ὁ ἀμερικανικὸς Ἰησοῦς ἐν Ἑλλάδι

Παλιότερα, εἶχα ἀναφερθεῖ στὸ νέο φαινόμενο ἐντὸς τοῦ κύκλου τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδας, νὰ εἰσάγονται στὴν Ἑλλάδα προτεσταντικὲς ἀντιλήψεις περὶ Χριστοῦ ὄχι ἀπὸ τοὺς συντηρητικοὺς τῶν μετεμφυλιακῶν παραεκκλησιαστικῶν «Ὀργανώσεων» (Ζωή, Σωτὴρ κ.λπ.) ἀλλὰ ἀπὸ Ἕλληνες «reborn» Ἀριστεροὺς κι Ἀναρχικούς.

Τὸ φαινόμενο ἔχει καὶ τὴν πλάκα του, γιατὶ ἐπὶ δεκαετίες οἱ ἀριστεροί (καὶ ἀντιαμερικανοί..) Νεορθόδοξοι μέμφονταν τὶς –ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1950 ἀνιχνεύσιμες– χαζὲς ἀμερικανιὲς τῶν «Ὀργανώσεων» ὡς ἀν(τ)ορθόδοξες καὶ προτεσταντικές. Ἀπὸ τὰ προτεσταντικὰ τραγούδια ὣς τὴν μεταφορὰ παπικῶν καὶ προτεσταντικῶν ἀπόψεων καὶ θεολογίας. Σήμερα, ἡ μόδα τῆς εἰσαγωγῆς προτεσταντικῶν μοτίβων συνεχίζεται. Ἔχει ἀλλάξει ὅμως ὁ εἰσαγωγέας. Τώρα, εἰσάγονται –ἐξίσου– χαζοχαρούμενες διακηρύξεις «ἀνθρωπισμοῦ», «ἀνοιχτῶν συνόρων» καὶ «ἐπίθεσης στὴν Ἠθική» (καθὼς καὶ οἰκουμενιστικὲς ἢ πανθρησκειακὲς ἀπόψεις), πολὺ βολικὲς γιὰ τὸν μέσο ἐν Ἑλλάδι φυγότεκνο εἰκοσάρη – σαραντάρη (καὶ βάλε) «ἀπελευθερωμένο reborn Χριστιανό», ἀφοῦ δικαιολογοῦν ἀπόλυτα, καὶ μὲ χριστιανικὰ κριτήρια, τὸ χίπικο life style του. Ἔτσι, αὐτοὶ ποὺ κραύγαζαν γιὰ τὴν προέλευση τῶν ὀργανωσιακῶν τρόπων, τοὺς υἱοθετοῦν. Γιὰ φαντάσου.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἂν καὶ κάπου ἤδη ἔχει πάρει τὸ μάτι μου ἀντίστοιχα συνθήματα, νά καὶ δυὸ αὐτούσιες περιπτώσεις τῆς αὐθεντικῆς διαμάχης, δηλαδὴ ἀμερικανικῆς προτεσταντικῆς, σχετικὰ μὲ τὸ «τί λέει ὁ Ἰησοῦς». Ὅποτε τὰ βλέπετε ἀπὸ Ἕλληνες, θὰ ξέρετε ὅτι ἔχετε νὰ κάνετε μὲ εἰσαγωγεῖς Α.Ε.

18301815_602867383256790_7109106183155283359_n

18033228_749518258544380_1013325736624766568_n

18301877_10212992292460420_6223420963647922362_n

 

18033228_749518258544380_1013325736624766568_n
This entry was posted in φιλελεύθεροι, Δύση, Ελλάδα and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to ὁ ἀμερικανικὸς Ἰησοῦς ἐν Ἑλλάδι

  1. Ο/Η philalethe00 λέει:

    Συμβατικά μπορείς κανείς να πει ότι στην Ορθοδοξία κυρίως έχει σημασία το αγιοπνευματικό ήθος και οι Κανόνες των Συνόδων λειτουργούν επικουρικά προς την εκκλησιαστικοποιημένη συνείδηση (άλλωστε αυτό είναι αμαρτία: χωρισμός από το Πνεύμα).

    Νομίζω όμως ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στην Ηθική ή μη Ηθική, αλλά στο ποια Ηθική. Εάν πω σήμερα σε κάποιους ότι στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει η έννοια του δίκαιου πολέμου (βάσει Κανόνα της Πενθέκτης), δεν θα τους αρέσει. Αν πω ότι τα αμαρτήματα της «σάρκας», όπως την εννοούν οι οργανωσιακοί, βάσει κανόνα και πάλι της Πενθέκτης, περιορίζονται στην πορνεία και την μοιχεία, πάλι δεν θα τους αρέσει. Κι όμως, αυτή είναι η Ηθική που βγαίνει από τους Κανόνες των Συνόδων, που γράφτηκαν από μεγάλους Πατέρες, όπως Μέγα Βασίλειο και Γρηγόριο Νύσσης.

    Άμποτε να ξέραν οι περισσότεροι Συνέλληνές μας Χριστιανοί πέντε βασικά πράγματα από Κανόνες και Κανονολογία…

    Ευχαριστώ και πάλι, καλό μήνα και καλές συγγραφές!

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Συμφωνῶ γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς Ἠθικῆς. Στὴ «θεολογικὴ πιάτσα» ὅμως βλέπω κάτι ἀπόψεις, ἄρθρα ἢ συνέδρια, τύπου «πέρα ἀπὸ τὴν ἠθική», ποὺ δὲν ἔχουν τέτοια προσέγγιση.
      Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἂν στὰ ἁμαρτήματα τῆς σαρκὸς εἶναι μόνο ἡ πορνεία/μοιχεία. Ἀλλὰ ὅτι λ.χ. ἡ Πένθεκτη ἀφορίζει καὶ τὰ μεικτὰ λουτρά (κανὼν ΟΖ’), τὰ μασκαρέματα (ΞΒ’) καὶ ἄλλα. Ποὺ καὶ τοὺς μισοὺς ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν κανόνων νὰ ἑρμηνεύσει «λιγότερο αὐστηρά», πάλι. Ἢ γιὰ τὸν πόλεμο, παρατηρεῖται μιὰ σταδιακὴ χαλάρωση τῶν ἀπαγορεύσεων, βασισμένη στὴν ἀντίληψη τοῦ Μ. Βασιλείου γιὰ ὅσος πολεμοῦν ἀμυνόμενοι «ὑπὲρ σωφροσύνης καὶ εὐσεβείας».
      Τέλος πάντων, κατὰ νοῦ εἶχα τὴν εἰσαγωγὴ ἀντιλήψεων εἴτε συντηρητικῶν εἴτε προοδευτικῶν. Ἂν αὐτὴ παλιὰ γινόταν σὲ ἕνα βαθμό, τώρα ἐξαιτίας τῆς τεχνολογίας λαμβάνει χώρα ἀκόμη περισσότερο καὶ συχνότερα.
      Καλὸ μήνα

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η philalethe00 λέει:

        Πράγματι, η Πενθέκτη καταδικάζει τα μεικτά λουτρά των αφιερωμένων και κάποιες παγανιστικές ή ηλιολατρικές γιορτές της εποχής όπως τα Βρουμάλια κ.λπ., όπου παρατηρούνταν και έκτροπα διονυσιακού τύπου κ.ά., κάτι μάλλον λογικό.

        Βέβαια, η αναφορά μου ήταν περισσότερο στους Κανόνες Μεγάλων Πατέρων που εγκρίνει Συνοδικά. (Επίσης χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Χρυσόστομου σε επιστολή του για τη -μετά από καιρό, όπως αναφέρει- χρησιμοποίηση δημόσιων λουτρών κατά την εξορία του, κάτι που συγγραφείς όπως ο Νικόδημος Αγιορείτης π.χ. θα καταδίκαζαν.)

        Οπωσδήποτε σε κάθε περίπτωση χρειάζεται η αποσύνδεση από το πλαίσιο της εποχής και επανασύνδεση στο σήμερα, εφόσον οι Κανόνες διαφέρουν πολύ από το να είναι απαρασάλευτα και διαιώνια θεμέλια όπως στον Καθολικισμό λ.χ., αλλά είναι καταγραφές Συνοδικού κύρους μιας εποχής.

        Θα πρέπει γενικότερα να προσεχθεί κατά την γνώμη μου ότι λυδία λίθος είναι η ακατάκριτη συνείδηση, καθώς βέβαια και η αγάπη, που είναι το σημείο εξάρτησης όλου του Νόμου ήδη της ΠΔ.

        Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος σε ένα πόλεμο να συμμετάσχει από αυτοθυσιαστική αγάπη, όπως έλεγαν οι Κύριλλος και Μεθόδιος σε διάλογο με Μουσουλμάνους, άλλος από εκδικητική μανία έναντι των εχθρών. Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά.

        Ευχαριστώ πολύ!

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s