Τὰ παρασκήνια τοῦ ΚΚΕ

«Τον Ιούνιο του 1924 το 5ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς που συνήλθε στη Μόσχα υιοθέτησε τις αποφάσεις της 6ης Συνδιάσκεψης της ΒΚΟ θεωρώντας τες ως δικές της αποφάσεις, ενώ έκρινε τις αποφάσεις εκείνες ως υποχρεωτικές πλέον για όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής». Ο γραμματέας της Κομιντέρν, Μανουήλσκι «απέρριψε τα επιχειρήματα του αντιπροσώπου του ΣΕΚΕ Σεραφείμ Μάξιμου, ότι στην ελληνική Μακεδονία δεν υπάρχει μειονοτικό κίνημα…ισχυρίστηκε ότι «στη Μακεδονία υπάρχει ισχυρό εθνικό κίνημα υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους» και ζήτησε την πλήρη και ανεπιφύλακτη ευθυγράμμιση με τις αποφάσεις της ΒΚΟ».

Η άρνηση του ΣΕΚΕ να δεχτεί μακεδονικό έθνος και απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας, διατυπώθηκε κατά τη διάρκεια του Εθνικού Συμβουλίου 3-8/2/1924, από την τριμελή κεντρική επιτροπή, από τους Θωμά Αποστολίδη, Γιάνη Κορδάτο, και Σεραφείμ Μάξιμο, οδήγησε στο να έρθουν στην Αθήνα οι εκπρόσωποι της Κομιντέρν, οι οποίοι οργάνωσαν «το 3ο Έκτακτο Συνέδριο» μεταξύ 26/11-3/12/1924, «αντικαθιστώντας τον γραμματέα Θωμά Αποστολίδη με τον Παντελή Πουλιόπουλο, ενώ έδωσαν γραμμή για να περιέλθουν σε δυσμένεια ο Γιάννης Κορδάτος και άλλα ηγετικά στελέχη. Το 3ο Έκτακτο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε τόσο απροετοίμαστα ώστε και ο ίδιος ο Μανουήλσκι αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι «σε ένα τακτικό συνέδριο πρέπει να αντιπροσωπεύεται η κοινή γνώμη του Κόμματος, πράγμα που δεν συμβαίνει με το σώμα αυτό»».

«Ο γραμματέας της απερχόμενης Κεντρικής Επιτροπής Θωμάς Αποστολίδης απέρριψε με σοβαρά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα το σύνθημα για ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία «ως ανεδαφικό». «Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Αποστολίδης, «Η εθνολογική και κοινωνική σύνθεσις του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας σήμερα, δεν είναι η αυτή με τα λοιπά τμήματά της. Εις το ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας η άφιξις και η διασπορά 600.000 προσφύγων επέφερε μία μεγάλη εθνολογική μεταβολή…Σύμφωνα με το σύνθημα αυτό, ο προσφυγικός αυτός πληθυσμός δεν έχει καμία θέση στη Μακεδονία» […] Σύμφωνα πάντα με τα Πρακτικά του Συνεδρίου στην ομιλία του ο Αποστολίδης ανέφερε μεταξύ των άλλων και το γεγονός ότι ήταν τόση η απροθυμία της βάσης του κόμματος και τέτοια η αντίσταση στις γραμμές του να δεχτεί την παράλογη απόφαση της Κομιντέρν περί ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας, ώστε ο Ε. Σταυρίδης, στον οποίο είχε ανατεθεί το καθήκον να μεταβεί στη Μακεδονία και να κάνει εσωκομματική ανάλυση της απόφασης της Κομιντέρν, δεν βρήκε πουθενά συμφωνία και αποδοχή από τα μέλη του Κόμματος. Και στο Συνέδριο υπέβαλε έκθεση που πιστοποιούσε ότι σύσσωμο το Κόμμα απορρίπτει αυτήν τη θέση. Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα μέλη της ηγεσίας του πρώην ΣΕΚΕ και νυν ΚΚΕ αντέδρασαν στην αφόρητη πίεση του Μανουήλσκι και της Κομιντέρν, στο τέλος υιοθετήθηκε η καταστρεπτική για το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα θέση…Στο Μανιφέστο, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 14 Δεκεμβρίου 1924 αναφερόταν…ότι οι Έλληνες κομμουνιστές αγωνίζονται «για την ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας και Θράκης και για την ενιαία και ανεξάρτητη κρατική τους ύπαρξη».

Κατά τον Άγι Στίνα, μέλος του ΚΚΕ τότε, που διαγράφτηκε το 1931 «Το Έκτακτο Συνέδριο συνήλθε μυστικά, δίχως να προηγηθεί καμιά συζήτηση, ούτε προφορικά στις οργανώσεις και δίχως ουσιαστικά να εκλεγούν αντιπρόσωποι….Το συνέδριο δεν έγινε μυστικά και κρυφά από την αστυνομία, αλλά κρυφά και μυστικά από το κόμμα». Κατά τον Στίνα, το σύνθημα για ανεξάρτητη Μακεδονία το έθεσε το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα «και δεν ήταν καθόλου από λόγους αρχής αλλά καθαρά από λόγους σκοπιμότητας, από την προσπάθειά του δηλαδή να επηρεάσει και να προσεταιρισθεί τους πρόσφυγες Σλαβομακεδόνες που ήταν συγκεντρωμένοι σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας και αποτελούσαν μια υπολογίσιμη, αξιόμαχη ένοπλη δύναμη».

Στο 3ο Τακτικό Συνέδριο (Μάρτιος 1927) ενώ έγινε αυτοκριτική, ενώ εισηγητές όπως ο Χ. Βάτης αρνήθηκαν την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας και την ανυπαρξία ελληνικής πλειονότητας στην ελληνική Μακεδονία, επιβεβαιώθηκε ωστόσο η θέση του 3ου Έκτακτου Συνεδρίου.

Ο Πουλιόπουλος το Φεβρουάριο του 1927 (Ριζοσπάστης 5-2-1927) υποστήριξε ότι τα συνθήματα για ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη χρεοκόπησαν: «ήταν τόσο άτυχα, ώστε άφηναν να δημιουργηθεί η τρομερή παρεξήγηση ότι επαναστατικός διεθνισμός δεν είναι τίποτα άλλο, παρά συμμαχία με τους Βουλγάρους κομιτατζήδες. Του κάκου προσπαθήσαμε να διαλύσουμε τη σύγχυση».

Το 1934, με την 6η Ολομέλεια,, πάλι δεν καταγγέλθηκε η απόφαση του 1924 αλλά υιοθετήθηκε το σύνθημα «Εθνική αυτοδιάθεση μέχρι αποχωρισμού των καταπιεζόμενων Μακεδόνων και Θρακών…».

«Τον Δεκέμβριο του 1935, το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ απέσυρε επισήμως το σύνθημα για ανεξάρτητη Μακεδονία-Θράκη». Σε αυτό αναφέρεται ότι «Την αντικατάσταση του παλιού συνθήματος «ενιαία και ανεξάρτητος Μακεδονία» επιβάλλει αυτή η ίδια η αλλαγή της εθνολογικής σύνθεσης στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας»…ενώ λίγο παρακάτω προστέθηκε ότι «Ο πληθυσμός στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας είναι σήμερα στην πλειοψηφία του ελληνικός». «Η απόφαση εκείνη στην αρχή συνάντησε την αντίδραση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο τότε οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ Βασίλης Νεφελούδης, που μετέφερε στην Κομιντέρν τις νέες θέσεις…έγραψε αργότερα ότι «Στους κύκλους της Κομμουνιστικής Διεθνούς αρχικά η αλλαγή θεωρήθηκε σαν οπορτουνιστική υποχώρηση στη σοβινιστική πίεση των Ελλήνων αντιδραστικών. Το ΚΚΕ επέμενε στη θέση που πήρε στο συνέδριο. Εξέθεσε στην Κομμουνιστική Διεθνή τα πραγματικά δεδομένα του προβλήματος. Παρουσίασε πίνακες που έδειχναν την πραγματική εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού στην ελληνική Μακεδονία και Θράκη, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Υπερασπίστηκε με σταθερότητα τη θέση του και την επέβαλε»».

Σ. Κουζινόπουλος, Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος. Μαρτυρίες πρωταγωνιστών, άγνωστα έγγραφα και ντοκουμέντα, Αθήνα 2008, σσ. 52-68.

Εἶναι αὐτὸ ποὺ λένε, ὅτι ἡ σταθερότητα τῶν ἑλλήνων κομμουνιστῶν στὶς ἐπιστημονικὰ ἐξακριβωμένες ἀντιλήψεις (ὑπάρχει ἢ δὲν ὑπάρχει μακεδονικὸ ἔθνος) εἶναι παροιμιώδης -καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ θαυμάζουμε τὸν πατριωτισμὸ-ντισκοτέκ τοῦ ΚΚΕ. (Ντισκοτὲκ ἀπὸ τὶς ἐναλλασσόμενες ἀντίθετες θέσεις.) Ἢ νὰ μὴν τὸ πειράζουμε, τέλος πάντων. Ὅπως καὶ ἡ σθεναρὴ ἀντίστασή τους στὸν ξένο παράγοντα, ποὺ ἔλυνε καὶ ἔδενε. Σήμερα πιά, βεβαίως, ἔχουν κατασταλάξει, εἶναι καλοὶ μικροαστοί, κι εἶναι πραγματικὰ ἄδικο ὁ Γέρων Γιανναρᾶς νὰ τοὺς βάζει, πρώτους-πρώτους μάλιστα, στὸ ἀντι»προοδευτικό» του στόχαστρο, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ μὴ-ΚΚΕ Ἀριστερὰ κάνει τὰ ὄργιά της μὲ πρόσφυγες καὶ Μακεδονίες. Ἔχω ἀμφιβολίες, ὡστόσο, γιὰ τὴν ἀντιστοιχία τῆς σωστῆς ἄποψης ποὺ ἐξέφρασε πρόσφατα ἡ ἡγεσία τοῦ ΚΚΕ γιὰ τὸ Μακεδονικὸ μὲ τὶς ἀπόψεις τῶν μελῶν του, οἱ ὁποῖες κινοῦνται στὰ ὅρια τοῦ ἀναρχολάιφ-στάυλ, ντεμὲκ λαϊκότητας καὶ «ἀντιεθνικισμοῦ», λόγῳ τοῦ συγχρωτισμοῦ μὲ τὴν λοιπὴ φοιτητικὴ Ἀριστερά.

 

Advertisements
Posted in Αριστερά, Μακεδονία | Tagged , , | Σχολιάστε

«…ἡ ὁθενδήποτε ἀποκτηθεῖσα ἰδιαιτέρα περιουσία»;

Μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀριστεροχριστιανικὲς αὐτ-ἀπάτες (ὁρισμένοι Ἀριστεροχριστιανοὶ κάνουν λάθος, κι ἄλλοι λένε ψέματα ἀπὸ ὑπερβάλλοντα ζῆλο) σχετικὰ μὲ τὴν ὁμοιότητα Χριστιανισμοῦ καὶ Κομμουνισμοῦ ἀφορᾶ μιὰ φράση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ἡ φράση αὐτὴ εἶναι:

Κλοπὴ εἶναι ἡ ὁπωσδήποτε καὶ ὁθενδήποτε ἀποκτηθεῖσα ἰδιαιτέρα περιουσία

«νοσφισμὸς γάρ ἐστιν ἡ ὁπωσοῦν καὶ ὁθενοῦν ἰδιάζουσα κτῆσις»

Ἀσκητικαὶ διατάξεις πρὸς τοὺς ἐν κοινοβίῳ καὶ κατὰ μονὰς ἀσκοῦντας, κεφάλαιο Ὅτι οὺ χρὴ τὸν ἐν συστήματι πολιτευόμενον ἀσκητὴν ἰδίᾳ τι κεκτῆσθαι τῶν ὑλικῶν, «Ὅτι δὲν πρέπει ὁ ἀσκητὴς ποὺ ζῇ εἰς κοινόβιον νὰ ἔχῃ ἴδια ὑλικὰ ἀγαθά» (34.1),  P.G., 31, 1425C.

Ὅπως μπορεῖ εὔκολα νὰ καταλάβει καθένας ἤδη ἀπὸ τὸν τίτλο, ὁ Μ. Βασίλειος ἀπευθύνεται στοὺς ἀσκητὲς καὶ τοὺς μοναχοὺς στὸ μοναστήρι. Ἀποκλειστικὰ σὲ αὐτούς,  στοὺς μοναχούς, ἀπευθύνεται. Τί ποιὸ προφανὲς ἀπὸ τὸ ὅτι σὲ ἕνα μοναστήρι ἡ κατοχὴ ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας ἀπαγορεύεται στοὺς μοναχούς καὶ συνιστᾶ κλοπή; Μήπως ὁ Μ. Βασίλειος, λοιπόν, ἐννοεῖ ὅτι ὁ ὁρισμὸς αὐτὸς τῆς κλοπῆς ἀφορᾶ τοὺς «κοσμικούς», τοὺς ἐκτὸς μοναστηριῶν Χριστιανούς; Σαφέστατα ὄχι. Γιὰ τὸν Μ. Βασίλειο, ὅταν αὐτὸς ἀπευθύνεται σὲ λαϊκοὺς Χριστιανοὺς ἐκτὸς μοναστηρίου, μὴ ἀσκητὲς καὶ μὴ μοναχούς, ἡ κλοπὴ συνίσταται στὸ νὰ κατέχεις πράγματα ποὺ δὲν χρειάζεσαι καὶ τὰ χρειάζεται κάποιος ἄλλος: «Τὰ ροῦχα ποὺ σοῦ περισσεύουν εἶναι τοῦ ρακένδυτου· τὰ παραπανίσια παπούτσια εἶναι τοῦ ξυπόλυτου» κ.ο.κ.

Τί κάνουν λοιπόν, οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ ποὺ παραθέτουν μόνο μιὰ ξεκομμένη φράση; Ἀποσιωποῦν ὅτι τὸ συγκεκριμένο κείμενο ἀπευθύνεται σὲ μοναχοὺς καὶ ἐρημίτες καὶ δὲν συνιστᾶ γενικὸ ὁρισμὸ τῆς κλοπῆς· ἢ δὲν γνωρίζουν, καὶ δὲν ἐνδιαφέρονται νὰ μάθουν, σὲ ποιὸν ἀπευθύνει τὶς προτροπές του ὁ Μ. Βασίλειος στὸ συγκεκριμένο κείμενο. Ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι μὲ τὴ φάση αὐτὴ ὁ Βασίλειος δίνει ἕναν γενικὸ ὁρισμὸ τῆς σχέσης μεταξὺ κλοπῆς καὶ ἰδιοκτησίας· ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ὁ Μ. Βασίλειος λέει παρόμοια πράγματα μὲ τὸν Προυντὸν καὶ τὸ «Ἡ ἰδιοκτησία εἶναι κλοπή» του.

Γιατί τὸ κάνουν; Γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν πολιτικὰ καὶ κομματικὰ συμφέροντα· γιὰ νὰ γίνουν ἀρεστοὶ στοὺς σταλίνες, τοὺς ἀναρχικοὺς καὶ διάφορους δῆθεν ἀνθρωπιστὲς καὶ δῆθεν δημοκράτες μὲ τοὺς ὁποίους συναγελάζονται καὶ ἀπὸ τῶν ὁποίων τὴν ἐπιδοκιμασία ἐξαρτῶνται.

Τί κατορθώνουν; Νὰ ἐξαπατᾶται ὁ κόσμος καὶ νὰ πιστεύει ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἀριστερὰ καὶ τὸν Κομμουνισμό, γιατὶ «λένε τὰ ἴδια». Κατορθώνουν νὰ νεκρανασταίνουν τὴν οἴηση τῆς Ρ. Λούξεμπουργκ καὶ ἄλλων, ὅτι οἱ κομμουνιστὲς εἶναι οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί. Κατορθώνουν νὰ ὑποκαθιστοῦν στὰ μάτια τοῦ ἀκατήχητου κόσμου τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ καλοσύνης καὶ ἁγιότητας μὲ τὴν ψευδεπίγραφη χριστιανικότητα, τὸν ἠθικισμὸ τοῦ «εἶναι καλὸς ἄνθρωπος, δὲν πείραξε κανέναν, βοηθᾶ κ.ο.κ.» τῶν ἄσχετων. (Μὲ τέτοιον ὁρισμό, ὅσοι φονιάδες, τρομεροὶ ἐγκληματίες κ.λπ. μετανόησαν ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή τους δὲν εἶναι ἅγιοι οὔτε ἄξιοι γιὰ τὸν χριστιανικὸ παράδεισο.)

Ἡ φράση αὐτή, στὴ μετάφρασή της, ἀπαντᾶ σὲ ὅλους τοὺς καλοὺς ἱστότοπους, indymedia, resalto καὶ δὲν συμμαζεύεται.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Bart Simpson sells his soul.. Ἄρθρο 3

Ὅπως εἶχε προβλεφτεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχή (2014-2015), ὁ ΣΥΡΙΖΑ θὰ τὰ ἔκανε μούσκεμα παντοῦ, ἀλλὰ πρὸς ἀντιστάθμιση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, καὶ σὲ ἀντάλλαγμα πρὸς τοὺς βέρους Ἀριστερούς, θὰ προωθοῦσε ὅ,τι πιὸ ἀληθινὰ ἀριστερὸ ὑφίσταται στὸ ἐπίπεδο τῆς κοσμοθεώρησης τὸ ὁποῖο καὶ ὄντως τελικὰ προώθησε:

Μεσοπολεμικὸ κουκουέδικο «ἀνθελληνισμὸ» καὶ πρωτόγονο ἀντικληρικαλισμό. Δηλαδή, κατάργηση τῶν συνόρων, ἐπανισλαμοποίηση τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου (ἐνάντια στὶς πρωτογενεῖς ἐπιδιώξεις καὶ τὰ στοιχειώδη κεκτημένα τοῦ 1821 / 1912-1923) προκειμένου ν’ ἀμφισβητηθεῖ ἡ σχέση νεοελληνικοῦ ἔθνους καὶ Χριστιανισμοῦ, ἀναγνώριση μακεδονικοῦ ἔθνους, νόμο γιὰ τὸ φύλο ἀπὸ τὰ 15 καὶ σύμφωνο συμβίωσης (ἐπίθεση γιὰ ἐξασθένιση τοῦ φυσιολογικοῦ, «ἀστικοῦ»,  γάμου καὶ τῆς οἰκογένειας), χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους, ἑλληνοποιήσεις προκειμένου νὰ ἀποδειχτεῖ ἔμπρακτα ἡ θέση ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος εἶναι πρόσφατο κατασκεύασμα, συντροφικὴ ψευδολαϊκή (ἐγὼ Χριστὸ κι ἐσὺ Ἀλλάχ) ὑποταγὴ στὴν Τουρκία, πανθρησκειακὴ διάβρωση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κ.ἄ.

Στὸ ἐπίπεδο τῆς οἰκονομίας ἦταν σαφῶς φιλελεύθερος. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι σοβαρὸ ἐπιχείρημα: Ἔτσι κι ἀλλιῶς ὅλοι εἶναι λίγο-πολὺ οἰκονομικὰ φιλελεύθεροι· ἀκόμη καὶ τὸ ΚΚΕ ποὺ ἀπολύει ἐργαζόμενους, καὶ οἱ σταχανοβίτες Ἀριστεριστὲς ποὺ κάνουν ἀπλήρωτη «κόκκινη ἐργασία» καὶ τὴν ἐπιβάλλουν στὰ μέλη τους. Ἐφόσον τὸ μόνο πεδίο ὅπου ἀποδεικνύεται ἡ «ἀριστερότητα» εἶναι τὸ πεδίο τῆς κοινωνικῆς κοσμοθεώρησης, ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐφάρμοσε κατὰ γράμμα τὸ κοινωνικὸ πρόγραμμα τοῦ 19ου καὶ τοῦ 20οῦ αἰ. Πρέπει νὰ ξεχωρίζουμε τὰ διαφορετικὰ ἐπίπεδα δράσης. Τὸ τί γίνεται στὸ ἕνα ἐπίπεδο δὲν ἀντιφάσκει μὲ τὸ τί γίνεται σ’ ἕνα ἄλλο, οὔτε ἀποκλείει μελλοντικὲς ἐξελίξεις καί, τουλάχιστον, στοχεύσεις. Αὐτὸ εἶναι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν, νὰ χωνέψουν καὶ νὰ φανταστοῦν πολλοί: Τὸ κοινωνικὸ πρόγραμμα τοῦ κλασσικοῦ μαρξισμοῦ (ἡ ἐπιβολὴ ἀστικῶν θεσμῶν ἐνάντια στὰ «μεσαιωνικὰ ὑπολείμματα» –καὶ ὁ ὑπερθεματισμὸς ὑπὲρ αὐτῶν– ὡς προϋπόθεση τοῦ σοσιαλισμοῦ) δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸν μεταμοντερνισμὸ τῶν δικαιωμάτων, παρὰ μόνο στὸ ὅτι ὁ δεύτερος θεωρεῖ αὐτοσκοπὸ τὴν κατάργηση κάθε προνεοτερικοῦ στοιχείου.

Βέβαια, δὲν ψηφίστηκε ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 3. Θὰ τὴν ψηφίσει, εἶναι ὅλοι σίγουροι, αὐτὴ ἡ νυφίτσα, ὁ Κυριάκος κι ὅλο του τὸ σόι μαζὶ μὲ τὰ μοσχοπόντικα τῆς ΝΔ, χάριν τῆς συναίνεσης καὶ γιὰ νὰ ἀποκτήσει καλὸ ὄνομα στὸ VICE.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

πόσο ἑλληνικὴ ἦταν

233147387

Κακῶς, βέβαια, σὲ χαμηλὴ ἀνάλυση: Ἡ Ἑλλάδα ὅπως περίπου θὰ ἦταν σήμερα (ὅπως εἶναι ἡ Γαλλία, ἡ Ἀγγλία κ.ο.κ.), ἂν εἶχαν πάει ὅλα καλὰ τὸν 11ο αἰώνα.

Ἐνδιαφέρον ἄρθρο. Μὲ τὸ ὁποῖο καὶ συμφωνῶ πάνω-κάτω. Ὁ γλωσσικὸς ἐξελληνισμὸς μετὰ τὸν 7ο αἰώνα εἶναι πλήρης ἀπὸ Καππαδοκία καὶ δυτικά. Ἀλλὰ καὶ προηγουμένως, ὅπως σωστὰ ἐπισημαίνεται, οἱ μικρασιατικὲς γλῶσσες ἦταν ἀποστεωμένες τὸν 6ο αἰώνα. Ἴσως μετὰ τὸν 7ο αἰώνα νὰ ἔμεινε σὲ ὁρισμένους Μικρασιάτες μιὰ ὑπόνοια ψιλοπερίεργης προφορᾶς τῆς ἑλληνικῆς, ὅπως κάποιος ρωμιὸς συγγραφέας (μοῦ διαφεύγει τώρα) κοροϊδεύει κάποιον καταγόμενο ἀπὸ ἕνα μέρος τῆς Μικρασίας (Γαλατία; πάλι μοῦ διαφεύγει). Ἴσως ὅμως ἡ προφορὰ αὐτὴ νὰ ἦταν ἁπλῶς «χωριάτικη» γιὰ τὰ αὐτιὰ καὶ τὴν καλλιέργεια τῶν κατοίκων τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἄλλωστε, τὰ καππαδοκικὰ καὶ ποντιακὰ τοῦ 1922 διασώζουν μιὰ βυζαντινὴ κοινή, καθὼς ἀποκόπηκαν ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη ἑλληνικὴ γλωσσικὴ ἐξέλιξη ἐξαιτίας τῆς τουρκικῆς ἐπικράτησης. Ἐπίσης, αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὸν 6ο, τὰ λατινικὰ εἶναι ἐλάχιστα στὶς ἐπιγραφές, καὶ οἱ γηγενεῖς ἐπιγραφές (φρυγικὲς κ.ἄ.) δὲν ἀντιστοιχοῦν σὲ μιὰ γλώσσα ποὺ ἔχει λογοτεχνικὸ καὶ φιλοσοφικὸ μέλλον (πόσο μᾶλλον κρατικό). Ὁ ἐκχριστιανισμὸς ἐξελλήνιζε γλωσσικῶς ὁλοκληρωτικά, καὶ μεταξὺ 4ου καὶ 7ου αἰ. μ.Χ. κατάφερε αὐτὸ στὸ ὁποῖο ἡ ἀρχαία φιλοσοφία καὶ ὁ παγανιστικὸς πολιτισμὸς εἶχαν ἀποτύχει παταγωδῶς ἐπὶ 600 χρόνια, ἀπὸ τὸν 4ο αἰ π.Χ. ὣς τὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου μ.Χ. (Παρὰ τὴν ταύτιση γηγενῶν κι ἑλληνικῶν θεοτήτων, τὸν ἀρχιτεκτονικὸ ἐξελληνισμό, τὸν ἐξελληνισμὸ τῆς Παιδείας κ.λπ.) Μεταξὺ γλώσσας καὶ θρησκείας, εἶναι ἡ θρησκεία ποὺ μετρᾶ. Τὴν γλώσσα μοῦ ἔδωσαν Χαλκηδόνια καὶ εἰκονολατρική, λοιπόν, κι ὅσοι εἶναι φιλοπαγανιστὲς ἢ δὲν εἶναι φιλοπαγανιστὲς ἀλλὰ ἐπαινοῦν τὴν ἀνωτερότητα τῆς Ἀρχαιότητας, εἶναι ἱστορικὰ τυφλοί.

Δυὸ πράγματα. Τὸ πρῶτο: Ἡ κατάρρευση τῆς ρωμαϊκῆς Μικρᾶς Ἀσίας δὲν πρέπει νὰ ἀποδοθεῖ σὲ θρησκευτικοὺς καὶ ἐθνοπολιτισμικοὺς παράγοντες, ὅσο κι ἂν εἶναι αὐτὸ γοητευτικὸ ὡς ὑπόθεση. Ἐὰν μετὰ τὸ 1030, τὰ σύνορα δὲν παραμελοῦνταν, ἐὰν δὲν φορολογοῦνταν οἱ ἀκριτικοὶ πληθυσμοί, ἐὰν ὁ στρατὸς δὲν ἀφηνόταν στὴ μοίρα του μετὰ τὸ 1040 καὶ ἐὰν οἱ Δυνατοὶ καταπιέζονταν (ἐὰν ἡ γιαγιά μου εἶχε καρούλια, γενικῶς), τότε ἡ θρησκευτικὴ καὶ πολιτισμικὴ ποικιλομορφία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δὲν θὰ ἔπαιζε κανένα ρόλο στὴν διατήρηση τῆς κυριαρχίας στὴν Μικρασία: Ἀκριβῶς ὅπως κανέναν ἀνασχετικὸ ρόλο δὲν εἶχε ἡ ποικιλομορφία αὐτὴ ἐνάντια στὴν ἀποτελεσματικὴ ἄμυνα τῆς Ρωμανίας τὸν 8ο και 9ο αἰ. στὶς ἀλλεπάλληλες ἰσλαμικὲς ἐπιθέσεις. Πράγματι, ὑπῆρξε μιὰ ἀδιαλλαξία κατὰ τῶν Ἀρμένιων τὸν 11ο αἰώνα. Οἱ ὁποῖοι ὅμως δὲν ἦταν περιορισμένοι πλέον στὴν κοιτίδα τους, ἐκτὸς Ρωμανίας, καὶ λιγοστοὶ μετανάστες (μαζὶ μὲ τὰ στρατεύματά τους) ποὺ ἀσπάζονταν τὴν Ὀρθοδοξία -ὅπως παλιά, τὸν 10 αἰ.-, ἀλλὰ εἶχαν κατακλύσει τὶς νεοαποκτηθεῖσες περιοχές, ἀνατολικὰ τῆς Καππαδοκίας καὶ συνεπῶς δὲν εἶχαν λόγο νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴ θρησκευτικὴ-πολιτισμικὴ παράδοσή τους. Ἕνα σφάλμα λοιπόν: Δὲν ἔγιναν μαζικοὶ ἐποικισμοὶ Μικρασιατῶν Ρωμιῶν μετὰ τὴν ἐπέκταση τῶν Μακεδόνων στὴν Ἀνατολή, ὥστε νὰ παγιωθεῖ ἡ ρωμαϊκὴ κυριαρχία, ὅπως εἶχε γίνει τὸν 8ο καὶ 9ο αἰ. μὲ τὴν μὲ κρατικὲς ἐντολὲς μετακίνηση Ἑλλήνων ἀπὸ τὴ Μικρασία καὶ Σλάβων ἀπὸ τὰ Βαλκάνια. (Δεύτερο σφάλμα, ἡ ἐνσωμάτωση τῆς Ἀρμενίας, ποὺ ἐπέτεινε τὴν ἄφιξη Ἀρμενίων στὶς ρωμαϊκὲς περιοχές. No borders..) Τὸ 1071 εἶχε παγιωθεῖ μιὰ κάποια ἔχθρα, ἀλλὰ τὸ πραγματικὸ πρόβλημα δὲν ἦταν ἡ καταπίεση ἐκ μέρους τῶν Ρωμιῶν καὶ ἡ ἀρμενικὴ ἀλαζονεία, ἦταν ἡ κακοδιοίκηση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

Τὸ δεύτερο: ὅσο κι ἂν ἐξελληνίστηκαν καὶ ἐκχριστιανίστηκαν οἱ Μικρασιάτες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, ἡ σημασία τοῦ χρονικοῦ βάθους ἐξελληνισμοῦ εἶναι μεγάλη. Ἀλλιῶς ἦταν στὰ Δ., Β. καὶ ΒΔ παράλια, ὅπου ὁ Ἑλληνισμὸς εἶχε ζωὴ ἤδη 1000 ἐτῶν τὸ ἔτος 300. Καὶ ἀλλιῶς στὴν Καππαδοκία καὶ τὴ Φρυγία, ὅπου τὰ 1.000 ἔτη πλήρους ἐξελληνισμοῦ θὰ ἔπεφταν στὰ 1400-1500 μ.Χ. (ὅταν ἐκτουρκίζονταν οἱ περιοχὲς αὐτές). Αὐτὸς εἶναι ἕνας δευτερεύων παράγων, ἀλλὰ ὑπαρκτός. Πρέπει, βέβαια, νὰ τονιστεῖ ὅτι τὸν 15ο αἰ. ὁ ἐκτουρκισμὸς τῆς Μικρασίας εἶχε προχωρήσει περισσότερο στὰ ΒΔ καὶ λιγότερο ἀλλοῦ -ἴσως ἐξαιτίας τοῦ ἰσλαμικοῦ κατακτητικοῦ κι ἀφομοιωτικοῦ μένους, εἰδικὰ τῶν Ὀσμανῶν, ποὺ ἄφηνε στὰ μετόπισθεν τοὺς ὑπόλοιπους Μικρασιάτες. Ὡστόσο, ἐξαιτίας τῆς γειτνίασης τῆς Δ. καὶ ΒΔ Μικρασίας μὲ τὶς περιοχὲς γύρω ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο, τὸν 20ὸ αἰώνα τὸ ἐσωτερικὸ εἶχε ἐκτουρκιστεῖ σχεδὸν πλήρως.

Posted in Μικρά Ασία, Ρωμανία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

ἄλφα βήτα, κόψε πίτα

Κλαῖν οἱ ἐκπαιδευτικοὶ τοῦ AV γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ τοὺς δέρνουν. Τί ἀριστουργηματικό. Βγαλμένο ἀπὸ τὸν νέο ἑλληνικὸ κινηματογράφο. Ἡ Ἀριστερὰ διαμαρτύρεται γιὰ τὴν ἀσυδοσία. Ἡ πολιτικὴ ἀντίληψη ποὺ δόξασε τὴν ἀμφισβήτηση κάθε ἐξουσίας καὶ τὴν ὑπέρβαση κάθε φραγμοῦ. Θὰ μποροῦσε κάποιος, ὡς συνέχεια τῶν δαρσιμάτων ἀλλὰ καὶ τὴς ἀναρχοχριστιανικῆς καὶ ἀριστερῆς λογοτεχνίας, νὰ διακρίνει σὲ αὐτὰ μία γνήσια ἀγωνία αὐτοέκφρασης, μιὰ ἀπέλπιδα προσπάθεια γιὰ νὰ κατανοήσουν οἱ μεγάλοι ἕνα μοναχικὸ ἐγώ, ποὺ θέλει στήριξη καὶ κατανόηση. Ἐσεῖς μιλᾶτε γιὰ σφαλιάρες κι ἐμεῖς μιλᾶμε γιὰ κραυγὲς ἀπελπισίας. Ναί! Νά καὶ μία νά καὶ ἡ ἄλλη, καὶ ποῦ σὲ σφάζει, ποῦ σὲ πονεῖ. Ἐγὼ δὲν τὸ διακρίνω -ἁπλὰ μαντεύω τί θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ ἕνας βέρος Ἀριστερός, ἕνας μὴ ὑποκριτὴς ἀναρχορθόδοξος καὶ «δημοκράτης», γιὰ νὰ σᾶς διαλύσει τὶς μεταφυσικές σας βεβαιότητες, τάχα ὅτι ἀδικεῖστε ποὺ τρῶτε ξύλο -καὶ καλά. Ἐνάντια σὲ κάθε βεβαιότητα, λοιπόν. Μά, Ἀριστερὰ κι Ἀναρχία δὲν σημαίνει παραλογισμὸς καὶ ἀσυδοσία. Ὅποιος ἔχει τὸ πάνω χέρι, παραδίδει μαθήματα κοσμιότητας καὶ ἐλεγχόμενης ἀπελευθέρωσης. Ὅταν τρώει σφαλιάρες καὶ χάσει τὸν ἔλεγχο, διαμαρτύρεται. Ὅλοι τὰ κάνουν αὐτά, μόνο ἡ Ἀριστερὰ ὅμως λέει ὅτι αὐτὴ διδάσκει διαφορετικά.

Θὰ λυπόμουν τοὺς μὴ ἀριστεροὺς ἐκπαιδευτικούς (ἔχω λόγους), ἀλλὰ τόσες δεκαετίες δὲν ἔκαναν κάτι ἐναντίον τῆς Ἀριστερᾶς. Ὅλα καλά. Τὸ πανεπιστήμιο τῆς Πρίστινας ἀπ’ ὅπου ἦρθαν οἱ ἀριστεροὶ καθηγητὲς συνδικαλιστὲς καὶ σᾶς ἔκατσαν στὸ σβέρκο, νά ‘ναι καλά.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἰλαροτραγικά

Δὲν κατηγορῶ κανέναν -ἔχω ὑπόψη μου ἄλλες τιτάνιες προσωπικότητες, ἄλλωστε, ποὺ κάποια στιγμὴ ὑπερπροβλήθηκαν (ὅμως, πάντα μοῦ προκαλοῦσαν πονοκέφαλο)- γιὰ ἔλλειψη μαντικῶν ἱκανοτήτων σχετικὰ μὲ τὴν ἐξέλιξη τοῦ παρακάτω τιμώμενου προσώπου.

IMG_20190210_232938

IMG_20190210_232956IMG_20190210_232950

(Ἐννοεῖται ὅτι δὲν εἶχα πάει.) Πρὸς τὸ παρόν, ἀπὸ ὅσο φαίνεται θὰ περιμένουμε κι ἄλλο γιὰ μιὰ καλὴ θουκυδιδο/κονδυλικὴ – χριστιανικὴ σύνθεση. Μακριὰ ἀπὸ ἀριστερορθόδοξους συνδικαλιστές, χριστιανοσοσιαλιστικὰ κυνηγητὰ «ὑποκριτῶν χριστιανῶν», καὶ γιανναρορθόδοξους.

Posted in τυχαίο | 1 σχόλιο

die Krähe

Die Krähe /  Wilhelm Müller

Eine Krähe war mit mir
Aus der Stadt gezogen,
Ist bis heute für und für
Um mein Haupt geflogen.
Krähe, wunderliches Tier,
Willst mich nicht verlassen?
Meinst wohl bald als Beute hier
Meinen Leib zu fassen?
Nun, es wird nicht weit mehr gehen
An dem Wanderstabe.
Krähe, lass mich endlich sehn
Treue bis zum Grabe!

A crow has come with me
from the town,
and to this day
has been flying ceaselessly about my head.
Crow, you strange creature,
will you not leave me?
Do you intend soon
to seize my body as prey?
Well, I do not have much further to walk
with my staff.
Crow, let me at last see
faithfulness unto the grave.
Posted in μουσική | Σχολιάστε

Ὅταν λένε «τὰ καταστρέψατε»

ἐννοοῦνε κι αὐτό: Ὅτι βρῆκαν τὸ ἄγαλμα στὴ θέση του, στὸ βάθρο του, ὄρθιο. Μακεδονία, Δίων.

Δίον

Posted in Αρχαιότητα, Μακεδονία, ελληνορωμαϊκή τέχνη, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

καθρέφτες

καὶ χάντρες:

ένα ψαράκι μήκους δέκα εκατοστών, πέρασε το περίφημο «τεστ του καθρέφτη», αναγνωρίζοντας σε αυτόν τον εαυτό του, κάτι που θεωρείται ένδειξη νοημοσύνης και αυτοσυνείδησης. Το τεστ έχουν ήδη περάσει ορισμένα μεγαλύτερα ζώα, αλλά οι επιστήμονες εξεπλάγησαν, καθώς δεν περίμεναν να κάνει το ίδιο ένα μικρό ψάρι, αν και παραδέχτηκαν ότι δεν έχουν πειστεί ακόμη πλήρως από το σχετικό πείραμα σε ενυδρείο. […] Η ικανότητα αναγνώρισης του ειδώλου του εαυτού (αυτο-αναγνώριση) θεωρείται το «σήμα κατατεθέν» της γνωστικής λειτουργίας στα ζώα.

 

Πηγή

Τί κρίμα! Τὰ φροῦτα καὶ τὰ λαχανικὰ δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν ἑαυτό τους στὸν καθρέπτη, ἄρα εἶναι χαμηλότερης νοημοσύνης, ἄρα (δικό μου συμπέρασμα) μποροῦμε νὰ τὰ φᾶμε, ἀφοῦ κατὰ τοῦς βήγκαν εἶναι ἀνήθικο κι ἀποκρουστικὸ νὰ τρῶς ἔξυπνους. Ὀργανισμούς. Στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία, βεβαίως, εἴθισται οἱ ἔξυπνοι νὰ τρῶν τοὺς χαζούς, νόμιμα καὶ ἠθικά -ἂν καὶ ἐνίοτε ἕνας ἄκακος βλάκας μπορεῖ νὰ σοῦ προκαλέσει μεγάλο κακό, ἄθελά του. Κατὰ τοὺς ἰνδικοὺς καὶ νεοπλατωνικοὺς προγόνους τους (τῶν χορτοφαγικῶν σεκτῶν ἐννοῶ), ἀκόμη καὶ τὰ φυτὰ κρύβουν μετενσαρκωμένες ἀνθρώπινες ψυχές. Εἶναι σωστὸ νὰ βράζουμε καὶ νὰ κομματιάζουμε ἕναν ἄνθρωπο;

«Γνωστικὴ λειτουργία». Ἐδῶ τὰ πράγματα μὲ τὸ Ἀθηναϊκὸ-Μακεδονικὸ πραχτορεῖο χειροτερεύουν. Ἀκόμη καὶ ἕνα σκουλήκι μπορεῖ νὰ μάθει (πείραμα μὲ τὸ διακλαδιζόμενο σωλήνα μὲ ἠλεκτρισμό). Δὲν κατάφερε μὲ ἁπλὲς γονιδιακὲς μεταλλάξεις ἕνα περιστέρι νὰ χτίζει τὴ φωλιά του. Ἔμαθε νὰ χτίζει φωλιές, μόνο ποὺ ἡ ἱκανότητα αὐτὴ ἔγινε ἔνστικτο -σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ξεχνᾶ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες | Tagged , , , , | Σχολιάστε

καβγάδες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό

οι νεοαριστεροί που είναι υποτίθεται αντιαμερικανοί μεταφέρουν τις ανησυχίες των Αμερικανών προοδευτικών (φεμινιστικά, λευκά προνόμια κτλ) –οι νεοδεξιοί που υποτίθεται ανησυχούν «μην τους πάρουν την ταυτότητα» μεταφέρουν την κουλτούρα του Αϊνταχο και της ΚΚΚ. Ουσιαστικά η περιφέρεια ασχολείται με τις εντελώς ξένες για αυτήν εσωτερικές διενέξεις του κέντρου που, παρακμάζον έχει. Είναι όπως οι υπηρέτες που παίρνουν θέσεις στην κουζίνα προς τον τσακωμό του ζεύγους των αφεντικών.

Πηγή

Ἀφοῦ, καὶ ἀφότου, οἱ Δεξιοὶ (καὶ οἱ Ἀριστεροί) σταμάτησαν τὴν ἐγχώρια συζήτηση, γιὰ τὴν κουλτούρα τοῦ Μετσόβου καὶ τῶν Ἀμπελακίων γιὰ χάρη πιὸ ἐνδιαφέροντων (λέμε τώρα) πραγμάτων, ἀναμενόμενο εἶναι νὰ ξαναρχίσει ἡ συζήτηση ἀπὸ ἄλλους. Τοὺς νεοαριστεροὺς καὶ τοὺς νεοδεξιούς, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν διεμφυλικῶν καὶ τὴν κουλτούρα τῆς ΚΚΚ. Ἡ εὐθύνη τῶν πιὸ παλιῶν, Δεξιῶν κι Ἀριστερῶν, ὑπάρχει -κάτω ἀπὸ τὸ χαλάκι. Ἐδῶ τσακώνονταν Ρωμιοὶ καὶ Γερμανοὶ γιὰ τὴν κληρονομιὰ τῆς δυτικῆς Ρώμης 300 καὶ χρόνια μετὰ τὴν κατάρρευσή της (κι ὄχι ἁπλῶς παρακμή) γιὰ τὰ ἑπόμενα 500 χρόνια, καὶ μᾶς παραξενεύει ἡ νεοελληνικὴ διαμάχη μεταξὺ κρυπτοναζὶ καὶ φιλοτρανσέξουαλ; Ἡ συζήτηση πάντοτε συνεχίζεται, ἀνάλογα μὲ τὸ ἐπίπεδο τῶν συμμετεχόντων.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Αναδημοσιεύσεις, Δύση, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Κυρίαρχοι τῶν θαλασσῶν

Κυρίαρχη τῶν θαλασσῶν ἡ Ἑλλάδα.

Γι’ αὐτό, ναυπηγοῦνται τόσα καράβια στὰ ἑλληνικὰ ναυπηγεῖα ἀπὸ Ἕλληνες ἐφοπλιστές.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ καράβια τῶν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν εἶναι γεμάτα ἀπὸ Ἕλληνες ναῦτες, ἀφοῦ οἱ πλοιοκτῆτες ξέρουν νὰ δίνουν καλοὺς μισθοὺς στοὺς Ἕλληνες.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ κεντρικὰ γραφεῖα τῶν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν δὲν εἶναι στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ στὸ Λονδίνο.

Γι’ αὐτὸ καὶ προσφέρουν φόρους καὶ ἄλλα πράγματα στὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία οἱ Ἕλληνες ἐφοπλιστές.

Γι’ αὐτὸ ἔχει γεμίσει τὸ Αἰγαῖο μὲ ἑλληνικὰ ὑπερσύγχρονα πολεμικὰ πλοῖα, ἑλληνικὰ ὑποβρύχια καὶ ἑλληνικὰ ἀεροπλανοφόρα: ὅλα εἶναι δωρεὰ Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν γιὰ τὴν προστασία τοῦ Αἰγαίου ἀπὸ τὴν Τουρκιά. Ὅπως τὸ «Ἀβέρωφ», παλιά.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ Ἱδρύματα τῶν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν προωθοῦν τὸν πολυπολιτισμὸ στὰ μυαλὰ τῶν Ἑλλήνων, καθὼς καὶ τὴν μόνιμη ἐγκατάσταση Ἀράβων στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. (Ἄραβες, τὰ συνεταιράκια τους στὴ μεταφορὰ πετρέλαιου.)

Γι’ αὐτὸ καὶ διαδίδεται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τὸ πόσο ζηλεύουν οἱ κακοὶ Γερμανοὶ τὴν ἑλληνικὴ ναυτιλία μας, τῶν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν:

Γιὰ νὰ μάθετε καὶ νὰ ὑπερηφανεύεστε. Μὲγα γὰρ τὸ τῆς θαλάσσης κράτος.

Posted in Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

κοινωνία τῶν πολιτῶν – ἀναγνωστήριο

Ἀναρτᾶ κάποια σὲ φοιτητικὴ σελίδα τὴν παράκληση νὰ ἐπανατοποθετοῦν τὰ βιβλία τῆς πανεπιστημιακῆς βιβλιοθήκης οἱ χρῆστες τους ἀφότου τὰ μελετήσουν γιατὶ, λέει (κι ἔχει τυπικὰ δίκαιο), αὐτὸς εἶναι ὁ -πολὺ πρόσφατος- κανονισμὸς ἐκ μέρους τῶν ὑπευθύνων τῆς βιβλιοθήκης. Ἀλλιῶς θὰ χαθοῦν -τὰ βιβλία. Κι ἀπὸ κάτω τὰ λάηκ πέφτουν σὰ βροχή. Βρῆκαν (διὰ τοῦ κανονισμοῦ) συναδέλφους καινούργιους οἱ ὑπεύθυνοι τῆς βιβλιοθήκης, γιὰ νὰ μὴν κάθονται στὴ δουλειὰ οἱ ἴδιοι ἐπιπλέον χρόνο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς κάθονται μετὰ τὸ καθημερινὸ κλείσιμό της στὸ ἀναγνωστικὸ κοινό. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφτανε αὐτό, ἡ ἀναρτήσασα συμβουλεύει τοὺς ἀναγνῶστες-φοιτητὲς νὰ ρωτοῦν τοὺς ὑπευθύνους τῆς βιβλιοθήκης ἐὰν δὲν μποροῦν νὰ καταχωρήσουν σωστά, καὶ νὰ ζητᾶν βοήθεια γιὰ τὴ σωστὴ ταξινόμηση-ἐπανατοποθέτηση τῶν βιβλίων. Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς σπουδές τους, δηλαδή, θὰ σπουδάζουν καὶ πρακτικὴ βιβλιοθηκονομία. Γιὰ νὰ μὴν ἀποσπῶνται ἀπὸ τὰ προβλεπόμενα καθήκοντά τους οἱ ὑπάλληλοι τῆς βιβλιοθήκης. Ἐννοεῖται, πέρα ἀπὸ τὴν ἀφέλεια (ἐὰν ἄρχιζαν ὅλοι οἱ χρῆστες τοῦ ἀναγνωστηρίου νὰ ρωτοῦν τὴν ὑπάλληλο ποὺ δανείζει τὰ βιβλία, πῶς νὰ τοποθετήσουν σωστὰ τὰ βιβλία, τότε δὲν θὰ περίσσευε χρόνος οὔτε γιὰ τὶς δουλειὲς τῶν ὑπαλλήλων στὴ διάρκεια τοῦ ὡραρίου), θὰ ἀρχίσουν νὰ τοποθετοῦνται βιβλία ὅπου νά ‘ναι. Θὰ γίνει μπάχαλο. Κανὰ μέτρο παραδίπλα ἀπὸ τὴ σωστὴ θέση του τὸ καθένα, σιγὰ μωρὲ καὶ τί ἔγινε. Τὰ παιδάκια χειροκροτοῦν τὴν προτροπὴ ἐτούτη, ἔτσι εἶναι ἡ σιχαμένη (ἀναρχικὴ ἢ φιλελεύθερη) κοινωνία τῶν πολιτῶν: Ὅταν τὸ κράτος ἀποσύρεται κι ἀρχίζει ἡ αὐτοοργάνωση, ὁ ἐθελοντισμὸς καὶ ἡ ἀλληλοβοήθεια. Προφανῶς, κι οἱ ἐναπομείναντες ὑπάλληλοι θὰ ἔχουν ἀπηυδήσει, μὲ συνταξιοδοτήσεις καὶ μείωση πόρων. Σὲ ἄλλες βιβλιοθῆκες τῆς ἴδιας σχολῆς τὰ πράγματα ἦταν ἀκόμη χειρότερα -χαμένα ἐπὶ χρόνια βιβλία, ἔλλειψη διορισμένου ἁρμόδιου στὴ βιβλιοθήκη, ἐλάχιστο ὡράριο ποὺ ὁριακὰ (κι ἂν) βόλευε τοὺς ἐργαζόμενους φοιτητὲς κ.οκ. Γιατὶ οἱ πανεπιστημιακὲς βιβλιοθῆκες, τὸ ἐπίκεντρο τῆς Παιδείας, μὲ βιβλία ποὺ μόνο ἐκεῖ βρίσκεις ἀλλὰ μπορεῖ νὰ χαθοῦν (σ’ ἕνα ράφι παραδίπλα ἢ ἐντελῶς), ἀφήνονται σιγὰ-σιγὰ νὰ παρακμάσουν.

Posted in παιδεία, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ποδιές

Ὅπως τὸ μονοτονικὸ ἀνταποκρινόταν στὴν ἐπιθυμία των ἰδιοκτητῶν τῶν μεγάλων ἐφημερίδων νὰ μειωθεῖ τὸ κόστος ἔκδοσης, ἔτσι καὶ ἡ κατάργηση τῆς «ποδιᾶς» ἀνταποκρινόταν στὴν ἐπιθυμία εὐκατάστατων γονιῶν καὶ μαθητῶν γιὰ ἀπελευθέρωση τῆς μανίας ἐπίδειξης. Ὅσο κι ἂν ἡ ποδιὰ ἀπὸ ποδιὰ διέφερε στὴν ποιότητα, τὸ ἀπέραντο γαλάζιο περιόριζε τὴν ὑπαρκτὴ διαφορά πλούτου κάθε οἰκογένειας. Τὴν ἄφηνε νὰ ὑπάρχει ἀλλὰ δὲν τὴν ἄφηνε νὰ κυριαρχεῖ. Ἐνῶ ἡ κατοπινὴ ποδιά, τὸ τζὶν καὶ οἱ μπλοῦζες, ἀφήνουν τελείως ἐλεύθερο τὸ πεδίο στὴν ἐξουσιαστικὴ ἰσχὺ τῆς ἀκριβῆς ἐνδυμασίας. Κυριαρχοῦν θὲς δὲ θές, στὴν εἰκόνα γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ τὰ φορᾶ. Ἂν μάλιστα σκεφτοῦμε τὴν σύγχρονη ταύτιση ἐπιλογῆς τῶν ρούχων καὶ «προσωπικότητας», καθὼς καὶ τὴν παράλληλη συνύπαρξη ἀτομικισμοῦ καὶ μαζοποίησης, θὰ δοῦμε ὅτι ἡ ποδιὰ ἀπέτρεπε τὴν ψευδεπίγραφη ἐκείνη «ἀνάδειξη τῆς προσωπικότητας» (στὴν πραγματικότητα, τοῦ μαζάνθρωπου) καὶ ὁδηγοῦσε στὸ νὰ βλέπουμε τὸν μαθητή -προφανῶς ὡς μαθητὴ καί- ὡς αὐτὸ ποὺ εἶναι χωρὶς μάσκες, αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύπτεται μὲ τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα του. Παραδέχομαι ὅτι καὶ λόγῳ τῆς δεξιᾶς αἰσθητικῆς ἀναισθησίας, οἱ ποδιὲς δὲν ἐκσυγχρονίστηκαν αἰσθητικά, παρέμειναν ἴδιες ἐπὶ 40 χρόνια καὶ δὲν ἔγιναν αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶναι, δηλαδὴ στολές. Κι αὐτὸ ἦταν κάτι ποὺ ἔκανε τὴν κατάργησή τους νὰ φαντάζει «αἰσθητικὴ ἀναβάθμιση» κι ἐκπολιτισμός.

Καταλαβαίνω ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ καὶ ἡ Λερναία Ὕδρα τους, ἡ Κεντροαριστερά, θέλησαν νὰ καταργήσουν τὴν ἐπίπλαστη, φαινομενικὴ ταξικὴ ἰσότητα τῆς ποδιᾶς προκειμένου νὰ ἀγωνιστοῦμε χωρὶς ψευτοπαρηγοριὲς καὶ ψευδαισθήσεις ἰσότητας γιὰ τὴν πραγματικὴ ἰσότητα, τὴν ἀταξική. Μπορεῖ νὰ μὴν τὴν πέτυχαν, ἀλλὰ τουλάχιστον προσπάθησαν, κι αὐτοὶ ὅπως ὁ ΣΥΡΙΖΑ τὸ 2015.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Πολυκατοικίες

Περπατᾶς στὸ κέντρο, καὶ κυττᾶς τὶς βρωμερὲς πολυκατοικίες, τὴν ἔλλειψη χώρων στάθμευσης, τὴν ἀπουσία δέντρων, παιδικῶν χαρῶν κ.λπ. κ.λπ. Μπορεῖ ὅμως τὸ παρὸν νὰ κρίνει τὸ παρελθόν; Μπορεῖ τὸ δυτικὸ πρότυπο νὰ ἐφαρμοστεῖ παντοῦ;

Πῶς θὰ μποροῦσαν οἱ ἀνάγκες τοῦ 1949 νὰ προσαρμοστοῦν στὶς ἀνάγκες τοῦ 2019; Φανταζόταν κάποιος, ὄχι πολιτικὸς ἀλλὰ «μορφωμένος», ὅτι θὰ γέμιζε ὁ πλανήτης μὲ αὐτοκίνητα; Ἀπαίσια ἡ πολυκατοικία, ἀλλὰ ἐὰν ἡ ἀνοικοδόμηση τῆς ὑπαίθρου κρινόταν (ὀρθὰ ἢ ἐσφαλμένα) ἀδύνατη, τὰ πανέμορφα παλιὰ σπίτια ἔπρεπε νὰ γκρεμιστοῦν γιὰ νὰ στεγαστοῦν ἑκατομμύρια ἐσωτερικοὶ μετανάστες. Μόνο στὴν Ἑλλάδα εἴχαμε 10 χρόνια πόλεμο, ὄχι στὴν Ἰταλία οὔτε στὴν Οὐγγαρία οὔτε στὴ Γαλλία οὔτε πουθενά. Καὶ ὁ «Καραμανλῆς»; Δέχομαι ὅλα τὰ ἄλλα, ὁπαδός του δὲν ἤμουν, ἀλλὰ ἐδῶ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ ἀντιπαροχὴ ξεκίνησε πολὺ νωρίτερα· οἱ σχετικοὶ νόμοι προϋπῆρχαν, ἁπλῶς «βελτιώθηκαν». Ἔχουμε τὸν μπαμπούλα τῆς κακιᾶς Δεξιᾶς, λὲς καὶ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη δὲν ἔφτειαξαν ἐργατικὲς κατοικίες καὶ ἀντιαισθητικὰ κουτιά. (Ἢ μοντέρνο κὶτς στὴ Δυτική.) Ἕναν Δραγούμη εἴχαμε, ποὺ ἔγραφε ὅτι ἡ ἀστικὴ ἀρχιτεκτονικὴ θὰ πρέπει νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὸ χωριάτικο ἀρχοντικὸ σπίτι, τὸ βυζαντινὸ παλάτι καὶ τὴν ἐκκλησία, καὶ κανεὶς δὲν τὸν ἄκουσε. Λὲς καὶ εἶναι ἄγνωστο ὅτι οἱ ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὸ μετεμφυλιακὸ Δημόσιο (ἀλλὰ ἐκτὸς Μακρονήσου) Ἀριστεροὶ διέπρεψαν στὸν ἰδιωτικὸ τομέα, ἔγιναν (ἐκτὸς τῶν ἄλλων) ἐργολάβοι καὶ ὕψωσαν τὶς πολυκατοικίες τοῦ ’50 καὶ ’60. Ἕνα πραγματικὰ αὐταρχικὸ καθεστὼς σίγουρο γιὰ τὸν ἑαυτό του, τὸ 1950 θὰ ἔστελνε τοὺς χωρικοὺς στὰ χωριά τους, θὰ ἔβαζε ἐσωτερικὰ σύνορα στὶς πόλεις, θὰ μετακινοῦσε πληθυσμούς, θὰ τιμωροῦσε καὶ θὰ ἔδινε κίνητρα. Μιλᾶμε βέβαια, ἀντιθέτως, γιὰ γερμανοτσολιάδες ποὺ νίκησαν χάρη σὲ ξένη βοήθεια κι ὄχι μόνοι τους, κι ἔπρεπε νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἐπιτήρηση καὶ τιμωρία τοῦ μισοῦ πληθυσμοῦ· πῶς μετὰ νὰ ἐπιβάλουν κανόνες, καὶ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴ χώρα μὲ ἀπόλυτη αὐτοπεποίθηση κι ἐλευθερία ὅπως π.χ. στὶς ἀνατολικοευρωπαϊκὲς χῶρες;

Ὥστε ἡ ἀδυναμία νὰ ὑπάρξει (ὅπως στὴν Τουρκία τὸ 1919 ἢ ἀλλοῦ) ἄμεση καὶ γρήγορη ἐπικράτηση τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης μεριᾶς στὸν Ἐμφύλιο, ὁδήγησε σὲ ἀπέραντες καταστροφές, καὶ ἀστυφιλία ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ τεθεῖ ὑπὸ ἔλεγχο ἀπὸ ὁποιοδήποτε μετεμφυλιακὸ κράτος-μαριονέτα. Μπορεῖ κάποιος νὰ βρεῖ παρόμοια περίπτωση στὴν Εὐρώπη, ὥστε νὰ συγκρινόμαστε μὲ τὴν Εὐρώπη; Τὸ ἔχουμε πανεύκολο νὰ κρίνουμε μὲ σημερινὰ κριτήρια καὶ νὰ λέμε «Γιατί δὲν ἔκανε ἕνα νόμο γιὰ τὴν προστασία τῆς ἀρχιτεκτονικῆς κληρονομιᾶς ὅταν τὰ πράγματα ἠρέμησαν;». Γιατὶ ὅταν μιὰ κατάσταση πραγμάτων ἀρχίσει νὰ δουλεύει, καὶ ὅταν ἔχει δημιουργηθεῖ μιὰ κανονικότητα, αὐτὴ δὲν σταματᾶ παρὰ μὲ μιὰ μεγάλη καταστροφή.

Κι αὐτὸ μὲ τὰ ξένα πρότυπα ποὺ υἱοθέτησε ἢ δὲν υἱοθέτησε ἡ χώρα ἔχει κάποια προβλήματα. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι sui generis πολιτισμικά. Οἱ ἐλὶτ ἤθελαν μόνο τὴν πλήρη μεταφορὰ τῶν δυτικῶν προτύπων: Οὔτε «σύνθεση» οὔτε «παίρνω πέντε δυτικὰ πράγματα καὶ κρατῶ τὰ ὑπόλοιπα ἑλληνικά», εἴτε τὸ τελευταῖο γινόταν (ὅπως πιστεύω) εἴτε ὄχι. Δὲν ἀσχολήθηκαν οἱ ἐλὶτ μὲ τὸ τί νόμιζαν οἱ ὑπόλοιποι, τί πολιτισμικὲς δυνατότητες ἔχει ἡ χώρα. Ἂν ὑπῆρχαν διανοούμενοι-σύμβουλοι τῆς ἐξουσίας βασισμένοι σὲ μιὰ πιὸ ἑλληνικὴ ἀνάγνωση τῆς Ἀρχαιότητας καὶ στὴ βυζαντινὴ ἐμπειρία, τὰ πράγματα ἴσως ἦταν διαφορετικά· ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχαν τέτοιοι διανοούμενοι. Εἶχαν ἐξολοθρευτεῖ ἤδη ἀπὸ τὸν Κοραϊσμό. Οἱ «φιλολαϊκοὶ» δημοτικιστὲς ἦταν ἄθρησκοι ἢ παγανιστὲς νιτσεϊκοὶ καὶ σοσιαλιστές –πανάσχετοι μὲ τὸ «λαό». Τὸ πρόβλημα λοιπὸν δὲν ἦταν οὔτε ὁ λαός, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς ποτὲ καὶ σὲ καμμιὰ κοινωνία δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐπιβάλλει «ἀδιαμεσολάβητα» καὶ συνεχῶς τήν (μία καὶ μοναδική) «ἄποψή του»· οὔτε οἱ «ἀνάγκες τοῦ λαοῦ» οὔτε τὰ ρουσφέτια ποὺ ζητοῦσε ὁ λαός, καὶ τοῦ δινόταν, ἦταν τὸ πρόβλημα. Μιὰ συσσωρευμένη πείρα ὀρθολογισμοῦ στὴν διαχείριση τῆς κοινωνίας δὲν χάνεται ἐπειδὴ ἡ Γερμανία βομβαρδίστηκε ἀνηλεῶς τὸ 1944-1945 οὔτε ἐπιτυγχάνεται στὴν Ἑλλάδα μὲ ἀναγνώσεις ἐπιστημονικῶν καὶ φιλοσοφικῶν ἐγχειριδίων συνδυασμένες μὲ εἰσροὴ ἄφθονου χρήματος.

Ἡ ἀπόλυτη πεποίθηση τῶν Γιανναρικῶν καὶ τῶν δῆθεν παραδοσιοκρατῶν ὅτι δὲν τρέχει καὶ τίποτε, γιατὶ ἐμεῖς ἔχουμε Μακρυγιάννη καὶ Κόντογλου, συναντᾶ τὴν πεποίθηση τῶν Γερμανοτραφῶν, ποὺ ζοῦν στὴ χώρα αὐτὴ γιὰ νὰ τὴν χλευάζουν ἀγνοώντας παλαιότερες ἀνάγκες καὶ προτεραιότητες.

Posted in Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

θεωρίες

Υπήρχε πάντοτε η εναλλακτική πρόταση, αλλά σαρκωνόταν όχι σε θεσμούς ή σε ιδεολογήματα, ήταν, από καταβολής νεοελληνικού κράτους, σαρκωμένη σε πρόσωπα. ….Γι’ αυτό και στη φαρσοκωμωδία του «αντιπροσωπευτικού συστήματος» δεν αντιτάσσουμε θεωρίες… Ακόμα κι όταν αχρηστεύονταν ή ακυρώνονταν οι θεσμοί (η «πόλις», η «κοινότητα», η «εκκλησία» του δήμου ή της ενορίας), βαδίζαμε με την περπατησιά των προσωπικοτήτων, των χαρισματικών Ελλήνων

Ἡ μεγαλύτερη λαϊκιστικὴ κουταμάρα, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται ἀσταμάτητα, ἀπὸ τὸν Γιανναρᾶ καὶ ἄλλους. Δὲν ξέρω ἂν ὁ Γιανναρᾶς ἢ ὁ Ζουράρης ἢ ἄλλος ἔφτειαξε τὸ δίπολο «Σύστημα – Ὅ,τι λάχει». (Ἴσως κανὰς Νίτσε καὶ τὸν ἔκλεψαν.) Συμφωνῶ ὅτι καμμιὰ θεωρία δὲν ἀντιστοιχεῖ στὴ ζωή, καὶ ποτὲ δὲν εἶναι ἱκανοποιητικὸς μπούσουλας οἱ παχιὲς θεωρίες καὶ οὐτοπίες. Προφανῶς καὶ στὴ δημοκρατία, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα πολιτεύματα, ὑπάρχουν ἀδιέξοδα, προφανῶς δὲν ὑπάρχει σοφὸ ἐγχειρίδιο γιὰ τὴν κοινωνία καὶ ἕνα ἔθνος, προφανῶς δὲν ὑπάρχει happy end. Προφανῶς, ἡ λέξη ἀπο-τυχία (γιανναρίζω, ἐδῶ) ἀποτελεῖ πολιτισμικὴ ἐπίγνωση ὅτι ἀκόμη καὶ τὸ καλύτερο σύστημα (πολίτευμα, μόρφωση κ.λπ.) νὰ διαθέτεις, δὲν ἐλέγχεις ὅλες τὶς παραμέτρους. Καὶ μάλιστα, ἐνδέχεται νὰ μὴν ἐλέγχεις τὶς σημαντικότερες παραμέτρους ἐπιτυχίας, οὔτε κἂν νὰ γνωρίζεις τὴν ὕπαρξή τους. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι τὸ μὴ-σύστημα ἀναπληρώνεται μὲ «Καποδίστρια», ἢ λ.χ. ὅτι οἱ Πανελλήνιες καὶ τὸ διάβασμα εἶναι «μιὰ βλακεία» γιατὶ «μπορεῖ νὰ γίνεις σπουδαῖος Ἄνθρωπος τοῦ Πνεύματος καὶ χωρὶς αὐτές».

Ἄραγε, στὴ θέση τῆς «φαρσοκωμωδίας τοῦ ἀντιπροσωπευτικοῦ συστήματος» θὰ μπορέσουμε νὰ βάλουμε τὴ γνωστὴ καραμέλα τῶν «ἀδιαμεσολάβητων σχέσεων» καὶ τῆς «σχέσης» (μαρξιστικά, ὑπαρξιστικὰ καὶ νεορθόδοξα ἢ ἀρχαιοκαστοριαδικὰ μοτίβα) σὲ κοινωνίες ἑκατομμυρίων; Ἄραγε ὅλοι αὐτοὶ οἱ σπουδαῖοι ποὺ παρελαύνουν ὡς ἑλληνικὰ πρότυπα στὸ κείμενο τοῦ Γιανναρᾶ δὲν εἶχαν πρότυπα, θεωρίες κατὰ νοῦ, συστήματα -συνειδητοποιημένα καὶ μή; Πῶς ξεπήδησαν ὅλοι αὐτοὶ κι ἔγιναν πρότυπα ἂν ὄχι ἔχοντας ἕνα σύστημα, μιὰ θεώρηση, ἕναν τρόπο ζωῆς, ἐργασίας, φιλίας κ.λπ.; Δὲν μεταδίδονται σὲ ἄλλα «πρόσωπα» (ὤχ! τὸ «Πρόσωπο») αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά; Δὲν μποροῦν νὰ ἐκλογικευτοῦν ὥστε ἕνας ἄξιος ἡγέτης νὰ ἔχει ἄξιους στρατιῶτες καὶ κυβερνώμενους; Ἐπειδὴ οἱ φίλοι μας οἱ Γερμανοὶ ἔχουν σύστημα, πρέπει νὰ ξεχάσουμε ὅτι κι ἐμεῖς εἴχαμε, ὡς Βυζαντινοὶ καὶ ὡς Ἀρχαῖοι, σύστημα καὶ θεωρία; Κι ὅτι γι’ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ Βυζαντινοὶ καὶ οἱ Ἀρχαῖοι ἔγιναν αὐτὸ ποὺ εἶναι; Ἐντάξει, θὰ ξαναγυρίσει ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἀπὸ μηχανῆς θεός, ἀλλὰ ὣς τότε;

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Καμάρα, τὰ θέματα τῶν ἀνάγλυφων

Καμάρα

Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι περνᾶν κάθε χρόνο ἀπὸ τὴν Καμάρα, ἀλλὰ ἀναρωτιέμαι κατὰ πόσο βλέπουν στὰ ὅλο καὶ περισσότερο φθειρόμενα γλυπτά της (δὲν εἶναι Καρυάτιδες τῆς Ἀθήνας, γιὰ νὰ τύχουν φροντίδας) κάποιο νόημα, σχέδιο. Κατὰ πάσα πιθανότητα, βλέπουν τυχαῖα στοιβαγμένες μορφὲς κάποιων Ρωμαίων. Ἴσως εἶναι γνωστὸ κι ὅτι ἡ Καμάρα χτίστηκε ὡς ἀνάμνηση τῆς νίκης τοῦ Γαλερίου κατὰ τῶν Περσῶν στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰώνα. Παρακάτω, τὰ θέματα τῶν γλυπτῶν τῶν δύο πεσῶν, καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους χωρίζεται σὲ τέσσερις ζῶνες. Οἱ ἀριθμοὶ ἀντιστοιχοῦν  στὸ παραπάνω σχέδιο.

  1. Ἔφοδος τοῦ ρωμαϊκοῦ ἱππικοῦ.
  2. Σύλληψη τοῦ χαρεμιοῦ τοῦ Πέρση βασιλιᾶ.
  3. Καταδίωξη τῶν Περσῶν πέρα ἀπὸ τὸν Τίγρη ποταμό.
  4. Παρέλαση ζώων (;)
  5. Ἡ τελευταία μάχη.
  6. Ἡ φυγὴ τῶν βαρβάρων καὶ ἡ ὑποταγή τους.
  7. Adventus (ἄφιξη) ἑνὸς αὐτοκράτορα.
  8. Παρέλαση ζώων (;)
  9. Clementia (ἐπιείκεια) τοῦ Αὔγουστου.
  10. Clementia τοῦ Αὔγουστου.
  11. Προσωποποιήσεις πόλεων τῆς Περσίας.
  12. Παρέλαση ζώων (;)
  13. Παρέλαση ζώων (;)
  14. Παρέλαση ζώων (;)
  15. Adlocutio (ὁμιλία).
  16. Ἡ ὑποδοχὴ τῆς περσικῆς ἀντιπροσωπείας ἀπὸ τὸν νικητὴ Γαλέριο.
  17. Τέλεση θυσίας ἀπὸ τοὺς Γαλέριο καὶ Διοκλητιανό. Ἴσως ἡ τελευταία ἀπεικόνιση τέλεσης θυσίας σὲ ἐπίσημα, κρατικὰ ρωμαϊκὰ ἔργα τέχνης.
  18. Πομπὴ Περσῶν μὲ δῶρα.
  19. Adventus.
  20. Μάχη μεταξὺ τοῦ Γαλέριου καὶ τοῦ Ναρσῆ (Πέρση βασιλιᾶ).
  21. Ἔνθρονοι αὐτοκράτορες.
  22. Νίκες.
  23. Ἡ Νίκη τῆς Ἀνατολῆς (Victoria Orientis).
  24. Virtus Augusti.
  25. Πομπὴ τοῦ θριάμβου (Pompa triumphalis).
  26. Ἡ Ρώμη καὶ Νίκες.
  27. Νίκες ποὺ κρατοῦν ἀναθηματικὲς ἀσπίδες.
  28. Παρέλαση ζώων.

Πηγή: M. S. Pond Rothman, The Thematic Organization of the Panel Reliefs on the Arch of Galerius, American Journal of Archaeology, 81.4 (1977), 427-454.

 

21b.1200x0-is

Πηγή

 

Posted in Θεσσαλονίκη, Πέρσες, Ρωμαίοι, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἐξήγηση τοῦ πεσιμιστῆ

Ἂν φανταστεῖς τὸ μέλλον ὅσο ζοφερότερο γίνεται νὰ τὸ φανταστεῖς (π.χ. χωρὶς κάποια λύτρωση θανάτου ἂν εἶσαι ἄθεος ἢ ἐμφάνιση τοῦ ἀπὸ μηχανῆς θεοῦ ἐὰν δὲν εἶσαι), ἂν βεβαιωθεῖς ὅτι ἔτσι θὰ εἶναι τὰ πράματα, τότε ὁποιαδήποτε κατοπινη διαπιστωμένη ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν μαύρη οὐτοπία ἀντιμετωπίζεται ὡς θετική, ὡς βῆμα πρὸς τὸ καλύτερο. Προσοχή, ὅμως: Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀναλογιστεῖς τὸ μελλοντικὸ θετικὸ ἀποτέλεσμα τοῦ πιὸ σκοτεινοῦ πεσιμισμοῦ, δὲν εἶσαι πιὰ πεσιμιστὴς ἀλλὰ ὀπτιμιστής: Τότε ὅμως κινδυνεύεις, δηλαδὴ φοβᾶσαι μήπως δεῖς τὴν ἀπόλυτη, κατὰ 100% ἐκπλήρωση τῆς πιὸ ζοφερῆς ἐκδοχῆς τοῦ μέλλοντος χωρὶς τὶς «θετικὲς» ἀποκλίσεις ἀπὸ αὐτήν, στὶς ὁποῖες ὡς πεσιμιστὴς ἀνεπίγνωστα θὰ ἔπεφτες καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων θὰ διαπίστωνες. Πράγμα ποὺ σὲ ξανακάνει πεσιμιστή, κι ὁ κύκλος αὐτὸς ὁλοκληρώνεται -γιὰ νὰ ξαναρχίσει.

Posted in φιλοσοφίες, ανθρώπινα | Tagged , | Σχολιάστε

Ὀκτάγωνο Γαλέριου (ἀναπαραστάσεις)

 

image_3.600x0

70_octagon_ocotomh.600x0

7_new.600x0

 

666.600x0

katopsi_xroma.600x0

 

vv.600x0

 

IMG_20180203_115113

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , , , | Σχολιάστε

An Honest Bed: The Scene of Life and Death in Late Medieval England

Writing about her detention for heresy in Beverley in 1417, Margery Kempe notes with some satisfaction that she was given a “fayr chambyr & an honest bed therin.”[1] The same expression appears in Bonum Lectum, a fifteenth-century domestic allegory: readers are advised to make “an honest bed,” or a careful ordering of the soul.[2] In 1522, the phrase turns up again in the will of a London grocer, one John Goodwyn.[3] The description of a bed as “honest” occurs in many contexts in relation to this familiar item of domestic furniture: it points to the bed as an object that has significant financial, social, moral, and esthetic value and resonance. […]

John Goodwyn, the grocer who had his will proven in 1522, and with whom this paper opened, left to his servant Joan Bedell his “honest whole complete bed and all other things therto belonging for a bedde” not only “for hir [her] good and diligent service” to himself and his wife, but also so that Joan would “praie for [his] soule.”

Πηγή

Posted in Δυτικοί, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἡ ἀρχαία πόλη-παράσιτο;

Ἡ περίπτωση τῆς Συρίας: Ἡ εὐημερία τῶν πόλεων πήγαινε χέρι-χέρι μὲ ἐκείνη τῶν χωριῶν. Τὰ χωριὰ δὲν ἀπομυζοῦνταν ἀπὸ τὴν αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ τῶν πόλεων, ἴσα-ἴσα: Κέρδιζαν τροφοδοτώντας τες. Ἄλλωστε, μετὰ τὸν 2ο-3ο μ.Χ. αἰ. παρατηρεῖται μιὰ κατάληψη τῆς ὑπαίθρου μὲ ἵδρυση νέων οἰκισμῶν, δηλαδὴ τὸ ἀντίθετο τῆς ἀστυφιλίας τῆς βιομηχανικῆς ἐπανάστασης:

On the view that the Greco-Roman city was a consumer city, existing parasitically at the expense of the countryside, prosperity in cities would necessary result in impoverished villages and vice versa. This was certainly not the case in the late Late Roman Near East. By far the best known part of the region is the North Syrian limestone massif with its hill-villages about which G. Tchalenko wrote a classic study forty years or so ago. Recent work, of which that of G. Tate is the most important by far, has somewhat modified Tchalenko’s conclusions. Tchalenko’s view that the ‘Massif’ was cultivated largely by peasant proprietors seems to have held. Few estates have been identified, either by inscriptions or by property walls. The villages were not linked by a road network, only by tracks, apart from the road from Antioch to Chalkis, which bisects the massif. The villages had neither shops nor workshops. Tchalenko’s identification of specialised buildings have been disproved. The villages were simply assemblies of peasants’ dwellings, the roads mere paths, the open spaces no more than unbuilt on pieces of land. The structures identified by Tchalenko as communal were in most cases not such at all.
It has also now been established that the economy of the hill villages did not from the start depend overwhelmingly on the monoculture of olives. The villagers engaged in arable farming and animal rearing as well as the growing of vines and olive plantations. In the course of the fifth and early sixth centuries the importance of the olive sector increased. It was this which made it possible to maintain a very much enlarged population without seemingly reducing the standard of living. But production of oil was nearly always on a farm or domestic scale, there were no large units of the kind found in North Africa. The effect of this revision of Tchalenko is to make it likely that the north Syrian cities provided an adequate market for the oil produced on the massif. Development of the oil production in this area, in contrast to the production of wine around Gaza, was not driven by overseas exports. This means that the prosperity of the countryside, indeed the viability of the economy of the countryside, was closely linked to that of the North Syrian cities. It follows that far from being oppressed and exploited by the cities these villages prospered by servicing them. […]

the cities flourished as long as the villages expanded, that is until around 550. Then while the villages stagnated, Antioch and other cities went into sharp decline. Plague, earthquakes and Persian raids, often involving deportation of large parts of the urban population, must account for the decline to a considerable extent, but perhaps not entirely.

W. Liebeschuetz, East and West in late antiquity: invasion, settlement, ethnogenesis and conflicts of religion [Impact of empire : Roman Empire, c. 200 Bc–AD 476 20], Leiden-Boston 2015, σσ. 263-264, 267.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, κοινωνία | Tagged , | 2 Σχόλια

Gandhi’s Letters To Adolf Hitler (1939-1941)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ δεύτερο:

I hope you will have the time and desire to know how a good portion of humanity who have view living under the influence of that doctrine of universal friendship view your action. We have no doubt about your bravery or devotion to your fatherland, nor do we believe that you are the monster described by your opponents. But your own writings and pronouncements and those of your friends and admirers leave no room for doubt that many of your acts are monstrous and unbecoming of human dignity, especially in the estimation of men like me who believe in universal friendliness. Such are your humiliation of Czechoslovakia, the rape of Poland and the swallowing of Denmark. I am aware that your view of life regards such spoliations as virtuous acts. But we have been taught from childhood to regard them as acts degrading humanity. Hence we cannot possibly wish success to your arms.

But ours is a unique position. We resist British Imperialism no less than Nazism. If there is a difference, it is in degree. One-fifth of the human race has been brought under the British heel by means that will not bear scrutiny. Our resistance to it does not mean harm to the British people. We seek to convert them, not to defeat them on the battle-field. Ours is an unarmed revolt against the British rule. But whether we convert them or not, we are determined to make their rule impossible by non-violent non-co-operation. It is a method in its nature indefensible. It is based on the knowledge that no spoliator can compass his end without a certain degree of co-operation, willing or compulsory, of the victim. Our rulers may have our land and bodies but not our souls. They can have the former only by complete destruction of every Indian—man, woman and child. […]

We were groping for the right means to combat the most organized violence in the world which the British power represents. You have challenged it. It remains to be seen which is the better organized, the German or the British. We know what the British heel means for us and the non-European races of the world. But we would never wish to end the British rule with German aid.

Πηγή, γιὰ τὸ πρῶτο (1939), καὶ ἐδῶ (1941), ὅπου καὶ τὸ πολὺ μεγαλύτερο δεύτερο. Πάντως, οἱ Βρετανοὶ κατέσχεσαν τὰ γράμματα, καὶ ἡ ἱστορία τελείωσε. Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι ἐνῶ ὁ Γκάντι, ἕνας Ἰνδός, δὲν ἤθελε τὴ γερμανικὴ βοήθεια κατὰ τῶν Ἄγγλων, μιὰ μουρλὴ Ἑλληνογαλλίδα ἔγινε Ἰνδουίστρια καὶ Ναζί. Παρατηρώντας μάλιστα καὶ τὴ χριστιανικὴ ρητορική του («οἱ Βρετανοὶ κατέχουν τὰ σώματά μας ἀλλὰ ὄχι τὶς ψυχές μας»), καταλαβαίνει καθεὶς γιατί οἱ Ἰνδουιστὲς τὸν ἀντιπαθοῦσαν.

Posted in Ακροδεξιά, Γερμανία, Ινδία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ἄρτον καὶ θεάματα

panem-et-circenses

Ἡ φράση «ἄρτον καὶ θεάματα» εἶναι πολὺ γνωστή. Ὅλοι μας ἔχουμε ἀκούσει αὐτὰ τὰ μελὼ γιὰ τοὺς ὄχλους τῆς Ρώμης ποὺ ζητοῦσαν τροφὴ καὶ θεάματα, κι ἐπαναστατοῦσαν ὅποτε δὲν τοὺς δινόταν τροφή. Στὴν πραγματικότητα, κι ὅπως θὰ ἦταν λογικὰ ἀναμενόμενο κρίνοντας βάσει πιὸ πρόσφατων καταστάσεων, τὰ κριτήρια γιὰ τὴ διανομὴ ψωμιοῦ καὶ σίτου δὲν ἦταν μόνο ἡ κακὴ οἰκονομικὴ κατάσταση τῶν προνομιούχων. Στοὺς δικαιούχους συμπεριλαμβάνονταν ἄτομα ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἐξαθλιωμένα ἦταν. Αὐτοὶ λάμβαναν τὶς κρατικὲς μερίδες ἄρτου ἢ σιταριοῦ ἐξαιτίας τῆς πολιτικῆς τους ἢ κοινωνικῆς τους θέσης, χωρὶς νὰ ἔχουν καμμία ἀνάγκη γιὰ κρατικὴ ἐλεημοσύνη. Τὰ παραπάνω δὲν σημαίνουν ὅτι ὁ ἑκάστοτε αὐτοκράτορας δὲν λάμβανε ὑπόψιν του πιθανὲς ἐξεγέρσεις πεινασμένων λαϊκῶν μαζῶν ὅταν δὲν λάμβαναν τὴ μερίδα τους· κάθε ἄλλο. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ χριστιανο-ρομαντική (ἄχ, οἱ κακοὶ Ρωμαῖοι) καὶ σπαρτακο-μαρξιστική (ἄχ, οἱ ἐκμεταλλευτὲς τοὺ ἀδιαφώτιστου λαοῦ) ἀντιμετώπιση τῶν παλαιότερων ἐποχῶν ὡς ριζικὰ διαφορετικῶν ἀπὸ τὴ δική μας –θύματα τῆς ἴδιας ὀφθαλμαπάτης πέφτουμε, ὅταν ἐκλαμβάνουμε τὰ πάντα τὰ ὁποῖα μᾶς περιτριγυρίζουν ὡς «μεταμοντέρνα» καὶ καινοφανή– εἶναι ἐσφαλμένη.

Constantine’s allowance of grain (or bread) for the clergy followed the logic of grain distributions that existed not only in Rome, but also in many other cities of the Empire. They too were not intended for the poor, but for those who boasted the status of permanent residents of the given city. Although in Rome most of the disbursements indeed ended up in the hands of the poor, a share of the handouts was also allotted to persons who, given their financial situation, had no need for them. They could give up their right to the allowance, but in theory they had it nonetheless. This groundbreaking conclusion (compared to the image, propagated by older research, of a mob of indigents demanding panem et circenses from the emperors) was formulated after the publication by John Rea in 1973 (P. Oxy. xL) of a dossier consisting of over forty papyrus documents dated to the reign of Aurelian (270-275). The texts come from Oxyrhynchus, a modest-sized town in Middle Egypt. They allow to reconstruct the system of disbursement of a considerable amount of grain (twelve artabas per person, an amount approaching the annual minimum for one individual) among three thousand citizens of Oxyrhynchus, which constituted most likely no more than a tenth of the inhabitants (total inhabitants, that is, not citizens, who constituted a privileged, much less numerous circle). The inclusion in the allowance-receiving group was determined in a lottery, as the number of those qualified exceeded three thousand. That a system of grain distributions to the privileged, instead of to the poor, emerged and functioned in a provincial town, and in years of the most acute crisis, was an important discovery. It compelled historians to put forward a suggestion, which had formerly been made in a timid and inconsistent manner: that grain distributions in the Roman Empire were primarily manifestations of a civic mentality stemming from the world of poleis. Allowances were handed out to members of the civic community on account of their political status, not material poverty. The authorities certainly acknowledged the need to placate the potentially dangerous mobs of the poor that inhabited major urban centres, but this factor neither formed the basis for the institution of allowances, nor contributed to their continued existence. Before attempting to analyse the system of allowances for members of the clergy (in the broad sense of the word), it is worth recalling that grain distributions, whose origin goes back as far as Gaius Gracchus (or the 120s BC), were still in existence in late antiquity, and not only in Rome, but also in many provincial cities.

Ε. Wipszycka, The Alexandrian Church: People and Institutions [The Journal of Juristic Papyrology Supplement 25], Warsow 2015, σσ. 178 -179.

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

ὁμοιοστασία

 

Πάντως, τώρα που το ξανασκέφτομαι , νομίζω ότι υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο εδώ και καιρό για να αναδειχθεί ο φασισμός σε μόνιμη και σταθερή δύναμη της πολιτικής σκηνής κι αυτό σε συνδυασμό , βεβαίως, με το ότι οι κοινωνικές συνθήκες του νεοφιλελευθερισμού, της αποπτώχευσης και εξαθλίωσης εργατικών , ανέργων και μικροϊδιοκτητικών στρωμάτων πάντοτε , ιδίως απούσης της Αριστεράς, ενισχύουν την Ακροδεξιά και τον φασισμό. Όταν καθημερινά η κυβέρνηση και τα παρακλάδια της , οι αριστεροί της ψάλτες , κλπ κατηγορούν ευρύτατα λαϊκά στρώματα που δεν συμφωνούν με τις Πρέσπες για πολλούς και διάφορους λόγους ( από λόγους αντινατοϊκούς/αντιιμπεριλαιστικούς έως λόγους βίωσης εθνικής ταπείνωσης για την γενική κατάσταση της χώρας έως και λόγους γνήσια εθνικιστικούς κλπ) ότι είναι συλλήβδην ακροδεξιοί/φασίστες , όταν οι διάφοροι «αντιεθνικιστές», αντίφα κλπ δίνουν την εικόνα ότι είμαστε περίπου … στις 30-1-1933 και όχι στις 31-1-2019, μπορεί να ενισχυθεί το φαινόμενο που σε διάφορες επιστήμες ονομάζεται «ομοιοστασία». Όταν κάποιος κατηγορείται από το πρωί ως το βράδυ ότι είναι φασίστας για εκατό διαφορετικούς λόγους ( από τις Πρέσπες ως την καθημερινή του ζωή) και αυτός ο κάποιος δεν έχει και μια δομημένη δημοκρατική παιδεία και προσωπική συγκρότηση, αυτός ο κάποιος μπορεί να διαβεί το κατώφλι και να ψηφίσει φασίστες, να τους εναγκαλισθεί. Αυτό λέγεται και «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» , αλλά λέγεται και πολιτικό σχέδιο. Ιδίως, αν ψηφίζοντας φασίστες, συμβάλλει στο να μειωθεί η δύναμη της Νέας Δημοκρατίας. Υπάρχουν τόσο κακοπροαίρετες δυνάμεις στην πολιτική σκηνή; Μα, τι λες τώρα !! Υπάρχουν έντυπα και δημοσιογράφοι , που παίζουν αυτό το παιχνίδι; Μα, που ακούστηκε!!!

ΥΓ. Τα παραπάνω καθόλου δεν σημαίνουν, βεβαίως, ότι πρέπει να υποβαθμιστεί το διαρκές μέτωπο στον φασισμό και τον σωβινισμό, όπου εκδηλώνονται , ότι δεν πρέπει να επιταχυνθεί η δίκη της ¨Χρυσής Αυγής » και να καταδικασθεί η ηγεσία της κλπ Δεν ισχυρίζομαι ότι το πρόβλημα του φασισμού είναι ανύπαρκτο ως κίνδυνος, θα ήταν βλακεία να πει κανείς κάτι τέτοιο. Τονίζω μια ορισμένη αξιοποίησή του από το πολιτικό σύστημα και ειδικότερα την κυβερνητική παράταξη, τον ΣΥΡΙΖΑ «και άλλες δημοκρατικές προσωπικότητες».

 

Πολὺ καλὴ τοποθέτηση, παρόμοια ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν Καρατζαφέρη ἔλεγα κι ἐγὼ παλιά. Ἅμα ὅμως τὰ πεῖς αὐτὰ σὲ βέρο ἀριστερό, θὰ ἀρχίσει καὶ τὰ Α καὶ ΟΥ καὶ θὰ σκίζει τὰ ροῦχα του ὅτι κάτι τέτοιο δὲν συμβαίνει, κι ὅτι νά οἱ ἐπιθέσεις τῶν ναζί, καὶ νά τὰ περιστατικά. Ἐπὶ τῆς οὐσίας ὡστόσο, δηλαδὴ γιὰ τὸ ἂν εἶναι σωστὸ νὰ χαρακτηρίζεις φασιστικὸ ὁτιδήποτε αὐτὸς δὲν ἐγκρίνει πολιτικά, δὲν θὰ σοῦ ἀπαντήσει. Στὴν πραγματικότητα, εἶναι ἱκανὸς νὰ πεῖ ὅτι ἐφόσον ὁ Χίτλερ ἦταν οἰκολόγος, οἱ οἰκολόγοι εἶναι φασίστες. Ὣς ἐκεῖ μπορεῖ νὰ φτάσει. Ἀπορῶ καὶ μὲ τὸν ἑαυτό μου, δηλαδή, πῶς τὸ ἀναπαράγω: Ἀφοῦ ὁ Ἀριστερὸς κυττᾶ τὴν ἰδεολογία σου ὅπως ὁ δεξιὸς ἂν εἶναι γυαλισμένα τὰ παπούτσια σου. Ἂν τοῦ ἀρνηθεῖς τὴν ἰδέα ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτο του καὶ τὸ δικαίωμά του νὰ ὁρίζει αὐτὸς τί θὰ πεῖ φασισμός, τὸν σκότωσες. Στοῦ Ἀριστεροῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Λαλιμπέλα

Αἰθιοπία, 12ος-13ος αἰώνας. Ἅγιος Γεώργιος:

st_-george-church-ethiopia-2

 

6-george-ethiopia-700x440

5-george-ethiopia

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἀντιόχεια – Χρυσόστομος

Chrysostom would like all his audience to live like monks in relation to the rest of the city. He often cites them to strive to change and perfect their behaviour. This often meant that he wanted this audience to hold attitudes very different from those normally held by inhabitants of the city. He tells his audience that poverty and manual labour should no longer be reasons for shame and he encourages the rich to give charity to all the poor of Antioch rather than to put up buildings for the city purely for the sake of honour. …According to Chrysostom Christian charity should not be confined to euergetism and public works for the city itself.

…Chrysostom’s audience did not, however, always accept his attempts at Christianization of every part of their civic lives and complained that Chrysostom was expecting too much from them, saying “but we are not monks”. There is a certain amount of tension in Chrysostom’s sermons between how he wants his audience to behave and how they actually were behaving. His audience did, it appears, see being a Christian as something separate, which they did not have to carry over into their lives as a whole. Ho

…At other times he explicitly states that Christianity’s positive, un-revolutionary attitude to secular powers was intended to encourage pagan conversion. He says that Paul told Christians that they should obey secular laws “for in this way he (Paul) was more likely to draw the governors who were unbelievers to the religion” (On Rom. XXIII, PG. 60.615). Chrysostom made every effort to present the city as a Christian space and to persuade his audience to treat it as such. Laying claim to the city and presenting Christianity as a civic religion were thus both ways in which  Chrysostom could appeal to and debate with non-Christians.

…Chrysostom was trying hard to combat the views of those in his audience who wanted to keep their civic and religious lives separate. In on sermon he uses exegesis of 1 Corinthians X.31-32 “Whether you eat or drink or do anything else, do all for the glory of God”, to make this point. He tells his audience that eating, conversation and going into the market place could all be done thinking of God rather than in a “worldly” way.

…His most noteworthy attempts to give the whole of civic and daily life religious significance, whether positive or negative, take place at moments of concern over the boundaries between pagans  and Christians….it was just when the Church was facing problems of identity due to the conversion of Constantine and the large influx of new converts in the fourth century that it adopted a new polarisation of Christian and non- Christian.

I. Sandwell, Christian Self-Definition in the Fourth Century AD: John Chrysostom on Christianity, Imperial Rule and the City, στό: I. Sandwell – J. Huskinson (ἐκδ.), Culture and Society in Later Roman Antioch. Papers from a colloquium London, 15th December 2001, Oxford 2004, 35-58.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Χριστόδουλος Χάλαρης, 1946 – 2019

Δὲν θὰ ἔπρεπε, κανονικά, νὰ πῶ κάτι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔκανε γνωστὴ τὴ βυζαντινὴ καὶ μεταβυζαντινὴ μὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ ἔπειτα ἀπὸ πέντε καὶ δύο αἰῶνες, ἀντίστοιχα. Τὰ λέει κι ὁ ἴδιος ἐν συντομίᾳ γιὰ τὴν κοσμικὴ βυζαντινὴ μουσική (6:00 κ.ἑ.). Μιλᾶμε γιὰ ἕναν πνευματικὸ γίγαντα, ποὺ πραγματικὰ ἀνέδειξε  τὸν ἔνδοξό μας βυζαντινισμό, ποὺ πραγματικὰ ἔδειξε τὸν βυζαντινὰ μουσικὸ πολιτισμό, καὶ ποὺ κατέρριψε, στὸ πεδίο του, τὸ μύθο περὶ θεοκρατικοῦ κι ἄμουσου Βυζαντίου. Κανονικά, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν διορισμένος ἐπικεφαλὴς στὰ κρατικὰ μουσικὰ ἱδρύματα, γιὰ νὰ κατευθύνει τὸ πρόγραμμα τῶν σπουδῶν τους. Προσωπικά, θυμᾶμαι τὴν ἀνατριχίλα (δέος;) ποὺ ἔνοιωσα ὅταν πρωτάκουσα, μικρός, βυζαντινὴ μουσική. Καὶ βέβαια, ἐκεῖνες οἱ ἐκπληκτικῆς αἰσθητικῆς ἐκτελέσεις τῶν βυζαντινῶν συνθέσεων σὲ βυζαντινὰ κάστρα, ποὺ παρουσιάζονταν στὴν ΕΡΤ3, ἀπίστευτα πράγματα γιὰ τὴν μεταπολεμικὴ μετριοκρατία. Καλὸ Παράδεισο ἂς ἔχει, μὲ τὸν Ἰωάννη Κουκουζέλη, τὸν Νικηφόρο Ἠθικό, τὸν Ξένο Κορώνη, τὸν Ἰωάννη Γλυκύ, τὸν Μανουὴλ Χρυσάφη καὶ τοὺς ἄλλους βυζαντινοὺς συνθέτες.

Posted in Ρωμανία, μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

σπασμένα μνημεῖα

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ πατεράδες αὐτῶν ποὺ χτὲς-προχτὲς ἔσπασαν ἕνα ἑβραϊκὸ μνημεῖο στὸ ΑΠΘ στατιστικῶς θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔκλεβαν ἑβραϊκὲς περιουσίες ἤ, οἱ πιὸ λοῦμπεν, ποὺ κατέστρεφαν τὰ ἑβραϊκὰ μνήματα. Τὸ μῆλο κάτω ἀπ’ τὴ μηλιὰ θὰ πέσει, λοιπόν· καθένας θὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά του σύμφωνα μὲ τὶς ἰδέες του. Θὰ ἦταν καλὸ νὰ καταδικαζόταν δημόσια τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀπὸ διάφορους. Γιατὶ, πέρα ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ἀντίθεση στὸν δοσιλογισμὸ καὶ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμό (ἡ ὁποία ἀφορᾶ πολλούς), θὰ ἔκοβε τὴ φόρα τῶν παρακάτω ἀπὸ τὸ νὰ τὰ μπαζώσουν ὅλα στὴν κοινωνία.

Ἡ Ἀριστερὰ κι ὁ φιλελευθερισμὸς τῆς Θεσσαλονίκης, δὲν εἶπε κάτι γιὰ τὴν περίπτωση τῆς καταστροφῆς τῆς Θεολογικῆς τοῦ ΑΠΘ ἀπὸ τοὺς μαχητικοὺς («στὸ δρόμο») ὁμοϊδεάτες τους. Δὲν ἔκανε καμμιὰ σιωπηλὴ πορεία «ἀντιστεκόμενων στὴ βαρβαρότητα» καὶ δὲν ἐφάρμοσε κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐπικοινωνιακὰ μέσα διαχείρισης τῆς κοινωνίας τὰ ὁποία γνωρίζει πολὺ καλά. Θεολογικὴ Σχολὴ βανδαλισμένη, χαρὰ στὸ πράμα. Αὐτὲς τὶς πομπώδεις «πορεῖες», τὰ «νὰ κάνουμε, ρὲ παιδιά, μιὰ ἀντιφασιστικὴ πορεία», ποὺ κάποτε πρότειναν οἱ εἰσηγητὲς τῆς ἔννοιας τοῦ «ἐθνολαϊκισμοῦ» στὴ χώρα. Αὐτὴ ἡ πόζα.

Μόνο ὅταν καθένας ἀπομονώσει (τουλάχιστον) πολιτικῶς τὰ πνευματικὰ τέκνα τῶν δοσίλογων καὶ φιλο/ναζί (ποὺ γυροφέρνουν διακριτικὰ γύρω ἀπὸ τὸν ταγματασφαλιτισμὸ καὶ τὸ ναζισμὸ σὰ τὴ μύγα γύρω ἀπὸ τὰ κόπρανα), ὅλη τὴν Ἀριστερὰ καὶ τοὺς «φιλελεύθερους», ὑπάρχει ἐλπίδα γιὰ κάτι καλύτερο ἀπὸ ὅ,τι διαδραματίζεται. Ἂν δὲν θέλει, φυσικά, καθένας νὰ ἀφεθεῖ πλήρως ἐλεύθερο τὸ πεδίο σὲ αὐτοὺς ποὺ καταστρέφουν ἑβραϊκὰ μνημεῖα, σὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιτίθενται σὲ ἐκκλησίες καὶ χριστιανικοὺς χώρους, ὥστε νὰ συνεχίζουν, μιὰ ὁ ἕνας καὶ μιὰ ὁ ἄλλος, τὶς πράξεις τους, καὶ νὰ ἀκοῦμε τοὺς τάχα ἀφ’ ὑψηλοῦ ἀριστεροὺς καὶ ἀριστεροφιλελεύθερους νὰ κάνουν κατόπιν κηρύγματα πνεύματος καὶ ἠθικῆς. Αὐτὲς οἱ δυὸ συνομαδώσεις τρέφονται ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Εβραίοι, Θεσσαλονίκη | Tagged , , , | Σχολιάστε

Θὰ πολεμούσατε γιὰ τὴ χώρα σας;

nk1uzja3wvby

2

3

Παρατηρήσεις:

1. Δυστυχῶς, τὸ κείμενο δὲν προσδιορίζει ἐὰν ὁ πόλεμος θὰ εἶναι ἐπιθετικός (ὅπως κι ἂν αὐτὸ νοεῖται) ἢ ἀμυντικός (ὅπως κι ἂν αὐτὸ νοεῖται). Ἔτσι, οἱ «φιλειρηνιστὲς» (ὅσοι βάζουν τὴν εἰρήνη πάνω ἀπὸ τὴν πατρίδα) πιθανὸν νὰ ἀπάντησαν στανικῶς ἀρνητικά. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, χάνονται οἱ ἐνδιαφέρουσες λεπτομέρειες, καὶ δὲν φαίνεται ἐὰν οἱ πολίτες μιᾶς χώρας υἱοθετοῦν τὴν ἀρχή right or wrong it’s my country ἢ θὰ τὸ σκεφτοῦν ἂν εἶναι δίκαιος ἢ ἔστω ἀμυντικός (δὲν συμπίπτουν οἱ ἔννοιες αὐτές) ὁ πόλεμος.

2. Ἡ δυτικὴ Εὐρώπη καὶ εἰδικὰ οἱ ἡττημένοι τοῦ Β’ Π.Π. (γενικότερα, ὁ Ἄξονας) δὲν θέλουν νὰ πολεμήσουν μὲ τίποτε. Ἀντίθετα, ἡ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη πάλι δὲν θέλει νὰ πολεμήσει ἀλλὰ ἔχει διπλάσια ποσοστὰ σὲ σχέση μὲ τὴν Δυτική. Δυστυχῶς, γιὰ τὴν Κεντρικὴ Εὐρώπη δὲν ὑπάρχει πλήρης εἰκόνα.

3. Χῶρες ποὺ γιὰ τὸν α ἢ β λόγο ἐνεπλάκησαν σὲ πολέμους τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιες θεωροῦν δίκαιους καὶ ἀμυντικούς (Φιλανδία, Τουρκία, Βιετνάμ), εἶναι ἐξαιρετικὰ φιλοπάτριδες. Ἀντενδείξεις: Πολωνία (47%), ποὺ δέχτηκε διπλὴ ἐπίθεση στὸν Β’ Π.Π. Αὐτὸ ἐξηγεῖται πιθανὰ εἴτε ὡς διαλυτικὴ ἐπίδραση τοῦ κομμουνισμοῦ σὲ μιὰ χριστιανικὴ κοινωνία, καθὼς καὶ τῆς ρωσικῆς κατοχῆς, εἴτε ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀνελέητης φτώχειας εἴτε ὡς ἀπόδειξη ὅτι ὅλες οἱ κοινωνίες ἔχουν ἕνα ὅριο ἀντοχῆς σὲ πολλαπλὰ δεινά (Γερμανοὶ καὶ Ρῶσοι) μετὰ τὸ ὁποῖο κλατάρουν καὶ πλέουν ἀκυβέρνητες. Ἄλλωστε, ἡ Πολωνία ἔχασε, ἐνῶ οἱ τρεῖς πρῶτες χῶρες νίκησαν.

4. Ἡ Ἑλλάδα ἐμπίπτει στὴν κατηγορία τοῦ Εὐαγγελίου: Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμο, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής: Ὑπερηφάνεια γιὰ τὸν ἀνώτερο πολιτισμό, ἀλλὰ ὅσοι προτίθενται νὰ τὸν ὑπερασπιστοῦν εἶναι ποσοστιαῖα λιγότεροι. Νὰ ὑπῆρχε καὶ προσευχή, γιὰ νὰ γλίτωνε τὸν πειρασμό -συμπληρώνω βάσει τοῦ ἴδιου εὐαγγελικοῦ χωρίου. Δὲν εἶναι «μεταμοντέρνο», εἶναι διαχρονικὴ ἀνθρώπινη κατάσταση, ἡ ἀντίφαση εἶναι στοιχειῶδες γνώρισμα τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, εἶναι ἑλληνικὸς ἀτομικισμός, στὰ ὁποῖα φαινόμενα προστίθενται 52 ἐκφυλιστικὰ χρόνια χούντας καὶ Ἀριστερᾶς.

Υ.Γ. Ἐννοεῖται: Ἡ Ἑλλάδα «μπορεῖ» νὰ κάνει μόνο ἀμυντικὸ πόλεμο -ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ἐὰν ἔκανε ἐπιθετικὸ πόλεμο στὴν ΠΓΔΜ ἢ τὴ Β. Ἤπειρο, θὰ νικοῦσε βεβαίως ἀλλὰ δὲν θὰ τὴ γλίτωνε ὅπως ἡ Τουρκία στὴν Κύπρο ἐπὶ 45 χρόνια. Συνεπῶς, ὅλοι ξέρουν ὅτι τὸ «θὰ πολεμούσατε γιὰ τὴν Ἑλλάδα» ἔχει χαρακτήρα ξεκάθαρο, ἀμυντικοῦ πολέμου. Συνεπῶς, αὐτὴ ἡ διαφορὰ μεταξὺ 89% καὶ 54%: Ἄνθρωποι εἴτε χαμηλῆς νοημοσύνης (συνεπῶς, δὲν φταῖν) ποὺ πιστεύουν στὴν παντοδυναμία τῆς κουλτούρας τους -ἄρα, δὲν χρειάζεται κἂν νὰ πολεμήσουν γιατὶ ἡ κουλτούρα τους θὰ πολεμήσει ἡ ἴδια μόνη της τὸν ἐχθρικὸ στρατό. Εἴτε κουτοπόνηροι δεξιοφιλελεύθεροι, ποὺ γιὰ κομματικοὺς λόγους (ἀλλὰ καὶ λόγῳ τοῦ διπλοῦ τους μίσους πρὸς Ἕλληνες ἀλλὰ καὶ τοὺς Ἀριστερούς) θέλουν ἀντιαριστερὲς ἐθνικιστικὲς ἰδέες, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι θὰ τὸ σκάσουν ἀπὸ τὴ χώρα παρέα μὲ τοὺς συνειδητὰ ἀπάτριδες Ἀριστερούς, ὅταν ἀκουστεῖ τὸ μπάμ. Τὸ (100-54=) 46% εἶναι ἀπάτριδες (συνειδητοί, π.χ. Ἀριστεροί, ἢ ἡμισυνειδητοὶ κουτοπόνηροι π.χ. φιλελεύθεροι ποὺ ἐγκωμιάζουν τὴ φυγὴ τῶν νέων ἐπιστημόνων καὶ ταυτοχρόνως κλείνουν γιὰ κομματικοὺς λόγους τὸ μάτι σὲ διάφορα «ἐθνικόφρονα» συνθήματα) εἴτε συνειδητῶς παράσιτα χωρὶς ἀντιεθνικὴ ἢ ἐθνικὴ ἰδεολογία. Τὸ 35% ἀπὸ τὸ 46% εἶναι ἕνας συνδυασμὸς τῶν δυὸ παραπάνω.

5. Τὰ χριστιανικὰ Βαλκάνια εἶναι ἀκόμη πιὸ ἀξιοθρήνητα. Κι ἐδῶ μπορεῖ κάποιος νὰ κάνει λόγο γιὰ τὰ ἴδια αἴτια μὲ ἐκεῖνα τῆς Πολωνίας (βλ. 3). Δυστυχῶς, ἔχουμε μόνο τὸ 58% καὶ τὸ 55% τῶν τουρκαλβανῶν τοῦ Κοσόβου καὶ τῶν τουρκοβογόμιλων τῆς Βοσνίας, γιὰ νὰ φανταστοῦμε τὸ ἀλβανικὸ ποσοστό.

6. Ἡ θεωρία ὅτι ἡ καλοπέραση ὁδηγεῖ σὲ ἀπροθυμία γιὰ πόλεμο δὲν ἰσχύει πάντοτε, ἀλλὰ μόνο σὲ γενικὲς γραμμές. Ἡ Δύση εἶναι ἡ λιγότερο πατριωτική, ἡ Δυτικὴ Ἀσία ὅμως εἶναι περισσότερο φιλοπόλεμη ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ παρ’ ὅλο ποὺ ἔχει σχετικὰ καλύτερο βιοτικὸ ἐπίπεδο ἀπὸ τὶς στοιβαγμένες κι ἐξαθλιωμένες ἀνατολικὲς ἀσιατικὲς μυρμηγκιές. Ἡ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη ἔχει ἴδια ποσοστὰ μὲ τὴν Λατινικὴ Ἀμερική, ἀλλὰ τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῆς πρώτης καὶ οἱ συνθῆκες εἶναι καλύτερα αὐτῶν τῆς δεύτερης. (Τρίτη εἰκόνα, δεξιά.)

7. Τὸ Ἰσλὰμ εἶναι τὸ πιὸ φιλοπόλεμο καὶ παράλληλα οἱ Βορειοαφρικανοὶ καὶ Μεσανατολίτες εἶναι οἱ πιὸ φιλοπόλεμοι. Ἐὰν ἔλειπε ἔστω μία ἀπὸ τὶς δύο συνθῆκες, ἐὰν δηλαδὴ οἱ Νοτιο-Ἀνατολικοὶ σὲ μᾶς λαοὶ δὲν ἦταν Μουσουλμάνοι ἢ ἐὰν τὸ Ἰσλὰμ δὲν ἦταν φιλοπόλεμο,τότε δὲν θὰ ἔλεγα ὅτι μᾶς περιμένει ἡ σκληρότερη μάχη γιὰ ἐπιβίωση ἀπὸ τὸν 7ο μ.Χ. αἰώνα -ἴσως καὶ σκληρότερη ἀπὸ τὶς ἀτέλειωτες περσικὲς καὶ ἀραβικὲς εἰσβολὲς μεταξὺ 602-719. Μάταια ψάχνω γιὰ νεοελληνικὲς προσωπικότητες ἀντάξιες μὲ τὶς τοτινὲς βυζαντινὲς προσωπικότητες, πνευματικὲς καὶ πολιτικές. Ὅτι μᾶς περιμένει ἕνας ἀπέραντος πόλεμος (εἰρηνικὸς ἢ μή), εἶναι τὸ μόνο σίγουρο.

8. Θρησκεῖες. Ἀνατρέπεται σὲ μιὰ εἰκόνα ὅλη ἡ προπαγάνδα τῶν «Ἐξωτιστῶν» καὶ τῶν «Τριτοκοσμιστῶν», πληρωμένων καὶ ἀρνησίμισθων. Γιατὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔκαναν, ἔκαναν, ξαναματαέκαναν πολέμους -αἴ, κάποτε σταμάτησαν νὰ λαχταροῦν τὸν πόλεμο. Ἐνῶ, ἀντίθετα, οἱ Μουσουλμάνοι ἔκαναν, ἔκαναν, ξαναέκαναν πολέμους κι ὅμως ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι οἱ πιὸ φιλοπόλεμοι. Πιὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι οἱ, ὅπως τοὺς διαφημίζουν, ἐξαιτίας τῆς ἀπουσίας μονοθεϊσμοῦ ἀπελευθερωμένοι ἀπὸ ψυχώσεις ἐπικράτησης καὶ κυριαρχίας, Βουδδιστὲς καὶ Ἰνδουιστὲς εἶναι πιὸ φανατικοὶ ὑπὲρ τῶν πατρίδων τους, ἀκόμη κι ἀπὸ ἄθεους. Θυμᾶστε ἐκείνη τὴν προπαγάνδα τῶν ἑλλήνων στρατευμένων ἄθεων, ὅτι ὁ ἄθεος δὲν θὰ σκοτώσει γιὰ κανέναν, ἐνῶ ὁ θρῆσκος θὰ σκοτώσει;; Παρὰ τὴν προπαγάνδα, οἱ ἄθεοι εἶναι πιὸ πρόθυμοι νὰ σκοτώσουν (δίκαια ἢ καὶ ἄδικα) κι ὄχι οἱ «ταλιμπὰν Χριστιανοί». Μπορῶ νὰ δεχτῶ ὅτι σημαντικὸ ἢ μεγάλο τμῆμα τῆς δυτικοχριστιανικῆς φιλειρηνικότητας ὀφείλεται στὸ ὅτι ἡ Δύση τρώει ἀπὸ τὴ λεηλασία τῶν ἄλλων περιοχῶν τῆς γῆς, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἔχει πλέον λόγο νὰ πολεμήσει. Ὅμως, εἶναι ἐντυπωσιακὸ ὅτι ὁ «Ἰουδαιο-Χριστιανισμὸς» εἶναι ἡ λιγότερο πολεμοχαρὴς θρησκεία, ἀκόμη καὶ σὲ σχέση μὲ τοὺς ἄθεους. Ἄλλωστε, καὶ τὸ Βυζάντιο, ὅταν ἦταν στὶς δόξες του, πιὸ πλούσιο καὶ πιὸ πολιτισμένο (σὰν τὴ σημερινὴ Δύση), ἦταν ἐπίσης φιλειρηνικό: προτιμοῦσε τὴ διπλωματία καὶ οἱ πολίτες του δὲν ὁπλοφοροῦσαν. Ἄρα, ἡ παραπάνω ὑλιστικὴ ἐξήγηση τῆς σημερινῆς χριστιανικῆς φιλειρηνικότητας ἔχει κενά, δὲν κατανοεῖ ὅτι οἱ Χριστιανοὶ δὲν εἶναι ἄνθρωποι τοῦ πολέμου χάριν τοῦ πολέμου.  Ὅτι πολεμοῦν, καὶ μάλιστα πολὺ καλά, ὅταν τὸ θέλουν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν πολιτισμικὸ ἰδεῶδες τους τὸν πολεμιστή-ἅρπαγα. Ἀκόμη κι ἂν κατακτοῦν (καὶ κατακτοῦν πολὺ καλά), τὸ πρότυπο τῆς θρησκείας τους ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ τὸν πολεμιστὴ-κατακτητή.

Πηγή

Posted in πολυπολιτισμός, Δυτικοί, Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

“Do then walls make Christians?”

Augustine describes a similar conversion of the scholar Marius Victorinus in the reign of Constantius. This “most learned old man, most familiar with all liberal studies, who had read and weighed so many writings of the philoso hers, the teacher of so many noble senators,” had remained until his old age “a worshiper of idols, a participant in sacrilegious rites, by which at that time almost all the Roman nobility was puffed up.” After reading through “all the writings of the Christians,” he told his friend Simplicianus, later to be Ambrose’s successor as bishop of Milan, that he was now a Christian. Simplicianus replied that he would not consider him as such until he saw him in the Church of Christ. Afraid of the reaction of his pagan friends, the old man replied ironically, “Do then walls make Christians?” Nonetheless, he finally agreed to receive “the first sacraments of instruction” (that is, a preliminary course of Christian knowledge, imparted to catechumens before baptism) and then gave in his name for baptism. Though the priests offered to let him make his declaration of faith privately, he did so before the whole congregation.

C. P. Jones, Between Pagan and Christian, Cambridge, ΜΑ, 2014, σ. 92.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Δύση, Ρωμαίοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Γιῶργος Βαφόπουλος: Τὸ ξαναγύρισμα τῶν Σατύρων

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ εἰδωλολατρία ξανασήκωσε κεφάλι, μόνο στοὺς κύκλους τῶν «μορφωμένων» (ποιῶν ἄλλων, ἄλλωστε;) ἀλλὰ δίχως θυσίες καὶ ἄλλα τέτοια αἱματηρά, αὐτοὶ δὲν ἔχουν πάψει νὰ βγάζουν ψευτρόνια τοὺς πατέρες τους Ἐθνικούς· καὶ ἀκούραστα νὰ διαβεβαιώνουν ὅτι ἔκανε λάθος ὁ Πλούταρχος (Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων 17), ποὺ διαβεβαιώνει δεκαοκτὼ αἰῶνες πρίν –γιὰ ἕνα συμβὰν ποὺ ἔλαβε χώρα ἐπὶ Τιβερίου (14 – 37 μ.Χ.)– ὅτι «Πὰν ὁ μέγας τέθνηκε», προκειμένου νὰ καταδείξει τὴν παρακμὴ τῶν μαντείων. Ὄχι· αὐτοί, οἱ Νεοτερικοί, τὰ ξέρουν καλύτερα. Σὰν τὸν Κωστῆ Παλαμᾶ, ὁ Γιῶργος Βαφόπουλος τοῦ Μεσοπολέμου μᾶς λέει:

Λυδία, στὰ φύλλα ποὺ ἔσταξε τὸ δάκρυ ἡ ψεσινὴ βροχή,

ἀργὰ σαλεύει μιὰ ἄφραστη κ’ ἐπίσημη γαλήνη.

Ἑνὸς ἀρχαίου ποιμενικοῦ, ποὺ πέθανε, θεοῦ ἡ ψυχή,

μὲ τὴ παλιά της δόξα, λές, τὸ δάσος μεγαλύνει.

Ποιὸς εἶπε πὼς ἡ δόξα πάει τῶν χρόνων τῶν παλιῶν, πὼς πᾶν

οἱ λάλοι αὐλοὶ κ’ οἱ σύριγγες στῆς Ἀρκαδίας τὰ δάση;

Λυδία, καλή μου, ἔλα κοντά, ζεῖ στοὺς δρυμοὺς ἀκόμα ὁ Πὰν

καὶ τὸ αἷμα τῶν σατύρων του τὶς φλέβες πάει νὰ σπάσει.

 

Καὶ δῶσ’ του ὁ ἀδικημένος Πάνας. Καὶ δῶσ’ του ὁ Πάνας ποὺ θὰ ξανάρθει, καὶ δῶσ’ του ὁ θνήσκων θεός Πάνας. Ὅπως λέει ὁ P. Borgeaud,

Starting with the Romantic period, the poets, perhaps inspired by the symbolic analyses of a Creuzer, took pleasure in thinking of the possible coming of a «gracious son of Pan,» all the while preparing the ground for the Victorian (and post-Victorian) representation of a Christ reconciled with Pan. It is in this way that Louis Karl is able to cite a Hungarian poetess, Minka Czobel, who, in her collection Opalok (1903) presents Pan and the Christ crucified side by side, or Pan meeting the Christ crucified and leaving flowers at the foot of the cross. The iconography would soon present a D. H. Lawrence (author of Pan in America) split in two with his face treated, in the same image, as both the goat god and the crucified Christ. […] On the side of the philologists, the Christian reading of Plutarch’s text was abandoned in the middle of the nineteenth century. One of the last of this group to make explicit reference to it, the great Welcker in his Griechische Goetterlehre finds himself limited to imagining a moving and complicated scenario: the history of the death of the great Pan, according to Welcker, would have been imagined piecemeal by a particularly lucid contemporary of Tiberius who had an inspired presentiment of the approaching end of a polytheism destined to perish under the blows of a young and vigorous Christian religion. This is nevertheless an artful scenario, as it lends to paganism a fiction which Christianity enhances in its interpretation, in such a form as betrays a nostalgia for pantheistic origins on the part of the latter. Half a century later, with Gruppe (1895), while the interpretation is equally Romanesque, the content is no longer romantic in the least, and every reference to Christianity has disappeared. Plutarch would have been inspired by a lost satirical work, a sort of pamphlet whose function would have been to ridicule the scholarly credulousness of Tiberius’ satellites.

Posted in ποίηση, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Συμμαχίες ἀντιμακεδονικές

Σταρχιδιστὲς Ἀθηναῖοι (ἀφοῦ ἔχουμε ἀποδεχτεῖ σύνθετη ὀνομασία, ἀφοῦ ἀναγνωρίσαμε μακεδονικὴ γλώσσα κ.λπ. Οἱ «Ἀφουιστές»), μὲ τὸ κλασικὸ γρύλισμα πρὸς ὅ,τι τοὺς ἀφαιρεῖ (ὅλα τά) λεφτὰ καὶ τὴν προσοχή (ἀπὸ Ἀθήνα, Πελοπόννησο καὶ Κρήτη), καὶ Ἀριστεροί· ἀεθνικοὶ Δεξιοὶ καὶ «Διεθνὴς Κοινότητα»: Χασκογελᾶνε μὲ τὰ «συγγνώμη λάθος» «Νότια Μακεδονία», πανηγυρίζουν γιὰ τὰ «Βόρεια Μακεδονία». Σὰν τὸν πληρωμένο καὶ ἀπὸ Μακεδόνες φορολογούμενους ὑπάλληλο τῆς ΕΡΤ τοῦ ’80 ποὺ μὲ κατήφεια ἀναμετέδιδε ὅτι ὁ ΟΣΦΠ ἔφαγε γκὸλ ἀπὸ τὸν ΠΑΟΚ, ἀλλὰ τσίριζε ἀπὸ τὴ χαρά του ὅταν γινόταν τὸ ἀντίθετο, γιατὶ ἡ κρατικὴ τηλεόραση ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἦταν τσιφλίκι τοῦ μπαμπᾶ τῶν Ἀθηναίων, ποὺ τὴν ἵδρυσαν πρῶτοι κι ἔπιασαν τὰ περάσματα. Συνιστοῦν ὅλα ἐτοῦτα τὰ περιστατικὰ δεῖγμα μίας νοοτροπίας (γιὰ διαφορετικὲς ὄψεις τῆς ἴδιας πραγματικότητας), ἀπὸ τὰ πιὸ φαιδρὰ κι ἀνούσια ὣς τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Ὅλοι τους δαῦτοι (οἱ παραπάνω Ἕλληνες) κάνουν σὰν τοὺς νοτιο-Ἑλλαδίτες τοῦ 1897-1903: Μακεδονία; Μᾶς κουράσατε. Δὲν πειράζει, ὅταν τὰ γυναικόπαιδά τους θὰ μαχαιρώνονται καὶ ἀνατινάζονται στοὺς σταθμοὺς τοῦ ἀθηναϊκοῦ μετρὸ ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἐμεῖς θὰ λέμε «καὶ τί θέτε νὰ κάνουμε τώρα; Νὰ λαϊκίσουμε; Ἢ ξεχάσατε ὅτι ἐδῶ καὶ τόσα χρόνια δεχτήκαμε τοῦς πρόσφυγες; Ἀφοῦ ἐσεῖς κ.λπ.»

Καλὴ Ἀριστερά, ποὺ νὰ ἔχει σωστὴ στὰση στὸ Μακεδονικό, ὑπῆρξε μεταξὺ 1935-1948, δηλαδὴ 13 στὰ 100 χρόνια (ἀπὸ τὸ 1919 ξεκινώντας ἡ μέτρηση), ἄντε καὶ ἄλλα 2-3 τὸ 1991-1993. Ἂν θέλουμε δηλαδή, νὰ συζητᾶμε μὲ τὴν Ἀριστερὰ ἐπικαλούμενοι τὰ 13/100 τοῦ βίου της, καὶ νὰ παρουσιάζουμε στὸν κόσμο τὸ βραχύβιο ὡς Τεράστιο καὶ τὸ Μεγάλο ὡς μικρὸ κι ἀποσιωπητέο, μποροῦμε πράγματι νὰ περνᾶμε δημιουργικὰ τὸν καιρό μας. Οἱ Ἀριστεροὶ οὔτε δημοκράτες («πραγματικοί») εἶναι οὔτε ἦταν οἱ μόνοι ἀντιφασίστες κατὰ τὸν Β’ Παγκόσμιο -ἐδῶ ὑπάρχει ἀπόλυτη ἄρνηση τοῦ σκληροῦ πυρήνα τῆς ἰδέας ποὺ ἔχουν γιὰ τὸ κοσμοϊστορικὸ ἐγώ τους. Τὸ ΚΚΕ ἔκανε καὶ ὀρειβασία στὴν Ἀκρόπολη, γιὰ τὸ θεαθῆναι, ἐνῶ ἐπὶ ἕνα χρόνο ἁρμένιζε τὶς βαρκοῦλες του -ὅταν ἔριχναν χημικὰ σὲ γριοῦλες καὶ παιδιά. Ἀλλὰ τί νὰ πεῖς -σημασία ἔχει νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν δῆθεν δημοκρατικὴ καὶ δῆθεν φιλολαϊκὴ Ἀριστερά· νὰ βαρᾶμε προσοχὴ στὰ 13/100. Θὰ κάνουν κριτικὸ διάλογο μαζί της, γιὰ νὰ τὴν κάνουν -αὐτήν- νὰ κατανοήσει τὶς ἀσυνέπειες καὶ τὰ λάθη της -διὰ τοῦ διαλόγου! Μετά, θὰ ξυπνήσουνε.

Ἄλλοι, διῶκτες τῆς «ὑποκρισίας», πιστεύουν ὅτι ἡ καλὴ ὑποκρισία (νὰ ἀλλάζεις τὴν πρότερη κακή σου γνώμη, ἔστω καὶ ἐξαιτίας τῆς πίεσης τοῦ κόσμου) καὶ ἡ κακὴ ὑποκρισία εἶναι τὸ ἴδιο πράμα. Αὐτὴν τὴν ὑποκρισία τὴν ἀνιχνεύουν, ἐντελῶς παράδοξα, μόνο στὴ ΝΔ ἀλλὰ ὄχι καὶ στὴ ΛΑΕ καὶ τὸ ΚΚΕ ἢ τὸ Δρόμο τῆς Ἀριστερᾶς (αὐτὸν συγκριτικὰ λιγότερο, εἶναι ἀλήθεια) ἤ -ἐδῶ γελᾶμε- τὴν ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποὺ ἀντιστάθηκε ἡρωικὰ στὴ νατοϊκὴ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ὄντας ταυτοχρόνως Γραφεῖο Τύπου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Εἶναι οἱ παρωπίδες τοῦ «δημοκράτη» καὶ τοῦ «ἀντισυντηρητικοῦ».

Καὶ γιὰ νὰ γελάσουμε, λίγο, μ’ ἐκείνους ποὺ πιστεύουν στὸ δίπολο σκυλάδικος ἐθνολαϊκισμὸς Vs λόγια σοβαρότητα, ἂς ἀνατρέξουμε στὴν σκυλοῦ Ἄντζυ Σαμίου, ποὺ δασκαλεύει τὸν σκοπιανὸ μοῦργο νὰ μὴν αὐτοαποκαλεῖται «Μακεδονία» ἀλλὰ «Βόρεια Μακεδονία».

Καλὴ ἀνάρρωση.

 

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἡ σμίκρυνση τῶν εἰκόνων

Πηγή

105291034_painting1

105291036_painting2

105291038_painting3

105293533_painting6

Ἡ διαδικασία θὰ τελειώσει ὄχι ὅταν ὅλοι ζωγραφιστοῦν ἀπὸ ὅλους ἀλλὰ ὅταν ὁ ἄνθρωπος στὴν τελευταία εἰκόνα γίνει τόσο μικροσκοπικός, ὥστε νὰ μὴ φαίνεται. Ἡ ἀνθρωπότητα ποὺ τείνει στὸ μηδέν.

Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

collegium

Κάθε ἀντίφαση, ἀπὸ τὴ φύση της, ἀφορᾶ πράγματα, καταστάσεις, ἐνέργειες καὶ ἰδέες ποὺ βρίσκονται στὸ ἴδιο ἐπίπεδο. Διαφορετικά, δὲν εἶναι ἀντίφαση ἀλλὰ διαφορετικὲς ὄψεις τῆς πραγματικότητας, σὲ διαφορετικὰ ἐπίπεδα. Ἡ Παπαρήγα δὲν ἀντιφάσκει ὅταν πάει τὰ παιδιά της στὸ ἀμερικανικὸ κολλέγιο, γιατὶ ἀκόμη καὶ ὁ κομμουνιστὴς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ζήσει –μέχρι τὴν ὑποτιθέμενη ἔλευση τῆς Ἐπανάστασης– ὅπως μπορεῖ καλύτερα ἀρκεῖ νὰ μὴν εἶναι π.χ. ἐκμεταλλευτής, βιομήχανος κ.λπ. Δὲν ἀποσοβεῖ τὴν Ἐπανάσταση ἡ ἐγγραφὴ στὸ ἰδιωτικὸ σχολεῖο οὔτε τὴν κάνει πιθανότερη ἡ ἐγγραφὴ στὸ δημόσιο σχολεῖο. Οὔτε εἶναι ἀντικομμουνιστικὸ τὸ νὰ ἀγοράσεις μὲ τὸ μισθό σου διαλεχτὸ ψωμὶ γιὰ τὰ παιδιά σου -τὴ στιγμὴ ποὺ γνωρίζεις γιὰ τὴν «ἄγρια καπιταλιστικὴ ἐκμετάλλευση τῶν ἐργαζομένων» στὰ ἀρτοπωλεῖα καὶ τὰ σουπερμάρκετ. Ἦταν μεταμοντέρνος ὁ Λένιν μὲ τὸ σκοινὶ τοῦ καπιταλισμοῦ τὸ ὁποῖο θὰ ἀγόραζε καὶ ὑποτίθεται θὰ τὸν ἔπνιγε; Γιατὶ κι αὐτὸ τὸ σκοινὶ στὸ κάτω-κάτω κατασκευάστηκε ἀπὸ ἕνα καπιταλιστικὸ κατάστημα ποὺ χρησιμοποιοῦσε τὴ μισθωτὴ ἐργασία (ὅπως τὸ κολλέγιο), ἄρα κανονικὰ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μεταχειριστεῖ γιὰ ἅγιους σκοποὺς ἕνα ἐργαλεῖο φτειαγμένο ἀπὸ αἷμα προλετάριον καὶ τὰ λοιπά κ.τ.λ.

Μπορεῖς ἀντιθέτως νὰ διαπιστώσεις ἀντίφαση στὸ γεγονὸς ὅτι τὸ κόμμα τῆς Παπαρήγα ἀπέλυσε τοὺς ἐργαζόμενούς του, ἕνα κόμμα ποὺ ὑπερασπίζεται τοὺς ἐργαζόμενους -γιατὶ ἁπλούστατα τότε ἔχεις νὰ κάνεις μὲ κομμουνιστὲς ἐργοδότες. Ὄχι μὲ τὸ κολλέγιο ὅμως. Οὔτε μὲ τὰ πέτ, οὔτε μὲ τὰ nike, οὔτε μὲ τὶς γκόμενες οὔτε μὲ τὰ μπάνια στὴν Λεπτοκαρυά, τὰ καζίνο στὴ Γευγελῆ καὶ τὸν τουρισμὸ τῶν Τούρκων στὴ Θεσσαλονίκη φτειάχνεις ἀντιφάσεις. Γιατὶ εἶναι σὲ ἄλλο ἐπίπεδο καὶ γι’ αὐτὸ δὲν πειράζουν.

Ἄλλωστε, οἱ φιλελέδες ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τὸ μεταμοντέρνο ἐπιχείρημα τῆς Παπαρήγας, δὲν ἔγιναν πατριῶτες. Ἐντάξει, μπορεῖ νὰ κάνουν τὴν καρδιά τους πέτρα μὲ τὰ ψευτοπατριωτικὰ τοῦ Κυριάκου, ἀλλὰ δὲν εἶναι λογικῶς ὑποχρεωτικὸ νὰ τοὺς πιστέψω.

Μεταμοντέρνο δὲν εἶναι νὰ εἶσαι Χριστιανὸς καὶ νὰ βλέπεις μπάλα. Εἶναι νὰ εἶσαι Χριστιανὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ πιστεύεις στὴ μετενσάρκωση. Εἶναι νὰ εἶσαι ΠΑΟΚ καὶ νὰ πανηγυρίζεις μὲ τὸν Ὀλυμπιακό. Μὴν τὰ χαρακτηρίζουμε ὅλα μεταμοντέρνα, ἂς μᾶς μείνει καὶ κάτι νὰ τὸ χαρακτηρίσουμε διαφορετικά.

Οὔτε εἶναι δὰ καὶ ἕνα αἴτημα ἀπόλυτης λύσης (ὅλων τῶν προβλημάτων) τὸ νὰ λὲς ὅτι, εἴτε εἶσαι χοντρὸς εἴτε φανατικὸς ταβλαδόρος εἴτε τρῶς προϊόντα ἐκμετάλλευσης τῆς ὑπεραξίας, δὲν μπορεῖς νὰ συναινέσεις σὲ μακεδονικὴ γλώσσα καὶ ἰθαγένεια ἢ ἐθνότητα. Δὲν ἀπαιτεῖ νὰ ἔχεις χιλιάδες ἱστορικούς, γιὰ νὰ τὸ ζητήσουν, καὶ δὲν εἶναι μεταμοντερνιὰ οὔτε ἀντίφαση τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ξέρουν πότε ἔγινε ἡ μάχη τῆς Πύδνας καὶ πότε ἀρρώστησε ὁ Βουκεφάλας. Πότε ἦταν τέτοιες, δηλαδή, οἱ κοινωνίες, γιὰ νὰ ἔχουν δικαίωμα πολιτικῆς ἀρέσκειας καὶ ἀπαρέσκειας;

Δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε Δονατιστές, οὔτε Καθαροί. Γιατὶ καταντᾶ σὰν ἐκεῖνο τὸ ψυχολογικό (ψυχολογία, ἡ νέα θρησκεία), «Κανεὶς δὲν εἶναι ἀθῶος». Αἴ, ὄχι, δὲν εἴμαστε ὅλοι ἔνοχοι (τὸ ἴδιο, τουλάχιστον).

Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

συριζοφιλελέ

 

1. «Τα σπάτε για τη Μακεδονία αλλά το σαββατοκύριακο καζινάρετε στη Γευγελή». Επιχείρημα εφάμιλλο του «η Παπαρήγα στέλνει την κόρη της στο αμερικάνικο κολέγιο». Ή το άλλο: «οι αναρχομπάχαλοι φοράνε παπούτσια nike και φούτερ adidas»

2. «Φάγατε 48 μνημόνια στο κεφάλι αλλά διαδηλώνετε για ένα όνομα». Κάποιοι και για τα μνημόνια διαδηλώσαμε και το ’99 όταν βομβάρδιζε το ΝΑΤΟ τη Γιουγκοσλαβία ήμασταν στους δρόμους και στις καταλήψεις του ’98 και του ’91 πήραμε μέρος. Δεν είναι ή το ένα ή το άλλο. Εσείς μόνο τουμπέκα τώρα

3. «120 χώρες τους έχουν αναγνωρίσει, αποδεχτείτε το». Στα φρύδια μας αν τους έχουν αναγνωρίσει 850 χώρες και τα 7 βασίλεια των Ξωτικών της Μέσης Γης. Εσείς δεν είστε που τόσο αγαπούσατε τη μεταφορά του γαλατικού χωριού, που συνεχίζει να αντιστέκεται όταν όλα τριγύρω έχουν πατηθεί από τη μπότα του ιμπεριαλισμού; Ούτε είναι θέμα ποσότητας. Την Ανατολική Γερμανία την αναγνώριζε όλος ο κόσμος εκτός από το ένα κράτος που είχε σημασία: τη Δυτική Γερμανία

4. «και 150.000 να μαζεύτηκαν υπάρχουν άλλα 9.850.000 που δεν διαδήλωσαν άρα συμφωνούν». Αριθμητική τύπου Τζήμερου: «50 αργόσχολοι κάνουν πορεία και παραλύουν την αγορά ενώ 9.999.950 περιμένουν σαν τρελοί να πάνε για σόπινγκ και να σηκώσουν ως και το τελευταίο βρακί σε τιμή ευκαιρίας, στα τρία σώβρακα το ένα δώρο»

 

Ἀπὸ τὰ σχόλια, συγκρατῶ αὐτὰ τὰ δυὸ εἰρωνικά:

Μπορώ να σου βρω κι αλλά 20, αλλά το αγαπημένο μου είναι αυτό με τους Μακεδόνες που είναι απόγονοι προσφύγων απ την μικρά Ασία ενώ οι Σκοπιανοί ελέγχθηκαν αιματολογικά και πληρώνουν ενφια στην περιοχή απ την εποχή του Βουλγαροκτόνου.

καί:

Η Θεσσαλονίκη είχε μόνο 20% έλληνες το 1912 αλλά η Κωνσταντινούπολη και η Μικρά Ασία και η Ανατολική Θράκη ήταν τουρκικές από το 5.000.000 π.Χ.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Μακεδονία | 3 Σχόλια

καζινο-ἰδεαλισμοὶ ραγιάδικοι

Ἅμα, λέει, μάχεσαι γιὰ τὴ Μακεδονία, ἔχεις βλέμμα ὑψωμένο στὰ οὐράνια, καθάριο, δὲν περισπᾶσαι ἀπὸ ἐχθρικὰ καζίνο, βενζίνες καὶ γκόμενες. Ποῦ ἀκούστηκε ὁ Σκοπιανὸς νὰ λέει ὅτι εἶναι Μακεδόνας ἐνῶ κάνει μπάνιο (δὲν ἔχει μπάνιο στὸ σπίτι του καὶ γιὰ ἕνα μπάνιο στὸν βρωμοθερμαϊκὸ προδίδει τόσο χυμένο μακεδονικὸ αἷμα;;) στὴ Λεπτοκαρυά; Καὶ ὁ Ἕλληνας, πῶς μπορεῖ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴ Μακεδονία στὰ καζίνο τῆς Γευγελῆς; (Ὅλοι ἢ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴ Μακεδονία πᾶνε στὸ καζίνο αὐτό -συνεχίζει τὸ ψέμα.) Ὄχι, πρέπει νὰ εἶσαι πλατωνικὴ ἰδέα ἐνσαρκωμένη. Τὸ ἄτομο ποὺ ἀγωνίζεται γιὰ τὴ Μακεδονία, θὰ πρέπει νὰ τινάξει ἀπὸ πάνω του τὸν κονιορτὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ τοῦ αὐτονόητου, τὴν πεζότητα τῆς ρουτίνας, τοῦ φάε-κλάσε-κοιμήσου-συμβιβάσου στὴν καθημερινότητά σου. Πρέπει νὰ κρατᾶ ἄγρυπνη ἀνὰ πᾶσα στιγμή τὴν ἠθική του συνείδηση, ἕτοιμος γιὰ τὸ μεγάλο Ναὶ ἢ τὸ μεγάλο Ὄχι. Εἰδάλλως, εἶναι ὑποκριτής, ραγιὰς μακεδονομάχος (ἢ γενικῶς ραγιὰς ὁτιδηποτε-μάχος). Τὸ μάθαμε τώρα, τὴν ἐκκλησία τῶν Καθαρῶν. Ἄλλο ἂν τέτοια ὄντα ποτὲ δὲν ἦταν πλειονοτικὰ σὲ ὁποιοδήποτε ὑπαρκτὸ κίνημα, ἐξέγερση, πόλεμο, ἀντίδραση, σύγκρουση, διαφωνία. Ἄλλο ἂν αὐτοὶ ποὺ πηγαινοέρχονται στὴν Ἁδριανούπολη καὶ τὴ Γευγελὴ πολὺ δύσκολα (στατιστικῶς) ἀνήκουν στοὺς Θρακιῶτες ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴ Θράκη καὶ τοὺς Μακεδόνες ποὺ ἀγωνίζονται τὴ Μακεδονία. Ἄλλο ἂν ἐλάχιστοι ἀπὸ τὰ 2,5 ἑκατομμύρια τῆς Μακεδονίας πῆγαν στὴ Γευγελῆ. Τί σημασία ἔχει; Σημασία ἔχει ἡ συκοφαντία νὰ ἐπαναλαμβάνεται, ἡ λάσπη νὰ πετιέται. Προσθέστε ἀπὸ πάνω καὶ ἕνα θορυβῶδες ποινικὸ 7; % 10; % ἀναρχικῶν καὶ νεοναζί, καὶ καθαρίσαμε. Θὰ μοῦ πεῖς, τὸ πλατωνικὰ ὀρθὸ εἶναὶ νὰ ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία-Ἐπανάσταση χάρη στὴν ὁποία ὁ Ὀλυμπιακὸς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ παίρνει χαριστικὰ τὸ πρωτάθλημα, κι ὄχι ἕως τότε νὰ παίζεις ὡς ΠΑΟΚ μὲ τοὺς ὅρους τοῦ παιχνιδιοῦ τῆς πραγματικότητας. Τί πιὸ βολικὸ γιὰ τὸν ΟΣΦΠ τέτοια ὑψιπετὴ κηρύγματα τάχα μου ἠθικότητας;

Posted in Μακεδονία, κοινωνία | Σχολιάστε

ἀντιμακεδονισμοί

Λίγα καὶ γνωστὰ εἶναι τὰ βασικότερα ἐπιχειρήματα, ὅλα τους χαμηλοῦ ἐπιπέδου, κατὰ τῆς λαϊκῆς ἀντίδρασης γιὰ τὴ συμφωνία τῆς κυβέρνησης. Καὶ ἕνα παράδοξο μέτωπο ἀναδεικνύεται ὅταν τὰ προβάλλει.

Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι οἱ Μακεδόνες δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ θέμα. Παραλλαγὴ αὐτῆς τῆς ἄποψης εἶναι ὅτι μόνο οἱ Πόντιοι καὶ Μικρασιάτες τῆς Μακεδονίας ἐνδιαφέρονται. Τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ στὴν πρώτη ἐκδοχὴ εἶναι κατὰ βάθος ἕνας χυδαῖος ἀθηναϊσμός (παραλλαγὴ τοῦ χυδαίου ὑλισμοῦ): Ὅτι ὁ «μέσος, φυσιολογικὸς ἄνθρωπος» ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὸ ἂν θὰ βρεῖ νὰ παρκάρει, τί θὰ φάει, ἂν ἔχει δουλειά, ἂν τὰ ἀπορριμματοφόρα τοῦ Δήμου θὰ μαζέψουν τὰ σκουπίδια του, τὸ κινητό του, καμμιὰ τσόντα στὰ κλεφτὰ κ.ο.κ., καὶ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν ἔχει αἴσθηση συμμετοχῆς σὲ ὑπερατομικὲς συλλογικὲς ὀντότητες καὶ κοινότητες. Ἡ πιὸ ζωώδης μορφὴ ἀνθρώπου ἀνάγεται σὲ πλειονοτικὸ κανόνα -λὲς καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἀγχώνεται γιὰ τὴ δουλειά του ἢ γιὰ τὰ σκουπίδια καὶ τὶς γκόμενες, ἀπαγορεύεται ἢ ἀποκλείεται νὰ ἀγχώνεται καὶ γιὰ τὴ Μακεδονία. Δὲν κατανοῶ πῶς τὸ πιστεύουν αὐτὸ διάφοροι, πάντως δὲν ἰσχύει πλειονοτικά. Ἴσως κρίνουν ἐξ ἰδίων τὰ ἀλλότρια.

Ἡ δεύτερη ἐκδοχή, ὅτι τάχα μόνο οἱ πρόσφυγες τοῦ ’22 στὴ Μακεδονία ἐνδιαφέρονται, γιὰ λόγους ψυχολογικοῦ ἄγχους, εἶναι ἕνα ψεῦδος. Βεβαίως, τιμᾶ τοὺς ἀπογόνους τῶν προσφύγων τοῦ ’22 στὴ Μακεδονία ὅτι νοιάζονται γιὰ τὴ νέα πατρίδα τους ἐνῶ κρατᾶν τὴν ταυτότητά τους. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο αὐτοὶ ποὺ ἀγανακτοῦν μὲ τὶς συμφωνίες τῆς κυβέρνησης, εἶναι καὶ οἱ Μακεδόνες ποὺ ἔχουν προγόνους πρὸ τοῦ ’22 στὴ Μακεδονία. Καὶ πολλοὶ Κρητικοί, Ἀθηναῖοι καὶ ἄλλοι. Τὰ διχαστικὰ ντόπιων-πρόσφύγων ποὺ πλαγίως σπέρνουν εἶναι ἀβάσιμα. Παρ’ ὅλες τὶς διαφορές τους, ντόπιοι καὶ πρόσφυγες εἶναι Ἕλληνες μπροστὰ στὸν κοινὸ ἐχθρό. Βεβαίως, δὲν ἔχει ἱστορικὴ βάση ἡ ὑποπερίπτωση τοῦ ἴδιου ἐπιχειρήματος, πὼς τάχα ἡ Μακεδονία κατοικεῖται στὴν πλειονότητά της ἀπὸ ἀπογόνους προσφύγων τοῦ ’22 κι ὄχι ἀπὸ γηγενεῖς Μακεδόνες, κι ἄρα πιὸ ἀρχαῖοι «γεωγραφικὰ Μακεδόνες» εἶναι ἐκεῖνοι τῆς ΠΓΔΜ. Αὐτὰ τὰ σκοπιανὰ ἐπιχειρήματα ἂς τὰ ποῦν στοὺς Σκοπιανούς. Ντόπιοι καὶ πρόσφυγες ἦταν περίπου ἴσοι ἀριθμητικὰ στὸν Μεσοπόλεμο στὴ Μακεδονία.

Ὑπερπροβάλλονται περιπτωσιολογίες ὅπως ἡ παρουσία Βορειοελλαδιτῶν στὰ σκοπιανὰ καζίνο καὶ φθηνὰ βενζινάδικα. Πόση γελοιότητα πιὰ θὰ ἀντέξουμε; Ἡ παγίδα τοῦ ἐπιχειρήματος ἐδῶ ἔγκειται στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κάθε εἴδους τουρισμοῦ ὡς «ἀεθνικοῦ» καὶ ὡς αὐτοδίκαια δείγματος ἀδιαφορίας γιὰ τὴν πατρίδα. Κάτι τέτοιο εἶναι μεγάλο ψεῦδος, τόσο πιὸ μεγάλο ὅσο περισσότερο προβάλλεται μὲ σοβαροφάνεια καὶ εἰρωνεία. Γιὰ παράδειγμα, οἱ Τοῦρκοι τουρίστες τῆς Θεσσαλονίκης οὔτε φιλέλληνες εἶναι οὔτε προδότες τῆς Τουρκίας ἐπειδὴ ἀφήνουν συνάλλαγμα στὴν Ἑλλάδα. Εἶναι ἄλλο πράγμα οἱ ἐμπορικὲς καὶ πολιτισμικὲς ἀνταλλαγὲς κι ἄλλο ἡ ἐθνικὴ συνείδηση. Ὅσοι ἀπὸ τὸ πρῶτο συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὸ πρῶτο, ἐμπίπτουν στὴν κατηγορία ἐκείνου ποὺ νομίζει ὅτι ὁ ἄνθρωπος «θέλει νὰ τρώει μόνο, μὲ κάθε κόστος».

Ἐντάξει, ἡ Ἑλλάδα σώζεται μόνο μὲ δυὸ θαύματα πιά, καὶ τὰ συλλαλητήρια δὲν ἐπαρκοῦν, ἂν καὶ πρέπει νὰ γίνονται. Ἄλλο αὐτό, κι ἄλλο ἀπὸ μυγιάγγιχτη διάθεση νὰ ἀρνεῖσαι στοὺς τελευταίους Ἕλληνες τὸ δικαίωμά τους στὴν ἱστορία τους.

Posted in Μακεδονία | Tagged , , | Σχολιάστε

ζαμανφού Μακεδονία

Ἀκόμα πιὸ κωμικὸ εἶναι ὅταν ἀλλάζουν ἄποψη κάτι ἄνθρωποι σὰν τὸν Μέρτζο, τὸν ὁποῖο σκυλόβριζαν ὡς ἐμφυλιακὸ δεξιό: Ὄχι αὐτὸ καθαυτὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀλλάζει ἄποψη ὁ Μέρτζος, ἀλλὰ ὅτι τώρα τὸν προβάλλουν οἱ ἴδιοι ποὺ τὸν σκυλόβριζαν καὶ ποὺ διάκεινται εὐμενῶς πρὸς τὴ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Τώρα ἔγινε ἀνεκτὸς ἢ σοβαρὸς καὶ καλός. Αὐτὸ τὸ ἀστεῖο, φυσικά, δὲν θὰ τὸ ἀντιληφθοῦν οὔτε ὅσοι δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴ σημασία τῶν ἐξελίξεων. Γιὰ νὰ ξέρω κι ἐγώ, δηλαδή, καὶ νὰ πάω τὸ Σ/Κ νὰ παίξω ἤρεμα στὸ καζίνο τῆς Γευγελῆς (μαζὶ μὲ ὅλον τὸν περίγυρό μου, φίλους ἢ ἁπλὰ γνωστούς, ποὺ δὲν πῆγαν ποτέ τους), ἀφοῦ κατὰ βάθος δὲν μὲ ἀπασχολεῖ τὸ ζήτημα (θὰ μὲ νοιάξει ὅταν φτειάξουν μειονότητα, ἀλλὰ ὣς τότε ἴσως νὰ μὴ ζῶ, ὁπότε δὲ μὲ ἀφορᾶ) κι ἁπλὰ δὲν τὸ ἀντιλήφθηκα ἀκόμη.

Posted in Μακεδονία | Tagged , , | Σχολιάστε

Κιουτσούκ

Ἀκόμη κι ὁ Ἐρντογὰν μνημόνευσε ἕναν ὁμογενὴ ποδοσφαιριστὴ τῆς ἀγαπημένης του τουρκικῆς ὁμάδας, ἵνδαλμα γιὰ τὸ τουρκικὸ ποδόσφαιρο. Οὔτε ὁ Ἐρντογὰν εἶναι κακὸς πρὸς τοὺς Ἕλληνες, δηλαδή. Πόσο μᾶλλον οἱ Τοῦρκοι «σὰ» λαός. Ἁπλά, οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ εἶναι Κιουτσούκ, μικροί. Τότε, μάλιστα. Σεμνὰ καὶ ταπεινά, νὰ περπατοῦν στὶς μύτες τῶν ποδιῶν τους ἐπισκεπτόμενοι ὡς τουρίστες τὸν Πόντο γιὰ ἀλλεπάλληλες λιτανεῖες καὶ ποντιακοὺς χοροὺς μὲ πρώην γενίτσαρους, νὰ τρῶν πολίτικα γλυκὰ καὶ νὰ θαυμάζουν τὰ ρωμαϊκὰ (ὄχι ἑλληνικά) μνημεῖα τῆς Ἀνατολίας (ὄχι Μικρᾶς Ἀσίας). Καὶ νὰ παίζουν μπάλα στὴν Ἐθνικὴ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Τότε, ἐντάξει.

Posted in Τούρκοι | Tagged , | Σχολιάστε

Δημοψήφισμα…Τώρα

Ἀντὶ γιὰ τὶς ἐξυπνάδες, ὅτι ἐπειδὴ οἱ νεοἝλληνες εἶναι ἀποβλακωμένοι μαζικοδημοκράτες γι’ αὐτὸ δὲν δικαιοῦνται διὰ νὰ ὁμιλοῦν γιὰ Μακεδονία ἢ γενικὰ γιὰ ὁποιοδήποτε ὑπαρξιακὸ ζήτημά τους ἐνῶ ἀντίθετα οἱ Σκοπιανοὶ δικαιοῦνται καὶ νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ ψηφίζουν σὲ δημοψηφίσματα γιατὶ θαυματουργικὰ αὐτοὶ δὲν εἶναι μπὰς κλὰς λαὸς τοῦ 21ου αἰ. σὲ προαιώνιες σλαβικὲς στροῦγκες (ἡ μετασοβιετικὴ φτώχεια δὲν τοὺς ἔκαμε μαφιόζους ἐκφυλισμένους μὰ τοὺς ἀνέδειξε σὲ «εὐγενεῖς ἀγρίους» – ἄρα δικαιοῦνται διὰ νὰ ὁμιλοῦν), ἢ τὶς σοφίες ὅτι γενικὰ κάτι τέτοιοι «ἠλίθιοι ταυτοτικοὶ νεαντερταλισμοὶ» δὲν ἔχουν κάποια σημασία τὴ στιγμὴ «ποὺ ὁ κόσμος χάνεται», καὶ ἄλλα τέτοια πολιτικῶς ψωροελιτιστικὰ ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα, νά δυὸ λόγια ἀπὸ τὸν Σιατίστης Παῦλο:

Ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν σέ τίποτα δέν ἐξυπηρετεῖ τήν Ἑλλάδα. Ἄν κάποιος ἐξυπηρετεῖται εἶναι τά Σκόπια, ἀλλά οὔτε καί αὐτά. Ἐξυπηρετεῖται κυρίως τό παιχνίδι ἤ μᾶλλον ὁ ἀνταγωνισμός τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καί κανείς ἄλλος. Γιά τήν Πατρίδα μας ὅμως ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἔχει ἕνα ἄλλο μειοδοτικό στοιχεῖο.

Τήν ἀπόλυτη περιφρόνηση τοῦ Λαοῦ. Στά Σκόπια τουλάχιστον ἔγινε Δημοψήφισμα. Κατά τήν ἑλληνική Κυβέρνηση ὅμως ὁ Ἑλληνικός Λαός εἶναι ἀνώριμος. Δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά ἐκράσει τήν γνώμη του.

Αὐτό μπορεῖ νά συμβαίνει στίς Δημοκρατίες, ἀλλά ἐμεῖς δέν ἔχουμε Δημοκρατία. Πόσο δίκαιο εἶχε ὁ μακαρίτης ὁ Γιάννης ὁ Τσαρούχης ὅταν πρίν πολλά χρόνια ἕνα βραδάκι στήν Χαλκίδα ἔλεγε: «Ἡ Ἑλλάδα πέρασε πολλές κατοχές. Ἡ χειρότερη ἀπό ὅλες εἶναι ἡ ἑλληνική κατοχή».

Ἐμεῖς σᾶς προτείνουμε νά μοιραστεῖτε τήν εὐθύνη τῆς ἀπόφασης μέ τόν Λαό. Σᾶς προτείνουμε Δημοψήφισμα, ἐδῶ καί τώρα. Δέν εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς γειτονικῆς Χώρας ὡριμότεροι τῶν Ἑλλήνων.

Posted in Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , , | Σχολιάστε

χορηγούμενες διαφημίσεις

Διαφημίζει χορηγούμενη (δηλ. στανικά) τὴν πληροφορία γιὰ τὸ τάδε ταλαντοῦχο προσφυγοπουλο ποὺ μιλᾶ 2-3 γλῶσσες, ποὺ ἔμαθε ἑλληνικά, ποὺ ξέρει ἢ θέλει νὰ μάθει πιάνο κ.λπ. Ἀλλὰ δὲν θὰ διαφημιστεῖ χορηγούμενα τὸ ἐννιὰ μηνῶν ἔμβρυο Γερμανίδας ποὺ ἦταν ἕτοιμο νὰ γεννηθεῖ μὰ τὴν μαχαίρωσε καὶ τὸ θανάτωσε Ἀφγανὸς τὶς προάλλες στὸ νοσοκομεῖο -λίγο πρὶν γεννηθεῖ. Αὐτὸ τὸ βρέφος δὲν θὰ καταφέρει νὰ μάθει ποτὲ πέντε γλῶσσες οὔτε πιάνο.

Posted in πολυπολιτισμός, Ισλάμ, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Σιατίστης Παῦλος

Εἶναι ποὺ λές, «καλὰ ποὺ ὑπάρχουν κι οἱ ἱεράρχες αὐτοί» -καὶ δὲν ὑπάρχουν πιά. Εἶναι ποὺ λὲς «Τί λέει ὁ Σιατίστης γιὰ τὸ τάδε θέμα;». Αἴ, τώρα θὰ λὲς «Τί θὰ ἔλεγε ὁ Σιατίστης γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα;». Μακάρι ὁ ἑπόμενος μητροπολίτης νὰ βαδίσει στὰ χνάρια τοῦ Ἀντώνιου καὶ τοῦ Παύλου. Ἀλλιῶς, θὰ ἐπαληθευτεῖ αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Δαμασκηνός, ὅτι ὑπάρχουν δύο τρόποι ἐγκατάλειψης τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ Θεό, ὁ πρῶτος γιὰ συνέτιση κι ὁ δεύτερος γιὰ ἀπώλεια.

Posted in Ελλάδα | Tagged | 4 Σχόλια

Γιώτης

Μιὰ ἰδιωτικὴ ἑταιρεία (Γιώτης) κάνει ὅ,τι θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουν καὶ οἱ ὑπόλοιπες: Γιὰ 86 χωριὰ λέει ὅτι θὰ καλύψει «εξ ολοκλήρου όλες τις εξετάσεις προγεννητικού ελέγχου, τον τοκετό, τις μετακινήσεις και τη φιλοξενία τους…Επιπλέον, θα καλύψει τις ανάγκες σε βρεφικές τροφές των μωρών που θα γεννηθούν στα 86 χωριά που έχει «υιοθετήσει», για τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους«.

Προφανῶς, ἕνα χελιδόνι δὲν φέρνει τὴν ἄνοιξη. Ἂν σκεφτεῖ ὅμως κάποιος σὲ τί σπαταλᾶνε τὰ λεφτά τους οἱ «πλούσιοι» στὴν Ἑλλάδα: ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες, κανάλια, σκυλοβηγανισμός, προσφυγισμὸς κ.ο.κ., κάτι εἶναι κι αὐτό. Θὰ ἔπρεπε, ὡστόσο, νὰ καθιερωθεῖ μιὰ σειρὰ μέτρων, ποὺ νὰ τονώνουν τὴν γεννητικότητα στὶς ἀκριτικὲς περιοχές. Θὰ ἔπρεπε ὁ κάτοικος τῶν περιοχῶν αὐτῶν νὰ ζῆ σὲ βάρος τῶν Ἀθηναίων, κι αὐτὸ νὰ γίνεται ἀνυπόφορο βούκινο στ’ αὐτιὰ τοῦ Ἀθηναίου.  Γιὰ παράδειγμα, 500€ ἀπὸ τὸ πρῶτο παιδί (καὶ ἤδη πρὶν ἀπὸ τὴν γέννησή του), μειωμένα ὅλα τὰ ἔξοδα ρεύματος, νεροῦ κ.λπ. Μὲ ἀντικίνητρα καὶ κίνητρα, θὰ ἔπρεπε νὰ μπεῖ ὡς στόχος ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἀθήνας νὰ μειωθεῖ κατὰ 1 ἑκ. μέσα σὲ 5-10 χρόνια. Κι ὄχι τὰ ΜΜΕ  νὰ διαφημίζουν τὴν νόμιμη χρήση γεωργικῆς γῆς π.χ. στὴν Τῆλο ἀπὸ πρόσφυγες, δηλαδὴ τὸν ἐξισλαμισμὸ ἑνὸς νησιοῦ.

 

Posted in Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Διοκλητιανὸς καὶ οἱ Μανιχαῖοι

Συχνὰ – πυκνά, ἀκοῦμε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διώκονταν ἐπειδὴ μὲ τὴν «μισαλλόδοξη» (μονοθεϊστική) στάση τους ἐναντιώνονταν στὴν πολυπολιτισμικὴ κι ἀνεκτικὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη τῆς παγανιστικῆς Ρώμης, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ λάβει μέτρα γιὰ τὴ διατήρηση τοῦ πλουραλισμοῦ. Ὅτι, ὅπως λένε κι οἱ ἀντιφὰ σ’ ἄλλες περιπτώσεις, δὲν ἄξιζαν τὴν ἐλευθερία οἱ ἐχθροὶ τῆς ἐλευθερίας. Ἕνας πλουραλισμὸς βέβαια, ποὺ ἀπέκλειε ὅσους τὸν ἀρνοῦνταν.

Στὴν πραγματικότητα, ὁ Διοκλητιανὸς εἶχε διώξει, πρὶν ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, τοὺς Μανιχαίους. Ἄρα, οἱ πρῶτοι δὲν ἦταν ἡ λυπηρὴ διωκτικὴ ἐξαίρεση στὸν ἀνεκτικὸ κόσμο τοῦ παγανισμοῦ. Τὸ διάταγμα κατὰ τῶν Μανιχαίων (31-3-302), προγενέστερο τῶν διαταγμάτων κατὰ τῶν Χριστιανῶν, διασώζεται, καὶ σ’ αὐτὸ διαβάζουμε τὸ παγανιστικὸ θεολογικὸ σκεπτικὸ τῶν διώξεών τους:

…οἱ ἀθάνατοι Θεοί, ἐξαιτίας τῆς πρόνοιάς τους, θεώρησαν σωστὸ νὰ καθορίσουν ὅτι οἱ ἀρχὲς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀλήθειας πρέπει, μὲ τὴν ὑποστήριξη καὶ τὴν προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν πολλῶν καλῶν, μεγάλων καὶ σοφῶν ἀνδρῶν, νὰ ἐγκριθοῦν καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν στὸ ἀκέραιο. Στὶς ἀρχὲς αὐτὲς δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ἀντιτίθεται ἢ νὰ ἀνθίσταται κανείς, οὔτε πρέπει ἡ ἀρχαία θρησκεία νὰ ὑπόκειται στὴν κριτικὴ ἑνὸς νέου δόγματος. Πράγματι, εἶναι ἄκρως ἐγκληματικὸ νὰ συζητᾶς δόγματα τὰ ὁποῖα ὁρίστηκαν καὶ καθορίστηκαν μιὰ γιὰ πάντα ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, καὶ τα ὁποῖα ἔχουν τὴν ἀναγνωρισμένη θέση στὸ σύστημά μας. […]

Διατάσσουμε ὅτι οἱ ἱδρυτὲς καὶ ἀρχηγοὶ τῶν σεκτῶν αὐτῶν θὰ ὑποβληθοῦν σὲ αὐστηρὴ τιμωρία, καὶ μαζὶ μὲ τὰ ἀπαίσια συγγράμματά τους θὰ καοῦν στὶς φλόγες. Διατάσσουμε ὅτι οἱ ὁπαδοί τους, ἂν ἐπιμείνουν, θὰ ὑποστοῦν τὴν κεφαλικὴ ποινή, καὶ τὰ ἀγαθά τους θὰ δημευθοῦν στὸ αὐτοκρατορικὸ θησαυροφυλάκιο…

Δὲν εἶναι λοιπόν, ὅπως μᾶς λένε οἱ ἔξυπνοι φίλοι τοῦ Παγανισμοῦ, ὅτι ἔπρεπε ἡ ἀντιπλουραλιστικὴ τάση (ὁ Χριστιανισμός) νὰ διωχθεῖ γιὰ χάρη τῆς ἀνεκτικότητας καὶ τοῦ πλουραλισμοῦ τὸν ὁποῖο ὁ Παγανισμὸς ἀντιπροσώπευε. Ἀλλὰ ἡ παγανιστικὴ θεολογία στὴν καθαρὴ μορφή της, αὐτοεξηγεῖται χωρὶς προσποίηση καὶ ἀνακοινώνει ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ τῆς ἀσκεῖται κριτικὴ καὶ νὰ τῆς ἀνθίσταται κάποιος. Οἱ θεοὶ ἔχουν προστάξει ὅτι οἱ ἀντιλήψεις καὶ οἱ ἀρχὲς περὶ ἀλήθειας καὶ ἀρετῆς θὰ παραμείνουν ὅπως ἔχουν καθοριστεῖ. Ὁτιδήποτε ἔχουν καθορίσει οἱ πρόγονοι εἶναι ἱερό, καὶ ἀλίμονό του σὲ ὅποιον ἔχει διαφορετικὴ γνώμη.

Μ’ ἀρέσει ποὺ διάφοροι μαρξιστὲς καὶ γενικὰ ἄθεοι (ἀθεοπαγανιστές, στὴ γλώσσα μου) ἀντιλαμβάνονται τὸν πολυθεϊσμὸ μαζὶ μὲ τὶς ἑνοθεϊστικὲς τάσεις του ὡς ἐγγενῶς καὶ αὐτονόητα ἀνεκτικό, πλουραλιστικὸ καὶ προοδευτικό. Δὲν χρειάζεται πολὺ γιὰ νὰ καταλάβεις ὅτι σοῦ ἐπαναλαμβάνουν ἀραχνιασμένα θέσφατα τῶν πνευματικῶν τους πατέρων, κι ὅτι νομίζουν πὼς ἡ Ἀρχαιότητα ἦταν ἐπικούρεια. Κι ἐπειδὴ τὰ λένε διαρκῶς ἀναμεταξύ τους, ὄντας ἀριθμητικὰ κυρίαρχοι στὸ στρῶμα τῶν «μορφωμένων», ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι σοῦ λένε κάτι τὸ τόσο προφανές, ὥστε τείνουν νὰ πιστέψουν ὅτι μᾶλλον εἶσαι ἐσὺ ὁ ἀμόρφωτος κι ὄχι ἐκεῖνοι.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, Αριστερά, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Καβάφης, ἰσχύς

Τί ἀπαίσιο πράγμα αὐτὲς ἡ νέες φιλοσοφικὲς ἰδέες τῆς σκληρότητος, τοῦ σωστοῦ τῆς ὑπερισχύσεως τοῦ δυνατοῦ, τοῦ τάχα ἐξυγιαντικοῦ εργου τῆς πάλης τῆς ἐξαλείφουσας τοὺς μικροὺς καὶ ἀσθεντικοὺς κτλ. κτλ. Ἀφοῦ πρέπει νὰ ζήσουμε ἐν κοινωνίᾳ, ἀφοῦ ὁ πολιτισμὸς ἀπορρέει ἀπὸ αὐτό, ἀφοῦ δι’ αὐτοῦ τοῦ μέσου κατορθώσαμε καὶ ἀντισταθήκαμε στὲς δυσχερέστατες βιωτικὲς περιστάσεις ποὺθ περιστοίχισαν τὰ πρῶτα τὴν ἀνθρωπότητα –τί θὰ ποῦν αὐτὰ τὰ τρελλὰ τῆς σκληρότητος, τῆς ὑπερισχύσεως κτλ. Ἂν στ’ ἀλήθεια τὰ πραγματοποιούσαμε, θὰ βλέπαμε ὅτι μᾶς φέρουν ὁλοταχῶς / ταχύτερον στὴν ἐκμηδένισι. Ἕνας δυνατὸς θὰ καταστρέψει ἐμμέσως ἢ ἀμέσως δὲκα ἀδυνάτους· ἀλλὰ θὰ βρεθεῖ κ’ ἕνας δυνατότερος νὰ φάγει αὐτόνα· ἐδῶ· ἕνας ἄλλος δέκα ἀδυνάτους ἐκεῖ, καὶ οὕτω καθεξῆς. Δὲν θὰ μείνουν παρὰ δυνατοί. Ἐξ αὐτῶν θὰ εἶναι μερικοὶ λιγότερο δυνατοί. Αὐτοί –σὰν ξεχασθοῦν ἢ ἐκλείψουν οἱ ἀδύνατοι οἱ πρίν– θὰ εἶναι οἱ ἀδύνατοι· θὰ πρέπει νὰ καταστραφοῦν κι αὐτοί. Ὡς ποὺ νὰ μείνει μονάχος του ὁ δυνατότερο, ἢ οἱ ὀλίγοι ἰσοδύναμοι. Ἀλλὰ πῶς θὰ ζήσουν, ἔτσι; Οἱ ἀδύνατοι. Ὄχι ἡ σκληρότης· ἀλλὰ ἡ Ἐπιείκια, ἡ Λύπη, ἡ Παραχώρησις, ἡ Καλοσύνη (αὐτά, βέβαια, συνετῶς, χωρὶς ὑπερβολές) εἶναι καὶ ἡ Δύναμις καὶ ἡ σοφία

10.9.1910

Γ. Π. Σαββίδης, Μικρὰ Καβαφικά, τ. 2,  σ. 123

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , | Σχολιάστε

Καβάφης, δημοτικισμός

Βέβαια εἶναι ἀτύχημα ποὺ αὐτὴ ἡ ζωντανὴ ἑλληνικὴ γλώσσα ποὺ εἶπα δὲν εἶναι ὅλως διόλου ἡ ἴδια γιὰ ὅλους τοὺς δημοτικιστάς. … Στὴν ἀρχή –εἴκοσι χρόνια πρίν– μιὰ κοινὴ ἐξέγερσι κατὰ τῆς καθαρευούσης, μιὰ κοινὴ προσπάθεια ἕνωνε τοὺς δημοτικιστάς, καὶ ἡ διαφορὲς τῶν συστημάτων των, καὶ ἡ καλλιτεχνικὲς κλίσεις περὶ τὴν ἔκφρασιν ὅσων ἐξ αὐτῶν ἦσαν καλλιτέχναι, ὑπελάνθαναν μέν, ἀλλὰ δὲν ἐγένονταν φανερὲς καὶ δὲν τοὺς διαιροῦσαν. Μὲ τὸν καιρὸν ὅμως ὅταν ἐδυνάμωσεν ἡ ὅλη δημοτικὴ καὶ νὰ χωρίζουν οἱ δημοτικισταὶ εἰς ὁμάδας καὶ νὰ βγαίνουν διάφοροι ἀντιλήψεις περὶ γλώσσης, κ’ ἐνίοτε συνοδευμένες, εἴς τινας ζηλωτάς, μὲ ἀρκετὴν ἐμπάθεια. Ἦταν φυσικὸ νὰ γίνει ἔτσι ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιδράσεως τῆς καθαρευούσης ἐπὶ τοῦ προφορικοῦ λόγου. Μερικοί –ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶμαι καὶ ἐγώ– διστάζουν νὰ θυσιάσουν ὁλόκληρη τὴν καθαρεύουσα, δὲν στέργουν νὰ καταδικάσουν ὅλην τὴν γλωσσικὴν ἐργασία ἑνὸς αἰῶνος (καὶ περισσότερον ἑνὸς αἰῶνος), καὶ εἶναι πρόθυμοι νὰ παραδεχθοῦν ὄχι μόνον λέξεις (στὴν γνησία τους μορφή) τῆς ἀρχαίας, ἀλλὰ καὶ γραμματικούς της τύπους ὅταν ἡ λέξεις καὶ οἱ τύποι αὐτοὶ τούς  φαίνονται ἢ ποὺ ἐπέρασαν στὴν ὁμιλία τῶν πόλεων, ἢ ποὺ συντείνουν εἰς τὸν πλουτισμὸ καὶ εἰς τὸν ὡραϊσμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου. Δὲν λέγω ὅτι δὲν θὰ ἦταν καλλίτερα ἀπ’ ἀρχῆς ἡ γλώσσα, περιοριζομένη στὴν φυσική της μορφολογία ν’ ἀναπτυχθεῖ ἁπλότερα καὶ ὁμαλότερα. Ἀλλὰ ὁ ἀποχωρισμὸς ἀπὸ [τὴ] δημοτικὴ ἔγινεν ἤδη πρὸ πολλῶν γενεῶν· ἐμεῖς δὲ τώρα ἐπιστρέφοντες στὴν δ(ημοτική) γλ(ῶσσα) εἴμεθα προσκυνηταί, προσκυνηταὶ εὐλαβεῖς καὶ συγκινημένοι, ποὺ μπαίνουν μὲς σὲ τέμενος καὶ θὰ βγάλουμε, βέβαια, ὅλα τ’ ἄτεχνα στολίδια καὶ τὰ περιττὰ ντύματα…ἀλλὰ χωρὶς βία καὶ χωρὶς προκαταλήψεις μὴν τύχει καὶ δὲν διοῦμε καὶ μὲς στὸ σωρὸ ἀπορρίψουμε –οἱ ἀνόητοι– καμμιὰ μαλαματένια λήκυθο ἢ κανένα κιβώτιο ἀπὸ λαμπρὸ σεντέφι.

Ἔτος 1906.  Γ. Π. Σαββίδης, Μικρὰ Καβαφικά, τ. 2, σ. 315.

Posted in γλώσσα | Tagged , | Σχολιάστε

watching and waiting

 

 

Posted in μουσική | Σχολιάστε

ρομποτάκια, ἑνωθεῖτε

 

Ὁ πόλεμος εἶναι ἡ σημαντικότερη αἰτία ἀνάπτυξης τῆς τεχνικῆς. Δὲν ὑπάρχει ἀπόλυτη οὐτοπία καὶ δυστοπία  στὴ χρήση της, δηλαδὴ θὰ ἔχουμε καὶ ρομπὸτ-διασῶστες ἀλλὰ καὶ ἀνίκητους στρατοὺς καὶ ἀστυνομικούς. Ὅπως μὲ ἕνα μαχαίρι σφάζεις κόσμο ἀλλὰ καὶ κόβεις τὸ ψωμί: καμμιὰ κοινωνία ποὺ ἐπέζησε δὲν εἶχε προεπιλέξει ὡς κοσμοθεωρητικὴ ἀρχὴ μόνο τὴ μία χρήση του (ἢ σφάξιμο ἀνθρώπων ἢ κόψιμο ψωμιοῦ). Σίγουρα, ἡ οὐτοπία τῆς πρόσβασης ὅλων στὰ μυστικὰ τῆς τεχνικῆς εἶναι ἀνέφικτη, ἐκτὸς κι ἂν ἐννοοῦμε τὴ δυνατοτητα νὰ γράφουν ἕνα κείμενο στὸν Η/Υ καὶ νὰ παίζουν στὸ διαδίκτυο. Ἔτσι κι ἀλλιῶς ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐμβάθυνση τῆς γνώσης ὁδηγεῖ μόνο στὴν ἐξειδίκευση, δηλαδὴ στὸν ἀποκλεισμὸ ὅλο καὶ μεγαλύτερου ποσοστοῦ τοῦ πληθυσμοῦ ἀπὸ τὴν οὐσιαστικὴ γνώση (καὶ ἔλεγχο) τῶν πολύτιμων πληροφοριῶν -ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν φύση εἰδικὰ τῆς ρομποτικῆς ἢ ἄλλης τεχνικῆς. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι τὴν ἐποχὴ ποὺ πέντε ἄνθρωποι ἀνακάλυπταν τὸν τροχὸ οἱ ὑπόλοιποι 100.000 ἀρνοῦνταν νὰ υἱοθετήσουν τὴν «τεχνοφασιστικὴ» νέα τεχνικὴ ἰσχυριζόμενοι ὅτι «ἐξαναγκάζει» τὸ ἀνθρώπινο ὂν νὰ ἀκολουθεῖ τὸ ρυθμό της, τὴν ταχύτητά της (τοῦ τροχοῦ) κ.λπ. Τὸ μόνο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπακολουθήσει μιὰ τέτοια ἄρνηση θὰ ἦταν λ.χ. ἡ πιὸ ἄνετη ἐπικράτηση τῶν πέντε ἀνθρώπων: Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι υἱοθέτησαν τὸν «τροχό» στὴ ζωή τους. Ἁπλά, οἱ «ἀντι(τεχνο)φασίστες» τῆς ἐποχῆς θὰ ἰσχυρίστηκαν ὅτι υἱοθετοῦν ἕνα τόσο ὑπερ- (καὶ ἀντι-) ἀνθρώπινο ἐργαλεῖο μόνο γιὰ καλούς, ἀνθρωπιστικοὺς σκοπούς. Πράγμα, ποὺ ὅπως καὶ μὲ τὴ χρήση τοῦ μαχαιριοῦ, εἶναι ἀφέλεια πρώτου βαθμοῦ. Υ.Γ. Δὲν συμμερίζομαι, φυσικά, οὔτε τὴν ἄλλη ἀφέλεια, πὼς μὲ «Παιδεία», γεμάτο στομάχι καὶ προδέρμ θὰ ἐπιτύχουμε μόνο τὴν καλὴ χρήση τοῦ μαχαιριοῦ καὶ τοῦ ρομπότ.

 

Posted in επιστήμη | Tagged , , , | Σχολιάστε

Χορεύοντας ξανὰ στὴν Ἁγία Σοφία

 

 

Τὸ 1204 μιὰ δυτικὴ πόρνη, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὰ στρατεύματα τῆς Δ’ Σταυροφορίας, ὅπως γράφει ὁ Χωνιάτης, ἀνέβηκε στὸ σύνθρονο, στὸ βάθος τοῦ ἱεροῦ βήματος τῆς Ἁγίας Σοφίας, κι ἄρχισε νὰ τραγουδᾶ, νὰ στριφογυρνᾶ καὶ νὰ ξεφαντώνει χορεύοντας:

ἀλλὰ καὶ γυναικάριον σεσωρευμένον ἁμαρτίαις, Ἐριννύων ζάκορον, δαιμόνων πρόσπολον, ἀρρήτων τε γοητειῶν καὶ ἐπιρρήτων ἐπῳδῶν ἐργαστήριον, καταστρηνιᾶσαν Χριστοῦ, ἐπὶ τοῦ συνθρόνου καθῖσαν κεκλασμένον ἀφῆκε μέλος καὶ πολλάκις περιδινηθὲν εἰς ὄρχησιν τὼ πόδε παρενεσάλευσε

Moreover, a certain silly woman laden with sins, an attendant of the Erinyes, the handmaid of demons, the workshop of unspeakable spells and reprehensible charms, waxing wanton against Christ, sat upon the synthronon and intoned a song, and then whirled about and kicked up her heels in dance. (μτφ. H. J. Magoulias)

Αὐτὴ τὴ φορὰ ὅμως, οἱ Ἕλληνες ἀπουσίαζαν, ἐνῶ ἡ χορεύτρια δὲν ἦταν Εὐρωπαία. Καὶ οἱ Τοῦρκοι νὰ ἐξαγριώνονται μὲ τὴ βεβήλωση τοῦ «τζαμιοῦ τους».

Posted in Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

Μαραθώνας

Πηγή

c92ae59700408f9f5b17134ce1f2b296-battle-of-marathon-corinthian-helmet-CE91CEBDCF84CEAFCEB3CF81CEB1CF86CEBF

t5qy7i6g7cs11

Posted in Αρχαιότητα, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παπάζογλου, Age of aquarius

 

Posted in μουσική | Σχολιάστε

προστίματα

Ἄλλοι πέρασαν στὴν αἰωνιότητα καταστρέφοντας, ἄλλοι δημιουργώντας. Τώρα, ποὺ καὶ τὰ δύο δὲν εἶναι τοῦ συρμοῦ, μπορεῖ καθεὶς νὰ δοκιμάσει τὴ μέθοδο τοῦ σκύλου, καὶ πολλοὶ τὴν δοκιμάζουν: Κατουρᾶ σὲ ἕνα σημεῖο καὶ ὑποδηλώνει στοὺς ἄλλους σκύλους ὅτι πέρασε ἀπὸ ἐδῶ. Καὶ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι ἀφοῦ τόσοι καὶ τόσοι χάραξαν κατὰ τὴν Ἀρχαιότητα τὸ ὄνομά τους σὲ ἀρχαίους ναούς, γιατί ὄχι καὶ τώρα; Ἡ Λίνα εἶναι τέλεια.

Posted in κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Δὲν ψήθηκες

Εἶναι αὐτὸ ποὺ λένε, μάθετε τὰ μωρά σας νὰ κοιμοῦνται μὲ θόρυβο, γιὰ νὰ μὴν ἔχουν ἀργότερα ὡς ἐνήλικες πρόβλημα ὕπνου, ὅταν ὁ γείτονας βάζει στὴ διαπασὼν τὴ μουσική του ὣς τὶς 1 π.μ. Εἶναι αὐτὸ ποὺ λένε, ἅμα δὲν συνηθίσουν ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ στὶς ἀγριοφωνάρες (ὄχι ἀπαραίτητα λόγῳ διαπληκτισμοῦ), τότε μετὰ ὡς ἐνήλικες θὰ ὑποφέρουν μὲ τὸν τύπο ἢ τὴν παρέα στὸ διπλανὸ ὁτιδήποτε ποὺ θὰ χαχανίζει, θὰ οὐρλιάζει (ἢ θὰ βάζει στὰ σκυλιά του νὰ οὐρλιάζουν) καὶ θὰ μιλᾶ σὰν εἶναι οἱ συνομιλητές του ἄτομα μειωμένης ἱκανότητας ἀκοῆς (κουφοί). Εἶναι αὐτὸ ποὺ λένε, ἅμα τὰ παιδιὰ δὲν συνηθίσουν στὶς προσβολὲς καὶ τὶς μικροκακίες, θὰ γίνουν ὑπερευαίσθητα καὶ εὐπρόσβλητοι ὡς ἐνήλικες. Ἐνῶ ἂν κάνουν τὸ ἴδιο, ἡ κοινωνία θὰ ἰσορροπήσει.

Κατὰ τὰ ἄλλα, δὲν ἐπιβάλλει ὁ ἕνας τύπος ἀνθρώπου, ὁ ἀγριάνθρωπος τὸν τρόπο ζωῆς του καὶ τοὺς κανόνες καλῆς συμπεριφορᾶς του στὴν κοινωνία: Ἀγένεια, συμπεριφορὲς ζωολογικοῦ κήπου. Ὄχι γιατὶ εἶναι κακοὶ οἱ ἄνθρωποι, ἁπλὰ δὲν βλέπουν κάτι τὸ κακό. Ἡ καλυτέρευση τοῦ ἀνθρώπινου γένους στὰ καλύτερά της.

Posted in Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Σχολιάστε

Ἐγγυῶνται τὴν γρήγορη ἀεροπορικὴ μετακινήσή σας

Ἡ Ράιανερ (σὲ ὅλη τὴ Γῆ), καθὼς καὶ ἡ Φράπορτ, ποὺ ἔγκαιρα ἀποχιόνισε τὸ δεύτερο μεγαλύτερο ἀεροδρόμιο τῆς Ἑλλάδας ἀμέσως μόλις εἰδοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ΕΜΥ γιὰ τὴν ἐπερχόμενη χιονόπτωση. Γι’ αὐτὸ νὰ χαίρονται καὶ νὰ γελᾶνε;

12s1airp-thumb-large

Posted in Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Νὰ ἐπιστρέψει θέλει ἡ Ἀφροδίτη

στὴν Τουρκία, νὰ τῆς φορέσουνε καὶ φερετζέ. Εἶναι σκοπὸς τῆς ζωῆς της. Στὴν πραγματικότητα, εἶναι οἱ Τοῦρκοι ποὺ τὴ θέλουν. Διαβάζουμε:

Την Αφροδίτη πίσω στο… σπίτι της στην Αργυρούπολη του Πόντου θέλουν να φέρουν οι Τούρκοι, οι οποίοι σκοπεύουν να διεκδικήσουν από το Βρετανικό Μουσείο το διάσημο κεφάλι και το ένα χέρι της θεάς.

 

Ἀφοῦ ἔδιωξαν τοὺς ἀπογόνους τῶν δημιουργῶν της, τώρα θέλουν καὶ νὰ παρακρατήσουν τὰ πολιτιστικὰ προϊόντα τους. Ὄχι ὅτι ἕνα ἄψυχο ἄγαλμα ἔχει θέληση, βέβαια. Ἀλλὰ δημιουργεῖται (ἀπὸ Ἕλληνες!) μιὰ κατάσταση συναισθηματικῆς φόρτισης στὴν ὁποία οἱ Τοῦρκοι δικαιοῦνται («μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς Ἀφροδίτης») νὰ ἰδιοποιοῦνται τὰ ἔργα ἄλλων λαῶν τοὺς ὁποίους   ἐ ξ α έ ρ ω σ α ν.

Πῶς πουλῆσαν τὰ κόκκαλα Ἑλλήνων τῆς Μ. Ἀσίας γιὰ νὰ γίνουν σαπούνι Μασσαλίας; – ἔτσι θὰ βγάζουν λεφτὰ στὸ μουσεῖο τῆς Gümüşhane, τέως Ἀργυρούπολης. Ἀναρωτιέμαι, δὲν ντρέπονται νὰ γράφουν (ὅποιος τὸ πρωτοέγραψε, δὲν μὲ ἀπασχολεῖ προσωπικά) ὅτι ἡ Ἀφροδίτη θέλει νὰ γυρίσει στὴν τούρκικη πατρίδα της καὶ νὰ βάζουν τίτλο «Η Αφροδίτη μετά από 146 χρόνια θέλει να επιστρέψει στην Αργυρούπολη του Πόντου»; Δὲν μποροῦν δηλαδὴ μὲ μιὰ ἁπλὴ διαδικασία μισοῦ δευτερόλεπτου νὰ ἐλέγχουν ὅ,τι ἀντιγράφουν προτοῦ τὸ ἀντιγράψουν; Δὲν ὑπονοῶ ὅτι τὰ ἀρχαῖα τῆς Μικρασίας πρέπει νὰ μεταφερθοῦν στὴν Ἑλλάδα. Ἐννοῶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ «ἐπαναπατρίζονται» στὴν Τουρκία ὅσα γλίτωσαν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Τούρκων καὶ βρίσκονται ἐκτὸς Τουρκίας: Γιατὶ ἁπλούστατα ἡ Ἀργυρούπολη δὲν κατοικεῖται ἀπὸ Ἀργυρουπολίτες. Εἶναι ἡ Γκιουμούς-χανε. Μετά, φταίω ἐγὼ ποὺ δὲν παίρνω στὰ σοβαρὰ τὸν ποντιακὸ «χῶρο» στὰ ΜΜΕ καὶ τὰ ΜΚΔ. Ἀντὶ νὰ ἐξαντλοῦν τὴν ἐνεργητικότητά τους, μερικοὶ-μερικοί, στὸν ἀντιπροσφυγισμὸ τῶν ἄκαρδων Ντόπιων (καὶ τὸ πόσο ἀπολίτιστοι ἦταν τὸ ’22) ἢ γιὰ τοὺς «καλοὺς Τούρκους ποὺ εἶναι κάπου ἐκεῖ στὰ βάθη τῆς Ἀνατολῆς καὶ θὰ ἑνωθοῦμε μαζί τους, καὶ μετὰ θὰ…» (Τὸ ἄλλο, μὲ τὸν Τοτό, τὸ ξέρετε;;), δὲν θὰ ἦταν καλύτερο νὰ εἶναι ἀντιτοῦρκοι σὲ κάθε εὐκαιρία;

Afroditi_Satala

 

Turkey_Gumushane_Prov_Four_Women_Walking_2010_IMG_7265

Posted in Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Τίποτε δὲν εἶναι χειρότερο

ἀπὸ τὸ χιόνι μὲς τὸ ναό.

Ἐσεῖς θὰ καίγεστε στὴν Κόλαση, ἀλλὰ ἐμεῖς

ρουμπλιώφ

ρουμπλιώφ2

 

Posted in Ρωσία, Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

μπάνιο στὸ Αἰγαῖο

Ἔκδηλη ἡ χαρὰ τῶν Βουλγάρων στρατιωτῶν ποὺ ὁρμᾶνε καὶ βουτᾶνε στὰ νερὰ τοῦ Αἰγαίου (Бяло море, Λευκὴ Θάλασσα, κατὰ τὴ φωτογραφία). 1.000 χρόνια τὸ προσπαθοῦσαν. Προφανῶς, ἡ ἀκτὴ βρίσκεται κάπου στὴν ἀνατολικὴ Μακεδονία ἢ τὴ Θράκη. 1912.

5402

5403

Posted in φωτογραφίες, Βούλγαροι, ιστορία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Σπασίματα στὴν Ἐλευσίνα

Ἔλαβε, λέει, ἄδεια γιὰ τέλεση θρησκευτικῶν τελετῶν στὴν Ἐλευσίνα, νεοπαγανιστικὸς σύλλογος. Καὶ κάποιοι, προφανῶς Χριστιανοί, τοὺς τὰ ἔσπασαν. Καταδικαστέα τὰ σπασίματα, ἂν καὶ ὁ ἐπίσημα ἀναγνωρισμένος φορέας τῶν αὐτοαποκαλούμενων «Ἐθνικῶν» (μιὰ χριστιανικῆς προέλευσης ὀνοματοδοσία ποὺ τὴν ἀποδέχονται) δὲν ἔβγαλε κανένα δελτίο τύπου γιὰ τὴν κατὰ 150% αὔξηση περιστατικῶν βίας σὲ βάρος θρησκευτικῶν χώρων τὸ 2017 στὴν Ἑλλάδα (ἀνακοινώθηκε τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2018), στὴν πλειονότητά τους ὀρθόδοξων λατρευτικῶν χώρων.

Τὸ ζήτημα εἶναι μὲ ποιὰ αἰτιολογία δίνεται σὲ ἀναγνωρισμένη θρησκεία ἀρχαιολογικὸς χῶρος; Δὲν ἔχουν νόμιμους εὐκτήριους οἴκους; Ἔχουν, βέβαια. Ἦταν λοιπὸν νόμιμη ἀπὸ πλευρᾶς ἀρχαιολογικῶν ὑπηρεσιῶν ἡ ἀδειοδότηση; Τί θὰ γινόταν ἐὰν σὲ κάθε ἀρχαιολογικὸ χῶρο (κι ὄχι μόνο σὲ μεγάλες πόλεις) ὅπου ὑπάρχουν ἐρείπια ἐκκλησιῶν τελοῦνταν χριστιανικὲς λειτουργίες; Τὴν ἀπάντηση τὴν ἔχουν δώσει σὲ δελτίο τύπου τους (25-5-1999): «Σταδιακή απομάκρυνση κάθε χριστιανικού κτίσματος ή κατασκευάσματος μέσα από ή σε ακτίνα 500 μέτρων από τα εθνικά μας Ιερά, σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια». Μήπως ζητοῦν νὰ γκρεμιστοῦν καὶ τὰ ἀρχαιολογικὰ ἐρείπια ἐκκλησιῶν; Πάντως, ἐνῶ εἶναι ὁπαδοὶ τοῦ χωρισμοῦ Κράτους – Ἐκκλησίας καὶ τῆς «πλήρους ἀνεξιθρησκίας» (δ. τύπου 25-5-1999), στὴν πραγματικότητα ζητοῦν ἀπὸ τὸ Κράτος νὰ ἀνεγείρει μὲ δικά του ἔξοδα βωμὸ στὴν Ἀκρόπολη (ἀφοῦ ἀναστηλώσει πλήρως ὅλα τὰ κτήριά της) γιὰ νὰ πραγματοποιοῦνται παγανιστικὲς τελετές (στὸ ἴδιο δελτίο). Αὐτὸ θυμίζει τὸν παγανιστὴ ρωμαῖο Σύμμαχο, τοῦ 4ου αἰώνα, ποὺ τάχα ζητοῦσε ἀνεξιθρησκία καὶ δυὸ σειρὲς παρακάτω, στὸ ἴδιο κείμενο, ζητοῦσε νὰ ἀποτελεῖ κρατικὴ θρησκεία ἡ ἀρχαία λατρεία· ὅπως καὶ ἄλλους ρωμαίους παγανιστὲς Συγκλητικοὺς ποὺ ἰσχυρίζονταν ἐντελῶς κωμικὰ ὅτι ἐὰν οἱ τελετὲς τῆς θρησκείας τους δὲν εἶναι κρατικὲς  καὶ κρατικὰ χρηματοδοτούμενες τότε εἶναι θεολογικὰ-μεταφυσικὰ ἀναποτελεσματικές!

Σὲ ἄλλα παλιὰ δελτία τύπου κι ἐπιστολὲς ἀποκαλοῦν τοὺς Χριστιανούς (δελτίο τύπου 8-2-1999) «χριστιανόδουλους» (θὰ ἐννοοῦσαν «Χριστό-δουλους», ἀλλὰ ὅταν τὸ ἔγραφαν θὰ ἔτρεμαν ἀπὸ τὴν διαλλακτικότητα) καί (ἀκριβῶς ὅπως κι ὁ ἀλήστου μνήμης «Δαυλός») «Χατζηέλληνες» (22-1-1998). Οἱ ὁποῖοι Χριστιανοὶ εἶναι «ἀνθρωπόμορφη μάζα τοῦ Ἰεχωβά» (15-1-1998), ἀφοῦ οἱ «Ἐθνικοὶ» δὲν θὰ κάνουν κανέναν με το ζόρι «ἄνθρωπο» (1-6-1998) (ἀπὸ ζῶο ποὺ εἶναι τώρα;). Εἶναι ἐπίσης «αναλφάβητοι» (14-11-1998) -οὔτε κἂν «ὀργανικὰ ἀναλφάβητοι», πράγμα ποὺ δείχνει τὰ προβλήματα τῶν «Ἐθνικῶν» στὸ χειρισμὸ τῆς νεοελληνικῆς. Καὶ «παρανοϊκοί οπαδοί» τοῦ ἀπ. Παύλου (!)  (10-8-1998). Ἐπίσης, ὑπάρχουν «πεμπτοφαλαγγίτες του πανσλαβισμού» (22-4-1999), μιὰ ρητορικὴ ποὺ θυμίζει ἄλλες ἐποχές. Οἱ Ἕλληνες εἶναι «ΜΗ Ἰουδαῖοι (κατά την καταγωγή ή κατά την περί Θεών αντίληψη)» (4-10-1997). Τί ἀρνητικὸς ἐθνοτικὸς ὁρισμός: Οἱ Ἄγγλοι, Γερμανοί, Κινέζοι κ.λπ., ὡς «μὴ Ἰουδαῖοι» εἶναι κι αὐτοὶ Ἕλληνες; Ὁμοεθνεῖς μας, σὰν τοὺς «Ἕλληνες Ἀινοὺ» τοῦ «Δαυλοῦ»;

Ἀλλοῦ, κάνουν λόγο γιὰ «ιουδαιοχριστιανικές λάσπες» (δελτίο τύπου 13-4-1998) καὶ «Παραληρηματικά ιουδαϊκά «διδάγματα»» (7-10-1997). Ὁ χριστιανικὸς Θεὸς εἶναι «σκεπτομορφικός» καὶ «παρὰ φύσιν» (15-1-1998), ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ «βδέλλα του Ιουδαιο-Χριστιανισμού» (22-1-1998, ὅπου καὶ διαστρεβλώνουν τὰ γνωστὰ ἀναθέματα κατὰ τῶν Χριστιανῶν ποὺ πιστεύουν κι ὄχι ἁπλῶς μελετοῦν τὶς ἀρχαῖες μεταφυσικὲς ἀπόψεις, ἀπομονώνοντας τὴ γνωστὴ φράση). Σὲ πλήρη ἐναντίωση πρὸς τὰ πορίσματα τῆς τεχνοκριτικῆς ἔρευνας, ξεθάβουν ἀραχνιασμένες γερμανικὲς ἀπόψεις τοῦ 19ου αἰώνα γιὰ τὴ βυζαντινὴ ζωγραφικὴ ὡς «απεικόνιση των ανθρωπίνων μομμίων» (4-8-1998).  Οἱ ταινίες ποὺ προβάλλονταν κάποτε κατὰ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα γιὰ τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, εἶναι «σινετηλεοπτικά υποπροϊόντα καθυβρίσεως της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητος» (δ.τ. 12-4-1999) γιατὶ τάχα προσβάλλουν τοὺς Ρωμαίους κατακτητὲς τῆς Μεσογείου -κατὰ τὰ ἄλλα (26-11-1997), οἱ νέοι «Ἐθνικοὶ» ἀποκαλοῦν «ρωμαιόφρονες»  ὅσους γιορτάζουν τὸν ὅσιο Νίκωνα. Εἶναι τελικὰ καλὸ ἢ κακὸ νὰ εἶσαι ἀντιρωμαῖος ἢ ρωμαιόφρονας; Καθυβρίζουν τὴν «Ἑλληνορωμαϊκὴ ἀρχαιότητα» ὁ Ἀστερὶξ κι ὁ Ὀβελίξ; Εἶναι νὰ μὴν ξέρει ὁ συγγραφέας τοῦ ἑνὸς δελτίου τύπου τί γράφει ὁ συγγραφέας τοῦ ἄλλου δελτίου. Πάντως, κατακτητὲς τῆς Ἑλλάδας εἶναι οἱ «Ἑβραιο-Χριστιανοί» (10-9-1997) καὶ οἱ «βυζαντινορωμαίοι» (22 καὶ 23-7-1997), λὲς καὶ εἰσέβαλε κάποια φυλὴ ἐξ Ἰουδαίας στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο τὸν 4ο αἰώνα ἢ οἱ «βυζαντινορωμαῖοι» δὲν ἦταν πολιτειακὰ οἱ Ρωμαῖοι.

Καί, σὲ δυὸ δελτία τύπου, καταλήγουν: «Εμείς ορκιζόμαστε ότι κοινή θα είναι η μοίρα όλων εκείνων αλλοδαπών ή χατζηελλήνων που συμβάλλουν σήμερα στη συνέχιση του εξευτελισμού των εθνικών μας θρησκευτικών θεσμίων»  (2-4-1999). Τί ἐννοοῦν; Γιὰ μεταθανάτια κοινὴ μοίρα κάνουν λόγο; Γιὰ ἱστορικὴ μοίρα; «Στο όνομα των εθνικών μας Θεών και των ψυχών των προγόνων μας εμείς θα μαζέψουμε το γάντι της προκλήσεως από κάτω και θα λύσουμε την αλυσίδα από τα σφυρά του Άρεως. Ό, τι και αν αυτό κοστίζει ή σημαίνει» (δ. τύπου 25-5-1999). Δὲν λείπει, βέβαια, καὶ ἡ παραδοσιακὴ προτροπὴ γιὰ τσάκισμα: «Να τσακίσουμε την θεομανιακή μούμια» (6-1-1999).

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , | 4 Σχόλια

Β΄ δημοτικοῦ

Posted in Ελλάδα, θρησκεία | Tagged | 1 σχόλιο

Δελφικά

Ἂν οἱ Δεξιοί (ἀγγλόφιλοι ἢ γαλλόφιλοι) θέλησαν νὰ γίνουμε Δύση –προμαχώνας ὄχι κατὰ τῆς ἰσλαμικῆς Ἀσίας παρὰ κατὰ τῆς Ρωσίας–, μὲ τὴ σειρά τους οἱ Ἀριστεροὶ ξαναστραγγάλισαν τὸν Ρήγα μετατρέποντας τὴν παμβαλκανικὴ ἰδέα του* στὸ ὅραμα τῆς Φεντερασιὸν καὶ τῶν κομιτατζήδων Ἐξαρχικῶν, σ’ ἕναν ἑνιαῖο γεωγραφικὸ χῶρο ὅπου οἱ παραπάνω ἀναπόφευκτα –ὅπως ἔκαναν ἕως τὸ 1912– θὰ ἀσκοῦσαν τὴν οἰκονομικὴ ἡγεμονία καὶ τὴν ἐθνικὴ τρομοκρατία σὲ βάρος τῶν ἑλληνικῶν μακεδονικῶν καὶ ἑλληνικῶν θρακικῶν πληθυσμῶν, ἀντίστοιχα. Ἄλλοι διανοούμενοι ὅπως ὁ Σικελιανός, ἐπειδὴ «τὰ ἔχασαν» μπροστὰ στὸ πρόβλημα τοῦ ’22 τὸ ὁποῖο ἤθελαν νὰ διαχειριστοῦν ἰδεολογικά, πρότειναν κάτι ἀκόμη ἐφιαλτικότερο: μιὰ ὁμοσπονδία ποὺ θὰ συμπεριλάβει τοὺς Τούρκους. Τὸ 1930, ὁ Σικελιανὸς ζητᾶ μιὰ «Συνομοσπονδία τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Τουρκίας. Ὁμοσπονδία στέρεη καὶ διαρκή, ποὺ θὰ μᾶς ἐπιτρέψει νὰ ὑψώσουμε τέλος τὸ μεγαλόπρεπο γεφύρι πάνω ἀπὸ τὶς ἀποστάσεις ποὺ χωρίζουν, ἀπὸ τόσους αἰῶνες κι ἀπὸ μιὰ πολιτικὴ τυφλή, δυὸ κόσμους ἀδελφούς…» (Πεζὸς Λόγος Β΄, Δελφικά, σσ. 250-251). Εὐτυχῶς ποὺ οἱ τοτινοὶ Τοῦρκοι οὔτε ἑλληνικὰ ἤξεραν οὔτε τὶς ἰδεολογικὲς προεκτάσεις τῆς σοφίας τῆς Πυθίας, ὥστε νὰ γελάσουν μὲ τέτοιες προτάσεις. Τί νὰ κάνουμε, ἡ ἀρχαιολατρία τυφλώνει.

* Στὴν «Ἑλληνικὴ Δημοκρατία» τοῦ Ρήγα ἐπίσημη γλώσσα θὰ ἦταν de facto τὰ ἑλληνικά, οἱ Ἕλληνες ἦταν «ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων», κι ὁ Σταυρὸς τὸ σύμβολο ὑπὸ τὸ ὁποῖο θὰ πολεμοῦσαν οἱ βαλκάνιοι Μουσουλμάνοι κατὰ τοῦ Σουλτάνου τυράννου τους. Ἡ δὲ σημαία ἦταν κατεξοχὴν «ἑλληνοχριστιανική»: ρόπαλο τοῦ Ἡρακλῆ καὶ τρεῖς σταυροί.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι, Χερσόνησος του Αίμου | Tagged , , | Σχολιάστε

«Ὄχι μὲ δόσεις…»

Τραγουδᾶν 60 χρόνια πρίν, οἱ Σταυρίδης – Βέγγος. Ὅ,τι πάρεις θὰ τὸ πληρώσεις, γιατὶ ὑπάρχουν ὑποχρεώσεις. Μετά, ἦρθαν ὁ Σημίτης, τὰ εὐρωπαϊκὰ δάνεια καὶ πλήρωνες ἀμέσως ὅ,τι ἔπαιρνες. Χωρὶς δόσεις. Καὶ μετὰ ἦρθε ἡ Μέρκελ, ὁ Τσίπρας καὶ ἡ Ἀριστερά, ὁ Κυριάκος, οἱ ναζί, οἱ «πρόσφυγες», τὰ…. οἱ…. ὁ… ἡ… … […]

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

γλυπτική

Ρωτᾶ στὰ ΜΚΔ ἕνας ξένος γιὰ τὶς αἰτίες γιὰ τὶς ὁποῖες ἡ παραγωγὴ ἀγαλμάτων σταμάτησε στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα. Διάφοροι ξένοι δίνουν διάφορες ἀπαντήσεις, σωστὲς ἢ λιγότερο σωστές. Μόνο οἱ Ἕλληνες γρυλίζουν ἀπὸ τὸ μίσος τους καὶ γράφουν στὰ σχόλια: Οἱ Χριστιανοὶ τὰ κατέστρεψαν! Προφανῶς, ὁ Χριστιανισμός. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ αἰτία. Ἕνας ἑλληνοαμερικάνος γράφει «Οἱ Ἑβραῖοι!», καὶ ἀρχίζει τὰ γαλλικὰ σὲ ἀνύποψίαστους περαστικοὺς σχολιαστές. Μόνο στοὺς Ἕλληνες ἀπαντᾶς τέτοιο μίσος γιὰ τὴν κουλτούρα τους, μόνο οἱ Ἕλληνες ἔχουν τόσο στραφεῖ κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ τους. Μόνο στοὺς Ἕλληνες «ψαγμένους» βρίσκεις τέτοια μοχθηρότητα. Κάτι ἄνθρωποι σὰν κι αὐτούς, ποὺ ἐπὶ 30 χρόνια λένε τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, κι έμεῖς ποὺ τὸ ἀνεχόμαστε (περισσότερο ὅσοι ἠθικιστές -χριστιανοσοσιαλιστὲς κ.λπ.- ἀρχίζουν τὰ αὐτομαστιγωτικά τους καὶ σιγοντάρουν τοὺς παραπάνω), εἶναι ἡ αἰτία ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε σὲ τίποτα καὶ ποὺ θὰ ξαναζήσουμε τὴν ἰσλαμοκρατία.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, ελληνορωμαϊκή τέχνη, θρησκεία, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

τρὰς τβ

SKYLADIKO01

Στὰ κανάλια, σκυλάδικα-ρόκ· ἕνας ἄλλοτινὸς «ἀστέρας» σκυλὰς ἔχει γίνει διπλάσιος, καὶ τὸν λυπᾶσαι μὴν σκάσει ἄξαφνα. Λουλούδια, λέηζερ καὶ πολὺ πάθος, ρέει τὸ σεκλέτι. Στὸ κρατικὸ κανάλι, παίζουν μουσικὲς παραδοσιακὲς μόνο ἀπὸ τρία γνωστὰ μέρη τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού, ὅπως φαίνεται, ἔχουν τὰ «μέσα» καὶ τὸ λόμπινγκ ὥστε νὰ ἀποκλείουν παντελῶς ὅλους τοὺς λοιπούς (τὰ 7/10). Μετά, ρεμπέτικα, καὶ δῶσ’ του μάγκικη κούραση. Ὡστόσο, δὲν κατανοῶ τὸν διανοουμενίστικο οἶκτο γιὰ τὴ σκυλάδικη κουλτούρα ὡς κατώτερη. Κατώτερη τίνος; Τοῦ ρόκ, μὲ τὶς φράγκικες καψοῦρες (μπαλάντες); σὲ τί διαφέρει ἀπὸ τὸ σκυλάδικο, στὰ λιγότερα καὶ ὀρθολογικότερα κλάματα; Ἢ τοῦ κλοουνίστικου ντάρκ-μέταλ μὲ τοὺς πχιοτικοὺς στίχους του; (Ἄλλο ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἡ πχιότητα δὲν τραγουδιέται οὔτε ἀκούγεται λόγῳ τῆς καφρίλας τῆς συνοδεύουσας «μελωδίας».) Τὸν ἀπέραντο πολιτιστικὸ οἶκτο μας, λοιπόν, καὶ στοὺς ψαγμένους καὶ στοὺς πολλούς. Στὸν Ὕστερο, τελευταῖο, Ἑλληνισμό, μόνη σημερινὴ παρηγοριὰ εἶναι ὅτι εἶναι τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ἄλλα πράγματα, προτάσεις καὶ καταστάσεις. Ἂν ἀρκεῖ γιὰ παρηγοριά, στὸν ὕστερο ἑλληνισμό.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, τέχνη, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Γιὰ τὴν «ἑπόμενη μέρα»

Η υπόθεση ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συντηρεί το μπάχαλο για να προετοιμάσει τη θητεία της στην αντιπολίτευση είναι απολύτως θεμιτή. Ομως δεν φθάνει για την αποτίμηση του κινδύνου. […] Η αθώωση του μπάχαλου αποδεικνύεται πως δεν είναι διόλου αθώα, ούτε ζήτημα βλακείας – αν και η βλακεία πάντα παίζει στον πολιτικό πρωτογονισμό τους. … Προσδοκούν το χάος που θα μετατρέψει τη χώρα σε ακυβέρνητη πολιτεία, στο έλεος του πολέμου όλων εναντίον όλων.

Πηγή

Βεβαίως, ὑπάρχει καὶ ἕνα τρίτο εἶδος ἑρμηνείας, πέρα ἀπὸ τὴν ἀναγωγὴ τοῦ παντὸς στὸν πρακτορισμὸ καὶ τὶς «παντοδύναμες ξένες καὶ μὴ μυστικὲς ὑπηρεσίες»: Νὰ ἐπικαλεῖσαι περιπτωσιολογικὰ ἀναρχικοὺς θεωρητικοὺς ποὺ τάσσονται κατὰ τῆς βίας καὶ τῆς συσχέτισής της μὲ τὸν ἀναρχισμὸ. Αὐτὴ εἶναι ἀκόμη πονηρότερη, γιατὶ κατασκευάζει μιὰ ἀντίθεση ἀνάμεσα στὸν τάχα καλό, καὶ πάντως «φιλοσοφικὰ ἐνδιαφέρων», ἀναρχισμὸ καὶ κάποιους (λίγους…!) μισότρελους, κακοὺς καὶ φιλοβίαιους τάχατες παρερμηνευτές του.

Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , | Σχολιάστε

μεταθανάτιο

Ὁ θάνατος εἶναι ἕνα ἐμπόδιο νὰ δεῖς τί θὰ γίνει μετά. Μετά, στὴν Ἱστορία, τὴν κοινωνία, τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ξέρεις. Ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό σου καὶ τὰ σχέδιά σου. Ἔχεις μιὰ ἔκτακτη δουλειὰ καὶ πρέπει νὰ σηκωθεῖς ἀπὸ τὴν ὀθόνη καὶ νὰ μὴν δεῖς τὸ τέλος τῆς ταινίας· ἡ ὁποία εἶναι καὶ παντελῶς ἄγνωστη, καθὼς τυχαῖα ἔπεσες σ’ αὐτήν, ὥστε δὲν μπορεῖς νὰ τὴν ψάξεις ἀργότερα γιὰ νὰ μάθεις τὸ τέλος. Ἐὰν μάλιστα πεθάνεις πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα σου, σὲ ξεχνοῦν ἀφότου πρῶτα πρέπει νὰ σὲ λυπηθοῦν ἢ νὰ σὲ χλευάσουν, καὶ τοὺς βάζεις σὲ κόπο.

Posted in φιλοσοφίες | Tagged | Σχολιάστε

μαζικοχριστιανισμοί

Γράφει ἕνας ἱερέας ποὺ ἀρθρογραφεῖ σὲ μεγάλη δεξιὰ ἐφημερίδα, ἕναν «φανταστικὸ διάλογο» μεταξὺ παπᾶ καὶ νεαροῦ ἐξομολογούμενου («Γιάννη») ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ τοῦ νεαροῦ ποὺ ἔχει γκόμενα, καὶ δὲν τὸν ἀφήνει ὁ παλιομοδίτης παπὰς νὰ κοινωνήσει· καὶ τσατίζεται ὁ Γιάννης, καὶ λέει τοῦ «πάτερ» ὅτι βαρέθηκε τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια· κι ὅτι ἀφοῦ ὁ παπὰς δὲν τὸν ἀφήνει νὰ κοινωνήσει, μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ξανάρθει γιὰ ἐξομολόγηση ὁ Γιαννάκης. Καὶ ἀμάν, τί ἔγκλημα κάναμε, ποὺ ἔτσι χάσαμε μιὰ ψυχὴ ἀπὸ τὸ ποίμνιο· ἴσως δέ, καταλήξει στὴν κόλαση.

Κι ἀπὸ κάτω, στὰ σχόλια, οἱ μαζικοδημοκράτες πετᾶν ἀπὸ τὴ χαρά τους τὴ σκούφια τους. Ἀκοῦς ἐκεῖ, ἡ ἀγάπη «ὅπως τὴν ἐννοοῦμε» νὰ ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ τὴν ἀγάπη ὅπως τὴν ἐννοεῖ ὁ παπὰς καὶ οἱ ἀραχνιασμένοι κανόνες του. Ὅλη ἡ συζήτηση γίνεται ἕως ἂν τὸ νὰ κοινωνήσει κάποιος στὴν ἐκκλησία εἶναι ἀνθρώπινο δικαίωμα ὅπως ἡ ψῆφος· λὲς καὶ τοῦ ἔβαλε τὴν καραμπίνα στὸν κρόταφο ὁ παπάς, καὶ τὸν ἀπείλησε νὰ μὴν ἔχει στὸ ἑξῆς γκόμενα. Καὶ δῶσ’ του ἡ σχολιάστρια ποὺ λέει ὅτι καὶ νὰ καταναλωθοῦν λίτρα θείας κοινωνίας δὲν ἔγινε καὶ κάτι («Λίτρα Θείας Κοινωνίας να καταναλωθούν δεν σημαίνει ότι κοινωνούμε Χριστό»), ἴσως γιατὶ ἀνακάλυψε ἄλλο, νέο τρόπο κοινωνίας μὲ τὸν Χριστό· καὶ δῶσ’ του οἱ ἔπαινοι τῶν θαυμαστῶν τοῦ ἱερέα, οἱ ὁποῖοι ὑπολογίζουν στὴν αὔξηση τῆς μαζικότητας τοῦ ἐκκλησιασμοῦ ἐὰν ὑπῆρχαν περισσότεροι ἱερεῖς σὰν τὸν ἀρθρογράφο. Καὶ δῶσ’ του περιπτωσιολογίες ἐκ μέρους ὅσων θέλουν νὰ τὶς μετατρέψουν σὲ κανόνα, ὥστε τὸ «κατ’ οἰκονομίαν» νὰ ξεχειλωθεῖ ἐντελῶς καὶ ἡ ἐξαίρεση νὰ γίνει ἐντελῶς ὁ κανόνας. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μοιάζουν λιγάκι μὲ τοὺς Προτεστάντες τοῦ διαδικτύου, ποὺ γιὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν σημασία τῶν «μυστηρίων» τῆς Ἐκκλησίας ἔλεγαν γιὰ ἀντεπιχείρημα τὶς περιπτωσιολογίες τοῦ τύπου «καὶ τί θὰ ποῦμε γιὰ ἐκεῖνον ποὺ μετανόησε τελευταία στιγμὴ μὴ προλαβαίνοντας νὰ βαπτιστεῖ;»· κι ἄρα, ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὴν ἔσχατη ἐξαίρεση, θὰ ἰσχύει καὶ γιὰ ὅλους. Καὶ δῶσ’ του ἡ ἐξεπίτηδες σύγχυση μεταξὺ τῆς (ἐκκλησιαστικὰ μὴ ὀρθῆς) ἐπίκρισης τῶν ἁμαρτημάτων καθενὸς συγκεκριμένου ἀνθρώπου μὲ τὴν (ἐκκλησιαστικὰ μὴ ὀρθή, κι αἱρετική) ἀπόρριψη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀντίληψης γιὰ τὴν ἁμαρτία. Καὶ δῶσ’ του ἐκεῖνοι ποὺ ταυτίζουν τὴν μετανοημένη μοιχαλίδα τοῦ Κατὰ Ἰωάννην ἢ τὶς μετανοημένες πόρνες τῶν μοναστικῶν κειμένων μὲ τὰ «κάνε ὅ,τι γουστάρεις, ἀρκεῖ νὰ μὴ εἶσαι παλιομοδίτης συντηρητικός».

Ὁ «Γιαννάκης» τοῦ ἀρθρογράφου ἱερέα, ἀκολουθώντας τὰ προτάγματα τοῦ μαζικοδημοκρατικοῦ μηδενισμοῦ καὶ τὴν παιδιακίστικη ἐγωκεντρικὴ ἀρχὴ τῆς ἡδονῆς, πιστεύει ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι κοινωνία βρεφῶν-ἐνηλίκων ὅπου κανόνες δὲν ὑπάρχουν παρὰ τὸ βυζὶ τῆς μάνας. Μιὰ φανταστικὴ κοινωνία ὅπου δὲν ὑπάρχουν κανόνες καὶ παραδεδομένοι τρόποι ἀποδεκτῆς συμπεριφορᾶς κι ἀντίληψης τοῦ ὀρθοῦ καὶ τοῦ λάθους. Παρουσιάζεται ἐμμέσως ἀπὸ τὸν ἀρθρογράφο ἱερέα ὡς παραβίαση τῶν στοιχειωδῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων τὸ νὰ πεῖς τοῦ κάθε «Γιαννάκη» τὸ αὐτονόητο: ὅτι κανεὶς δὲν τὸν ἀναγκάζει μὲ τὸ ζόρι νὰ εἶναι Χριστιανός, δηλαδὴ νὰ ἀποδέχεται μὲ τὸ ζόρι ὅσα διακηρύσσει (καὶ τὰ περὶ ὀρθοῦ καὶ λάθους) ἡ Ἐκκλησία, καὶ νὰ τὰ ἐφαρμόσει. Ὁ Γιαννάκης θέλει νὰ περνᾶ ζωὴ καὶ κότα, ὡς τζάμπα ἐραστής, πράγμα πού –χωρὶς καμμιὰ εἰρωνικὴ διάθεση– εἶναι 100% ἀνθρώπινο δικαίωμά του· δὲν ἔχει δικαίωμα ὅμως νὰ παριστάνει τὸν ἀδικημένο. Στὰ δικαιώματά του δὲν περιλαμβάνεται τὸ νὰ ἀμφισβητεῖ, ἐνόσω λέει ὅτι εἶναι Χριστιανός, τὴν ἄποψη τῆς Ἐκκλησίας· πιὸ φυσιολογικὸς ὡς Χριστιανὸς θὰ ἦταν ἐκεῖνος ποὺ κάνει ὅ,τι θέλει (καὶ τὰ πολὺ σοβαρότερα ἀπὸ τὰ σεξουαλικὰ θέματα), ἀλλὰ παραδέχεται πὼς ὅσα κάνει εἶναι ἁμαρτία. Ὁ διάσημος ἱερέας-ἀρθρογράφος δὲν ἀποφαίνεται ρητὰ ἐὰν ἡ μεγαλόψυχη ἀγκαλιὰ ἑνὸς ἱδανικοῦ (χωρὶς ἀγκυλώσεις) ἐξομολόγου παπᾶ θὰ πρέπει νὰ σταματήσει στὸν «Γιαννάκη καὶ τὴν Ἑλενίτσα» ἢ ἐὰν ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ θὰ συμπεριλάβει καὶ τὸν Γιαννάκη ποὺ τὰ ἔχει μὲ τὸν Κώστα ἢ μὲ τὴ Μαρία καὶ τὸν Μῆτσο μαζί, ἢ μόνο μὲ τὸ σκυλάκι του· ποὺ βρίσκεται κάποιο ὅριο -ἐκτὸς κι ἂν δὲν ὑπάρχει. «Ἀγάπα, καὶ κάνε ὅ,τι θέλεις», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ Ἀρχαῖοι, σωστά; Ὅσοι, πάλι, ὑποφέρουν μὲ τὴν ἀπουσία μαζικῆς προσέλευσης νέων στὶς ἐκκλησίες εἶναι τόσο ἀνίδεοι ὥστε ἀγνοοῦν τὶς διαπιστώσεις μεγάλων σύγχρονων ἱστορικῶν, ποὺ λένε ὅτι ἐὰν ἡ Ἐκκλησία τοῦ 1ου καὶ 2ου αἰώνα ἀποδεχόταν τὴ μιὰ ἢ τὴν ἄλλη ἄποψη καὶ πρακτική, τότε θὰ εἶχε ἐνσωματωθεῖ καὶ ἀφομοιωθεῖ στὸ στομάχι τοῦ πολυθεϊσμοῦ ὡς ἀκόμη μιὰ παρδαλὴ σέκτα. Ἦταν, μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἀδιαλλαξία της αὐτὸ ποὺ τὴν ἔκανε νὰ ἐπικρατήσει· ὄχι ἡ (σὲ ὁποιοδήποτε θέμα) συνδιαλλαγή της. Ἀγαπητοὶ φίλοι τῆς συμμετοχῆς «τῶν πλατιῶν μαζῶν στὸ Ἐκκλησιαστικὸ Κίνημα», μόνο ἡ Black Friday ἐπιδεικνύει πλέον μαζικὴ συμμετοχὴ σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνία· κι ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ ὕψιστο κομματικὸ κριτήριό σας, ἡ μαζικότητα, τότε νὰ διαδηλώνετε ὑπὲρ τῆς Black Friday.

Γι’ αὐτό, κι ἐσύ, ἀγαπητὲ Γιαννάκη, μὴν ξαναπᾶς στὸν στριφνὸ αὐτὸ ἐξομολόγο· πᾶνε σὲ ἕναν ἄλλον, ποὺ θὰ τοῦ λὲς ἐσὺ τί εἶναι ἐκκλησιαστικὰ ἀποδεκτό, τί λέει ὁ Χριστὸς καὶ οἱ ἑπτὰ οἰκουμενικὲς σύνοδοι· νὰ σὲ προσλάβει καὶ γιὰ σύμβουλο. Εἶσαι μεγάλος θεολόγος κι ἐσύ. Ὄχι καὶ νὰ σοῦ λὲν νὰ παντρευτεῖς τὴν Ἑλενίτσα σου ἀναγκάζοντάς σε νὰ τοὺς ὑποδεικνύεις «τί λέει στ’ ἀλήθεια ὁ Χριστιανισμός». «Κανεὶς δὲν εἶναι κανενός», ἀφοῦ. Θὰ μποροῦσε, τέλος πάντων, ὁ ἐξομολόγος νὰ σοῦ ἀπαγορεύσει τὴν θεία κοινωνία μόνο διὰ θέματα κοινωνικοῦ ἐνδιαφέροντος, π.χ. τί ἄποψη ἔχεις γιὰ τὸν νεοφιλελευθερισμό, καὶ τὴν προσφυγιά, τὴ χρήση πλαστικῶν σακουλῶν; Ἤ: ποιὰ ἡ σχέση κομμουνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Ἀλλὰ ὄχι γιὰ σαχλαμάρες. Τέλος πάντων, θὰ κάνουμε ἕνα κάλεσμα γιὰ συνέλευση ἀπὸ βδομάδα, μπὰς καὶ συμφωνήσουμε γιὰ ποιὰ θέματα θὰ ἀπαγορεύεται ἡ κοινωνία. Μπορεῖτε νὰ ψηφίσετε καὶ ἀπὸ κινητὸ τηλέφωνο, στέλνοντας sms.

Ἄλλη, πάλι, ἐνορία, βάζει διχαστικὰ διλήμματα ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχουν: «Κάνε φιλανθρωπία κι ἂς μὴν νηστέψεις». Δὲν καταλαβαίνω σὲ τί διαφέρει, παρὰ μόνο ὡς πρὸς τὸ ἀντίθετο πρόσημο, ἡ προτροπὴ αὐτὴ ἀπὸ τὴν προτροπὴ «νήστεψε κι ἂς μὴν κάνεις φιλανθρωπία». Ἐνῶ τὸ ἐκκλησιαστικὰ ζητούμενο εἶναι νὰ κάνεις καὶ τὰ δύο.

Ἀλλά -εἴπαμε: Ἀφοῦ οἱ παραδοσιακοὶ κανόνες τῶν αὐστηρῶν παπάδων σᾶς φαίνονται ἀπάνθρωποι, γιὰ συλλογική τιμωρία μας θὰ ὑποστοῦμε ὡς χώρα τοὺς σεξουαλικοὺς κανόνες τοῦ Ἰσλάμ.

Υ. Γ. καὶ μιὰ ὄμορφη παρωδία.

Posted in φιλελεύθεροι, κοινωνία | Tagged , | 2 Σχόλια

Θεσσαλονικιώτικα / ἑβραϊκά

Γράφει ὁ Πάνος Θεοδωρίδης, γιὰ τοὺς Ἑβραίους τῆς Θεσσαλονίκης:

Προς Εβραίους επιστολη αδέσποτος

Ήταν πόλη σας και τώρα δεν είναι. Αφήστε τους την πλατεία Ελευθερίας και τις αναμνήσεις των πολέμων, αφού τους βλέπετε που μιζεριάζουν και περηφανεύονται που σας αφήνουν ακόμη να υπάρχετε, αρκεί βέβαια να έρχεται κανας πατριώτης σας να πλερώνει πιττόγυρα στην «Νέα Ιερουσαλήμ». Μη ανακατεύεστε. […] Κι αφήστε τους να φιλοσοφουν γιά το ποιός μπήκε και βγήκε στην πλατεία Ελευθερίας. Δήθεν πολιτισμενιά, και θα το πήξουν στα τραπεζοκαθίσματα και δήθεν θα ανασαλεύουν τα δέντρα και λιμάνι Κωνσταντίνου και αναπόδεικτες επινοήσεις, εκκλησιαστικές σκάλες και ναοι της Παναγίας, επειδή δεν χωράνε αλλού να φτιαχτεί κι άλλη καριερα. Δικό τους. Ήταν πόλη σας και τώρα δεν είναι. Και πάντα θα ψάχνονται με τόση προσφυγιά που ήρθε, με τέτοιο μίσος που φυτεύτηκε,με «συμμοριόπληκτους» και «καρφίτσες» άν είναι δυνατόν με τόσο αίμα και με τόση σπέκουλα να μη έχει πέσει κατάρα στην πόλη! Με τόσους δολοφονημένους, απο όλες τις πλευρές, στους αγαπημένους δρόμους και καταμεσής στην ερωτικη πόλη. Επινοημένη πόλη. Ηρθαν εδώ τόσοι απο την ενδοχώρα, τόσοι απο άλλες περιφέρειες, τόσοι μικρασιάτες και εκ Βαλκανίων,τόσοι εξ Ασίας, εγγυς και πρόσω. Με τέτοιο «είδος μικτό αλλα νόμιμο», με τέτοιο αμάλγαμα αιμάτων, θα έπρεπε να είναι ένας επίγειος παράδεισος. Κάποιοι την έκαψαν κάποιοι την χώρισαν, κάποιοι σας έφαγαν 11 χιλιάδες ακίνητα, επειδή δεν υπάρχετε. Επειδή πουθενά στον κόσμο δεν επαινείται μια πόλη σημειακά, παρεκτός και κανει μόνον σαπουνέ χαλβά και τον πουλάει στα διόδια. […]

 

Μᾶλλον δὲν φαίνεται νὰ τὸν νοιάζει (ἔστω, αὐστηρὰ ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη, ὅπως λ.χ. νοιάζεται ὁ Toynbee) πῶς κάποιος ἀποκτᾶ μιὰ πόλη ἢ ἕνα ἀγαθό. Μὲ τὸν ἀγώνα του ἢ σὲ βάρος ἄλλων, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τρίτων, ποὺ ἐγκλημάτησαν; Ἢ μήπως τώρα θὰ μᾶς θυμίσει κανένας τὶς ἐξυπνάδες γιὰ τοὺς χριστιανοὺς βαλκάνιους ἀγρότες ποὺ ἔτρεχαν στὴν ὀθωμανικὴ ἐπικράτεια γιὰ νὰ σωθοῦν οἰκονομικὰ ἀπὸ τὰ καταπιεστικὰ χριστιανικὰ ἀφεντικά τους; «ξεχνώντας» ὄχι μόνο μαρτυρίες γιὰ τὴν κακὴ συμπεριφορὰ τῶν Ὀθωμανῶν ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ «εἰρήνη» ποὺ προσέφεραν οἱ Ὀθωμανοὶ θὰ ἦταν ἀχρείαστη ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν οἱ Ὀθωμανοὶ ποὺ ἐπέδραμαν κατὰ τῶν χριστιανικῶν αὐτῶν πληθυσμῶν χαλώντας τὴν εἰρήνη ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ χριστιανοὶ ἀγρότες εἶχαν.

Ὄχι ὅτι ἔχει ἄλλη σημασία πέρα ἀπὸ μιὰ ἔνοχη παραδοχή, ἔστω ἕνα συλλογικὸ ἀργοπορημένο συγγνώμη, ἀφοῦ στὶς συζητήσεις γιὰ τὸ ἑβραϊκὸ παρελθὸν τῆς πόλης κυριαρχοῦν μονόπλευρες ἀποφάνσεις γιὰ συλλογικὲς ὀντότητες, γιὰ κοινότητες καὶ ἔθνη. Αὐτὴ ἡ συγγνώμη λείπει· ἡ αὐτοκριτικὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μονομερὴς ἁπλῶς ἐπειδὴ κάποια θλιβερὰ γεγονότα εἶναι πιὸ πρόσφατα ἀπὸ ἄλλα θλιβερὰ γεγονότα. Τὸ πιὸ περίεργο εἶναι ὅτι στὴν καλλιέργεια συλλογικῶν ἀποφάνσεων διαπρέπουν ἐκεῖνοι ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα κηρύττουν ἕναν ἀναρχο-φιλελευθερισμό, ἕναν τρόπο ζωῆς χαλαρὸ καὶ ἀτομιστικό. Τὸ ἴδιο σύμφωνη μὲ τὸ ὀθωμανικὸ πνεῦμα τῶν μιλὲτ εἶναι ἡ ἀγανάκτηση τοῦ Π. Θ. γιὰ τὶς περιουσίες τῶν δολοφονημένων Ἑβραίων, τὶς ὁποῖες κάποιοι Ἕλληνες ἔφαγαν ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε πλέον ἵχνος ἀπὸ Ἑβραίους ποὺ θὰ τὶς διεκδικοῦσε μεταπολεμικὰ ὡς συγγενικές. Ἐπειδή, δηλαδή, οἱ διάφοροι κατήγοροι τῆς μεταπολεμικῆς νεοελληνικῆς Θεσσαλονίκης δὲν μποροῦν νὰ κατηγορήσουν προσωπικὰ ὅσους ἅρπαξαν περιουσίες, νὰ τοὺς κατονομάσουν δημόσια γιατὶ ὑπολογίζουν ὅτι θὰ μπλέξουν μὲ τοὺς ἀπογόνους τῶν Ἑλλήνων ἁρπάγων, γι’ αὐτὸ καταλήγουν θέλοντας καὶ μὴ στὴ γνωστὴ γενικὴ καὶ νεφελώδη ἐπίκριση. Τὴν λὲς καὶ ἄδικη, μιὰ τέτοια συλλογικὴ ἀπόδοση εὐθυνῶν ἢ ἔστω «ἀδιαφορίας». Λὲς καί, στὴν περίπτωση ποὺ τὸ 1943 κ.ἑ δὲν ἅρπαζαν κάποιοι τὶς περιουσίες τῶν δολοφονημένων Ἑβραίων ποὺ δὲν εἶχαν συγγενεῖς, οἱ περιουσίες αὐτὲς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποδοθοῦν στὴν ἰσραηλιτικὴ κοινότητα -μὲ τὴ νοοτροπία τοῦ ὀθωμανικοῦ μιλέτ. Λὲς καί, μὲ τὴν μετεμφυλιακὴ εἴσοδο τόσων δεκάδων χιλιάδων ἐπαρχιωτῶν στὴν Θεσσαλονίκη, αὐτὴ δὲν θὰ γινόταν «ἑλληνικὴ», ἐντελῶς εἰρηνικά, ἀκόμη κι ἂν δὲν ἐξοντωνόταν οὔτε ἕνας Ἑλληνοεβραῖος τῆς πόλης. Τελικά, διαφαίνεται ὅτι «ἐνάντια στὸν ἐθνικισμό», προτιμᾶται ὄχι ὁ «ἀναρχοφιλελευθερισμός», ἀλλὰ ὁ βέρος ὀθωμανισμός.

Πρέπει, δηλαδὴ νὰ μπουχτίσουμε στὴν πτωχοπροδρομικὴ μαχητικότητα καὶ τὸν σουρεαλιστικὸ ὑπαρξισμό, νὰ ποῦμε «Ἄχ, κι ἐσᾶς σᾶς ἀδίκεψαν οἱ μπούληδες οἱ ντόπιοι ὅπως ἐμᾶς τοὺς κατὰ φαντασίαν πρόσφυγες; (ἀλλὰ ἐδῶ καὶ μισὸ αἰώνα νοικοκυραίους καὶ παντρεμένους μὲ ντόπιους/ες)», γιὰ νὰ πάρουνε τὰ ὄνειρα ἐκδίκηση καὶ νὰ μᾶς φύγει τὸ ἄχτι; ἀλλιῶς δὲν παίρνουν;

Μόνο κακὲς ὑπηρεσίες πρὸς τοὺς ἐναπομείναντες Ἑλληνο-Ἑβραίους προσφέρει τέτοια τάχατες φιλοεβραϊκη ὀπτική. Στὴν πραγματικότητα, καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζουν οἱ Ἑλληνοεβραῖοι (μερικοὶ κάνουν τὸν χαζό, νομίζοντας ὅτι θὰ τοὺς βγεῖ σὲ καλό), οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς «ἀντιεθνικιστὲς» ποὺ κλαῖνε γιὰ τὴ μοίρα τῶν Θεσσαλονικιῶν Ἑβραίων, κλαῖνε καὶ γιὰ τοὺς ἐρχόμενους στὴν Ἑλλάδα «πρόσφυγες» τοῦ Ἰσλάμ, οἱ ὁποῖοι στὴν Δ. Εὐρώπη (καὶ σύντομα, στὴν Ἑλλάδα) διαπρέπουν στὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ στὶς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν εὐρωπαίων Ἑβραίων. Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ περισσότεροι «κατήγοροι τοῦ νεοελληνικοῦ ἐθνικισμοῦ» πατοῦν σὲ δύο ἐχθρικὲς βάρκες. Κι αὐτὸ δὲν εἶναι καλὸ οὔτε γιὰ τοὺς Ἑλληνοεβραίους.

Πόσο πιὸ ἁπλά, ψυχρὰ ἀλλὰ καὶ ὄμορφα τὰ λέει ὁ Ζήσης Σαρίκας (Ψίχουλα, Θεσσαλονίκη 20082, σ. 58), ποὺ οὔτε ἐθνικιστὴς καὶ βυζαντινολάτρης ἢ ἀραβολάγνος εἶναι ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐξπὲρ στὸ σουρεαλιστικὸ μελόδραμα:

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

Πῆγα σὲ μιὰ τελετὴ γιὰ τὸ ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων τῆς Θεσσαλονίκης. Πῆρε τὸ λόγο ἕνας ἐμφανῶς πλούσιος Ἑβραῖος καὶ μὲ συγκινημένη φωνὴ ἄρχισε νὰ μιλᾶ γιὰ τὰ μαρτύρια τῶν ὁμοεθνῶν του. Ἐγὼ τοὺς συμπαθοῦσα πάντα τοὺς Ἑβραίους, γιατὶ μεγάλωσα μὲς στὶς παράγκες ἑνὸς δικοῦ τους συνοικισμοῦ. Δὲν τοὺς γνώρισα ποτέ. Μὰ τώρα, κι ἐνῶ ὁ ὁμιλητὴς δὲν εἶχε τελειώσει, ἀναρωτήθηκα: τί θὰ ἦταν σήμερα οἱ Ἑβραῖοι, ἂν δὲν εἶχαν ἐξοντωθεῖ καὶ εἶχαν μιὰ ἀνθηρὴ καὶ πολύάνθρωπη κοινότητα στὴ Σαλονίκη; Θὰ ἔδειχναν κάτι καλύτερο ἀπὸ μᾶς ἢ θὰ τοὺς κυρίευε μαζὶ μ’ ἐμᾶς καὶ ἐναντίον μας καμιὰ ἐθνικιστικὴ καὶ ἀδελφοκτόνα μανία; Ἢ μήπως θὰ εἶχαν γίνει σὰν κι ἐμᾶς, δηλαδὴ ἰδιοτελὴ ἀνθρωπάκια ποὺ θὰ ἔβλεπαν σαράντα ὧρες τηλεόραση, θὰ πηλαλοῦσαν στὰ καζίνα καὶ θὰ σκοτώνονταν μὲ τὰ αὐτοκίνητα τὰ Σαββατοκύριακα; Κι αὐτὸς ποὺ μᾶς μιλοῦσε τώρα θὰ ἔδινε φράγκο γιὰ τοὺς συμπατριῶτες του;

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εβραίοι, Θεσσαλονίκη | Tagged , , , | Σχολιάστε

δέκα ἀμερικανικὰ ὄνειρα

Μᾶς πληροφορεῖ ἡ Καθημερινὴ γιὰ δέκα ἄριστους Ἕλληνες γιατροὺς στὶς ΗΠΑ, οἱ ὁποῖοι ζοῦν τὸ ἀμερικανικὸ ὄνειρο. Δὲν μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους 10.000, ἐπίσης ἄριστους, Ἕλληνες γιατρούς (ἀφοῦ ἔγιναν δεκτοὶ στὸ ἀμερικανικὸ σύστημα ὑγείας), ποὺ εἶναι στὴ γαλέρα τῶν ἀμερικανικῶν νοσοκομείων, διότι, ὡς «νέοι» συμπληρώνουν τὰ κενά, δηλαδὴ δουλεύουν ἐκεῖ ὅπου δὲν θέλουν νὰ δουλέψουν οἱ ντόπιοι Ἀμερικάνοι, οἱ ὁποῖοι τοὺς βρίζουν κι ἀπὸ πάνω. Καὶ γιατί νὰ ἔδειχνε ὅμως ἡ Καθημερινὴ τὴν πραγματικότητα; Σημασία ἔχει νὰ προωθήσει στὰ μυαλὰ τῶν νέων Ἑλλήνων τὸν ἀτομοκεντρισμὸ καὶ τὸ «ὁ σώζων ἑαυτὸν σωθήτω». Οἱ σχολιαστὲς τῆς Καθημερινῆς χαίρονται, χοροπηδᾶνε ἀπὸ εὐτυχία μὲ τέτοια κατορθώματα, γιατὶ μοιάζουν μὲ τοὺς Ἀριστερούς: Νὰ καεῖ τὸ παλιάμπελο, σοῦ λένε. Ἡ Ἑλλάδα. Ἁπλά, οἱ μὲν ἐπικροτοῦν τὴν μετανάστευση τῶν Ἑλλήνων, οἱ δὲ τὴν μετανάστευση στὴν Ἑλλάδα. Τὴν ἴδια «δουλειὰ» κάνουν. Ὄχι ὅτι οἱ ξενιτεμένοι σπούδασαν μὲ τὰ λεφτά μας, ὅλων μας, στὸ δημόσιο ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο.

Posted in φιλελεύθεροι, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἰδοὺ ἡ bethulah θὰ γεννήσει υἱόν

Βέβαια, οἱ Ἑβραῖοι χρησιμοποιοῦσαν κι ἀποδέχονταν ὡς θεόπνευστη τὴ μετάφραση τῶν Ο΄ ὄχι μόνο στὸν 1ο μ.Χ. αἰώνα, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα. Νομίζω ὅτι ἀπὸ τὸν 5ο αἰ. ξανάρχισαν νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο. Ἕως τότε, τοὺς ἦταν μιὰ χαρὰ θεόπνευστο. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε, καὶ τὰ παλαιοδιαθηκικὰ χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι παρμένα ἀπὸ τὴν μετάφραση τῶν Ο΄ κι ὄχι τὸ «ἑβραϊκὸ» κείμενο.

Μόνο καὶ μόνο γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, κάθε (προτεσταντική, κι ὄχι ἰουδαϊκὴ τῆς ἐποχῆς τῶν Ο΄ καὶ τοῦ Χριστοῦ) ἀντίρρηση βασισμένη στὸ «τί πραγματικὰ ἐννοοῦσαν οἱ Ἑβραῖοι (ἢ ὁ συγγραφέας τοῦ Ἠσαΐα)» εἶναι αἰῶνες καὶ χιλιετίες μεταγενέστερη, καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπορριφθεῖ.

Ὡς πρὸς τὴ συνάφεια στὴν Π. Διαθήκη τῶν ἑβραϊκῶν λέξεων bethulah  = παρθένος, καὶ almah  =  νέα γυναίκα (ποὺ δὲν ἔχει γεννήσει ἀκόμη παιδί), σὲ σχέση μὲ τὴν ἑλληνικὴ μετάφραση, στὴν πραγματικότητα ἡ διάκριση αὐτὴ δὲν εἶναι ἀπόλυτη ὅσο οἱ Ἐθνικοὶ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας, οἱ Ἰουδαῖοι τοῦ 4ου μ.Χ. αἰώνα καὶ οἱ ἀθεοπροτεστάντες ὑποστηρίζουν. Γιὰ παράδειγμα, στὸ Γένεσις 24.42 ἡ παρθένος Ρεβέκκα τῶν Ο΄ ἀποδίδει τὸ almah τοῦ ἑβραϊκοῦ κειμένου: δηλαδή, τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο χρησιμοποιεῖ γιὰ μιὰ καταφανῶς παρθένα (ἀφοῦ ἡ Ρεβέκκα δὲν εἶχε παντρευτεῖ) τὴν ἑβραϊκὴ λέξη ποὺ «κανονικὰ» σημαίνει ἁπλῶς μιὰ νεαρὴ γυναίκα. Λίγο παραπάνω, στὸ Γένεσις 24.16, ἐνῶ τὸ ἑλληνικὸ κείμενο γράφει ὅτι ἡ Ρεβέκκα ἦταν παρθένα (bethulah στὸ ἑβραϊκό), ἀκολουθεῖ καὶ ἡ διευκρίνιση ὅτι «ἀνὴρ οὐκ ἔγνω αὐτήν«, μιὰ ταυτολογία ἄχρηστη ἐὰν οἱ λέξεις ἔχουν τόσο αὐστηρὰ διαχωρισμένο νόημα. Στὸν Ἰωὴλ 1.8, μιὰ bethulah / νύφη (ἑβραικὸ / ἑλληνικὸ κείμενο, ἀντίστοιχα) θρηνεῖ γιὰ τὸν ba’al / ἄντρα της (ἑβραικὸ / ἑλληνικὸ κείμενο, ἀντίστοιχα). Λεπτομέρεια: Τὸ ba’al σημαίνει τὸν ἐδῶ καὶ καιρὸ σύζυγο κι ὄχι τὸν ish ποὺ εἶναι ὁ ἀρραβωνιαστικός της, ὁ ὁποῖος προφανῶς δὲν ἔχει ἀκόμα συνουσιαστεῖ μαζί της: Συνεπῶς, μιὰ παντρεμένη καὶ μὴ παρθένος ὀνομάζεται bethulah = παρθένος ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο. Οἱ ἀντίστοιχες τῆς ἑβραϊκῆς λέξης bethulah μεσανατολίτικες λέξεις (στὰ ἀκκαδικὰ κ.λπ. συγγενικὲς γλῶσσες) ὁμοίως δὲν σημαίνουν πάντοτε τὴν παρθένα, ἀλλὰ λ.χ. συζύγους θεοτήτων κ.ἄ. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, τὸ νὰ γεννήσει ἕνα παιδὶ μιὰ μὴ παρθένα δὲν θὰ μποροῦσε μὲ τίποτε νὰ γίνει ἀντιληπτὸ ὡς «σημεῖον», δηλαδὴ θαῦμα, γιὰ τὸ ὁποῖο κάνει λόγο ὁ Ἠσαΐας. Καί, συνεχίζει ὁ Μ. Βασίλειος (P.G., 30, 464B-C), μὲ παραδείγματα παρθένων ποὺ ἀποκαλοῦνται «νεανίδες» σὲ χωρία τῆς Π. Διαθήκης.

 

Posted in θρησκεία | Tagged , , | 1 σχόλιο

The “Christianization” of Israel and Jews in 1950s America

Κατὰ ἕνα καταρχὰς παράδοξο τρόπο, ὁ ἀντικομμουνισμὸς τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ ἰδεολογικὰ ἀποκούμπια τοῦ παραδοσιακοῦ «συντηρητισμοῦ», ὁ Στρατός, ὁδήγησαν τὶς ΗΠΑ καὶ τοὺς Ἀμερικανοὺς στὸν θρησκευτικὸ «οἰκουμενισμό» -κι ὄχι ὁ ἀντιναζιστικὸς πόλεμος (ὄχι, δηλαδή, ἡ ἀντίληψη «ὁ ἑβραῖος ἐχθρὸς τοῦ γερμανοῦ ἐχθροῦ μου εἶναι φίλος»). Ἄλλωστε κατ’ ἀντιστοιχία, στὶς τάξεις καὶ τοῦ δικού μας, Ἑλληνικοῦ, Στρατοῦ βρίσκει κάποιος οὐκ ὀλίγους φιλοπαγανιστὲς καὶ ὁπαδοὺς τῶν ἀπόψεων περὶ ὁμάδας Ἔψιλον. Πιὸ παράδοξο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ οἱ μεσοπολεμικὲς ἀπόπειρες γιὰ δημιουργία ἰσραηλινοῦ κράτους ἔγιναν ἀπὸ σοσιαλιστὲς καὶ κοσμικιστὲς Ἑβραίους, οἱ ἀμερικανοὶ Προτεστάντες ποὺ προωθοῦσαν τὸν θρησκευτικὸ οἰκουμενισμὸ εἶχαν κατὰ νοῦ τελείως ἄλλου τύπου Ἑβραίους. Στὶς μέρες μας, βλέπουμε μιὰ ἄλλη ἀντίστοιχη μεγάλη ἰδεολογικὴ σύγκρουση, τὸν ἀγώνα νὰ ἐνταχθεῖ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὸν α ἢ τὸν β τρόπο (ἀπὸ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα ἕως τὸν δυτικὸ Μεσαίωνα καὶ σήμερα) στὸν λεγόμενο «δυτικὸ πολιτισμό»· ὁ ὁποῖος ἔχει ἤδη ἀπωλέσει τὴν οὐσία του: τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ Χριστιανισμό.

M. Mart, The “Christianization” of Israel and Jews in 1950s America, Religion and American Culture: A Journal of Interpretation, 14.1 (2004) 109-147:

The religious message of the Cold War that saw the God-fearing West united against atheistic Communists encouraged an unprecedented ecumenism in American history. 2 Moreover, Jews, formerly objects of indifference if not disdain and hatred in the United States, were swept up in the ecumenical tide of “Judeo-Christian” values and identity. Jews and Christians were partners in a “Judeo- Christian” civilization. Jews, thus, were “Christianized” in popular and political culture. Not surprisingly, the popular embrace of Judeo-Christian identity and the concomitant “Christianization” of Jews also affected attitudes toward the State of Israel. The biblical roots of the Jewish state elevated it to a special status. In the popular and political imagination, Israel was formed by the “Chosen People” and populated by prophets, warriors, and simple folk like those in Bible stories. The popular celebration of Israel also romanticized its people at the expense of their Arab (mainly Muslim) neighbors. Battling foes outside of the Judeo-Christian family, Israelis seemed just like Americans. A discussion of this cultural narrative is not meant to deny that other factors—including the longstanding sympathy among some Protestants for Zionism and the strategic calculations of securing a pro-Western ally in the Middle East—contributed to American support of Israel in the 1950s. Nevertheless, the embrace of the Judeo-Christian concept and the cultural images that came with it powerfully reinforced historical precedent, Cold War strategy, and other political factors. […]

What was new was the celebration of internationalism in the public culture beginning with World War II. Internationalism reshaped religious identity and its connection with national identity. From an internationalist perspective, Americans had to assume an identity beyond that of their own church. That encouraged ecumenical alliances. As one religion scholar has observed, the mid-twentieth century was a time of “formal ecumenical advance unmatched in previous centuries.” The National Association of Evangelicals formed in 1942, the World Council of Churches in 1948, and the National Council of Churches in 1950. The ecumenism of the postwar years and the belief in the universality of Christian values convinced Protestant leaders that their religion could be the blueprint for an international postwar order. […] since postwar dangers seemed so great, many Americans were motivated to seek religious alliances outside of the Protestant faith. […]

The idea of a Judeo-Christian identity took on new importance in the 1950s. The move to turn American spiritual values into universal moral values rested on an assumed triad of religious identity, “Protestant-Catholic-Jew.” Sociologist Will Herberg explains the label in his 1955 book of the same name; Americans saw the three religions, he argues, as “three diverse, but equally legitimate, equally American expressions of an over-all American religion standing for essentially the same ‘moral ideals’ and ‘spiritual values.’” […]

The idea of a Judeo-Christian heritage predated the Cold War but was not widespread before then. In the 1930s, the term was a social and political description used mainly by intellectuals and social critics after fascists and anti-Semites appropriated the term “Christian” to describe themselves. […]

it was the armed forces during World War II that led the way in making Judeo-Christian identity a common assumption. Equality in the treatment of Protestantism, Catholicism, and Judaism, and an effort by chaplains to reach out to people of all faiths, became “standard operating procedure” in the military. Training for chaplains emphasized ecumenism, with the clergy bunking together, sharing their backgrounds, and learning about other religions. Soldiers were affected when they were required, for example, to attend ecumenical programs on their bases or to celebrate religious holidays that might otherwise have been ignored. Moore observes: “Wartime politics and the need for unity . . . brought religion closer to universalist political ideologies.” […]

while the social consequences of the military’s policies were significant, many Americans in the military appeared reluctant to embrace the Judeo-Christian heritage and its legacy of tolerance as their own. As Moore observes, not all chaplains or enlisted men subscribed to the ecumenism of the military bureaucracy. For example, when a rabbi was chosen to dedicate the marine cemetery following the Battle of Iwo Jima, some of the other chaplains objected and pressured the divisional chaplain to cancel his plans. 28 Such examples of anti-Semitism were repeated numerous times. In fact, anti-Semitism in the United States reached its height at the end of the war. Yet, just a few years later, the Cold War, especially in the 1950s, helped to bring the wide- spread cultural and political acceptance of Jews, who were finally seen as part of a Western Judeo-Christian heritage in a world threatened by atheistic Communism. […]

The wartime military, then, led the way to the embrace of Judeo-Christianity, … the military led the way in postwar civil rights with its 1948 desegregation of the armed forces and affirmative action practices […]

The inclusion of Jews in the Judeo-Christian brotherhood was surprising, considering the anti-Semitism of the early twentieth century, which was based on religious, economic, political, and racial prejudice. For example, numerous criticisms of Woodrow Wilson’s nomination of Louis Brandeis to the Supreme Court included the plea to have only “white men” on the court. In the decade after World War I, anti-Semitism rose, buoyed by the stereotype that Jews were radicals just like those who had led the revolution in Russia. Henry Ford also helped to popularize anti-Semitism in the 1920s in his newspaper, the Dearborn Independent, and its series “The International Jew.” The paper’s circulation grew dramatically in the years of this intermittent series, and it garnered praise and contributions from many. Also in the 1920s, numerous restrictions against Jews were enacted. Discriminations included closed housing markets, employment ads that called for “Christians only,” and quotas limiting the numbers of Jews at universities. Immigration law was also changed to keep out many Jews and other “undesirables.” And while anti-Semitism worsened in Europe during the 1930s, it also increased in the United States. More than a hundred anti-Semitic organizations were created in the decade. By the end of the 1930s, more than 60 percent of respondents to a national poll had a negative view of Jews, including the idea that they were greedy, dishonest, and aggressive. […]

Before the 1950s, Christian leaders and movements usually mirrored the cultural emphasis on assimilation and sometimes shared the anti-Semitic beliefs of many Americans. Anti-Semitism could be found among all religious groups, including liberal Protestants, who preached tolerance but hoped for general assimilation and accommodation. It was equally common among Catholics […]

the beginning of the Cold War changed the views of many evangelicals who “shift[ed] . . . the central Antichrist focus from Jews, modernism, or Catholicism to communism, in the process making alliances with conservative, McCarthyist Roman Catholics and, in conjunction with the prophetic importance of the state of Israel, with Judaism.” […]

Many fundamentalist church groups supported the Jewish claims to the city because they believed that the Jewish return to the Holy Land was the necessary prelude to the Second Coming. […] But other liberal Protestants, such as the editors of the nondenominational weekly Christian Century, opposed Zionism and favored an international Jerusalem. Some of the anti-Zionist Protestant leaders based their views on a missionary background and work with Arab educational institutions or oil companies. […]

The inclusion of Jews in this shared heritage was ironic. Previously, the Christian image of Jews was dominated by negative views of their religion and unflattering social stereotypes. In the 1950s, that image was superceded by the idea that the Jews were the founders of Western monotheism. […]

The Judaism of The Prodigal, like Judeo-Christianity in the twentieth century, appeared to be based on true spirituality, ideals, and ethics, while the pagans of the film—and the modern Soviets—reduced everything to a physical, materialist equation. […]

Amid Cold War pressures to diminish differences among Western peoples, Jews were effectively “Christianized” in the public culture.

Γιὰ τὸν προτεσταντικό (καὶ κατ’ ἐπέκταση Ἀμερικανικό) ψευδοϊουδαϊσμό, βλ. κάποιες σκέψεις ἐδῶ (μεταξὺ ἄλλων).

Posted in Δύση, Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Cultivated Pagans and Ancient Anti-Semitism

N. W. Goldstein, Cultivated Pagans and Ancient Anti-Semitism, The Journal of Religion, 19.4 (1939) 346-364:

Hecateus of Abdera characterized the Jews as a grossly superstitious lot. Cicero designated Judaism as a barbarian superstition, against which it is praiseworthy to proceed. Seneca counts the Jewish ceremonies among the superstitions of the world and, with nounced disgust, turns away from the «wicked» nation that ginated and maintained them. Tacitus, throughout his lengthy narrative about the Jews, repeatedly nails Judaism as a superstition and refers to its customs and institutions as revolting the rest of the nations. Horace holds the Jews to be so densely credulous as to be vulnerable to any nonsense. Ridiculing a certain pagan belief as the of superstition, he exclaims: «Credat Iudaeus Apella, ego»-Apella to be understood as the generic representative of all the dupes in Jewry. Quintilian laconically dismisses Jews as a superstitious and pernicious pack. Dio of the superstitious terror which their God inspires in the Jews. Celsus describes Judaism as a system of vulgar deceits with which Moses had deluded the credulous herdsmen and shep- herds who followed him implicitly. And Plutarch, Apuleius, and Strabo have nothing but scorn and contempt for the superstitious Jews. But what was, perhaps, the most withering blast of all, came from the pen of Rutilius Namatianus, high Roman functionary, aristocrat, and poet-and curiously enough in the fifth century C.E., amidst the dying gasps of pagan […] the main thesis of which is that Judaism is a religion of blockheads and yokels, to whose beliefs even babes in the woods would not subscribe. […] hand. What could be more natural than to assume that this grand sorcerer had embodied his occult wisdom in his book-the book Juvenal in his ignorance had described as mystic -and that Judaism was essentially a set of incantations, soothsaying formulas, etc? Celsus stresses this connection when he reproaches the Jews with prac- ticing sorcery, which Moses had imparted to them. According to Diogenes Laertius, there were opinions current that the Jews were the descendants of the Magi. Posidonius, the Stoic philosopher, credits the Jews with such redoubtable powers in this realm that, according to him, the Palestinians solidified the asphalt taken from the Dead Sea, among other means, by incantations. And Pliny the elder tells of another sect, «highly skilful in the supernatural science,» which descends from the Jews, Moses, Jannes, and Lotapea (or Lotapes). […] When a man named Caecilius, a freedman who was suspected of being a convert to Judaism, wanted to inject himself into a certain trial in which Verres, praetor of Sicily, was charged with malfeasance, Cicero asked: «What has a Jew to do with a pig?» verres meaning in Latin, a boar. And Juvenal scoffed at that tender-heartedness of the Jews, which guarantees long life to swine. «I remember,» says Plutarch, «my old grandfather, who used to say in derision of the Jews, that they abstained from most lawful flesh. […] Historians like Tacitus and Cassius actually identified themselves with the belief in omens and portents they recorded. Their gullibility for sorts of supernatural belief is so great that one literally to see where the line is to be drawn between their mentality and that of the rude populace […] Celsus, who railed against the humbuggery of Mosaism the Jewish sorcerers, was himself a believer in miracles. Plutarch meticulously adhered to all the mumbo jumbo pagan worship. Even the haruspices, which represented stition in its most revolting form, were for centuries upheld the educated classes. And most of the Stoics, with all talk about reason and purity in religion, steadfastly clung to augural system. The very products of oriental magic astrology which flooded the Greco-Roman world were current commodities among the cultivated […] Evidence of such squeamish resentment against this peculiar Judeo-Greek is found in Cleomedes, who tells of Epicurus he was believed to have picked up his diction-among other and foul sources-«from the very midst of the synagogue» or «from the beggar-folk that throng around it,» and winds with the declaration that «it is a Jewish jargon, of a monstrous alloy, immeasurably inferior to anything that creeps upon earth.» […] Apparently the first to deliver this new sort of attack was Apollonius Molo, professor of rhetoric at Rhodes, and teacher of Cicero and Caesar. In a special book against the Jews, in which he branded Moses as a quack and charlatan, whose system of laws contained nothing but iniquity, he specifically charged the Jews with being the most inept and futile of the barbarians, who have never made a single worth-while contribution to civilization. And the emperor Julian annihilates the presumptuousness of the Jews with similar arguments. Did they boast of the prowess displayed by Samson and David? The emperor told them that these two heroes were mere apprentices in comparison with the Greek and Egyptian warriors. Did they point to any other great men in their past? None of them, of course, could hold a candle to Alexander the Great and to Julius Caesar. And so far as the arts, medicine, political wisdom, and civilization generally are concerned, the emperor finds the Jews on an infinitely lower plane than the heathen peoples.

Posted in Αρχαιότητα, Εβραίοι | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Χριστουγεννιάτικα

Βλέπω κι ἀκούω τὰ κάλαντα ἄλλων περιοχῶν. Τὰ δικά μου κάλαντα μόνο μὲ τὰ Χριστούγεννα δὲν ἀσχολοῦνται: Ἀσχολοῦνται μὲ τὰ στολίδια (Ἥλιος, Φεγγάρι, Αὐγερινός) τῆς συζύγου ὅταν αὐτὴ πάει στὴν ἐκκλησία, μὲ τὴν ἐρωτοτροπία στὴ φύση, μὲ τὸν γιὰ παντρειὰ νέο ποὺ βάζει τὴ νιότη πάνω ἀπὸ τὰ ἀκριβὰ ροῦχα, μὲ τὴν κόρη γιὰ παντρειὰ ποὺ προτιμᾶ ὄχι τὸ βασιλιὰ ἀλλὰ τὸ ἀνοιχτόχερο ἀρχοντόπουλο κ.ο.κ. Εἶναι πραγματικὰ γιὰ τὶς Καλένδες τὰ κάλαντα τῆς περιοχῆς μου.

Παρὰ ταῦτα, δυσανασχετῶ μὲ τὸ «Καλὲς Γιορτὲς» ἀντὶ γιὰ «Καλὰ Χριστούγεννα»· τὴν ἀπουσία βυζαντινῶν καρτῶν στὰ βιβλιοπωλεῖα (δὲν συμπεριλαμβάνω στὶς βυζαντινὲς τὶς ψευτοβυζαντινές κάρτες, στὶς ὁποῖες οἱ Ἰωσὴφ καὶ Παναγία κάθονται δεξιὰ κι ἀριστερὰ ἀπὸ τὸ Βρέφος, γιατὶ στὶς αὐθεντικὰ βυζαντινὲς ὁ Ἰωσὴφ κάθεται πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία, γιὰ νὰ δειχτεῖ τόσο ὅτι δὲν εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅσο καὶ ἡ μιὰ κάποια δυσπιστία του)· δυσανασχετῶ καὶ μὲ τὶς κοινωνιολογικὲς ἠθικολογικὲς σοφίες τῶν διανοουμένων περὶ Μεταφυσικῆς καὶ Ἱεροῦ· μὲ τοὺς φιλοχριστιανοὺς ἄθεους, ποὺ σοῦ πετᾶν τὰ δοκητιστικά καὶ τὰ ἰσλαμοκορανικά τους (οἱ ἴδιοι, βεβαίως, ἀγνοοῦν τὴν προέλευση τῶν ἀπόψεών τους), πὼς ὁ Χριστὸς δὲν σταυρώθηκε ἀλλὰ διέφυγε σὲ ἄλλα μέρη κ.λπ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

Ἀρειανισμὸς καὶ Χριστούγεννα

…ὁ κτιστὸς Ὑιὸς τοῦ Θεοῦ προσέλαβε ὡς Χριστὸς «ἐν χρόνῳ» ὄχι ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀλλὰ μόνο ἀνθρώπινο σῶμα χωρὶς ψυχή («ἄψυχον σῶμα»), ἀφοῦ τὴ θέση τῆς ψυχῆς κατέλαβε ὁ κτιστὸς Λόγος. Σκοπὸς ὅμως τῆς «ἐν-σωματώσεως» τοῦ Λόγου ἦταν ὄχι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου στὰ πλαίσια τοῦ ὅλου μυστηρίου τῆς θειας οἰκονομίας, ἀλλ’ ἁπλῶς ἡ γνωστοποίηση στοὺς ἀνθρώπους τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ-Πατρὸς καὶ τῆς προσφορᾶς ἑνὸς ἐξαιρετικοῦ ἠθικοῦ ὑποδείγματος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν καλὴ χρήση τοῦ αὐτεξουσίου τους καὶ τὴν κατὰ χάρη «υἱοθεσίαν» καὶ «θεοποίησίν» τους. Ὁ Χριστός, λοιπόν, ἀφοῦ δὲν ἦταν κατὰ φύσιν ἀληθινὸς Θεός, δὲν ἦταν ὁπωσδήποτε καὶ ὁ Σωτὴρ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅπως δίδασκε ἡ Ἐκκλησία. Ἦταν ἕνας χαρισματικὸς διδάσκαλος καὶ ἁπλὸς μεσίτης μεταξὺ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ-Πατρὸς καὶ τῶν ἀνθρώπων. Συνεπῶς, ὁ ἀρειανισμὸς μὲ ἀφετηρία τὴ μεταφυσικὴ «μοναρχία» τῆς θεότητας ἀποσυνέθετε καὶ τὸ ὅλο περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς πίστεως σὲ φιλοσοφικὲς κοσμολογικὲς ἢ ἠθικὲς θεωρίες, οἱ ὁποῖες ἦταν ξένες τόσο πρὸς τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ πρὸς τὸν σωτηριολογικὸ χαρακτήρα τῆς ἐν Χριστῷ θείας οἰκονομίας.

Βλάσης Φειδᾶς, Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, τ. 1, σ. 390, ὅπου περιγράφει τὶς ἀντιλήψεις τοῦ Ἄρειου γιὰ τὸν Χριστό.

Ὁ Χριστὸς τοῦ Ἀρειανισμοῦ μοιάζει κάπως μὲ τὸν Χριστὸ τοῦ Διαφωτισμοῦ, ὡς πρὸς τὸ ὅτι ἦταν «ἕνας πολὺ καλὸς ἄνθρωπος»· ἡ «ἀποστολή» του (ἂν ὑπῆρχε) δὲν εἶχε καμμιὰ σχέση μὲ καμμία «σωτηρία τῶν ἀνθρώπων», οὔτε ὑπῆρχε ἔτσι κι ἀλλιῶς ἀνάγκη γιὰ τέτοια «σωτηρία» (βλ. σχετικὰ τὴν σφοδρότητα τῆς διαφωτιστικῆς-νεοτερικῆς ἐναντίωσης στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἄποψη γιὰ τὴν ὕπαρξη προπατορικοῦ ἁμαρτήματος). Ἁπλῶς, ὁ Χριστὸς ἦταν ἕνας καλὸς σοφός. Ἕνα βῆμα ἀπέχει ἡ ἀρειανιστικὴ καὶ διαφωτιστικὴ θεώρηση ἀπὸ τὴν κατοπινὴ θεώρηση τοῦ Χριστοῦ ὡς «κομμουνιστῆ», ποὺ «ἂν ζοῦσε σήμερα, θὰ ἔμπαινε μπροστάρης σὲ ἕνα μαζικὸ κίνημα» ἀριστεριστῶν κ.τ.λ. (αὐτὸς μπροστά, μὲ τὴ ντουντούκα). Ἡ δὲ ἠθικὴ υἱοθεσία καὶ (ψευτο)θεοποίηση τοῦ ἀρειανικοῦ Χριστοῦ ταιριάζει ἀρκετὰ μὲ τὴν ἔμφαση τοῦ Προτεσταντισμοῦ στὰ ἠθικά, καλὰ ἔργα, στὸν «ἔμπρακτο Χριστιανισμό», κι ὄχι «στοὺς ὑποκριτὲς συντηρητικοὺς Χριστιανούς». Ἄλλωστε, οἱ πρόγονοι τῶν Προτεσταντῶν, τὰ γερμανικὰ φύλα τοῦ 4ου αἰ., παρέμειναν ἐπὶ ἕνα τουλάχιστον αἰώνα Ἀρειανιστές (π.χ. οἱ Λομβαρδοὶ ὣς τὸν 7ο αἰ.). Ἀλλὰ καὶ πόσο μοιάζει ὁ Χριστὸς τοῦ Ἄρειου μὲ τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ἰσλάμ, ὁ ὁποῖος ἀπαντᾶ στὸν Ἀλλὰχ ὅτι οὐδέποτε ζήτησε νὰ τὸν θεωρήσουν οἱ ἄνθρωποι ὡς Θεό! Βεβαίως, οἱ ἰδέες ἀνακυκλώνονται· ὅσο ταχύτερα τὸ καταλάβουμε, τόσο γρηγορότερα θὰ γλιτώσουμε ἀπὸ μάταιο κόπο σὲ βαρετότατες συζητήσεις.

Ἡ ἱστορικὸς Πολύμνια Ἀθανασιάδη, πού, γιὰ νὰ ἀπολογηθεῖ ὑπὲρ τοῦ ἀρχαίου προχριστιανικοῦ κόσμου, συνηθίζει ἀντιστρέφοντας τὴν πραγματικότητα νὰ ἀποδίδει τὴν θρησκευτικὴ ἀνεκτικότητα τοῦ (ἀρχικά, ἁπλῶς φιλοχριστιανοῦ) Κωνσταντίνου στὴν κουλτούρα τῆς παγανιστικῆς Ρώμης (κι ὄχι στὸ Χριστιανισμό), καὶ τὴν μισαλλοδοξία τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ Ἰουλιανοῦ (εἰδικά, τοῦ δεύτερου) στὸν (πρὸ Βυζαντίου…!) «βυζαντινισμό τους», γράφει κάπου ὅτι «ὅπως ἔχει εὔστοχα παρατηρηθεῖ, ὅλοι οἱ θεολόγοι πρὶν ἀπὸ τὸν Ἄρειο ἦταν ἀρειανοί». Δυστυχῶς, δὲν παραθέτει τὴν πηγὴ αὐτῆς τῆς παρατήρησης, κι ἔτσι ὁ ἀναγνώστης ἀφήνεται ἀβοήθητος νὰ συμπεράνει ἂν τέτοιος ἀφορισμὸς βασίζεται στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ἢ ὄχι. Ἡ παράλειψη εἶναι ἀρκετὰ σημαντικὴ γιὰ ἕνα ζήτημα τὸ ὁποῖο ἀπασχόλησε συνοδικὰ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ 318 ὣς τὸ 381, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐτοκρατορικὴ πολιτική. Εἶναι πραγματικὰ περίεργο, πῶς ἕνα βιβλίο ποὺ ἀπὸ τὸν τίτλο του φαίνεται ὅτι ἀφορᾶ τὴν «ἄνοδο τῆς μονοδοξίας», δηλαδὴ ἀφορᾶ τὶς θεολογικὲς καὶ θρησκευτικὲς μεταφυσικὲς ἀπόψεις ὡς πρὸς τὶς κοινωνικὲς κυριαρχικές τους τάσεις, δὲν καταπιάνεται μὲ τὸ τί ἦταν αὐτὴ ἡ «δόξα», οἱ ὁπαδοὶ τῆς ὁποίας (τῆς κάθε μιᾶς) ἤθελαν νὰ τὴν καταστήσουν «μόνη δόξα» στὴν Αὐτοκρατορία.

Καταρχάς, πρέπει νὰ δοῦμε τί ἔλεγε ὁ Ἄρειος, γιὰ νὰ δοῦμε ἐὰν «ὅλοι πρὶν ἀπὸ τὸν Ἄρειο ἦταν κατ’ οὐσίαν ἀρειανιστές». Ὁ Ἄρειος ἔλεγε ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι κτίσμα τοῦ Θεοῦ, ὀντολογικῶς ἐνδιάμεσο μεταξὺ τῶν λοιπῶν δημιουργημάτων καὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ ὁποῖο κάποτε (πρὶν ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα κτίσματα) δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ Θεό, κι ἄρα δὲν εἶναι συνάναρχος καὶ συναΐδιος μὲ τὸν Πατέρα. Ὑπέστη μιὰ «ἠθικὴ θεοποίηση», ἐξαιτίας τῆς καλῆς χρήσης τοῦ αὐτεξουσίου του, ἀλλὰ οὔτε κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔγινε ὁμοούσιος μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα.

Ἂν ἡ Ἀθανασιάδη ἐννοεῖ ὅτι πρὶν ἀπὸ τὸν Ἄρειο, οἱ χριστιανοὶ θεολόγοι πίστευαν ὅτι ὁ Υἱὸς δὲν ἦταν Θεὸς ἀλλὰ ὅτι ἦταν κτίσμα ἢ ὅτι ὁ Λόγος δὲν θεωρεῖτο ξεχωριστὸς ὡς ὑπόσταση ἀπὸ τὸν Θεὸ-Πατέρα, τότε σφάλλει· οἱ ὅμοιες μὲ ἐκεῖνες τοῦ Ἄρειου (ἀλλὰ πολὺ πρὶν ἀπὸ αὐτόν) αἱρετικὲς χριστολογικὲς ἀντιλήψεις καταδικάζονταν πάντοτε κι ὄχι γιὰ πρώτη φορὰ στὴ Νίκαια τὸ 325. Ὅταν ὁ Θεόδοτος ὁ Σκυτεὺς δίδαξε στὴ Ρώμη ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἄνθρωπος κι ὁ Θεὸς τὸν υἱοθέτησε, ὁ Ρώμης Βίκτωρ (189-198) τὸν ἀφόρισε. Ὅταν πάλι ὁ ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας Παῦλος Σαμοσατεῦς δίδαξε ὅτι ὁ Υἱὸς ἦταν ἀπρόσωπη θεία δύναμη τοῦ Πατέρα, ποὺ «γέμισε» τὸν ἄνθρωπο Ἰησοῦ τὴν ὥρα τῆς βάπτισης στὸν Ἰορδάνη ποταμό, συγκλήθηκαν δύο σύνοδοι στὴν Αντιόχεια τὸ 264 καὶ τὸ 268, ὅπου ὁ Παῦλος καταδικάστηκε, καὶ τὸ 272 ἐκβλήθηκε ἀπὸ τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα. Διάφοροι (π.χ. Σαβέλλιος) ποὺ ταύτιζαν τὸν Ὑιὸ μὲ τὸν Πατέρα εἶχαν καταδικαστεῖ κατὰ τὸν 3ο αἰώνα. Ὁ φιλο-ἀρειανιστὴς Καισάρειας Εὐσέβιος θεωρήθηκε ἀπὸ τὴν Νίκαια «ὀρθόδοξος» ἐπειδὴ κατέθεσε σ’ αὐτὴν τὸ βαπτιστήριο σύμβολο τῆς Καισαρείας (Caesarea Maritima, στὴν Παλαιστίνη), τὸ ὁποῖο ἔλεγαν ὅσοι βαπτίζονταν. Ὁ Ἰγνάτιος (1ος αἰώνας) δεχόταν τὴν ἐν Χριστῷ ἐνανθρώπιση τοῦ Λόγου, κι ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν «πρὸ αἰώνων» μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα. Ὁ Ἀθηναγόρας (2ος αἰ.) εἶχε μιὰ ἐπίσης ὀρθόδοξη (μὲ σημερινὰ κριτήρια) χριστολογικὴ ἀντίληψη, ὅπως καὶ ὁ Εἰρηναῖος Λουγδούνου (2ος αἰ.) καὶ ἄλλοι μεταγενέστεροι.

Ἂν ἡ Ἀθανασιάδη, πάλι, πιστεύει ὅτι οἱ ἀπόψεις τοῦ Ἄρειου εἶχαν τὴν πλειοψηφία τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τότε ἀγνοεῖ τὶς ἐπανειλημμένες καταδικαστικὲς ἀποφάσεις σὲ βάρος τοῦ Ἄρειου σὲ συνόδους στὴν Αἴγυπτο τὸ 320 (μόνο δύο ἀπὸ τοὺς ἑκατὸ ἐπισκόπους συμφώνησαν μὲ τὸν Ἄρειο) καὶ τὴν Ἀντιόχεια τὸ 325 λίγους μῆνες πρὸ τῆς Νίκαιας. Ὁ ἀντι-ἀρειανικὸς «Τόμος» τοῦ Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρου, ποὺ στάλθηκε καὶ στὴ Συρία, τὴν  Μ. Ἀσία κ.ἀ., ὑπογράφηκε μεταξὺ 321-322 ἀπὸ πάνω ἀπὸ 200 ἐπισκόπους. Ὁ σκληρὸς θεολογικὸς πυρήνας τοῦ Ἀρειανισμοῦ κάθε ἄλλο παρὰ κυρίαρχος ἦταν στὴν Ἀνατολή.

Ἂν ἡ Ἀθανασιάδη, τέλος, ἐννοεῖ ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἡ χρήση τοῦ «ὁμοούσιος» πρὶν ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιας, τότε σφάλλει κι αὐτὴν τὴ φορά, ἀφοῦ τὸν ὅρο χρησιμοποιοῦσαν πάμπολλοι, τόσο (συνοδικῶς ἀποκηρυχθέντες στὴν ἐποχή τους ὡς) αἱρετικοὶ καὶ Γνωστικοί, ὅσο καὶ γνωστότεροι θεολόγοι. Βέβαια, ὁ ὅρος «οὐσία», μποροῦσε νὰ σημαίνει διαφορετικὰ πράγματα· στὸν ἕναν συγγραφέα σήμαινε τὸ πρόσωπο, στὸν ἄλλον σήμαινε τὴ φύση. Ὁ Σαβέλλιος μὲ τὸν ὅρο «ὁμοούσιος» ἐνοοῦσε «ἕνα ὂν καὶ ἕνα πρόσωπο», ὁ Παῦλος Σαμοσατέας μὲ τὸ «ὁμοούσιος» ἐνοοῦσε τὸν ἀπρόσωπο (ἀνύπαρκτο ὡς ξεχωριστὴ «ὑπόσταση») Λόγο τοῦ Πατέρα, κι ὄχι κάποιο πρόσωπο· ἐνῶ ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ μὲ τὸν ὅρο «ὁμοούσιος» ἐννοοῦσε ὅτι ὑπάρχει «ἕνα ὂν καὶ δύο πρόσωπα», ὅτι ὁ Υἱὸς δὲν εἶναι δημιούργημα (κτίσμα), ταυτούσιος μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα, ὄχι ὅμως κατὰ διαίρεση ἢ κατ’ ἀποτομή, οὔτε ἀπρόσωπος. Ἡ σύγχυση προκαλεῖτο κι ἀπὸ τὴ διαφορὰ στὴ γλώσσα (ἑλληνικὰ καὶ λατινικά), ἀφοῦ ἡ Δύση χρησιμοποιοῦσε τὸν ἴδιο ὅρο, substantia, γιὰ τοὺς ἑλληνικοὺς ὅρους ὑπόστασις καὶ οὐσία. Ἔτσι, ὁ Ἀλεξάνδρειας Διονύσιος, τὸν 3ο αἰώνα, ἔγραψε στὸν Διονύσιο, Πάπα τῆς Ρώμης, ὅτι ὁ Υἱος εἶναι ξένος κατ’ οὐσία ἀπὸ τὸν Πατέρα, προκειμένου νὰ δείξει ὅτι ἔσφαλλε ὁ Σαβέλλιος, ποὺ ἔλεγε ὅτι τὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας ταυτίζονται. Ὁ Ρώμης Διονύσιος ἀντέδρασε, γιατὶ βάσει τῆς λατινικῆς ὁρολογίας νόμιζε ὅτι ὁ Ἀλεξανδρείας διαιρεῖ τὴν οὐσία τῆς θεότητας σὲ τρεῖς οὐσίες. Ὅταν Ἀλεξάνδρειας Διονύσιος κατάλαβε το σφάλμα τῆς ὁρολογίας, ἡ ὁποία ἦταν ἀκατανόητη λόγῳ γλώσσας στὴ λατινικὴ Ρώμη, ἀνακάλεσε. Ὁ Ὠριγένης εἶχε χρησιμοποιήσει τὸν ὅρο, ὅπως καὶ ὁ Τερτυλλιανός (155-240) σὲ ἔργα του κατὰ τῶν Γνωστικῶν. Ἐφόσον, πάντως, εἶχε ἤδη τεθεῖ τὸ ζήτημα τῆς ταυτότητας ἢ μὴ τῆς ὑπόστασης Υἱοῦ καὶ Θεοῦ-Πατέρα, καθὼς καὶ τὸ ζήτημα τῆς οὐσίας (ὅπως νοεῖται σήμερα ἡ λέξη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία) τοῦ Υἱοῦ σὲ σχέση μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα, ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ὁμοούσιος» ἦταν ἀναπόφευκτη.

Γενικά, εἶναι τελείως ἐσφαλμένες τόσο ἡ ἄποψη ὅτι ξαφνικὰ στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰ. ἐπινοήθηκε τὸ σημερινὸ ὀρθόδοξο δόγμα χωρὶς νὰ ἔχει συνέχεια καὶ ρίζες σὲ χριστιανοὺς συγγραφεῖς τῶν προηγούμενων αἰώνων· ὅσο καὶ ἡ ἄποψη ὅτι «δὲν ὑπῆρχε νοητὴ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς πρὶν ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα ἡ διάκριση μεταξὺ αἵρεσης καὶ ὀρθῆς διδασκαλίας».

 

Posted in θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ δεύτερη ζωή…

29 θεουργοί, «τεχνολόγοι» («χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα«; Αὐτοί) καὶ φιλόσοφοι τῆς Ἀρχαιότητας ποὺ ὑποστήριζαν ὅτι ὑπάρχει μετενσάρκωση τὴν περιέγραφαν ὡς τιμωρία κι ὄχι ὡς ἐπιθυμητὴ μορφὴ ἀθανασίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὡς κάτι ἀρνητικό, κάτι κακό. Ἀλλὰ μὲ τὴν παρερμηνεία ποὺ δέρνει ἀλύπητα τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἡ μετενσάρκωση θεωρεῖται κάτι θετικό, ὡς θετικὴ ἐναλλακτικὴ διέξοδος διαφυγῆς ἀπὸ ἐπίφοβες ἀναστάσεις τῆς σάρκας καὶ ἀπὸ ἀθεϊστικὰ-μηδενιστικὰ βρωμερὰ πτώματα. Τί νὰ γίνει… Ὅποιος ἀναρωτιέται τί νὰ ἦταν στὴν προηγούμενη ζωή του, θὰ τοῦ πῶ τί θὰ εἶναι στὴν ἑπόμενη: κολασμένος, χά χά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁ Λευτέρης Παπαδόπουλος διαβεβαιώνει ὅτι χάρη στὴν πλατωνικὴ ἀνάμνηση τῆς ψυχῆς ἡ μετενσαρκωμένη σὲ νέο κορμὶ ψυχὴ δὲν θὰ ξαναγαπήσει (δὲν θὰ ξανακάνει τὴν ἴδια βλακεία), κι ἔτσι ὅταν κάποτε πεθάνει καὶ τὸ νέο κορμί, ἡ ψυχὴ θὰ πετάξει ἐλεύθερη πρὸς τὸν κόσμο τῶν Ἰδεῶν. Ὁ Θεὸς τῶν στίχων εἶναι -προφανῶς- τὸ νεοπλατωνικὸ Ἕν, δὲ γίνεται ἀλλιῶς. Ἑρμηνεύει ἡ δημιουργὸς τόσων ἄπειρων μικρῶν Νεφέλων (τὸ ὄνομα τῆς γιαγιᾶς δὲν ἦταν τρέντυ, κατὰ τοὺς γονεῖς), Χαρούλα Ἀλεξίου. Ἐγὼ πάντως εἶμαι νιτσεϊκός, καὶ θὰ ξαναγαπήσω. Γιὰ μιὰ αἰώνια ἐπιστροφὴ ζοῦμε, ρέ:

 

Posted in τυχαίο, φιλοσοφίες, μουσική | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἡ μεγαλύτερη νύχτα…

τοῦ ἔτους, καὶ περιμένω πόσα νυχτωμένα μυαλά (καθ’ ὅλο τὸ ἔτος) θὰ τὸ μνημονεύσουν στὰ ΜΚΔ.  Τάχα μου φυσιολατρία κι ὄχι διανοουμενίστικος, τοῦ σαλονιοῦ, παγανισμὸς ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα. Καὶ γιατί δὲν διαβάζουν καὶ λίγη ἀστρολογία, σὰν τοὺς Βαβυλώνιους; Νὰ τοὺς ποῦν τὸ ριζικό τους.

Posted in παλιά και νέα θεότητα | Tagged | Σχολιάστε

Στὸ ταμεῖο

Βλέπω τὸν δύστυχο μαθητευόμενο ταμία νὰ ἀντιμετωπίζει προβλήματα. Μιὰ γηραιὰ ὑπάλληλος, μὲ τὸ φαρμάκι στὸ στόμα γιὰ τὰ πάντα, τὸν «βοηθᾶ». Οἱ πελάτες σχολιάζουν μισοειρωνικά, γιατὶ δὲν ἀντέχουν νὰ περιμένουν στὸ ταμεῖο τοῦ σουπερμάρκετ· ἐνῶ θεωροῦν περίπου τίτλο τιμῆς τὸ νὰ περιμένουν σὲ τίποτε Jumbo, Liddl ἢ νὰ σαπίζουν μέσα στὸ ΙΧ τους στὸ φρακαρισμένο ἑορταστικὸ κέντρο ψάχνοντας γιὰ θέση στάθμευσης. Δὲν προσπαθῶ νὰ φανταστῶ τὴν ἀγανάκτηση τοῦ μαθητευόμενου ταμία καὶ τὸ ἄγχος του νὰ τὰ καταφέρει, ν’ ἀποδείξει στὰ ζῶα ὅτι δὲν εἶναι ζωντόβολο· λὲς καὶ εἶναι ἔνοχος ἐπειδὴ δὲν γεννήθηκε ταμίας καὶ δὲν τὰ ἔμαθε σὲ μιὰ βδομάδα. Δὲν προσπαθῶ, γιατὶ κι ἐγὼ ὑποφέρω. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μισὲς πελάτισσες πετᾶνε τὸ ἀδειασμένο καλάθι τους ὅπως νά ‘ναι πάνω στὰ στιβαγμένα προηγούμενα, ὅταν ἀποθέτουν στὸ ταμεῖο τὰ προϊόντα ποὺ ἀγόρασαν, ὥστε ὁ ἑπόμενος πελάτης νὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ τὸ τοποθετήσει σωστά (τῆς καρακάξας τὸ καλάθι) ὥστε κατόπιν νὰ βάλει τὸ δικό του καλάθι -δὲν τὸ ξεχνῶ. 5-6 μῆνες ἁλυσοδεμένοι στὴ σκουπιδιάρα. Οἱ πολίτες-πελάτες. Γιὰ μετεκπαίδευση.

Posted in κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

βιβλιοκριτικές

Ἢ πῶς μιὰ γνωστὴ ἱστορικός (Av. Cameron, Ὀξφόρδη) ἀντικρούει μιὰ γιββωνικὴ νεκρανάσταση, ἕνα βιβλίο ποὺ ὅπως λέει ἡ κριτικός του συνοψίζεται στὸ ρητὸ «Blame the Christians». Καὶ στὰ δικά μας ἔχουμε ἀνάλογες προσπάθειες, ὅπως ἔχει πεῖ ἕνας ξένος γιὰ τὸ βιβλίο ἑνὸς Ἕλληνα, τὸ ὁποῖο ὁ ξένος συνοψίζει στὴ φράση: «Idolizing paganism – demonizing Christianity». Λεπτομέρεια: Οἱ «ἀλήθειες ποὺ μᾶς κρύβουν» δημοσιεύονται ἀπὸ τοὺς NY Times (ὥστε ὅλοι νὰ λάβουν γνώση γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ βιβλίου), ἐνῶ τὸ ἄρθρο τῆς Cameron δημοσιεύθηκε σὲ ἕνα ἀσήμαντο περιοδικὸ ποὺ «κανεὶς δὲν ξέρει». Ἔτσι δημιουργεῖται ἡ κοινὴ γνώμη. Ἀλλὰ ἂς διαβάσουμε τὴν Cameron:

We imagined that we had made some progress in finally overturning the Gibbonian model after a mere two and a quarter centuries. But, no. Catherine Nixey is a lively writer and likely to go far, but unfortunately in her first book she has rather unimaginatively bought into the old “blame the Christians” model. […] Did early Christians destroy pagan temples? Some tried, though not many, nor as comprehensively as they claimed; many temples were eventually converted into churches, but at different rates in different regions, and rarely out of simple hostility. Did Christians, including monks, have a role in urban riots? Occasionally, though only in very particular circumstances. Did Christian emperors issue harsh laws against heretics, order the burning of books and ban pagans from public office? Yes, but the law was better at rhetoric than enforcement. Did the Fathers use violent language to condemn deviations from official doctrine? Yes, certainly. But did all this amount to the destruction of the classical world by Christianity, as Nixey’s lurid subtitle claims? Hardly. […] Also conspicuously lacking is any coverage of the mountain of archaeological evidence that shows the actual extent of Christian reuse and adaptation of pagan buildings, as opposed to what some Christians claimed or recorded on inscriptions as having happened.

Βλ. καὶ μιὰ ἄλλη, πολὺ ἐμπεριστατωμένη κριτική.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, θρησκεία | Σχολιάστε

ἡ ἀνύπαρκτη Ναζαρέτ

Χριστούγεννα ἔρχονται, ἂς θυμηθοῦμε τὸν πολιτικὰ ἔντιμο* πλὴν θεολογικὰ ἀφελὴ Κορδάτο, ποὺ ὑποστήριζε ὅτι:

Οἱ παλιὲς πηγὲς δὲν μνημονεύουν καμιὰ πόλη ἢ χωριὸ ποὺ νὰ εἶχε τὸ ὄνομα Ναζαρέτ. […] Στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Μάρκου σημειώνεται τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς τὸ παρόνομα Ναζαρηνός καὶ καμιὰ φορὰ τὸ παρόνομα Ναζωραῖος, ἐνῶ στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ ὑπάρχουν καὶ οἱ δυὸ τύποι. Γιὰ νὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ δυὸ τύποι στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκά, θὰ πεῖ πὼς ὁ τύπος Ναζαρηνὸς μπῆκε ὑστερότερα ἀπὸ διασκευαστὲς ποὺ ἦταν ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴ λατινικὴ γλώσσα ἢ ἀπὸ ἀντιγραφεῖς ποὺ ἦταν ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Μάρκου. Πιθανὸ ὅμως ἐξεπίτηδες νὰ δόθηκε αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία, γιατὶ ἤξεραν ὅτι τὸ Ναζωραῖος σήμαινε καὶ τὸν ἐπαναστάτη Ἰησοῦ.

Γ. Κορδάτος, Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ Χριστιανισμός, τ. 1

Βεβαίως, εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ 1962, βρέθηκε στὴν Καισάρεια στὸ Ἰσραὴλ μιὰ ἐπιγραφὴ στὴν ὁποία ἀναφερόταν ἡ πόλη Ναζαρέτ. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιγραφή, κάποιοι ἱερεῖς, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, ἔπρεπε νὰ μετοικήσουν σὲ μιὰ πόλη καθαρὰ ἰουδαϊκή, καὶ ἐπέλεξαν τὴν πόλη τῆς Ναζαρέτ. Ἄρα, ἡ Ναζαρὲτ ὑπῆρξε καὶ ἀναφέρεται ἀπὸ μὴ χριστιανικὲς πηγές -ἐνῶ τὸ 2009 βρέθηκαν καὶ οἰκίες τοῦ 1ου αἰ. στὴν τοποθεσία τῆς σημερινῆς Ναζαρέτ. Γιὰ νὰ ἐξηγήσει ὡστόσο ὁ Κορδάτος τὸ ὄνομα Ναζαρέτ, ἔφτειαξε περιεκτικὲς Θεωρίες τοῦ Παντός. Προφανῶς, ἐπειδὴ δὲν ἄφηνε νὰ πέσει τίποτε κάτω, ἔπρεπε νὰ τὸ ἐξηγήσει (μὲ θεωρίες καὶ ὑποθέσεις), ἀκόμη καὶ τὸ παραμικρὸ καινοδιαθητικὸ ἐδάφιο. Ἡ ἐπανερμηνεία καὶ τοῦ παραμικροῦ εὐαγγελικοῦ ἐδαφίου ἦταν καίριας σημασίας γιὰ τὴν δημιουργία τῶν προϋποθέσεων μιᾶς παγκόσμιας ἐπανάστασης.

Τὸ πιὸ ὡραῖο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ χρήση τῆς παλιατζούρας τοῦ Κορδάτου (ποὺ ἀντέγραφε τὴν «Ἀρνητικὴ Κριτική» τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰ. καὶ τοῦ τέλους τοῦ 19ου) γινόταν μέχρι καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 21ου αἰώνα ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ διαδίκτυο. Θυμᾶμαι ἕναν στὸ ἱστολογιό του νὰ ἀραδιάζει διάφορα μὲ ὕφος «καὶ τώρα, θὰ σᾶς δείξω τί πραγματικὰ συνέβη», μὲ σκοπὸ νὰ δειξει ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη ἦταν ἐθνικο-επαναστατικό, πολιτικὸ ἀντιρωμαϊκὸ κείμενο, ποὺ ἡ κατοπινὴ Ἐκκλησία παραποίησε σὲ θεολογικὸ/μεταφυσικό· καὶ νὰ μὴ σηκώνει μύγα στὸ σπαθί του. Προφανῶς, κατ’ ἀπομίμηση τῆς «γραμμῆς» τοῦ Κορδάτου καὶ τῆς Λιλῆς (μία ἦταν ἡ Λιλή). Ἦταν μεγάλος θεολόγος κι αὐτός (ὁ τοῦ ἱστολογίου). Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε, καὶ γίνεται ἡ ἀνάρτηση αὐτή, ὄχι γιὰ νὰ περιπαίξουμε τὸν Κορδάτο ὅσο γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν πόζα ἐπιστημοσύνης ποὺ αὐτός, ἕνας θεολογικὰ-θρησκευτικὰ ἀστοιχείωτος, ἐμφύσησε σὲ ὁλόκληρες γενιές, οἱ ὁποῖες ὅλα -ἄρα καὶ τὸν Πρωτοχριστιανισμό- ἐκπαιδεύτηκαν νὰ τὰ κρίνουν βάσει τῆς κοσμοαντίληψης τῆς ἀριστερίστικης σέχτας στὴν ὁποία κάποτε εἶχαν θητεύσει στὰ νιάτα τους: Τὰ πάντα εἶναι πολιτικά, εἶναι πολιτικάντικες συνωμοσίες καὶ στοχεύσεις, καί, φυσικά, βία.

* Διαφώνησε μὲ τοὺς μακεδονισμοὺς τοῦ ΚΚΕ κι ἀποχώρησε. Γιὰ νὰ μὴ λέμε ὅτι δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα μὲ ὅσα διακήρυσσε τὸ τοτινὸ ΚΚΕ, ἢ μὲ τὶς ἀντιφάσεις του -ἀφοῦ τὴν ἴδια στιγμὴ ὑπῆρχαν κομμουνιστές, σὰν τὸν Κορδάτο, ποὺ κατανοοῦσαν ὅσα τέτοια ἔλεγε τὸ ΚΚΕ ὡς πρόβλημα, καὶ τὰ κατήγγειλαν.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἀρχαιότητα καὶ Μαῦροι

Σὲ ἀντίθεση μὲ ὅ,τι νομίζουν οἱ ἀντιρατσιστές, ὁ ρατσισμὸς τῶν πολλῶν πρὸς τοὺς διαφορετικοὺς δὲν ὀφείλεται στὴν πεποίθηση ὅτι ἡ τάδε ὁμάδα ἀνθρώπων ἔχει ἐγγενεῖς ἰδιότητες ποὺ παραμένουν ὁλόιδιες (κάτι τέτοιο, τὸ πιστεύουν λίγοι ἀπὸ τοὺς «ρατσιστές»: οἱ πραγματικὰ ρατσιστές), ἀλλὰ σὲ γεγονότα καὶ ἐνδείξεις. Οἱ ἐνδείξεις αὐτὲς ἐνδέχεται νὰ ἐπανεπιβεβαιώνονται ἢ ἀντιθέτως νὰ ξεθωριάζουν ἐνόψει νέων, θετικῶν ἀντενδείξεων. Ἡ προκατάληψη, κι ὄχι μόνο ἡ ἀρνητική, ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος ἐξοικονόμησης τῆς σκέψης, ἕνας ὑπολογισμός: ὄχι ἄρνηση νὰ σκεφτεῖς ἀλλὰ μοντέλο σκέψης ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν ἐμπειρία «στὸ περίπου». Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μόνο ἡ πεποίθηση λίγων ὅτι οἱ συλλογικὲς συμπεριφορὲς εἶναι γονιδιακὲς κι ἄρα μαθηματικῶς (ἀντὶ στατιστικῶς) προβλέψιμες, ἀλλὰ καὶ ἡ πεποίθηση κάποιων ἄλλων λίγων ὅτι ἕνα εἶδος παιδείας, μὲ συγκεκριμένο περιεχόμενο, καὶ ἡ καλυτέρευση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου ἀλλάζουν ἀπεριόριστα τὶς συλλογικὲς συμπεριφορὲς τῶν ἀνθρώπινων ὄντων.

Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπιζαν οἱ Ἀρχαῖοι (Ἕλληνες καὶ Ρωμαῖοι) τοὺς Μαύρους («Αἰθίοπες») ἐπιβεβαιώνει τὰ παραπάνω: Δὲν ἦταν ἡ ρατσιστικὴ ἤ (ἀντίθετα) ἡ «ἀπροκατάληπτη» ἀντιρατσιστικὴ τάση τῶν Ἀρχαίων ἡ θεωρητικὴ βάση πάνω στὴν ὁποία οἱ Ἀρχαίοι ἀντιμετώπιζαν τοὺς Μαύρους, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: Ἡ εἰρηνικὴ ἢ ἡ βίαιη συμπεριφορᾶ τῶν Ἀφρικανῶν νοτίως τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο ἦταν τὸ ἀποφασιστικὸ κριτήριο πού, χρονικὰ πρῶτο, προκαθόριζε τὶς ἀντιλήψεις τῶν Ἀρχαίων γιὰ τοὺς Ἀφρικανούς. Ἔχουμε ἀκόμη μιὰ φορὰ τὴν ἀπόδειξη ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ γιὰ λόγους κομματικότητας τῆς Ἐπιστήμης (τους) ἐκθειάζουν τὸν ὑλισμὸ καὶ τὰ «γεγονότα», κατασκευάζουν μιὰ εἰκόνα τοῦ κομματικοῦ τους ἀντιπάλου μὲ βάση τὴν προτεραιότητα τῶν ἰδεῶν -καὶ τελικὰ καὶ οἱ ἴδιοι βλέπουν τὴν πραγματικότητα μέσα ἀπὸ «ἰδέες». Ὁ Μὰρξ ἐπαινοῦσε ἢ σκυλόβριζε τοὺς τουρκοκρατούμενους Βούλγαρους καὶ Σλάβους ἀνάλογα μὲ τὸ τί ὁ ἴδιος φανταζόταν ὅτι σὲ κάθε χρονικὴ στιγμὴ ἐξυπηρετοῦσε τὰ συμφέροντα τῆς παγκόσμιας ἐπανάστασής του -κι αὐτὸ τὸ πράμα τὸ ἀντιλαμβανόταν ὡς ἐπιστημονικὴ ἀνάλυση τῆς πραγματικότητας.

The Romans’ attitude toward the Aethiopes may well bear a similar interpretation. The term «Aethiopes» denoted all those races whose skin was black. These peoples «who lived near the sun» were reputed to be pious, long-lived, and blessed, and to excel in religious matters, in philosophy, and in the astrological sciences. This fame had been theirs since the time of Homer and persisted from Mimnermus and Herodotus down to Philostratus (Vita Apollonii) and pseudo-Callisthenes (Romance of Alexander) in the early third century A.D. The color of their skin, darkened by the rays of the sun, was simply explained by the environment in which they lived and was often contrasted «to the constant blossoming of pure white flowers from the soul» (thus a non-Christian epigram from Antinoe in Upper Egypt, of the third century A.D.). […] A change in attitude can be traced, however, from the age of Decius (A.D. 249-51) onward. For the first time after centuries of peaceful neighborliness, there began to build on the southern borders of Egypt and the Cyrenaica the threatening pressures that were destined to create many grave problems for the Empire down to the time of Justinian. Thus, parallel to a more precise definition of the Ethiopians (be they Blemmyi, Nobades, or Aksumitae) as an articulated political, economic, and commercial reality that had to be reckoned with, there emerged in literature the notion of the Ethiopians as a dangerous military force (for example, in a popular romance such as the Aethiopica by Heliodorus, of the pretetrarchic age). And it was in Egypt, in northern Africa, and in Syria-Palestine that the ancient identification of the color black with wickedness and ill omen generated the idea of the black man as a metaphor of evil: especially in the Christian hagiographic literature of these regions, it was associated with the idea of sin. According to his βίος, Moses, the Ethiopian ascetic, was able to free himself from subhuman «negritude,» from his «natural tendency toward evil,» and reveal «a shining soul»-though in a «black body»-only thanks to a miracle of God. In this way was born the representation of the Devil as a repulsive and fierce Ethiopian, an image destined to become the standard representation of the Devil in literature and art from the Middle Ages to the nineteenth century.

L. Cracco Ruggini, Intolerance: Equal and Less Equal in the Roman World, Classical Philology 82.3 (1987), 194 – 195.

Posted in πολυπολιτισμός, Αρχαιότητα, Δύση, επιστήμη | Tagged , , | Σχολιάστε

ἐσώρουχα ἢ μποῦργκες

ἀνάρτηση αὐτὴ κι ὁ διάλογος ποὺ τὴν ἀκολουθεῖ δείχνουν πῶς ἔχει ἐγκλωβιστεῖ ἡ Δύση στὸ δίπολο «σαρκολατρεία ἢ ἐξισλαμισμός».

στο Παρίσι, η αριστερή υπεύθυνη για θέματα Ισότητας του Δήμου, Hélène Bidard, έκρινε πως η διαφήμιση της εταιρείας εσωρούχων Aubade, που βλέπετε στην φωτογραφία, είναι σεξιστική και απαίτησε να κατέβει το πανό από το πολυκατάστημα Galeries Lafayettes . Για να πάρει την απάντηση από την «ακροδεξιά» Μαρίν Λεπέν : «Δεν καταλαβαίνω τι το σεξιστικό βρίσκετε στο να δείχνει κανείς οπίσθια για να πουλήσει εσώρουχα ! » Ευτυχώς, ο διευθυντής των Galeries έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την feminazi πολιτικό και το πανό δεν κατέβηκε από το κατάστημα, παρά μόνο όταν ολοκληρώθηκε η διαφημιστική καμπάνια. Όταν ο αριστερός φεμινισμός έχει μετατραπεί σε ένα αυταρχικό και πουριτανικό μόρφωμα , που θυμίζει τους μουλάδες του Ιράν στα χειρότερα τους και όταν η λεγόμενη «Ακροδεξιά» υπερασπίζεται τις αξίες του Δυτικού πολιτισμού και την ελευθερία του λόγου, τότε ζήτω η Ακροδεξιά!

Εἶναι βέβαιο ὅτι παρατηρεῖται μιὰ ἀνομολόγητη συμμαχία ἀνάμεσα στὶς «φεμινίστριες» καὶ τὸ Ἰσλάμ. Οἱ φεμινίστριες, ἔχουν τὴ διπλή τους στόχευση, ἀφενὸς τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς γυναίκας ἀπὸ τὸ Ὁτιδήποτε (κρίνουν αὐτὲς βλαβερὸ γιὰ τὸ γυναικεῖο φύλο) κι ἀφετέρου / εἰδικότερα μὲ τὴν ἐναντίωσή τους στὴν πολιτισμικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ γυναικείου σώματος ὡς ἀποκλειστικὰ σεξουαλικοῦ ἀντικειμένου. Μὲ τὴ μία πλευρὰ τῆς ἀντίληψής τους, τὴ δεύτερη, συμμαχοῦν ἀθέλητα μὲ τὸ Ἰσλάμ, ποὺ ἐπίσης δὲν θέλει τέτοια ἀνήθικα πράγματα, ὅπως γιγαντιαίους κώλους στὰ κτήρια. Βέβαια, καταρχὴν οἱ φεμινίστριες δὲν εἶναι κατὰ τοῦ κατ’ ἐπιλογὴν γυναικείου σέξ, ἀλλὰ συμβαίνει νὰ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τοὺς συμμάχου τους. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, οἱ φεμινίστριες ἀναγκάζονται νὰ ὑποχωρήσουν (ἀνομολόγητα, ἐπίσης) ὡς πρὸς τὴν πρώτη στόχευσή τους γιατὶ ἁπλούστατα τὸ Ἰσλὰμ βάζει περιορισμοὺς στὴ Γυναίκα πολὺ αὐστηρότερους ἀπὸ ὅ,τι ἡ σύγχρονη Δύση (καὶ οἱ φεμινιστὲς τὸ ξέρουν): Ὑποχρεωτικὴ κι ὄχι κατ’ ἐπιλογὴν μπούργκα, σῶμα-σεξουαλικὸ ἀντικείμενο πρὸς τέρψη μόνο τοῦ ἄντρα, πολυγαμία, γάμος στὰ 11, ὑποχρεωτικὸς καὶ μὲ ἐπιλογὴ γαμπροῦ ἀπὸ τὸν Πατέρα κ.ο.κ.

Ἐπειδὴ μάλιστα ὁ φεμινισμὸς ὄντας φύσει ἀκτιβιστικὸς ἔχει καπελωθεῖ ἀπὸ τοὺς κατεξοχὴν ἀκτιβιστές, τοὺς Ἀριστερούς, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ εἶναι «ἰσλαμοφοβικοὶ ρατσιστὲς καὶ φασίστες», ὁ φεμινισμὸς ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῶν Ἀριστερῶν κάνει «δυὸ φορὲς πίσω» στὸ θέμα τῆς πρώτης στόχευσης, καὶ τῆς καταγγελίας τῶν ἰσλαμιστικῶν ἀπαγορεύσεων πρὸς τὴ Γυναίκα. Σὲ μελλοντικὸ στάδιο, οἱ φεμινιστὲς Ἀριστεροὶ θὰ παραδοθοῦν θέλοντας καὶ μὴ σὲ ὅλες τὶς ἰδεολογικὲς ἀπαιτήσεις τοῦ ἰσλαμισμοῦ. Τὸ κοινὸ σημεῖο φεμινισμοῦ καὶ «ἀκροδεξιᾶς ἀγορᾶς», ἀπ’ τὴν ἄλλη, εἶναι ὅτι μὲ τὶς θέσεις τους ἀλληλοϋποσκάπτονται καὶ προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ τὸ Ἰσλάμ: Μὲ τὴν ἴδια τὴν νεοπαγανιστικὴ ἢ ἐγκοσμιοκρατική της τάση ἡ Ἀκροδεξιὰ (ἢ ἁπλὰ «Δεξιά», ὅπως προτιμοῦν νὰ τὴν ὀνομάζουν οἱ φίλοι της) ἐνδυναμώνει τὸ ρίζωμα τοῦ Ἰσλὰμ στὴ Δύση, λ.χ. μὴ «παράγοντας» καινούργια παιδιά (εἴτε οἱ μαζικοδημοκράτες ἑτεροφυλόφιλοι εἴτε προφανῶς οἱ ὁμοφυλόφιλοι τὸ ποσοστὸ τῶν ὁποίων εἶναι ἰδιαίτερα αὐξημένο στὴ Δύση ἐνῶ παράλληλα αὐξάνονται καὶ οἱ ἀκροδεξιοὶ ὁμοφιλόφυλοι «ἄτεκνοι παραδοσιοκρατικοί»). Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ οἱ φεμινιστές, γιὰ ἄλλους λόγους.

Ἐπίσης, ὅπως κι ὁ ἀναρτήσας ἄθελά του δείχνει, παρατηρεῖται ἕνας ἐγκλωβισμὸς μεταξὺ Ἀκροδεξιᾶς καὶ Ἰσλαμοαριστερᾶς. Ἡ ἀποθρησκειοποίηση τῆς Δύσης ὁδηγεῖ μόνο σὲ αὐτὲς τὶς δύο ἐναλλακτικές. Μὴν ξαναλέω γιὰ τὸ τί σήμανε ἡ διπλὴ ἥττα τοῦ βυζαντινοῦ κόσμου ἀπὸ Ἰσλὰμ καὶ Δύση. Ἀλλὰ ὅταν ἡ συζήτηση διεξάγεται γιὰ τὸ θέμα τοῦ σεξισμοῦ, ὅταν ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ διανοεῖται κάποιος εἶναι ἡ σεξουαλική, τότε οἱ θέσεις τῆς Ἀκροδεξιᾶς καὶ τῶν φιλελεύθερων φαντάζουν ὡς φιλοπορνογραφικές, κι ἔτσι ἡ «ἰσλαμοαριστερὰ» ἀγωνίζεται χωρὶς ἀντίπαλο, καὶ ἐπικρατεῖ. Καμμιὰ κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει κάνοντας σημαία της τὸ σώβρακο. Καὶ ἡ διαφήμιση μιὰ μοντέρνα σημαία εἶναι. Ἄλλο ἂν οἱ φιλοπρόσφυγες καὶ εἰδικὰ οἱ Ἀριστεροὶ δὲν ξέρουν τί τοὺς περιμένει ὅταν ἐπικρατήσει τὸ Ἰσλάμ.

Στὰ σχόλια διακρίνεται μιὰ λανθασμένη ἄποψη γιὰ τὸ ρόλο τοῦ μονοθεϊσμοῦ ὡς πρὸς τὸ σῶμα, καὶ μάλιστα, ὁρισμένοι θεωροῦν τὸν μονοθεϊσμὸ ὡς ἕνα πράγμα τοῦ ὁποίου ἐκδηλώσεις ἢ στάδια εἶναι καὶ ὁ Χριστιανισμὸς καὶ τὸ Ἰσλάμ. Λανθασμένη, καταρχὰς γιατὶ ὁ «μὴ μονοθεϊσμός», ἡ πολυθεϊστικὴ κοινωνία, δὲν εἶχε ἑνιαία στάση ὡς πρὸς τὸ σῶμα: Οἱ μὲν φιλόσοφοι ἦταν λίγο-πολὺ πλατωνικοὶ καὶ ἀπεχθάνονταν τὸ σῶμα, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι, «οἱ πολλοί», ὁ ἀφιλοσόφητος ὄχλος, τὸ μόνο ποὺ λαχταροῦσε ἦταν τὸ σῶμα, δηλαδὴ σεξουαλικὰ πανηγύρια καὶ συμπόσια μὲ ἑταῖρες καὶ ἄλλους. Κατὰ συνέπεια, ὅταν οἱ φιλοσοφημένοι σύγχρονοι ἄθεοι ἐπαινοῦν τὸν μὴ μονοθεϊστικὸ πολυθεϊσμό, στὴν πραγματικότητα στρέφονται ἐναντίον τῶν φιλοσοφημένων «ἀντισωματιστῶν» πολυθεϊστῶν ἀπὸ τοὺς ὁποίους καυχῶνται αὐτοὶ οἱ σύγχρονοι ἄθεοι πὼς «κατάγονται» -πράγμα ἐξαιρετικὰ παράξενο. Δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς, ὄργια καὶ φιλοσοφία δὲν στέκουν, οὔτε στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα (κι ὁ Ἐπίκουρος, μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του ἤθελε τὸ Λεόντιον).

Ἄφησα τελευταία τὴν πίστη τῶν φιλελεύθερων ἀναρτησάντων στὴν ρυθμιστικὴ ἱκανότητα τῆς θεᾶς Ἀγορᾶς νὰ διακανονίζει τὰ ἤθη καὶ τὴν πολιτισμικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ ἀνθρώπινου σώματος. Ἡ θεὰ αὐτή, μέλος τοῦ σύγχρονου πολυθεϊστικοῦ πάνθεου, πιστεύεται ἀπὸ τοὺς λάτρεις της ὅτι ὑπακούει σὲ φυσικοὺς νόμους, κι ἔτσι κάθε ρύθμιση ποὺ ἡ ἴδια κάνει εἶναι ἀπόλυτα φυσιολογική. Ἐλεύθερη ἀγορά, πάντως, ὅπου οἱ πάντες ἐξίσου ἐπηρεάζουν τοὺς πάντες ἢ ὅπου οἱ διαφημίσεις εἶναι ἀντικειμενικὲς περιγραφὲς τῆς πραγματικότητας κι ὄχι ψεύδη, καὶ ὑπάρχει μιὰ οἰκονομικὴ ἰσηγορία, δὲν ὑφίσταται. Ἂν τὸ βρακὶ στὴν ἀφίσα τὸ φοροῦσε ἕνας πανάσχημος κῶλος γριᾶς, κανεὶς δὲν θὰ ἀγόραζε τὸ προϊόν. Συνεπῶς, ἡ διαφήμιση τοῦ ἐσώρουχου εἶναι ἄσχετη μὲ τὸ προϊὸν καὶ παραπληροφορεῖ, ὅπως λ.χ. ὅλες ἐκεῖνες οἱ αἰσθησιακὲς διαφημίσεις ὅπου γλύφεται τὸ παγωτὸ ἀπὸ γυναίκα κ.ο.κ. Τὴν παραπληροφόρηση αὐτὴ οἱ ὁπαδοὶ τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς τὴν ἀντιλαμβάνονται, τελείως εἰλικρινά, ὡς «φυσιολογική, κι ἀντικειμενικὴ ρύθμιση».

Posted in φιλελεύθεροι, Ακροδεξιά, Αναδημοσιεύσεις, Δύση, Ισλάμ, γυναίκες | Tagged , , , | 1 σχόλιο

ταξιά

Μπαίνω στὸ ταξί. Πίσω, ἕνα ζευγάρι. Ὁ ταξιτζὴς ὁμιλητικότατος, ἀλλὰ εὐτυχῶς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν σὲ ἐνοχλοῦν κάθε λεπτὸ μὲ ἐρωτήσεις ὑποχρεώνοντάς σε νὰ μιλήσεις ἐνῶ βαριέσαι ἢ εἶσαι κουρασμένος. Μιλᾶ μόνος του, οἱ πίσω γελᾶνε κι ἐγὼ κρυφοχαχανίζω. Ἀρχικά, μοῦ λέει γιὰ τὶς λεκτικὲς διαμάχες μὲ διάφορες κυρίες ποὺ ἔκλειναν ἀπότομα τὴν πόρτα κι ὅτι τὸ ἁμάξι του εἶναι τὸ μοναδικὸ στὴ μάρκα του ποὺ κυκλοφορεῖ στὴν πόλη, καὶ ὅτι ἐντέλει δὲν τὸν ἐνοχλεῖ ποὺ θὰ χαλάσει ἡ πόρτα, ἀλλὰ ἁπλὰ δὲν ἀντέχει τὴν ἰδέα τοῦ ἤχου τῆς πόρτας ποὺ κλείνει ἀπότομα. Μετά, μᾶς λέει γιὰ τὸ Παρίσι ὅπου ἔζησε (;) καὶ τὰ ταξιὰ εἶναι πολύχρωμα, μπλέ, μαῦρα κ.λπ., ποὺ σοῦ ἀνοίγουν τὴν πόρτα, ποὺ ἔχουν δυὸ ἀρώματα –πρωινὸ καὶ βραδινό–, κι ἀμέσως γυρνᾶ πρὸς τὸ πίσω κάθισμα δείχνοντας στὸ ζευγάρι τὰ δυό ἀρώματα καὶ λέγοντας «νά, ἔχω κι ἐγώ». Δυστυχῶς γύρισε ἀπ’ τὴ μεριά μου πρὸς τὰ πίσω, καὶ τὰ δόντια του ἦταν ἀπλυτα, ὁπότε «μύρισα τὰ λόγια του» χωρὶς ἡ μυρωδιά του νὰ καλύπτεται ἀπὸ τὸ πρωινὸ ἄρωμα τοῦ ταξί. Συνεχίζει νὰ μιλᾶ γιὰ τὸ ξενοδοχεῖο ὅπου ἔμενε, μαζὶ μὲ τοὺς Ἄραβες μεγιστάνες, καὶ οἱ Ἀραπίνες εἶχαν χρυσὸ τακούνι, ὅταν ἀνασήκωσαν τὴ μπούργκα γιὰ νὰ μὴν τὴν πατήσουν στὰ σκαλιά. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ γυναίκα πίσω ἔκανε λόγο γιὰ τοὺς ἐνοχλητικοὺς Ἄραβες στὸ Παρίσι, κατόπιν μᾶς διηγήθηκε μιὰ ἱστορία μὲ Ἀλγερινούς, ποὺ ἔπαιζαν τὸν «παπά» κάτω ἀπὸ τὸν Πύργο τοῦ Ἄιφελ, τάχα μου τάχα μοίραζαν λεφτὰ στοὺς περαστικοὺς παίκτες ἐνῶ ἦταν ὅλοι τῆς ἴδιας συμμορίας· κι ὅταν μιὰ χαζὴ Γερμανίδα μὲ γάτα στὴν ἀγκαλιὰ θέλησε νὰ παίξει, καὶ ἡ σύζυγος τοῦ ταξιτζῆ τῆς εἶπε στὰ γερμανικὰ ὅτι εἶναι μούφα, πετάχτηκε ἕνας Ἀλγερινὸς καὶ εἶπε ἀπειλητικὰ τῆς κυρίας ταξιτζοῦ νὰ πάρει δρόμο. Ὁπότε, ὁ ταξιτζὴς τῆς λέει «τρελὴ εἶσαι, πᾶς νὰ σώσεις τὴ Γερμανίδα;», καὶ ἔφυγαν. Φτάνω στὸν προορισμό μου, τοῦ δίνω ἕνα εἰκοσάευρω ἀφοῦ δὲν εἶχα ψιλά, δυσανασχετεῖ ἤρεμα, μοῦ λέει, «ἐγώ, πάλι τριάμισι εὐρὼ θὰ σοῦ χρεώσω». Κι ἐγὼ ἀπαντῶ, «ἀφοῦ μπῆκα σὲ ἀκριβὸ ταξί, εἰκοσάευρω ἔδωσα» καὶ γέλαγαν κι οἱ ἀπὸ πίσω καθὼς ἔβγαινα. Ἄλλωστε, δὲν μὲ ἄφησε ἀκριβῶς στὸν προορισμό μου. Ὡραῖες ἐποχές, τότε ποὺ καὶ οἱ ταξιτζῆδες ἔκαναν διακοπὲς στὰς Εὐρώπας καὶ διέμεναν σὲ ξενοδοχεῖα πολυτελείας μαζὶ μὲ τοὺς Ἄραβες.

Posted in τυχαίο, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Περιστατικὰ βίας σὲ βάρος χώρων θρησκειῶν τὸ 2017, στὴν Ἑλλάδα

Βάσει τῆς ἔκθεσης τῆς γενικῆς γραμματείας θρησκευμάτων.

Περιστατικὰ μόνο φθορᾶς / βανδαλισμοῦ ὀρθόδοξων χώρων λατρείας: ἄ/ἀ 55-56, 208, 449, 489 (Λέσβος), 69, 71, 81, 184, 324 (ν. Θεσσαλονίκης), 85 (Χαλκιδική), 87, 112, 230, 233, 235, 255, 457, 480, 488 (ν. Ἀττικῆς), 12, 101, 115, 210, 325 (ν. Καστοριᾶς), 113 (ν. Μαγνησίας), 161, 225, 428, 470 (ν. Ἠλείας), 165-166 (ν. Βοιωτίας), 175, 326, 350, 444 (ν. Ἔβρου), 204 (Άχαΐας), 222 (ν. Κιλκίς), 274 (ν. Πρέβεζας), 284 (ν. Τρικάλων), 415, 459, 503, 514-525 (ν. Δωδεκανήσων).

Σὲ μιὰ ἐξ αὐτῶν τῶν περιπτώσεων, οἱ «Δράστες ξεκρέμασαν περίπου δέκα εικόνες, τις τοποθέτησαν τη μία πάνω στην άλλη και όλες μαζί πάνω σε μανουάλι και τους έβαλαν φωτιά». Ἀλλοῦ «Ο/οι δράστης/ες, αφού αποκαθήλωσαν από τους τοίχους τις εικόνες και τις πέταξαν στο πάτωμα , διασκόρπισαν καρβουνάκια και θυμιάματα και αφόδευσαν στην είσοδο του Ναού». Κάτι τέτοια θυμίζουν περιγραφὲς κατὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης.

Ὄχι βέβαια ὅτι τὸ τερπόν (ὁ βανδαλισμός) δὲν μπορεῖ νὰ συνδυαστεῖ μὲ τὸ ὠφέλιμο, τὴν κλοπή. Π.χ. 229, 245, 390, 464 (ν. Λέσβου) κ.ἄ.

Ὁ συνδυασμὸς τῶν τόπων πιὸ συχνῆς ἐγκατάστασης τῶν Μουσουλμάνων μὲ τὶς σκέτες καταστροφὲς (κι ὄχι καταστροφὲς μαζὶ μὲ κλοπές) εἶναι κάτι τὸ προφανές, λ.χ. γιὰ τοὺς νομοὺς Λέσβου, Καστοριᾶς, Θεσσαλονίκης, Δωδεκανήσων, ὅπου ἔχουν συγκεντρωθεῖ μουσουλμανικὲς μάζες ἢ ν. Ἔβρου (ἀπ’ ὅπου περνᾶν ἀνεμπόδιστα οἱ Μουσουλμάνοι). Μόνο σὲ περιπτώσεις ἀναγραφῆς ἀναρχικῶν κ.ἄ. συνθημάτων ἢ σύλληψης ἡμεδαπῶν εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ἔχουμε ἐκδήλωση ἰσλαμικοῦ μίσους. Οἱ δράστες τῶν σκέτων βανδαλισμῶν εἶναι συνήθως «ἄγνωστοι» (ἄλλωστε, σὲ μιὰ περίπτωση 18χρονος βιαστὴς δήλωσε κατόπιν δεκαεξαετής), ἐνῶ κάποιες φορὲς οἱ Μουσουλμάνοι πιάστηκαν στὰ πράσα νὰ κλέβουν (π.χ. 303, ν. Σάμου, 402, ν. Λέσβου).

Ὅπως γράφει ὁ Ἀπ. Βακαλόπουλος (Ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, τ. 1, σ. 278), ὅταν κατέλαβαν τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο οἱ Ὀθωμανοί, μιὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες φροντίδες τῶν ἐντόπιων ἑλληνικῶν πληθυσμῶν ἦταν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ ἀνηφορίσουν στὰ βουνὰ γιὰ νὰ ζοῦν ἥσυχα, σὰν ἄνθρωποι, νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὴν ὀσμανικὴ ἐξουσία τὸ προνόμιο τοῦ νὰ μὴν κατοικοῦν στὰ χωριὰ καὶ τοὺς τόπους τους Μουσουλμάνοι, γιατὶ ἡ συμβίωση ὁδηγοῦσε σὲ βιαιοπραγίες σὲ βάρος τῶν ντόπιων. Νά ποὺ ὅσοι, ἀπὸ τὸ 2015 κ.ἑ., ἀκύρωσαν τὸ 1821 καὶ τὰ 1912-13 (τὰ ὁποῖα συνίστανται στὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ τὴ φυσικὴ παρουσία ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν, ἀφοῦ αὐτοὶ ἐπὶ 500 χρόνια οὐδέποτε ἀποδέχθηκαν νὰ ἐξισωθοῦν μὲ τοὺς Χριστιανοὺς Ἕλληνες καὶ νὰ τοὺς σέβονται), ὁδηγοῦν ξανὰ τὰ πράγματα σὲ μιὰ ἐπανάληψη. Μόνο ποὺ αὐτὴ τὴ φορά, τὰ πράγματα εἶναι χειρότερα. Κι ἀκόμα δὲν ἦρθαν, καλὰ-καλά, οὔτε ὅλοι οἱ «πρόσφυγες» ποὺ μπορεῖ νὰ χωρέσει ἡ Ἑλλάδα, ἀλλὰ οὔτε ἔχουν γίνει ἀκόμη φανερὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ὑπογεννητικότητας καὶ τῆς φυγῆς τῶν νέων.

Ἂς χαίρονται οἱ σωστοὶ Χριστιανοί, οἱ μὴ ὑποκριτές, οἱ μὲ «κοινωνικὲς ἀναζητήσεις» -ἂς χαίρονται γιὰ τ’ ἀδέρφια τους τὰ κατὰ βάθος καλόκαρδα, τὰ ἰσλαμικὰ καὶ ἀναρχικά. Ἂς κάνουν ἐκδηλώσεις γι’ αὐτά, καὶ μὲ αὐτά, ἐνῶ καὶ τὰ δυὸ καταστρέφουν χριστιανικοὺς τόπους. Εἶναι σπουδαῖοι ἀνθρωπιστές, ὄχι σκληρόκαρδοι, αὐτοὶ οἱ συνοδοιπόροι τοῦ Σύριζα καὶ τῶν παραρτημάτων του. Θέλουν νὰ μετατρέψουν τοὺς Ἕλληνες σὲ αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ παθαίνουν οἱ Κόπτες στὴν Αἴγυπτο. Γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους, τοὺς φιλελεύθερους, τοῦ μητσοτακισμοῦ καὶ τῆς Καθημερινῆς κ.ἄ. ΜΜΕ, καθὼς καὶ τοὺς Ἀριστερούς, δὲν ἔχω νὰ πῶ τίποτε. Ὅσα καὶ νὰ ἔλεγα, πολὺ λίγα θὰ ἦταν.

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Ελλάδα, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἀνίκητα ψέμματα

Ἀφοῦ ὁ Κώστας Γαβρᾶς ὑποστήριξε μὲ δημόσια ἐπιστολὴ ὅτι ἡ Σαϊεντολογία «διώκεται» ἀπὸ ἕνα κράτος τόσο πολιτικὰ ὀρθὸ καὶ οὐδετερόθρησκο ὅσο ἡ Γερμανία (ἡ ἐπιστολὴ ἐξίσωνε μάλιστα τὶς διώξεις τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τοὺς Ναζὶ μὲ τὴν «δίωξη» τῶν Σαϊεντολόγων ἀπὸ τὸν Χέλμουτ Κόλ)· ἀφοῦ πρῶτα ἔφτειαξε τὴν ἱστορικὰ ἀβάσιμη ταινία γιὰ τὸν Παρθενώνα (θεωρεῖ λοιπὸν ὅτι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα νὰ συκοφαντοῦνται ἢ νὰ κατηγοροῦνται οἱ Χριστιανοί, ἀλλὰ ἐξεγείρεται ὅταν πρόκειται γιὰ ἄλλες θρησκεῖες), τώρα θὰ φτειάξει ταινία γιὰ τὸν Τσίπρα καὶ τὸ Βαρουφάκη, γιὰ νὰ δοξάσει τὴν Ἀριστερὰ ποὺ ἔπεσε μαχόμενη ἔνδοξα γιὰ τὸ λαὸ καὶ τὸν ἀνθρωπισμό. Ἡ Ἀριστερὰ ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸ λαὸ γιὰ τὸ λαό -ἀκόμα κι ὅταν εἶναι ἡ πεφωτισμένη Ἀριστερὰ τῶν σαλονιῶν, τοῦ ἀντιεθνολαϊκισμοῦ καὶ τοῦ χαβιαριοῦ. Ταινία γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ ἐμᾶς, γιὰ νὰ μᾶς φορτώσουν ἄλλα 2-3 μνημόνια κραδαίνοντας ὡς ἄλλοθι τὸ «μέηλ τοῦ Χαρδούβαλη» καὶ τὸ Μητσοτακέικο. Καὶ μιὰ ποὺ εἶναι σκηνοθέτης ὁ Γαβρᾶς, γιατί δὲν ἀλλάζει τὸ σενάριο ὥστε στὸ τέλος οἱ «Ἀήττητοι νικημένοι» νὰ αὐτοκτονοῦν μὲ χαρακίρι ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον; Γιὰ νὰ βγάλει καὶ λίγο γέλιο ἡ ταινία, καὶ νὰ γίνει πραγματικὰ ἐπιστημονικῆς φαντασίας, ὅπως ὁ τίτλος της σὲ κάνει ἀρχικὰ νὰ νομίσεις.

Posted in Αριστερά | Tagged , , | 2 Σχόλια

Χιλιάδες δὲν διαδήλωσαν στὴ Ρώμη

Ρώμη: Χιλιάδες διαδηλωτές υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών, μᾶς λέει τὸ Ἀθηναϊκὸ-Μακεδονικὸ Πρακτορεῖο.

Ἐν τῷ μεταξύ, ἡ Ἰταλία ἔρχεται τρίτη μὲ κριτήριο τὸ ποσοστὸ τῶν πολιτῶν ποὺ θέλουν λιγότερους μετανάστες ἢ καὶ κανέναν. Καὶ ὁ πρόεδρος τῆς Αἰγύπτου τάσσεται κατὰ τῆς μετανάστευσης:

Ἀντὶ νὰ μὲ ρωτᾶτε γιατί οἱ χώρες τῆς Δύσης κλείνουν τὰ σύνορά τους σ’ ἐμᾶς, καλύτερα νὰ ἀναρωτηθεῖτε γιατί οἱ κάτοικοι στὸ Ἀφγανιστὰν δὲν νοιάζονται γιὰ τὴ χώρα τους. Γιατί σκοτώνονται ἀναμεταξύ τους ἐπὶ 40 χρόνια; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ σ’ ἄλλες χῶρες, στὸ Πακιστάν, στὴν Αἴγυπτο, τὴ Συρία, τὴ Λιβύη, τὸ Ἰράκ, τὴν Ὑεμένη, καὶ τὴ Σομαλία. Πολεμᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο στὶς χῶρες μας, καὶ μετὰ περιμένουμε ἀπὸ χῶρες ποὺ νυχθημερὸν ἐργάζονται γιὰ τὴν πρόοδό τους καὶ γιὰ νὰ προστατέψουν τοὺς πολίτες τους, νὰ  μᾶς ἀφήσουν νὰ εἰσέλθουμε σ’ αὐτές, ὥστε νὰ λάβουμε μερίδιο ἀπὸ τὴν ἐπιτυχία τους… Ἀπαιτοῦμε νὰ διατηρήσουμε τὴν κουλτούρα μας, ἡ ὁποία εἶναι πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν κουλτούρα τῶν χωρῶν ἐκείνων. Ἀπαιτοῦμε νὰ πᾶμε ἐκεῖ μὲ τὴν κουλτούρα μας, τὴν ὁποία θεωροῦμε ἀδιαπραγμάτευτη. Λέτε: «Ἔτσι εἴμαστε ἐμεῖς, καὶ πρέπει νὰ μᾶς ἀποδεχτεῖτε γιὰ χάρη τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων». Ὄχι. Ὅταν πᾶς σὲ ἄλλη χώρα ὡς φιλοξενούμενος, πρέπει νὰ συμμορφωθεῖς τελείως μὲ τοὺς νόμους, τὰ ἔθιμα, τὶς παραδόσεις καὶ τὴν κουλτούρα της. Μὴν περιμένεις ἀπὸ αὐτοὺς νὰ σοῦ ἀνοίξουν τὴν πόρτα, ὥστε νὰ μπεῖς στὴ χώρα τους καὶ νὰ προκαλέσεις προβλήματα. Ὄχι.

 

Μὴν τὰ μάθει αὐτὰ τὸ ΑΜΠ ὅμως, γιατὶ θὰ νομίσει ὅτι ἔχασε τὴν ἀξιοπιστία του ὑπερπροβάλλοντας άσημαντους ἀριθμητικὰ ἀριστεριστές.

 

FT_18.12.07_GlobalViewsMigration_around-world-few-immigration3

 

Posted in πολυπολιτισμός | Tagged , , , , | Σχολιάστε

G. Faure: Pavane, Sicilienne

Τὸ youtube στὴν οὐσία ἦταν ἕνα δυνατὸ κτύπημα σὲ κάθε μορφὴ μουσικῆς ἐπαγγελματικῆς ἀνεξαρτησίας. Ἐννοῶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐπαγγελματίες μουσικοί, ποὺ ἔβγαζαν λεφτὰ καὶ ἀπὸ τοὺς δίσκους τους, στερήθηκαν ἕνα εἰσόδημα. Καὶ δὲν μιλῶ μόνο γιὰ ὅσους (συγκροτήματα, μεμονωμένους μουσικοὺς ἢ π.χ. ἑρμηνευτὲς τῆς κλασσικῆς μουσικῆς) πουλοῦσαν ἀρκετοὺς δίσκους καὶ ἦταν ἤδη ζάπλουτοι. Ὑπῆρξαν, βέβαια, ἑκατοντάδες χιλιάδες «ταλέντα τοῦ youtube», μουσικοὶ ποὺ ἁλιεύθηκαν ἀπὸ τὶς μουσικὲς ἑταιρεῖες, καὶ ἠχογράφησαν δίσκους, καὶ ἔτσι βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἀφάνεια. Ἀλλὰ κι αὐτοὶ βρέθηκαν, μὲ τὴ σειρά τους, στὴ δυσάρεστη θέση τῶν ἐπαγγελματιῶν μουσικῶν ποὺ εἶχαν βγάλει δίσκους καὶ τοὺς ἔβλεπαν νὰ παίζονται στὸ διαδίκτυο χωρὶς κανένα χρηματικὸ κέρδος.

Τὸ youtube ἦταν δηλαδὴ μιὰ μαύρη τρύπα ποὺ ρουφοῦσε τὸν ἐπαγγελματισμό, παρεμπόδιζε τὴ δυνατότητα κάποιου νὰ ζῆ (νὰ ζῆ καλὰ κι ὄχι ἁπλῶς νὰ μὴν τραγουδᾶ στὸ δρόμο) ἀπὸ τὴ μουσική του (ἑρμηνεία ἢ σύνθεση). Οἱ διάφοροι σπασίκλες, ποὺ πανηγύριζαν γιὰ τὸν ἐκδημοκρατισμὸ τῆς μουσικῆς καὶ τὸν «παραμερισμὸ τῶν μουσικῶν ἑταιρειῶν», δὲν καταλαβαίνουν τὴ σημασία τοῦ ἐπαγγελματισμοῦ, γιατὶ εἶναι ὑπὲρ τῆς βίαιης κοινοκτημοσύνης (ἁρπαγῆς) καὶ τῆς πολιτιστικῆς μετριοκρατίας, καὶ ἔχουν μαῦρα μεσάνυχτα ἀπὸ τὸ πῶς λειτουργεῖ μιὰ κοινωνία ἀνθρώπων: Ἀγνοοῦν ὅτι κάθε εἴδους τέχνη, σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες, προόδευσε χάρη στὴν ἐντατική, ἀποκλειστική, ἐπαγγελματικὴ ἐνασχόληση μαζί της, κι ὄχι χάρη στοὺς ἁπλοὺς ἐρασιτέχνες καὶ τεμπελο-χομπίστες. Αὐτὴ ἡ ἐντατικὴ ἐνασχόληση προϋποθέτει ὅτι ἂν δὲν βγάζεις λεφτὰ ἀπὸ τὴ μουσική, θὰ πεθάνεις ἀπὸ τὴν πείνα. Μπορεῖ ὅλοι μας νὰ γρατζουνᾶμε ἕνα ὄργανο, ἀλλὰ δὲν εἶναι τὸ ἴδιο. Τὸ ὅτι τὸ youtube κλείνει διάφορα βίντεο εἶναι ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια καλό. Ὑπὸ μιὰ ἄλλη ἔννοια, φυσικό, εἶναι κακό.

Πράγματα μὲ ἀντίστοιχες συνέπειες συμβαίνουν καὶ μὲ τὸ περίφημο facebook. Ἐκεῖ ποὺ ἀγωνιοῦσες νὰ δικτυωθεῖς, τώρα διαβάζεις ὑποχρεωτικά, ἂνὰ 2-3 ἀναρτήσεις φίλων καὶ ΜΜΕ τὰ ὁποῖα ἀκολουθεῖς, τὶς χορηγούμενες ἀνακοινώσεις καὶ διαφημίσεις πολιτικῶν, καλλιτεχνῶν, ψώνιων, οὐζάδικων, ξενοδοχείων, ἐκπολιτιστικῶν συλλόγων, κι ὅ,τι ἄλλο δὲν θές. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι αὐτὸ θὰ μειώσει ἀκόμη πιὸ πολὺ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ facebook· ποὺ ἐξάλλου ἦταν καὶ εἶναι μιὰ μεγάλη μηχανὴ φακελώματος, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι ὅλοι καταχωροῦσαν σ’ αὐτὴν ὄχι μόνο τὸ ὀνοματεπώνυμό τους ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆρες βιογραφικό τους, ποὺ πῆγαν σχολεῖο, πόσα παιδιὰ ἔχουν, τὴν περιουσία τους, τὸ πόσο ὄμορφος εἶναι ὁ κῶλος τους ἢ ποῦ βρίσκονται. Αὐτὸ γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ ὁποίου προσπαθοῦσαν ἐναγωνίως ἀλλὰ ἀποτυχημένα τόσες καὶ τόσες κρατικὲς ὑπηρεσίες, τὸ πέτυχε ἄνετα ἡ μαζικοδημοκρατικὴ λόξα αὐτοπροβολῆς. Φυσικά, εἶχε προηγηθεῖ ἡ περίοδος στὴν ὁποία φάνηκε ὅτι σοβαρὲς συζητήσεις δὲν μποροῦν νὰ γίνουν στὸ μέσο, τουλάχιστον συζητήσεις περισσότερο σοβαρὲς ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ διεξάγονταν στὸ καφενεῖο τῆς γειτονιᾶς ἢ τὰ λογοτεχνικὰ σαλόνια, τὴ λαϊκὴ ἀγορὰ καὶ τὶς κομματικὲς συνάξεις. Ἀποδείχτηκε ὅτι οἱ σοφιστικοὶ ἀποπροσανατολισμοὶ τῶν συζητήσεων καὶ οἱ σκυλοκαβγάδες μεταξὺ φραξιῶν δὲν ἔφερναν κάτι τὸ διαφορετικὸ σὲ σχέση μὲ τὰ ἀντίστοιχα φαινόμενα ἐκτὸς διαδικτύου, πέρα ἀπὸ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταχύτητα. Σὲ μιὰ μαζικὴ κοινωνία, ἡ δημοκρατία προσφέρεται ἁπλόχερα, ἀλλὰ προσφέρεται ἁπλόχερα ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει κανεὶς κίνδυνος μὲ τὸ νὰ προσφερθεῖ -καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς κίνδυνος γιατὶ ἁπλούστατα τὸ συνολικὸ ἄθροισμα εἶναι ἕνας θόρυβος, ἕνα βουητό, καὶ κανεὶς δὲν ἀκούει (οὔτε θὰ ἦταν, κι ἐκτὸς διαδικτύου, δυνατὸ ν’ ἀκούσει) περισσότερο ἀπὸ 2-3 ἐρεθίσματα καὶ φωνές. Μ’ αὐτὸ δὲν νοσταλγῶ τὶς «κοινότητες» (ξέρετε, τῶν Ἑλλήνων… ἢ τῶν φρενοβλαβῶν, ψυχοπαθῶν ἀναρχικῶν κι ἀριστερῶν), ἀφοῦ κάποια πράγματα δὲν ἀλλάζουν στὴν ἀνθρώπινη φύση.

Posted in κοινωνία, μουσική | Tagged | 1 σχόλιο

Brandenburg Concerto No. 4 in G major BWV 1049 – 1.

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Προχριστιανικὴ «Ἀναγκαιότητα»

Γράφει κάπου ὁ Κ. Κουτσουρέλης:

Στην αρχαία Φωκίδα λάτρευαν λέει τον Ηρακλή τον Μισόγυνο. Οι ιερείς του έδιναν όρκο, τι άλλο, αγαμίας. Όταν ένας νεαρός απ’ αυτούς ωστόσο τον πάτησε μετά από οινοποσία ανεξέλεγκτη, κατέφυγε περιδεής στους Δελφούς για να συμβουλευτεί το Μαντείο πώς να καθαρθεί απ’ το άγος. Και πήρε απ’ τον Λοξία τον φιλάνθρωπο χρησμό:

πάντα τ’ ἀναγκαῖα συγχωρεῖ θεός.

Όλη η ηθική των Αρχαίων σε μια φράση, σε πέντε λέξεις. Πάνω κι από τις επιταγές των θεών, η Ανάγκη. Ό,τι είναι αναπόφευκτο, είναι κι επιτρεπτό. Πόσο μακριά είμαστε απ’ τους αβρααμίτες, τα προπατορικά αμαρτήματα, τις ιερές εξετάσεις και τους φετφάδες του Αλλάχ, τις κατηγορικές επιταγές, τα βικτωριανά ήθη και την πολιτική κορεκτίλα… Τι έγινε αυτός ο κόσμος, πώς έδυσε; Πώς ο κουρνιαχτός της ερήμου έπνιξε το απολλώνιο φως;

Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ Κ.Κ. «ἀγνοεῖ» τὶς Ἑστιάδες τῆς Ρώμης, τῶν ὁποίων ἡ ποινὴ ἐὰν ἔχαναν τὴν παρθενιά τους ἦταν ὁ θάνατος ἀπὸ πείνα καὶ δίψα, διὰ τοῦ ἐγκλεισμοῦ τους σὲ ἕνα ὑπόγειο, σκοτεινὸ θάλαμο. Σύμφωνα μὲ ὅσα λένε ὁ Τίτος Λίβιος (2.42, 8.15, 22.57) καὶ ὁ Πλούταρχος, Νουμάς, 10. Ἂς μὴν βιαστοῦμε, σὲ μιὰ δευτερολογία, νὰ διαχωρίσουμε τὸν μὴ μονοθεϊστικὸ κόσμο σὲ καλοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ κακοὺς ἀρχαίους Ρωμαίους, ὥστε νὰ διαλέξουμε τοὺς καλοὺς Ἕλληνες. Θὰ ἦταν σοφιστικό, ἀλλὰ κι ἐνάντιο στὴν ἱστορία τοῦ ἀρχαίου «Παγανισμοῦ».

Ἀλλὰ καὶ τὰ περὶ τῆς «ὑπεράνω τῶν θεῶν Ἀνάγκης» ἔχουν ἀντικρουσθεῖ σὲ τόσο πρώιμες ἐποχὲς ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, ὥστε ἡ ἄγνοια/ἀποσιώπηση τῆς ἀντίκρουσης αὐτῆς ἐμποδίζει τὴν ἐξέλιξη τοῦ σημερινοῦ διαλόγου Χριστιανῶν-Μὴ Χριστιανῶν, ἀφοῦ ἔτσι ἐμφανίζονται οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ νὰ μὴν ἔχουν δοκιμάσει νά ἀπαντήσουν σὲ κάτι τόσο -δῆθεν- αὐτονόητο. Γιὰ παράδειγμα, ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος τὸν 4ο αἰώνα γράφει ὅτι «Τὸ νὰ μοιχεύεις δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς φυσικῆς ἐπιθυμίας, ἀλλὰ τῆς ἀκολασίας, ἡ ὁποία εἶναι παρὰ φύσιν· διότι ἡ [σεξουαλικὴ] ἐπιθυμία ἐπιζητεῖ ἕνωση μόνο [γενικά], ὄχι τέτοια ἕνωση [μοιχεία ἢ πορνεία]». Ὥστε αὐτὸ ποὺ ὁ Κ.Κ. ἀποκαλεῖ «Ἀνάγκη» δὲν εἶναι ἀπαραίτητα «Ἀνάγκη». Ἐκτὸς κι ἂν δεχτοῦμε πὼς «ὅ,τι γίνεται ἦταν ἀναγκαῖο νὰ γίνει». Ἐὰν τὸ δεχτοῦμε, θὰ φαινόταν πόσο κοντὰ εἶναι τὸ ἰσλαμικὸ μονοθεϊστικὸ Κισμὲτ μὲ τὴν «φιλάνθρωπη» ἀρχαιοελληνικὴ Μοίρα. Καὶ πόσο λυτρωτικά (τουλάχιστον ἀπὸ ἐρευνητικὴ-ἐπιστημονικὴ πλευρά) ὁ Χριστιανισμὸς ἔσπασε τὴν κυκλικὴ δικαιολόγηση κι αἰτιολόγηση τοῦ τύπου «ἦταν (τάχα) Ἀναγκαῖο». Μιὰ αἰτιολογία ποὺ Ποτὲ δὲν ἐξηγεῖ Τίποτε, παρὰ καθαγιάζει ὡς ἀναπόφευκτο ὅ,τι ἔτυχε νὰ συμβεῖ, πρακτικῶς τὰ πάντα: «Ἦταν ἀναγκαῖο», θὰ σοῦ δικαιολογηθεῖ ἀκόμη κι ἕνας βιαστής. Βαφτίζουμε τὴν κάθε, καλὴ ἢ κακή, πράξη μας «Ἀναγκαιότητα» (ἢ Ἀθωότητα τοῦ γίγνεσθαι), καὶ ὁ θεὸς μαζί μας! Μᾶς συγχωρεῖ. Τί καλοὶ οἱ ἀρχαῖοι θεοί…

Ἔχουμε, φιλοσοφικά, μιὰ ἰδιοποίηση τῆς ἔννοιας τῆς Ἀνάγκης καὶ τὴν πολεμικὴ χρήση της ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς κοσμοεικόνας. Προφανῶς, καὶ στὴ χριστιανικὴ κοσμοεικόνα ὑπάρχει ἡ Ἀνάγκη. Τὸ ζήτημα βεβαίως δὲν εἶναι τί μᾶς βολεύει,  δηλαδὴ δὲν θὰ κρίνουν οἱ προσωπικές μας ὀρέξεις ἂν π.χ. εἶναι ἀναγκαῖο ἄρα ὑποχρεωτικὸ καὶ συγχωρητέο αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ ἱερέας τοῦ Ἡρακλῆ. Ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς ἡ πολυδιάστατη πραγματικότητα (ποὺ δικαιώνει καὶ τὸ χρυσοστόμειο ἐπιχείρημα) ποὺ ἀποκλείει τὴν πολεμικὴ χρήση τῆς ἀναγκαιότητας. Ἂν κάτι εἶναι ἀναγκαῖο, θὰ τὸ ἔκαναν ὅλοι. Ἀλλὰ τότε, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξηγηθεῖ στοὺς Μὴ Χριστιανοὺς ἡ χριστιανικὴ θεώρηση γιὰ τὴ διάκριση ἀνάμεσα στὸ φυσικὸ θέλημα καὶ τὸ γνωμικό.

Εἶναι στιγμὲς ποὺ ἀναρωτιέσαι ἐὰν μόνο οἱ Χριστιανοὶ γνωρίζουν τὴν Ἀρχαιότητα (ἢ ἐὰν μόνο αὐτοὶ δὲν ἀποσιωποῦν ὅλο τὸ τεράστιο εὖρος της). Φοβᾶμαι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ τὸ ἀντίστοιχο γιὰ τοὺς Μὴ Χριστιανούς: Δηλαδή, οἱ τελευταῖοι δὲν γνωρίζουν τὴ χριστιανικὴ γραμματεία τόσο ὅσο οἱ Χριστιανοὶ γνωρίζουν τὴν προχριστιανικὴ γραμματεία. Οἱ Χριστιανοί, συνεπῶς, μποροῦν νὰ ἀντικρούουν τὶς ἀπόλυτες διακηρύξεις (βασιζόμενες σὲ περιπτωσιολογίες) τῶν Μὴ Χριστιανῶν περὶ Ἀρχαιότητας καὶ Χριστιανισμοῦ. Ἔτσι, κάθε διάλογος μὲ τοὺς Μὴ Χριστιανούς (τὴν πλειονότητά τους, τέλος πάντων) εἶναι ἐξαρχῆς προβληματικός, σὲ σαθρὲς βάσεις. Καὶ τελικά, δὲν ἔχει νόημα.

Ἕνας μοναχὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ποιμένα: «ἔκανα μεγάλη ἁμαρτία, καὶ χρειάζεται νὰ μετανοήσω ἐπὶ τρία ἔτη». Ὁ Ποιμένας τοῦ λέει: «πολλὰ εἶναι»· ρωτᾶ πάλι ὁ μοναχός: «Ἕνα ἔτος;». Ἀπαντᾶ ὁ Ποιμένας: «εἶναι πολύ». Οἱ παρόντες ρώτησαν: «Γιὰ σαράντα μέρες;». Τοὺς ξαναλέει ὁ Ποιμένας; «ἂν μετανοήσει κάποιος πραγματικά, καὶ σὲ τρεῖς μέρες τὸν συγχωρεῖ ὁ Θεός».

Κατὰ τὸν ἀββᾶ Θεόδωρο τῆς Φέρμης, ἂν ὁ φίλος σου πέσει στὸ ἁμάρτημα τῆς πορνείας, ἂν δύνασαι δῶσε του χέρι βοηθείας καὶ ἕλκυσέ τον πρὸ τὰ πάνω. Ἂς μὴν ἀναφέρω κι ἄλλες περιπτώσεις ὅπου ἀπουσιάζει μιὰ ἱεροεξεταστικὴ νοοτροπία, ὅπου μόνο ἡ μετανοημένη πόρνη μεσιτεύει ἀποτελεσματικὰ γιὰ τὴν κοινότητα τῶν πιστῶν πρὸς τὸ Θεὸ κ.ο.κ. Τὰ μοναστικὰ κείμενα τῆς πρωτοβυζαντινῆς γραμματείας ὑπάρχουν -ὅπως καὶ τὰ Εὐαγγέλια (Ἰωάννης, 8.3-11).

Posted in παλιά και νέα θεότητα, σεξουαλικότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Καβάφης, «Ἀθανάσιος» καὶ μιὰ ἀπορία

Γράφει κάπου ὁ Ν. Σαραντάκος, μὲ ἀφορμὴ τὸ ποίημα Ἀθανάσιος τοῦ Καβάφη:

 Ο Καβάφης διάβασε το περιστατικό που ενέπνευσε το ποίημα σε ένα αγγλικό βιβλίο για την ιστορία της εκκλησίας της Αιγύπτου. Όμως, στο χειρόγραφο του ποιήματος υπάρχει σημείωση του ποιητή, με χρονολογία Νοέμβριος 1929, πολύ χαρακτηριστική για το πώς δούλευε τα ιστορικά του ποιήματα. Ο Καβάφης γράφει ότι δεν βρήκε ούτε στον 67ο τόμο της πατρολογίας του Migne την επιβεβαίωση του περιστατικού, ούτε στον 82ο, και σημειώνει «εάν δεν ευρεθεί αλλού, σε κανέναν βίο του Αγ. Αθανασίου, το ποίημα δεν στέκεται». Και επειδή τελικά το ποίημα έμεινε ατελές, μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν βρήκε την αρχαία περικοπή που θα τεκμηρίωνε τη σύγχρονη πηγή!

 

Τί λέει τὸ ποίημα τοῦ Καβάφη:

 

Μέσα σὲ βάρκα ἐπάνω στὸν μεγάλο Νεῖλο,

μὲ δυὸ πιστοὺς συντρόφους μοναχούς,

φυγὰς καὶ ταλαιπωρημένος ὁ Ἀθανάσιος

–ὁ ἐνάρετος, ὁ εὐσεβής, ὁ τὴν ὀρθὴν πίστιν τηρών–

προσεύχονταν. Τὸν καταδίωκαν οἱ ἐχθροὶ

καὶ λίγη ἐλπὶς ὑπῆρχε νὰ σωθεῖ.

Ἦταν ὁ ἄνεμος ἐνάντιος·

καὶ δύσκολα ἡ σαθρὴ βάρκα τους προχώρει.

Σὰν ἐτελείωσε τὴν προσευχή,

ἔστρεψε τὸ θλιμμένο βλέμμα του

πρὸς τοὺς συντρόφους του –κι ἀπόρησε

βλέποντας τὸ παράξενο μειδίαμά τους.

Οἱ μοναχοί, ἐνῶ προσεύχονταν ἐκεῖνος,

εἶχαν συναισθανθεῖ τί ἐγίνονταν

στὴν Μεσοποταμία· οἱ μοναχοὶ

ἐγνώρισαν ποὺ ἐκείνη τὴν στιγμὴ

τὸ κάθαρμα ὁ Ἰουλιανὸς εἶχεν ἐκπνεύσει.

 

Νομίζω ὅτι ὁ Καβάφης συνδύασε δύο ἱστορίες. Ἡ μία ἀφορᾶ τὴν καταδίωξη τοῦ Μ. Ἀθανασίου ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ Ἰουλιανοῦ στὸ Νεῖλο, καὶ περιγράφεται ἀπὸ τὸν Θεοδώρητο, Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, 3.5, καὶ τὸν Σωκράτη, Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, 3.14, ποὺ βρίσκονται στοὺς τόμους 82, 1096D, καὶ 67, 416A-B τῆς ἑλληνικῆς Πατρολογίας τοῦ Migne, ἀντίστοιχα. Σύμφωνα μὲ τὴν ἱστορία αὐτήν, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος μπῆκε ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια σὲ ἕνα πλοῖο κατευθυνόμενος νότια. Κι ἐνῶ τὸ πλοῖο τοῦ κρατικοῦ ἀξιωματούχου καταδίωκε, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ βλέπει, τὸ πλοῖο τοῦ Μ. Ἀθανάσιου, ὁ τελευταῖος διέταξε νὰ ἀλλάξουν κατεύθυνση καὶ νὰ πλεύσουν πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρεια, πρὸς τὸ βορρά. Μοιραῖα, συναντήθηκαν μὲ τὸ πλοῖο τοῦ ἀξιωματούχου, ποὺ χωρὶς νὰ ξέρει ποιὸς ἦταν ὁ Ἀθανάσιος, τὸν ρώτησε πόσο μακριὰ εἶναι ὁ Ἀθανάσιος. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος τοῦ ἀπάντησε «ὄχι πολὺ μακριά», καὶ συνέχισε τὴν πορεία του ξεφεύγοντας ἀπὸ τοὺς διῶκτες τοῦ Ἰουλιανοῦ. Ἡ πρώτη στροφή, λοιπόν, ταιριάζει ἐν μέρει μὲ τὶς ἀφηγήσεις τῶν Σωκράτη καὶ Θεοδώρητου.

Ἡ δεύτερη ἱστορία, παραμένει μυστήριο, ἀλλὰ μπορῶ νὰ κάνω κάποιες ὑποθέσεις. Νομίζω ὅτι σὲ διάφορους βίους ἁγίων τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰουλιανοῦ, ὁ ἑκάστοτε ἅγιος πληροφορεῖται ὑπερφυσικὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἰουλιανοῦ κατὰ τὴ μάχη. Ἐπίσης, νομίζω σὲ κείμενο περὶ μοναχῶν, τὸ ὁποῖο ἀφορᾶ τὰ κατορθώματα ἑνὸς αἰγυπτίου ἐρημίτη, αὐτὸς κατάφερε νὰ ἀκινητοποιήσει ἕναν δαίμονα ποὺ εἶχε ἀποσταλεῖ ἀπὸ τὸν Ἰουλιανό, ὁ ὁποῖος ἔπρεπε διὰ μέσου τῆς Αἰγύπτου νὰ πάει στὴ Δύση ἀπὸ τὴν Περσία ὅπου βρισκόταν ὁ Ἰουλιανός. Ὁ δαίμονας δὲν τὰ κατάφερε κι ἐν τῷ μεταξὺ ὁ μοναχὸς «εἶδε» τὸ θάνατο τοῦ Ἰουλιανοῦ. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, σύμφωνα μὲ τὸν Ρουφίνο καὶ τὸν Σωκράτη, φεύγοντας γιὰ τὴν ἐξορία τὴν ὁποία τοῦ ἐπέβαλε ὁ Ἰουλιανός, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος παρηγόρησε τοὺς φίλους του ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς εἶναι ἕνα νεφύδριο, ἕνα συννεφάκι δηλαδή, τὸ ὁποῖο καὶ θὰ φύγει γρήγορα.

Ἂν ἰσχύει κάτι ἀπὸ αὐτά, τότε ἁπλούστατα ὁ Καβάφης συνδύασε δύο ἱστορίες ἄσχετες ἀναμεταξύ τους. Τὸ ποίημά του δὲν εἶναι ἀκριβὴς μεταφορὰ τῶν δύο περιστατικῶν, ἀλλὰ συνδυασμός, καὶ ἴσως γι’ αὐτὸ ὁ Καβάφης δὲν μποροῦσε νὰ βρεῖ ποῦ διάβασε γιὰ τὰ περιστατικά. Ἴσως ἡ Πατρολογία τοῦ Μὶν νὰ ἦταν δυσεύρετη, ἀλλιῶς δὲν κατανοῶ πῶς δὲν βρῆκε ὁ Καβάφης τὸ περιστατικὸ τῆς φυγῆς διὰ τοῦ Νείλου στὴν Ἄνω Αἴγυπτο.

Posted in ποίηση, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Αναδημοσιεύσεις, Σαν παραμύθια | Tagged , , | Σχολιάστε

Στατιστικά: αἰτίες θανάτου

Οἱ δολοφονημένοι στὸ Στρασβοῦργο μποροῦν νὰ ἀναπαυθοῦν ἐν εἰρήνῃ γνωρίζοντας ὅτι ἡ στατιστικὴ πιθανότητα νὰ σκοτωθεῖς ἀπὸ τρομοκρατικὴ ἐπίθεση εἶναι μικρότερη ἀπὸ λ.χ. ἐκείνη ἀπὸ τσίμπημα μέλισσας. Ἡ ἐπίγνωση, συνεπῶς, ὅτι δὲν παραβίασαν κανένα γνωστὸ νόμο τῆς στατιστικῆς καὶ τοῦ σύμπαντος φέρνει ἀγαλλίαση στοὺς νεκρούς, ποὺ τώρα μποροῦν νὰ κάνουν τὰ ψώνια τους μὲ ἥσυχη τὴ συνείδησή τους.

Posted in πολυπολιτισμός, Άραβες, Δυτικοί, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παγκόσμιο προικοσύμφωνο γιὰ τὴ μετανάστευση

Νά καὶ ἡ Χίλαρυ: μᾶς λέει -στοὺς Εὐρωπαίους- νὰ περιορίσουμε τὴ μετανάστευση.

Hillary Clinton: Europe must curb immigration to stop rightwing populists

I think Europe needs to get a handle on migration because that is what lit the flame,”

I admire the very generous and compassionate approaches that were taken particularly by leaders like Angela Merkel, but I think it is fair to say Europe has done its part, and must send a very clear message – ‘we are not going to be able to continue provide refuge and support’ – because if we don’t deal with the migration issue it will continue to roil the body politic.

Clinton urged forces opposed to rightwing populism in Europe and the US not to neglect the concerns about race and identity issues that she says were behind her losing key votes in 2016

The use of immigrants as a political device and as a symbol of government gone wrong, of attacks on one’s heritage, one’s identity, one’s national unity has been very much exploited by the current administration here,” she said.

 

Ἀφοῦ τὰ λέει κι αὐτὴ ποὺ βομβάρδισε δεκάδες χῶρες καὶ διέλυσε τὴ Μεσόγειο εἰς βάρος μας, τώρα ποὺ εἶναι ἀργά, καὶ μᾶς κάθονται στὸ σβέρκο ΜΚΟ καὶ «πρόσφυγες» (ποὺ στὸ ΑΠΘ βιάζουν ἢ πωλοῦν ναρκωτικά, καὶ στὸ Λευκό Πύργο, τὴν Καμάρα, τὴν Ἀριστοτέλους ἀλληλομαχαιρώνονται), ἂς τῆς ἀφιερώσουμε ἕνα τραγούδι, ἀπὸ τὶς ὡραῖες ἡμέρες, τότε ποὺ δολοφονοῦσε τὸν Καντάφι, καὶ ὁ (Μαῦρος, ἄρα ταξικὰ ἄδικημένος ἄρα ἠθικὰ ἀνώτερος) Ὀμπάμα μὲ τὴν Κλίντον ἔφερναν στὴν Εὐρώπη μικροὺς-μικροὺς Μουσουλμάνους-Χριστοὺς-Πρόσφυγες (ὁ Χριστὸς ἦταν πρόσφυγας, ποὺ λέει καὶ τὸ κοντάκιο τροπάρι τῶν τελάληδων τοῦ Σύριζα):

 

 

Posted in πολυπολιτισμός, Δύση | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Ὀξφορδιανὴ διαχείριση ἐποχῶν

Στὸ ἐγχειρίδιο τῆς Ὀξφόρδης (1.637 σελίδων) γιὰ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, διαβάζουμε γιὰ διάφορα λεπτὰ ἰδεολογικά ζητήματα:

Alphabetical order Entries are arranged in alphabetical order of headwords. Arabic al- is ignored in forming alphabetical order and the prefix S. (for saint) is ignored when applied to persons, but not when it forms part of a place name (e.g. Mamas, S. is the martyr but S. Mamas is the harbour on the Bosporus).

καί:

Dates and times All dates are AD unless otherwise stated. There was no ‘common era’ in Late Antiquity; in fact Justinian I required the date of all laws to be stated in three separate ways. Other eras, such as the era of the Greeks, of the Martyrs, the indiction cycles and so forth are explained in the entry ‘eras’.

Ἔτσι, δὲν μένει κανεὶς δυσαρεστημένος -ἢ μᾶλλον, ὅλοι μένουν. Καὶ οἱ ἀντιχριστιανοί, ποὺ πιστεύουν ὅτι πρέπει ἀντὶ γιὰ «μ.Χ.» νὰ γράφεται «Κοινὴ Ἐποχή» (τὴν ὁποία πρῶτοι θέσπισαν, ὡς χρονολογικὴ μέθοδο μέτρησης, οἱ ἐθνικοσοσιαλιστὲς καὶ κατόπιν ὁ ὑπαρκτὸς σοσιαλισμός), θὰ δυσαρεστηθοῦν μὲ τὴν ὑπενθύμιση ὅτι δὲν ὑπῆρξε οὔτε ὑπάρχει (γιὰ Ἄραβες, Ἰνδούς, Κινέζους) «Κοινὴ Ἐποχή». Ἄλλο ἂν οὔτε οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας μέτραγαν τὸ χρόνο ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ θὰ στεναχωρηθοῦν, ποὺ βλέπουν τὸν ἅγιο Μάμα νὰ γίνεται Μάμας, καὶ τὸ Saint νὰ γίνεται ἕνα ἀλλόκοτο S -ἂν καὶ παραμένει ἡ ἀναφορὰ στὴν ἁγιότητα. Ἀφήνω τοὺς Ἄραβες, ποὺ βρέθηκαν ξαφνικὰ χωρὶς τὸ al.

Υ.Γ. Τὰ παραπάνω εἶναι ἁπλῶς παραδείγματα. Βλ. ἕνα ἄλλο, ὅπου οἱ ἐκθεμελιωτὲς τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἔγιναν «μετανάστες»:

Barbarian Invasions See BARBARIAN MIGRATIONS.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , , | Σχολιάστε

Μέσα σε 12 χρόνια το κλίμα της Γης θα μοιάζει με εκείνο πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια:

σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έκαναν επιστήμονες στο πλαίσιο μιας μελέτης που δημοσιεύεται σήμρα [sic] στην επιστημονική επιθεώρηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS).

Πηγή

skp

Ὁ ἐπίδοξος ἐραστὴς τάζει τὸν οὐρανὸ μὲ τ’ ἄστρα στὴν κοπέλα ποὺ θέλει. Ὁ ἐπιστήμονας μᾶς τάζει τὴν ἐποχὴ τῶν δεινοσαύρων, προκειμένου νὰ ἀγοράσουμε (οἱ ἀνώτερες κοινωνικὰ τάξεις, οἱ ἄλλοι ψοφῆστε) ἠλεκτρικὸ αὐτοκίνητο, βιολογικὰ τρόφιμα, καὶ ἄλλα ὡραῖα, «τελευταίας τεχνολογίας», προϊόντα ποὺ μὲ μεράκι ἔφτειαξαν ἄλλοι ἐπιστήμονες καὶ πωλοῦν μερακλῆδες ποὺ χρηματοδοτοῦν τὸν ἐπιστήμονα.

3 ἑκατομμύρια ἔτη μέσα σὲ 12 χρόνια σημαίνει 250.000 ἔτη ἀνὰ χρονιά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κι ἐμεῖς, ποὺ πάντοτε θέλαμε νὰ φτειάξουμε τὴ χρονομηχανή, θὰ ἀποζημιωθοῦμε πηγαίνοντας 3 ἑκ χρόνια πίσω. Ἐμένα, δὲν μὲ πειράζει νὰ μὲ ἀφήνατε στὰ 1.000, ἀλλὰ τί νὰ γίνει.

 

Posted in επιστήμη, οικολογία | Tagged , , , | Σχολιάστε

10-12-1963

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω, ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει

 

Τόσες πληγὲς

μόνο τὸ νόμπελ μπόρεσε νὰ τὶς γιατρέψει

 

Posted in ποίηση, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ πόλεμοι τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ (†10-12-969)

Κ. Α. Τακιρτάκογλου, Οἱ πόλεμοι μεταξὺ τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ καὶ τῶν Ἀράβων, Βυζαντινὰ Σύμμεικτα 25 (2015), 57-114.

Ἀποσπάσματα:

[Κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Ταρσοῦς]

…Οι πληροφορίες αυτές έκαναν τον Νικηφόρο να αλλάξει γνώμη. Αφού πρώτα έκαψε την επιστολή πάνω στο κεφάλι του Άραβα πρεσβευτή, αναφώνησε, σύμφωνα με τον Miskawayh (932-1030), θυμωμένος:

Εσείς ομοιάζετε με φίδι που το χειμώνα, εάν το χτυπήσει η παγωνιά, μαραζώνει και εξασθενεί μέχρι που κάποιος μπορεί να το πιστέψει για νεκρό και εάν το πάρει κάποιος άνθρωπος γιατρεύοντας το και ζεσταίνοντας το, αυτό αναζωογονείται και τον δαγκώνει. Έτσι και εσείς μου προσφέρετε την υπακοή σας επειδή εξασθενίσατε, αλλά αν σας αφήσω να επανέλθετε στην πρωτύτερη (καλή) κατάστασή σας, θα πάθω κακό από εσάς…» και είπε στον πρεσβευτή: «Πήγαινε σε αυτούς και γνωστοποίησέ τους, ότι δεν έχω για αυτούς τίποτα άλλο εκτός από το ξίφος μου

…Επιθυμία του Νικηφόρου ήταν να εκδικηθεί τον φόνο του πατριάρχη των Ιεροσολύμων και την καταστροφή της εκκλησίας του Παναγίου Τάφου, ενώ στην πρόταση του Sayf al-Dawla να τον πληρώσει για να εξαγοράσει την ειρήνη, ο Νικηφόρος απάντησε, ότι δεν δέχεται να σταματήσει τις επιθέσεις του, παρά μόνο αν του παραχωρηθεί η μισή Συρία. Εξοργισμένος ο Χαμδανίδης εμίρης είπε:

«Μα τον Θεό δε θα του παραχωρήσω ούτε μια πέτρα»

….Η Τρίπολη δεν ήταν η μόνη πόλη που επλήγη από τον βυζαντινό στρατό. Στο μεταξύ ο Νικηφόρος είχε κατευθυνθεί προς τη Ḥimṣ, την οποία βρήκε έρημη: όλοι οι κάτοικοί της στο άκουσμα της είδησης, ότι ο Νικηφόρος πλησίασε στην περιοχή τους, εγκατέλειψαν την πόλη τους. Ο Νικηφόρος πυρπόλησε τη Ḥimṣ, αφού πρώτα πήρε από την εκκλησία της πόλης την κάρα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και έπειτα κατευθύνθηκε στις παραθαλάσσιες περιοχές νότια της Ταρσού κατακτώντας 18 πόλεις) μεταξύ αυτών τις Kafarṭāb, Ḥamā και Ma̒arrat al-Nu̒mān).

 

….Ας δούμε τί γράφει ο Ibn Al-Athīr (1160-1233) για αυτήν την περίοδο:

«(ο Νικηφόρος) έμεινε στη Συρία δύο μήνες πηγαίνοντας σε όποια περιοχή ήθελε και καταστρέφοντας οτιδήποτε επιθυμούσε και κανένας δεν τον εμπόδισε… και στις καρδιές των μουσουλμάνων υπήρχε μεγάλος φόβος για τους Βυζαντινούς».

Στο ίδιο πνεύμα σχολιάζει ο Ibn Al-̒Adīm (1192-1262):

«Είχαν γίνει οι εκστρατείες για τους Βυζαντινούς και τους χριστιανούς σαν εκδρομές και γιορτές».

[Ἡ συνθήκη τοῦ 969]

Τέλος, εκτός από τις εμπορικές ρυθμίσεις της συνθήκης, σπουδαιότητα είχαν και οι όροι που επέβαλαν οι Βυζαντινοί σχετικά με τις συνθήκες που θα αντιμετώπιζαν οι χριστιανοί στο εμιράτο: απαγορεύτηκαν οι τιμωρίες για όσους αλλαξοπιστούσαν (είτε αυτοί ήταν χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι), ενώ ο Qarghuwayh ήταν υποχρεωμένος να υποδέχεται με τιμές, και να συμπεριφέρεται αναλόγως, τον Πατριάρχη ή τους επισκόπους που θα επισκέπτονταν την επικράτεια του.

…από αρκετούς ιστορικούς του Ισλάμ εκφράζεται η βεβαιότητα ότι σε περίπτωση που αυτός δεν πέθαινε τόσο νωρίς, κανένας δε θα μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο στην κατάκτηση ολόκληρης της Συρίας και της Αιγύπτου.

…ο Ibn Taghrī Birdī (1410-1470) παρατηρούσε, ότι άνδρας με τις ικανότητές του είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τα δύο αυτά συναισθήματα, μίσος και θαυμασμός, συνοψίζονται τέλεια στο έργο του Ibn Kathīr (1301-1373), ο οποίος γράφει για τον Νικηφόρο:

«Ήταν αυτός ο καταραμένος από τους πιο σκληρόκαρδους βασιλιάδες, ο πιο άπιστος από όλους … αυτός που σκότωσε τους περισσότερους μουσουλμάνους στον καιρό του. Και κατακτήθηκαν στις μέρες του, ο Θεός να τον καταραστεί, οι περισσότερες από τις παραθαλάσσιες περιοχές, τις οποίες απέσπασε από τα χέρια των μουσουλμάνων με τη βία και διατηρήθηκαν υποταγμένες στα χέρια του και προσαρτήθηκαν στο βασίλειο των Βυζαντινών και όλα αυτά λόγω της ραθυμίας του λαού την εποχή εκείνη».

 

Posted in Άραβες, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Βυζαντινὲς γυναῖκες καὶ Ἀραβες

Στὰ κείμενά μας, οἱ βυζαντινὲς γυναῖκες συσχετίζονται ἔντονα μὲ τὴ σεξουαλικὴ ἀνηθικότητα· … Ὁ ἀλ-Τζάχιζ δηλώνει πὼς οἱ βυζαντινὲς δὲν ὑποβάλλονται σὲ κλειτοριδεκτομή, γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάμεσα «στὶς πιὸ ξεδιάντροπες γυναῖκες ὅλου τοῦ κόσμου»…Οἱ βυζαντινὲς γυναῖκες ἔχουν ὀξύτερα πάθη, ἐπειδὴ δὲν ὑποβάλλονται σὲ αὐτὴ τὴν ἐπέμβαση. «Ἡ ἀπερίτμητη γυναίκα», γράφει, «βρίσκει εὐχαρίστηση, ἐνῶ ἡ περιτετμημένη δὲν μπορεῖ». Ἐπειδὴ βρίσκουν τὴν γενετήσια πράξη πιὸ ἀπολαυστική, ἔχουν μεγαλύτερη τάση γιὰ μοιχεῖες. Ὁ Ἂμπντ ἀλ-Τζαμπὰρ…σημειώνει ἐπίσης ὅτι οἱ βυζαντινὲς γυναῖκες δὲν φοροῦν μαντίλα· ἀκόμη καὶ ὅταν παντρεύονται, περνοῦν στὴν ἀγορά, ἀνάμεσα στὸν κόσμο, μὲ ἀκάλυπτα τὰ κεφάλια καὶ τὰ πρόσωπα […] Ὁ Ἂμπντ ἀλ-Τζαμπάρ σημειώνει ὅτι ἡ μοιχεία εἶναι πολὺ συνηθισμένη στὶς πόλεις καὶ τὶς ἀγορὲς τοῦ Βυζαντίου. Ἂν μία γυναίκα δὲν ἔχει ἄντρα, ἐπιλέγει νὰ μὴν παντρευτεῖ καὶ προτιμᾶ τὴν κλεψιγαμία, εἶναι ἐλεύθερη νὰ κάνει ὁτιδήποτε τὴν εὐχαριστεῖ. Ὑπάρχουν, ἰσχυρίζται, πολλὲς ἀγορὲς γιὰ πόρνες, οἱ ὁποῖες ἔχουν δικά τους μαγαζιὰ καὶ κάθονται στὶς εἰσόδους ἀκάλυπτες, σὲ κοινὴ θέα.

Ν. Μ. Ἒλ-Σέιχ, Τὸ Βυζάντιο ὅπως τὸ εἶδαν οἱ Ἄραβες, Ἀθήνα 2013 (ἑλλην. μετ. Ν Κελερμένος), σσ. 131-132.

Ὁ κόσμος ὅπου ζοῦμε προέκυψε ἀφότου ἡ λατινονορδικὴ καὶ ἡ ἀραβοϊσλαμικὴ ψυχοσύνθεση θριάμβευσαν ἐπὶ τοῦ Βυζαντίου μεταξὺ τοῦ 12ου καὶ τοῦ 15ου αἰώνα, καὶ κατόπιν ἐξαπλώθηκαν σὲ ὅλο σχεδὸν τὸν πλανήτη. Γιὰ παράδειγμα, σήμερα παρατηρεῖται τόσο ὁ παράλληλος θρίαμβος τοῦ φεμινισμοῦ καὶ τοῦ τρανσεξουαλισμοῦ (οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ὁποίων συγκρούονται μεταξύ τους ἀκόμη καὶ μὲ κλωτσομπουνίδια -βλ. καὶ τὴν παρέμβαση, στὰ σχόλια, τοῦ «Ζὰκ Κωστόπουλου») ὅσο καὶ ἡ ἐξάπλωση τῆς κλειτοριδεκτομῆς στὸν δυτικὸ κόσμο διὰ τῶν Μουσουλμάνων «προσφύγων». Αὐτὰ ὅλα γίνονται σὲ βάρος τῆς γυναίκας καὶ τῆς φύσης της. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια, καὶ μόνον αὐτή, οἱ Βυζαντινοὶ μοῦ φταῖνε, ἀφοῦ δὲν κατανίκησαν τὴ βαρβαρότητα, νίκη ἡ ὁποία θὰ ἀπέτρεπε τὴν ἀνάδυση ἢ τὴν ἐπικράτηση τέτοιων ἀντιλήψεων στὸν πλανήτη, μεταξὺ ἄλλων κι ὅσων ἀφοροῦν τὴ γυναίκα καὶ τὴ θέση της. Ὅταν ἀκόμη καὶ τὸ ἀνώτερο πράγμα στὸν κόσμο, ὁ βυζαντινισμός, δὲν κατόρθωσε νὰ ἐπιβληθεῖ στὸ Κακό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ περιτριγυριζόμαστε σήμερα ἀπὸ ψευτογυναῖκες (ποὺ διεκδικοῦν νὰ ἁρπάξουν τὸ ρόλο τῶν γυναικῶν), ἀπὸ ψευτοάντρες, δηλ. φεμινίστριες (ποὺ διεκδικοῦν νὰ ἁρπάξουν τὸ ρόλο τὸν ἀντρῶν) καὶ ἀπὸ μουσουλμάνους ὑπέρμαχους τῆς κλειτοριδεκτομῆς, ὁ κόσμος ὧρες-ὧρες φαντάζει δίχως κανένα νόημα… Ὅμως, ἡ τελικὴ ἔκβαση δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη δύναμη.

 

Posted in σεξουαλικότητα, Άραβες, Ισλάμ, Ρωμανία, γυναίκες | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Σαββιδισμός

Ἄλλη μιὰ ὁλοφάνερη ἀνάμιξη τοῦ ἀπειλητικοῦ ρωσικοῦ παράγοντα στὴν ἑλληνικὴ ἐσωτερικὴ πολιτική, ποὺ ἀπαιτεῖ πρωτάθλημα νὰ παίρνει μόνο ἡ Ἀθήνα. Ὁ ΠΑΟΚ νίκησε καὶ τὴν ΑΕΛ, 2-1 (μὲ τὸ ἀόρατο χέρι τῆς Ρωσίας), γιὰ νὰ πλησιάσει ἀκόμη πιὸ κοντὰ στὸ πρωτάθλημα, καὶ ἔτσι νὰ ἐπαληθευτοῦν οἱ φοβερὲς προφητεῖες τοῦ Ἀθηναϊσμοῦ καὶ τῆς ΟΑΚΚΕ γιὰ τὸ Τέλος τοῦ Κόσμου καὶ τὶς ἐκ τοῦ πονηροῦ κλάψες τῶν τάχα ἀδικημένων Θεσσαλονικιῶν, ποὺ μόνο γιὰ τὴ μπάλα ἐνδιαφέρονται κι ὄχι ὅπως οἱ Ἀθηναῖοι γιὰ τὰ πραγματικὰ προβλήματα τῆς ἀληθινῆς πραγματικότητας.

Posted in τυχαίο, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἰωάννης Χρυσόστομος: ὁ ἐγκέφαλος

Ὁ ἰατρικὲς γνώσεις τοῦ Χρυσόστομου καὶ τοῦ βυζαντινοῦ 4ου αἰώνα:

…Πρῶτον μὲν τὸν ἔκαμε μαλακὸν ἐπειδὴ αὐτὸς δίδει εἰς ὅλας τὰς αἰσθήσεις τὰς πηγάς· ἔπειτα διὰ νὰ μὴ βλάπτεται, λόγῳ τῆς μαλακῆς φύσεώς του, τὸν περιέβαλεν ἀπὸ παντοῦ μὲ ὀστᾶ· πάλιν δὲ διὰ νὰ μὴ ἐνοχλῆται ἀπὸ τὴν σκληρότητα τῶν ὀστῶν, μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τῶν ὀστῶν ἔθεσε λεπτοτάτην μεμβράνην, καὶ ὄχι μίαν, ἀλλὰ δύο, τὴν μὲν μίαν ἁπλωμένην κάτω ἀπὸ τὸ βρεγματικὸν ὀστοῦν, τὴν δὲ ἄλλην ἔβαλε γύρω ἀπὸ τὸν ἐγκέφαλον· καὶ εἶναι ἐκείνη σκληροτέρα ἀπὸ αὐτήν. Τοῦτο δὲ τὸ ἔκαμε καὶ διὰ τὸν λόγον ποὺ ἀναφέραμεν, καὶ διὰ νὰ μὴ δέχεται πρῶτος ὁ ἐγκέφαλος τὰ διάφορα κτυπήματα, ἀλλὰ νὰ κτυπῶνται πρῶτον αἱ μεμβράναι καὶ νὰ σβήνουν τὸ κτύπημα καὶ νὰ διατηροῦν αὐτὸν ἀνεπηρέαστον. Καὶ τὸ ὅτι τὸ ὀστοῦν ποὺ τὸν σκεπαζει δὲν εἶναι ἕνα καὶ μονοκόμματον, ἀλλὰ ἔχει πολλὰς ραφὰς ἀπὸ παντοῦ, γίνεται αἰτία δι’ αὐτὸν διὰ μεγάλην ἀσφάλειαν. Διότι διὰ τῶν ραφῶν ἐκείνων ἐξέρχονται οἱ ἐντὸς αὐτοὶ ἀτμοὶ εὔκολα, ὥστε νὰ μὴ συμπνίγεται, καὶ ἂν τύχῃ καὶ δεχθῇ ἀπὸ κάπου κτύπημα, νὰ μὴ γίνῃ ὁλοσχερὴς ἡ βλάβη. Διότι ἐὰν ἦτο ἓν καὶ συνεχὲς τὸ ὀστοῦν καὶ ἂν ἐκτυπᾶτο εἰς ἕνα καὶ μόνον μέρος, θὰ κατεστρέφετο ὁλόκληρον· τώρα δὲ ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ ὀστᾶ συνηνωμένα, δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ  τοῦτο. Ἐὰν τυχὸν καὶ κτυπήσῃ εἰς ἕνα μέρος, βλάπτεται τὸ ὀστοῦν ἐκεῖνο μόνον ποὺ ἐκτυπήθη, τὰ δὲ ἄλλα μένουν ἀβλαβῆ, διότι ἡ πληγὴ λόγῳ τῆς διαιρέσεως τῶν ὀστῶν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὰ πλησίον εὑρισκόμενα. Διὰ τοῦτο τὸ κάλυμμα αὐτοῦ τὸ ἔκαμεν ἀπὸ πολλὰ ὀστᾶ ὁ Θεός.

Ὁμιλία ἑνδεκάτη στὴ «στάση τῶν ἀγαλμάτων», 3.

Posted in Ρωμανία, επιστήμη | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἱερώνυμος: ἐμπιστοσύνη στὴν Ἐκκλησία

Ἡ Ἐκκλησία ἔπεσε κατὰ τρεῖς μονάδες. Μικρὸ τὸ ποσοστό. Ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νὰ κάνει ἄφοβα κι ἄλλη προπαγάνδα γιὰ τὸν ψευτοχριστιανισμὸ τοῦ τύπου «Βοηθῶ τὸν ἕνα (τὸν μουσουλμάνο) σὲ βάρος τοῦ ἄλλου (τοῦ Ἕλληνα) καὶ παρὰ τὴ θέλησή του», καθὼς κι ὅτι μπορεῖ νὰ μένει ἄφωνη καὶ μουγκὴ μπροστὰ στὰ μνημόνια τῶν ΓΑΠ καὶ προοδευτικῶν «Δημοκρατῶν» (τροτσκιστῶν-σταλινικῶν-ἀντιφά, δημοκράτες λέγονται αὐτοί). Σὲ καλὸ δρόμο εἶναι ἡ Ἱεραρχία -παρατηρεῖται καὶ μιὰ ὡραία παγερὴ σιωπὴ ἀπὸτοὺς κατὰ τόπους ἁπλοὺς παπάδες ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἐθνικὰ θέματα:  Ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ μίλαγαν, π.χ. στὴν ἐνορία μου, κάθε Κυριακή, τώρα μόνο μὲ τὶς οὐράνιες σφαῖρες ἀσχολοῦνται. Νὰ τοὺς ἔβαλαν χέρι;

diagramma_1

Πάντως, ἂς ἔχει ὑπόψιν της ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἀκάθεκτη στὴ γραμμή της τοῦ χωρισμοῦ Ἔθνους-Ἐκκλησίας (ὅπως φάνηκε μὲ τὴ συμφωνία γιὰ τὴ μισθοδοσία) ὅτι οἱ ΜΚΟ ὄχι μόνον εἶναι ὁ πλέον ἀντιπαθὴς κοινωνικὸς θεσμός, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἡ δημοφιλία τῶν ΜΚΟ ἔπεσε κατὰ 43% μέσα σὲ τρία (3) χρόνια, γιατὶ προφανῶς κατάλαβαν οἱ πολίτες τὸν ρόλο τους. Δὲν θὰ τῆς βγεῖ καθόλου σὲ καλό. Ἀλλὰ δὲ βαριέσαι, προετοιμάζει κι ὁ Ἱερώνυμος μὲ τὸν τρόπο του τὸν ἀποχριστιανισμό.

diagramma_3

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Γιλέκα

Τελικά, εἶναι ὅλοι Γαλλάκια. Γαλλία, ἐσύ, ἀληθινὴ πατρίδα μας, ἐσὺ ποὺ μᾶς δίδαξες καὶ μᾶς διδάσκεις τὴν ἀληθινὴ Ἐξέγερση. Ὄχι σὰν τοὺς Ἕλληνες, ποὺ καῖνε κάθε 17/11 καὶ 6/12 τὴν Ἑλλάδα καὶ οἱ μισοὶ ἐξ αὐτῶν μιζεριάζουν, ἀλλὰ μετὰ χαίρονται ὅλοι τους (ἐμπρηστὲς καὶ μή) μὲ τὰ καψίματα στὴ Γαλλία.

Ὄχι ὅτι ἡ Γαλλία ἔχει τὴν ὑλικὴ κ.ἄ. πολυτέλεια νὰ καίγεται ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα δὲν τὴν ἔχει. Ὄχι ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι δυὸ πόλεις ἐνῶ ἡ Γαλλία εἶναι ἑξαπλάσια τῆς Ἑλλάδας. Ὄχι ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι εἶδος ὑπὸ ἐξαφάνιση ποὺ ἀργοσβήνει ἐνῶ ἡ Γαλλία (νομίζει ὅτι) ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἡγετική της, «ἰμπεριαλιστική», θέση της στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Ὄχι ὅτι ἡ ἱστορία τῶν τελευταίων σαράντα ἐτῶν εἶναι, γιὰ τὶς δύο χῶρες, τελείως διαφορετική. Ὄχι ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες δὲν σκέφτονται τὸ ἐρώτημα «τί συμφέρει τὴν Ἑλλάδα, τὰ ἑκάστοτε Γιλέκα ἢ ὁ ἑκάστοτε Μακρόν;». Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ξέρουμε ἤδη ὅτι τόσο οἱ «ἐθνικιστὲς» (Ἄγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Γερμανοὶ κ.λπ….) ὅσο καὶ οἱ ψηλομύτες «εὐρωπαϊστὲς» ὁμοεθνεῖς τους ἔχουν προαποφασισμένη τὴ μοίρα τῆς Ἑλλάδας: Ὡς χώρου γιὰ τὸν μουσουλμανικὸ ἐποικισμὸ καὶ ὡς ἀναλώσιμου κράτους – δώρου πρὸς τὴν Τουρκία. Ὁ Ἕλληνας παθιάζεται μὲ τὶς «ἐξεγέρσεις» βγαίνοντας «ἔξω ἀπὸ τὸ πετσί του», τὶς ἀποτιμᾶ σὰν νὰ ἦταν Γάλλος, σκέφτεται ἂν αὐτὲς εἶναι δίκαιες ἢ ἄδικες κ.ο.κ., κι ὄχι ὡς Ἕλληνας. Φαντάζεται ὅτι αὐτοὶ οἱ Γάλλοι εἶναι δίπλα στὸ πλευρό του π.χ. κατὰ τῆς παγκοσμιοποίησης. Ὁ τρόπος αὐτὸς σκέψης εἶναι δεῖγμα τῆς μεγαλύτερης παρακμῆς καὶ νοσηρότητας ποὺ μπορεῖ νὰ κυριαρχήσει σὲ ἕναν τόπο.

Σημασία ἔχει ὅτι βλέπουμε μιὰ πανεθνικὴ Ἑλληνικὴ ἑνότητα χάρη στοὺς Γάλλους: Ἀπὸ τοὺς Ἀναρχικοὺς κι Ἀριστεροὺς καὶ τὴν παβλωφική τους ἀντίδραση, τοῦ πεντάχρονου, στὸ ἄκουσμα τῆς λέξης «ἐξέγερση» ἕως τοὺς Φιλελέδες ἀντικρατιστὲς ποὺ θύμωσαν μὲ τοὺς κρατικιστικοὺς φόρους τῆς «Σοβιετίας τῶν Βρυξελλῶν». Ἐθνικὴ Ἑορτή.

Τόσο μεγάλος ὁ ἑλληνικὸς ἐνθουσιασμός, ὥστε ἡ προφητεία τοῦ Κοραῆ ἐπαληθεύεται γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά. Δὲν εἶναι δυὸ ἔθνη, Γάλλοι καὶ Γραικοί, ἀλλὰ ἕνα: Γραικογάλλοι… Ἁπλά, οἱ Γραικοὶ εἶναι στὴν πραγματικότητα «Ἐξόριστοι Γάλλοι» ἐδῶ καὶ 2 αἰῶνες, τὸ ἐκτὸς Πατρίδας κομμάτι τοῦ ἔθνους. Δυστυχισμένες ἀναρχικὲς ψυχὲς ἀναθρεμμένες μὲ γαλλικὰ καὶ πιάνο, ἡμίθεοι μεταξὺ ἡμιόνων…

 

Posted in Δυτικοί, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Σὲ τί ὑπερέχει ὁ Καβάφης, τέλος πάντων…

…ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Μὲ τί ἐνοχλεῖται, λοιπόν, ὁ Κ. Κουτσουρέλης; Βάζει κάποια δῆθεν ἀντικειμενικὰ κριτήρια ἀνωτερότητας ἢ κατωτερότητας τῆς «ποιητικῆς τέχνης» τῶν ποιητῶν: Τὴν «κυκλοφορία των βιβλίων τους«, τὴν «απήχηση στο εξωτερικό«, τὰ διαδικτυακὰ εὑρήματα τῆς ἀναζήτησης μὲ τὸ ὄνομα τοῦ κάθε μεγάλου ποιητῆ, τὸν ἀριθμὸ μελετῶν, τῶν ποιημάτων ποὺ ἄλλοι ποιητὲς τοῦ ἀφιέρωσαν, τὸν «ρόλο του στην ιστορία και την εξέλιξη της ελληνικής λογοτεχνίας«, τοὺς «δρόμους που άνοιξε στους νεώτερους«, ἐνῶ προσθέτει τὴν ἐκτίμηση τῶν ξένων ποιητῶν καθὼς καὶ τῆς ὁμοφυλοφικῆς κοινότητας.

Ὅμως, ξεχνᾶ κάτι σπουδαιότερο, κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Καβάφης συνήθως μισεῖται ἀλλὰ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐπικριτὲς δὲν ἔχει τὸ θάρρος νὰ τὸ ὁμολογήσει: Τὴν παθιασμένη ἀγάπη του γιὰ τὸ Βυζάντιο, τὴν πραγματικὴ ἀγάπη του καὶ τὴ γνώση του γι’ αὐτὸ καὶ τὸν πολιτισμό του. Λέγοντας «πραγματικὴ ἀγάπη» ἐννοῶ ἐκείνη ποὺ δὲν δημιουργεῖται δευτερευόντως ἐξαιτίας ἑνὸς πρωταρχικοῦ «ἐθνικισμοῦ», ἀλλὰ τὸ ἐντελῶς ἀνάποδο. Ἐπειδή –καὶ ὅσο– κάποιος διαβάζει, «ζῆ» κ.λπ., τὸ Βυζάντιο, τὸ ἀγαπᾶ ὅλο καὶ περισσότερο (ἂν τὸ ἀγαπᾶ…)· καί, κατόπιν, ἕνα δευτερεῦον προϊὸν εἶναι κι ἡ «ἐθνικὴ / ἐθνικιστικὴ» ἀγάπη γιὰ τὸ Βυζάντιο. Μετά ἔρχεται ἡ «ἐθνικιστικὴ» συνειδητοποίηση, ἡ πολιτικὴ «ἰδιοποίηση», κι ὄχι πρώτη. Ὁ Καβάφης ἀγαπᾶ τὸ ὀρθόδοξο Βυζάντιο, παίρνει τὸ μέρος τῶν Χριστιανῶν κατὰ τοῦ Ἰουλιανοῦ, γράφει ποιήματα γιὰ τὴν Ἅλωση καὶ τὴν προγενέστερη παρακμή του. Ὁ Κ.Κ. θεωρεῖ ἑλληνικὸ τὸ Βυζάντιο, δηλαδὴ τὸ ἀποδέχεται «γιὰ ἐθνικοὺς λόγους», γιὰ πολιτικοὺς λόγους συνέχειας κ.λπ., ἀλλὰ ἀντιπαθεῖ τὸ πνεῦμα του, τὸ ὁποῖο βέβαια ἀγνοεῖ -δὲν εἶναι οὔτε ὁ πρῶτος οὔτε ὁ τελευταῖος, ἄλλωστε. Θὰ ἦταν περιττό, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυστυχῶς, νὰ πῶ ὅτι τέτοια ἀποδοχή (τοῦ Βυζαντίου ἢ ἄλλων πραγμάτων) «μὲ βαριὰ καρδιὰ» εἶναι καταστροφική. Δὲν βοηθᾶ οὔτε κἂν τὸ σκοπὸ τοῦ ἀποδεχόμενου. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γράφεις ποιήματα μὲ θέμα ἀηδιαστικὰ συναξάρια καὶ ἐκκλησιαστικὲς ἱστορίες σκοταδόψυχων ἀντιδιανοουμενιστῶν; Ἔλα μου, ντέ…

Ἐννοεῖται ὅτι ἡ μοδέρνα ὑστερικὴ τάση τῶν στρατευμένα ὁμοφυλόφιλων νὰ ἰδιοποιοῦνται μεγάλες προσωπικότητες δὲν ἔχει ἰσχὺ στὸν Καβάφη. Τὸ κυριότερο ἀντεπιχείρημα ἐδῶ εἶναι ὅτι τὰ ἐρωτικά του ποιήματα εἶναι ἕνα μέρος τοῦ ἔργου του, ὄχι τὸ μεγαλύτερο, ἐνῶ τὰ ἱστορικά του εἶναι σημαντικότερα -καὶ κατὰ τὸν ἴδιο τὸν Καβάφη.

Ὅλα τὰ ἄλλα κριτήρια ποὺ ἀναφέρει ὁ Κ.Κ. προϋποθέτουν ὅτι ἡ ποίηση εἶναι μιὰ ἐπιστήμη, ὅπου αὐστηρὰ μαθηματικῶς ἀποδεικνύονται πειθαναγκαστικὰ ὁρισμένα ἀξιώματα. Ἡ ποίηση δὲν εἶναι Φυσική, ὅμως.

Τώρα, ἂν τὸ νὰ πουλᾶ περισσότερο ἀπὸ τὰ ἄλλα ἕνα ἔργο εἶναι σοβαρὸ κριτήριο ἀνωτερότητας στὴν Τέχνη, τότε ὁ Μάικλ Τζάκσον εἶναι καλύτερος μουσικὸς ὅλων τῶν ἐποχῶν. Τὰ περισσότερα διαδικτυακὰ ἀποτελέσματα ἄλλων ποιητῶν εἶναι προϊὸν τῆς ἄσχετης μὲ τὴν ποίηση αὐτὴ καθεαυτὴν «λαϊκότητας» (βλ. παρακάτω) ποὺ ἀπέκτησαν αὐτοὶ οἱ ἄλλοι ποιητὲς ἀλλὰ καὶ τῆς κομματικῆς ὑπερπροβολῆς, καθὼς καὶ τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἐπιλογῶν (τίνος καὶ πόσα ποιήματα θὰ βάλουμε στὰ ἀναγνωστικά τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐκπαίδευσης). Οἱ ἔπαινοι μεταξὺ τῶν ποιητῶν (αὐτὸ κι ἂν εἶναι κριτήριο, οἱ κλίκες μεταξὺ τῶν ὁμότεχνων!) δὲν εἶναι κριτήριο. Ὅσο γιὰ τοὺς δρόμους ποὺ ἄνοιξε στὴ νεοελληνικὴ λογοτεχνία ἢ τὸν σχετικὸ ρόλο του, τί νὰ πεῖ κανεὶς πιά; Ὑπάρχουν δρόμοι ποὺ ἀνοίγονται καὶ κανεὶς δὲν τοὺς ἀκολουθεῖ. Αὐτὸ δὲν συνεπάγεται τὴν κατωτερότητα ἐκείνου ποὺ τοὺς ἀνοίγει, θὰ μποροῦσε νὰ συνεπάγεται τὴν κατωτερότητα ἐκείνων ποὺ δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς δρόμους ἐκείνους.

Ὁ Κ.Κ. υἱοθετεῖ ἀντιφατικὰ κριτήρια: Ὅταν πρόκειται γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἑλληνικότητας τοῦ Βυζαντίου, ὁ Κ.Κ. θεωρεῖ ὅτι ἡ γνώμη τῶν ξένων γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ Βυζαντίου ὑπερέχει τῆς (ὑποτιθέμενης, ἀπὸ τὸν Κ.Κ.) γνώμης τῶν Βυζαντινῶν γιὰ τὴν ἑλληνικότητά τους: «Για τον υπόλοιπο κόσμο όμως, που είχε εμπρός του μια άλλη εικόνα, εκ των έξω άρα και σαφέστερη» οἱ Βυζαντινοὶ ἦταν Ἕλληνες, γράφει. Ὅταν, ὅμως, θέλει νὰ ὑποσκάψει τὴν (ὑποτιθέμενη) δημοφιλία τοῦ Καβάφη, ὁ Κ.Κ. ὑποστηρίζει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο, δηλαδὴ ὅτι ἡ γνώμη τῶν ξένων ἔχει μικρότερη σημασία ἀπὸ τὴ γνώμη τῶν Ἑλλήνων: «η ποίηση είναι τέχνη εθνική. Μόνο οι ομόγλωσσοι μπορούν να την κρίνουν σωστά«, γράφει. Δὲν χρειάζεται νὰ περιμένουμε μιὰ τελική του ἀπόφανση. Οἱ ρίζες τῆς ἀντίφασης αὐτῆς εἶναι πολὺ βαθιὲς καὶ ἀφοροῦν πάρα πολλοὺς στὴν Ἑλλάδα.

Ξεχνᾶ ὁ Κ.Κ. ὅτι οἱ μεγαλύτερες πωλήσεις τοῦ Σεφέρη καὶ τοῦ Ρίτσου δὲν ὀφείλεται στὰ ποιήματά τους αὐτὰ καθεαυτά, ἀλλὰ ἀφενὸς στὸ γεγονὸς ὅτι τὰ ποιήματά τους μελοποιήθηκαν κι ἔγιναν λαϊκὰ τραγούδια, κι ἀφετέρου ὁ δεύτερος ἦταν κομματάνθρωπος (αὐτὸ δὲν εἶναι κακὸ ἀπὸ μόνο του), δηλαδὴ μὲ ἕτοιμο ἀναγνωστικὸ κοινό. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὸν Καζαντζάκη, ἕναν βενιζελικό (ἄρα μὲ πολιτικὲς διασυνδέσεις): Ἂν δὲν γινόταν ταινία ὁ Ζορμπάς, ἀμφιβάλλω ἂν θὰ τὸν γνώριζαν πολλοὶ ξένοι ὥστε ἀργότερα νὰ τὸν μεταφράσουν. Χάρη σὲ ξένη, ἐκτὸς ποιητικῆς τέχνης, βοήθεια λέμε Ρίτσος καὶ Σεφέρης. Δὲν εἶχε ὁ Καβάφης Μπάρμπα ἀπ’ τὴν Κορώνη, τί νὰ κάνουμε;

Στὴν πραγματικότητα, ἀκόμη κι ἂν δὲν μᾶς ἀρέσει ὁ Καβάφης, μᾶς φτάνει τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχει τὰ πράγματα ποὺ ἔχουν οἱ ἄλλοι καὶ τὰ ὁποῖα δὲν μᾶς ἀρέσουν. Δὲν ἔχει αὐτὴ τὴ νιτσεϊκὴ ψηλομύτικη πόζα τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος σὰν ξένος γράφει ποίηση μὲ βάση τὰ μοτίβα γιὰ τὸ «θάνατο τοῦ Θεοῦ», στὴν ἀγροτοποιμενικὴ θρησκευόμενη Ἑλλάδα τοῦ 19ου αἰ., ὅπου πάντες νήστευαν, προσεύχονταν κι ἐκκλησιάζονταν τακτικότατα. Πιὸ παλαβὸς ἐλιτισμὸς ἀπὸ τὸν «ἐκτὸς τόπου» κι ἐλλείψει πραγματικῶν βιωμάτων (ἀντιθέτως, ὁ Νίτσε ζοῦσε κι ἔγραφε σὲ μιὰ ἤδη ἐκκοσμικευμένη, ἄθεη, Γερμανία) δὲν ὑπάρχει. Δὲν ἔχει ὁ Καβάφης αὐτὸν τὸν δηθενισμὸ τοῦ εὐπατρίδη, σοφοῦ γέροντα, περιηγητῆ τοῦ Γένους, ποὺ ἔχει ὁ Σεφέρης. Οὔτε τὸν κνιτισμὸ τοῦ Ρίτσου, οὔτε τὴν ἀνάλαφρη σουρεαλιστικὴ σκατολογία τοῦ αἰώνιου ἔφηβου Ἐλύτη, οὔτε τὴν ψυχοπαθολογικὴ ἀντιδραστικότητα τοῦ Καζαντζάκη. Στὸ δυτικιστικὸ στενόχωρο στάβλο τοῦ Νεοελληνισμοῦ ὁ Καβάφης ἦταν ξένος, ὅμως ἦταν πιὸ Ἕλληνας ἀπὸ ὁποιονδήποτε: ἀκριβῶς ὅπως οἱ μόνοι πραγματικὰ φιλέλληνες (ποὺ ἀγαπᾶν τοὺς σύγχρονους Ἕλληνες) Δυτικοὶ εἶναι οἱ φιλοβυζαντινοὶ Δυτικοὶ καὶ ὄχι οἱ ἀρχαιολάτρες Δυτικοί.

 

Posted in τέχνη, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | 1 σχόλιο

Θεολογικές

IMG_20181130_102827

Θεολογικὴ ΑΠΘ: Ὁ μακαριστὸς Στ. Σάκκος, καθηγητὴς τῆς σχολῆς αὐτῆς, μεταφράζει τὴν ὁμιλία τοῦ Μ. Βασιλείου ποὺ ἐλέχθη μὲ ἀφορμὴ ἕναν λιμὸ στὴν Καππαδοκία (βλ. φωτογραφία). Στὴν ὁμιλία αὐτή, ὁ Μ. Βασίλειος προτρέπει τὸ ἐκκλησίασμα, παρακινώντας το νὰ βοηθήσει τοὺς ἔχοντες ἀνάγκη, μεταξὺ ἄλλων νὰ μιμηθεῖ τὴν φιλανθρωπία τῶν Ἀρχαίων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν «μίαν τράπεζαν καὶ κοινὰ τὰ σιτία (συσσίτια)»· προφανῶς, ὁ Μ. Βασίλειος ἔκανε λάθος, ἀφοῦ τὰ κοινὰ συσσίτια τῶν Σπαρτιατῶν δὲν γίνονταν γιὰ λόγους φιλανθρωπίας· κι ὁ Σάκκος τὸν διορθώνει (σημείωση 20). Καὶ βλέπουμε, στὸ τέλος τῆς σημείωσης τοῦ καθηγητῆ, μὲ μολύβι, τὸ σχόλιο κάποιου φοιτητῆ θεολογίας, ὑπὲρ τὸ δέον «Ἑλληνοχριστιανοῦ» -σχόλιο γραμμένο σὲ κάποια πανάρχαια ἐποχή, τῶν παχιῶν ἀγελάδων. Ἴσως τοῦ ἔθιξαν τὴν ἀρχαία Σπάρτη, τοῦ φοιτητῆ, καὶ αὐτὸς εἰρωνεύτηκε τὶς γνώσεις τοῦ καθηγητῆ.

 

theologikh_sxolh_yt1

AUTh; Aristotle University of Thessaloniki; Greece; Thessaloniki; disaster; ΑΠΘ; Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλο; Ελλάδα; Θεσσαλονίκη; επόμενη μέρα; ζημιές; θεολογική σχολή; κατάληψη; καταστροφές;

Θεολογικὴ ΑΠΘ. Οἱ διαμαρτυρίες γιὰ τὴν πρὸ δεκαετίας (θὰ ἔλεγα αἰώνων, γιὰ τὸν μαζικοδημοκρατικὸ χρόνο) δολοφονία ἑνὸς δεκαπεντάχρονου, γόνου πλούσιας κι ἴσως ἀνοιχτόμυαλης οἰκογένειας, ὁ ὁποῖος ἔχοντας ἀρχίσει νὰ μαθητεύει στὰ ὑψηλὰ ἰδεώδη τῆς μοδάτης ἀγανακτισμένης ἀναρχίας καὶ τῆς ναρκισσιστικῆς «σύγκρουσης», πέταξε κάτι στοὺς ἀστυνομικούς, ἀλλὰ γιὰ κακή του τύχη ἔπεσε σ’ ἕναν κακὸ ἀστυνομικό, ποὺ στὸ κάτω-κάτω καταδικάστηκε γιὰ τὴν παράνομη πράξη του, καταλήγουν σὲ βεβηλώσεις καὶ πρωτοφανεῖς καταστροφές, μὲ τὴν ἀνοχὴ τῆς συμπαραστεκόμενης στὸ δράμα τοῦ τοτινοῦ μικροῦ Ἀλέξη σημερινῆς καθεστωτικῆς Ἀριστερᾶς. Οἱ λαλίστατοι, ρήτορες ἀριστεριστὲς φοιτητὲς μιᾶς διπλανῆς σχολῆς (ποὺ βγάζουν ἀνακοινώσεις ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς μαθητικὲς καταλήψεις, ἐκτὸς φυσικὰ ἀπὸ τὸν καπιταλισμό) δὲν βγάζουν καμμιὰ ἀνακοίνωση· ἄλλωστε, στὸ ΑΠΘ οἱ Ἀριστεροὶ κάνουν καταλήψεις καὶ καῖνε, ἐνῶ οἱ ἔμποροι ναρκωτικῶν πουλᾶν ναρκωτικά.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , | 1 σχόλιο