φυσικὴ βία) γιὰ νὰ ἀποκτήσουν συν τῷ χρόνῳ τὶς ἀπόψεις τους, τὰ τίκ τους, τὶς καθημερινὲς συνήθειές τους, τὴν κοσμοθεώρησή τους.

«Οἱ μαθητὲς δὲν μποροῦν νὰ βιώσουν ἂν τὰ πᾶμε μὲ τὸ στανιὸ στὴν ἐκκλησία….», λὲς καὶ τὸ δεκάχρονο θὰ βιώσει τὸν τάδε Πατέρα καὶ τὴν τάδε κατάσταση ἂν δὲν συνηθίσει πρῶτα νὰ τὴ θεωρεῖ φυσιολογικὴ καὶ ἀναγκαία στὴ ζωή του. Θὰ γίνει Reborn Christian, καὶ θὰ «βιώσει» ξαφνικὰ τὸ νόημα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τί ἀνώτερος ἄνθρωπος θὰ ἦταν ἄλλωστε, ἂν ἦταν σὰν τὴν συντηρητικὴ πλέμπα ποὺ ζεῖ ἐνστικωδῶς καὶ δουλικά;

Ὁ δεκάχρονος μαθητὴς ἐμποδίζεται ἀπὸ τὸ σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ νὰ κατανοήσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία «δὲν εἶναι νομικὸ κατασκεύασμα καταστατικών χαρτῶν» κι ὅτι «ἡ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας βρίσκεται στὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τῆς θείας εὐχαριστίας μὲ κεφαλὴ τῶν Ἐπίσκοπο»(!!). Νὰ κάνει πέρα «τὴν ἐξουσιαστικὴ πολιτικὴ [ὁ δεκάχρονος], τὴν ταξικὴ πάλη, τὴν ἀκοινώνητη κοινωνία, τὸν πτωχευμένο ἔρωτα, τὴν κοσμικὴ ἠθική [ὁ δεκάχρονος]».

Πρῶτα νὰ κάνει διδακτορικό, δηλαδή, ὁ δεκάχρονος. Γιατὶ ἀλλιῶς, δὲν θὰ καταλάβει τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά. Κατ’ οὐσίαν, ὅσοι λένε κάτι τέτοια γιὰ τὴ σχέση θρησκείας-σχολείου, μοιάζουν τῶν Προτεσταντῶν ποὺ τσατίζονται μὲ τὸν νηπιοβαπτισμό. Ἁπλά, δὲν τὸ ξέρουν ὅτι εἶναι σχεδόν πανομοιότυποί τους, ἀτομικιστὲς ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀντίληψή τους γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Οἱ «ἀντι-κολλεκτιβιστικὲς» ἱερεμιάδες τῆς Νεορθοδοξίας (μὲ χαμόγελο, βέβαια· μὲ σύνεση, μὲ σκέψη) τέτοιου τύπου δὲν εἶναι παρὰ δημόσια ὁμολογία πίστης στὸν φιλελεύθερο ἀτομικισμό.

Ὅσοι δὲν ἀντέχουν τὴν «καταπίεση» δὲν ἔχουν καθόλου ἀντίληψη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση. Ὅταν μαθαίνεις τὴ δουλειὰ σὲ ἕναν καινούργιο κι ἄπειρο, δὲν θὰ κατορθώσεις ποτὲ νὰ τοῦ τὴ μάθεις ἂν στὴν ἀρχὴ πρέπει νὰ τοῦ ἐξηγεῖς τὸ νόημα καὶ τὸ σκοπὸ κάθε ἐνέργειας. Στὴν ἀρχὴ πρέπει νὰ ἐκτελεῖ μηχανικὰ καὶ «δουλικά» τὶς «ἐντολές», κι ὅταν κατανοήσει τὸ μηχανισμὸ θὰ καταλάβει καὶ τὸ σκοπό. Ἂν ὁ νέος ἀρχίσει νὰ ρωτᾶ καὶ ἀρνεῖται νὰ ἐκτελέσει τὶς κινήσεις ἐφόσον δὲν λάβει (ἱκανοποιητικὴ) απάντηση, τότε ἁπλῶς σοῦ χαλᾶ τὴ δουλειά. Καὶ φυσικά, δὲν θὰ μάθει ποτέ. Ὁμοίως, δὲν μπορεῖ νὰ κάνεις ἀτελείωτο διάλογο γιὰ τὴν ἀξία τοῦ νὰ μὴν λερώνεις τὸ σπίτι. Πρέπει νὰ γίνει δεύτερη φύση. Μετά,  θὰ μάθει τὸ λόγο.

Ἄκου, σχολικὲ θεολόγε τῆς Νεορθοδοξίας καὶ τοῦ Καθεστῶτος: ΤΑ ΠΑΝΤΑ εἶναι ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ. Οὔτε τὸ νὰ ζεῖ κάποιος δὲν ἐπιλέχτηκε «ἐλεύθερα». Ἀλλά, ἐσεῖς, ἐκεῖ: Τὸ μεγάλο πρόβλημα, κατ’ ἐσᾶς, τῶν χριστιανῶν μαθητῶν εἶναι ἡ βία τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐκκλησιασμοῦ, τὰ ἄλλα ἕπονται. Καὶ γιατὶ ὄχι ἡ βία ποὺ συνιστᾶ ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση, παρακαλῶ;

Γιὰ τέτοια ἐλευθερία καὶ ἄρνηση ἀπὸ τὸν καταναγκασμὸ μιλᾶμε. Ἀ λὰ κάρτ, ποὺ ἀφορᾶ τὴν Ὀρθοδοξία στὰ σχολεῖα.

Posted in παιδεία, Αριστερά, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Βυζαντινὴ Πολυκατοικία (ΒΠ)

Ἡ πολυκατοικία ἐδῶ καὶ 70 χρόνια κυριαρχεῖ βασανιστικὰ πάνω στὶς ἑλληνικὲς πόλεις. Ἀντικρίζοντάς την σοῦ δημιουργοῦνται τὰ γνωστὰ ἀρνητικὰ συναισθήματα, ποὺ εἶναι παρόντα σὲ ταινίες, τραγούδια, διηγήματα. Συναισθήματα ὅπως ἐκεῖνο τοῦ ἀπρόσωπου, τῆς ἔλλειψης ἐπικοινωνίας μὲ τὸν γείτονα, τῆς σκληρότητας ὅμοιας μὲ τοῦ τσιμέντου καί, ἐσχάτως, τῆς τρομερῆς ζέστης κατὰ τὰ καλοκαίρια.

Ωστόσο, ἡ πολυκατοικία ἦταν ἕνας συνηθισμένος τύπος κατοικίας στὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο, τουλάχιστον ἀπὸ τὸν 1ο αἰ. ὣς τὸν 14ο αἰ. μ.Χ. Τὰ κείμενα καὶ οἱ πηγὲς ποὺ τὸ ἀποδεικνύουν ὑπάρχουν στὸ διαδίκτυο (Χρυσόστομος, Κομνηνή, Ἀρμενόπουλος κ.ἄ.). Νὰ μὴν τὰ παραθέσω.

Τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς σὲ μιὰ πολυκατοικία ἀναφέρονται στὴν ἑλληνικὴ γραμματεία πολὺ νωρίτερα ἀπὸ τὸν ὑπαρξισμὸ τῆς Μεταπολίτευσης ἢ τὶς πρῶτες νύξεις στὶς ταινίες τοῦ ‘60. Ὁ Ἰωάννης Τζέτζης (12ος αἰ.) σὲ ἐπιστολή του (ιη’) γράφει ὅτι

«ζοῦσε στὸ μεσαῖο πάτωμα ἑνὸς τρίπατου σπιτιοῦ. Ἀποπάνω του κατὰ κακή του τύχη κατοικοῦσε ἕνας πολύτεκνος παπὰς ποὺ μαζὶ μὲ τὰ παιδιά του συντηροῦσε καὶ μερικὰ γουρουνόπουλα. Ὅταν δὲ οἱ ἔνοικοι τοῦ πάνω πατώματος κατουροῦσαν, γράφει ὁ Τζέτζης στὴν ἐπιστολή του, παρήγαγαν τόσα πολλὰ ὑγρά, ὥστε σχημάτιζαν ποταμοὺς ναυσιπόρους. Γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸν ἄνωθεν ἐπιρρέοντα κατακλυσμὸν ἔπρεπε νὰ ἐπισκευάσει τὸν σωλήνα τῶν ἀκαθάρτων ὑδάτων ποὺ εἶχε χαλάσει ἀκριβῶς πάνω ἀπὸ τὸ ὑπέρθυρόν του, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔμπαιναν μέσα στὸ διαμέρισμά του τὰ νερὰ τῆς ἀποχέτευσης του πολυτέκνου ἱερέως. Γιὰ τὴν ἀντικατάσταση τοῦ ὀχετοῦ χρειαζόταν, πληροφορεῖ τὸν ἀλληλογράφο του ὁ Τζέτζης, μία πλάκα ὣς ἕναν πήχη μάκρος καὶ τρία κοφίνια ἀσβέστη. Ἤλπιζε πάντως, αὐτὰ τὰ ὑλικὰ νὰ τοῦ τὰ στείλει ὁ ἀποδέκτης τῆς ἐπιστολῆς του σὲ ἔνδειξη τῆς φιλοτιμίας καὶ τῆς φιλίας του»,

ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Καρπόζηλος σὲ ἄρθρο του γιὰ τὶς τουαλέτες στὸ Βυζάντιο.

Δὲν θὰ διαφωνοῦσα μὲ τὴν ἄποψη ὅτι ἀπὸ τὴν παραπάνω ἐπιστολὴ τοῦ 12ου αἰ. ἀπουσιάζει ὁ μελοδραματικὸς ὑπαρξισμὸς τοῦ 20οῦ αἰ. καὶ ἡ κενολογία τοῦ ἕλληνα σεναριογράφου, ἡ καταστασιακὴ νοηματο-ἀμπελοφιλοσοφία τοῦ συγγραφέα τοῦ ’80. Τὰ προβλήματα τοῦ Τζέτζη, ὅπως συμβαίνει πρὶν ἀπὸ τοὺς Νέους Χρόνους καὶ τὴν μετεμφυλιακὴ περίοδο, εἶναι ὑπαρκτὰ καὶ ὄχι ὑποκειμενικά· ὄχι ζητήματα δυστυχίας μιᾶς ὕπαρξης ποὺ ἔχει χάσει τὴν ἁρμονία τῆς ψυχῆς της. Εἴπαμε: ὁ κόσμος γιὰ μᾶς ξεκίνησε τὸ 1950· πιὸ πρίν, τὸν κατοικοῦσαν πιθηκάνθρωποι. Μέσα στὴν ἱστορική μας ἀπομόνωση, ὡς μεταπολεμικὰ κατασκευάσματα, νομίζουμε πὼς ἀνακαλύπτουμε τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἔχει βάλει τὸ χεράκι της καὶ ἡ δυστυχία τῆς Ἱστορίας (τὸ Ἰσλὰμ καὶ τοὺς Δυτικούς, ἐννοῶ), δὲ λέω, καὶ χάθηκε ἡ συνέχεια σὲ κάποιο βαθμό. Ἀδυνατοῦμε νὰ χωνέψουμε ὅτι ὑπῆρξε ἕνας κόσμος ὅπου ἡ ὁριζόντια ἰδιοκτησία ἦταν παρούσα, σὲ νομικὰ κείμενα καὶ ὑλικῶς, 1.000 καὶ 2.000 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν νεοελληνικὴ ἀντιπαροχή.

Ἐννοεῖται ὅτι τὰ περὶ ἀπρόσωπης μοντέρνας πόλης προκαλοῦν ἀμηχανία. Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε πληθυσμὸ μεταξὺ μισοῦ καὶ ἑνὸς ἑκατομμυρίου. Ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ 100 ἕως 600 χιλιάδες. Ἡ Θεσσαλονίκη ἕως 200.000. Πόσο «ἀδιαμεσολάβητες» καὶ αὐθεντικὲς (τί ξεπεσμός, οἱ λέξεις αὐτές) σχέσεις εἶχε κάποιος ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ σπίτι του σὲ τέτοιες πόλεις, ψώνιζε, δούλευε, πήγαινε στὰ μαζικὰ θεάματα καὶ διασκεδάσεις, διαδήλωνε;

Δυστυχῶς, ἀντίστοιχα προβλήματα σὲ ρωμέικες πολυκατοικίες δὲν ἔχω βρεῖ ἀλλοῦ νὰ ἀναφέρονται, σίγουρα θὰ ἀναφέρονται ὡστόσο. Καὶ δὲν ἐξιδανικεύω τὴν πολυκατοικία ἐπειδὴ ὑπῆρχε καὶ στὴν ρωμαϊκὴ καὶ ρωμέικη περίοδο, ἀλίμονο. Ἄσε ποὺ δὲν μάθαμε ἂν ὁ Τζέτζης ἔσκαγε τὰ καλοκαίρια.

Παρακάτω, ἕνα ὁμοίωμα κατοικίας τῆς ρωμαϊκῆς ἐποχῆς, ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος:

σάρωση2724

Posted in παράδοση, Ύστερη Αρχαιότητα, βυζαντινή αρχιτεκτονική, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Κέρκυρα, 11 Αὐγούστου 1716

Ὁ Σταυρὸς ἐνίκησεν. Ἀεὶ νικᾷ.

800px_colourbox10523697

Posted in Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Διακοπὲς 4: Σὰν τὴ Χαλκιδικὴ δὲν…

Ἔχει:

σὰν τὴ χαλκιδικὴ δὲν ἔχει

Προσθέστε καὶ τοὺς ἀναρχικοὺς συμπαραστάτες τῶν Χαλκιδιωτῶν…

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Διακοπὲς 3: Αἰγαῖο

Προβοκατόρικο, μέν, ἀλλὰ ἀληθὲς ἀπὸ τότε ποὺ πλάκωσε ὁ Ἐλυτησμός* καὶ τώρα ποὺ τὰ νησιὰ ἔγιναν hot spot τῶν Ἀνθρωπιστῶν**:

όλα αυτά τα νησάκια του Aρχιπελάγους (ναι έτσι λέγεται το Αιγαίο πέλαγος) που κάνετε αθώες διακοπές και πλαντάζετε με ηλιοβασιλέματα ήταν ένας χώρος πειρατών από τα αρχαία χρόνια. Ακόμη και ως χώρος της οθωμανικής επικράτειας, είχε πειρατές-βασιλείς, κουρσάρους από την Σαβοΐα και το Μονακό, Ολλανδούς προξένους. Μια κατάσταση «Black Sails».  Φυσικά θα ήταν προσβολή προς το άγιον Έθνος να βγουν αυτά στην επιφάνεια προς τουριστική και κινηματογραφική εκμετάλλευση. Καλύτερα να τρώμε μνημόνια παρά να χάσουμε την υπόληψή μας ως Ευρωπαίοι. Έτσι δεν είναι;;

 

* Ἀσυναίσθητα, γιὰ γεωπολιτικοὺς λόγους (μετὰ τὸ ’22) ἔπρεπε νὰ προασπίσουν οἱ Ἕλληνες, ἀκόμη καὶ μέσῳ τῆς Ποίησης, τὸ γειτονικὸ στὴν Τουρκία Αἰγαῖο, διὰ τῆς ἐξιδανίκευσής του. Κέντρο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, φυσικά, τὸ Αἰγαῖο δὲν ἦταν ποτέ -τουλάχιστον μετὰ τὸν Μίνωα.

**Θυμᾶται κανεὶς τοὺς ἀνθρωπιστὲς ποὺ ἀναρτοῦσαν στὰ ΜΚΔ σκίτσα μὲ τὸν τουρίστα ποὺ λιάζεται στὸ Αἰγαῖο ἐνῶ ἀπὸ κάτω, στὸν πάτο τῆς θάλασσας (τοῦ Αἰγαίου), ἦταν ζωγραφισμένοι τάφοι «προσφύγων» Μουσουλμάνων (μὲ σταυρό!);; Καὶ τώρα; ποὺ οἱ κάτοικοι τῶν νησιῶν τοῦ Β.Α. Αἰγαίου κουβαλᾶν τὸν ἀνθρωπιστικὸ σταυρό τους ἢ ποὺ δὲν ἔχει τουρίστες στὴ Λέσβο νὰ ξαπλώνουν κάτω ἀπὸ τὸν γεμᾶτο σταυροὺς πάτο τῆς θάλασσας; –τώρα, τίποτα, εἶναι Πέμπτη.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , | 2 Σχόλια

Διακοπὲς 2 (Ἐναλλακτικές): Γυμνισμός

Αὐτὸ μὲ τὸ γυμνισμὸ δὲν τὸ κατάλαβα ποτέ μου. Ἡ αἴσθηση τοῦ νὰ εἶσαι ἕνα μὲ τὴ Φύση, χωρὶς δηλαδὴ τὰ ροῦχα ποὺ σὲ χωρίζουν ἀπὸ αὐτήν, ἀναγκαστικὰ ἀφορᾶ μόνο ἕνα διάστημα κι ὄχι ὅλη τὴ ζωή σου. Τὰ ἄλογα ἔχουν ὡραία οὐρὰ ποὺ διώχνει τὶς μύγες ἀπὸ τὸν κῶλο τους, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ὄχι.

Ἔπειτα, συνδέεται ὄχι μὲ τὴν φανταστική, δηλαδὴ φύσει ἀδύνατη, ἕνωση μὲ τὴ Φύση ἀλλὰ μὲ κάποια ἐπιθυμία γιὰ κανένα ὄργιο ἢ καμμιὰ ἁρπαχτή. Βεβαίως, δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ἂν κάποιος ἐπιθυμεῖ τὰ παραπάνω· τὸ πρόβλημα ἐμφανίζεται ὅταν ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἁρπαχτὴ παρουσιάζεται ὡς ἕνωση μὲ τὸ Συμπαντικὸ Εἶναι καὶ μὲ τὰ μυρμίγκια στὴν ψάθα σου (ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη ἂν δὲν θὲς νὰ σὲ φᾶν γυμνὸ τὴ νύχτα, ὅπως κι ἡ ἀφύσικη σκηνή) καὶ τὰ τσιμπούρια στὰ μπούτια σου, κοντὰ στὰ γεννητικά σου ὄργανα, ἢ ὅσα ἔντομα ἑλκύονται ἀπὸ τὶς ὀσμὲς τοῦ πρωκτοῦ.

Τρίτο, καὶ σπουδαιότερο / χειρότερο, προϋποθέτει ἀνθρώπους μὲ σῶμα κλασσικοῦ ἀγάλματος. Συνεπῶς προϋποθέτει, πέραν τῆς ἕνωσης μὲ τὴν Φύσιν, μιὰ Ἀποκάλυψη / ξανὰ-Ἀνακάλυψη τῆς Ὀμορφιᾶς (ἐδῶ, σὲ παραλλαγές, ἐμφανίζεται ἡ ἀντιεξουσιαστικὴ συνωμοσιολογία περὶ Ἰουδαιοχριστιανικῆς καταπίεσης ἢ κακοῦ Πολιτισμοῦ -ὄχι ἀπαραιτήτως). Ὅσοι ὅμως ξέρουμε ὅτι π.χ. στὴν ἀρχαία τέχνη ἡ γυμνότητα ἦταν καλλιτεχνικὸ μέσο κατάδειξης τῆς ἱεραρχίας μεταξὺ θεῶν καὶ θνητῶν ἢ ἐλεύθερων καὶ δούλων, δηλαδή ἐξυπηρετοῦσε πολὺ ὄμορφα τὸν ὑφιστάμενο ἐξουσιασμό, καὶ δὲν τὸν ξόρκιζε, δὲν κοροϊδευόμαστε ἀπὸ τέτοια χίπικα ἢ καταστασιακὰ ἀπελευθερωτικὰ φύκια. Ἡ ἀποκλειστικὰ ἀνδρικὴ «τελειότητα / ὡραιότητα τοῦ γυμνοῦ σώματος» στὴν Ἀρχαιότητα ἦταν προϊὸν τῆς γυμναστικῆς, ἡ ὁποία, μὲ τὴ σειρά της, ἦταν θεσμοθετημένη ἀποκλειστικὰ χάριν τῆς πολεμικῆς ἑτοιμότητας τῆς Πόλεως κι ὄχι τῆς «ταύτισης μὲ τὴ Φύση».

Δυστυχῶς, τὰ ὡραῖα σώματα εἶναι συνήθως νέων καὶ νεανίδων· τὰ ὑπόλοιπα εἶναι ἄσχημα, χοντρά, μὲ κυτταρίτιδα. Ὁπότε, ἕνας εὔκολος τρόπος νὰ «ἀφήσεις (ὡς λατρευτικὴ προσφορά) στὴ Φύση» τὸ φαγητὸ ποὺ μόλις ἔφαγες εἶναι νὰ κυττάξεις γυμνὰ τὰ ἀνθρώπινα κρέατα, ποὺ μὲ κάθε βῆμα τους κάνουν μαλάξεις στὴ Μητέρα Γῆ -λόγῳ βάρους. Ὁριακά, γλιτώνεις τὸ νὰ γίνεις Μανιχαῖος ἢ Νεοπλατωνικός, ἀπὸ τὴν ἀηδία γιὰ τὶς παχύσαρκες γυμνίστριες καί (ἂν εἶσαι γυναίκα) ἀπὸ τοὺς πατσοκοιλιάδες γυμνιστές. Κάποιος καλὸς οἰκολόγος στὴ Θεσσαλονίκη ἔκανε ἢ κάνει κάθε χρονο γυμνιστικὴ ποδηλατοδρομία μαζὶ μὲ τοὺς ὁμοίους του. Φυσικά, τὸ θέαμα εἶναι ἐξίσου ἀηδιαστικό. Ἐκτὸς κι ἂν τὸ ρίξεις στὸ καλαμπούρι. Τώρα, γιὰ τοὺς μοναχικούς γυμνιστές, ποὺ δὲν κάνουν τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ οὔτε φαντασιώνονται τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, οὔτε μαζεύονται 500-500 στὴν ἴδια παραλία γιὰ ναρκισσισμό, τὰ σέβη μου καὶ νὰ πᾶνε στὸ καλό. Ἄλλωστε, στὰ ἐνδότερα τῆς ἐρήμου ζοῦσαν γυμνοὶ καὶ οἱ χριστιανοὶ ἐρημίτες.

Τὸ ὡραῖο εἶναι ὅτι στοὺς Ἐναλλακτικοὺς Ἀθρώπους βρίσκεις ὅλες τὶς ἀκραῖες θεωρίες ἢ καὶ προνεωτερικὲς αἱρέσεις, στὴν ἀτόφια μορφή τους: Εἴτε μιὰ σαρκολατρεία ἤ / καὶ «ἐπιθυμία ἕνωσης μὲ τὴ Φύση» καὶ τὴν ρουσσωικὴ Ἀπόρριψη τοῦ Πολιτισμοῦ. Εἴτε ἕνα (φουτουριστικό) ἀπύθμενο μίσος γιὰ τὴ Φύση ποὺ «εἶναι Φυλακή», ὑπὸ τὴν μορφὴ τῶν ἰδεολογημάτων γιὰ τὰ «κοινωνικὰ φύλα», ποὺ εἶναι 300 κι ὄχι δύο, ἢ ὑπὸ τὴν πρόφαση τῆς αὐτοθεοποίησης τῆς εὔσωμης ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ (μὲ νόμους τοῦ κράτους! ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ἡ Ἀντιεξουσιάστρια) νὰ μὴν ἔχουμε ἄλλα κριτήρια σωματικῆς ὀμορφιᾶς, καὶ ἀσχήμιας, πέραν τῶν δικῶν της.

Ἄσε, προτιμῶ τοὺς χωριάτες.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

R. S. Bagnall, Alexandria, Library of Dreams

Ὅπου ὁ Bagnall δείχνει μιὰ ἐναλλακτικὴ θεωρία γιὰ τὸ τέλος τῆς βιβλιοθήκης τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἡ ὁποία (θεωρία) δὲν κέντρισε ποτὲ τὴν φαντασία ὅσων –ἱστορικῶν καὶ μή– σκέφονται τὴν ἱστορία μὲ ὅρους στιγμιαίων τρομακτικῶν καταστροφῶν σὰν ἐκείνων στὶς ταινίες τοῦ Χόλυγουντ. Ὑποστηρίζει ὅτι ἡ βιβλιοθήκη παρήκμασε καὶ χάθηκε λόγῳ ἔλλειψης ἐνδιαφέροντος γιὰ τὴν ἀντιγραφὴ τῶν παπύρων, ποὺ φθείρονταν γρήγορα στὴν Ἀλεξάνδρεια, κι ὄχι ἐπειδὴ κάποια ὁμάδα ἢ κάποιος αὐτοκράτορας ἔκαψε τὰ βιβλία.

Nothing in the Library’s history has quite inflamed the imagination so much as its destruction. But how was it destroyed? This is a murder mystery with a number of suspects, each at least with opportunity and means. The most popular candidate has been Julius Caesar, whose operations in 48 b.c. in the harbor of Alexandria are often blamed for setting fire to the library near the shore. The turbulent political history of the third century of our era also offers some possibilities, including the emperors Caracalla, Aurelian, and Diocletian, all of whom did significant damage in Alexandria. The anti-Christian party insists that it was the mob of monks responsible for the destruction of the Serapeum in 391, who wiped out classical learning. The pro-Christian, anti-Muslim sentiment can believe the stories that blame instructions given by the caliph to Amr, the Arab conqueror of Egypt, to feed the books to the fires in 642, but these originate centuries after the fact and are surely fiction.

 καί:

What is less commonly recognized is the existence of what a film about brittle books some years ago called “slow fires.” Papyrus is a good material, acid free and highly durable. It can last for hundreds of years under good conditions. But Alexandria hardly represented ideal conditions. It has a Mediterranean climate, not a Saharan one, with humidity enough to be detrimental to books. No papyri have survived there from antiquity to the present day, unlike in drier desert areas in Egypt. Books deteriorate also with use, and who is to say that there were no mice or insects in the great library? These certainly were present in archives even in drier parts of Egypt. We have plenty of evidence for papyrus rolls remaining in use for a century, and some for survival as long as two or even three hundred years. But that is about the limit, as far as we can see. The likelihood is that by the reign of Tiberius relatively little of what had been collected under the first three Ptolemies was still usable. Even without hostile action, then, the Library, or Libraries, of Alexandria would not have survived antiquity. Indeed, any library almost certainly would have been a sorry remnant well before late antiquity, unless its books were constantly replaced by new copies, with the rolls being supplanted by codices in the fourth century. But there is no evidence that any such replacement went on in Alexandria, nor any indication that the imperial Roman government provided any book acquisition budget to the Library. That does not mean there was none, but it is not likely to have been on the scale needed to maintain a truly great library. It is hard to give up villains, but it looks as if we must abandon the search for some individual or small group to blame. The disappearance of the Library is the inevitable result of the end of the impetus and interest that brought it into being and of the lack of the kind of sustained management and maintenance that would have seen it through successive transitions in the physical media by means of which the texts could have been transmitted.

 

Ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ ἀντιστροφὴ τῆς κυρίαρχης –ἀπὸ τὸν Γίββωνα – συλλογιστικῆς, σχετικὰ μὲ τὴ σχέση «Μεσαίωνα» καὶ «καταστροφῆς τῆς Βιβλιοθήκης». Δὲν εἶναι ὅτι ἡ ἐξαφάνιση τῆς Βιβλιοθήκης εἶχε ὡς συνέπεια κάποιους «Σκοτεινοὺς Αἰῶνες», ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: Δηλαδή, ἐπειδὴ ἤδη ὑπῆρχε ἀδιαφορία γιὰ τὴν τύχη τῆς Βιβλιοθήκης, σὰν νὰ ὑπῆρχαν ἤδη οἱ «Σκοτεινοὶ Αἰῶνες», γι’ αὐτὸ ἐξαφανίστηκε ἡ Βιβλιοθήκη:

It is not that the disappearance of a library led to a dark age, nor that its survival would have improved those ages. Rather, the dark ages—if that is what they were, and in the Eastern Roman Empire we may doubt the utility of such a concept—show their darkness by the fact that the authorities both east and west lacked the will and means to maintain a great library. An unburned building full of decaying books would not have made a particle’s worth of difference. Indeed, no more books would have survived antiquity if the Library had not been destroyed (deliberately or accidentally) than did so anyway. The destruction simply is not important. This may seem like a bleak assessment, but it need not be so. It suggests that we should turn our attention away from the dramatic single event and toward the forces and personalities that create and sustain cultural institutions, for it is their absence in the Roman period, not the presence of some destructive force, that decided the fate of the books of Alexandria. Why should anyone be disillusioned by the realization that creative achievements survive only if we foster a cultural milieu that values them? Most books existed in multiple copies, and it is the failure of most to survive that is most important. The rarities of the Alexandrian Library too owe their disappearance as much to omission as to Commission.

Posted in παιδεία, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος | Tagged , , , | Σχολιάστε

διακοπές;

Παλιά, δὲν πήγαιναν διακοπὲς γιατὶ ἡ μισὴ ζωή, τὸ μισὸ κάθε ἔτους, περνοῦσε σὲ πανηγύρια καὶ γιορτές. Ποιὸ τὸ νόημα νὰ πάρεις 10 συνεχόμενες μέρες ἄδεια τὸ χρόνο ἐνῶ οὕτως ἢ ἄλλως ἔχεις ἀνάπαυση, κάθε τρεῖς καὶ λίγο, ἀπὸ τὶς ἐργασίες σου, εἴτε γιατὶ γιορτάζεις εἴτε γιατὶ γιορτάζει ὁ τάδε ἅγιος κι ἔχει πανηγύρι; Τώρα ἔχει δοθεῖ τὸ θεῖο δῶρο τῆς συνεχόμενης καλοκαιρινῆς ἢ ἄλλης ἄδειας -ἀλλὰ μήπως δούλευαν ἀσταμάτητα στὰ χωράφια σὲ περίοδο χιονόπτωσης καὶ χειμώνα; Δὲ νομίζω. Τὸ νεωτερικὸ δῶρο ἀποδείχθηκε δῶρο ἄδωρο ἂν μένεις ἄνεργος ἢ ἂν βγάζεις τόσα λίγα ὥστε νὰ μὴν μπορεῖς νὰ πᾶς πουθενὰ γιὰ διακοπὲς κατὰ τὴν ἄδειά σου· ὅπως μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῆς προνεωτερικῆς ἐκκλησιαστικῆς φιλανθρωπίας ἀπὸ τὸ οὐδετερόθρησκο κοινωνικὸ κράτος, ὅταν τὸ τελευταῖο τίναξε τὰ πέταλα λόγῳ Κρίσης. Ἔχοντας καταστρέψει (στὰ τελευταῖα χρόνια κι αἰῶνες) τὴν ἱκανότητα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ἐκκλησιαστικὴ φιλανθρωπία -καὶ δὲν ἐννοῶ καθόλου μόνο τὰ συσσίτια.

Οἱ ἀριστεροὶ πᾶν διακοπὲς στὰ βουνά, νὰ παριστάνουν τὸν ΔΣΕ ἢ τὸν πρόεδρο Μάο (οἱ Ἀναρχικοὶ κάνουν ἀντάρτικο πόλεων). Τάχα, τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ ζέστη τῆς παραλίας κι ἡ γκλαμουριά, ἢ οἱ μικροαστοὶ μὲ τὰ παιδάκια. Οἱ δεξιοί, νησάκια, μπιτσόμπαρα (δαπίτες) ἢ ὢλ ἰνκλούσιβ (οἰκογενειάρχες πλὴν κερατάδες) γιὰ ἀκόμα μεγαλύτερες μάσες.

Μπούτι, στῆθος, μέση ἢ μπράτσα, πόδια καὶ πλάτη· καθεμιὰ καὶ καθένας ὅ,τι ἔχει δείχνει στὸ κρεωπωλεῖο τοῦ παζαριοῦ. Ἡ δύναμη τῆς ὑποχρέωσης νὰ τὸ κάνεις εἶναι τόση ποὺ ἀκόμη καὶ φοριαμοί, ἀκόμη καὶ πατσοκοιλαράδες θὰ παρουσιάσουν τὸ ὑπερθέαμα.

Πιὸ πολὺ ἀκόμη, λυπᾶσαι τὸν ὄχλο τῶν πόλεων, ποὺ ἐπὶ παχιῶν ἀγελάδων λικνίζονταν στὶς ἐκπομπὲς τῆς Ἀννίτας Πάνιας, ὡς κοινό, καὶ τώρα κυνηγοῦν μιὰ πατάτα στὰ λίντλ.

Σὰν τὰ κάστρα στὴν ἅμμο τὰ ἔργα τῆς ζωῆς μου, θὰ τὰ γκρεμίσει ἕνα ἄτακτο παιδὶ ποὺ ἤδη μὲ κοιτᾶ καὶ περιμένει, πότε θὰ φύγω, μόλις φύγω.

IMG_1234

Χωριὰ καὶ χωριά -διακοπῶν. Χωριὰ τῆς γνωστῆς φυλῆς ἡ ὁποία ἔφερε, μέν, τὸ 1922 τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στὴ Μακεδονία, στοὺς ἀπολίτιστους Ντόπιους (κρίνοντας ἀπὸ ἐσωτερικὲς συζητήσεις μεταξὺ τῶν μελῶν της γιὰ τοὺς Ντόπιους, τὸ γράφω), ὥστόσο δὲν προνόησε οὔτε ἔφτιαξε ἕνα ἀποχετευτικὸ σύστημα ἐκμεταλλευόμενη ἔστω τὶς παχιὲς ἀγελάδες τοῦ Σημιτισμοῦ (ἀφοῦ ὅλη ἡ κεντρικὴ Μακεδονία ἔχει αἱρετοὺς ἄρχοντες ἀπὸ τὴ φυλὴ αὐτήν). Καὶ τώρα,  ἔμεινε μὲ τὸν βόθρο –καὶ τὸ δαπανηρὸ τακτικὸ ἄδειασμά του– στὸ χέρι, καὶ πετᾶ μὲ πλαστικὸ σωλήνα τὰ νερὰ τοῦ νεροχύτη καὶ τοῦ πλυντηρίου στὸ δρόμο (ναί). Φιλοπρόοδοι καὶ ἐργατικοί, κατὰ τὰ ἄλλα. Καὶ κάτι ντόπια χωριὰ σὰν τὸ δικό μου, ποὺ ἔχουν ἀποχετευτικὸ σύστημα ἀπὸ τὸ ’50. Τὰ Φῶτα τοῦ πολιτιζμοῦ.

 

Posted in Ελλάδα, Μακεδονία, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Βιολογία καὶ ἔθνος, ξανά

Μὲ βάση τὰ πορίσματα διάφορων ξένων ἐρευνητῶν γιὰ τὴν γενετικὴ συνέχεια ἢ ταυτότητα στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ὁ Κ. Κουτσουρέλης ἀναφέρει τὸ προφανές: Ὅτι ὑπάρχει συσχέτιση μεταξὺ τῆς ὑλικῆς καὶ τῆς πνευματικῆς συνέχειας ἑνὸς λαοῦ. Σοφὰ ποιώντας δὲν ἀναφέρει ὅτι ὑπάρχει μιὰ μαθηματικῶς (ἢ μὲ παρόμοια ἀκρίβεια) συγκεκριμένη σχέση. Γιατὶ ἂν ἀνέφερε τέτοια ἐπακριβῶς ὁριζόμενη συσχέτιση, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξηγήσει τὸ φαινόμενο τῶν ἐξισλαμισμένων Ἑλλήνων ποὺ ἀποτελοῦν σήμερα τὸ τουρκικὸ ἔθνος σὲ μεγάλο ποσοστό (γιὰ νὰ μὴν μιλήσουμε περὶ Ἀλβανῶν καὶ Βουλγάρων τῆς FYROM καὶ τῆς Βουλγαρίας), ἄρα νὰ ἀκυρώσει τὸν συσχετισμὸ βιολογίας-πολιτισμοῦ γιὰ τὸν ὁποῖο θριαμβολογεῖ.

Παλιότερα, εἶχα προσπαθήσει νὰ θέσω κάποια πλαίσια σὲ αὐτὴν τὴ σχέση βιολογίας-πολιτισμοῦ ἀναφερόμενος στοὺς Ἕλληνες (κι ὄχι νὰ τὴν ὁρίσω): Ἐπιγραμματικά, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει πολὺ μικρὴ βιολογικὴ συνέχεια ἂν ὑπάρχει ἐθνικὴ συνέχεια, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ὑπάρχει πολὺ μεγάλη βιολογικὴ συνέχεια γιὰ νὰ ἔχουμε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐθνικὴ συνέχεια.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἔρευνα, προκαλεῖ ἐντύπωση τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μελέτη ἀναφέρεται στοὺς Ἕλληνες μὲ τρόπο τέτοιο ὡσὰν στὸ χρονικὸ διάστημα μεταξὺ Μινωιτῶν καὶ Νεοελλήνων οἱ Ἕλληνες νὰ περιορίζονταν μόνο στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο καί, συνεπῶς, σὰν νὰ ἀγνοεῖτο ὅτι πάνω ἀπὸ 15% τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ προέρχεται ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία (ὅπου ἀποικισμοὶ ἔγιναν μόνο στὰ παράλια) –γιὰ τὴν ὁποία τί ἰσχύει; Εἶναι κι αὐτὸ τὸ 15% Μινωίτες; Ἀναπόφευκτα, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει κάποιος τέτοιο ἐρώτημα θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὑπάρχει γενετικὴ ταυτότητα ἑλλαδικοῦ καὶ μικρασιατικοῦ χώρου κ.ο.κ. γιὰ τὰ νότια Βαλκάνια μὲ τὴν Ἑλλάδα. Δηλαδή, νὰ ξεχειλώσει τόσο πολὺ τὴν ἔννοια τῆς γενετικῆς συνέχειας ὥστε νὰ περιλαμβάνει τὰ πάντα, καὶ συνεπῶς τίποτα. Εἰδάλλως, θὰ πρέπει νὰ ἀντιπροτείνει κάτι παρόμοιο μὲ ὅσα ἀνέφερα στὴν παλιότερη ἀνάρτησή μου.

Ὅμως, ὁ Κ. Κ. ἐπειδὴ ἔχει –στὰ σχόλια– νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἑλληνικῆς συνέχειας, ἀναγκάζεται νὰ ἐπιστρατεύσει πολιτισμικὰ ἐπιχειρήματα. Αὐτὰ κατὰ κύριο λόγο εἶναι ἐπιχειρήματα ἐπιβίωσης ἀρχαιοελληνικῶν ἐθίμων καὶ ἀντιλήψεων, ἀκόμη καὶ λογίων, εἴτε στὴν νεοελληνικὴ καὶ τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα εἴτε καὶ στὴ βυζαντινή, καὶ ὑπάρχουν κι ἄλλα στὴ μουσικὴ κι ἀλλοῦ. Ἐκεῖ ἔγκειται τὸ πρόβλημα τόσο τῆς κριτικῆς ὅσο καὶ τῆς ἀντεπιχειρηματολογίας: Τὸ ὅτι θεωρεῖται λογικὸ ὡς μέθοδος ἡ συνέχεια νὰ ἀναφέρεται ἀπευθείας στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα κι ὄχι νὰ γίνεται ἀποδεκτὴ μιὰ ἄλλη ἀντίληψη περὶ συνέχειας, ὅπου ὁ Βυζαντινὸς εἶναι κατὰ Χ% Ἀρχαῖος, ὁ Νεοέλληνας κατὰ Ψ% Βυζαντινός, ὁ Ἀρχαῖος κατὰ Ω% Μινωίτης κ.ο.κ. Μόνο ἔτσι θεωρεῖται ὄχι ψυχιατρικὸ πρόβλημα ἀλλὰ ἀναμενόμενη ἡ ἀπαίτηση ὁ Νεοέλληνας νὰ μοιάζει σὲ ὅλα μὲ τὸν Ἀρχαιοέλληνα. Δὲν ἐννοῶ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπευθείας συνέχεια στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα –κάθε ἄλλο, ὑπάρχουν ἀρκετὰ παραδείγματα.

Ὡστόσο, εἶναι ἀδιέξοδο νὰ κάνεις λόγο γιὰ ἀ(ντι)χριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ θανάτου καὶ Ἅδη στὸν (τουρκοκρατούμενο καὶ μετεπαναστατικό) Νεοελληνισμό, ὡς στοιχεῖο ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ἐθνικὴ συνέχεια· καὶ αὐτὸ γιατὶ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ παραδέχεσαι, θὲς δὲν θές, ὅτι ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἄρνηση ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἡ προσήλωση τῶν Ἑλλήνων στὸν Χριστιανισμό, μέχρι μαρτυρίου ἢ παρὰ τὸ δέλεαρ τῆς ἄνετης ζωῆς χάρη στὸν ἐνδεχόμενο ἐξισλαμισμό τους, αὐτὸ ποὺ ἀπέτρεψε τὴν ἔνταξη στὸν τουρκομουσουλμανικὸ κορμὸ ὅλων τῶν Ἑλλήνων τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως π.χ. ἔγινε στὴ Μικρασία. Λείπει, δηλαδή, μιὰ συσχέτιση τῶν ἄμεσα κοντινῶν ἱστορικῶν περιόδων. Ἐπίσης, μεταξὺ τοῦ λόγιου-λαϊκοῦ, πρωτεύοντος καὶ δευτερεύοντος στοιχείου: Γιὰ παράδειγμα, παρὰ τὶς προχριστιανικὲς δοξασίες, κάθε Ἕλληνας τῆς Τουρκοκρατίας πίστευε ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν καὶ ὄχι «συμβολικά». Καί, φυσικά, μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν τοπικῶν παραδόσεων καὶ τῆς κεντρικῆς παράδοσης· γιὰ παράδειγμα, ὅσο κι ἂν διαφέρουν οἱ Βλάχοι ἀπὸ τοὺς Πόντιους, ἀποδέχονταν καὶ οἱ δύο τὴν ἀνωτερότητα τῆς ἑλληνικῆς παιδείας (ἔχτιζαν σχολεῖα) καὶ τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ εἶχαν κοινὲς τὶς ὀδυνηρὲς μνῆμες τῆς Ἅλωσης

Βέβαια, τὸ ζήτημα τῆς σχέσης ὑλικοῦ καὶ βιολογικοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς σχετικὸ μὲ τὸ ἔθνος, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ παλιὰ φιλοσοφικὰ ζητήματα.

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

ἅγιος Νικάνορας

Ἕνας ἅγιος τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ ἅγιος Νικάνορας. Τρεῖς φωτογραφίες ἀπὸ τὴν ἐκκλησία του στὸ χωριό μου:

15543172

15543034

ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

 

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Posted in Μακεδονία | Tagged , | Σχολιάστε

πρώιμος χριστιανικὸς μοναχισμὸς καὶ Μανιχαῖοι

W. Harmless, Desert Christians. An introduction to the literature of early monasticism, Oxford – New York 2004, σ. 439:

Could the Manichees have actually inspired the birth of Christian monasticism? Could the Manichaean elect have actually influenced monastic lifestyles or organizations? One contemporary expert on Manichaeism, Gedaliahu Strousma, has actually made that precise claim: “It is unlikely that the Manichaean ascetical movement, which preceded the emergence of Christian cenobitic monasticism by about half a century, did not influence the latter in some way.” This claim suggests “some” influence. But in what way? In asceticism? Theology? Organization? He never points to specific parallels. Strousma goes on to claim that “at least some Manichaean elect, who had the most to fear from delation to the authorities, must have looked for a hiding place in the ascetical communities in the desert, i.e., in the Pachomian monasteries.” This too is an interesting claim. But is there any proof for either assertion? Even those sympathetic to Strousma’s explorations admit that it is, at best, speculation. It is true that Manichaean elect may have looked a lot like wandering Christian monks and that they would certainly have claimed to be Christians. But there is no evidence to suggest that Manichaean methods of prayer or ascetical practices—to say nothing about Manichaean theology—had any known influence on Christian monasticism. At most, one might argue that the Manichees may have provided some competition. Even if, as Strousma claims, a member of the Manichaean elect had decided to hide himself in a Pachomian monastery—possible in principle, but something for which there is no evidence—it is hard to imagine that he could have so successfully infiltrated Pachomian monasticism that he could have decisively shaped its asceticism, theology, or organization. Hypotheses about Buddhist, Jewish, or Manichaean influence rely on an unspoken assumption: that Christianity could not have developed monasticism on its own, that monasticism must surely be an external accretion, something unnatural to Christianity. But is that assumption justified? Christianity grew up in an ascetical world, to be sure. But it also had ascetical strains at its foundational core, in the person of Jesus and in the person of Paul. Praying in deserts, fasting, celibacy, renunciation of family and wealth—these occupy a large place in the narratives and the ethical teaching of the New Testament. The challenge for historians is to account for the ways these things began to take institutional form in the fourth century and to account for their institutionalization not just in Egypt, but across the early Christian world. Vague similarities, such as the celibacy and the voluntary poverty of the Manichaean elect, do not take into account the very real differences in ascetical practice, in monastic organization, and in theological outlook. One must ask: is the Manichaean hypothesis attractive because there is a solid historical basis for it? Or is it because Manichaeism still has that old heresiological ring of being a body-hating heresy—and thus, Christian monasticism can be dismissed as un-Christian at its roots?

 

S. N. C Lieu, Manichaeism in Mesopotamia & the Roman East [Religions in the Graeco-Roman World 118], Leiden 19992, σ. 95:

The question then is to what extent Manichaean cenobitism influenced the early development of Christian monasticism in Egypt. Koenen sees the Manichaeans as the transmitters of Essenic cenobitism as evidenced in Qumran through their Elchasaite origins. Pachomius, the founder of Christian Monasticism, as Koenen sunnises might have seen the activity of a Manichaean monastery and influenced by hearsay about institutions of groups of baptists in the Jewish-Christian tradition, imitated the Manichaean form of cenobitic life but replaced its theology with that of the orthodox Christianity. Such a conjecture is very hard to substantiate from our existing sources. The stories concerning the Christian ascetics and Manichaeans which I have cited depict the Manichaeans as rivals and practitioners of a less perfect form of asceticism or one which is based entirely on wrong meological premises. The relationship between Manichaean and Christian cenobitism might have been competition and rivalry rather man conscious imitation of one by the other, We need to know much more about early Manichaean monasticism in me West before we can unreservedly assert a Manichaean origin to Christian asceticism.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

μεταξύ μας, μεταξᾶ

Αὐτό, ποὺ κάθε 4η Αὐγούστου οἱ ἐθνικο-φιλελεύθεροι ἐξυμνοῦν ἕναν ἀκροδεξιὸ κρατιστῆ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι ἀκροδεξιός, ἐνῶ οἱ Ἀριστεροὶ βρίζουν κάποιον ποὺ εἶχε πρόγραμμα –ἔστω, θεωρητικά– παρόμοιο μὲ τῶν μεταπολεμικῶν σοσιαλιστικῶν καθεστώτων (τὸ κράτος ἐλέγχει καὶ «προστατεύει» τοὺς πάντες) μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἦταν ἀκροδεξιός, δὲν τὸ ἔχω καταλάβει. Ὅσοι συμπαθοῦμε τὸν Βενιζέλο (ὣς τὸ 1920, ἔτσι; καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία) καὶ δὲν θὰ συγχωρέσουμε ποτὲ τὸν Μεταξᾶ γιὰ τὶς κουκουέδικες προφητεῖες του καὶ τὶς τρικλοποδιές του (τὸ 1915) κατὰ τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας, μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμαστε καλύτερα τὶς ἀντιφάσεις τῶν Ἀκροδεξιῶν καὶ τῶν Ἀριστερῶν, τώρα ποὺ εἶναι παχιὲς οἱ μύγες, καὶ τρῶμε εὐλογημένα σταφύλια.

 

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Σήμερα, κληρώνει

makris3-thumb-largeΜαζὶ μὲ τὴν κλήρωση γιὰ τὴ σημαία στὶς παρελάσεις, μπορεῖ νὰ γίνεται καὶ κλήρωση γιὰ τὸ ποιὰ σημαία, ποιοῦ κράτους, θὰ κρατοῦν. Εἴμαστε ὅλοι συριζόπληκτοι, καὶ θὰ τὰ ποῦν καλύτερα.

Ἐν τῷ μεταξύ, κάτι παλιὸ δικό μου, γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῆς Ἀριστερᾶς.

 

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

6-8-1945

11029485_676821179110439_8094703130819761646_n

16ος αἰ.

Posted in βυζαντινή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Δυὸ μαμάδες, δυὸ ἐπιστολές

(1)

Μιὰ μαμὰ γράφει στὸν κανακάρη της, τὸν Δημήτρη: «Μὴ νομίζεις ὅτι σὲ ξέχασα. Ἐπὶ δέκα μέρες ρωτῶ τὰ μαντεῖα γιὰ τὴν τύχη σου …. Ἐπειδὴ ρώτησα ξανὰ τὸν ἱερέα γιὰ σένα, μοῦ ἀπάντησε ὅτι αὐτὸ τὸ θέμα δὲν ἀπασχολεῖ πλέον τὸν θεό». Τὸ πολὺ τὸ Κύριε Ἐλέησον, τὸ βαριέται κι ὁ αἰγύπτιος ἱερέας.

P.Merton 2.81, ἔκδ. B.R. Rees – H. I. Bell – J. W. B. Barns, A Descriptive Catalogue of the Greek Papyri in the Collection of Wilfred Merton τ. 2, Δουβλίνο 1959 (2ος αἰ.):

Ἐποῆρις [Δ]ημ̣ητρίωι τῶι υἱ[ῶ]ι̣ χ̣α̣ίρειν. πρὸ τῶν ὅλω̣ν̣ εὔ̣χ[ο]μαί σε ὑγιαίν̣[ε]ι̣[ν]. μή με δόξῃς ἠμεληκέναι περὶ σου· διὰ γὰρ δέκα ἡμε̣ρ̣ῶν ἑκάστ̣οτε μαντεύομαι περί σου. εὑροῦσα οὖν τὰ καί- ρια μὴ χρησι̣μεύ̣οντά σοι ἐν τῇ τριμήνῳ τ[α]ύτῃ, διὰ τοῦτο οὐκ ἔγρα- ψά σοι. ἔγραψάς μοι περὶ τοῦ \πράγματ(ος)/ ἱερέως καὶ \τοῦ ἱερέως/· συνέβαλεν \οὖν/ αὐτῷ ὁ ἀδελ- φός σου περὶ τού\του/ ⟦πράγματος· ὁ οὖν καὶ λ̣εί̣αν αὐτὸ ὕψωσεν, ὥστε τὸν ἱερέα λέγειν, ὅτι οὐ̣κ τι αὐτὸ θεο̣[ῖς μέ]λε[τ]αι. με̣τὰ τὸ οὖν   ̣  ̣  ̣  ̣[  ̣]ξ̣ο̣θ̣αι τ̣ο̣ῦ̣   ̣ε̣ρ[  ̣  ̣]ου εγ  ̣ρ  ̣  ̣  ̣ [π]ρ̣ὸς αὐ̣τὸ̣ν̣ καὶ λείαν ἔμ̣ε̣μ̣ψαι [τ]ὸν αὐτόν, ὅτι συνέ- βαλες̣ αὐτὸ̣ς̣ ἀ̣νθρώπῳ περ̣ὶ̣ π̣ρά- γματος κα̣ὶ̣ [σ]ε̣[αυ]τ̣ὸν̣ ο̣ὐκ̣ ἐ̣π̣ʼ α̣ὐ̣- τοῖ̣ς̣ α̣  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣ρ[  ̣  ̣]  ̣  ̣ε̣ι̣ναι. λέ- γουσα πάλ̣ι̣ν̣ ἀ̣υτῷ ὅ̣τ̣ι̣ τι β  ̣  ̣  ̣  ̣ σὺ διδόναι ς̣[  ̣] λέ̣γ̣ω̣ν̣ ὅ̣τι ὁ ὡμ̣ολο̣- γημ̣έν̣ο̣ς̣ [  ̣] λό̣γο̣ν δίδωμι πλα̣σ̣τ̣ὸ̣ν̣ ο̣υ̣δ̣[  ̣]  ̣  ̣[  ̣  ̣  ̣]  ̣[  ̣]  ̣ε  ̣  ̣ ἐπʼ αὐτὰ̣ς̣ πά̣ντ̣α επ   ̣  ̣  ̣  ̣υς   ̣  ̣ καὶ ἐμαντ̣ευ̣- σάμην ὅτι μ̣[  ̣  ̣]  ̣ δ̣ε̣ῖ̣ ἀπαρτεζεσθαι τ̣ο̣  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣  ̣ αὐ̣[τ]ὸ̣ς̣ δὲ λέγε̣ι̣ ο̣[  ̣  ̣] παρ  ̣  ̣[  ̣  ̣]  ̣ι̣ ὅτε δ̣ὲ̣ οὐ π  ̣  ̣ ετ̣[  ̣  ̣]  ̣  ̣  ̣ εαν̣ο̣υδ̣  ̣η̣μης τ̣ι̣ δ̣[  ̣  ̣]  ̣ηε̣κ̣ε̣ι̣ν̣α καινὰ πρὸς αὐτὰς η̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣  ̣υ  ̣τ  ̣αι σου̣ τὸ πρᾶ- γ̣μ̣α̣[  ̣]  ̣[  ̣]  ̣  ̣  ̣  ̣ γὰρ   ̣  ̣  ̣  ̣[  ̣]  ̣α̣ι̣ ὅτ̣ι̣ δείδω̣ σ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣αι  ̣  ̣ πρῶ[τ]ον καὶ εἱ̣λ̣έ̣[σθαι] ἢ μέ[νε]ιν ἢ πο̣[ρ]ευθῆ̣- ναί σε εἰς τὴν Ῥώμην· ἐὰν οὖν ἀναπλ̣ε̣[ύσ]ῃς   ̣ε̣ρ̣η̣  ̣  ̣ πότε μέλ- λεις ἀν[έρχ]εσθαι; μ̣ε̣θʼ ὧν δὲ ἐ̣σθί- εις καὶ πεί[ν]ε̣ις, ⟦φ⟧ φυλ̣άσσου σεα̣υ- τὸ̣ν ἀπʼ αὐτῶν. ἀ̣σ̣πάζονταί σε οἱ ἐν οἴ[κ]ῳ πάν̣τες· ἄσπασα̣[ι] τοὺς̣ ἐ̣ν οἴκ̣ῳ̣ πάντες. ἐρρῶσθαί σε ― εὐ̣χαρ̣ιστῶ σο[υ] τ̣ῇ μητρὶ πολ(λὰ) — εὔχομαι. Διο̣νύσιο[ν] ἀσπάζομαι πολλά.

(2)

Μιὰ ἄλλη μαμάκα γράφει ἀγανακτισμένη ἀλλὰ καὶ ἀπελπισμένη στὸ γιό της, τὸν Ἰσίδωρο, ἀπὸ τὴ Βερενίκη τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσας (50-75 μ.Χ.):

«Σοῦ ἔγραψα ἕνα γράμα [ἀλλὰ δὲν ἔλαβα καμμιὰ ἀπάντηση]. Γι’ αὐτὸ σὲ κουβάλαγα δέκα μῆνες καὶ σὲ θήλαζα ἐπὶ τρία χρόνια; Γιὰ νὰ μὴν μὲ θυμηθεῖς μὲ ἕνα γράμμα; [] Τὸ μόνο ποὺ ζητῶ…στὸ ὄνομα αὐτοῦ ποὺ σὲ γέννησε, ἂν εἶσαι καλὰ νὰ ἔρθεις»

O. Ber. 2 129, ἔκδ. R.S.Bagnall – C. Helms – A.M.F.W. Verhoot, Βρυξέλλες 2005:

[Ἱκάνη] Ἰσιδώ[ρῳ τῷ υἱῷ χαίρειν· πρὸ μὲν πάντων ἀναγκαῖ]ον ἡγη̣σάμην  ἐφολκίου ἀναγομένου γρά[ψαι – ca.14 -] ἐ̣μέ. [ἐ]ν̣ [Βε]ρ̣νίκῃ εἰμί. ἐγὸ μέν  σο̣ι ἐπισ̣τολὴν γεγράφηκα [  ̣  ̣]  ̣  ̣[  ̣]  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣] ἐπι̣σ̣τ̣ο̣λ̣ήν. διὰ [τ]οῦτο σὲ ἐβάσταζον δέ̣κ̣α μῆνες καὶ τρία ἔτη σὲ ἐθήλαζον εἵ̣ν̣α μὴ εἰ[δ]ῇς μου μνημονεῦσ̣αι δι̣’ ἐπιστολῆς; καὶ τᾶταυ δι’ Aὐασ̣ε̣ιτῶν [  ̣]των ἀφ̣ῇς μέ, μηδὲ ἐ̣γὸ σὲ. ἀλά ἀφῆκα σοῦ τοὺς ἀδελφοὺς ἑνα   ̣[  ̣] Ἀραβία [  ̣  ̣]  ̣  ̣σαει  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣
Αἴγυπτον εἰδῶ σοῦ τὸ πρόσοπον καὶ συ[  ̣  ̣]  ̣ζω τὸ πνεῦμα, μόνον ἐρτο σε καὶ παρακαλῶ καὶ ἐξορ̣κίζω̣ σε τ̣ού[τ]ου ουσε  ̣  ̣ην  ̣κες καὶ τὴν μνήαν σου το γενήσαντος [ἐ]ὰν ὑγια̣[ίνῃς] ἐκπλεσι. ἐγο α̣σ̣ετο μ̣ετ’ ἀτῆς Ἀμάραντον π̣ο̣λὰ κα[  ̣  ̣]σι αραβ̣ο̣[  ̣  ̣  ̣]  ̣ τὴν Ἀρβίαν καὶ τ̣ὴ̣ν̣ ἀ̣δ̣ελφήν σου τὴν ἥ̣κο̣[υ]σ̣αν ε  ̣νη  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]η  ̣  ̣  ̣δ  ̣  ̣  ̣  ̣νης σοῦ [ἡ] θία ἔ̣σωσα [ἑ]αυτήν ἐ  ̣θον[  ̣]ινο  ̣  ̣ ἡ ἀδ[ελ]φή σο̣υ̣ ἡ μιζοτέρα ἀπογέγονε κ̣αὶ ἡ μικρὰ καταγ̣ένηται μη  ̣  ̣τ[  ̣  ̣] Ἀρβ̣[ία]ν̣ ὥ̣στε ἐρωτ̣ῶ̣ σε κ̣α̣ὶ πα̣ρακαλῶ εἰς τὸ ε  ̣[  ̣]ιν καὶ   ̣  ̣  ̣  ̣ε [  ̣  ̣]ν  ̣[  ̣  ̣  ̣] σῶσον σου̣̣ το ἀδ̣ελφ[ό]ν. οὐδ̣ένα γὰρ ἐχο   ̣  ̣[  ̣]  ̣  ̣κ[  ̣]ς αυ[  ̣  ̣] Traces  κα̣[  ̣  ̣  ̣]ν  ̣  ̣  ̣των. τὸν γὰρ ἀδε̣λ̣φ̣[ὸν]  ̣  ̣  ̣  ̣θη[  ̣  ̣]  ̣  ̣[  ̣  ̣  ̣]  ̣ τ̣ο̣ῖ̣ς πρότοις ἀνέμοις, ὁ δὲ εὕ̣ρηκ̣έ̣ τινο̣ς ἀ̣ρίστ  ̣α[  ̣]  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣
καὶ ἧκε μ̣[ο]ι εἰς Βερνί̣κην α  ̣  ̣[  ̣]  ̣  ̣  ̣[  ̣  ̣]  ̣  ̣  ̣αι  ̣αρ  ̣  ̣ντω̣ν̣  ̣πολλὰ ἀσπάζον̣[ταί σε] Ἐ̣παφρᾶ̣ς ζ[  ̣  ̣  ̣  ̣]του[  ̣  ̣]  ̣  ̣[  ̣  ̣]  ̣  ̣ καὶ τοὺς ἀγαπ[ῶντας ἡμᾶς – ca.12 -]  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣] κδ.

Posted in Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Πάνω στὸ κεφάλι ἑνὸς ἐπισκόπου

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό, στὴν Ἀντινοούπολη τῆς Αἰγύπτου τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας, ἕνας γέροντας ἀσκητὴς εἶχε μεταξὺ ἄλλων μαθητῶν κι ἕναν ὑποτακτικό, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν ἦταν ἰδιαίτερα ζηλωτὴς μοναχός. Τὸν συμβούλευε ὁ γέροντας, τίποτε ὁ νέος. Κάποτε, πέθανε ὁ ὑποτακτικός. Τότε, ὁ γέροντας ζήτησε νὰ μάθει ἀπὸ τὸ Θεὸ τὴν κατάσταση τοῦ ὑποτακτικοῦ του στὸν ἄλλο κόσμο. Μετὰ ἀπὸ λίγο, εἶδε σὲ ὅραμα τὸν νεαρὸ μέσα σὲ πύρινο ποτάμι, μαζὶ μὲ πλῆθος ἄλλων, ἀλλὰ ὁ νεαρὸς ἦταν μέσα στὴ φωτιὰ ὣς τὸν τράχηλο. Τοῦ λέει ὁ γέροντας, «Δὲν σοῦ τὰ ἔλεγα ἐγὼ παιδί μου κ.λπ.;». Ἀποκρίθηκε τότε ὁ νεαρὸς πεθαμένος: «Εὐχαριστῶ τὸ Θεό, πάτερ, γιατὶ τουλάχιστον τὸ κεφάλι μου ἔχει μιὰ ἄνεση», ἐπειδὴ βρισκόταν ἐκτός φωτιᾶς. «Ἐξαιτίας τῶν προσευχῶν σου πατῶ πάνω σὲ ἕνα ἐπίσκοπο», κι ἕτσι προεξεῖχε ἀπὸ τὴ φωτιὰ τὸ κεφάλι. Ὁ ἐπίσκοπος, προφανῶς βρισκόταν παρακάτω κι ὁλόκληρος μέσα στὴ φωτιά.

Καὶ δὴ θεωρεῖ ἐν ἐκστάσει γενόμενος ποταμὸν πυρός, καὶ πλῆθος ἐν αὐτῷ τῷ πυρί, καὶ μέσον τὸν ἀδελφὸν βεβαπτισμένον ἕως τραχήλου. Τότε λέγει αὐτῷ ὁ γέρων· Οὐ διὰ ταύτην τὴν τιμωρίαν παρεκάλουν σε, ἵνα φροντίσῃς τῆς ἰδίας ψυχῆς, τέκνον; Ἀπεκρίθη ὁ ἀδελφός, καὶ εἶπεν τῷ γέροντι· Ευχαριστώ τῷ Θεῷ, Πάτερ, ὅτι κἂν ἡ κεφαλή μου ἄνεσιν ἔχει. Κατὰ γὰρ εὐχᾶς σου ἐπάνω κορυφῆς ἵσταμαι ἐπισκόπου.

Ἀπὸ τὸν Λειμώνα τοῦ Ἰωάννη Μόσχου, 44 (PG 87.3, 2897D-2899A), 6ος αἰ. Ἂν κάποτε συζητιόταν ἡ σχέση μεταξὺ τῆς ρωμαϊκῆς (βυζαντινῆς) χριστιανικῆς κριτικῆς πρὸς τὸν κλῆρο, ἀπὸ τὴ μιά, καὶ τοῦ ἀντικληρικαλισμοῦ τῶν ἡμιπαράφρονων αἱρετικῶν μεσσιανικῶν κινημάτων τῆς Δύσης (καὶ ὄχι μόνο τῆς Δύσης) καὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἱστορία δὲν ἀποτελεῖ παράδειγμα τῆς διαμάχης μεταξὺ μοναστηριῶν καὶ ἐπισκόπων («ἄρα», «ὑπόγειας λαϊκῆς, διὰ τῶν μοναχῶν, ἀντίδρασης στὸν κλῆρο», κι ἄλλα τέτοια παντογνωστικά), γιὰ τὸν ἁπλὸ λόγο ὅτι ὣς τὸν 6ο αἰ. ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισκόπων εἶχε περάσει ἀπὸ τὸ στάδιο τοῦ μοναχοῦ προτοῦ ἀνέλθει στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο.

Posted in φιλελεύθεροι, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μανιχαῖοι καὶ Βογόμιλοι ἤ: Ἀριστερὸς ἀντιεξουσιασμὸς γιὰ γέλια.

Εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ τοῦ 19ου αἰ. ἔψαχναν μανιωδῶς γιὰ παραδείγματα κομμουνισμοῦ κατὰ τὸ παρελθὸν ἢ γιὰ ἀντιλήψεις κομμουνιστικές. Ἀπὸ τὴν φανταστικὴ ἐξισωτικὴ πρωτόγονη κοινωνία καὶ τὶς μητριαρχικὲς ὑστερίες ὣς τὸν Σπάρτακο. Ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου αὐθαίρετες προεκτάσεις τῶν ἰδεῶν τους. Ἔτσι κάνουν ὅλοι, βέβαια, γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι. Οἱ Ἀριστεροὶ περισσότερο -γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι, πάλι. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὑποστηρίζουν μὲ πεῖσμα «ἐπιστήμονα» ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐθνικὴ συνέχεια 2.000 καὶ 3.000 χρόνων, διατυπώνουν ἀνερυθρίαστα τὴν ἄποψη ὅτι ὑπάρχει κομμουνισμὸς 20.000 ἐτῶν.

Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὀνειρώξεις περὶ ἀπώτατου κομμουνισμοῦ, ποὺ ἀφορᾶ καὶ τοὺς σημερινοὺς Ἀριστεροὺς ἢ ἀντιεξουσιαστές, εἶναι ἡ περίπτωση τῶν Βογόμιλων τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου. Οἱ Ἀριστεροί, στὰ πλαίσια τῆς ἀντίληψης ὅτι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ τους εἶναι φίλος τους ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παραπάνω ἀντίληψη περὶ ἀνεύρεσης ἰδεολογικῶν προγόνων, δὲν τσιγκουνεύονται οὔτε bytes οὔτε κλάμα γιὰ τοὺς καταπιεσμένους ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ Ὀρθοδοξία Βογόμιλους. Κλαῖνε ἄπειρα γιὰ τὴν «κακομεταχείριση / καταστροφή τῶν βογομιλικῶν νεκροταφείων στὴ Μακεδονία», φυσικὰ ἐξαιτίας τῆς μισαλλοδοξίας τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, αὐτοὶ οἱ ὑπερευαίσθητοι, τῶν ὁποίων οἱ (ὑπερευαίσθητοι) ὁμοϊδεάτες δήλωναν (τὸ 1935) καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ δηλώνουν ὅτι χαίρονται μὲ τὴν καταστροφὴ σὲ ὁλόκληρη τὴ Μικρὰ Ἀσία τῶν ὀρθόδοξων νεκροταφείων, ἐκκλησιῶν, μνημείων κ.λπ. («Ὄχι μόνο δὲ λυπηθήκαμε γιὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιδιώξαμε»).

Στὰ πλαίσια, λοιπόν, τῆς στρατηγικῆς τους «ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ μου εἶναι φίλος μου», ἐκστασιάζονται μὲ μιὰ ἄκρως δυιστικὴ σέχτα, τῶν Βογόμιλων κατὰ τὸν βαλκανικὸ Μεσαίωνα, σέκτα ἡ ὁποία πρέσβευε μιὰ στάση ζωῆς ὄχι ἁπλῶς ἠθικὰ αὐστηρὴ ἀλλὰ καὶ μισόκοσμη. Οἱ Βογόμιλοι εἶχαν ἱεραρχία (οἱ τέλειοι καὶ οἱ κατηχούμενοι). Γιὰ νὰ περάσεις ἀπὸ τὸ λαὸ (τοὺς «κατηχούμενους»)  στοὺς «τέλειους» ἔπρεπε νὰ χωρίσεις τὸν / τὴ σύζυγο. Ἦταν, λοιπόν, ἐνάντιοι στὸ γάμο καὶ τὶς σεξουαλικὲς σχέσεις. Ἀντίθετα, καὶ χαρακτηριστικά, τόσο οἱ μοναχοὶ ὅσο καὶ ἡ Ἐκκλησία θεωροῦσαν ἀπαράδεκτο νὰ βδελύσσεται κάποιος τὸ γάμο. Οἱ Βογόμιλοι ἦταν ἐνάντιοι στὴν κρεωφαγία καὶ τὴν οἰνοποσία γιατὶ ἔτσι προσκολλᾶσαι στὴν ὕλη(!). Εἶναι τελείως κωμικὸ νὰ διαβάζεις ὕμνους πρὸς τὸν Βογομιλισμὸ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θεωροῦν αὐτονόητο ἀνθρώπινο δικαίωμα καὶ ὕψιστη ἀνθρώπινη ἐκδήλωση τὸν διονυσιασμὸ καὶ τὴν σεξουαλικὴ ἐλευθεριότητα -αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ ὁποῖα οἱ Βογόμιλοι καταδίκαζαν αὐστηρά. Οἱ ἀλαζόνες τῶν δυὸ τελευταίων αἰώνων δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ μεσαιωνικὴ κοινοκτημοσύνη ἦταν ἀξεχώριστη ἀπὸ τὴν μεταφυσικὴ καὶ τὸν ἀσκητισμὸ ἢ τὸν σκληρότερο ἠθικισμό. Ὅταν κάποιος προσπαθήσει νὰ ἀποσπάσει τὸ ἕνα γιὰ νὰ τὸ φέρει στὰ πρόσφατα καλούπια του, μόνο τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια διαστρέφει. Πόσο μᾶλλον ὅταν πρόκειται περὶ μισόκοσμων δυιστῶν κι ὄχι Χριστιανών.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁρισμένοι Χριστιανοὶ βλέπουν ἀντίστοιχα ἀλλὰ χριστιανικὰ κινήματα μὲ συμπάθεια. Εἴτε γιατὶ κατανοοῦν τὶς ἀνισότητες τῆς χριστιανικῆς κοινωνίας ὣς τὸν 16ο-17ο αἰ. εἴτε γιατὶ θέλουν νὰ ἔχουν κοινὰ σημεῖα διαλόγου μὲ ἐκείνους ποὺ έκαιγαν ἐκκλησίες. Ἐγὼ στὰ κινήματα αὐτὰ δὲν βλέπω παρὰ βία ὥστε νὰ ἔρθει βιαίως, δηλαδὴ στανικῶς, μιὰ ὥρα ἀρχύτερα ἡ «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Κι ἕνα πρόδρομο τῶν τηλευαγγελιστῶν. Μεταξὺ τῆς μεσσιανικῆς αἵρεσης (δυιστικῆς ἢ χριστιανικῆς) καὶ τῆς ἔμμεσης ἢ ἄμεσης εὐλογίας τῆς ἀνισότητας τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν τοῦ Μεσαίωνα, θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει κάποιος τρίτος χῶρος.

Φυσικά, οἱ ἀπόψεις περὶ ἀντιεξουσιαστῶν Βογόμιλων δὲν στέκουν γιατὶ ἁπλὰ κάθε αἵρεση ἤθελε τὴν κρατικὴ ἐπικράτησή της κι ὄχι τὴν κατάργηση τῶν ἱεραρχιῶν γενικά. Οἱ Μανιχαῖοι (οἱ πρόγονοι τῶν Βογόμιλων), γιὰ παράδειγμα, ὅπως ἀναφέρει ὁ Θεοφάνης, ἀφοῦ προσηλύτισαν κάποιον πέρση πρίγκιπα (γιὸ τοῦ βασιλιᾶ) στὴ σέκτα τους, ἤθελαν νὰ τὸν ἀνεβάσουν στὸ θρόνο ὥστε νὰ γίνει κρατικὴ ἡ θρησκεία τους. Βεβαίως, ἐνάντια στὰ ἀριστεροπαγανιστικὰ ἀστεῖα, εἶναι γνωστὸ ἢ ἄγνωστο ὅτι ὁ «χωρὶς παπάδες καὶ μονοθεϊστικὰ δόγματα» Διοκλητιανὸς μὲ νόμο ὅρισε νὰ καίγονται ζωντανοὶ οἱ Μανιχαῖοι μαζὶ μὲ τα βιβλία τους. Οἱ ἀντιεξουσιαστὲς καὶ ἀριστεροπαγανιστὲς εἶναι πολὺ πρόσφατοι, μικροὶ καὶ «λίγοι», γιὰ νὰ γράψουν μιὰ ἀντικειμενικὴ ἱστορία τῶν Διώξεων -πόσο μᾶλλον νὰ τὴν ἀντιληφθοῦν.

Ὁ «ἀντιεξουσιασμὸς» τῶν Ἀριστερῶν καὶ ἀναρχικῶν ἔχει ἡμερομηνία λήξεως: τὴν ἡμέρα ποὺ καταλαμβάνουν τὴν ἐξουσία. Τότε, ἡ ἐξουσία παύει νὰ εἶναι δημιούργημα τοῦ διαβόλου, καὶ ἡ κατοχή της εἶναι ὕψιστο καθῆκον. Ὅλες αὐτὲς τὶς συγκινητικὲς ἱστορίες περὶ καλῶν ἀντιεξουσιαστῶν Βογόμιλων ποὺ πολέμησαν τὴν κακιὰ Ἐξουσία οἱ Ἀριστεροὶ ὑπερασπιστὲς τῶν Βογόμιλων ἂς τὶς ποῦνε καλύτερα σὲ τίποτε βλαμμένους, σὰν τὰ ἀνθρωπάκια τοῦ ὀργουελιανοῦ «1984», τὰ ὁποῖα ξέχναγαν τὴν ἑπόμενη μέρα ὅ,τι διακήρυσσε τὸ Κόμμα τὴν προηγούμενη.

Εἶναι χαρακτηριστικό (πάλι στὰ πλαίσια τῆς στρατηγικῆς) ὅτι οἱ «Ὀρθολογιστές» καὶ «Ἐνάντιοι σὲ κάθε θρησκεία» Ἀριστεροὶ ταυτίζονται μὲ ὁριακὰ μὴ κρυφοκομιτατζῆδες Βούλγαρους ποὺ «ἀθῶα» ὑπερασπίζονται τοὺς Βογόμιλους (δηλαδή, μία θρησκεία) ὡς «πρωτόγονους κομμουνιστές». Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Βογομιλισμὸς εἶχε ἀπήχηση κυρίως μεταξὺ τῶν Σλαβοβουλγάρων τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου, κι ὄχι τῶν Ἑλλήνων. Ὁπότε εἶναι κάτι σὰν κομμάτι τῆς σλαβοβουλγαρικῆς ἐθνοθρησκευτικῆς ἱστορίας. Ἔχουν τὴν ἔξυπνη στρατηγική τους καὶ οἱ Βούλγαροι «κομμουνιστές»: Πονάει πολύ, βλέπετε, τοὺς (κρυφο)Βούλγαρους ποὺ ἀπέμειναν στὰ ἑλληνικὰ ἐδάφη τῆς Μακεδονίας –παριστάνοντας τοὺς «Μακεδόνες» ἢ τοὺς «ἀκραιφνεῖς κομμουνιστές (ποὺ δὲ σηκώνουν μύγα στὸ μαρξικὸ σπαθί τους)»– ἡ ἀνάμνηση τοῦ ὀρθόδοξου Βυζαντίου, τὸ ὁποῖο ἔκοβε τὴ φόρα στοὺς προγόνους τους, καὶ τοὺς ξαπόστελνε –ξανὰ καὶ ξανά, καὶ ξανά– νὰ πᾶνε ἀλλοῦ γιὰ πλιάτσικο καὶ γιὰ σφαγές, κι ὄχι στὴ Μακεδονία καὶ τὴ Θράκη.

Κι ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ τὸ ποῦν ευθέως, τὸν δυσβάστακτο καημό τους ἐννοῶ, παριστάνουν τοὺς ἀντιεξουσιαστές, τοὺς ὑπερασπιστὲς τῶν κατακαημένων Βογόμιλων. Ὅπως ἐπὶ Μεσοπολέμου, ποὺ οἱ Βούλγαροι μεταμορφώθηκαν μὲ μοσχοβίτικο ραβδάκι ἀπό (κατὰ Ἰ. Δραγούμη) ἀρκουδιάρηδες κομιτατζῆδες σὲ «Μαρξιστές» -ἀρκεῖ αὐτὸς ὁ περίεργος «Μαρξισμός» νὰ συνεπαγόταν τὴν πρόσβαση στὸ Αἰγαῖο σὲ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους. Ὁποιαδήποτε μόδα καὶ ἰδεολογία ἦταν ἀποδεκτή, ἀρκεῖ νὰ τίθεται στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀγώνα κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Μὲ μπόλικες «αἱρετικὲς» ἀσυναρτησίες τοῦ τύπου «Ἡ ἱστορία γράφεται ἀπὸ τοὺς Νικητές, ἄρα εἶναι μὴ ἀντικειμενική». Βεβαίως, ὁ Μὰρξ γουρουνολαὸ ἀποκαλοῦσε τοὺς Βούλγαρους, ἀλλὰ ἕνας τόσο ἔξυπνος λαὸς δὲν θιγόταν ἀπὸ κάτι τέτοια.

Χαρακτηριστικά, κάποιος γνωστὸς ἱστολόγος ἔχει μεγάλο πρόβλημα νὰ θεωρηθοῦν Ἕλληνες οἱ Βυζαντινοί, καὶ κάνει μεγάλο ἀγώνα, ἀλλὰ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν ἔχει πρόβλημα νὰ αὐτοαποκαλοῦνται Μακεδόνες οἱ βουλγαρόσποροι τῆς FYROM.

Μὲ τὴν ἴδια σκέψη καὶ στρατηγικὴ οἱ Ἀριστεροὶ συμμαχοῦν μὲ τοὺς παράφρονες τοῦ Νεοπαγανισμοῦ ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξίας. Γιατὶ δὲν εἶναι κατὰ ὅλων τῶν θρησκειῶν ὅπως μᾶς διαβεβαιώνουν (ἔμπρακτα, μὲ διώξεις, ὅπως ἀπὸ Ἱσπανία ὣς ΕΣΣΔ) ἀλλὰ κατὰ μίας μόνο.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Βούλγαροι, Μακεδονία, Ρωμανία, Σλάβοι, Χερσόνησος του Αίμου, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

Publius Flavius Vegetius Renatus

Ἕνας βυζαντινὸς συγγραφέας τοῦ 4ου-5ου αἰ., ποὺ διατύπωσε τὸ περίφημο ρητὸ «Ἂν θὲς εἰρήνη, προετοιμάσου γιὰ πόλεμο» (Igitur qui desiderat pacem, praeparet bellum) ποὺ συνήθως παραφράζεται σὲ Si vis pacem, para bellum. Τὸ ρητὸ αὐτὸ ἀπευθύνει στὸν αὐτοκράτορα Βαλεντιανό, στὴν ἀρχὴ τοῦ τρίτου μέρους τῆς πραγματείας του De re militaris

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ντετερμινιστικά, καὶ σκόρπια

Ἂν δὲν κατακτοῦσε ἡ Ρώμη τὴν Ἑλλάδα, καὶ δὲν γινόταν ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη εἰδικότητα χαρακτηριστικὴ τῶν Ἑλλήνων*, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν νομικὴ ἐπιστήμη ὡς χαρακτηριστικὸ τῶν Λατίνων, δὲν θὰ υἱοθετοῦσαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ περιβάλλον τους τὴν ἰατρικὴ ὁρολογία περὶ ἁμαρτίας ὡς ἀρρώστιας καὶ σωτηρίας ὡς θεραπείας -σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς Λατίνους, ποὺ χρησιμοποιοῦσαν λεξιλόγιο ἀπὸ τὸ λατινικὸ περιβάλλον τους, ποὺ εἶχε σὲ μεγάλη ἐκτίμηση τὴ Νομική.

*Ἀρκοῦσε νὰ πεῖ κάποιος ὅτι σπούδασε ἰατρικὴ στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὥστε νὰ ἀναγνωρίζεται ὅτι κατέχει πολλὲς ἰατρικὲς γνώσεις, γράφει ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος.

Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἐκεῖνος ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας γιατρὸς ποὺ εἶπε ὅτι ἡ καρδιὰ εἶναι τὸ κέντρο τῆς σκέψης, θὰ εἶχε τόση σημασία ἡ «καρδιὰ» στὴν Ὀρθόδοξη φιλολογία;;

Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ δουλεία δὲν θὰ ὑπῆρχε ἑλληνικὴ τέχνη καὶ φιλοσοφία;; ὅπως φλυαρεῖ ὁ Ἔνγκελς;

Ἂν ἄλλαζε ἡ πορεία τῆς ἱστορίας κατά πως μᾶς ἀρέσει, αὐτὸ δὲν συνεπάγεται ὅτι ἐμεῖς, ὡς συγκεκριμένα ἄτομα, θὰ παύαμε νὰ ὑφιστάμεθα ἀφοῦ εἴμαστε τὸ προϊὸν τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν δυστυχημάτων (π.χ. Ἅλωση); Θὰ προτιμοῦσαμε μιὰ ὑπέροχη Ἱστορία δίχως τὸ μικρούλι ἐγώ μας;;

Στὰ πάρκα: ἀνθρωπόμορφοι Σκύλοι, νέοι συνήθως, οἱ ὁποῖοι μιλοῦν στὰ σκυλιά-pet τους σὰν σὲ παιδιά. Ζευγάρια μὲ ἕνα παιδί, μὴ τυχὸν χαλάσει ἡ σιλουέτα τῆς Αἰώνιας Γκομενίτσας ἢ λιγοστέψουν τὰ λεφτὰ γιὰ καλοκαιρινὲς ἀποδράσεις ἢ δὲν περισσεύει χρόνος γιὰ πορεῖες-συνελεύσεις-διαδηλώσεις-φαγοπότι. Μουσουλμάνοι μὲ 3-4 παιδιά, ποὺ σιγὰ-σιγὰ μυρμηγκιάζουν στοὺς κάποτε ἀπελευθερωθέντες ἔτι τόπους μας.

 

Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Ζέστα

Περπατώντας κάτω ἀπὸ τὸν καυτερὸ ἥλιο στὰ πρὸς δῆθεν ἱπποδάμεια στενὰ τοῦ μεταπολεμικοῦ Μηδενός, σκέφτεσαι ὅτι στὴν ἑλληνιστικὴ καὶ βυζαντινὴ ἐποχή, στὶς μεσογειακὲς πόλεις, προνοοῦσαν ὥστε τὰ πεζοδρόμια νὰ βρίσκονται -τουλάχιστον τῶν σημαντικότερων δρόμων- στεγασμένα ὑπὸ τὰ κτήρια, καὶ ὅτι ὑπῆρχαν στοὲς μὲ κολῶνες. Ὅπως, γιὰ παράδειγμα, στὴν σημερινὴ Ἀριστοτέλους στὴ Θεσσαλονίκη. Τὰ κτήρια μπορεῖ νὰ ἦταν ἀκόμη καὶ ἑπταώροφα, ὅπως στὴν ρωμαϊκὴ-βυζαντινὴ Ἑρμούπολη τῆς Αἰγύπτου καὶ τὴν Ἀλεξάνδρεια ἢ στὴν βυζαντινὴ Κωνσταντινούπολη. Κι ἐναλλακτικὰ ἢ συμπληρωματικά, τὰ χαμηλότερα κτίσματα εἶχαν τὴν ἐσωτερική τους αὐλή, μὲ τὰ δέντρα γιὰ σκιά, μὲ τὸ πηγάδι.

Γιὰ παράδειγμα, σὲ ἕνα συμβόλαιο ἀγοραπωλησίας σπιτιοῦ στὴν Θεσσαλονίκη τοῦ 1327, ἀναφέρεται ἡ ὕπαρξη καμάρων μὲ κολῶνες ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ δρόμου. Ἔτσι, οἱ διαβάτες προστατεύονταν τόσο ἀπὸ τὴ βροχὴ ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ ζέστη, ἀλλὰ καὶ ὁ ἰδιοκτήτης εἶχε ἐπιπλέον χῶρο.

Ἀστικός, γηγενὴς πολιτισμός. Ἕτοιμος γιὰ χρήση. Ἐμεῖς, φυσικά, εἴμαστε Εὐρωπαῖοι.

Posted in παράδοση, Ύστερη Αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , | Σχολιάστε

ὁ ἀμερικανικὸς Ἰησοῦς ἐν Ἑλλάδι

Παλιότερα, εἶχα ἀναφερθεῖ στὸ νέο φαινόμενο ἐντὸς τοῦ κύκλου τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδας, νὰ εἰσάγονται στὴν Ἑλλάδα προτεσταντικὲς ἀντιλήψεις περὶ Χριστοῦ ὄχι ἀπὸ τοὺς συντηρητικοὺς τῶν μετεμφυλιακῶν παραεκκλησιαστικῶν «Ὀργανώσεων» (Ζωή, Σωτὴρ κ.λπ.) ἀλλὰ ἀπὸ Ἕλληνες «reborn» Ἀριστεροὺς κι Ἀναρχικούς.

Τὸ φαινόμενο ἔχει καὶ τὴν πλάκα του, γιατὶ ἐπὶ δεκαετίες οἱ ἀριστεροί (καὶ ἀντιαμερικανοί..) Νεορθόδοξοι μέμφονταν τὶς –ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1950 ἀνιχνεύσιμες– χαζὲς ἀμερικανιὲς τῶν «Ὀργανώσεων» ὡς ἀν(τ)ορθόδοξες καὶ προτεσταντικές. Ἀπὸ τὰ προτεσταντικὰ τραγούδια ὣς τὴν μεταφορὰ παπικῶν καὶ προτεσταντικῶν ἀπόψεων καὶ θεολογίας. Σήμερα, ἡ μόδα τῆς εἰσαγωγῆς προτεσταντικῶν μοτίβων συνεχίζεται. Ἔχει ἀλλάξει ὅμως ὁ εἰσαγωγέας. Τώρα, εἰσάγονται –ἐξίσου– χαζοχαρούμενες διακηρύξεις «ἀνθρωπισμοῦ», «ἀνοιχτῶν συνόρων» καὶ «ἐπίθεσης στὴν Ἠθική» (καθὼς καὶ οἰκουμενιστικὲς ἢ πανθρησκειακὲς ἀπόψεις), πολὺ βολικὲς γιὰ τὸν μέσο ἐν Ἑλλάδι φυγότεκνο εἰκοσάρη – σαραντάρη (καὶ βάλε) «ἀπελευθερωμένο reborn Χριστιανό», ἀφοῦ δικαιολογοῦν ἀπόλυτα, καὶ μὲ χριστιανικὰ κριτήρια, τὸ χίπικο life style του. Ἔτσι, αὐτοὶ ποὺ κραύγαζαν γιὰ τὴν προέλευση τῶν ὀργανωσιακῶν τρόπων, τοὺς υἱοθετοῦν. Γιὰ φαντάσου.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἂν καὶ κάπου ἤδη ἔχει πάρει τὸ μάτι μου ἀντίστοιχα συνθήματα, νά καὶ δυὸ αὐτούσιες περιπτώσεις τῆς αὐθεντικῆς διαμάχης, δηλαδὴ ἀμερικανικῆς προτεσταντικῆς, σχετικὰ μὲ τὸ «τί λέει ὁ Ἰησοῦς». Ὅποτε τὰ βλέπετε ἀπὸ Ἕλληνες, θὰ ξέρετε ὅτι ἔχετε νὰ κάνετε μὲ εἰσαγωγεῖς Α.Ε.

18301815_602867383256790_7109106183155283359_n

18033228_749518258544380_1013325736624766568_n

18301877_10212992292460420_6223420963647922362_n

 

18033228_749518258544380_1013325736624766568_n
Posted in φιλελεύθεροι, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , , , | 3 Σχόλια

Ἡ μελαγχολία μπροστὰ στὰ ἐρείπια τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων

Ἐννοῶ ἡ δική μας μελαγχολία, ὄχι τῶν Δυτικῶν καὶ τῶν ἐμφυτευμένων μὲ Δύση Ἑλλήνων: Δὲν εἶναι  πρόσφατη, οὔτε ἀναγεννησιακὴ οὔτε νεωτερική-μοντέρνα (ἑνὸς καινούργιου ἔθνους-κράτους ἀπέναντι στὰ πρότυπά του).

Ὁ Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις, αὐτοκράτορας στὴ Νίκαια, ἐπισκέφτηκε τὴν Πέργαμο καὶ γράφει σὲ ἐπιστολή του:

Ἡ Πέργαμος μᾶς ὑποδέχτηκε […] Εἶναι γεμάτη θέατρα, ἀλλὰ μοιάζουν μὲ γερασμένα καὶ μαραμένα ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ εἶναι σὰν νὰ βλέπεις μέσα ἀπὸ θαμπὸ γυαλὶ τὴν λαμπρότητα ποὺ θὰ εἶχαν κάποτε καὶ τὴν μεγαλοπρέπεια αὐτῶν ποὺ τὰ ἀνήγειραν. Γιατὶ εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἑλληνικὴ μεγαλοφροσύνη, καὶ εἰκόνες τῆς σοφίας της. Ἡ πόλη μᾶς τὰ ἐπιδεικνύει σὰν νὰ θέλει νὰ μᾶς κάνει νὰ αἰσθανθοῦμε ντροπή, ὡς ἀπόγονοι, μὲ τῆς πατρικῆς δόξας τὸ μεγαλεῖο. Γιατὶ σὲ σύγκριση μὲ τὰ σύγχρονα κτίσματα αὐτὰ εἶναι ἐκπληκτικά […] Τὸ ἔργο αὐτὸ …σὲ ἐκπλήττει καὶ μόνο νὰ τὸ βλέπεις.

Παρακάτω, ὁ Θεόδωρος Λάσκαρις γράφει ὅτι ἐν μέσῳ τῶν ἀρχαίων κτισμάτων βρίσκονται τὰ ταπεινὰ τοτινά του (τοῦ 13ου αἰ.) κτίσματα, κι ὅτι ἡ θέα τους προκαλεῖ πόνο καὶ χαρὰ μαζί:

Μέσων δὲ τῶν οἰκοδομῶν κελλύδρια χθαμαλὰ …. ὡς γὰρ εἰς τοὺς νῦν οἴκους αἱ τῶν μυῶν ἔχουσι τρῶγλαι, ούτως ἂν εἴποι τις καὶ ταύτα πρὸς τοὺς ἀφανιζομένους. εἰ δὲ καὶ ἡ τῶν οἰκητόρων ἀναλογία τοιαύτη, φεῦ τῆς τῶν ζώντων κακοτυχίας […] ταύτην ὁρῶντες ἡμεῖς πὼς μὲν ἀθυμοῦμεν, πὼς δὲ σκιρτῶμεν, καὶ ὥσπερ ἐν χαρμολύπῃ καὶ κλαυσογέλωτί τινι διάγομεν

Ἐπιστολὴ 32 (σσ. 107-108)

Στὸ λεγόμενο Βυζάντιο δὲν ὑπῆρξε ποτὲ Ἀναγέννηση ἀκριβῶς ἐπειδὴ πάντοτε ἡ Ἀρχαιότητα βλεπόταν λίγο-πολὺ μὲ τὰ μάτια ἑνὸς Θεόδωρου Β’ Λάσκαρι. Ἡ ἀνακάλυψη τοῦ μεγαλείου της δὲν ἔγινε ποτέ. Πρέπει νὰ ξε-χάσεις κάτι γιὰ νὰ τὸ ἀνακαλύψεις κατόπιν. Ὁ ρομαντισμός μας εἶναι ἄλλου εἴδους. Εἶναι σὰν κι αὐτὸν τοῦ Χωνιάτη, ποὺ βλέπει ἐκείνη τὴ στιγμή, μπροστά του, νὰ καταστρέφεται ἡ Ἀρχαιότητα ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους ποὺ λειώνουν τὰ ἀγάλματα τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀφορᾶ τὴν ἀπώλεια στὸ παρόν. Ὄχι τὴν ἀνακάλυψη τοῦ τάφου τοῦ ἀγνοούμενου πατέρα μας.

Ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ παλιά, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τόπο. Δὲν εἶναι -ἐπιστημονικά…- σωστὸ νὰ κατηγοριοποιηθοῦμε οὔτε νὰ ψυχαναλυθοῦμε μόνο ἀπὸ τὸ 1821 καὶ μετά. Κυρίως δέ, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς καταλάβουν οἱ δυτικοὶ πολὺ καλοὶ ἐρευνητὲς τοῦ παρελθόντος μας.

Posted in Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ιστορίες, Μικρά Ασία, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , , | 6 Σχόλια

Κλεῖσαν οἱ στράτες τοῦ Μωριᾶ

Γιῶργος Μεϊντανᾶς

Κι ἐπειδὴ ὁ Συ-σωλήνας μᾶς τὰ χάλασε, νά καὶ ἡ Μηττάκη:

f7b68-p1020567

Posted in 1821, παράδοση, Τούρκοι, μουσική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παλαιὸ καθεστὼς II

αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι φίλοι μας δημοκράτες είναι ότι η σχέση εξουσίας-υπηκόου παραμένει πάντα ανεξαρτήτως πολιτεύματος. Η κρατική κλοπή δεν είναι περισσότερο νόμιμη επειδή έχεις δημοκρατία. Δεν έχει σημασία αν έχεις τον Ιουστινιανό από πάνω σου ή τον Χ δημοκρατικά εκλεγμένο.

 

Ἔτσι: ὅλες οἱ γελάδες εἶναι ἴδιες στὸ σκοτάδι. Λυχνίας σβησθείσης πᾶσα γυνὴ ὁμοία, ἄλλωστε. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ No taxation without representation καὶ τῆς οἰκονομικῆς καλοσύνης τοῦ ἑκάστοτε αὐτοκράτορα ἢ σουλτάνου (ἔκτακτη διαγραφὴ χρεῶν κ.λπ.) ἔγκειται στὸ προαιρετικὸ τῆς καλοσύνης, ἄρα στὴ σπανιότητά της. Ἡ νομιμότητα εἶναι ἄλλο πράγμα.

Πάντως, οἱ φίλοι μας οἱ ἀντιδημοκράτες δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ μισητὸ κράτος θὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει καὶ μετὰ τὴ δημοκρατία. Σὰν τὰ παιδάκια, τοὺς ἀναρχικούς, ποὺ νομίζουν ὅτι ἀρκεῖ νὰ καταργηθοῦν οἱ τίτλοι («κράτος» κ.λπ.) ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε στὴν τάχα παιδικὴ χαρά τοῦ προμοντέρνου κράτους. Λὲς κι ὁ φεουδάρχης –ἡ κατεξοχὴν «ἀπουσία κράτους» καὶ ἡ μόνη διαρκής, δηλαδὴ πετυχημένη (ὄχι σὰν τὰ ἀναρχικὰ βραχύβια καθεστῶτα)– ἐγγυᾶτο τὴν ἀτομικὴ ἰδιοκτησία ἀπὸ φόρους καὶ ἀγγαρεῖες.

Λὲς καὶ δὲν ξέραμε ὅτι ἡ Ἐξουσία εἶναι πάντα φοβερή. Ἀντὶ γιὰ οὐτοπίες κατάργησης τῆς ἐξουσίας, μόνο ἡ ἐναλλαγὴ σὲ αὐτὴν μπορεῖ νὰ προταθεῖ ὡς λιγότερο αὐταρχική -ὑπὸ προϋποθέσεις φυσικά. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἀρνηθεῖ κάποιος ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀντιπροσώπευση στὴν ἐξουσία ἐπειδὴ «δὲν ὑπάρχει καμμιὰ κοινότητα», ἔχει στρώσει τὸ χαλὶ στοὺς ταξικιστές ἀντιπάλους του, ποὺ ξέρουν καλύτερα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ παιχνίδι τῆς διάλυσης τῆς –παρὰ τὰ ὅσα λέγονται περὶ ἀνυπαρξίας της– ὑφιστάμενης κοινότητας.

Μόνο ποὺ τὸ μεταδημοκρατικὸ κράτος θὰ εἶναι χειρότερο ἀπὸ ὅ,τι τώρα χειρότερο ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς διασφάλισης τοῦ ἀτομικοῦ πλούτου, ἐννοῶ. Βέβαια, οἱ ἴδιοι δὲν εἶχαν τὴ μοίρα τῶν πλουσίων Ρωμηῶν καὶ τῶν ἡγεμόνων Φαναριωτῶν, ποὺ ἡ ἐξουσία τοὺς ἔσφαζε σὰν κοτόπουλα ἐποφθαλμιώντας τὸν πλοῦτο τους. Γενικά, ἡ ἱστορία εἶναι τόσο πιὸ ἀνθρώπινη ὅσο πιὸ πολὺ χάνεται στὴν ὁμίχλη τοῦ παρελθόντος. Κι ἔτσι, ἐπειδὴ πιστεύουν πὼς ὁ ἱδανικὸς Ἰουστινιανός τους (ἢ ἡ Θεοδώρα του) θὰ τοὺς χαρίσει τὸν πλοῦτο καὶ τὴ ζωή, μιλᾶνε μᾶλλον ἔχοντας τὸ ἀκαταλόγιστο τῆς ἀνιστορικῆς σκέψης.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Δύση, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

25 Ἰουλίου 1261, ἡ πρώτη ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινούπολης

Γεωργίου τοῦ Ἀκροπολίτου, Χρονικὴ Συγγραφή, 85 (μετ. Σπύρος Ἠλ. Σπυρόπουλος):

…Τότε εἶχε φτάσει στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τὴ Βενετία ἕνα πάρα πολὺ μεγάλο ἐμπορικὸ πλοῖο τῶν Λατίνων καὶ εἶχε πάρει τὴν ἐξουσία νέος διοικητὴς τῆς πόλης, τὸν ὁποῖο ἀποκαλοῦν ποτεστάτο, ἕνας ἄνδρας –ὅπως ἀποδείχθηκε– δραστήριος καὶ ριψοκίνδυνος στὶς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις· αὐτὸς παρότρυνε ὅλους τοὺς Λατίνους τῆς Κωνσταντινούπολης νὰ πολεμήσουν καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν ἑξῆς συμβουλή: «Πρέπει κι ἐμεῖς νὰ μὴν περιοριζόμαστε μέσα στὴν πόλη καὶ νὰ προφυλάσσουμε τὴν πόλη καὶ τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ νὰ δραστηριοποιηθοῦμε κάπως ἐναντίον τῶν Ρωμαίων, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ἀντιμετωπίζουν τὸ κράτος μας ἐντελῶς περιφρονητικά». Τοὺς ἔπεισε λοιπόν, νὰ ἐπιβιβαστοῦν σὲ ὅσες τριήρεις διέθεταν καὶ σὲ μερικὰ ἄλλα πλοῖα –κάτι πλοιάρια καὶ δρόμωνες– καὶ νὰ πλεύσουν ἐναντίον τοῦ νησιοῦ Δαφνουσία, μήπως καὶ κατάφερναν νὰ τὸ καταλάβουν καὶ ν’ ἀξιώνονταν νὰ ποριστοῦν λάφυρα ἀπὸ τοὺς κατοίκους της. Ἔτσι, ἄδειασε ἀπὸ ἀνδρικὸ πληθυσμὸ ἡ πόλη κι ἔμειναν γυναῖκες καὶ νήπια κι ὁ δῆθεν βασιλιάς της, ὁ Βαλδουίνος, μαζὶ μὲ λίγους ἄντρες νὰ ἀσκοῦν τὴ διοίκηση καὶ νὰ τὴ φρουροῦν.

Ξαφνικὰ λοιπόν, ὁ καῖσαρ Ἀλέξιος Στρατηγόπουλος, ἐξορμώντας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας, προσέγγισε τὴν Κωνσταντινούπολη. Καθὼς ὅμως εἶχε μαζί του καὶ κάποιους ἄνδρες ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὴν πόλη καὶ γνώριζαν ἐπακριβῶς τί συνέβαινε σ’ αὐτὴν κι ἀφοῦ τοὺς ρώτησε ἔμαθε ὅτι ὑπῆρχε κάποια τρύπα στὴν περιφέρεια τοῦ τείχους τῆς πόλης, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ εἰσχωρήσει στρατιώτης· χωρὶς λοιπὸν διόλου νὰ χρονοτριβήσει, ἀνέλαβε τὴν ἐπιχείρηση. Καὶ πέρασε ἀπὸ τὴν τρύπα ἕνας καὶ τὸν ἀκολούθησε ἄλλος, ἐκεῖνον ὕστερα ἄλλος, κι ἔτσι ἔγινε ὣς τὸν δέκατο πέμπτο· καὶ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα μπῆκαν περισσότεροι ἄνδρες μέσα στὴν πόλη. Ὅταν ὅμως ἀνακάλυψαν κατὰ τὸ τεῖχος τῆς πόλης ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἐπιφορτιστεῖ μὲ τὴν ὑπεράσπισή του, σκαρφαλώνοντας καὶ πιάνοντάς τον ἀπ’ τὰ πόδια κάποιοι ἀπὸ τοὺς δικούς μας, τὸν γκρέμισαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη. Οἱ ὑπόλοιποι, παίρνοντας στὰ χέρια τους ἀξίνες καὶ σπάζοντας τὶς ἀμπάρες τῶν πυλῶν, κατέστησαν ἀπρόσκοπτη τὴν εἴσοδο τοῦ στρατεύματός μας στὴν πόλη. Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο λοιπόν, ὁ καῖσαρ Στρατηγόπουλος κι ὅλοι ὅσοι, Ρωμαῖοι καὶ Σκύθες, τὸν ἀκολουθοῦσαν, βρέθηκαν μέσα στὴν πόλη. Ἀντίθετα, ὅσοι βρίσκονταν μέσα, συγκλονισμένοι ἀπὸ τὸ αἰφνιδιαστικὸ ἐγχείρημα, ὅπως μποροῦσε ὁ καθένας ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν ἀτομική του σωτηρία. Καὶ οἱ ἄνδρες κατευθύνονταν στὰ μοναστήρια καὶ φοροῦσαν τὰ ἄμφια τῶν μοναχῶν, γιὰ ν’ ἀποφύγουν τὸ θάνατο, ἐνῶ οἱ γυναῖκες φώλιασαν στὶς τρύπες τῶν τειχῶν καὶ κρύβονταν σὲ σκοτεινὲς καὶ κρυφὲς στοές. Ὁ ἡγεμόνας τῆς πόλης, πάλι, Βαλδουΐνος κατευθύνθηκε βιαστικὰ στὸ Μεγάλο Παλάτι. Καὶ οἱ Λατῖνοι ποὺ εἶχαν μεταβεῖ στὴ Δαφνουσία, καθὼς καὶ ὁ ποτεστάτος ποὺ ἦταν μαζί τους, χωρὶς νὰ ἔχουν μάθει τίποτε γιὰ τὸ τί συνέβη, κάνοντας τὴν ἀντίθετη κίνηση ἐπέστρεφαν στὴν πόλη, καθὼς δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν κάτι εἰς βάρος τοῦ νησιοῦ Δαφνουσία –γιατὶ κι αὐτῆς τοὺς κατοίκους τοὺς προστάτευε ὁ Θεός. Φτάνοντας λοιπόν, ὣς τὸ ναὸ τοῦ ἀρχιστρατήγου τῶν οὐρανίων δυνάμεων Μιχαήλ, ποὺ βρίσκεται στὸ χῶρο τοῦ λιμανιοῦ, δὲν εἶχαν πληροφορηθεῖ τίποτα ἐντελῶς ἀπὸ ὅσα εἶχαν γίνει· μόλις ἔφτασαν ὅμως ἐκεῖ κι ἔμαθαν τὰ γεγονότα αὐτα, κινήθηκαν βιαστικά, μὲ σκοπὸ νὰ εἰσβάλουν στὴν πόλη. Ἀλλά, ὅταν τὸ ἀντιλήφθηκαν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, ἔβαλαν φωτιὰ στὰ σπίτια τῶν Λατίνων ποὺ βρίσκονταν κοντὰ στὴν προκυμαία καὶ τὰ πυρπόλησαν, πρῶτα-πρῶτα ὅσα ἀνῆκαν στοὺς Βενετοὺς κι ἔπειτα τῶν ἄλλων ἐθνῶν, στὴν περιοχὴ τῶν κατοικιῶν ποὺ εἶχε τὴν προσωνυμία «κάμποι». Κι ὅταν οἱ στρατιῶτες τῶν Λατίνων εἶδαν τὴν πόλη νὰ καίγεται, γρονθοκοπώντας τὰ μάγουλά τους καὶ παίρνοντας μαζί τους ὅσους μπόρεσαν στὶς τριήρεις τους καὶ στὰ ὑπόλοιπα πλοῖα τράπηκαν σὲ φυγή, ἐνῶ μιὰ τριήρης ἀναχώρησε γιὰ τὸ Μεγάλο Παλάτι καὶ πῆρε τὸν Βαλδουίνο, ὁ ὁποῖος παρὰ τρίχα θὰ εἶχε συλληφθεῖ. Κι ἔτσι λοιπὸν ἐκτυλίχθηκαν τὰ γεγονότα αὐτά, καὶ χάρη στὴ θεία πρόνοια ἡ Κωνσταντινούπολη βρέθηκε καὶ πάλι ὑπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ βασιλιᾶ τῶν Ρωμαίων, ὅπως ἦταν δίκαιο κι ὅπως ἔπρεπε, τὴν εἰκοστὴ πέμπτη Ἰουλίου, κατὰ τὴν τέταρτη ἐπνέμηση καὶ κατὰ τὸ ἔτος ἕξι χιλιάδες ἑφτακόσια ἑξῆντα ἐνιὰ ἀπὸ γενέσεως κόσμου, ἐνῶ ἦταν ὑπὸ ἐχθρικὴ κατοχὴ γιὰ πενήντα ὀκτὼ χρόνια.

 

Στὶς 15 Αὐγούστου τοῦ 1261,  ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος εἰσῆλθε ἀπὸ τὴ Χρυσὴ Πύλη στὴν Κωνσταντινούπολη.

HrysiPyli

 

Κι ἀπ’ τὴ Χρυσῆ τὴν Πύλη σὰν ἀρχάγγελος,

Τρανὸς ἀφέντης, ρήγας, αὐτοκράτορας,

Ἐμπῆκε μέσ’ ‘ς τὴν Πόλι, ‘ς τὴν Ἁγιὰ Σοφιά·

Καὶ χύνεται ὁ ἥλιος τῆς κορώνας του,

Κι ἀνθίζ’ ἡ Ῥωμιοσύνη, σὰν τὰ λουλούδια,

Καὶ χάνεται ὁ Φράγκος σὰν τὴν καταχνιά!

 

θὰ γράψει αἰῶνες μετὰ ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς.

Στοὺς μελλοντικούς Ἀλέξιους Στρατηγόπουλους. 

 

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ιστορίες, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἀπαγορευμένη Ἱστορία, σὲ ὅλα τὰ καλά, ἀπαγορευμένα περίπτερα

 

ce91ce99-29

«Κυκλοφορεῖ σὲ ὅλα τὰ περίπτερα», πληροφορούμαστε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις.

Ἂν καὶ αὐτοτιτλοφοροῦνται ὡς «ἀπαγορευμένα» τὰ ἔντυπα αὐτά, κανεὶς δὲν ἀπαγόρευσε τὴν κυκλοφορία κανενὸς τέτοιου ἐντύπου στὰ περίπτερα ἐδῶ καὶ 30 σχεδὸν χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ τὰ βοθρολύματα τοῦ Παγανισμοῦ καὶ τοῦ Ἐσωτερισμοῦ ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους. Τί εἰρωνεία κι αὐτή: Καὶ Ἀπαγορευμένος καὶ καθ’ ὅλα Νόμιμος, μὲ ΑΦΜ. Μπορεῖ, βεβαίως, κάποιος νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι τὸ κλείσιμο τῶν περισσοτέρων περιπτέρων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἦταν ἕνα πλάγιο χτύπημα κι ἄτυπη ἀπαγόρευση τῆς κάθε ἀπαγορευμένης ἱστορίας. Ποὺ «δὲν μᾶς ἄφησαν νὰ μάθουμε στὰ σχολεῖα». «Γιατὶ …γιατὶ εἶναι κακοὶ Αὐτοί ποὺ δὲν μᾶς ἄφησαν νὰ μάθουμε στὰ σχολεῖα γιὰ τὴν ἀπαγορευμένη ἱστορία! πολὺ Κακοί».

Στὴν εἰκόνα βλέπουμε ἕναν ἐπιληπτικὸ ἤ  –πῶς λέγεται ἐκείνη ἡ ἀρρώστια ποὺ σὲ ἀφήνει κατὰ τὰ ἄλλα ὑγιὴ ἀλλὰ μὲ τοὺς βολβοὺς τῶν ματιῶν μόνιμα βγαλμένους πρὸς τὰ ἔξω;;– ἀρρωστημένο «Ἕλληνα Αἱρετικό», μὲ ἐνδείξεις νανισμοῦ ἢ παλιμπαιδισμοῦ, νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ Σκοτάδι ποὺ τὸν γέννησε. Ὡς ψυχοπαθής (γιὰ νὰ μὴν πῶ κάποια ἄλλη λέξη), φυσικά, δὲν κοιτᾶ τὸ κοινό του κατάματα, ἀλλὰ τὸ ὑπερπέραν ἢ τὴν τρέλλα του.

Δὲν μοῦ φαινόταν καλὸ σημάδι ὁ πλαδαρὸς λαιμός του, οἱ ὦμοι ποὺ ὅλο κουνιόντουσαν καὶ σηκωνόντουσαν, τὰ μάτια ποὺ διαρκῶς κινοῦνταν καὶ περιστρέφονταν μὲ μανία, ἡ καταγέλαστη ἔκφραση τοῦ προσώπου του…

Ὅπως γράφει ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνὸς γιὰ τὸν Ἰουλιανό (ἕναν ἀπὸ τοὺς «αἱρετικούς»)

Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ «Αἱρετικοὶ» ποὺ φυσικὰ ἐν ἔτει 2017 εἶναι πιὸ δημοφιλεῖς κι ἀπὸ τοὺς «Ὀρθόδοξους», ἀλλὰ παρὰ ταῦτα συνεχίζουν νὰ χαρακτηρίζονται –χλευασμὸς κάθε πραγματικότητας καὶ γλώσσας– «αἱρετικοὶ» ἀπὸ τοὺς ὁπαδούς τους. Ὅταν ὁ «αἱρετικὸς» γίνεται λαοφιλής, τότε παύει νὰ εἶναι αἱρετικός-περιθωριακὸς ἢ κατατρεγμένος, καὶ γίνεται κυρίαρχος. Ἡ λέξη δὲν εἶναι περιεχόμενο, εἶναι σύμβολο δηλωτικὸ τῆς ἀπήχησης ὁρισμένων ἀπόψεων: Ὅποιος κυριαρχεῖ κοινωνικά, δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρίζεται «αἱρετικός».

«Κατατρεγμένοι», «περιθωριακοὶ» καὶ «διωκόμενοι» ἀπὸ τὴν φθονερὴ Κοινωνία ἢ τὸ Κράτος-Σατανᾶ (κάθε Κράτος εἶναι ὁ Σατανᾶς. Βέβαια!), οἱ ὁποῖοι «διωκόμενοι» ἐντελῶς τυχαῖα «σπᾶνε τὰ ταμεῖα» σὲ ταινίες, σὲ βιβλία, στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, στὰ ΜΜΕ. Ἡ αἱρετικότητα εἶναι Ἀρετή, αὐτὴ καθεαυτήν. Δὲν ἔχει σημασία τί πρεσβεύεις, δὲν ἔχει σημασία τί κάνεις, δὲν ἔχει σημασία τί λές: ἀρκεῖ νὰ εἶσαι «αἱρετικός». Μειονότητα. Τότε, ἔχεις τὸ φωτοστέφανο τοῦ μάρτυρα. «Οἱ νικητὲς γράφουν τὴν Ἱστορία» διακηρύσσουν θριαμβευτικὰ οἱ ὁπαδοὶ τῶν «Αἱρετικῶν». Οἱ Ναζί, λοιπόν, καὶ οἱ χουντικοὶ εἶναι καλοί, καὶ οἱ Ἀτζέκοι ποὺ ξερρίζωναν τελετουργικῶς καρδιές. Ὅποιος χάνει εἶναι καλός, δὲν χρειάζεται ἄλλο τεκμήριο, ἄλλη δικαίωση. Ἀρκεῖ ἡ Ἥττα του. Ἐπαναξιολόγηση ὅλων τῶν ἀξιῶν, βάσει τῆς ἀβύσσου ἀπὸ τὴν ὁποία ξεπηδᾶ ὁ «Ἕλληνας Αἱρετικός».

Βέβαια, πάνω στὴν ἀμηχανία τους, οἱ ἐκδότες συγκαταλέγουν τὸν Πλάτωνα στοὺς παραπάνω «αἱρετικοὺς», ποὺ «παραμένουν υποσημείωση στα βιβλία μας». Ὁ Πλάτωνας! ὑποσημείωση στὰ βιβλία μας, ἡ ὁποία «αἰῶνες μετὰ» «δικαιώθηκε». Πῶς δικαιώθηκε τώρα, δηλαδή; Φτιάχτηκε ἡ Πλατωνόπολη;

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

χασάπικος καπιταλισμός

Στὴν Ἑλλάδα, παρατηρῶ ἕναν διχασμὸ ἀνάμεσα στοὺς οἰκονομικὰ φιλελεύθερους τοῦ φέισβουκ. Οἱ ΕΣΠΑτζῆδες καὶ οἱ ἄλλοι. Οἱ ΣΚΑΪ-Ράμφοι καὶ οἱ ἄλλοι. Ἡ κατηγορία τῶν δεύτερων πρὸς τοὺς πρώτους εἶναι ὅτι εἶναι κρατικοδίαιτοι σοσιαλδημοκράτες κι ὅτι δὲν εἶναι πραγματικὰ φιλελεύθεροι ὑποστηρίζοντας φόρους κατὰ τῆς ἰδιοκτησίας. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, διακρίνω μιὰ ποικιλομορφία. Ἐθνικοφιλελεύθεροι, ἀντικρατιστὲς κοινοτιστές, ἀναρχοκαπιταλιστὲς καὶ δὲ συμμαζεύεται. Βέβαια οἱ ὑποδιαιρέσεις κι μικρο-ὁμαδοῦλες αὐτὲς ἀφοροῦν τὸ διαδίκτυο. Καὶ φυσικά, ὅπως τὰ πάντα ἔχουν χαλάσει ἢ ἔρχονται ἀπὸ τὸ Ἐξωτερικὸ –ὅπως τὰ φάρμακα– ἐξ ὑπαρχῆς κατώτερης ποιότητας (β’ διαλογῆς), ἔτσι καὶ μὲ τὸν καπιταλισμὸ καὶ τὸ δημόσιο. Ἢ ὁτιδήποτε κινητὸ καὶ ἀκίνητο.

Ἐδῶ, ἕνας οἰκονομικὰ φιλελεύθερος λέει ἕναν ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ τὸ δημόσιο φαντάζει λιμένας σωτηρίας. Ὅμως, τὸ πραγματικὸ καὶ πρωταρχικὸ μεταπολεμικὸ δράμα έγκειται ἀλλοῦ. Στὸ ὅτι ἡ ἀποβιομηχάνιση τῆς Ἑλλάδας (τέλη ’70, συνέπεια τῆς κρίσης) συνέπεσε θαυματουργικὰ μὲ τὴν εἴσοδο στὴν Ε.Ο.Κ., ἡ ὁποία παρεῖχε τὴ δυνατότητα γιὰ ἄπειρο κρατικὸ δανεισμό, ἄρα καὶ γιὰ εἴσοδο πολλῶν στὸ δημόσιο καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ τελευταίου. Ἡ εἴσοδος στὸ δημόσιο ἦταν διέξοδος καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν «προβληματικῶν ἐπιχειρήσεων» ποὺ ἔκλειναν –καὶ τὶς κρατικοποιοῦσε τὸ ἑλληνικὸ κράτος μὲ τὰ λεφτὰ τῶν κουτόφραγκων– καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν «ἐπιχειρηματιῶν» ποὺ γίνονταν «εἰσαγωγεῖς / ἀντιπρόσωποι» κι ἄρα ἀπέλυαν τοὺς πιὸ πολλοὺς ἐργαζόμενούς τους, καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας. Ἄλλωστε, οἱ Ἕλληνες βιομήχανοι βασίζονταν στὴ φθηνὴ ἐργατικὴ δύναμη, σὰν κάτι σημερινὲς χῶρες τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, κι ὄχι στὴν τεχνογνωσία καὶ τὴν καινοτομία: Ὅταν ἄρχισαν νὰ αὐξάνονται οἱ μισθοὶ μετὰ τὸ 1974 καὶ νὰ γίνονται αἰσθητὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς παγκόσμιας κρίσης τοῦ ’70, ἡ ἐγχώρια βιομηχανία καταστράφηκε. Ἔτσι, καὶ οἱ βιομήχανοι ἐπέζησαν μετατρεπόμενοι σὲ παράσιτα, καὶ οἱ ἐργαζόμενοι μετατρεπόμενοι σὲ ὑπαλλήλους, καὶ ὅλα ὡραῖα. Δὲν ξέρω τί θὰ εἶχε γίνει δίχως τὰ λεφτὰ τῆς ΕΟΚ. Τώρα, φυσικά, ποὺ χρειάζονται δύο, κι ὄχι ἕνα, θαύματα, προφανῶς οἱ καταστάσεις ποὺ περιγράφονται παρακάτω εἶναι ὀδυνηρές. Ἴσως καὶ ἡ ἐπίγνωση αὐτῆς τῆς ὀδυνηρῆς συγκυρίας (ἀποβιομηχάνιση, άφθονα λεφτά) νὰ μὴν βοηθᾶ σὲ τίποτε. Κι ἀπὸ προτάσεις νὰ φᾶν κι οἱ κότες. Ἀλλὰ νά τί μᾶς λέει ἕνας οἰκονομικὰ φιλελεύθερος:

Ο χασάπης έλληνας καπιταλιστής, που ταπεινώνει συστηματικά τους εργαζόμενους του (π.χ. σε στέλνει να ψωνίσεις απορρυπαντικά για τη γυναίκα του) και βλέπει τις κοπέλες σαν κονσομασιόν που είναι υποχρεωμένες να ανέχονται τα χυδαία σεξιστικά αστειάκια του, είναι βασικό μέρος της εξίσωσης »γιατί οι έλληνες προτιμούν να βολευτούν στο δημόσιο». Όταν το »αφεντικό» σε βλέπει ως κρέας ή παιδί για τα θελήματα τότε το δημόσιο μοιάζει όχι μόνο επιλογή επιβίωσης αλλά και αναγκαστική επιλογή για τη διαφύλαξη της στοιχειώδους αξιοπρέπειας σου.

 

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁμάδα Правда

Θεωρεῖ τὸν τουρισμὸ βαριὰ βιομηχανία τῆς Ἑλλάδας. Τὸν τουρισμό! ὄχι τὴ βιοτεχνία, ὄχι τὴ γεωργία, ὄχι τὴν καινοτόμο βιομηχανία, ὄχι τὴν ἱστορία καὶ τὴν ἀρχαία / ὀρθόδοξη γραμματεία. Ἀλλὰ τὸν κατεψυγμένο μουσακὰ ἀπὸ τὴν Κίνα. Στὰ χνάρια τοῦ πολιτικοῦ ποὺ εἶπε «ἡ Κύπρος εἶναι μακριά».

Room to let, λοιπόν ἡ Ἑλλάδα: γιὰ τουρίστες ἢ Μουσουλμάνους «πρόσφυγες». Ἐκεῖ ἔγκειται ἡ διαφορά ΝΔ καὶ ΣΥΡΙΖΑ, στὸν τρόπο καταστροφῆς. Ὁ ἕνας θέλει τουρίστες, καὶ γκαρσόνια-ὑπαλλήλους. Ἐνῶ ὁ ἄλλος θέλει Μουσουλμάνους καὶ ὑπαλλήλους στὶς ΜΚΟ καθὼς καὶ Ἕλληνες ποὺ νοικιάζουν τὰ διαμερίσματά τους στὸ Ἰσλάμ.

 

Ἡ ἀριστερὴ ΕΡΤ, βέβαια, ἀπὸ τὴ μιὰ κάνει κηρύγματα κατὰ τῆς σεξουαλικῆς κανονικότητας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη αὐτοδοξάζεται μὲ τὰ ψεκασμένα / «ΕΛ» μνημεῖα της:

19830066_10155510002963151_1363246212_o

Δὲν πειράζει. Ὅταν τὸ ἑλληνικὸ κράτος γίνει ἑλληνικό, θὰ χρειαστεῖ κι ἡ ΕΡΤ.

Posted in Δεξιά, Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

1974: δύο ποιήματα

Ετσεβίτ 1

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Τώρα πιὰ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ πεθάνουμε,
τώρα πιὰ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ πεθάνουμε
μ’ αὐτὴ τὴν ἔγνοια πίσω μας;
Ἀναγκαστικῶς θὰ ἀναβάλουμε.

 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

ΙΤΕ

Καὶ τί περιμένεις ἀπὸ ἀνθρώπους

ποὺ τοὺς βιάσανε τὶς γυναῖκες μπροστὰ στὰ μάτια τους

καὶ δὲν τράβηξαν τὸν σουγιά τους.

Ἀπαθῶς

τότε

κι ἀπαθῶς

σήμερα

ζητᾶνε ἁπλῶς

διαζύγιο.

Τέτοιοι ρουφιάνοι

δὲν μποροῦν νὰ πολεμήσουν γιὰ τίποτε

 

 

Κι ἕνα ἐδῶ

 

 

 

 

Posted in ποίηση, Τούρκοι | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

φωνὴ αὔρας λεπτῆς

5bb8d3eb59e7a34a70e5f5916b7ac27b-byzantine-icons-byzantine-art

11 καὶ εἶπεν· ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ ὄρει· ἰδοὺ παρελεύσεται Κύριος, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα μέγα κραταιὸν διαλῦον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός, οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ Κύριος·

12 καὶ μετὰ τὸν συσσειμὸν πῦρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύριος.

Posted in θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Ὅσοι ἐμπιστεύονται Τοῦρκο

κρίμα ποὺ δὲν βρεθήκατε στὴ θέση του, ἀντ’  αὐτοῦ.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Ιστορίες, Τούρκοι, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἡ ζωὴ εἶναι σκληρή – ΣΤΟΠ

Ὅσο γερνᾶ ὁ παλιὸς «Καιρὸς» τῆς Ἐλευθεροτυπίας, τόσο ἀνακαλύπτει πόσο εὔκολη εἶναι ἡ συνταγὴ γιὰ τὴ ζωή: «Οἱ τεμπέληδες νέοι ποὺ ἀράζουν στοὺς καφέδες Νὰ πᾶνε στὰ χωράφια».

Κι ὅταν τοῦ λένε ὅτι εἶναι ἀδύνατο κάτι τέτοιο γιὰ παιδιὰ ἀπὸ οἰκογένειες ποὺ δὲν ἔχουν δεῖ χωράφι, ἀπαντᾶ μονότονα: «Ἡ ζωὴ εἶναι σκληρὴ». Φαντάζομαι καὶ ὅτι ἂν τοῦ ἔλεγε κάποιος ὅτι γιὰ νὰ γίνεις νέος ἀγρότης -χωρὶς προέλευση ἀπὸ ἀγροτικὴ οἰκογένεια- πρέπει νὰ ἔχεις χωράφια, τρακτὲρ καὶ ἄλλα ἐργαλεῖα, «ντάτσουν», σπίτι, λιπάσματα, ζωοτροφὲς γιὰ τὶς κοτοῦλες στὸν κῆπο ἢ γιὰ τὰ ἄλλα ζῶα, δηλαδὴ χρήματα γιὰ ὅλα αὐτά, καὶ τὸν ρώταγε ποῦ θὰ τὰ βρεῖ αὐτὰ τὰ λεφτὰ κάποιος «τεμπέλης νέος» γιὰ νὰ ξεκινήσει, ὁ Τετράδης θὰ ἀπαντοῦσε: Εἶναι πολὺ ἁπλό, ἀφοῦ «ἡ ζωὴ εἶναι σκληρή», τὰ λεφτὰ θὰ πέσουν ἀπὸ τὰ δέντρα τῶν χωραφιῶν. Ἐπειδὴ ὁ γράφων ἔχει ἀκούσει ἑκατοντάδες φορὲς ἀπὸ γονεῖς καὶ παπποῦδες γιὰ τὴ σκληρότητα τῆς ἐπιβίωσης στὸ χωριό, γιὰ τὸ ὅτι οἱ χωριάτες σπούδασαν τὰ παιδιά τους μὲ χίλιες στερήσεις προκειμένου νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴ ζωὴ στὸ χωριό, ἔχει καταλήξει ὅτι τὰ βαρβούτσαλα τοῦ Μικροῦ Σπιτιοῦ στὸ Λιβάδι εἶναι ὡραῖα γιὰ τὴν τηλεόραση, ὅπου ὁ σκληρὸς κόπος πράγματι ἀνταμοίβεται. Μέ ἄλλα λόγια, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα ἐπειδὴ ἀντιληφθήκαμε ὅτι ὁ ἀστικοποιημένος πληθυσμὸς δυὸ γενιῶν δὲν ἀντέχει τὴ λάσπη τοῦ χωραφιοῦ καὶ τὴν προβατίλα ἢ τὴν ἀπλυσιά.

Ὅσο γιὰ τὴν «οἰκοδομὴ» ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ ἔξω καὶ περιμένει τοὺς νέους ἐργαζομενους γιὰ νὰ χτίσουν τοὺς νέους Παρθενῶνες, ὁ Τετράδης θὰ ζεῖ ἀκόμη πρὸ τῆς Κρίσης, ὅταν κτιζόταν ἀκόμη καὶ ἡ θάλασσα.

Ἀντιπαραβάλλει ὅσους «ζοῦνε ἀπὸ τοὺς γονεῖς / παπποῦδες» μὲ ὅσους «δουλεύουν». Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ὅμως, ἂν τὸ «παιδί» (ἐτῶν 25-35) δουλεύει –ποὺ εἶναι καλό– ἢ ὄχι γιὰ τὸ χαρτζιλίκι, ἀλλὰ ἂν χάρη στὴ δουλειὰ αὐτὴ -καὶ στὰ 500€- καταφέρνει ἢ ὄχι νὰ νοικιάσει σπίτι, νὰ πληρώνει τοὺς λογαριασμούς, νὰ φτιάξει οἰκογένεια κ.λπ. Ἐπειδὴ δὲν τὰ καταφέρνει, ἡ ἀντιθεση μεταξὺ τεμπελιᾶς καὶ δουλευταράδων, «μαχητές και ανεξάρτητα που δεν φοβούνται να ορμήσουν και να επιβιώσουν» δὲν εἶναι τόσο τραγική: Ὅλοι καταλήγουν νὰ στηρίζονται στὴν οἰκογένειά τους ἢ νὰ μένουν μὲ τὴν οἰκογένειά τους. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ ποιὸς σοῦ παρέχει τὸν καφὲ ἢ τὶς διακοπές (ἂν πίνεις κι ἂν πᾶς διακοπές).

Ὁ Τετράδης ἀναφέρει ὅλες τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραὴλ στὴν Ἑλλάδα: «Αλβανοί, Γεωργιανοί, Βούλγαροι, Ουκρανοί, Πακιστανοί, Σριλανκέζοι, Ρουμάνοι», ποὺ ἐπιβιώνουν δουλεύοντας σὲ «χωράφια, οικοδομές, δρόμους, σπίτια, ξεχερσώνοντας, φυτεύοντας». Νὰ τοῦ πεῖ κάποιος γιὰ τοὺς Πακιστανοὺς ποὺ ζοῦν δέκα-δέκα σὲ ἐρειπωμένα σπίτια στὴν Ἀθήνα; Ἢ γιὰ τὴ Μανωλάδα;

«Ἡ ζωὴ εἶναι σκληρή», ὅμως. Κατὰ τὰ ἄλλα, οἱ δημοσιογράφοι μᾶς δείχνουν μὲ θαυμασμὸ ὅσους νεαροὺς Ἀλβανοὺς ἀριστεύουν στὰ μαθήματα, γίνονται σημαιοφόροι κ.λπ. -ἀντὶ νὰ γίνουν οἰκοδόμοι καὶ καθαρίστριες κι αὐτοὶ ὅπως οἱ ἀλβανοὶ γονεῖς τους.

Ἀλλά, βλέπετε, ὁ Τετράδης εἶναι Ἀριστερός: Δὲν τολμᾶ νὰ πεῖ: Κάντε παιδιά, καὶ ζήσετε μὲ τοὺς γονεῖς σας στὸ σπίτι (καὶ δουλέψτε), καὶ ξεχᾶστε τὴν ἀριστερίστικη ντουντούκα καὶ τὶς συνελεύσεις-διαδηλώσεις-κάμπινγκ. Γιατὶ ὡς γνωστὸν «στὸ [Μυθικὸ] χωριὸ» ζοῦσαν μαζὶ –στὸ ἴδιο σπίτι– δυὸ καὶ τρεῖς γενιὲς καὶ ἐνίοτε δυὸ στενὰ συγγενικὲς οἰκογένειες. Ἔχει καὶ τὰ ὅριά του ὁ συντηρητισμός του: Εἶναι νεοφιλελεύθερος συντηρητισμός κι ὄχι πατροπαράδοτος ἑλληνικὸς συντηρητισμός. Δυστυχῶς, τοῦ ἔχω νέα: Κάθε μοντέλο κοινωνικῆς ζωῆς ἔχει καὶ τὴν ἀντίστοιχη οἰκογενειακὴ κατάσταση: Εἴτε αὐτὴ εἶναι σὰν τοὺς Πακιστανούς, δηλαδὴ ξένοι-ἄγαμοι-ἄτεκνοι στὰ ἐρειπωμένα παλιὰ κτήρια τῆς Ἀθήνας καὶ σὲ καλύβες στὴν ἐπαρχία. Εἴτε μιὰ ἑλληνικὴ πατριαρχικὴ οἰκογένεια (ἀφοῦ θέλουμε καὶ αὔξηση τῆς γεννητικότητας, κι ὄχι 1 παιδὶ ἀνὰ νέο ζευγάρι). Χωρὶς μαζικοδημοκρατικὸ ἀτομικισμό. Τὸ ἀντέχει;

Ἀναρωτιέμαι, λοιπόν, πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ γουστάρουν τὰ γραφόμενά του περὶ νέων εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν παιδιά.

Ἔτσι εἶναι, βέβαια, ἡ «σκεπτόμενη Ἀριστερά». Πάει γύρω-γύρω-γύρω τὴν κριτική της στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια, ὥσπου νὰ φτάσει –ἀπὸ τὰ ἀριστερά– στὴν ἀγγλοσαξωνικὴ ὀνείρωξη περὶ νέων ποὺ ἀπογαλακτίζονται στὰ 18 τους καὶ βγάζουν τὸ πρῶτο τους ἑκατομμύριο στὰ 30. Μοῦ θυμίζει πολὺ κάτι φιλελέδες μὲ πομπῶδες ὕφος ἀστοῦ, ποὺ ὁλημερὶς κι ὁλονυκτὶς βρίζουν τὴν νεοελληνικὴ οἰκογένεια ἐπειδὴ αὐτὴ δὲν διασπάστηκε σὲ Ν ἄτομα ὅπως ἡ μεταπολεμικὴ δυτικὴ οἰκογένεια.

Ὥσπου νὰ γίνει βέβαια μιὰ σοβαρὴ κριτικὴ στὶς ἐλλείψεις, τὶς ἀνάγκες καὶ τὶς εὐκαιρίες ποὺ ἔχει σὲ κάθε τομέα –γεωργικὸ ἢ τεχν(ολογ)ικό– ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἂς ἀερολογοῦμε ἀτελείωτα.

Posted in παράδοση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 5 Σχόλια

Ἱσπανικὸς Ἐμφύλιος: Ξεθαψίματα

Ξεθάψιμο ἀπὸ καιρὸ πεθαμένων κληρικῶν καὶ καλόγερων / καλογριῶν, καὶ δημόσια ἐπίδειξή τους πρὸς γέλωτα τῶν δημοκρατῶν κι ἀναρχικῶν κατὰ τὸν Ἱσπανικό Ἐμφύλιο (1936-1939), καὶ πρὸς γελοιοποίηση τῆς ἱσπανικῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ὁμολογίας στὰ μάτια τῶν πολιτῶν τῆς Δεύτερης Ἱσπανικῆς Δημοκρατίας. Παράλληλα, βέβαια, μὲ τὶς ἐκτελέσεις (ἀόπλων) κληρικῶν καὶ ὅσων πολιτῶν φάνταζαν συνειδησιακὰ ὕποπτοι ἀπὸ τὴν ἀναρχοαριστερὴ ἀστυνομία τῆς σκέψης, καθὼς καὶ μὲ τὶς καταστροφὲς ἐκκλησιῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἔργων τέχνης, τὶς ὁποῖες ἀναφέρει ἀκόμη κι ὁ Καζαντζάκης, ποὺ ἦταν ἀνταποκριτής.

wchngsi2016-08-22-niles-b

4

82fcfaec3fa65f50dd576084a643da1c

Τὸ ISIS στὴν Ἱσπανία τοῦ 1936:

spanish8

Ἱσπανία 3

Ἱσπανία

Such incidents were reported from Batea, Belchite, Berga, Canet de Roig, Fuenteovejuna (now Fuente Obejuna), Minorca, Orihuela, Oropesa, Peralta de la Sol, Vich, and elsewhere; photographic evidence survives of such events in some of the larger cities. Thus, in Toledo, at the Church of San Miguel, disinterred corpses were set out upon the central altar (Fig. 7. 5). The altar of the Carmelite Church in Madrid was similarly adorned with skulls, as milicianos clowned and masqueraded about it (Fig. 7.6). Within the same church, the mummified remains of two young women were put on public display (Fig. 7. 7) . Perhaps the most notorious incident occurred at the convent cemetery attached to the Iglesia de la Ensefianza in Barcelona, where the bodies of nineteen Salesian nuns were exhumed and exhibited, flanking the doors of the church and spilling out into the street. Here, they remained for a full three days (23-25 July), during which time more than forty thousand people filed past them, sometimes silent, but more often jeering

(Bruce Lincoln, Discourse and the Construction of Society, New York 1989, ἀπ’ ὅπου κι ἡ ἔμπνευση γιὰ τὴν ἀνάρτηση)

Πῶς νὰ πολεμήσεις τὸν φασισμὸ δυναμώνοντάς τον ἤ: Πῶς νὰ σκάψεις τὸ δικό σου λάκκο στὴ συνείδηση τῆς «σιωπηλῆς πλειονότητας«. Ἡ ὁποία δὲν εἶναι, φυσικά, ἡ στιγμιαία ἐκλογικὴ πλειοψηφία οὔτε οἱ φιλικοὶ πρὸς ἐσένα. Πράγματι, ὅσο κι ἂν ἡ πλειονότητα πλέον δὲν εἶναι χριστιανική, οἱ βάρβαρες πράξεις ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ διατείνονταν πὼς οἱ ἀντίπαλοί τους ἦταν βάρβαροι, καὶ ἡ ὁποιαδήποτε δικαιολόγησή τους ὁδηγοῦν σὲ λογικὸ ἀδιέξοδο. Ὅταν ἰσχυρίζεσαι ὅτι εἶσαι ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ἀπαγορεύεις στὸν ἑαυτό σου ὁτιδήποτε μὴ ἀνθρωπιστικό. Ὅταν τὸ ἐπιτρέψεις, κι ὅταν πολεμᾶς νεκροὺς τοῦ προηγούμενου αἰώνα, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βλέπουν μὲ τὸ φωτοστέφανο τῆς ἐκκοσμικευμένης ἁγιοσύνης. Ἀκόμη κι ἂν ἀνόητα πιστεύεις ὅτι ἐπειδὴ μηδενίζεις τὸ κοντὲρ τῆς Ἱστορίας δικαιοῦσαι νὰ καταργεῖς ἀκόμη καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τοὺς νεκρούς ἐχθρούς.

Βέβαια, ὡς τελετουργικό, εἶναι πολὺ παλιὸς ὁ δημόσιος χλευασμός καὶ καταστροφὴ τῶν ἑκάστοτε εἰκόνων: Σκοπὸ ἔχει νὰ δείξει τὴν ἀδυναμία τῶν ἐκτιθέμενων ἀντικειμένων (καὶ πτωμάτων) ἄρα καὶ νὰ διαβεβαιώσει τὴν κοινωνία ὅτι ἡ παλιὰ τάξη πραγμάτων -ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ «εἰκόνες», ἀντικείμενα καὶ πτώματα- ἔχει καταρρεύσει. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴν κατάρρευση τῆς παλαιᾶς τάξης καταρρέουν τὰ πάντα, ἀκόμη κι ὁ σεβασμὸς στοὺς νεκρούς, δηλαδή σὲ αὐτὸ ποὺ πρέσβευαν κι ἐκπροσωποῦσαν οἱ νεκροί (τὸ ὁποῖο, γιὰ τοὺς καταστροφείς, εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως ἀνύπαρκτο καὶ ἀδύναμο). Πέρα, δηλαδή, ἀπὸ τὸ ἂν τέτοιες πράξεις κρίνονται ὀρθὲς ἢ ἀδικαιολόγητες, τὸ μοτίβο καὶ τὸ σκεπτικὸ ποὺ ἐνυπάρχει σὲ αὐτὲς εἶναι ἀνιχνεύσιμο, κλασσικὸ καὶ πανάρχαιο.

Βέβαια, γιὰ νὰ ξαναγυρίσω στὰ ἀξιολογικά μου, εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας δὲν ξέθαβαν πρὸς δημόσιο χλευασμὸ τὰ λείψανα παγανιστῶν ἀνθρώπων: Τὸ ἀντίθετο, φέρονταν μὲ σεβασμὸ στὰ λείψανα ἐθνικῶν ἱερέων, ὅταν τὰ συναντοῦσαν στὴν ἔρημο οἱ ἀσκητές (π.χ. ἅγιος Μακάριος). Οἱ Χριστιανοὶ φύλαγαν τὸ ξεθάψιμο μόνο γιὰ τοὺς θεούς, δηλαδή μόνο γιὰ τὰ ἀγάλματά τους καὶ ἄλλες ἀπεικονίσεις τους: Τὰ ἔπαιρναν ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦταν, ἀπὸ τὸ  ἄβατο (τὸ ἐσώτατο ἱερό) καὶ τὰ ἐξέθεταν, σπασμένα ἢ ἀνέγγιχτα, στὴν Ἀγορὰ δείχνοντας τὴν ἀδυναμία τους. Ἀλλὰ αὐτὰ γίνονταν 1600 χρόνια πρίν, κι ὄχι 80· ἀπὸ «μὴ διαφωτισμένους» κι ὄχι ἀπὸ τὴν ἀφρόκρεμα τῆς Ἀνθρωπότητας. Ἔτσι, ἂν λάβουμε ὑπόψη καὶ τὶς καταστροφὲς τάφων καὶ ἀνθρώπινων λειψάνων στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, μπορεῖ κάποιος νὰ συγκρίνει Ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ Ἱσπανικὴ / Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, καὶ νὰ συμπεράνει ὅτι οἱ αὐτοανακηρυγμένοι ὡς ἐκπρόσωποι τῆς ἀξιακὰ Ὑπέρτατης Μορφῆς Πολιτισμοῦ (οἱ ἄθεοι-ἄθρησκοι δημοκράτες καὶ οἱ ἀναρχικοί) ἐπέδειξαν -καὶ ἐπιδεικνύουν- περισσότερο κατάπτυστη συμπεριφορά ἀπὸ τοὺς «τυράννους Χριστιανούς».

Ὁτιδήποτε κι ἂν εἶχε διαπράξει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη, ἡ ἐναντίωση στὸ Χριστιανισμό -συνειδησιακὰ καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἀρχές του- ἐξέθεσε γιὰ πάντα τὴν Ἀριστερὰ καὶ τοὺς Φιλελεύθερους ὡς ἐχθρὸ τῶν βάσεων τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄρα τῆς ἐπιβίωσής μας. Καὶ ἡ «θεολογία τῆς ἀπελευθέρωσης» ἦρθε πολὺ ἀργά, ἐνῶ εἶχε χαθεῖ, τὸν 18ο καὶ τὸν 19ο αἰ., ἡ εὐκαιρία γιὰ συμμαχία κοινωνικῆς ἀπελευθέρωσης καὶ χριστιανικῆς μεταφυσικῆς. Ἡ «τιμωρία» τους θὰ εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὶς μυριάδες ἐκτελέσεις ἀθώων Ἀριστερῶν ἐπὶ Φράνκο: Θὰ εἶναι οἱ σφαγές τους ἀπὸ τοὺς εἰσερχόμενους στὴν ἀποχριστιανισμένη Εὐρώπη Μουσουλμάνους, θὰ εἶναι ἡ «σεμνὴ ἐνδυμασία» (μαντήλα), θὰ εἶναι ἕνα κάρο πράγματα. Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὁποιαδήποτε πολιτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ συμπάθεια εἶναι πολὺ μικρὴ μπροστὰ στὴν σιχασιὰ γιὰ ὅσους μισοῦν τὰ ὅσια καὶ ἱερά. Γιατὶ τὸ μόνο ποὺ κατάφεραν κάτι τέτοια κινήματα εἶναι ν’ ἀποτελέσουν τὴν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ, ἀφοῦ ἡ Δύση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄθρησκη (ἢ… παγανιστική): Εἴτε θὰ εἶναι χριστιανικὴ εἴτε θὰ «τουρκέψει».

Θὰ ἔλεγα, ἐπίσης, ἂν καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποδείξω (ὑπόθεση ἱστορικῆς ἐργασίας κάνω), ὅτι ὁ ἀντικληρικαλισμὸς στὴν Ἱσπανία δὲν εἶχε τόσο (ἢ μόνο) σχέση μὲ τὴν «πραγματικὴ καταπίεση τῆς Ἱσπανικῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῆς κοινωνίας»: Ἀφοῦ ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν  φτωχοὶ συντηρητικοί, ἡ καταπίεση συχνὰ εἶναι δευτερεύον κριτήριο στάσης κάποιου πρὸς τὴν ἐκκλησία. Ἀντίθετα, ἴσως ὁ ἀντικληρικαλισμὸς «ἔπιασε τόπο» στοὺς πνευματικοὺς ἀπόγονους τῶν κρυπτομουσουλμάνων καὶ κρυπτοϊουδαίων, αὐτῶν ποὺ τὸν 15ο αἰ. ἐκχριστιανίστηκαν ἐπιφανειακὰ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς χώρας ἀπὸ τὸν ἰσλαμικὸ ζυγό, καὶ ἔτσι τοὺς ἐπετράπη νὰ παραμείνουν στὴν Ἱσπανία. Μὲ τοὺς αἰῶνες αὐτοὶ ἀπέβαλαν, βέβαια, τὸν κρυπτομουσουλμανισμό τους (καὶ τὸν κρυπτοϊουδαϊσμό τους), ἀλλὰ ὄχι καὶ τὸν ἀντιχριστιανισμό τους.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν 81 ἐπέτειο ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ ἱσπανικοῦ ἐμφυλίου (17-7-1936).

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

15/7 Σαββόπ.

Δὲν ξέρω γιατί δὲν μοῦ ἄρεσε ὁ Σαββόπουλος ποτέ. Δὲν μοῦ ἄρεσε. Ἡ φωνή του; Ἡ ροκ-δημοτικὴ μουσική του, ποὺ δὲν ἐκσυγχρονίζει τὴν παράδοση (ὅπως καὶ κάθε τὶ ποὺ τὴν ἀναμειγνύει μὲ Δύση) καὶ δὲν τὴ βρίσκω πρωτοποριακή (δὲν μ’ ἀρέσει ἡ στανικὴ καινοτομία); Ὁ ἀλλοπρόσαλλες πολιτικο-ἰδεολογικὲς ἀλλαγὲς ὅλων τῶν μουσικῶν καὶ τῶν λογοτεχνῶν κατά που φυσᾶ ὁ ἄνεμος; Ἀλλὰ δὲν κατάλαβα ποτὲ ὅτι τὸν ἀντιπαθοῦν οἱ αὐθεντικοὶ Ἀριστεροί. Φταίει ἡ μεσοπολεμικὴ φανατίλα τῆς πίστης ὅτι ὁ Πνευματάνθρωπος (ὁ «πνευματικὸς ἄνθρωπος») πρέπει νὰ δείχνει τὸ Σωστὸ στὰ πλήθη. Ἄλλοι βγάζαν πολιτικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὰ ρεμπέτικα, ἥμαρτον. Μοῦ φαίνεται ἀπίστευτο νὰ περιμένεις καθοδήγηση ἀπὸ μουσικάντηδες καὶ λογοτέχνες τοῦ συρμοῦ, ἀλλὰ ναί, αὐτὸ εἶναι ποὺ περιμένουν οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ τὸν βρίζουν.

Γι’ αὐτό, καὶ παρὰ ταῦτα, δὲν ἔχω νὰ βάλω ἕνα τραγούδι του παρακάτω.

Posted in παράδοση, Αριστερά, κοινωνία, μουσική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Εἰδωλολατρίες ἢ Διπολικὴ διαταραχή

Τὸ νὰ κατηγοροῦν οἱ ἄθεοι – ἄθρησκοι γιὰ εἰδωλολατρία τὴν Ὀρθοδοξία.

Οἱ ἄθεοι – ἄθρησκοι ποὺ ποτὲ δὲν ἔψεξαν τὴν ἀρχαία θρησκεία γιὰ εἰδωλολατρία, ἐπειδὴ ποτέ τους δὲν εἶδαν / δὲν ἄκουσαν / δὲν διάβασαν κανένα ἀρχαῖο κείμενο περὶ λειψάνων καὶ ἀγαλμάτων. Καὶ γιατὶ –οἱ ἄθεοι– τὴν φαντάζονταν (τὴν ἀρχαία θρησκεία) γιὰ σύμμαχό τους στὸν ἀγώνα κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Οἱ μουμιοπροσκυνητές. Τὰ κάστανα ἑνὸς ἀφελῆ τοὺς προκάλεσαν τὰ γέλια καὶ τὴν ἀποστροφή, τώρα. Γιὰ νὰ μὴν κάνουμε λόγο γιὰ ὅσους ἀπολίτικους ἄθεους προσκυνοῦν ἁπλῶς μπούτια, καὶ  πόδια ποδοσφαιριστών ἢ πιτόγυρα.

lenin-mausoleum

Μούμια Λένιν

 

 

maxresdefault

Μούμια Μάο

 

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἡ Ἀριστερὰ ὡς Πεταίν

Πλανᾶται τὸ ἐρώτημα γιατί ἡ Ἀριστερὰ σπαράζει, χτυπιέται καὶ διαδηλώνει στὴ Θεσσαλονίκη κατὰ τὴς ἀναγόρευσης τοῦ Γιοῦνκερ ὡς ἐπίτιμου διδάκτορα Νομικῆς τοῦ Ἀριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἐνῶ σώπαινε συναινώντας στὴν θετικὴ προβολὴ τοῦ ἱστορικοῦ Χ. Ρίχτερ, ὁ ὁποῖος ἀθωώνει τὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν α ἢ β αἰτιολόγηση, ἢ τὸν ὑπερασπιζόταν ἀπὸ «ἐπιθέσεις ἐθνικιστῶν», καὶ σώπασε «ἀντιεθνικιστικὰ» γιὰ τὴν ἀναγόρευσή του ὡς ἐπίτιμου καθηγητῆ στὸ Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Ἡ απάντηση δὲν πλανιέται, κι ἔρχεται ἀμέσως:

Ἐπειδὴ ὁ Ἥρωας τοῦ χτὲς εἶναι ὁ Προδότης τοῦ σήμερα. Ὅπως ὁ γάλλος στρατηγὸς Πεταίν, ποὺ πολέμησε ἐπιτυχῶς τοὺς Γερμανοὺς στὸν Α’ Παγκόσμιο, ἀλλὰ συνθηκολόγησε μαζί τους στὸν Β’ Παγκόσμιο, καὶ μεταπολεμικῶς καταδικάστηκε ἀπὸ τὸ γαλλικὸ κράτος ὡς προδότης.

Ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ὁλόιδιος ὁ Πεταίν. Καὶ χειρότερα.

 

Posted in Αριστερά, Γερμανία, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Οὔτε μέλι

Νῦν μὲν οὖν ἐν τοῖς καθ’ ἡμᾶς χρόνοις Αἴγυπτος τρέφει τὰς Ὑπατίας δεξαμένη γονάς· αἱ δὲ Ἀθῆναι – πάλαι μὲν ἦν ἡ πόλις ἐστία σοφῶν, τὸ δὲ νῦν ἔχον σεμνύνουσιν αὐτὰς οἱ μελιττουργοί

γράφει ὁ Συνέσιος στὰ 396 (ἐπιστ. 136, ἔκδ. A. Garzya): «Στὴν ἐποχή μας, ἡ Αἴγυπτος ἔχει λάβει καὶ λατρεύει τὴν ἐπωφελὴ σοφία τῆς Ὑπατίας. Ἡ Ἀθήνα ἦταν κάποτε κατοικία τῶν σοφῶν. Τώρα, μόνο οἱ μελισσοκόμοι τῆς προσδίδουν τιμή».

Τώρα, πιά, οὔτε μέλι.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

14-7-1789

Ντελακρουά Γαλλικὴ ἐπανάσταση

Ἡ σωματειακὴ ὀργάνωση τῆς κοινωνίας καταργήθηκε καὶ ἡ πλειονότητα τῶν θρησκευτικῶν ἑνώσεων διαλύθηκε. Ὡστόσο, ἡ ἀπειλὴ τῆς ἀντεπανάστασης ἀνάγκασε τὴ Συνέλευση νὰ ἀφήσει τὶς πολιτικὲς ἑταιρεῖες ἐλεύθερες νὰ πολλαπλασιάζονται… ἀργότερα…ἡ Συνέλευση υἱοθέτησε, λίγο προτοῦ διαλυθεῖ, ἕναν κατασταλτικὸ νόμο ἐναντίον τῶν λεσχῶν. Γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἐλευθερία ἀπαιτοῦνταν ἁπλῶς νὰ καταργηθοῦν οἱ ἐπαγγελματικὲς συντεχνίες […] Ὅσο γιὰ τὸ προλεταριάτο, ἡ μόνη στιγμὴ ποὺ ἀσχολήθηκαν μαζί του ἦταν προκειμένου νὰ ἐπικυρώσουν, μὲ νόμο τοῦ Λὲ Σαπελιὲ στὶς 14 Ἰουνίου 1791, τὴν ἀπαγόρευση τῶν ἐργατικῶν συντροφιῶν καὶ τῶν ἀπεργιῶν. Ἑπομένως, ἡ Συντατικὴ ἀρνήθηκε στοὺς ἐργάτες τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦσαν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸ μισθό τους, ἐνῶ ταυτοχρόνως ἀπέκρουε τὴν ἐπιβολὴ ὁποιασδήποτε διατίμησης στὰ τρόφιμα. Καθὼς διατήρησε τὰ ἐργαστήρια τῆς πρόνοιας, προσέφερε δουλειὰ στοὺς ἐργάτες γιὰ ἕνα διάστημα -δὲν σκόπευε ὅμως διόλου νὰ τοὺς ἀναγνωρίσει ὁποιοδήποτε σχετικὸ δικαίωμα, καὶ τὸν Μάιο τοῦ 1791 διέταξε νὰ τὰ κλείσουν καὶ αὐτά. Τὸ μόνο ποὺ ἔγινε δεκτὸ ἦταν νὰ δοθεῖ κάποια βοήθεια στοὺς ἀναπήρους· δυστυχῶς, καὶ αὐτὴ ἦταν μόνο θεωρητική. Ἡ πρόνοια κάθε ἄλλο παρὰ ἀναπτύχθηκε, ἀντιθέτως δέχτηκε καίριο πλῆγμα ὅταν ἐξαφανίστηκαν οἱ ἐλεημοσύνες τοῦ κλήρου. Ἐπομένως οἱ μισθωτοὶ καὶ οἱ πένητες δὲν ἀποκόμισαν κανένα κέρδος ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση

Georges Lefebre, Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, μετ. Σπ. Μαρκέτος, Ἀθήνα 2003, σσ. 178, 193-194

Ὁ Νίτσε ἔλεγε νὰ τὰ χτυπᾶς μὲ ἕνα σφυρί. Τὰ Εἴδωλα. Πιὸ ὡραῖο εἶναι, ὅμως, νὰ τὰ ἀναποδογυρίζεις καὶ νὰ τὰ ἀφήνεις σὲ δημόσια θέα.

Στὴν εἰκόνα τοῦ Ντελακρουά, νεαροὶ χρήσιμοι ἠλίθιοι, μισθωτοὶ ἢ πένητες, συμμαχοῦν μὲ τοὺς ἀστοὺς «ἀπελευθερωτές τους» καὶ μιὰ ξεβράκωτη. Ἡ «ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς παπάδες» ἦταν γνωστό δὲν μποροῦσε νὰ γίνει ἀλλιῶς ὅτι θὰ σήμαινε τὴν ὑποδούλωση, κι ἐσωτερίκευση τῆς ὑποδούλωσης, στοὺς μικροὺς γήινους ψευτοθεούς: Ὅσους ἔχουν χρῆμα.

Υ.Γ. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ εἶσαι μὲ… τὴ Μαρία Ἀντουαννέτα γιὰ νὰ τὰ λὲς αὐτα. Ἥμαρτον, 200 χρόνια μετά.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση | Tagged , , | 2 Σχόλια

ἐθνοτικοὶ ἐκχριστιανισμοί: κολλεκτιβιστὲς καὶ μή.

Οἱ Γάλλοι, οἱ Γερμανοί, οἱ Βέλγοι, οἱ Ἄγγλοι κ.ἄ. δὲν ἐντρύφησαν στὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ (γραμματεία κ.λπ.) ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό, ἀλλὰ μόνο ἀφότου ἐκχριστιανίστηκαν. Ἐπὶ αἰῶνες τὸ Βέλγιο, ἡ Βρετανία κι ἡ Ἑλβετία ἦταν ρωμαϊκές, δὲν ἔχουμε κάποιον ἑλληνιστὴ λόγιο ἐπὶ παγανιστικῆς -πρὸ Μ. Κωνσταντίνου- Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὡστόσο. Ἡ ἀλληλουχία δὲν εἶναι μόνο χρονική, εἶναι κι αἰτιακή, γιατὶ ὁ Χριστιανισμὸς ἔχει μέσα του ἀρκετὸ Ἑλληνισμό (ὡς γραμματεία, μοτίβα-ρητορική, μεταφυσικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ἐρωτήματα, διοίκηση κ.λπ.). Ἀναπόφευκτα, δηλαδή, ὁ ἐκχριστιανισμὸς σημαίνει καὶ συσχέτιση μὲ τὸν Ἑλληνισμό, γιὰ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς. Πρὶν ἀπὸ τὸν ἐκχριστιανισμό τους οἱ παραπάνω λαοὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν εἶχαν συσχετιστεῖ πολιτισμικὰ μὲ τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ ἁπλὰ εἶχαν μόλις ξεπεράσει τὸ στάδιο τοῦ κανιβαλισμοῦ καὶ τῶν ἀνθρωποθυσιῶν (στὴ Σουηδία ὣς τὸν 10ο αἰ., κι ἂν θέλετε κοροϊδεύετε).

Ἀντίθετα, οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Λατίνοι ξεπέρασαν τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ μόνοι τους μετεξελίσσοντάς τον σὲ ἑλληνικὸ-χριστιανικό. Πράγμα ποὺ δείχνει ὅτι ἡ –σήμερα δημοφιλής– ἄποψη γιὰ τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ ὡς ἀνώτατο ὅλων εἶχε ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς γεννήτορές του (Ἕλληνες καί, λίγο, Ρωμαίους) 1600 χρόνια πρίν. Δηλαδή, εἶχε προϋπάρξει ἱστορικὰ μιὰ ἀντίθετη κλιμάκωση, ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ δημιουργεῖ τὴν προϋπόθεση καὶ νὰ ὁδηγεῖ στὸν Χριστιανισμό.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν προφητειῶν χριστιανικῶν ἀλλὰ κολλεκτιβιστικῶν λαῶν (ὅπως οἱ Ρῶσοι), προφητεῖες ποὺ εἶναι ἀρκετὰ σκληρὲς γιὰ τὸ ἑλληνικὸ στομάχι μας, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὶς ἑλληνοβυζαντινοῦ τύπου, διάφοροι μὴ συντηρητικοὶ-ὀργανωσιακοὶ χριστιανοί (δηλαδὴ Νεορθόδοξοι) Ἕλληνες προσπάθησαν –μὲ ἀφορμὴ καὶ τὴν ἰουδαϊκὴ τραχύτητα στὴν Π. Διαθήκη νὰ διατυπώσουν τὴν ἄποψη ὅτι ἡ σκληρότητα τοῦ κολλεκτιβισμοῦ ἑνὸς λαοῦ ἀντανακλᾶται στὸν τρόπο ποὺ κατανοεῖ τὸν χριστιανικὸ Θεό. Δηλαδή: Δὲν εἶναι «σκληρὸς ὁ Θεὸς τῆς Π. Διαθήκης», ἁπλὰ «τὸ πιὸ χαμηλὸ πολιτισμικὸ ἐπίπεδο τῶν κολλεκτιβιστικῶν λαῶν (π.Χ. καὶ μ.Χ.) τόσα καταλαβαίνει» καὶ «φαντάζεται τὸ Θεὸ ὡς αὐταρχικὸ δεσπότη», ἐνῶ οἱ ἅγιοι ποὺ μεγάλωσαν σὲ παραδόσεις κολλεκτιβιστικῶν λαῶν χαρακτηριστικὰ φέρεται νὰ λένε «πρέπει νὰ γίνει πόλεμος» ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν κι ὄχι, λ.χ., «ἐπειδὴ εἶναι πολλὲς οἱ ἁμαρτίες, ὁ Θεὸς ἀποσύρεται -ὅταν οἱ ἄνθρωποι τῶν ἀποδιώχνουν- ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα καὶ μένει ὁ διάβολος, ποὺ θέλει νὰ ἐξοντώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ πολέμους». Ἔτσι, ὁ βυζαντινὸς Ἰωάννης Δαμασκηνὸς λέει ἡ ὀργὴ Θεοῦ εἶναι στέρηση τῆς προστασίας του κι ὄχι καταστρεπτικὴ διάθεση κ.ο.κ.

Ἡ νεορθόδοξη νεοελληνικὴ αὐτὴ τάση κι ἑρμηνεῖα ρωσικῶν καὶ ἰουδαϊκῶν ἀντιλήψεων, τάση ποὺ σημαίνει ὅτι μόνο οἱ «προσωποκεντρικοὶ λαοὶ» (Ἕλληνες) ἀντιλαμβάνονταν σωστὰ τὸ ἀπελευθερωτικὸ νόημα τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ, ἔρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὴν ἄλλη νεορθόδοξη τάση, τῆς «ἀποτίναξης τοῦ Ἑλληνισμοῦ», «ἀπεξάρτησης ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ» κ.ο.κ. Στὴν πραγματικότητα, ὅποιος φτύνει τὰ περὶ Ἑλληνισμοῦ ὡς ἐγωιστικὰ καὶ ἐθνικιστικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μιλήσει γιὰ τὸν «ἑλληνικὸ τρόπο» τοῦ Χριστιανισμοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ἐνεργήσει σὰν τὴν «Διεθνὴ Ὀλυμπιακὴ Ἐπιτροπὴ» ποὺ ἀποϊστορικοποιεῖ καὶ γελοιοποιεῖ τὸ ὀλυμπιακὸ ἰδεῶδες. Δηλαδή, νὰ καταστήσει πλατωνικὴ Ἰδέα τὸν χριστιανικὸ Ἑλληνισμό. Πέφτει δηλαδή, σὲ χειρότερα σφάλματα. Ἀντίθετα, ὑπάρχει καὶ ὁ δρόμος τοῦ νὰ παραδεχτεῖς ὅτι ναί, ὅπως ἄλλοτε μὲ τοὺς Ἑβραίους, ἔτσι τώρα (στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα) οἱ Ἕλληνες.

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Φορολογία στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία

Ἄνιση στὴν προκωνσταντίνεια περίοδο (ὣς τὰ τέλη τοῦ 3ου αἰ.) : οἱ γαιοκτήμονες δὲν πλήρωναν φόρους, ὅπως καὶ οἱ Ἰταλοὶ καὶ προνομιοῦχοι ἐπαρχιῶτες. Ἄνιση καὶ στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα (χονδρικά, ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο καὶ μετά): οἱ γαιοκτήμονες -κυρίως- πλήρωναν.

Συνταγές:

Van Minnen taxes

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παΐσιος ἢ / καὶ Κονδύλης

Παΐσιος ἢ Κονδύλης. Ὁ ἕνας κοιμήθηκε σὰν σήμερα, ὁ ἄλλος πέθανε σὰν χτές.

 

Παΐσιος

«Οι Τούρκοι θα μας χτυπήσουν, αλλά η Ελλάδα δε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Δε θα περάσει πολύς καιρός μετά την επίθεση των Τούρκων στη χώρα μας και τότε οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν. Όπως ένα φύλλο χαρτί που το χτυπάς και διαλύεται, έτσι και οι Τούρκοι θα διαλυθούν»

Κονδύλης:

«Το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον όποιο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια»

Ἀξίζει νὰ εἰπωθεῖ, γιὰ νὰ κάνω καὶ λίγη προφητειολογία, ὅτι ὁ ὅσιος Παΐσιος εἶναι ἀπὸ τοὺς λιγοστοὺς ποὺ εἶναι ἐξαιρετικὰ αἰσιόδοξος, ἐνῶ ἡ πλειονότητα τῶν διάφορων ἄλλων ἑλλαδικῶν προφητειῶν στὸ περιεχόμενό της ἔχει ἀρχίσει καὶ γίνεται –ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τοὺς 2-3 ἐπαγγελματίες, μὴ Ὀρθόδοξους τῶν ἐφημερίδων καὶ τοῦ βιβλιοτηλεμπορίου– ὅλο καὶ πιὸ σκοτεινή. Σὰν τὶς ρωσικὲς προφητεῖες τοῦ 20οῦ αἰ., ποὺ προβλέπουν φρικιαστικὸ τέλος ἑκατομμυρίων ἐπειδὴ π.χ. οἱ γυναῖκες ἔχουν κοντὰ μαλλιὰ ἢ ἐπειδὴ οἱ Ρῶσοι ἀνέχτηκαν τὴν δολοφονία καὶ τὴν παραίτηση τοῦ θεόδοτου Τσάρου.

Γιὰ παράδειγμα, ὁ Παΐσιος ποτὲ δὲν ἀναφέρθηκε σὲ ἐρχομὸ πολλῶν ξένων ἀπὸ τὰ νησιά (προσφυγικό), ἐνῶ μὲ λίγο διαδικτυακὸ ψάξιμο διαπιστώνεται ὅτι οἱ νεοδημοσιευθεῖσες καὶ νεοδημοσιοποιούμενες –ἔστω κι ἂν ἐλέχθησαν πρὸ 10 καὶ 30 ἐτῶν– προφητεῖες ἄλλων (γερόντων κ.λπ.) κάνουν λόγο γιὰ τέτοιες καταστάσεις. Ἂς μὴν τὸ ρίξω στὴν κοινωνιολογία, ὅτι δηλαδὴ τὸ ‘90 ἦταν πιὸ αἰσιόδοξα τὰ πράγματα ἀπὸ πλευρᾶς «Ὀρθοδοξίας», κατάρρευσης τοῦ σοβιετικοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ ἀνακάλυψης τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς Ἀνατολικοευρωπαίους «ἀδελφούς» μας, ἐνῶ τώρα οἱ (παλιές;) προφητεῖες δημοσιοποιοῦνται σὲ καιρὸ κρίσης καὶ μαύρης μαυρίλας χωρὶς ἀντιστροφή. Πρέπει τὸ κείμενο νὰ ἐκληφθεῖ ὡς αὐθεντικό, εἰδάλλως δὲν ἔχει νόημα νὰ συζητᾶμε κἄν.

Καί, γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, ἐνάντια στὰ πλήθη τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων, ποὺ ὑποφέρουν γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τάφος τοῦ Παϊσίου κατακλύζεται ἀπὸ χιλιάδες ἐπισκέπτες: Οἱ «παϊσιολογίες» (ἡ ἀναπαραγωγὴ τῶν προφητειῶν κάθε λεπτό τῆς ὥρας) δὲν εἶναι περισσότερο ἀβάσιμες ἀπὸ τὰ διάφορα ὀρθολογικὰ σχέδια ἀέρος-ἀέρος ποὺ ἐκπονοῦν Νεοφιλελεύθεροι Μενουμευρώπηδες τζιτζιφιόγκοι καὶ Ἀριστεροὶ οὐτοπιστὲς κάθε ἀπόχρωσης τοῦ οὐράνιου τόξου. Ἄλλωστε, ἂν ἐκλάβουμε ὡς αὐθεντικὰ ὅλα τὰ κείμενα τῶν δεκάδων βιβλίων γιὰ τὸν ὅσιο Παΐσιο, δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ περιμένουμε νὰ ζήσει πολὺ (ἢ ὅσο χρειάζεται) ὁ τέως βασιλιάς, ποὺ κατὰ τὸν Παΐσιο θὰ διαμεσολαβήσει στοὺς Δυτικοὺς ὥστε νὰ μᾶς δοθεῖ ἡ Κωνσταντινούπολη, ἢ νὰ φύγει ἡ γενιὰ στὴν ὁποία ὁ Παΐσιος προφήτευσε (πρὸ τοῦ 1994, ὅταν ἡ γενιὰ ἐκείνη ἦταν φοιτητές) ὅτι θὰ λάβει -στρατιωτικῶς κ.λπ.- μέρος στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινούπολης κ.λπ.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Παναγιώτης Κονδύλης –ποὺ προτιμῶ ὡς φιλόσοφο παρὰ ὡς πολιτικὸ στοχαστή– δὲν ἔλαβε ποτέ του ὑπόψη τὴν ἀνάδυση τοῦ Ἰσλάμ. Κάπου ὅμως, στὸ τέλος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ γράφει τὰ ἑξῆς:

«Ἄλλοι ἀναπολοῦν μὲ νοσταλγία τὴ δῆθεν εἰδυλλιακὴ κατάσταση, ποὺ κυριαρχοῦσε πρὶν ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τὴ βιομηχανικὴ ἐποχή, ἐνῶ συνάμα ἀνακαλύπτουν τὴν τάχα βαθιὰ σοφία τῶν μὴ εὐρωπαϊκῶν καὶ ἐξωτικῶν πολιτισμῶν. Καὶ οἱ μετριόφρονες δὲν παύουν νὰ διαβεβαιώνουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ γνωρίσουν ὁριστικὰ τὴν ἀλήθεια, συνάγοντας ἀπὸ τὴ θέση τούτη τὸ αἴτημα μιᾶς ἀνεκτικῆς καὶ ἀνοιχτῆς κοινωνίας –λὲς καὶ μιὰ τέτοια θεμελίωση αὐτοῦ τοῦ αἰτήματος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι δεσμευτικὴ καὶ γιὰ ὅσους θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους κάτοχο τῶν ἔσχατων ἀληθειῶν. Παρ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις καὶ τὶς ἐπιθυμίες, ἴσως θὰ πρέπει νὰ εἰκάσουμε ὅτι, ὅπως τόσο συχνὰ στὴν ἴσαμε τώρα ἱστορία, ἔτσι καὶ τούτη τὴ φορὰ τὴν κρίση θὰ τὴν τερματίσουν, μὲ τὸν δικό τους τὸν τρόπο, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶναι οὔτε νοσταλγικοὶ οὔτε ἀνεκτικοὶ οὔτε ἰδιαίτερα λεπτοὶ διανοητές»

 

Posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Λένιν στὴν Ἐκκλησία

Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο Damnatio artis ἢ περὶ βανδαλισμῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἔχουμε τὸ ἑξῆς παράδοξο: Ἐνῶ οἱ Βυζαντινοὶ ἀπεικόνιζαν στὶς ἐκκλησίες τους φανταστικὰ τέρατα, ζώδια, φιλοσόφους, ἀρχαίους μύθους κ.λπ. ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦταν σύγχρονοι, δηλαδὴ στὴ δική τους ἐποχὴ πίστευαν σὲ τέρατα καὶ οἱ φιλόσοφοι ἦταν μόλις χθεσινοί, ἀντιθέτως στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ὅσοι «συντηρητικοὶ πιστοὶ» θέλουν τὴν ἔξωση των στοιχείων αὐτῶν ἀπὸ τὴν ζωγραφικὴ τῶν ἐκκλησιῶν εἶναι, κατ’ οὐσίαν, πιὸ «σύγχρονοι» ἀπὸ ὅσους λένε «καὶ τί πειράζουν ὅλα αὐτά;», ἀφοῦ ὅλα τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἔχουν ἐκλείψει ἀπὸ τὴν συνείδηση τοῦ ἐκκλησιάσματος, εἶναι ἀπαρχαιωμένα καὶ λόγιες ἐφευρέσεις, ἐνῶ τὸν 4ο καὶ τὸν 15ο αἰ. ἦταν πανταχοῦ παρόντα. Δὲν προτείνω τὴν ἔξωση οὔτε τὴ διατήρηση των προχριστιανικῶν ἢ ἐξωχριστιανικῶν στοιχείων ἀπὸ τὶς τοιχογραφίες καὶ τὶς εἰκόνες, ἁπλῶς διαπιστώνω τί θὰ ἰσχυε ἂν οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν ὡς πρώτιστο καλλιτεχνικὸ κριτήριο τὸ συμβάδισμα μὲ τὴν ἐποχή τους, δηλαδὴ τὴν «προοδευτικότητα». Νὰ ὑπενθυμίσω ἐπίσης ὅτι οἱ ρωμαϊκὲς Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες ἦταν πιὸ ἀποστασιοποιημένες –εἶχαν, συγκριτικά, λιγοστὰ ἐξωεκκλησιαστικὰ πράγματα– ἀπὸ ὅ,τι οἱ παπικὲς μεσαιωνικές, ὅπου οἱ τοῖχοι (κι ἀργότερα, τὰ γλυπτά) ἦταν ἕνα κοσμικὸ «θέατρο» (εἶχαν τὰ πάντα) καὶ ἄλλωστε ὑπῆρχε μιὰ μὴ ὀρθόδοξη ἀντίληψη γιὰ τὸ νόημα τῆς ἀπεικόνισης / εἰκόνας στὴν Ἐκκλησία.

Ἄλλωστε, δεδομένης τῆς ἀδιαφορίας τοῦ κόσμου, ἡ ὑπόθεση καταλήγει διαμάχη διανοουμένων καὶ ὑποομάδων. Γιὰ παράδειγμα, σὲ μία ἐκκλησία τοῦ Κιλκὶς (ἀναφέρεται στὸ ἄρθρο) ζωγραφίστηκε ὁ Λένιν. Τὸ τραγελαφικὸ εἶναι ὅτι μερικοὶ ἀντικομμουνιστὲς φρύαξαν, πὼς τάχα προσκυνᾶται ὡς ἅγιος ὁ Λένιν, ἐνῶ ἁπλῶς ἀπεικονίζεται νὰ «ξυρίζει» τὸν ρῶσο ἅγιο Λουκᾶ τὸν Λένιν. Ἀντίθετα, οἱ κομμουνιστὲς  καὶ οἱ ἀντιχριστιανοὶ ἄρχισαν νὰ κοροϊδεύουν ἢ νὰ λυσσᾶνε. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ νὰ σταματήσει σὲ κάτι τέτοια. Ναί, μέν, στὸν Ἅη Δημήτρη ἀπεικονίζεται ὁ Ἰουστινιανὸς Β’ καβάλα στὸ ἄλογο νὰ εἰσέρχεται στὴν Θεσσαλονίκη, καὶ πράγματι ἔβλαψε τὴν Ἐκκλησία ὁ Λένιν. Ἀλλὰ στὸ βαθμὸ ποὺ τὰ γεγονότα εἶναι πολὺ πρόσφατα (βυζαντινὰ μιλώντας), καλὸ εἶναι νὰ μὴν ἀρχίσουμε νὰ ζωγραφίζουμε ἀντιχριστιανοὺς πολιτικούς, γιατὶ θὰ γεμίζαμε τοὺς τοίχους τῶν ἐκκλησιῶν μὲ πολιτικούς.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἐφόσον ὁ κόσμος δὲν ἐνδιαφέρεται κι ἁπλῶς θέλει νὰ μένουν τὰ πράγματα ὡς ἔχουν, γιὰ νὰ νοιώθει σὰ στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἔχει μιὰ αἴσθηση ταυτότητας-σταθερότητας, μιὰ παρέμβαση τύπου Λένιν εἶναι ἐσφαλμένη. Ὅ,τι ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς νεοελληνικὲς μεταφράσεις τῆς θείας λειτουργίας, ἔτσι καὶ γιὰ τὶς διαφορετικὲς ἀπεικονίσεις σὲ τοίχους καὶ εἰκόνες (νέα θέματα ἢ νέες τεχνοτροπίες): Προϋπόθεση γιὰ νὰ εἶναι ἀποδεκτὲς ὡς ἐκκλησιαστικὴ τέχνη εἶναι νὰ ὑπάρχουν νέοι ἄνθρωποι πιστοί. Ἐλᾶτε πρῶτα ὡς πιστοί, καὶ μετὰ διαμορφῶστε τὴν ἐκκλησιαστικὴ τέχνη. Κι ὄχι τὸ ἀντίθετο, ποὺ παρουσιάζεται ὡς «ἄνοιγμα τῆς Ἐκκλησίας»: Νὰ ἀλλάζει, δηλαδή, ἐξεπίτηδες ἡ ἐκκλησιαστικὴ τέχνη ἢ ἡ γλώσσα τῆς λειτουργίας ὥστε νὰ προσελκύονται νέοι, ποὺ εἶναι λάθος μάρκετινγκ. Ἂν μέγιστος σκοπὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς τέχνης εἶναι νὰ γίνεται κατανοητὴ στὸν πιστό, οὔτε οἱ -κατὰ τὰ ἄλλα ἐνδεχομένως σεβαστές, ποὺ δείχνουν τάση γιὰ ἀναζήτηση τῶν ἑλληνιστικῶν ριζῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς τέχνης- αὐθαιρεσίες καλλιτεχνῶν (ποὺ ὁ ἀρθρογράφος τοὺς παρουσιάζει σχεδὸν ὡς διωχθέντες) ἔχουν νόημα. Ὣς τότε, ἕνας συντηρητισμὸς ποὺ κάνει μικροπειράματα καὶ ἔχει πάντα ὑπόψη του τὴν διαφορὰ μεταξὺ ἐκκλησίας-«τερατοτσίρκου» τῆς γοτθικῆς Δύσης καὶ τῆς βυζαντινῆς ἐκκλησίας, καὶ θὰ ἀποφεύγει πολιτικὰ ἢ τρέχοντα θέματα καὶ μόδες τοῦ συρμοῦ, εἶναι ὀρθότερος.

Posted in παράδοση, τέχνη, Αριστερά, Ελλάδα, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , , | 1 σχόλιο

βολταιρικά

Δεξιὸς βρίσκει ἀντιφατικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι: Ἀριστερὸς βουλευτὴς ὑπερασπίζεται τὸν «ἀντιρατσιστικὸ» νόμο ὑπὲρ τῆς λογοκρισίας παραπέμποντας στὸν Βολταῖρο καὶ τὰ «Διαφωνῶ μὲ ὅ,τι λὲς ἀλλὰ θὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δικαίωμά σου νὰ τὸ λές» του.

Τί νὰ κάνουμε, ἔτσι εἶναι ἡ Ἀριστερά. Πρῶτα, σὲ μαγεύει μὲ τὸν ἀνεκτικὸ Βολταῖρο καὶ τὸ Διαφωτισμό, ὅλοι τὰ ἀποδέχονται ὡς τὴν ἀποκορύφωση τοῦ Πνεύματος, κι ἔπειτα, ὅταν ὁ ἀριστερὸς βουλευτὴς παραπέμπει στὸν Βολταῖρο γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴ λογοκρισία βάσει τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου, ὅλοι τὰ χάνουν. «Μά, πῶς γίνεται;» Ἂν ὅμως, ἤξεραν τί πρεσβεύει ὁ Διαφωτισμὸς γιὰ τὴν ἀνοχή, δὲν θὰ κατηγοροῦσαν τὴν Ἀριστερὰ γιὰ προδοσία τῶν ἰδανικῶν τῆς.

Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι πάντα σύμφωνη μὲ τὰ ἰδανικά της (π.χ. τοῦ Βολταίρου), καὶ δικαίως ἐπικαλεῖται τὸν κάθε Βολταῖρο, ἀφοῦ κι ὁ Βολταῖρος (καὶ ὅλο τὸ σινάφι του) τὴ λογοκρισία καὶ τὴ δίωξη ὅσων λέν «ἀνήθικα πράγματα» πρεσβεύει. Δὲν κάνει λάθος ἡ Ἀριστερά. Ἂν κάποιοι κάνουν Λάθος, αὐτοὶ εἶναι ὅσοι μὴ Ἀριστεροὶ ὑποκλίθηκαν καὶ ὑποκλίνονται στὸν Διαφωτισμό, ἀντὶ νὰ τοῦ φερθοῦν σύμφωνα μὲ τὶς περὶ ἀνοχῆς ἀπόψεις ποὺ ὁ ἴδιος διακηρύσσει.

Posted in Αριστερά | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ στῆλες τοῦ Φωκᾶ

Ὄχι ὁ καλός. Ὁ κακός, τοῦ 7ου αἰ. Ὁ «μιξοβάρβαρος» καὶ «τύραννος». Αὐτὸς ποὺ ὅταν ἄργησε μιὰ μέρα νὰ ἔρθει στὸν Ἱππόδρομο, τοῦ φώναξαν ἅμα τῇ ἐμφανίσει του: «Πάλι τὸν καῦκον ἔπιες, πάλιν τὸν νοῦν ἀπώλεσας», δηλαδή, «πάλι ἤπιες, πάλι τὰ ἔχει χαμένα». Ὁ Φωκᾶς νευριασμένος «πολλοὺς μὲν ἠκρωτηρίασε, πολλοὺς δὲ ἀπεκεφάλισε».

Σημασία ἔχει ὅτι σώζονται δύο στῆλες (κολῶνες) σὲ κάθε μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἦταν τοποθετημένο τὸ ἄγαλμά του. Μία βρίσκεται στὴ Ρώμη (προϋπῆρχε) καὶ ὁ Σμάραγδος, ἔπαρχος τῆς Ἰταλίας τοῦ ἔστησε τὸ ἄγαλμα καὶ μιὰ τιμητικὴ ἐπιγραφή:

dscf1618

Ἡ ἄλλη βρίσκεται στὴν Ὀξύρρυγχο, ἐκεῖ μὲ τοὺς παπύρους (ζωγραφιὰ τοῦ 1798), ποὺ τοῦ τὴν ἀφιέρωσαν οἱ Βένετοι (Βένετοι καὶ Πράσινοι ὑπῆρχαν σὲ ὅλες τὶς πόλεις):

denonpillar

Σήμερα:

nwview

Ἔτσι, ὁ Φωκᾶς, ἐξαιτίας τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία τῶν Ρωμαίων κατέρρευσε ἀπὸ τὶς περσικὲς ἐπιθέσεις, ἔχει δύο κολῶνες. Καταδικές του.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«ἐδῶ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΑ. ἐδῶ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΑ…»

Στὸ ἑξῆς, ὅταν συμβαίνει ἐργατικὸ ἀτύχημα, ὁ ἐργοδότης θὰ μηνύει τὸν ἐργαζόμενο γιὰ τὸ ὅτι «δὲν ἔλαβε τὰ μέτρα του» καὶ προκάλεσε τὸν θάνατό του, μὴν σᾶς φανεῖ ἀπίστευτο. Ἀφοῦ ζοῦμε στὴν τελευταία Σοβιετία.

Μιὰ ἀπόφαση τοῦ Ἀρείου Πάγου καταλόγισε ποσοστὸ συνυπαιτιότητας σὲ ὁδηγὸ ποὺ «ἂν καὶ ἔμπειρος ἐπέδειξε ἀμέλεια», κι ἔτσι ὁ ἐργοδότης μπορεῖ νὰ ζητήσει ἀποζημίωση ἀπὸ τὸν ὁδηγό.

Σὲ ἄλλη περίπτωση, ὁ Ἄρειος Πάγος ἀνέτρεψε μιὰ ἤδη προβληματικὴ ἀπόφαση κατώτερου δικαστηρίου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ ἔδινε δικαίωμα γιὰ ἀποζημίωση στὴν οἰκογένεια ἑνὸς ὁδηγοῦ ποὺ σκοτώθηκε σὲ ὥρα ὑπηρεσίας, μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ἡ ἑταιρεία ἀνάγκαζε τὸν ὁδηγὸ νὰ δουλεύει κατὰ παράβαση τοῦ ὡραρίου, καὶ εὐθύνεται κατὰ 60%. Μόνο. «Ὄχι, ὅμως», εἶπε ὁ Ἄρειος Πάγος, «δὲν ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ νεκρὸς ἦταν κουρασμένος, ξανακοιτᾶξτε το», πρόσταξε τὸ κατώτερο δικαστήριο.

Νά ποὺ ὁ Ἄρειος Πάγος εἶναι ὄνομα καὶ πράγμα, ὅπως στὴν ἐποχὴ πρὸ Περικλῆ καὶ Σόλωνα καὶ Ἐφιάλτη.

 

 

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε