Βρετανὸς δὲν γεννιέσαι, γίνεσαι

Βρετανός

Ἀφῆστε τοὺς Ἄγγλους νὰ θάψουν τοὺς νεκρούς τους (ἐκεῖ πέρα, βρέχει -δὲν τοὺς φτύνουν), καὶ σκεφτεῖτε πῶς θὰ ἐνσωματώσετε ὅσο περισσότερους γίνεται «πρόσφυγες» τῆς Συρίας τοῦ Μαρόκου (; !) καὶ τοῦ Ἀφγανιστάν σὲ διαμερίσματα (δικά σας, ἔτσι; ) τῆς γειτονιᾶς σας.

Ἐξάλλου, ὁ Ἐρντογὰν τὰ εἶχε πεῖ πρὸ μίας ἡμέρας: Οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ φοβοῦνται νὰ περπατᾶν στοὺς δρόμους τῶν χωρῶν τους.

Τί συμβαίνει ὅταν συσχετίζονται ἐχθρικὰ δυὸ πολιτισμοί, ὁ ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων διακηρύσσει τὴν συλλογικὴ ἐνοχὴ ἐνῶ ὁ ἄλλος τὴν ἀποκηρύσσει; Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ εἶχαμε τέτοια συσχέτιση, οἱ ὁπαδοὶ τῆς ὕπαρξης ἀτομικῆς καὶ ὄχι συλλογικῆς εὐθύνης ἀπέδοσαν εὐθύνες συλλογικὰ σὲ ὅλους τοὺς ὁπαδοὺς τῆς ὕπαρξης συλλογικῆς εὐθύνης. Δηλαδή, οἱ Ἀγγλοσάξωνες καὶ Γάλλοι ἀπαγόρευσαν κάθε ἐκδήλωση ναζιστῶν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν οἱ τελευταῖοι ἦταν ἀτομικὰ ἔνοχοι γιὰ ἐγκλήματα ἢ ἂν ἦταν π.χ. ἁπλὰ μέλη τοῦ ναζιστικοῦ κόμματος καὶ δὲν πείραξαν οὔτε μυρμήγκι.

Ἡ κανονιστικὴ ἰσχὺς τῆς πραγματικότητας, ὅπως λέγεται.

Τὸ 2012 ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα εἶχε σκεπάσει τὸ φέρετρο ἑνὸς ἡλικιωμένου αὐτόχειρα μὲ τὴ σημαία τῶν «ἥπιων τζιχαντιστῶν» φίλων τοῦ ΙΣΙΣ, καὶ πρὶν ἀπὸ λίγες -τὸ 2017- εἶχε γίνει πανευρωπαϊκὴ πορεία φίλων τῶν «ἥπιων τζιχαντιστῶν»:

giati-to-feretro-tou-xristoula-itan-kalummeno-me-tin-suriaki-simaia

jo2bmorales4

Posted in Αριστερά, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ | Tagged , | Σχολιάστε

βυζαντινὴ Θεσσαλονίκη (ἀναπαράσταση)

.

1121

Ὅλες οἱ ἀναπαραστάσεις, φυσικά, εἶναι ἀ-χρονικές: Οἱ ἐκκλησίες χτίστηκαν σταδιακὰ ἀπὸ τὸν 4ο ὣς τὸν 14ο αἰ.  Σωστὴ εἶναι καὶ ἡ ἐμφάνιση μεγάλων ἀδειανῶν ἐκτάσεων, μόνο ποὺ θὰ ἔπρεπε αὐτὲς νὰ βρίσκονται κυρίως στὴν Ἄνω Πόλη. Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑφίσταται ἕνας πύργος στὴν ἀν. εἴσοδο τοῦ λιμανιοῦ. Πολὺ ὡραῖα προσπάθεια, ὡστόσο, θυμίζει τοὺς πίνακες τοῦ Παναγιώτη Ζωγράφου γιὰ τὸ ’21. Ἀγνοῶ τὸν δημιουργό, ὅποιος τὸν ξέρει, ἂς σχολιάσει γιὰ νὰ τὸν μνημονεύσουμε.

Υ.Γ. Τοῦ Μάρκου Καμπάνη, κι εὐχαριστῶ πολὺ τὸν Ἀντώνη γιὰ τὴν πληροφορία.

Posted in Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, ζωγραφική | Tagged , | 1 σχόλιο

Βυζαντινὰ εὑρήματα: Ἀπὸ Ἰρλανδία ὣς Ἰαπωνία / Ταϊλανδη, ἀπὸ Σουηδία ὣς Τανζανία / Μάλι

Πηγή

byzantine_exports_large_labelled

Βυζαντινὰ εὑρήματα ἀπὸ τὴν Κορέα:

silla-glass

Εἴμαστε παντοῦ, κατὰ πῶς λένε. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα (τῆς μνησίκακης Ἀριστερᾶς) -πού, γιὰ αὐτὸν καὶ παρόμοιους λόγους, θὰ ἐκλείψει σύντομα.

Posted in Ρωμανία | Tagged | 1 σχόλιο

Βατοπέδι ἢ ἀββᾶς Παμβώ

Καταρρίφθηκε ἡ συκοφαντία τῆς Κεντροαριστερᾶς τῆς δεκαετίας τοῦ 2000 (κόμματα, ΜΜΕ, «διανοούμενοι») ποὺ εἶχε σκοπὸ τὴν ἀπόκτηση / ἁρπαγὴ τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν τρισκατάρατη Δεξιὰ-Μπαμπούλα μὲ ἀφορμὴ καὶ θύμα μιὰ μονὴ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Μακάρι κάποτε νὰ μάθουμε περισσότερα καὶ γιὰ τὸ ἄλλο μεγάλο συμβάν τῆς ἴδιας δεκαετίας, τὴν δῆθεν ἐξέγερση τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 2008, π.χ. πῶς καὶ ποιοὶ σιγόνταραν τὴν «ἐξέγερση», πέρα ἀπὸ ὅσους τὴν ἐνίσχυαν στὰ φανερά. Ὡστόσο, ἀφοῦ μιλᾶμε γιὰ Μονή, νά μιὰ ἀνακοίνωση ἑνὸς μοναχοῦ τοῦ 4ου αἰώνα:

βατοπέδιο

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

«σὲξ καὶ ἐφηβεία»

Ἕνα κείμενο μὲ πολλὰ σχόλια ἀπὸ κάτω. Ἐπιλογή:

Θα έλεγα ότι δύο πράγματα κυριαρχούν στη φαντασία του σημερινού έφηβου: το σεξ, σε όλες τις μορφές του, και ο θάνατος. Ο θάνατος προβάλλεται με ιστορίες τρόμου και περιπέτειες τεράτων (βρικολάκων, λυκανθρώπων, ζωντανών-νεκρών), συχνά ανακατεμένες με γοητευτικό νεανικό ερωτικό στοιχείο, ενώ για τους προέφηβους υπάρχουν και αντίστοιχα κινούμενα σχέδια με πλήρες σετ διαφημιστικών προϊόντων για το σχολείο, παιχνιδιών κ.λ.π. Εννοείται ότι στα παιχνίδια υπολογιστών κυριαρχούν οι εφιαλτικοί κόσμοι, γεμάτοι βία, τρόμο, τέρατα και θάνατο.

Αναρωτιέμαι αν τα δύο αυτά στοιχεία –σεξ και θάνατος– έχουν γεμίσει τόσο την εφηβική φαντασία και ψυχή συμπτωματικά ή αν συνδέονται μεταξύ τους. Θα υποθέσω μια σύνδεση: ο έφηβος καλείται να εξορκίσει το θάνατο κάνοντας σεξ, όμως αυτό το σεξ (που είναι καθαρά εμπορικό και φτηνό και δεν περιέχει αγάπη, από το φόβο της προδοσίας) οδηγεί σε ένα νέο συναίσθημα κενού, άρα θανάτου. Ακολουθεί νέα καταφυγή στο σεξ κ.ο.κ

η ψαλίδα ανάμεσα στην αφύπνιση της σεξουαλικής επιθυμίας και στην θεωρούμενη ως κατάλληλη ηλικία γάμου έχει ανοίξει εκπληκτικά, προκαλώντας μια επιδημία ελεύθερων σεξουαλικών σχέσεων, που αρχίζουν στα σχολικά χρόνια και εκδηλώνονται στα διαλείμματα των μαθημάτων, στις βόλτες, στις νυχτερινές εξόδους για διασκέδαση και γενικά παντού.

Ο νέος θεωρείται ανώριμος να παντρευτεί, αλλά «ώριμος» για να ζήσει ολοκληρωμένες σεξουαλικές εμπειρίες, προσέχοντας μάλιστα, όχι μόνο να μη μείνει έγκυος η κοπέλα (κι αυτό, όχι για άλλο λόγο, παρά για να μη λοξοδρομήσει από την κατευθυνόμενη εγωκεντρική ζωή, για την οποία την αναθρέφουν), αλλά και να μην αγαπήσει πραγματικά, ολοκληρωτικά και ανιδιοτελώς και «πληγωθεί»…

Γενικά, ἡ κριτικὴ εἶναι πάντα σωστή, καλόβουλη ἢ κακόβουλη. «Κανόνας» τῆς ἀποδόμησης εἶναι νὰ καταδεικνύεις τὶς ἀντιφάσεις καὶ τὰ ἀδιέξοδα τοῦ ἀντιπάλου -ὁ ὁποῖος κάνει τὸ ἴδιο, καὶ ἔχει ἐπίσης δίκαιο. Ὄχι γιατὶ ὁ ἀντίπαλος κι ἐσὺ ἔχετε τάση νὰ γκρεμίζετε, ἀλλὰ γιατὶ βλέπει καθένας καλύτερα τὰ προβλήματα ἐξ ἀποστάσεως. Γιὰ νὰ τὸ πῶ ἀλλιῶς, ὅ,τι καὶ νὰ κάνει κανεὶς θὰ τὸ μετανοιώσει -κι ἀλίμονο ἂν δὲν τὸ μετανοιώσει, ὄχι ἐξαιτίας ἀστάθειας χαρακτήρα, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ φανταστεῖ τὸν ἑαυτό του ἀλλιῶς.

Ἕνας παλιὸς φίλος ἔλεγε ὅτι καταλάβαινε τὴν ἀσκητικὴ ἠθικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ τῶν πρώτων αἰώνων ὡς ἀντίδραση στὸ μπούχτισμα τῶν «ρωμαϊκῶν ὀργίων». Καὶ σωστὴ καὶ λάθος ἡ ὀπτική του. Καταρχάς, ἡ ἀσκητικὴ ἠθικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔχει ὀντολογικὴ βάση («νὰ γίνουμε σὰν ἄγγελοι», «νὰ ὑπερβοῦμε τὴ Φύση») κι ὄχι ἠθική. Κι ἄλλοι, μὴ Χριστιανοί, εἶχαν παρόμοιες ἀσκητικὲς τάσεις, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν τίποτε. Πάντως, δὲν προχώρησε τὴ σκέψη του: ἂν ἦταν ἔτσι στὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ σήμερα συμβαίνει τὸ ἴδιο: Ἕνα μπούκωμα μὲ σὲξ στανικῶς, ποὺ ὡστόσο δὲν ἔχει γίνει ἀκόμη μπούχτισμα. Οὔτε εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ γίνει συνείδηση τὸ μπούχτισμα. Μιὰ καινούργια δύναμη -τὸ Ἰσλάμ- ποὺ αὐτοδιαφημίζεται ὡς ἐνσάρκωση τῆς σεμνότητας (μαντῆλες κ.λπ.), στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ ἀπόλυτη σαρκολατρεία, ἁπλὰ σαρκολατρεία μόνο γιὰ χάρη τῶν ἀντρῶν καὶ εἰς βάρος γυναικῶν ἢ καὶ τῶν παιδιῶν (καὶ τῶν δύο φύλων) κι ὄχι ἐλεύθερα γιὰ ὅλους. Οἱ δυὸ κυρίαρχες προτάσεις εἶναι «σαρκολατρεία γιὰ ὅλους» (Δύση) ἢ «σαρκολατρεία γιὰ τὰ ἀρσενικά» (Ἰσλάμ). Ἐπειδὴ ἡ σαρκολατρεία γιὰ ὅλους ὁδηγεῖ σὲ χαμηλὴ γεννητικότητα, ἄρα σὲ ἐξάλειψη ἑνὸς εἴδους, ἡ Φύση ποὺ ἀπεχθάνεται τὸ κενὸ ἔχει πάρει τὸ δρόμο της.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ Χριστιανοὶ μοιάζουν μὲ τοὺς ἐθνικοὺς τοῦ 3ου-4ου αἰ., ἀφοῦ δὲν παντρεύονται καὶ δὲν κάνουν παιδιὰ εἴτε γιὰ λόγους ἀφομοίωσής τους στὴ Δύση (δουλειά, καριέρα κ.λπ.), κι αὐτὸ γίνεται ἢ συντηρητικά (ὀργανωσιακά) ἢ ἀριστερά (νεορθόδοξα) ἢ… «πατερικά» (κοσμοκαλογερικά, καὶ καλά)· εἴτε ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν βρίσκουν κανέναν ὅμοιό τους νὰ ἀναπαραχθοῦν (βιολογικὰ-πολιτισμικά, ἐννοῶ): Δὲν ὑπάρχει ἕνας Χριστιανὸς νὰ μοῦ κόψει τὸ κεφάλι νὰ τὸν νυμφευθῶ; Μιὰ ἁπλὴ ἔρευνα μεταξὺ τῶν «ὀργανωσιακῶν» (δηλ. τοῦ κατηχητικοῦ) Χριστιανῶν θὰ ἔδειχνε ὅτι, ἐπειδὴ ἡ «ὀργανωσιακὴ» δεξαμενὴ ὑποψήφιων συζύγων ἔχει γίνει ρηχή, κι ὅλο καὶ λιγότεροι παντρεύονται ἀναμεταξύ τους, τὸ ἀναμενόμενο ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ σὲ λίγες δεκαετίες ἐξαφάνισή τους -ἀφοῦ δὲν ἀναπαράγονται πολιτισμικά, ὅπως π.χ. οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ ἀναρχικοί (ποὺ «παρασιτοῦν» ἐπὶ τῶν «νοικοκυραίων» προσηλυτίζοντας τὰ παιδιὰ τῶν τελευταίων), μὲ νέα μέλη. Τὰ νεορθόδοξα παλληκάρια καὶ οἱ «δεσποινίδες» τοῦ κατηχητικοῦ οὔτε κατὰ διάνοια θὰ παντρεύονταν μὴ Χριστιανό (π.χ. βαπτισμένο ἀλλὰ ἀδιάφορο-ἐχθρικό) προκειμένου νὰ τὸν προσηλυτίσουν, ὅπως προσηλύτιζαν στὸν Χριστιανισμὸ τοὺς ἄντρες τους οἱ πρωτοχριστιανές. Ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἀναζήτηση τῆς Τέλειας Γυναίκας, ποὺ τὴν βρήκαμε ἀλλὰ δὲν τὴν παντρευτήκαμε γιατὶ κι αὐτὴ ἔψαχνε τὸν τέλειο ἄντρα. Ἀποτέλεσμα: ἡ αἴσθησή τους ὅτι ἐπειγόντως χρειάζεται ἢ θὰ γίνει τὸ παγκόσμιο θαῦμα -ὅπως ἄλλοι προσδοκοῦν τὴν υἱοθέτηση τῆς Δραχμῆς καὶ τὴ διαγραφὴ τοῦ χρέους- ἔχει «βαρέσει κόκκινο» (π.χ. προσηλυτισμὸς / ἐξαφάνιση τοῦ Ἰσλὰμ ἢ τῆς Δύσης). Σὲ στιγμὲς μηδενισμοῦ ρωτᾶν: Πότε θὰ τελειώσει αὐτὴ ἡ φάρσα; / θὰ πουλήσω ἀκριβὰ τὸ τομάρι μου στοὺς τζιχαντιστές / (ἀντίθετα:) θὰ ἁγιάσω ἀποκεφαλιζόμενος· τί καλά*. Μιλᾶμε, βέβαια, γιὰ τὴ χώρα ὅπου οἱ πολύτεκνοι Χριστιανοὶ χαρακτηρίζονται ἀνεύθυνοι σαρκολάτρες («νὰ ἀλλάξει θρησκεία» πρότεινε κάποιος γιὰ ἕναν πολύτεκνο), γιὰ μιὰ χώρα ἡ ὁποία ἔχει ἕναν ἀπὸ τοὺς 10-15 πιὸ χαμηλοὺς δεῖκτες γεννητικότητας παγκοσμίως.

Πρέπει νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἂν οἱ Χριστιανοὶ νίκησαν τὴ Ρώμη αὐτὸ συνέβη ἀκριβῶς γιατὶ περιφρόνησαν καὶ ἀπαξίωσαν τὸ πιὸ μεγάλο της ὅπλο, τὸ θάνατο, τὴν ἀπειλὴ γιὰ θάνατο. Ἔμμεσα (μὴ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας) καὶ ἄμεσα (περιφρόνηση τῆς δικῆς τους ζωῆς). Ἑπομένως, τὰ γιατρικὰ εἶναι γνωστά: περιφρόνηση τῆς κανονικότητας ὅπως αὐτὴ ἔχει τώρα (στὸ βαθμὸ ποὺ εἶναι ἀ(ντι)χριστιανική) μὲ ὁποιοδήποτε κόστος. Ἀλλιῶς, νὰ περάσει ὁ ἑπόμενος ἀναρχοχριστιανὸς καὶ ὀργανωσιακὸς γιὰ ὠντισιόν. Καί, γιὰ νὰ μὴν ἐξιδανικεύουμε τὴν πρωτοχριστιανικὴ ἐποχή, κι ἐκεῖ ὑπῆρχαν ἀποστάτες, ὅμως τὸν τόνο ἔδιναν οἱ «περιφρονητές».

Πρὸς τὸ παρόν, ἀπολαμβάνουμε τὴν ἀνικανότητα τῶν ὁπαδῶν τῆς Ἀπελευθέρωσης τοῦ Ἀθρώπου νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι οἱ «ἀνάγκες» δὲν εἶναι παρὰ μιμητικὴ ἐπιθυμία.

* Υ.Γ. ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ Χριστιανισμοῦ: Ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν τύχη τῆς κοινότητας ἀφοῦ «τὸ πολὺ-πολὺ νὰ μαρτυρήσουμε, καὶ κατόπιν θὰ ἁγιάσουμε». Χτίζουμε τὴν ἰδιωτικὴ ἐπουράνια Καριέρα μας μὲ τὰ κόκκαλα καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν ὁμόθρησκών μας.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , | 2 Σχόλια

ἀρχαῖα καὶ νέα πέη

Ἂν σήμερα τὸ μεγαλο πέος διαφημίζεται ἀπὸ ἑταιρεῖες καὶ ταινίες σὲ δισεκατομμύρια κακομοίρηδες καὶ κακόμοιρες σὲ βάρος κάθε στατιστικῆς ἢ ἄλλης βιολογικῆς ἐξήγησης, στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα τὸ μεγάλο πέος ἦταν ἀπόδειξη βαρβαρικῆς καταγωγῆς ἢ ἠλιθιότητας.

Πηγή

there was a time when smaller was considered better, and the testament to that sentiment can be viewed in some of the world’s greatest museums. If you’ve ever wondered why classical statues—meaning those of the Greek and Roman varieties—are so modestly endowed, the answer lies in societal views on penis size in those eras. The Greeks believed small penises were a sign of intelligence and cultural distinction. Big penises, conversely, were regarded with disdain, a signifier of a lusty, bestial, lowly sex-ogre with animalistic cravings. Today, big penises are seen as valuable and manly, but back then, most evidence points to the fact that small penises were considered better than big ones […] large penises were associated with very specific characteristics: foolishness, lust and ugliness… Meanwhile, the ideal Greek man was rational, intellectual and authoritative. He may still have had a lot of sex, but this was unrelated to his penis size, and his small penis allowed him to remain coolly logical….The ancient Romans might have been more positive towards large penises, but their sculptures continue the trend of small penises. Later, in Renaissance art, sculptors were very specifically influenced by ancient Greek art and their small penis size.

Ἐννοεῖται, δὲν ρωτήθηκαν οἱ Ἀρχαῖες, ἀλλὰ οἱ ταινίες καὶ οἱ φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες λένε ψέματα., τὰ ὁποῖα δὲν ἐμπόδισαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ἀναπαραχθεῖ μὲ εὐχαρίστηση ἐπὶ τόσες χιλιετίες. Μᾶλλον οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἔχουν ἀπόψεις ὅμοιες μὲ τῶν ταινιῶν καὶ ἑταιρειῶν.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, δὲν μπορεῖ νὰ μὴ γίνει σύγκριση μὲ τὴν ναζιστικὴ ἀντίληψη τοῦ γυμνοῦ, ἔστω ὡς εἰκόνας:

zehnkaempfer-arno-breker

screen_shot_2016-05-12_at_2-18-09_pm

Ἐνῶ -πρὸς ἐπιβεβαίωση τῆς ἄποψης ὅτι ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ὅπου πολλὰ ἀπὸ τὰ ἰδανικὰ τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ πραγματώνονται (ἀπὸ ὅλους)- οἱ σημερινοὶ σφίχτες δὲν διαφέρουν καὶ πολὺ ἀπὸ τοὺς ναζιστικούς:

a6b161a7aad2f927751b38c2b577c3e0

 

 

Posted in τέχνη, Αρχαιότητα, Ακροδεξιά | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

πουλπίτοις

Τὰ ὡραῖα ἑλληνικὰ τοῦ 7ου αἰ.:

πουλπίτοις

Ἀπὸ τὸ λατινικὸ pulpitum φτιάχτηκε τὸ πούλπιτον, ποὺ σημαίνει πλατφόρμα, ἐξέδρα (λεξικό Lampe: stage, platform), κατ’ ἐπέκταση χώρισμα μὲ σανίδα. Στὸ Καισάρειο, λοιπόν, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξάνδρειας ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμονας (609-619) εἶχε φτιάξει ἐπιμήκεις, μεγάλους, θόλους καὶ ξύλινες περιφράξεις (σὰν ἄμβωνας), γιὰ τοίχους. Τὸ δάπεδο εἶχε στρωθεῖ μὲ ψάθες (ψιάθια), γιὰ τὸ χειμώνα. Ἔτσι, φτιάχτηκαν πρόχειρες κατασκευές.

Τώρα, ἔχουμε τὸ «γκουγκλάρω» ποὺ διαφημίζει ὁ Σαραντάκος.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, γλώσσα | Tagged , , , | Σχολιάστε

The «peaceful» Muslim conquest of Egypt: Slaughter and oppression of native Egyptians.

Ἀναφερόμενη μιὰ σύγχρονη ἐρευνήτρια, ἡ Petra Sijpesteijn, στὴν κατάκτηση τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ μεταξὺ 639-646/652 (The Arab conquest of Egypt and the beginning of Muslim rule), διαπιστώνει ὅτι ἡ κατάκτηση δὲν ἦταν βίαιη, κι ὅτι οἱ χριστιανικὲς ἀφηγήσεις περὶ σφαγῶν εἶναι ἀνακριβεῖς. Συγκεκριμένα:

«…Archaeological evidence does not support a violent conquest….Stories in Christian sources about the slaughtering of natives stand in contrast to their generally more favourable Reports of the Muslim commander, ‘Amr b. al-‘As, who «took none of the property of the churches, commited no act of spoliation or plunder, and preserved them throughout all his days»…In fact…it is more likely that Egypt was won through a protracted series of treaties with local individual commanders  and communities, sometimes preceded by battles. Some Egyptians supported the Muslim armies…According to Samuel of Qualamun (d. c. 640)…God in reply to requests from persecuted Egyptians [ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς] had sent «this nation (umma) that demands gold, not religious orthodoxy««.

Ὡστόσο, οἱ κοπτικὲς πηγὲς κάνουν λόγο γιὰ φορολογικὴ καταπίεση καὶ γιὰ ἀλλεπάλληλες σφαγὲς κατὰ τὴν πορεία τῆς μουσουλμανικῆς κατάκτησης τῆς Αἰγύπτου, πόλη τὴν πόλη καὶ χωριὸ μετὰ τὸ χωριό. Παρακάτω, παρατίθενται τμήματα τῆς ἀφήγησης τῆς κοπτικῆς Ἱστορίας τῶν Πατριαρχῶν καὶ τοῦ Χρονικοῦ τοῦ μονοφυσίτη ἐπισκόπου Νικίου Ἰωάννη, ποὺ ἄκμασε στὰ τέλη τοῦ 7ου αἰ., ὅταν ἡ Αίγυπτος ἦταν ἤδη ἰσλαμοκρατούμενη. Τὸ Χρονικὸ τοῦ Ἰωάννη Νικίου ἀρχικῶς γράφτηκε στὰ ἑλληνικά, ὡστόσο σήμερα σώζεται μόνο στὰ αἰθιοπικά, καὶ ὑπάρχουν γαλλικὲς (H. Zotenberg) καὶ ἀγγλικὲς (R. Charles, D. Litt) μεταφράσεις. Ἡ Ἱστορία τῶν Πατριαρχῶν σήμερα σώζεται στὰ ἀραβικά, καὶ εἶναι μεταφρασμένη στὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ τὸν B. Evetts.

Σύμφωνα μὲ τὴν Ἱστορία τῶν Πατριαρχῶν, ὅταν οἱ Μουσουλμάνοι μὲ τὸν Amr-Ἄμβρο εἰσῆλθαν στὴν Ἀλεξάνδρεια, γκρέμισαν τὰ τείχη, ἔκαψαν ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια.

History of the Patriarchs Alexandria

Σύμφωνα μὲ τὸ Χρονικὸ τοῦ Ἰωάννη, οἱ Ἄραβες ἔσφαζαν τοὺς κατοίκους τῶν πόλεων οἱ ὁποῖες παραδίδονταν, γέρους, μωρά, γυναῖκες. Ἔσφαζαν στὴν ὕπαιθρο καὶ σὲ πόλεις ἄδειες ἀπὸ στρατιῶτες ὅποιον ἔβρισκαν μπροστά τους. Οἱ Μουσουλμάνοι ἔκαιγαν τὶς αἰγυπτιακὲς πόλεις. Κατέστρεψαν τὰ σπίτια ὅσων Ἀλεξανδρινῶν ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια μετὰ τὴν παράδοσή της. Γαλλικὴ κι ἔπειτα ἀγγλικὴ μετάφραση:

john nikiu 435

…And these Ishmaelites came and slew without mercy the commander of the troops and all his companions. And forthwith they compelled the city to open its gates, and they put to the sword all that surrendered, and they spared none, whether old men, babe, or woman

**

john nikiu 439

…And when the Moslem learnt that Domentianus had fled, they marched joyously and seized the city of Fajûm [Φαγιούμ]and (A)bûît, and they shed much blood there.

**

john nikiu 440

‘Amr…doubled the taxes on the peasants and forced them to carry fodder for their horses, and he perpetrated innumerable acts of violence.

**

john nikiu 442

in the city of Damietta they also refused to admit him, and he sought to burn their crops….he destroyed the houses of the Alexandrians who had fled….And the inhabitants of that city on hearing of this project took to flight with their possessions, and abandoned their city, and the Moslem burned that city with fire. … And the Moslem marched against other cities to war against them, and they despoiled the Egyptians of their possessions and dealt cruelly with them. 

**

john nikiu 448

…And thereupon the Moslem made their entry into Nakius [Νικίου], and took possession, and finding no soldiers (to offer resistance), they proceeded to put to the sword all whom they found in the streets and in the churches, men, women, and infants, and they showed mercy to none. And after they had captured (this) city, they marched against other localities and sacked them and put all they found to the sword. And they came also to the city of Sa, and there they found Esqutaws and his people in a vineyard, and the Moslem seized them and put them to the sword

**

john nikiu 449

the city [of Kîlûnâs], they forthwith made themselves masters of it, and put to the sword thousands of its inhabitants and of the soldiers,…and they gained an enormous booty, and took the women and children captive and divided them amongst themselves, and they made that city a desolation (lit. destitute). And shortly after the Moslem proceeded against the country (city?) of Côprôs and put Stephen and his people to the sword.

***

Ὁ Ἰωάννης Νικίου ἀναφέρεται στὴν παράβαση τῶν συνθηκῶν ἀπὸ τὸν Amr-Ἄμβρο σὲ βάρος τῶν Αἰγυπτίων καὶ στην φορολογικὴ καταπίεση τῶν Κοπτῶν ἀμέσως μετὰ τὴν ἀραβικὴ κατάκτηση:

john nikiu 458

…’Amr had no mercy on the Egyptians, and did not observe the covenant they had made with him, for he was of a barbaric race.

**

john nikiu 463

…the Egyptians; but the latter, and particularly the Alexandrians, were very hard pressed by the Moslem. And they were not able to bear the tribute which was exacted from them. And the rich men of the city (country ?) concealed themselves ten months in the islands.

**

john nikiu 464

he [ὁ Ἄμβρος-Amr] increased the taxes to the extent of twenty-two batr of gold till all the people hid themselves owing to the greatness of the tribulation, and could not find the wherewithal to pay.

***

john nikiu 465

And none could recount the mourning and lamentation which took place in that city [Ἀλεξάνδρεια]: they even gave their children in exchange for the great sums which they had to pay monthly.

Αὐτὴ ἦταν ἡ ἤπια μεταχείριση ποὺ ἐπεφύλαξαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς κατάκτησης τῆς Αἰγύπτου οἱ Ἄραβες Μουσουλμάνοι στοὺς Αἰγυπτίους.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἰωάννη Νικίου, τὴν ὁποία παραθέτει ἡ P. Sijpesteijn (πὼς ὁ «Ἄμβρος» τῶν βυζαντινῶν πηγῶν δὲν πείραξε ἐκκλησίες) ἀκολουθεῖται ἀμέσως ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ στὴν βαριὰ φορολογικὴ καταπίεση τῶν Κοπτῶν ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους, ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο Amr.

Ὁ Ἰωάννης Νικίου κάπου στὸ Χρονικό του καταλήγει σὲ μιὰ διαπίστωση, καὶ μιὰ εὐχή:

And the yoke they laid on the Egyptians was heavier than the yoke which had been laid on Israel by Pharaoh, whom God judged with a, righteous judgement, by drowning him in the Red Sea with all his army after the many plagues wherewith He had plagued both men and cattle. When God’s judgement lights upon these Ishmaelites may He do unto them as He did aforetime unto Pharaoh!

Posted in Άραβες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ισλάμ, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἰωάννης Φιλόπονος

ἢ ἀλεξανδρινὸς Χριστιανισμὸς τοῦ 6ου αἰ.:

Φιλόπονος

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

29-9-642: σαλπάροντας ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια

Ἀποχαιρετώντας τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ δέκα αἰῶνες ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὴν Αἴγυπτο:

Butler J. arab conquest 1Butler J. arab conquest 2Butler J. arab conquest 3

 

Κ. Π. Καβάφη, ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΜΟΝΑΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ, 628-655 Μ.Χ. (1918)

Μέ λόγια, μέ φυσιογνωμία, καί μέ τρόπους

μιά ἐξαίρετη θά κάμω πανοπλία˙

καί θ’ ἀντικρύζω ἔτσι τούς κακούς ἀνθρώπους

χωρίς νά ἔχω φόβον ἤ ἀδυναμία.

 

Θά θέλουν νά μέ βλάψουν. Ἀλλά δέν θά ξέρει

κανείς ἀπ’ ὅσους θά μέ πλησιάζουν

ποῦ κεῖνται ἡ πληγές μου, τά τρωτά μου μέρη,

κάτω ἀπό τά ψεύδη πού μέ σκεπάζουν. –

 

Ρήματα τῆς καυχήσεως τοῦ Αἰμιλιανοῦ Μονάη.

Ἄραγε νἄκαμε ποτέ τήν πανοπλία αὐτή;

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δέν τήν φόρεσε πολύ.

Εἴκοσι ἑπτά χρονῷ, στήν Σικελία πέθανε.

 

αλεξάνδρεια

 

 

 

Posted in Άραβες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἰδέα τῆς προόδου στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα

Συχνά, καὶ γιὰ λόγους πολεμικούς, ἰδεολογικούς, ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα παρουσιάζεται νὰ μὴν ἔχει ἀντίληψη γιὰ κάποια πρόοδο στὴν Ἱστορία. Ὁ χρόνος της εἶναι κυκλικός· ζεῖ σὲ ἕνα αἰώνιο παρόν· ὁ Ἄνθρωπος εἶναι πάντα ὁ ἴδιος· ἀκόμη καὶ ὁ Κόσμος, λέγεται, εἶναι ἀδημιούργητος κι αἰώνιος. Ἔτσι, ἀπὸ τὴ μία ἔχουμε τὴν κυκλικὴ ἀντίληψη τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ χρόνου, τὴν ἑλληνική, ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχουμε τὴν ἰουδαιοχριστιανικὴ καὶ νεωτερικὴ ἀντίληψη τῆς Προόδου καὶ τοῦ γραμμικοῦ χρόνου.

Αὐτὰ τὰ περὶ Κύκλου, βέβαια, ἀνήκουν στὴν νεοελληνικὴ μυθολογία, ποὺ ἔχει μιὰ διαφορὰ φάσης (dt) πενήντα μὲ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴ Δύση. Ἔχουν ἐρευνηθεῖ καὶ ἀνασκευαστεῖ. Ἔτσι, εἶναι κάπως ἀφελὲς νὰ ἀνασκευάζονται γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ σὲ ἕνα μικρὸ ἄρθρο. Ἡ καταγραφή, ὅμως, εἶναι χρήσιμη. Προφανῶς, θὰ περιοριστῶ στὶς ἀπαρχὲς τῆς Ἀρχαιότητας.

Σύμφωνα μὲ τὸν Ἡσίοδο (8ος – 7ος αἰ.), ὑπάρχει μία καθοδικὴ κλιμάκωση τῆς ποιότητας τοῦ Ἀνθρώπου καὶ τῆς Κοινωνίας, ἀπὸ μιὰ τέλεια, χρυσὴ ἐποχὴ ὣς τὴν ἐποχὴ τῆς σημερινῆς Ἀνθρωπότητας. Ἡ ἐποχὴ τοῦ χρυσοῦ γένους ἀκολουθεῖται ἀπὸ ἄλλες, ὅλο καὶ χειρότερες: Τὸ τελευταῖο, σιδερένιο γένος, στὸ ὁποῖο ἀνήκουμε ὅλοι μας, ἔχει κακὸ τέλος. Εἴτε θὰ τὸ ἀφανίσει ὁ Δίας εἴτε δὲν θὰ ἔχει καμμιὰ θεραπεία γιὰ τὴ δυστυχία του:

Μήτε τὴ μέρα θὰ ἀπολείψουν κάματος καὶ πόνος μήτε τὴ νύχτα ἡ φθορά τους θὰ κοπάσει· τοὺς περιμένουν μέριμνες βαριές, θεόσταλτες, Ὁ Δίας θὰ ἀφανίσει κι αὐτὸ τὸ γένος τῶν βροτῶν[…] Ὅ,τι θὰ μείνει, θά ‘ναι μόνο βάσανα πικρά, κλῆρος γιὰ τοὺς ἀπόκληρους βροτούς, δὲν θὰ ὑπάρξει στὰ δεινά τους σωτηρία καμιά.

Ὁ Ξενοφάνης (570-475) ὁμοίως παραδέχεται τὴν ἰδέα τῆς μετάβασης καὶ τῆς ἀλλαγῆς ἀλλὰ ὄχι ἀρνητικά, ὅπως ὁ Ἡσίοδος (ἀπὸ τὸ Τέλειο στὸν Ἀφανισμό), μὰ θετικά, πρὸς τὸ καλύτερο: Κάνει λόγο γιὰ τὴν σταδιακὴ εὕρεση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῶν πραγμάτων, κι ὄχι γιὰ μιὰ κυκλικὴ-παροντικὴ κατάσταση ὅπου τίποτε νέο δὲν ἀνακαλύφθηκε:

οὔ τοι ἀπ’ ἀρχῆς πάντα θεοὶ θνητοῖσ’ ὑπέδειξαν, ἀλλὰ χρόνῳ ζητοῦντες ἐφευρίσκουσιν ἄμεινον

(ἀπόσπασμα Β 18)

Κυκλικὴ κοσμικὴ ἀντίληψη ἔχει ὁ Ἡράκλειτος, ἀφοῦ ὁ κόσμος «ἀναβοσβήνει» περιοδικά, ἐνῶ εἶναι αἰώνιος (ἀπόσπασμα Β 30· ἀρχὴ καὶ τέλος κύκλου εἶναι κοινά: ἀπόσπασμα Β 103). Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη σχετικὴ διατύπωση γιὰ τὸν ἀγέννητο κόσμο-κύκλο.

Ἔπειτα, ὁ Αἰσχύλος ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις του γιὰ μιὰ ἀνάδυση τῆς Ἀνθρωπότητας ἀπὸ μιὰ κατάσταση ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἦταν σὰν μωρά, χωρὶς μυαλό, ποὺ δὲν εἶχαν ἀντίληψη τοῦ χρόνου, καὶ ὅλα τοὺς φαίνονταν σὰν σὲ ὄνειρο, σὲ μιὰ κατάσταση πολιτισμοῦ. Αὐτὰ τὰ λέει μέσῳ τοῦ Προμηθέα (Προμηθέας Δεσμώτης, στ. 442-506). Συμμερίζεται, δηλαδή, τὴν ἄποψη γιὰ ἀνοδικὴ πορεία, κι ὄχι καθοδικὴ πορεία ἀπὸ τὴν Τελειότητα. Ὡστόσο, δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποιο τέρμα τοῦ πολιτισμοῦ.

Ὁ Πρωταγόρας (ἢ ἴσως ὅ,τι ὁ Πλάτων νόμιζε πὼς πίστευε ὁ Πρωταγόρας) στὸ ὁμώνυμο ἔργο τοῦ Πλάτωνα, 322a-d, περιγράφει ἐπίσης μιὰ σταδιακὴ ἀνοδικὴ πορεία ἀπὸ τὴν ἐφεύρεση τῆς γλώσσας, τῶν ρούχων κ.ἄ. Ὡστόσο, ἐνῶ κλέβει τὶς τέχνες τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τοῦ Ἥφαιστου, ἡ πολιτικὴ τέχνη (ἢ ὑποκατάστατά της) τοῦ δίνεται ἀπὸ τὸν Δία –σὲ ἀντίθεση πρὸς ὅ,τι λέει ὁ Ξενοφάνης.

Τὸ ἴδιο σύγγραμμα εἶναι ἀξιοπρόσεκτο, ἀφοῦ οἱ θέσεις τῶν δυὸ βασικῶν ἀντιπάλων ἀντιστρέφονται ὡς πρὸς τὸ ἂν ἡ Ἄρετὴ εἶναι διδακτή. Σὲ κάθε περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ποὺ πιστεύει ὅτι εἶναι, πράγμα ποὺ συνεπάγεται ἔλλειψη πολιτισμικῆς καὶ ἠθικῆς στασιμότητας, ἐνῶ ὁ ἄλλος ὅτι δὲν εἶναι, πράγμα ποὺ συνεπάγεται ἄλλη ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅτι δὲν ἀλλάζει.

Ἡ πίστη στὴν ἱατρικὴ ἢ καλλιτεχνικὴ πρόοδο εἶναι ἀνιχνεύσιμη σὲ πραματεῖες ἱατρικὲς τοῦ 5ου αἰ. ἢ στὸν πλατωνικὸ Ἱππία Μείζονα 281d.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὑπῆρχαν οἱ ἀπόψεις ἀνθρώπων ὅπως ὁ Θουκυδίδης, ποὺ συνοψίζονται στὴν φράση ὅτι ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἴδιος (μὲ κάποια ἐπιφύλαξη: «…γιὰ ὅσο καιρὸ παραμένει ἴδιος»). Αὐτὴ δὲν εἶναι κυκλικὴ ἀντίληψη δημιουργίας-καταστροφῆς-δημιουργίας, ἀλλὰ παραδοχὴ τῆς μόνιμης παρουσίας ἑνὸς καταστροφικοῦ-ἔνστικτώδους ἢ ἐγωιστικοῦ στοιχείου μέσα στὸν καθένα καὶ στὴν κοινωνία.

Ὁ Πλάτων παραδέχεται μιὰ καθαρὰ κυκλικὴ ἀντίληψη τῆς κοινωνίας, ἀφοῦ ὅλα τὰ πολιτεύματα ἔρχονται καὶ παρέρχονται (τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο), ἐνῶ ἀκόμη καὶ τὸ καλύτερο πολίτευμα ἀναγκαστικά, σὺν τῷ χρόνῳ, θὰ ἐμφανιστεῖ ἀλλὰ καὶ θὰ καταρρεύσει κάποτε. Ἡ Γνώση εἶναι Ἀνάμνηση, οἱ ψυχὲς μετενσαρκώνονται διαρκῶς. Ὡστόσο, οἱ καλοὶ γλιτώνουν τὶς αἰώνιες μετενσαρκώσεις καὶ συναντοῦν τοὺς θεούς. Αὐτὴ εἶναι ἰδέα τῶν Πυθαγόρειων. Ἐνῶ ὑφίσταται μιὰ Πτώση τῆς ψυχῆς στὸν ὑλικὸ κόσμο.

Κάθε ἀναφορὰ στὴ Φύση –σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸ Νόμο– εἶναι στὶς ἔσχατες συνέπειές της εἴτε μηδενισμὸς-ἀμοραλισμός εἴτε ἀναπόληση τῆς ἐποχῆς ὅπου ὁ ἄνθρωπος ζεῖ κατὰ φύσιν: Εἶναι ἡ χρυσὴ ἐποχὴ τοῦ Κρόνου, ἁπλὰ μὲ ἄλλα λόγια. Εἴτε ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ Στωικοὺς εἴτε μὲ Κυνικοὺς ποὺ αὐνανίζονταν στὴν ἀγορὰ εἴτε μὲ τὸν Ἐπίκουρο ποὺ κατατάσσει τὶς ἐπιθυμίες σὲ φυσικές (καὶ μή) καὶ ἀναγκαῖες (καὶ μή). Ἕνας ξεπεσμὸς ποὺ πρέπει νὰ θεραπευτεῖ, ἀσφαλῶς, μὲ φάρμακο τὶς ἀπόψεις ὅλων αὐτῶν περὶ Φύσης.

Εἰδικὰ γιὰ τὴν ἀτομικὴ μοίρα, βρίσκει κανεὶς ποικίλες ἀπόψεις: Ἀπὸ τὴ διαρκὴ μετενσάρκωση ὥσπου νὰ πάει στοὺς τόπους τῶν θεῶν ἡ ψυχή, ὣς τὴν αἰώνια παραμονὴ στὸν Ἅδη εἴτε μὲ τὴν γνωστὴ στατικότητα (ὁμηρικὴ θρησκεία) εἴτε μὲ διάφορες τιμωρίες κι ἀνταμοιβές, γενικὰ μὲ ἐλπίδα καὶ φόβο (Μυστήρια, Ἡράκλειτος κ.λπ.).

Ἔτσι, μπορεῖ νὰ συμπεράνει κάποιος τὰ ἑξῆς:

Ἡ κυκλικότητα ἦταν μία μόνο ἀντίληψη περὶ κόσμου καὶ ἀνθρώπων μεταξὺ τῶν φιλοσόφων στὴν προχριστιανικὴ Ἀρχαιότητα. Ἡ τεχνικὴ πρόοδος γινόταν ἀποδεκτὴ σὲ γενικὲς γραμμές, καὶ διακηρυσσόταν εἰδικὰ ἀπὸ ἐπιστήμονες (γιατρούς, ἀστρονόμους κ.λπ.). Ἡ κοινωνικὴ καὶ γενικὰ ἀνθρώπινη πρόοδος ὡς ἰδέα ὑπῆρχε (εἴτε στὴ θετικὴ μορφή της –Ξενοφάνης– εἴτε στὴν ἀρνητική -Ἡσίοδος), ἐνῶ ὑπῆρχαν ἐπίσης οἱ ἰδέες τῆς παντοτινὰ παροῦσας κακίας τοῦ ἀνθρώπου καθὼς καὶ τῆς κυκλικότητας. Ἡ πίστη στὴν ἠθικὴ πρόοδο μετριάστηκε σημαντικὰ μετὰ τὸν 5ο αἰ. καὶ τὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο.

Ἀπὸ ποῦ πηγάζει τὸ τσουβάλιασμα τῆς Ἀρχαιότητας ὅσον ἀφορᾶ καὶ τὴν ἀντίληψη περὶ προόδου εἶναι εὔκολο νὰ τὸ φανταστοῦμε: Ἀπὸ τὸν ἀστὸ-ἔμπορα, ποὺ ἤθελε νὰ ἀντιπαραθέσει στὴν Παπικὴ Ἐκκλησία τὴν ἱδανικὴ Ἀρχαιότητα. Ἂν ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία ἔλεγε «ἄσπρο», ὁ ἀστὸς μὲ τοὺς διανοούμενους-σιτιζόμενα ἀπὸ αὐτὸν φερέφωνά του ἔπρεπε νὰ διακηρύσσει τὸ «μαῦρο» -γιὰ νὰ τῆς πάει κόντρα, καί (πηγαίνοντάς της κόντρα) νὰ διεκδικήσει τὴν κοινωνικὴ ἐξουσία καὶ νομιμοποίηση. Ἔτσι, ἀντιπαρατέθηκε σὲ μιὰ «εὐθύγραμμη πορεία» τῆς Ἀνθρωπότητας -ποὺ διακήρυξαν Ἑβραῖοι καὶ Χριστιανοί- μιὰ «κυκλικὰ αὐτοκατανοούμενη» Ἀρχαιότητα, ὅπου ὁ κόσμος ἦταν αἰώνιος-ἀγέννητος (πράγμα ἀνακριβὲς ἤδη ἀπὸ τὸν Ἡσίοδο -ἀδημιούργητη ἦταν μόνο ἡ πρώτη ὕλη, ἀλλὰ αὐτὸ διατυπώθηκε ἀργότερα). Προσθέστε καὶ τὴν προτίμηση τῶν Μαρξιστῶν γιὰ τὸν Ἡράκλειτο, κι ἔχετε μιὰ Ἀρχαιότητα-Καρικατούρα, ὅπως τὴν ἤθελαν οἱ ἀντικληρικαλιστὲς ἐπαναστάτες τοῦ 19ου αἰ. Δημιουργώντας μιὰ Ἀρχαιότητα μὲ χαρακτηριστικὰ τελείως ἄσχετα ἐκείνων τῆς χριστιανικῆς κοσμοαντίληψης φτιάχνεις ἕνα ἀντίπαλο δέος, ἕνα φάντασμα. Ἔπρεπε νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ κουκουλωθεῖ κάθε ὁμοιότητα μεταξὺ τῆς χριστιανικῆς καὶ τῆς προχριστιανικῆς ἐποχῆς.

Τὰ Ὑπόλοπα εἶναι εὔκολα νὰ συναχθοῦν: Ἡ κακιὰ ἑβραιοχριστιανικὴ καινοτομία περὶ εὐθύγραμμης Ἱστορίας ἐγκλώβισε στὸν Ὁλοκληρωτισμὸ τὴν κοινωνία, τὴν ἐγκλώβισε στὸν Μεσσιανισμό, τὴν ὁδήγησε στὴν οἰκολογικὴ καταστροφὴ καὶ στὰ τρία κακὰ τῆς μοίρας της. Προσέξτε: Κακό, σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψη αὐτήν, ἦταν ὄχι ἡ ἐκκοσμίκευση χριστιανικῶν μοτίβων ἀπὸ μὴ χριστιανούς [ἀ(ντι)χριστιανούς], δηλ. Μαρξιστὲς τοῦ 19ου καὶ 20οῦ αἰ. ἢ Φιλελεύθερους Καπιταλιστὲς τοῦ 19ου αἰ. (χωρὶς τὴν ἄδεια καὶ συγκατάθεση τῶν Χριστιανῶν, φυσικά), ἐκκοσμίκευση ποὺ -ἐννοεῖται- συνιστᾶ παραποίηση καὶ κακὴ ἑρμηνεία τῶν χριστιανικῶν μοτίβων (σὲ σχέση μὲ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Χριστιανοὶ τὰ ἑρμήνευαν πάντοτε), ἀλλὰ αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ τὰ χριστιανικὰ μοτίβα. Καὶ κερατὰς καὶ δαρμένος, ποὺ λένε. Τὸ ὅτι οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τῆς ἐκκοσμίκευσης χρησιμοποίησαν ἔννοιες τῶν ὁποίων τὴ σημασία, τὸ πλαίσιο καὶ τὸ σκοπὸ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν εἶναι -κατὰ τὴν ἀντίληψη περὶ κακῆς εὐθύγραμμης Ἱστορίας- ἀδιάφορο. Τὸ γεγονὸς λ.χ. ὅτι οἰκολογικὲς καθημερινὲς πρακτικὲς ἀλλὰ καὶ προτροπές (μετρημένη καὶ λιτὴ ζωή, προτροπὴ τοῦ Θεοῦ στὸν Ἀδὰμ νὰ φυλάγει -ἀπὸ ποιόν;- τὸν Παράδεισο, κ.ἄ.) ἦταν ἐνσωματωμένες στὴ χριστιανικὴ μεσαιωνικὴ κοινωνία καὶ κοσμοαντίληψη, ἐπίσης δὲν συνεκτιμᾶται ὅταν ἐξετάζεται ἡ σχέση τοῦ χριστιανικοῦ «γραμμικοῦ χρόνου» μὲ τὴν μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος.

Posted in φιλοσοφίες, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

«Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν, τοὺς τρεῖς στέψωμεν»

Ὁ Κωνσταντίνος Δ’ (668-685) στὴν ἀρχὴ τῆς βασιλείας του κι ἀφότου εἶχε ἐξοντώσει ἕναν σφετεριστή, ἔμαθε ὅτι ὁ στρατὸς τοῦ θέματος τοῦ Ἀνατολικοῦ στασίασε, ἔφτασε ὣς τὴ Χρυσούπολη καὶ ἤθελε νὰ ἀναγορευτοῦν συναυτοκράτορες τὰ ἀδέρφια του, Τιβέριος καὶ Ἡράκλειος. «Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν· τοὺς τρεῖς στέψωμεν», ἦταν ἡ δικαιολογία τους. Πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη καὶ τελευταία ἀπόπειρα νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἀπὸ ἐπαναστάτες κατὰ τοῦ νόμιμου βασιλιᾶ ἡ τριαδικότητα τοῦ χριστιανικοῦ Θεοῦ ὡς πρότυπο πολιτικῆς διακυβέρνησης. Κι ἄλλες φορές, ὅπως ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο ἢ τὸν Μέγα Θεοδόσιο, ἡ Αὐτοκρατορία χωρίστηκε σὲ μερίδια τόσα ὅσα οἱ γιοί τους, ἀλλὰ χωρὶς θεολογικὴ δικαιολογία. Βέβαια, τὸν 7ο αἰ. δὲν μποροῦσε νὰ τεθεῖ θέμα χωρισμοῦ μιᾶς ἤδη ἀκρωτηριασμένης Αὐτοκρατορίας (εἶχαν χαθεῖ ἡ Αἴγυπτος καὶ ἡ Διοίκηση Ἀνατολῆς) σὲ τρία μέρη, ὁπότε θὰ κυβερνοῦσε μιᾶς μορφῆς Τριανδρία -μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κάποιος ὅτι ζητοῦσαν οἱ στασιαστές.

Ὅπως καὶ νά ‘χει, ὁ καλὸς Κωνσταντίνος Δ’ ἔκαμε ὅτι δέχεται τὸ αἴτημα τῶν στασιαστῶν τοῦ στρατεύματος. Τοὺς κάλεσε μάλιστα –τοὺς ἡγέτες τῆς ἀνταρσίας– νὰ ἔρθουν στὴν Κωνσταντινούπολη ὥστε νὰ γίνει συμβούλιο μὲ τὴν Σύγκλητο γιὰ τὸν τρόπο πραγματοποίησης τῆς πρότασής τους. Μόλις, βέβαια, οἱ ἡγέτες τῶν στασιαστῶν εἰσῆλθαν στὴν Πόλη, συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο, καὶ ἀνασκολοπίστηκαν. Γιὰ νὰ λήξει τὸ ζήτημα, ὁ Κωνσταντίνος πρόσταξε νὰ κοποῦν οἱ μύτες τῶν ἀδελφῶν του, διότι «ἐταράχθη». Δὲν μᾶς λέει ὁ Θεοφάνης τὸ ρόλο τῶν ἀδελφῶν του. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι προηγουμένως ὁ Θεοφάνης ἀναφέρει πὼς ὁ Κωνσταντίνος βασίλευε μαζὶ μὲ τὰ ἀδέρφια του χωρὶς αὐτὰ νὰ ἔχουν στεφθεῖ, πράγμα ἐξίσου περίεργο. Ὁ Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, γιὰ παράδειγμα, εἶχε νόμιμο συμβασιλιὰ τὸν ἀδελφό του.

Πάντως, ἕνα περίεργο δημοκρατικό-θεοκρατικὸ ἐγχείρημα στὴ Ρωμανία μας ἀπέτυχε.

Θεοφάνης Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν

Τὰ ὡραῖα μεσαιωνικὰ ἑλληνικὰ τοῦ Θεοφάνη -ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα, φυσικά.

 

σάρωση2632

Ὁ Κωνσταντίνος Δ’ δίνει στὸν ἐπίσκοπο Ραβέννας κύλινδρο μὲ τὰ προνόμια. Δεξιά του τὰ ἀδέρφια του. Τέρμα δεξιά τοῦ Κωνσταντίνου (ἀριστερά, ὅπως βλέπουμε τὴν εἰκόνα), ὁ γιός του, Ἰουστινιανὸς Β’ (κρατᾶ ὁμοίωμα ἐκκλησίας), παιδὶ ἀκόμα, ποὺ κάποτε ἔπαθε αὐτὸ ποὺ ἔκανε στοὺς θείους του ὁ πατέρας του.

Posted in Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, ιστορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ὁ Μάξιμος Ὁμολογητὴς στὸ Ριάντ

 

Μάξιμος Ὁμολογητής

Lecture on the occasion of the 2017 Spring Workshop of the European Research Group on Maximus the Confessor

Philippe Vallat (Universität Wien)
THE THEOLOGICAL AND LOGICAL DIFFICULTIES WITH MAXIMUS THE CONFESSOR’S CONTRADISTINCTION BETWEEN NATURAL AND GNOMIC WILL

Wednesday, 22 March 2017, 18:30

Venue
Hörsaal (Auditorium),
Department of Byzantine and Modern Greek Studies,
Postgasse 7/1/3rd floor, 1010 Vienna

With a response by Sebastian Mateiescu (University of Bucharest)

This event is organised with financial support from the project Reassessing Ninth Century Philosophy. A Synchronic Approach to the Logical Traditions (9 SALT), funded by the European Union’s Horizon 2020 research and innovation programme (CoG. No. 648298): https://erc-9salt.univie.ac.at/

Τώρα, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἐξισλαμίζεται εἰρηνικά -μόνο μὲ τὸν βίαιο ἐξισλαμισμό της θὰ διαφωνοῦσε κάποιος, βεβαίως βεβαίως (ἔτσι λέει τὸ παραμύθι)- χτίζοντας ἰσλαμικὸ τέμενος (θὰ εἶναι τῶν σουνιτῶν; ἢ τῶν σιιτῶν;) καὶ εἰσάγοντας τὴ διδασκαλία τοῦ Ἰσλὰμ στὴ Θεολογικὴ τοῦ ΑΠΘ ὥστε νὰ διδάσκεται αὐτὴ ἡ συγκεφαλαίωση χριστιανικῶν αἱρέσεων (Ἁρειανισμός-Ἄρνηση τοῦ «Θεοῦ Χριστοῦ», Μονοφυσιτισμός-ὑποβάθμιση τοῦ Ἀνθρώπου, Δοκητισμός-Ἄρνηση τῆς Σταύρωσης / Ἀνάστασης, ἔμμεσα Νικολαϊτισμὸς-τὰ Οὐρὶ τοῦ ἰσλαμικοῦ Παραδείσου) ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέρχεται τὸ Ἰσλάμ (μαζὶ μὲ κατάλοιπα εἰδωλολατρικῶν ἀραβικῶν λατρειῶν –Καάμπα / λιθολατρεία, θυσίες ζώων- καὶ κακοχωνεμένο Ἰουδαϊσμό), στὴ Βιέννη συζητοῦν γιὰ τὸ γνωμικὸ καὶ τὸ φυσικὸ θέλημα στὸν ἅγιο Μάξιμο Ὁμολογητή.

Γελᾶμε ὅλοι, βέβαια, σὰν ὡς μωροί, γιατὶ Τί εἶναι αὐτὸ τὸ γνωμικὸ θέλημα; Τρώγεται; ρωτᾶνε ὅλοι οἱ αὐριανοὶ σουνετεμένοι Ἕλληνες. Τί εἰρωνεία, ἐμεῖς θὰ τὴ φτιάξουμε ἐκείνη τὴν κοινωνία.

Ὁ τίτλος τῆς ἀνάρτησης πρὸς ἐκνευρισμὸ τῶν ὁπαδῶν τῆς ἀνεκτικότητας. Γιὰ ὅσους δὲν εἴμαστε ἀνεκτικοί, μόνο δημοκρατικὴ ἀμοιβαιότητα ὑφίσταται μεταξὺ Ἰσλὰμ καὶ Δύσης, ὄχι ἀνοχή: Γιὰ νὰ ὑπάρχουν τζαμιὰ καὶ Μουσουλμάνοι στὴ Δύση πρέπει πρῶτα νὰ ὑπάρχουν ἐκκλησίες, Χριστιανοὶ καὶ δυνατότητα δημόσιας λατρείας καὶ ἐκχριστιανισμοῦ στὴ Μέκκα.

Posted in Δύση, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἐπίκουρος. Ἡδονὲς κι ἐπιθυμίες.

Ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, καὶ κείμενα τοῦ Ἐπίκουρου, ἀντίστοιχα.

Ἰωάννης Δαμασκηνός (7ος-8ος αἰ.) -Μετάφραση Νίκου Ματσούκα.

σάρωση2631

Ἐπίκουρος (1.000 χρόνια πιὸ πρίν):

σάρωση2630

Ὑπάρχει μιὰ ὁμοιότητα στὸν τρόπο ποὺ οἱ Ἕλληνες (ἢ κάποιοι ἀπὸ αὐτούς), χριστιανοὶ καὶ προχριστιανοί, ἀντιλαμβάνονταν τὶς ἡδονὲς καὶ τὶς ἐπιθυμίες. Ὄχι ταυτότητα, φυσικά. Ἀλλὰ ὁμοιότητα.

Ἡ ὁμοιότητα αὐτὴ ἐπιβεβαιώνεται στὴν ἀρνητική της ἐκδοχὴ ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἄλλοι Ἕλληνες (μ.Χ.) ἀντιμετώπισαν Χριστιανοὺς καὶ Ἐπικούρειους ὡς κοινό τους ἐχθρό:

Νὰ μὴ ξεχνᾶμε τὸν Ἰουλιανό, ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ κάψει τὰ χριστιανικὰ καὶ τὰ ἐπικούρεια βιβλία:

Γράφει γιὰ τὰ βιβλία τοῦ Ἐπίκουρου:

«Ἂς μὴ φτάνει στὴν ἀκοὴ ἐπικούρειος λόγος. Τώρα, ἀλήθεια, οἱ θεοὶ κάνοντας καλὰ κατέστρεψαν τὰ ἔργα τους, ἔτσι ὥστε τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ βιβλία τους χάθηκαν».

(ἐπιστολή του πρὸς τὸν παγανιστὴ ἱερέα Θεόδωρο). Ἐνῶ γιὰ τὰ βιβλία τῶν Χριστιανῶν γράφει ἀκριβῶς τὸ ἴδιο:

«Φρόντισε νὰ βρεθοῦν τὰ βιβλία τοῦ Γεώργιου [δολοφονηθέντος ἀπὸ Ἐθνικοὺς ἀρειανιστῆ ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας ἐπὶ βασιλείας Ἰουλιανοῦ]. Ἀπὸ τὰ βιβλία του πολλὰ ἦταν φιλοσοφικά, πολλὰ ρητορικὰ καὶ πολλὰ σχετικὰ μὲ τὴ θεωρία τῶν ἀσεβῶν Γαλιλαίων. Τὰ τελευταῖα θὰ ἤθελα νὰ τὰ ἐξαφανίσω τελείως [ἃ βουλοίμην μὲν ἠφανίσθαι πάντῃ] ἀλλὰ φοβᾶμαι μήπως ἐξαφανιστοῦν μαζί τους καὶ ἄλλα χρησιμότερα»

(Ἐπιστολή του πρὸς τὸν praefectus Aegypti Ἐκδίκιο)

Ἡ ὁμοιότητα στὴν ἀντιμετώπιση Χριστιανῶν καὶ Ἐπικουρείων ἀπὸ τοὺς λάτρεις τῶν θεῶν φαίνεται κι ἀπὸ τὸ σύγγραμμα τοῦ Λουκιανοῦ Ἀλέξανδρος ἢ ψευδομάντης:

«Κατὰ τὴν πρώτη μέρα ἔγινε προκήρυξη, ὅπως στὴν Ἀθήνα, ποὺ ἔλεγε: Πᾶς Χριστιανὸς ἢ Ἐπικούρειος, ποὺ ἔρχεται νὰ κατασκοπεύσει τὰ ἱερὰ ὅργια, νὰ φύγει, ὅσοι ὅμως πιστεύουν στὸ θεὸ ἂς μείνουν κι ἂς τελέσουν τὶς γιορτὲς εὐτυχισμένοι. Ἔπειτα, ἔδιωχναν τοὺς βέβηλους, καὶ ὁ Ἀλέξανδρος πῆρε τὴν πρωτοβουλία καὶ φώναξε: «Ἔξω οἱ Χριστιανοί», ἐνῶ ὅλο τὸ πλῆθος τοῦ ἀνταπαντοῦσε: «Ἔξω οἱ Ἐπικούρειοι»»

Ὑπάρχουν σύγχρονοι αὐτοαποκαλούμενοι Ἐπικούρειοι, ἄθεοι ἢ λάτρεις τῶν «θεῶν», οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀντιχριστιανοί. Ἔτσι, ἡ ἀντιπαράθεση τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας (Ἐθνικοὶ κατὰ Χριστιανῶν καὶ Ἐπικουρείων) διαστρεβλώνεται ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ψευτοεπικούρειους σὲ  «Ἐθνικοὶ καὶ Ἐπικούρειοι κατὰ Χριστιανῶν».

Ὅμως, ὑπάρχει καὶ ρητὴ θετικὴ ἀναφορὰ τῶν Χριστιανῶν τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας στὸν Ἐπίκουρο:

Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος περὶ Ἀρετῆς (Patrologia Graeca, 37):

«Ὁ Ἐπίκουρος ἀγωνιζόταν ἡ ἡδονὴ νὰ εἶναι ἔπαθλο τῶν δικῶν μου ἀγώνων, στὴν ὁποία καταλήγουν ὅλα τὰ καλὰ τῶν ἀνθρώπων»

(στ. 787)

«Κόσμια καὶ φρόνιμα ζοῦσε βοηθώντας μὲ τὴ ζωή του τὴ διδαχή του»

(στ. 791)

Υ.Γ. Βέβαια, σκοπὸς ἀρχικὸς δὲν ἦταν νὰ ἀποδειχθεῖ κάποια συνέχεια (ἑλληνική) οὔτε ἡ διαστρέβλωση τῶν συζητήσεων κι ἀντιπαραθέσεων τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας. Αὐτὰ εἶναι αὐταπόδεικτα, κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν αὐτονόητα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ὅποιος μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ ἐπὶ ὅσων λένε οἱ Δαμασκηνὸς καὶ Ἐπίκουρος, κάτι θὰ ἔχει κερδίσει. Τουλάχιστον, θὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν κλοιὸ τῆς ἀριστερῆς καὶ ἀπελευθερωτικῆς-ἀντιεξουσιαστικῆς σκέψης δύο αἰώνων, ἀφοῦ θὰ καταλάβει ὅτι ὁ κόσμος δὲν ξεκίνησε στὰ 1850 ἢ στὰ 1750 κι ὅτι οἱ προνεωτερικοὶ δὲν κατώτεροι τῶν νεότερων.

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Cockroach Supremacy // Δίκαιο τοῦ Αἵματος

Ὅταν τὸ αὐτονόητο γίνεται μονοπώλιο τῶν ἀκραίων (διὰ τῆς ἀμφισβήτησής του ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀκραίους, ποὺ κατέχουν χρῆμα, ΜΜΕ καὶ ἐξουσία), τότε τὰ πράγματα δὲν θὰ πᾶνε καλά.

Ἔτσι, οἱ  New York Times ἐπικρίνουν κάποιον Steve King, γερουσιαστὴ τῶν ΗΠΑ, ὡς ρατσιστή, ἐπειδὴ -δῆθεν- ἔγραψε τὸ ἑξῆς συγκλονιστικό:

Civilization Can’t Be Restored With ‘Somebody Else’s Babies’

Καὶ συμπληρώνει ἡ ἐφημερίδα:

Steve King NY Times

Καὶ ἡ κριτικὴ στὶς ἀπόψεις αὐτὲς ἦταν ἡ ἑξῆς, κατὰ τοὺς New York Times:

Critics said that Mr. King echoed the principles of white nationalism, the belief that national identity is linked to the white race and its superiority to other races.

Δὲν ἔχω καταλάβει ἀκριβῶς τί σχέση ἔχει ἡ λευκότητα τοῦ δέρματος μὲ τὴ θρησκεία -καὶ ἀπὸ ποῦ τὰ λεγόμενα τοῦ Γερουσιαστῆ κάνουν τέτοιον συσχετισμό. Ἕνας προσήλυτος λευκὸς Μουσουλμάνος ποὺ γίνεται ἐθελοντὴς τοῦ ISIS ἢ ἁπλῶς ἐπιθυμεῖ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Σαρία στὴ Δύση δὲν εἶναι καθόλου λιγότερο ἐπικίνδυνος ἀπὸ τοὺς γενημένους Μουσουλμάνους, ποὺ τώρα ἐγκαθίστανται στὴ Δύση καὶ πιστεύουν τὰ ἴδια ἀκριβῶς πράγματα. Ποτὲ δὲν μοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ νοῦ ἡ ἰδέα ὅτι ἡ εἰρηνικὴ ἐξάπλωση στὴ Δύση κι ἐν τέλει ἡ εἰρηνικὴ ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλὰμ εἶναι καλὸ ἢ οὐδέτερο πράγμα κι ὅτι μόνο ἡ βίαιη ἐξάπλωση εἶναι κακή -ὅπως δὲν μοῦ πέρασε κατὰ νοῦ ὅτι εἶναι καλὸ ἢ οὐδέτερο πράγμα ἡ εἰρηνικὴ ἐπικράτηση τῶν διακηρυγμένων (φιλο)ναζιστικῶν κομμάτων σὲ μιὰ μεαπολεμικὴ δυτικὴ δημοκρατία. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ ὅτι εἶναι λίγοι οἱ λευκοὶ Δυτικοὶ Μουσουλμάνοι σχετικὰ πρὸς τοὺς Ἄραβες καὶ Ἀσιάτες Μουσουλμάνους «πρόσφυγες». Τίποτε ἄλλο. Ἕνας ἐξισλαμισμένος ροδομάγουλος Δυτικὸς ποὺ πιστεύει ὅ,τι οἱ Μεσανατολίτες δὲν εἶναι πλέον «ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς», ἄσχετα μὲ τὸ ἂν γεννήθηκε ἐδῶ ἢ εἶναι κατάλευκος. Εἶναι ἕνα ἄλλο εἶδος ἀνθρώπου, Homo Sapiens Sapiens Islamicus (σύμφωνα μὲ ἐκείνους ποὺ διακηρύσσουν ὅτι «ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ πολιτισμός του»), αὐτὸ ποὺ πιστεύει στὸ μαστίγωμα καὶ τὴ θανάτωση ὅσων πίνουν μπύρα, κυκλοφοροῦν ἀκάλυπτες ἢ τρῶνε χοιρινό.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι βιοψυχικὸ ὄν. Δὲν ὑφίσταται μαθηματικὴ συνάρτηση μεταξὺ βιολογίας καὶ ψυχῆς, ἀλλὰ ὑπάρχει μιὰ σχέση. Ὅποιος ἀρνεῖται τὴ σχέση αὐτὴ καλὸ εἶναι νὰ ψάξει καὶ νὰ μᾶς μιλήσει γιὰ τὴν Πλατωνικὴ Ἰδέα τοῦ Ἀγαθοῦ καθὼς καὶ τὴν πλατωνικὴ ἄποψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι τὸ σῶμα του ἀλλὰ μόνο ἡ ψυχή του. Ὅπως τὰ παιδιὰ μὲ θετοὺς γονεῖς εἶναι ἡ ἐξαίρεση ἐνῶ τὰ παιδιὰ μὲ βιολογικοὺς γονεῖς ὁ κανόνας, ἔτσι καὶ τὰ ἔθνη. Ὑπάρχουν λιγοστὲς ἐξαιρέσεις μὴ γενημένων …… (Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀλβανῶν, Τούρκων κ.ο.κ.) ἐνῶ ἡ πλειονότητα προέρχεται ἀπὸ Ἕλληνες, Ἀρμένιους, Ἀλβανούς, Τούρκους κ.ο.κ. Ὁποιαδήποτε διατάραξη αὐτῆς τῆς (ἀσαφοῦς ἀλλὰ δεδομένης) ἀναλογίας εἶναι κακή, μόνο χάος καὶ συρράξεις προκαλεῖ.

Τὸ «Δίκαιο τοῦ αἵματος» δὲν σχετίζεται μὲ τὴν διατήρηση ἑνὸς καθαροῦ DNA -ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καθαρὸ DNA- ἀλλὰ μὲ τὴν διατήρηση τοῦ DNA ὅπως αὐτὸ εἶναι τώρα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν πιθανότητα κατὰ τὸ παρελθὸν νὰ ἔλαβε χώρα γενετικὴ ἀνάμιξη μὲ πολλὲς «φυλές». Αὐτό, τὸ τωρινὸ βιοψυχικὸ ὑλικὸ θέλουμε νὰ συντηρηθεῖ στὸν τόπο του ὡς μοναδικὸ καὶ κυρίαρχο, ὅχι τὴν γονιδιακὴ σύνθεση τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ Βουλγαροκτόνου, μὲ τὴν ὁποία ἔχουμε μιὰ-κάποια ἄγνωστη σχέση τὴν ὁποία δὲν ψάξαμε, οὔτε ἔχει νόημα. Καὶ γιατί τὸ τωρινὸ βιοψυχικὸ ὑλικό; Γιατὶ ἔτσι μᾶς γουστάρει. Λογαριασμὸ θὰ δώσουμε; Καθένας ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ συνεχίσει μέσῳ τῆς κοινότητάς του νὰ εἶναι ἀπαράλλαχτος. Νὰ βλέπει στὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ του περίπου τὰ μάτια τῆς συζύγου ἢ τοῦ συζύγου του. Νὰ βλέπει τὸ παιδί του νὰ ἔχει τὶς ἴδιες ἀσυναίσθητες συνήθειες καὶ προτιμήσεις. Νὰ ἔχει ὅμοιον ἐκεῖνον τὸν μυστηριώδη πυρήνα τῆς προσωπικότητας. Κι ὄχι νὰ βλέπει τὸ παιδὶ τοῦ Σιίτη ποὺ αὐτομαστιγώνεται ἢ τοῦ Σουνίτη ποὺ θεωρεῖ φυσιολογικὸ κι ὡραῖο τὸν πολιτισμὸ καὶ τὰ κοινωνικὰ ἤθη τῆς Ἀνατολῆς.

Δὲν πρόκειται γιὰ ἐκδήλωση «λευκῆς ἀνωτερότητας» (ἢ κίτρινης ἢ ὁποιασδήποτε) ἀλλὰ γιὰ τὴν αὐτονόητη θέληση ἑνὸς λαοῦ νὰ συνεχίσει νὰ εἶναι ὁ ἴδιος. Καλός, κακός, στραβὸς ἢ ἀνάποδος. Ἄλλωστε, ὅλοι πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀνώτεροι. Λευκοί, Μαῦροι, Κίτρινοι· ἄνθρωποι, ζῶα, φυτά, ἴσως καὶ ἀνόργανα. Ἀκόμα καὶ μιὰ κατσαρίδα πιστεύει ὅτι ἔχει ἀνώτερα δικαιώματα ἀπὸ ἐσᾶς στὴν κουζίνα σας καὶ στὰ φαγητὰ ποὺ ξεχάσατε στὸ τραπέζι τὸ βράδι, γιατὶ -θεωρεῖ ὅτι- εἶναι ἀνώτερο ὄν. Cockroach Supremacy, λέγεται. Αὐτὴ ἡ μεγαλομανία ἀνωτερότητας δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ δικαίωμα νὰ συνεχίσεις νὰ εἶσαι ὅ,τι ἤσουν. Σὲ ἀτομικὸ ἢ κοινωνικὸ ἐπίπεδο. Λέγεται δικαίωμα στὴν ἀναπαραγωγή, καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ εἶναι ἄγνωστη λέξη στοὺς διανοητικὰ στείρους, φυγότεκνους καὶ ἄτεκνους Ἀριστεροφιλελεύθερους.

Προσοχή, ἄλλωστε: ὁ Γερουσιαστὴς αὐτὸς ἔγραψε «our civilization» κι ὄχι «civilization». Δὲν ἔθεσε ζήτημα π.χ. ὅτι «πολιτισμένοι» εἶναι μόνο οἱ Δυτικοί.

Βέβαια, ἡ καλὴ ἐφημερίδα λέει ὅτι ἀφοῦ χειροκροτοῦν τέτοιες ἀπόψεις -σὰν τοῦ γερουσιαστῆ- οἱ ἀκροδεξιοί, αὐτὲς εἶναι κακές. Καιρὸς νὰ μάθετε κι ἄλλα «αὐτονόητα»:

-Ὁ Χίτλερ ἦταν φιλομουσουλμάνος καὶ ἀντιχριστιανός, ἦταν χορτοφάγος καὶ τοῦ ἄρεσαν τὰ ἀμάξια (τὸ «κατσαριδάκι»). //  Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι στὴ μόδα.

-Οἱ Ναζὶ ἦταν Οἰκολόγοι-Φυσιολάτρες, καὶ ὀλίγον παγανιστὲς-μυστικιστές. //  Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις εἶναι τῆς μόδας

-Οἱ Ναζὶ πρῶτοι στὴ Δύση προώθησαν τὶς ἐκτρώσεις στὸ ὄνομα τῆς γυναικείας ὑγείας. // Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ πρακτικὲς εἶναι σήμερα τῆς μόδας.

-Οἱ Ναζὶ ἦταν ὑπὲρ μιᾶς ἑνωμένης Εὐρώπης. // Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ ἰδεώδη κυριαρχοῦν πολιτικά.

-Οἱ Ναζὶ πρῶτοι ἐφάρμοσαν τὴν πρακτικὴ σὲ ἕναν πόλεμο οἱ ἄμαχοι νεκροὶ καὶ ἀπώλειες νὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες. // Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὸ γίνεται ἐδῶ καὶ ἑβδομήντα χρόνια σὲ ὅλους τοὺς πολέμους μετὰ τὸ 1945.

Καλῶς ἤρθατε στὸν κόσμο τῶν ἐφαρμοσμένων ἰδανικῶν τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, ἂν δὲν τὸ ἔχετε καταλάβει.

Ἄρα, συμπεραίνει ὁ ἀντιφασίστας, ἀφοῦ ὁ Χίτλερ ἦταν κατὰ τῆς θεωρίας τῆς Ἐπίπεδης Γῆς, τότε πρέπει ἐγὼ νὰ τὴν ὑπερασπιστῶ .

Αὐτὸ ἀκριβῶς κάνει ἡ νοοτροπία τοῦ ἄρθρου. Ποὺ εἶναι νοοτροπία καὶ πολλῶν στὴν Ἑλλάδα.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ισλάμ, ανθρωπισμός | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Baroque Dance – Turkish Dance

Καὶ λίγο τούρκικο Μπαρόκ. Ἐξωτικό:

Posted in Δυτικοί, Δύση, Τούρκοι, μουσική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐρντογάν 1, 2

17270530_1766699843657836_409297030_n

Δὲν τό ‘ξερα ὅτι ὁ καυγὰς εἶναι τουρκικὴ λέξη. Ὅπως τὰ ρουσφέτι, χαφιές, χαράτσι κ.λπ., θὰ μοῦ πεῖτε.

1

Μ’ ἀρέσει πολὺ αὐτὸ τὸ μπλέξιμο τῶν Ὁλλανδῶν μὲ τοὺς Τούρκους. Οἱ Ὁλλανδοὶ ἐπὶ δεκαετίες ἦταν φιλότουρκοι καί, συνεπῶς, ἀπὸ τοὺς πιὸ συνειδητὰ ἀνθέλληνες, καὶ τώρα πρέπει νὰ ἑτοιμαστοῦν νὰ πάθουν αὐτὸ ποὺ -κατὰ τοὺς Τούρκους- τοὺς ἀξίζει νὰ πάθουν (ἄγνωστο τί, ἀκόμα. Θὰ τὸ σκεφτοῦν οἱ Τοῦρκοι παρέα μὲ τὶς ἰσλαμικὲς κοινότητες τῆς Δύσης). (Υ.Γ. Δυστυχῶς, εἶμαι ἀναγκασμένος νὰ πῶ ὅτι ἤξερα καὶ φιλέλληνες Ὀλλανδούς -δυστυχῶς, γιατὶ ἔχει καταντήσει κλισέ, ἀλλὰ ὄντως αὐτοὶ ἦταν φιλέλληνες μὲ ἐξοχικὰ στὴν Ἑλλάδα!  Ἕτερον ἑκάτερον, ὡστόσο).

Αὐτὰ τὰ ροδομάγουλα ψύχραιμα εὐρωπαϊκὰ ἔθνη, ποὺ πέρναγαν ζωὴ καὶ κότα 500 χρόνια (ἢ 800 μετρώντας ἀπὸ τὸ 1204) καὶ δὲν εἶχαν πρόβλημα μὲ τὸν Μεγάλο Τοῦρκο, χοροπήδαγαν σὰν κατσίκια τοῦ μπαρὸκ καὶ τῆς Ἀναγέννησης, ροκοκό, τραλαλά, ἔσπαγαν ὡς Προτεστάντες ἢ Διαφωτιστὲς ἢ χριστιανοφάγοι τὶς εἰκόνες τους, ἔπαιρναν πόζα σκεπτόμενου Φιλοσόφου καὶ Καλλιτέχνη ἢ Ἐπαναστάτη χωρὶς κανένα κόστος, κι ἐσχάτως -μεταπολεμικά- ἐκστασιάζονταν μὲ τὸν ἐρωτικὸ ἐξωτισμὸ τῆς «λάγνας Ἀνατολῆς», ἐνῶ κατὰ τὴν ἴδια περίοδο ἐδῶ ἐμᾶς μᾶς ἔσφαζαν, μᾶς ἅρπαζαν τὰ παιδιά, γιὰ τὸ ὁμοφυλοφιλικὸ χαρέμι τοῦ Σουλτάνου / πασᾶ ἢ για Γενίτσαρους, καὶ μᾶς πατάγαν τὸ λαιμὸ οἱ καλοὶ ἄνθρωποι τοῦ Ἰσλάμ.

Κι ἀπὸ πάνω -γιὰ παρηγοριά- εἴχαμε τότε καὶ τὸν κάθε φρεσκοπλυμένο χρηματολάτρη Ὁλλανδὸ καὶ Προτεστάντη ἢ γάλλο-γερμανὸ Φιλόζοφο (ποὺ ἔλεγε κι ὁ Ἀθανάσιος Πάριος…) περιηγητὴ νὰ μᾶς ὑποδεικνύει ὡς αἰτία τῶν συμφορῶν μας… τοὺς Ὀρθόδοξους καλογέρους (! ἀληθινὸ περιστατικὸ τοῦ 18ου αἰ., καταγεγραμμένο). Καί, ἔτσι, ἀμφισβητώντας ὁ Δυτικὸς τὴν πολιτισμική μας ταυτότητα (ἐνῶ ὁ Τοῦρκος τὴν πολιτική), νὰ μᾶς πατᾶ ἄλλο τόσο, γιὰ νὰ μποῦμε ἀκόμη πιὸ πολὺ μέσα -ξέρετε σὲ τί.

Πόσο δίκαιο εἶχε ἕνας ἱεράρχης τῆς Τουρκοκρατίας ποὺ ἔλεγε σὲ Δυτικοὺς ὅτι δὲν θὰ εἶχε μείνει οὔτε ἕνας χριστιανὸς στὴ Δύση ἂν τὴν εἶχε κατακτήσει μόνο γιὰ δέκα χρόνια ὁ Τοῦρκος. Τώρα, λοιπόν, ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πέσει στοὺς Δυτικοὺς ἡ «τιμωρία» τοῦ Θεοῦ μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο κανάκευαν -καὶ εἰς βάρος μας- ἐπὶ τόσους αἰῶνες. Μεταφυσικὴ ἐξήγηση, καὶ παρατραβηγμένο, ναί, ἀλλὰ γιατί νὰ μὴν παραστήσουμε τὸν τρελὸ τώρα; Θὰ ἀμβλυνθεῖ μήπως ἡ πολιτική μας κριτικὴ ἱκανότητα, ὡς ἔθνους;; (Ἡ ποιά;;). Ἔτσι κι ἀλλιῶς -χωρὶς καμμιὰ «μεταφυσική»- μὲ τόσο Ἰσλὰμ στὴν Δ. Εὐρώπη αὐτὴ εἶναι ἤδη χειροπόδαρα δεμένη καὶ ἕτοιμη γιὰ τὸ Μοιραῖο. Ἐμεῖς, ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἄσ’ τα νὰ πᾶνε.

2

Μ’ ἀρέσει πολὺ ποὺ ὁ Μ. Ἰγνατίου, ποὺ πέρσυ ἀγωνίστηκε πολὺ νὰ πείσει πόσο κακὸς εἶναι ὁ Τρὰμπ καὶ πόσο καλοὶ φιλέλληνες οἱ Δημοκρατικοὶ τῆς Κλίντον οἱ ὁποῖοι μᾶς γέμισαν μὲ hotspot, τώρα μᾶς λέει ὅτι τὰ βρῆκαν σὲ ὅλα Ρῶσοι καὶ Τοῦρκοι. Χαρὰ μεγάλη στοὺς ρωσοφοβικούς: Ἀναρχικούς (ἀπὸ Κροστάνδη καὶ Ἱσπανία μεριά), εὐρωκομμουνιστές (πάλαι ποτέ), Σλαβόφοβους ἀκροδεξιοὺς μετὰ τὸν Ἐμφύλιο, ἀνιδιοτελεῖς πράκτορες / θαυμαστὲς τῶν Ἀγγλων (Κυβέρνα Βρετανία), Γάλλων (Μάης ’68 – Διαφωτισμός) καὶ Γερμανῶν / Μένουμε Εὐρώπη (Ὀρθὸς Λόγος). Γιατὶ οἱ προβλέψεις ὅλων αὐτῶν, ὡς αὐτοεκπληρούμενες προφητεῖες, ἐκπληρώθηκαν τελικά: «Καταστρέφουμε ἐκ τῶν προτέρων τὴν προοπτικὴ ἑλληνορωσικῶν σχέσεων καὶ σοβαρῆς πολιτικῆς συνεργασίας οὕτως ὥστε, ὅταν κατόπιν οἱ Ρῶσοι ἀναζητήσουν ἀλλοῦ συμμάχους, νὰ κατηγορήσουμε τοὺς Ρώσους καὶ ὄχι ἐμᾶς ποὺ ἐξ ὑπαρχῆς ὑποστηρίξαμε τὴν καταστροφὴ τῆς προοπτικῆς καλῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων». Ὅπερ Ἔδει Δεῖξαι. Νά ἡ στρατηγικὴ τῶν ρωσοφοβικῶν.

Φυσικά, καὶ θὰ τὰ ἔβρισκαν οἱ Ρῶσοι μὲ τοὺς Τούρκους: Ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες καθοδηγοῦνται πολιτικὰ-ἰδεολογικὰ ἀπὸ τοὺς ρωσοφοβικούς, καὶ γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο (γιὰ κανέναν ἄλλον) μία, δύο, τρεῖς φορὲς οἱ Ἕλληνες δὲν προχώρησαν σὲ κάποια πιὸ σοβαρὴ συνεργασία μὲ τὴ Ρωσία (χωρὶς ἀπαραίτητα νὰ τὰ σπάσουμε μὲ τὴ Δύση). Ἐντάξει: Μᾶς ἀρκεῖ προφανῶς ποὺ δὲν εἴμαστε πουτινικοὶ φασίστες καὶ διεφθαρμένοι πρώην σοβιετικοὶ μαφιόζοι-ὀλιγάρχες (ἔχουμε τοὺς δικούς μας, δημοκράτες ἑλλαδίτες ὀλιγάρχες, ἄλλωστε). Δημοκράτες ἄνθρωποι εἴμαστε, καὶ γι’ αὐτὸ διακριτικὰ ἀφήσαμε στοὺς ἀκροδεξιοὺς / φασίστες τὴν πολιτικὴ διαχείριση τῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων.

Μποροῦμε νὰ ὀνειρευόμαστε ὅσο γουστάρουμε μιὰ Ἑλλάδα ἰσότιμο-ὀργανικὸ μέλος τῆς Δύσης ἢ μιὰ Ἀδέσμευτη Ἑλλάδα. Θὰ πετύχει τόσο πολὺ ὅσο (ἀ)πέτυχε ὁ Ἀντρέας μὲ τὸν Τρίτο Δρόμο / τοὺς Ἀδέσμευτους, καὶ ὅσο τὰ ἀντιστοιχα ὁράματα τοῦ Ζαχαριάδη τὸ 1945 (πρὸ Ἐμφυλίου) περὶ οὐδέτερης Ἑλλάδας. Ἐγὼ  ξέρω ὅτι τοὺς ἀδύναμους Οὐδέτερους (ἀπὸ Πελοποννησιακὸ Πόλεμο ἕως Ἑλληνοϊταλικό) τοὺς τσακίζουν οἱ ἑκάστοτε Ἀντίπαλοι ἀκριβῶς διότι τοὺς θεωροῦν δυνητικὰ φίλους τοῦ ἐχθροῦ τους. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοίρα τῶν ἀδύναμων Οὐδέτερων, πάντοτε. Εἰδικά, ὅταν ὁ ἐπίδοξος Οὐδέτερος βρίσκεται σὲ περιοχὴ γεωπολιτικὰ σημαντική. Ἀλλὰ μὲ τὰ διδάγματα 25 αἰώνων Ἱστορίας θὰ ἀσχολούμαστε τώρα;;

Ἡ ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν ρωσοφοβικῶν-σλαβοφάγων ἄρνηση τῆς Ἑλλάδας νὰ συνεργαστεῖ μὲ τὴν Ρωσία (χωρίς, ἐπαναλαμβάνω, νὰ χαλάσει τὶς σχέσεις της μὲ τὴ Δύση, διότι γνωρίζουμε ἄριστα ὣς ποῦ φτάνει τὸ σεντόνι τῆς ρωσικῆς δύναμης), ἡ ὁποία ἔχει ὡς συνέπεια τὴ ρωσοτουρκικὴ συνεργασία εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνη ἐξέλιξη: Ὅποτε συνεργάστηκαν Ρῶσοι καὶ Τοῦρκοι, ἡ Ἑλλάδα ὑπέστη μεγάλη ζημιά, ὅπως τὸ 1922. Ὅσο κι ἂν πάντοτε οἱ καλὲς ρωσοτουρκικὲς σχέσεις ἦταν βραχύβιες, δὲν ἔχει σημασία γιατὶ ἔκαναν τὴ ζημιά τους. Νὰ ὑπενθυμίσω τὸ λάθος τοῦ Βενιζέλου, ποὺ ἔστειλε ἑλληνικὸ στρατὸ κατὰ τῶν Σοβιετικῶν στὴν Οὐκρανία τὸ 1919, πράγμα ποὺ ἀποκρυστάλλωσε τὶς πιθανὲς φιλοτουρκικὲς ἀντιλήψεις τῆς σοβιετικῆς ἡγεσίας.

Ὅσο πιὸ γρήγορα οἱ προειλημμένες ἀποφάσεις ΗΠΑ-Ρωσίας γιὰ δημιουργία κουρδικοῦ κράτους στὴ Συρία ἐκνευρίσουν καὶ τσακίσουν τοὺς Τούρκους, τόσο τὸ καλύτερο. Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο παρήγορο στὴν ἐξέλιξη αὐτήν, ὅτι κινδυνεύει ἡ Τουρκία νὰ πολτοποιηθεῖ πολιτικὰ στὰ πλαίσια μιᾶς σύμπραξής της μὲ τὶς δυὸ Δυνάμεις οἱ ὁποῖες ἔχουν στόχους ζωτικὰ ἐπικίνδυνους γιὰ τὴν Τουρκία.

Ἀντὶ νὰ καταγγέλουμε λοιπόν, τοὺς Ρώσους, (καὶ ἀντὶ νὰ τοὺς λατρεύουμε ἢ νὰ τοὺς παρακαλᾶμε, φυσικά), καλὸ θὰ ἦταν κάποτε νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ κάποιες ἀναπόδεικτες ὑποθέσεις, ἐξηγήσεις καὶ προσδοκίες μας. Αὐτὲς εἶναι πολιτικὰ χειρότερες ἀπὸ τὴν προσμονὴ ὄτι ὁ Πούτιν θὰ μᾶς παραδώσει τὴν Ἁγία Σοφία.

Υ.Γ. Μιὰ πραγματικὰ ἀντιτουρκικὴ στάση θὰ σήμαινε καταρχὰς τὴν βίαιη ἀπαγόρευση εἰσόδου τῶν «προσφύγων» ποὺ στέλνει ἡ Τουρκία στὸ Αἰγαῖο. Κατὰ δεύτερον, τόνωση -ὅσο μποροῦμε, Ἑλλάδα καὶ Ἑλληνοαμερικανοί- ὅλων τῶν ἀντισλαμικῶν καὶ ἀντιτουρκικῶν ἐνστίκτων τοῦ «φασίστα Τράμπ». Ἀλλιῶς, ἄλλα λόγια ν’ ἀγαπιώμαστε. Φλομώσαμε ἀπὸ  Τουρκοφάγους, overdose πάθαμε.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δυτικοί, Δύση, Δεξιά, Ελλάδα, Ρωσία, Τούρκοι | Tagged , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Ἡ ἐλεημοσύνη τῶν πορνῶν καὶ οἱ μοναχοί

Κλασικὸ μοτίβο στὴν μοναστηριακὴ γραμματεία, ἡ ἀνώτερη ἀξία τῆς μετανοημένης πόρνης.  Ἄλλοτε ἀναφέρεται ὅτι μόνο ἡ προσευχὴ τῆς μετανοημένης πόρνης μπορεῖ νὰ μεταστρέψει τὸ Θεὸ γιὰ ἕνα ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν κοινότητα. Παρακάτω, ἡ ἐλεημοσύνη τῆς πόρνης ἀποτελεῖ μέσο γιὰ τὴν σωτηρία της.

σάρωση2627

Μὴν ἀρχίσουμε, βεβαίως, τὰ νεορθόδοξα «ἀντι-συντηρητικά» καὶ μαζικοδημοκρατικὰ «ἀπελευθερωτικά», ἀφοῦ τὸ κείμενο (καὶ γενικά, τέτοια κείμενα) μιλᾶ γιὰ μετανοημένες πόρνες καὶ γιὰ τὴ δυνητικὴ ἀνώτερη ἀξία τους στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, κι ὄχι γενικὰ κι ἀόριστα γιὰ τὴν ἀνώτερη ἀξία τῆς ἀμετανόητης πόρνης. Ἡ γοητεία τῆς Πόρνης εἶναι κλασικὸ μοτίβο στὴ μοντέρνα τέχνη καὶ λογοτεχνία (σινεμὰ κ.λπ.), καὶ καλὸ θὰ ἦταν νὰ μὴν μπερδεύουμε τὰ σώβρακα μὲ τὶς φανέλες.

Βέβαια, τίθεται τὸ ζήτημα γιατί εἰδικὰ ἡ πόρνη κι ὄχι κάποια ἄλλη κατηγορία τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Γυναίκα εἶναι σύμβολο ὅλων τῶν πραγμάτων καὶ καταστάσεων τοῦ κόσμου:

σάρωση2628

σάρωση2629

Ἐπίσης, ἡ μοναχικὴ ὀπτικὴ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας σχετίζεται μὲ διάφορες χρονικὲς προτεραιότητες:

Bagnall μοναχοί σέξ

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, κοινωνία | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Φοῦσκες

.

φοῦσκες

Δὲν θέλω νὰ ἀκούσω κάτι γιὰ τὴ γραμματοσειρά. Εἶναι 500 χρόνων.

Posted in ποίηση, φιλοσοφίες | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους (λίγο ἀπ’ ὅλα)

Μὲ μένα γιὰ σύμβουλο, θὰ περάσεις καλύτερη ζωή. Καὶ θὰ τὸ ἀξίζεις.

Μὴν ἀκοῦς τοὺς δικούς σου, ἄκουσε ἐμένα. Ἐγὼ εἶμαι πιὸ δικός σου.

Θὰ γίνεις καὶ ἀστερισμός, ὅπως ἐγώ.

άκου τον Ζάπα όχι τον μπαμπά σου

 

Πῶς τὸ εἶχε πεῖ ὁ Κατσαρός;; -ὁ ποιητής: Νὰ μὲ ἀμφισβητεῖτε. Ἀντισταθεῖτε ἀκόμη καὶ σὲ μένα:

Ἄλαλα τὰ χείλη κι αὐτῶν, ἀκόμη, τῶν Σοφιστῶν.

Βλέπουμε τοὺς Ρήτορες νὰ μένουν ἄφωνοι σὰν ψάρια μπροστά σου, Ἀριστερά.

Ἀλλιῶς, νά ἡ (ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, ἀλλὰ ἴδια μὲ τῶν δυτικοχριστιανῶν) Κόλαση μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἀριστεροφιλελεύθεροι σὲ ἀπειλοῦν. Βέβαια· δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις βλακεῖες χωρὶς συνέπειες, σωστά;

Ἔνσταση: Κανεὶς δὲν θὰ ἔχανε τὸν καιρό του ἀσχολιόμενος τὶς ἀντίστοιχες ἀπόψεις π.χ. ἑνὸς σκυλᾶ.

Ἀλλὰ ἐδῶ, μιλᾶμε γιὰ ρόκ.

Γιατί ὄχι, λοιπόν; Ἀντισταθεῖτε σὲ ὅλες τὶς φοβερὲς κρατικὲς σημαῖες πλὴν τῆς Σοβιετικῆς, τῆς Μαοϊκῆς, τῆς Κουβανέζικης καὶ τῆς δημοκρατικῆς ἰσπανικῆς τοῦ ’36. Καὶ μιὰ πυγολαμπίδα μπορεῖ καὶ διαφωτίζει, ἀρκεῖ πρῶτα νὰ ἐπιφέρεις συνθῆκες κατάμαυρου σκοταδιοῦ στὸ χῶρο ποὺ θὰ διαφωτίσει.

ἀντισταθεῖτε μὴ σᾶς πάρει καὶ σᾶς σηκώσει

Posted in κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

AC DC (γέφυρες)

Avanti Cristo καὶ Dopo Cristo.

Ρωμαῖοι καὶ Μοντέρνοι, καθένας μὲ τὰ ἔργα του.

Avanti Cristo Dopo Cristo

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι | Tagged , | Σχολιάστε

Συζητώντας γιὰ τὸν ἡλιοκεντρισμὸ μὲ τὴν Ὑπατία στὸ Σεραπεῖο

Κάτω ἀπὸ τὸν ἔναστρο νυχτιάτικο οὐρανὸ τοῦ Σεραπείου, οἱ ταμπουρωμένοι ἐθνικοὶ μὲ τὴν Ὑπατία, ὅταν ξεκουράζονται ἀπὸ τὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποκρούσουν τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ πολιορκοῦν τὸ τέμενος κατὰ τὴν ἡμέρα προκειμένου νὰ τὸ κάψουν, τί κάνουν; Συζητοῦν γιὰ τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς Φυσικῆς. Κι ἐκεῖ ποὺ ἀποροῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς φύσης, ἕνας γηραλέος Ἐθνικὸς πάνω στὰ τείχη τοῦ τεμένους παίρνει ἄξαφνα τὸ λόγο καὶ τοὺς μιλᾶ γιὰ τὸν Ἀρίσταρχο· γιὰ τὸ ἡλιοκεντρικὸ σύστημά του. Παραδέχεται ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπόδειξη, βέβαια. Καὶ καταλήγει λέγοντας στοὺς νεαρότερους Ἐθνικοὺς καὶ τὴν Ὑπατία ὅτι τὸ ἔργο του χάθηκε ὅταν κάηκε ἡ Βασιλικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξάνδρειας. Γι’ αὐτό, συμπεραίνει, πρέπει νὰ διαφυλάξουμε μὲ φροντίδα τὸ Σεραπεῖο. Ἡ βιβλιοθήκη μας εἶναι ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη σοφία. Καὶ ἡ συζήτηση ὑψηλοῦ ἐπιπέδου συνεχίζεται…

[ὣς τὸ 1:03 τοῦ βίδεου:]

Τί συγκινητικό. Βασικά, ἔτσι θέλει νὰ νομίζουμε ὁ σκηνοθέτης τῆς ταινίας ὅτι γινόταν. Στὴν πραγματικότητα, οἱ φιλεπιστήμονες ἐθνικοὶ τῆς ταινίας δὲν ἦταν ἐκστασιασμένοι μὲ τὸ πρόβλημα τοῦ ἡλιοκεντρισμοῦ. Εἶχαν ἄλλα χόμπυ:

Ἔκαναν τακτικὰ γιουρούσια καὶ ἅρπαζαν χριστιανοὺς ὡς ὁμήρους. Αὐτοὺς τοὺς πίεζαν νὰ θυσιάσουν στοὺς θεούς. Ὅσοι χριστιανοὶ ὅμηροι ἀρνοῦνταν βασανίζονταν μέχρι θανάτου, τοὺς ἀνασκολόπιζαν καὶ ἔσπαζαν τὰ κόκκαλά τους ἢ τοὺς φυλάκιζαν στὶς ὑπόγειες στοὲς τοῦ λόφου τοῦ Σεραπείου.

Rufinus, Historia ecclesiastica (ἔκδ. E. Schwarz), 1025.25-29 (XI, 22):

quo nonnullos ex Christianis captos secum abducentes accensis aris immolare cogebant, renitentes novis et exquisitis suppliciis excruciatos necabant, alios patibulis adfigentes, alios confractis cruribus in speluncas praecipitantes, quas ob sacrificiorum sanguinem ceterasque inpuritates delubri recipiendas vetustas curiosa construxerat.

καὶ Σωζομενός, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία (ἔκδ. J. Bidez – G. C. Hansen), 320.9-12:

«ἐντεῦθεν ὡς ἀπ’ ἄκρας τινὸς ἐξαπιναίως ἐλθόντες συνελάβοντο πολλοὺς Χριστιανῶν καὶ βασανίζοντες ἠνάγκαζον θύειν. Παραιτουμένους δὲ τοὺς μὲν ἀνεσκολόπισαν, τῶν δὲ τὰ σκέλη κατέαξαν, ἄλλους δὲ ἄλλως ἀνῄρουν».

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐθνικοὺς -κατὰ τὴν Agora, ἁπλὸς φιλομαθὴς ἀρχαιόθρησκος ποὺ προστάτευε τοὺς πολύτιμους παπύρους ἀπὸ τὴν καταστροφή- ἀργότερα καυχήθηκε στὸν χριστιανὸ μαθητή του, τὸν Σωκράτη Σχολαστικό, ὅτι εἶχε σκοτώσει μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια ἐννιὰ χριστιανούς. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ διηγήθηκε ἀργότερα, ὅταν ζοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Σωκράτης Σχολαστικός, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία (ἔκδ. G. C. Hansen), 290.28-29:

«Ἑλλάδιος δὲ παρά τισιν ηὔχει, ὡς ἐννέα εἴη ἄνδρας ἐν τῇ συμπληγάδι φονεύσας».

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ Ἐθνικοὶ αὐτοὶ τοῦ 391 μ.Χ. στὸ Σεραπεῖο δὲν ἔκαναν τίποτε πρωτότυπο καὶ διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς Ἐθνικοὺς κατὰ τὸ Διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ (303-311), οἱ ὁποῖοι ἐπίσης βασάνιζαν ὅσους Χριστιανοὺς ἀρνοῦνταν νὰ θυσιάσουν στοὺς θεούς. Συνέχιζαν ἀκριβῶς τὰ ἴδια. Κακιὲς συνήθειες.

Ἀλλὰ τί ἔπαθαν οἱ ἐθνικοὶ ποὺ ἔσφαζαν καὶ βασάνιζαν, ὅταν βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὸ Σεράπειο; Τοὺς ἐκτέλεσαν οἱ Χριστιανοί, γιὰ τιμωρία; Ὄχι. Μήπως τοὺς φυλάκισαν;; Οὔτε. Τοὺς δόθηκε, καταρχάς, ἁμνηστία (Rufinus, 1026.13-17 (XI, 22). –Σωζομενός, 320.27-321.2).

Ὄχι μόνο ἀμνηστία τοὺς δόθηκε, ἀλλὰ τιμήθηκαν, ὅπως π.χ. ὁ Ἑλλάδιος, ἀπὸ τὸν χριστιανὸ αὐτοκράτορα στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ βικάριου «ἐπὶ τιμῇ» -παρ’ ὅλο ποὺ ὁ ἴδιος, καὶ προφανῶς κι ἄλλοι, διέδιδαν καυχώμενοι στοὺς χριστιανοὺς μαθητές τους, μέσα στὴν χριστιανικὴ Κωνσταντινούπολη, ὅτι στὸ Σεραπεῖο δολοφονοῦσαν χριστιανούς:

Ἑλλάδιος

Ὁ σεναριογράφος τῆς ταινίας ξέχασε νὰ βάλει τὸν Σοφὸ Ἐθνικὸ-Μπαρμπαστροὺμφ, τὴ μαριονέτα του, νὰ λέει ἐκείνη τὴ βραδιὰ τοῦ 391 μ.Χ. στοὺς διψασμένους γιὰ αἷμα Χριστιανῶν γνώση Ἐθνικοὺς ὅτι τὸν Ἀρίσταρχο τὸν κυνήγησαν, ἐξαιτίας τοῦ ἡλιοκεντρισμοῦ του, οἱ ὁμόθρησκοί τους Ἕλληνες Ἐθνικοὶ γιατὶ ἡ θεωρία του ἦταν προσβλητικὴ γιὰ τοὺς θεούς, ὅπως γράφει ὁ Πλούταρχος, Περὶ τοῦ ἐμφαινομένου προσώπου τῷ κύκλῳ τῆς Σελήνης:

Ἀρίσταρχον ὤετο δεῖν Κλεάνθης τὸν Σάμιον ἀσεβείας προσκαλεῖσθαι τοὺς Ἕλληνας ὡς κινοῦντα τοῦ κόσμου τὴν ἑστίαν

Ὁ Ἀρίσταρχος, λέει ὁ Πλούταρχος, κατηγορήθηκε γιὰ ἀσέβεια ἐπειδὴ μὲ τὴ θεωρία του μετακίνησε τὴν ἑστία τοῦ κόσμου, τὴ Γῆ, ποὺ θεωρεῖτο κέντρο τοῦ κόσμου.

Ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ ἀγνοοῦσε τὸ σύγγραμμα τοῦ Πλουτάρχου ὁ Σοφὸς Μπαρμπαστροὺμφ τῆς Agora. Ὅπως κι ὁ σεναριογράφος Πλάστης του.

Ἔτσι ἀνακηρύχθηκαν προστάτες τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Γνώσης οἱ φανατικοί, οἱ δολοφόνοι καὶ οἱ βασανιστές.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἱερὰ Ἐξέταση

Δυὸ ὀπτικές, ἡ μία αὐτοπροσδιοριζόμενη ὡς δεξιά (ἂν καὶ θὰ ἔλεγα «πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ σκέτη καθημερινὴ δεξιά»). Ἡ δεύτερη προερχόμενη ἀπὸ μιὰ φιλομεσαιωνικὴ ἀλλὰ κεντροαριστερὴ ὀπτική. Προφανῶς, ἡ πρώτη θέλει νὰ δικαιολογήσει καὶ νὰ ἐξυμνήσει, ἐνῶ ἡ δεύτερη θέλει νὰ «ἀπο-μπαμπουλοποιήσει». Κοινότητα ἀπόψεων βρίσκει κάποιος στὶς ἀναφορὲς στοὺς Καθαροὺς ὡς βασικοὺς στόχους (φυσικά, ἡ μία ὀπτικὴ δικαιολογεῖ ἐνῶ ἡ ἄλλη ἔμμεσα ἀποστασιοποιεῖται ἀπὸ τὴν δυιστικὴ λογικὴ τῶν Καθαρῶν). Ἀπόκλιση μεγαλύτερη φαίνεται στὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἱσπανικὴ Ἱερὰ Ἐξέταση (ὁμοίως, ἡ μία ὀπτικὴ τὴν δικαιολογεῖ, ἡ ἄλλη ὄχι).

Ἡ «πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ [σκέτη] δεξιὰ» ὀπτικὴ φαίνεται κι ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν γίνεται καμμία ἔμμεση ἀναφορὰ στὴν ἀπουσία Ἱερᾶς Ἐξέτασης (τέτοιας ὀργάνωσης, μεθόδων κ.λπ.) στὸ Βυζάντιο: Ἀφοῦ ἡ Ι.Ε. κρίνεται καλὴ ἀπὸ τὴν πρώτη ὀπτική, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπαινεθεῖ ἡ ἀπουσία της ἀπὸ ἕνα σύγχρονό της κράτος. Ὑπὸ μία ἔννοια, θεωρεῖται καλὸ κάτι ποὺ δὲν σκέφτηκαν (ὅπως καὶ λ.χ. τὸν Ἱερὸ Πόλεμο) οἱ πρόγονοί μας.

πρώτη(ἐπιλογές):

Πράγματι, ακόμη και οι πιο φανατικοί αντί-καθολικοί, ομολογούν ευτυχείς ότι, εάν οι Καθαροί δεν κατάφεραν να κάνουν την ανθρωπότητα να αυτοκτονήσει (ήταν ενάντια στην τεκνοποιία), εάν οι Αναβαπτιστές δεν κατέστρεψαν όλα τα έργα τέχνης, εάν η αίρεση των Dolciniani  δεν σκότωσε όλους τους αμαρτωλούς, εάν οι ‹‹Αδελφοί του Ελευθέρου Πνεύματος›› δεν απέκλεισαν από όλα τα δημόσια αξιώματα όσους δεν ήταν «πεφωτισμένοι» – όλα αυτά οφείλονται στην Ιερά Εξέταση. Σήμερα, κανείς δεν θα ήταν τόσο τρελός, ώστε να πιστεύει ότι ο Θεός δημιούργησε κάποιους, ακριβώς για να τους καταδικάσει αιώνια. Και όμως, αυτό ήταν, για αιώνες ολόκληρους, το προτεσταντικό δόγμα, εξαιτίας του οποίου ξέσπασαν πόλεμοι που αιματοκύλισαν την Ευρώπη.

Οι  marranos και οι moriscos  ήταν δύο ενδιάμεσες κατηγορίες, που αποτελούνταν από ψευτο-χριστιανούς, δηλαδή εβραίους και μουσουλμάνους αντιστοίχως, που είχαν –δήθεν- ασπαστεί, μόνο εξωτερικά, τον Χριστιανισμό, και οι οποίοι είχαν καταφέρει να φθάσουν σε υψηλές θέσεις εξουσίας μέσα στην Ισπανική ιεραρχία (κοσμική αλλά και εκκλησιαστική). Αυτή η κατάσταση, εκτός από τους κινδύνους που εγκυμονούσε όσον αφορά την πλήρη ολοκληρωτική καθυπόταξη της χώρας σε αυτές τις ξένες μειονότητες, προκαλούσε εντονότατες προστριβές και συρράξεις με τους πραγματικούς Χριστιανούς, οι οποίοι έβλεπαν ότι οι ψευδοχριστιανοί όχι απλώς τους έπαιρναν τις θέσεις και τα αξιώματα, αλλά πολλές φορές τους εκμεταλλεύονταν οικονομικά. Η χώρα κινδύνευε από έναν ιδιότυπο εμφύλιο πόλεμο.
O κύριος σκοπός της Ιεράς εξέτασης, ήταν να κάνει φανερά τα πράγματα, υποχρεώνοντας τους Εβραίους να δηλώσουν ότι ήταν Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι να δηλώσουν ότι είναι Μουσουλμάνοι.
Με άλλα λόγια, τους εβραίους που παρέμεναν εβραίοι και το δήλωναν δεν τους ενοχλούσε κανείς• το ίδιο και τους μουσουλμάνους.

Και τώρα να έλθουμε σε ότι αφορά τα περί βασανιστηρίων και τα συναφή: Δεν υπάρχει ιστορικός, που να αξίζει αυτό τον τίτλο, που δεν αναγνωρίζει το γεγονός ότι η Ιερά Εξέταση ήταν ένα ήπιο δικαστήριο, δίκαιο, που σεβόταν την διαδικασία και ειλικρινώς ενδιαφερόταν για την σωτηρία του ενόχου. Όσον αφορά τα βασανιστήρια, τα χρησιμοποιούσε  σπάνια, με ιατρικό έλεγχο και μόνο σε αποδεδειγμένα ενόχους. Σε κάθε περίπτωση, τίποτα το ιδιαιτέρα σκληρό: Ο κατηγορούμενος σηκωνόταν ψηλά με σχοινιά και μετά αφηνόταν να πέσει κάτω –  το πολύ τρεις φορές. Εάν άντεχε τον πόνο, η διαδικασία σταματούσε εκεί. (Μήπως σήμερα, εάν η ασφάλεια πιάσει έναν εγκληματία, στην ανάκριση ,δεν θα τον κάνουν τόπι στο ξύλο;)

Η καταδίκη σε «Διαρκή φυλάκιση», στην γλώσσα των ιεροεξεταστών σήμαινε τρία χρονιά φυλακή. Όσον αφορά την Γαλλία, είναι γνωστό γιατί θεσμοθετήθηκε η Ιερά Εξέταση σε αυτή τη χώρα: εξαιτίας  της γνωστικής αίρεσης των Καθαρών που είχε καταλάβει ολόκληρες επαρχίες και είχε προσηλυτίσει ακόμη και πρίγκιπες. Εν ολίγοις, το βασικό αίτιο για την ύπαρξη της Ιεράς εξέτασης στην Ευρώπη, ήταν οι  προ  Τρότσκι…τροτσκιστές. Δηλαδή, όλα αυτά τα γνωστικά κινήματα, αλλά και οι κρυπτό-ιουδαίοι, εφάρμοζαν την γνωστή μέθοδο, που είναι τόσο αγαπητή στους τροτσκιστές: Τον εισοδισμό.

Οι καταδίκες εις θάνατον που εξέδιδε η Ιερά Εξέταση (στην πραγματικότητα η Ιερά Εξέταση αποφάσιζε εάν κάποιος είναι ένοχος ή όχι, η καταδίκη εις θάνατον ήταν θέμα που αφορούσε το Κράτος και όχι την Εκκλησία) ήταν μόνο σε περιπτώσεις πολύ σοβαρών αδικημάτων και πάντως ήταν πολύ λιγότερες σε αριθμό από αυτές που εξέδιδαν τα πολιτικά δικαστήρια της εποχής.

δεύτερη:

Το 1231, ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ ιδρύει την Ιερά Εξέταση με αποστολή τη δίωξη και εξάλειψη των αιρέσεων. Η Ιερά Εξέταση θα στελεχωθεί πρωτίστως από μέλη του Τάγματος των Δομινικανών και, στη συνέχεια, των Φραγκισκανών. Βασικός στόχος της την εποχή εκείνη είναι το δόγμα των Καθαρών. Οι Καθαροί είναι δυϊστές, πιστεύουν στην ύπαρξη δύο αντιπάλων αρχών, αυτής του Καλού, του Θεού, και του Κακού, το οποίο είναι δημιουργός και κύριος του υλικού κόσμου. Για ορισμένους, είναι μια μετεξέλιξη της μεγάλης παράδοσης του Δυϊσμού που ξεκινά με τον ζωροαστρισμό, για να συνεχιστεί με τους Γνωστικούς, τους Μανιχαίους, τους Παυλικιανούς και τους Βογομίλους. Για άλλους, πάλι (κι αυτή είναι σήμερα η κρατούσα άποψη), είναι χριστιανοί αντιφρονούντες που κηρύσσουν την επιστροφή στην αγνότητα των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου στη μέση. Σε κάθε περίπτωση, οι Καθαροί έχουν τη δική τους εκκλησιαστική οργάνωση κι ιεραρχία και είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Λομβαρδία και τη ΝΔ Γαλλία, όπου χαίρουν της συμπάθειας και πολλών τοπικών αρχόντων. Με άλλα λόγια, αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την Καθολική Εκκλησία, η οποία έχει μόλις διεξαγάγει εναντίον τους μια πολεμική εκστρατεία, τη Σταυροφορία κατά των Καθαρών (1208-1229), που έχει στεφθεί από σχετική μόνον επιτυχία.

Δεν πρόκειται, φυσικά, να υποστηρίξω ότι η Ιερά Εξέταση ήταν κάτι το συμπαθητικό. Αποτέλεσε σαφώς μηχανισμό δίωξης και καταστολής. Η ύπαρξη, όμως, ενός τέτοιου μηχανισμού δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα του Μεσαίωνα: διαχρονικά, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι φορείς εξουσίας καταφεύγουν σε αντίστοιχες πρακτικές. Η Ιερά Εξέταση δεν αποτελεί μέσο άσκησης τυφλής βίας, αντιθέτως υπακούει σε συγκεκριμένους κανόνες που ρυθμίζουν τη δράση της όσον αφορά τη δίωξη, την ανάκριση και την ποινική δίκη των κατηγορουμένων ως αιρετικών. Ο ιεροεξεταστής δεν έχει ως σκοπό να κατασκευάσει ενόχους, ούτε να καταδικάσει χωρίς να δώσει στον κατηγορούμενο την ευκαιρία να συμμορφωθεί προς τους κανόνες της Εκκλησίας. Ένα παράδειγμα ίσως είναι διαφωτιστικό.

β.   Το αρχείο ιεροεξεταστή του Ιάκωβου Φουρνιέ

Ο Ιάκωβος Φουρνιέ (1285-1342), είναι ένας κληρικός ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός ή αρτοποιός. Είναι όμως ιδιαίτερα ευφυής κι εξαιρετικά μορφωμένος. Στην περίπτωσή του το «ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου» θα λειτουργήσει θαυμάσια. Το 1334, έπειτα από λαμπρή σταδιοδρομία στα εκκλησιαστικά αξιώματα, θα εκλεγεί πάπας, με το όνομα Βενέδικτος ΙΒ΄, θέση στην οποία θα επιδείξει μάλιστα αξιοθαύμαστο μεταρρυθμιστικό έργο.

Ο Φουρνιέ υπήρξε επίσκοπος της πόλης Παμιέ στη νοτιοδυτική Γαλλία από το 1317 ως το 1326. Με την ιδιότητά του αυτή προήδρευε του τοπικού δικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης, στα όρια της κατά τόπον αρμοδιότητας του οποίου περιλάμβανονταν περιοχές όπου επιβίωνε η αίρεση των Καθαρών, μεταξύ αυτών και το γνωστό μας Μονταγιού. Χάρη στην οξυδέρκεια, την εργατικότητα, την προσοχή στη λεπτομέρεια και τη σχολαστική τήρηση της ποινικής δικονομίας που χαρακτήριζαν τον Φουρνιέ γνωρίζουμε σήμερα τα πάντα για την καθημερινή ζωή στο Μονταγιού, όσον αφορά χρονική περίοδο τριάντα χρόνων. Σχηματίστηκαν 98 δικογραφίες που αφορούσαν 114 άτομα (25 από αυτά ήταν από το Μονταγιού). Από τις υποθέσεις μόνο 5 κατέληξαν στην επιβολή της θανατικής ποινής σε αιρετικούς (4 μέλη της αίρεσης των λεγόμενων «Πτωχών της Λυών» και ένας καθ’ υποτροπήν Καθαρός). Το αρχείο ιεροεξεταστή του Φουρνιέ (λατινικό χειρόγραφο αριθ. 4080 της βιβλιοθήκης του Βατικανού) εκδόθηκε και μεταφράστηκε στα γαλλικά με επιμέλεια του Ζαν Ντυβερνουά (Τουλούζη, 1965, 3 τόμοι). Υπήρξε το βασικό υλικό για τη μνημειώδη μελέτη του Γάλλου ιστορικού Εμμανυέλ Λε Ρουά Λαντυρί με θέμα την κοινωνία του Μονταγιού.

Για να αστειευθούμε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο θα δυσκολευόταν να εντοπίσει παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις δίκες της Ιεράς Εξέτασης. Υπερβάλλουμε, βέβαια, μια και οι δίκες αυτές διεξάγονταν χωρίς την παρουσία δικηγόρου του κατηγορουμένου, ενώ οι αποφάσεις δεν ήταν δεκτικές εφέσεως. Ωστόσο τηρούνταν πάντα οι κανόνες της εφαρμοστέας ποινικής δικονομίας. Μεταξύ άλλων υπήρχαν πάντα διερμηνείς και μεταφραστές για κάθε εξέταση μάρτυρα ή ανάκριση κατηγορουμένου. Από τις δικογραφίες που χειρίστηκε τότε ο Φουρνιέ διαπιστώνουμε ότι οι κατηγορούμενοι αθωώνονταν στην περισσότερες περιπτώσεις. Οι συχνότερες ποινές ήταν η υποχρέωση κάποιου προσκυνηματικού ταξιδιού κι έπειτα η φυλάκιση ή η κάθειρξη. Η θανατική ποινή επιβαλλόταν μόνον σε όσους είχαν κριθεί καθ’ υποτροπήν αιρετικοί.

Γιατί, όμως, η Ιερά Εξέταση έχει τόσο κακή φήμη; Η απάντηση δεν είναι άλλη από την Ισπανική Ιερά Εξέταση, η οποία κατά τον 16ο και 17ο αιώνα εξαπολύει απηνείς διωγμούς εναντίον των Εβραίων και μουσουλμάνων της Ιβηρικής που είχαν υποχρεωθεί με τη βία να προσηλυτισθούν. Φυσικά δεν βρισκόμαστε πλέον στον Μεσαίωνα. Επιπλέον, η Ισπανική Ιερά Εξέταση δεν ελέγχεται από την Αγία Έδρα, αλλά από το ισπανικό στέμμα. Η αγριότητά της απορρέει άμεσα από τη βούληση της κρατικής εξουσίας να επιβληθεί με κάθε μέσο στους υπηκόους της.

Posted in Ακροδεξιά, Δύση, Δεξιά | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Ὑπατία ἢ Ἡμέρα τῆς Γυναίκας

Ὅταν ἡ ἀρθρογράφος τῆς Lifo μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ Ὑπατία κατηγορήθηκε γιὰ μαύρη μαγεία ἀπὸ τὸν Κύριλλο.

«Ξεκάθαρη χριστιανικὴ συκοφαντία», θὰ ποῦν ὅλοι, ἀφοῦ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ὑπατία ἦταν λίγο μάντισσα κι ὄχι μάγισσα. Ἄλλο νὰ προβλέπεις τὸ μέλλον κι ἄλλο νὰ παριστάνεις τὸν μεγαλοπαράγοντα σὲ πολιτικὲς διαμάχες γιγάντων γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν διαθέτεις οὔτε χρῆμα οὔτε στρατό. Οὐ μπλέξεις, ποὺ λένε.

Ἡ ἀρθρογράφος συνεχίζει:

Από τα γραπτά του, πάντως, μαθαίνουμε ότι [ὁ Κύριλλος] θεωρούσε τη φιλοσοφία «ελληνιστική βλακεία»

Ὁ ὅρος «ἑλληνιστικός» εἶναι δημιούργημα τῶν Γερμανῶν φιλολόγων τοῦ 19ου αἰ., ἀλλὰ ἡ ἀρθρογράφος ὑποστηρίζει, ἀφοῦ τὸ βάζει σὲ εἰσαγωγικά, πὼς ὁ Κύριλλος ἐφηῦρε τὸν ὅρο 14 αἰῶνες νωρίτερα. Ὁ ὅρος «Ἑλληνιστής» ὡς -τὸν 5ο αἰ.- συνώνυμο τοῦ ἀρχαιόθρησκου ὑπῆρχε, ὄχι ὁ ὅρος «ἑλληνιστικός».

Ὁ Μαλάλας ἀναφέρει ὅτι τὸ 415 ἡ Ὑπατία ἦταν γριά (Μαλάλας, 280.70: «ἦν δὲ παλαιὰ γυνή»), ἀλλὰ ἡ ἀρθρογράφος ἀναπαράγει τὸ μύθο τῆς «νεαρῆς Ὑπατίας» (τὴ στιγμὴ τῆς δολοφονίας της) βάζοντας στὸ ἄρθρο της δύο πίνακες τοῦ 19ου αἰ. ποὺ δείχνουν τὴν δολοφονημένη Ὑπατία ὡς μιὰ εἰκοσάχρονη ἢ τριαντάχρονη. Προφανῶς, ἡ ἀρθρογράφος δὲν θὰ διάβασε ποτέ της τὸν παραπάνω χρονογράφο.

Δὲν ἄντεξε ἡ ἀρθρογράφος νὰ μὴν ἀναφέρει τὸν Παλλαδᾶ, καὶ τὸ δῆθεν δακρύβρεχτο ἐπίγραμμά του ποὺ δῆθεν ἔγραψε γιὰ τὴν Ὑπατία.

ο σύγχρονός της επιγραμματοποιός Παλλαδάς θα γράψει γι΄αυτήν στον «Ύμνο εις την Υπατίαν»:
«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία. Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

Ἀλλὰ ἐδῶ καὶ καιρὸ ὑπάρχει ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Παλλαδᾶς ἄκμασε 70-80 χρόνια πρὸ τοῦ φόνου τῆς Ὑπατίας (βλ. Timothy Barnes, Constantine Dynasty, Religion and Power in the Later Roman Empire, σσ. 13-14). Κι ὅσον ἀφορᾶ τὸ ποίημά του,

Παλλαδάς Ὑπατία

Ἄνθρακες ὁ θησαυρός, λοιπόν. Ἡ ἀρθρογράφος μᾶς περιγράφει πῶς ξέσχισαν μὲ ὄστρακα τὸ κορμὶ τῆς Ὑπατίας. Ἀλλὰ οὔτε ἐδῶ καινοτόμησαν οἱ χριστιανοί, ἀφοῦ αὐτὸν τὸν τρόπο θανάτου ὑπέφεραν ὄχι ἕνας ἀλλὰ χιλιάδες χριστιανοὶ τῆς Αἰγύπτου κατὰ τὸν διωγμὸ τῶν Διοκλητιανοῦ-Μαξιμίνου. Γιὰ μία Ὑπατία χιλιάδες χριστιανοὶ Μάρτυρες.

Οἱ παραβολάνοι, φυσικά, δὲν ἀναμίχθηκαν στὴν δολοφονία τῆς Ὑπατίας, ἀφοῦ ὄχι ἁπλῶς καμμία τοτινὴ πηγὴ δὲν τοὺς κατονομάζει ὡς συμμέτοχους στὸ φόνο ἀλλὰ οὔτε ὁ νόμος τοῦ Θεοδόσιου (XVI.2.42) ποὺ ἀφαίρεσε τὴν διοίκησή τους ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλεξάνδρειας τὸ 416 ἀναφέρει ὡς αἰτία τὴν ἀνάμιξή τους σὲ δολοφονίες ἢ στὸ φόνο τῆς Ὑπατίας. Ἀντίθετα, ἡ ἀρθρογράφος γράφει ἀπίστευτες ἀνακρίβειες, ὅπως ὅτι οἱ ἀλεξανδρινοὶ Παραβολάνοι εἶχαν σχέση μὲ τὰ Ἱεροσόλυμα, μᾶλλον γιατὶ -ἡ ἀρθρογράφος- μπέρδεψε τὸν Κύριλλο Ἱεροσολύμων μὲ τὸν Κύριλλο Ἀλεξανδρείας.

Ἡ ἀρθρογράφος προσδιορίζει μὲ ἀκρίβεια ἡμέρας τῆν ἡμερομηνία τῆς δολοφονίας τῆς Ὑπατίας ὥστε θαυματουργικὰ ἡ ἡμερομηνία νὰ συμπίπτει μὲ τὴν «Ἡμέρα τῆς Γυναίκας». Φυσικά, ἡ μόνη πηγὴ ποὺ ἀναφέρεται μὲ κάποια ἀκρίβεια στὴν ἡμερομηνία, ὁ Σωκράτης Σχολαστικός, ἁπλὰ ἀναφέρει ὅτι ὁ φόνος ἔλαβε χώρα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Σαρακοστῆς, τὸν Μάρτιο («ἐν μηνὶ Μαρτίῳ͵ νηστειῶν οὐσῶν»). Προφανῶς, ἡ τοποθέτηση τοῦ φόνου στὶς 8 Μαρτίου βοηθᾶ  στὴν μεγαλύτερη ἀναγνωσιμότητα τοῦ ἄρθρου. Ὑπάρχει ἡ ἰσοπίθανη ἐναλλακτικὴ περίπτωση, ἡ ἀρθρογράφος ἁπλὰ νὰ ἀντέγραψε δουλικὰ καὶ χωρὶς κριτικὴ σκέψη τὴν ἄποψη τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου σύγχρονου συγγραφέα ποὺ ὑποστήριξε ὅτι ἡ Ὑπατία δολοφονήθηκε 8 Μαρτίου, ἄποψη ἡ ὁποία καὶ πάλι ὅμως εἶναι ἐσφαλμένη κι ἀτεκμηρίωτη.

Χριστιανοὶ τοτινοὶ ὅπως ὁ Συνέσιος (μαθητής της), καὶ μεταγενέστεροι Βυζαντινοὶ ὅπως ὁ Μαλάλας, ὁ Ψελλὸς καὶ ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς ἐπαινοῦσαν τὴν Ὑπατία (π.χ. Μαλάλας, 280.69-70: «τὴν περιβόητον φιλόσοφον»). Ἀντίθετα, οἱ τοτινοὶ ἐθνικοὶ φιλόσοφοι ποὺ ὑποστήριζαν τὴν ἀρχαία λατρεία, ὅπως ὁ Δαμάσκιος, ἐκφράστηκαν ὑποτιμητικὰ γιὰ τὶς φιλοσοφικές της ἀπόψεις, καὶ ὑποτιμητικὰ τὴν χαρακτήρισαν ὡς ἁπλὴ μαθηματικὸ κι ὄχι φιλόσοφο (Δαμάσκιος, 218.3-4: «ὁ Ἰσίδωρος πολὺ διαφέρων ἦν τῆς Ὑπατίας, οὐ μόνον οἷα γυναικὸς ἀνήρ, ἀλλὰ καὶ οἷα γεωμετρικῆς τῷ ὄντι φιλόσοφος»). Γιὰ τὴν ἀρθρογράφο εἶναι ψιλὰ γράμματα (στὴν πραγματικότητα, οὔτε κἂν θὰ διάβασε ποτὲ τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ Δαμάσκιου) ὅτι ἀντιχριστιανὸς (κι ὄχι ἁπλῶς ἀρχαιόθρησκος) Δαμάσκιος διακηρύσσει τὴ φυσικὴ κατωτερότητα τῶν γυναικῶν ἔναντι τῶν ἀνδρῶν ἔχοντας ὡς παράδειγμα τὴν Ὑπατία, ἡ ὁποία ἐξυμνεῖται σὲ τέτοια «ἄρθρα» κατὰ τὴν Ἡμέρα τῆς Γυναίκας. (Ὁ δὲ Παλλαδᾶς ἔχει γράψει πλῆθος μισογυνικῶν ἐπιγραμμάτων.) Μάλιστα, ἂν ὑπάρχει κάτι ποὺ ἐπαινοῦσαν οἱ ἀρχαιόθρησκοι στὴν Ὑπατία πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα, αὐτὸ ἦταν ὅτι παρέμεινε παρθένα: Δαμάσκιος, 77.8-9: «ἐπ’ ἄκρον ἀναβᾶσα τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς […] διετέλει παρθένος»). Ἡ ἀρθρογράφος δηλώνει φιλόλογος, ἀλλὰ ἔχει κάνει τουλάχιστον πέντε λάθη.

Ἀκόμη πιὸ ἀπαράδεκτο εἶναι ὅτι ἡ ταινία Agora παρουσιάζει τὴν Ὑπατία νὰ βρίσκεται στὸ Σεραπεῖο τὸ 392 δίχως νὰ ὑπάρχει ἡ παραμικρὴ θετικὴ μαρτυρία ἔστω καὶ ἑνὸς τοτινοῦ συγγραφέα. Ἀντίθετα, εἶναι γνωστό, ὅπως ἀναφέρει σὲ γνωστὸ λόγο του ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος (συγκαιρινὸς τῆς Ὑπατίας), ὅτι ἀντίγραφα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὑπῆρχαν στὴ βιβλιοθήκη τοῦ Σεραπείου. Ἴσως ἡ -γιὰ τὶς ἐμπορικὲς ἀνάγκες τῆς ταινίας Agora- ἑξηντάρα Ὑπατία μὲ σῶμα εἰκοσιπεντάρας (τότε, στὰ πενήντα σου ἤσουν «ἕτοιμος») ὅταν ἔτρεχε νὰ διασώσει τοὺς πολύτιμους παπύρους ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ δῆθεν σκόπευαν νὰ τοὺς κάψουν νὰ ἔσωσε καὶ μερικὰ ἀντίγραφα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. «Take the important ones!» κι ἄσε τὰ ἄλλα βιβλία, λέει δραματικὰ μιὰ καρικατούρα ἐθνικοῦ στὴν ταινία, ὅταν τῆς πέφτουν ἀπὸ τὰ χέρια οἱ πάπυροι. Ἄχ, νά ‘μουν κι ἐγὼ ἐκεῖ, νὰ διέσωζα ἕναν. Γιὰ τὸ τζάκι μου -πλάκα κάνω, μὲ τέτοια ἄρθρα γιὰ γέλια κι ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ Σεραπεῖο δὲν καταστράφηκε τότε οὔτε ἡ βιβλιοθήκη του κάηκε.

Posted in φιλελεύθεροι, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

«Ἐξωστρέφεια» ἢ Πράσινα Ἄλογα

Ἕνα ἄρθρο τοῦ Σταύρου Ζουμπουλάκη (Ἐξωστρέφεια, ἡ νέα δεισιδαιμονία) περιγραφικὸ τῶν τραγελαφικῶν καταστάσεων στὸ εὐρύτερο ἑλληνικὸ Δημόσιο (ἐν προκειμένῳ: τὶς δημόσιες βιβλιοθῆκες, Μουσεῖα κ.λπ.). Ἔχοντας χάσει τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ προσπαθώντας νὰ κρύψουν τὴν ἀποτυχία στὰ οὐσιώδη (νέα βιβλία, ἐκδόσεις κ.λπ.), οἱ ἱερεῖς τοῦ μεταμοντέρνου φαντάζονται ὅτι ἂν ἡ κυρία Κούλα, συνταξιοῦχος μὲ χόμπυ τὸ ράψιμο ἢ ὁ κύριος Μπάμπης, τίμιος σαραντάρης μισθωτὸς ποὺ τοῦ ἀρέσει πολὺ νὰ βλέπει μπάλα, ἔρθουν στὸ Μουσεῖο μὲ ἀφορμὴ μιὰ συναυλία τοῦ Ρουβᾶ καὶ τοῦ Συλλόγου γιὰ τὴ Διάδοση τοῦ Τσάμικου ἢ δωρεὰν μαθήματα πλεξίματος, τότε θὰ τοὺς ἀνοίξει ἡ ὄρεξη καὶ γιὰ τὴν ἀρχαία τέχνη ἢ γιὰ τὸ διάβασμα. Ὁπότε, πρέπει ἄμεσα νὰ γκαζωθοῦν οἱ τοῦ Μουσείου / Βιβλιοθήκης, γιὰ νὰ γεμίσει μὲ Κοῦλες, Μπάμπηδες καὶ νιάνιαρα ἡ Βιβλιοθήκη καὶ τὸ Μουσεῖο. Καὶ Γιαπωνέζους τουρίστες, βεβαίως (αὐτοὶ θὰ μαγειρέψουν ἰαπωνικὰ φαγητά, θὰ κοιμηθοῦν μὲ κιμονό). Ἔτσι κάνουν καὶ οἱ μικρὲς Δημοτικὲς Βιβλιοθῆκες. Μπορεῖ λ.χ. νὰ μὴν λειτουργεῖ ἡ Κεντρικὴ Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη τῆς πόλης μου ἐπὶ 1-2 χρόνια λόγῳ ἐργασιῶν, ἀλλὰ κατὰ τὰ ἄλλα τὰ λεφτὰ ποὺ ξοδεύονται σὲ μικρότερου μεγέθους «χάπενειν» στὶς περιφερειακὲς δημοτικὲς βιβλιοθῆκες δὲν ξοδεύονται γιὰ ἀγορὰ βιβλίων.

Μιλᾶμε γιὰ τὴν μεταμοντέρνα (δηλαδή, ἔσχατη-κακή) μίμηση τῆς παραβολῆς τοῦ Χριστοῦ γιὰ τοὺς βασιλικοὺς γάμους: Ἀφοῦ δὲν ἔρχονται οἱ σωστοὶ καλεσμένοι, μπαίνει ὅποιος νά ‘ναι.

Ὕστερη Νεωτερικότητα.

Στη συζήτηση που γίνεται στις εφημερίδες και σε όλα εν γένει τα μέσα ενημέρωσης για τα πολιτιστικά ιδρύματα και τους πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας –οι πρόσφατες αφορμές ήταν πολλές–, για τον ρόλο και το έργο τους, δύο λέξεις κυριαρχούν: εσωστρέφεια και εξωστρέφεια. Η πρώτη συνεπάγεται την καταδίκη στο πυρ το εξώτερον του ιδρύματος και των ανθρώπων του, η δεύτερη συνιστά τον ύψιστο έπαινο. Πώς διαπιστώνονται και η μία και η άλλη; Στατιστικά προφανώς: πόσοι συμμετείχαν στις δραστηριότητες του τάδε ή του δείνα ιδρύματος, πόσοι διάβηκαν το κατώφλι του, πόσοι επισκέφθηκαν την ιστοσελίδα του, πόσος λόγος έγινε στον Τύπο για τις δραστηριότητές τους. Την ισχύ αυτού του αντιθετικού ζεύγους τη γνωρίζουν και όσοι διεκδικούν διευθυντικές θέσεις στα εν λόγω ιδρύματα και θεσμούς, γι’ αυτό και φροντίζουν, πάνω από όλα, να πείσουν ότι αυτοί εγγυώνται καλύτερα από κάθε άλλον τούτη την περίφημη εξωστρέφεια. Επειδή η άποψή μου προκαταβάλλεται στον τίτλο ήδη αυτού του σημειώματος, θα προσπαθήσω παρακάτω να την εξηγήσω παραδειγματικά. Τι σημαίνει, αίφνης, εξωστρέφεια για μια Εθνική Βιβλιοθήκη; Σημαίνει απλούστατα να την επισκεφθούν μερικές χιλιάδες άνθρωποι παραπάνω, αδιάφορο τι είναι αυτό που θα κάνουν εκεί και αν θα μπορούσαν να το κάνουν και οπουδήποτε αλλού. Ας διοργανώσουμε λοιπόν έξυπνες καμπάνιες, events και happenings, για να έρθει ο κόσμος, να έρθουν κυρίως οι νέοι και τα παιδιά. Μιας λοιπόν που όλη μέρα και όλη νύχτα στην τηλεόραση μαγειρεύουν, ας προγραμματίσει, λέω, και η Εθνική Βιβλιοθήκη μια ημέρα μαγειρικής και ας καλέσει τα παιδιά να μαγειρέψουν, για να τη γνωρίσουν και να αναδείξει και εκείνη τη συλλογή της με βιβλία μαγειρικής. Μια Εθνική Βιβλιοθήκη, αγαπητοί της εξωστρέφειας, κρίνεται και αξιολογείται για το αν και πώς αποθησαυρίζει και καταγράφει την εθνική παραγωγή, για τον πλούτο των συλλογών της, για την εξυπηρέτηση των χρηστών της, για το αν επιτελεί και προσφέρει στις άλλες μικρότερες βιβλιοθήκες το έργο υποδομής με το οποίο είναι επιφορτισμένη, και για πολλά άλλα. Ως προς το κοινό, μια Εθνική Βιβλιοθήκη, όπως και κάθε άλλη μεγάλη βιβλιοθήκη, κρίνεται πρωτίστως από το πόσα βιβλία γράφτηκαν και πόσες έρευνες προχώρησαν που δεν θα μπορούσαν ποτέ να είχαν γίνει χωρίς τα τεκμήριά της.

Τα μουσεία είναι σήμερα διεθνώς οι πρωταθλητές της ιδεολογίας της εξωστρέφειας. Εκδηλώσεις άσχετες με το περιεχόμενο και την αποστολή του κάθε μουσείου αρκεί να προσελκύεται κόσμος. Ετσι ένα Βυζαντινό Μουσείο, λόγου χάριν, αντί να συλλέγει, να συντηρεί, να μελετάει και να αναδεικνύει τη σημασία της μεγάλης αυτής τέχνης, ας κάνει καλύτερα εκθέσεις του Αντι Γουόρχολ, συναυλίες ροκ, εκθέσεις φωτογραφίας, ημερίδες και συνέδρια για την πατατοκαλλιέργεια. Και επειδή δεν φτάνουν οι ημέρες για να χωρέσουν την ανθρώπινη επιπολαιότητα, ας επεκταθούμε και στις νύχτες: sleepover, λοιπόν, και υπνόσακοι και πυτζάμες και οδοντόβουρτσες.

Ενα πολιτιστικό ίδρυμα που κυρίως εκδίδει βιβλία, για να πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα, κρίνεται, σύμφωνα με τους εξωστρεφείς, από το πόσος ντόρος γίνεται για αυτά στα ΜΜΕ, αντί να κρίνεται από το πόσο σημαντικά, επιμελημένα και καλοτυπωμένα είναι. Είναι σημαντικό βεβαίως τα βιβλία του να γνωστοποιούνται και να μπορούν εύκολα να φτάνουν στα χέρια που πρέπει, ανάλογα με το είδος τους, να φτάνουν. Η μέριμνα να διαδώσεις αυτό που κάνεις και να πείσεις τους ανθρώπους για την αξία του είναι άλλο πράγμα, και εντελώς άλλο είναι να μη σκέφτεσαι τίποτε παρά μόνο τι θα σκαρφιστείς για να προσελκύσεις κοινό. Για να προφυλάξω τα λεγόμενά μου από την ευήθεια των ιεροκηρύκων της εξωστρέφειας, θα προσθέσω ότι δεν αφορούν τα σοβαρά εκπαιδευτικά προγράμματα.

Ολο αυτό το πνεύμα που συμπυκνώνεται στη μαγική λέξη εξωστρέφεια οδηγεί στην ελαφρότητα και πολύ συχνά στη γελοιότητα. Σιγά σιγά θα δούμε και cheerleaders στις εκδηλώσεις των πολιτιστικών ιδρυμάτων. Η εξωστρέφεια είναι συνώνυμη, τις περισσότερες φορές, ενός χυδαίου πολιτιστικού λαϊκισμού, αυτού ακριβώς που οδηγεί μεγάλα μουσικά ιδρύματα να προσφέρουν τους χώρους των συναυλιών τους στον Πάριο και στον Μουζουράκη – λες και δεν είχαν πού αλλού να τραγουδήσουν ελόγου τους. Σοβαρότητα και ποιότητα θέλουν τα πολιτιστικά ιδρύματά μας, και όχι εξωστρέφεια, όπως την εννοούν όλοι αυτοί οι Φιλισταίοι του πνεύματος. Και πρωτίστως θέλουν ανθρώπους με γνώση, ικανότητα και αφοσίωση, ανθρώπους που πιστεύουν στην πνευματική σημασία αυτού που κάνουν και που θα εργάζονται σοβαρά, άοκνα και αθόρυβα.

Η εξωστρέφεια είναι δεισιδαιμονία, και οι δεισιδαιμονίες, ως γνωστόν, είναι βλακείες. Βλακείες όμως δυσεξάλειπτες.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | 4 Σχόλια

I’ll tell you what the danger is for Europe –

–  It’s carrying out a Cold War against Russia and pushing Russia into China’s arms. That’s the threat to Europe” Le Pen emphasized.

Μπορεῖ νὰ διαφωνήσει κάποιος μὲ αὐτὸ ἐξαιτίας λενινισμοῦ (ἄλλο ἂν ὁ Λένιν τὰ κατάφερε…) ἢ γιὰ λόγους πρακτικὰ ἀνούσιους, πολιτικούς («τὸ εἶπε ἡ Λὲ Πὲν πρώτη») ἢ φιλοσοφικούς («Γιατὶ ἡ Κίνα εἶναι καλὴ καὶ δὲν θὰ καταπιεῖ τὴ Δύση· γιατὶ ἔτσι μᾶς ἀρέσει» κ.ο.κ.).

Σὲ κάθε περίπτωση, 150 χρόνια ἀποτυχίας τῆς Ἀριστερᾶς (τῆς Ἀναρχίας, τῆς Οἰκολογίας, τῆς ξέρω γῶ ποιᾶς Ἄλλης) νὰ συγκροτήσει σὲ βαθμὸ πλανητικὰ ἱκανοποιητικὸ αὐτὸν τὸν Ἕναν Ἄλλο, Ἐφικτὸ Κόσμο (παρὰ μόνο ὡς ἐξαιρέσεις, ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἀπὸ κολλεκτίβα σὲ κολλεκτίβα, κι ἀπὸ συνέλευση Ἰνδιάνων σὲ συνέλευση Ἰνδιάνων) δὲν δίδαξαν τίποτε γιὰ τὴ σχέση Οὐτοπίας καὶ Πραγματικότητας: Ὅτι ἡ Οὐτοπία εἶναι μὲν χειροπιαστή (καὶ ἀνθρωπολογικὰ ἀνεκρίζωτη ὡς ἐπιθυμία -ἀνεξαρτήτως τοῦ περιεχομένου της) ἀλλὰ χειροπιαστὴ-ἐπιτεύξιμη μόνο ὡς καρικατούρα τῆς Οὐτοπίας.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, Ρωσία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀρχαῖοι ναοί: Ποσοστὰ τῶν αἰτιῶν καταστροφῶν (Ἑλλάδα)

Πηγή

ηλιόπουλος δ. 188

Οἱ «χριστιανογενεῖς» καταστροφές («βίαιη χριστιανικὴ ἐπέμβαση», «κλείσιμο ἱερῶν», «ἐπαναχρησιμοποίηση δομικοῦ ὑλικοῦ») ἀγγίζουν τὸ πολὺ τὸ 28%. Ἡ «ἐπαναχρησιμοποίηση δομικοῦ ὑλικοῦ» (spolia, 9%) δὲν ἀποδίδεται αὐτονόητα σὲ θρησκευτικοὺς λόγους σὲ κάθε περίπτωση, εἰδικὰ ὅταν μεσολαβεῖ ἐπαρκὲς διάστημα μεταξὺ τοῦ κλεισίματος τοῦ ναοῦ καὶ τῆς ἀποσυναρμολόγησής του -πράγμα ποὺ εἶναι καὶ ὁ κανόνας.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Σκληρή απάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας στους ΤΟΥΡΚΟΥΣ:

«Επιτρέπεται να εγκατασταθούν οι εγκαταστάσεις υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων (μέχρι 300 άτομα)  σε περιοχές γενικής κατοικίας σε οριοθετημένους οικισμούς με πληθυσμό μικρότερο από 2.000 κατοίκους», μὲ τὸ νέο Προεδρικὸ Διάταγμα.

Τὴ σκληρότητα αὐτῆς τῆς ἀπάντησης πρόκειται σύντομα νὰ ἀντιληφθοῦν ἀκόμα καὶ οἱ πιὸ σκληροπυρηνικοὶ Τοῦρκοι.

Ὅπως ὣς τὸ 2014 ὅσοι μιλοῦσαν γιὰ τὸ λαθρο/μεταναστευτικὸ χωρὶς νὰ μιλᾶνε γιὰ τοὺς Τούρκους ἀποπροσανατόλιζαν τὴν κοινωνία, ἀνάλογα ἀλλὰ ἀκριβῶς ἀντίστροφα συμβαίνει σήμερα.

Posted in Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Monk-Bishop

Προτεσταντισμοί

rapp-monks-bishops

 

Τὰ ράσα κάνουν τὸν παπὰ καὶ ὁ τύπος σώζει τὴν οὐσία, λένε στὸ χωριό μου.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Χωρίς κατηγορία, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

842

Εἰκονοκλάστες στὸν Προτεσταντισμό:

destruction_of_icons_in_zurich_1524

Ζυρίχη

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Οὐτρέχτη, Ὁλλανδία

Μιὰ βαθιὰ συγγένεια μὲ τὸ Ἰσλάμ.

 

Posted in τἐχνη, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Ὁ ἀμάραντος

Ἄχ, γιὰ ἰδέστε τὸν ἀμάραντο σὲ τί βουνὸ φυτρώνει / φυτρώνει μὲς στὰ δύσβατα στὶς πέτρες στὰ λιθάρια / Ποτέ του δὲν ποτίζεται καὶ δὲ κορφολογιέται [/ τὸν τρῶν’ τὰ λάφια καὶ ψοφοῦν τ’ ἀγρίμια κι ἡμερεύουν ]

Posted in μουσική | Tagged , , | Σχολιάστε

Μενδενίτσα

Ἰωάννα Ξέρα

%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%be%ce%ad%cf%81%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b4%ce%b5%ce%bd%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b1-%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%af%ce%b1%cf%82

 

Posted in ζωγραφική | Tagged , | Σχολιάστε

Την ωραιότητα της Παρθενίας σου και το υπέρλαμπρον το της αγνείας σου

 

Posted in θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

China’s demographic future

Μπορεῖ ἡ ρωσικὴ Σιβηρία νὰ παραμείνει ἄδεια καὶ στὰ ἀνατολικὰ ἡ θάλασσα νὰ εἶναι γεμάτη ψάρια καὶ ραδιενέργεια, ὅμως στὰ δυτικὰ τὸ Ἰσλὰμ θὰ αὐξάνεται πληθυσμιακὰ ὅπως καὶ οἱ χῶρες στὰ νότια. Ὁ χρόνος δουλεύει κατὰ τῆς Κίνας.

Πηγή

screen20shot202016-05-1620at208-37-3320am

This is particularly startling given that China’s also going to have a huge over-65 population in the near future — meaning that it will see the same kinds of problems as aging developed markets like Japan.

screen20shot202016-03-2920at208-25-3920am

Another thing that stands out is the relatively small population of younger people, which is partially because of the one-child policy introduced in the late 1970s. And even though the government recently retired it, the impact from that won’t be seen for some time.

Putting this all together, in the coming decades there will be far more older residents who will likely want to retire and fewer working-age citizens to support them, assuming that the projections hold.

birth_rate_in_china-svg

Τί ἀποτελέσματα εἶχε ἡ «πολιτικὴ τοῦ ἑνὸς παιδιοῦ» (πηγή):

-Ἡ Ἰνδία θὰ ξεπεράσει πληθυσμιακὰ τὴν Κίνα γύρω στὰ 2020-2030.

-Ὁ δείκτης γονιμότητας ἔπεσε στὸ 1,55 (2012) ἀπὸ 5,91 (1967). Οἱ Μουσουλμάνοι ἔχουν δείκτη γονιμότητας 1,7 (Πηγή)

-Ἡ ἀναλογία ἀγοριῶν-κοριτσιῶν εἶναι 133/100, πράγμα ποὺ ὀφείλεται στὶς στοχευμένα περισσότερες ἐκτρώσεις θηλυκῶν ἐμβρύων, θηλυκτονίες καὶ ἀποθέσεις εἰδικὰ κοριτσιῶν νεογέννητων.

-Ἡ πολιτικὴ δὲν ἀφοροῦσε τὶς ἐθνικὲς μειονότητες ἐντὸς τῆς Λ.Δ. Κίνας (9% τοῦ πληθυσμοῦ), ἀλλὰ μόνο τὸν ἀστικὸ κινεζικὸ πληθυσμό.

Τὸ Ἰσλὰμ στὴν Κίνα:

islam_in_china_2010s-02c2

 

Μιὰ μουσουλμανικὴ πηγὴ γιὰ τὴν Κίνα.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Κίνα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ μοναδικὸ ἑλληνικὸ βιβλιοπωλεῖο

– Τί θὰ ἀλλάζατε στὴν Ἑλλάδα;

Κυρίως θὰ ἤθελα νὰ διώξω τὴν ξενομανία, νὰ θεωρεῖτε πάντα καλύτερο τὸν ξένο. Ἡ ποιότητα ξεκινᾶ ἀπὸ ἐσᾶς, ὄχι τοὺς ξένους […] πῶς μποροῦν νὰ λένε ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι τεμπέληδες ὅταν ἑλληνόπουλα, σπουδαῖα μυαλά, πηγαίνουν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ διαπρέπουν;

Πηγή

Παλιὸ καὶ αὐτό, ἀλλὰ ἐπίσης ἐπίκαιρο. Ἐδῶ δὲν ἔχουμε τὴν λοῦμπεν κουλτούρα τοῦ μπάσκετ. Ἔχουμε τὴ συνέχιση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῆς ἀρχαίας γραμματείας-πολιτισμοῦ ἀπὸ ἕναν Ἀφρικανὸ φιλέλληνα ποὺ νοιώθει Ἕλληνας καὶ σέβεται ὄχι μόνο τοὺς Ἀρχαίους (ὅπως οἱ Δυτικοί) ἀλλὰ καὶ τοὺς Νεοέλληνες.

Ἀπαράδεκτα πράγματα, δηλαδή, κατὰ τοὺς ὑπέρμαχους τοῦ πολυπολιτισμοῦ.

Εἴπαμε, ἡ Ἀφρικὴ ὅταν ἐξελληνίζεται κι ἐκχριστιανίζεται εἶναι πολὺ ἀνώτερη ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὴν ἑλληνικὴ Ἀριστερά του, γιὰ τὸν πολὺ ἁπλὸ λόγο ὅτι δὲν συνιστᾶ ἀπειλὴ γιὰ τὶς ἀξίες καὶ τὴν ὑλικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὅπως συνιστοῦν οἱ Μωαμεθανοὶ καὶ οἱ ἕλληνες ἄθεοι Ἀριστεροί. Ἀλλὰ δείχνει καὶ κάτι ἄλλο ἡ περίπτωσή του: Ὅτι ἂν ἀγαπήσεις καὶ τὸ παρελθὸν τῆς Ἑλλάδας (χριστιανικὸ κι ἀρχαῖο), τότε οἱ δεσμοί σου μαζί της εἶναι ἀκατάλυτοι.

Posted in παιδεία, πολυπολιτισμός, Αριστερά | Tagged , | Σχολιάστε

Ἡ ἀνεκτικότητα τῶν Διαφωτιστῶν

Παλιὸ ἀλλὰ ἐπίκαιρο. Ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι προστατεύουν ἐνίοτε βίαια τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου ἀπὸ ὅσους διακηρύσσουν τὴν κατάργησή τουτὸ χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ τὸ καταργήσουν (π.χ. Ναζί) μὲ τὸ νὰ ἀπαγορεύουν στοὺς ἐχθροὺς τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου τῆν δημόσια διατύπωση τῶν ἀπόψεών τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, οἱ προστάτες αὐτοὶ δὲν κατέκριναν ποτὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖ ὅπου πραγματώθηκαν οἱ δικές τους πολιτικὲς ἰδέες δὲν δόθηκε καμμία ἀπολύτως ἐλευθερία τοῦ λόγου. Δὲν κατέκριναν τὸ ἐμπειρικὸ γεγονὸς ὅτι στὶς χῶρες («τους») αὐτὲς συνέβη ἀκριβῶς ὅ,τι συνέβη στὶς χῶρες στὶς ὁποῖες ἐπικράτησαν ὅσοι προγραμματικὰ ἀρνοῦνταν τὴν ἀξία τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου ἢ τὴ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ νὰ τὴν καταργήσουν (π.χ. ναζιστικὴ Γερμανία).

Δηλαδή, οἱ ἄνθρωποι ποὺ περιφρουροῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της (οἱ ὁποῖοι ὄντως ἐνίοτε τὴν χρησιμοποιοῦν ὑποσκάπτοντάς την) ὄχι σπανίως εἶναι πρακτικὰ ὅμοιοι μὲ ἐκείνους ποὺ προγραμματικὰ ἀρνοῦνται τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Διὰ κομματικοῦ ἀντιπροσώπου, φυσικά, ἀφοῦ μιλᾶμε γιὰ ἄλλα καθεστῶτα (π.χ. Ἀριστεροὶ ποὺ ζοῦν σὲ δυτικὲς δημοκρατίες ἀσκοῦντες δικαιώματα ὅπως αὐτὸ τῆς ἔκφρασης δημόσιας ἄποψης, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ὑφίστανται στὶς χῶρες «δικῶν τους» καθεστώτων).

Αὐτὸ εἶναι παράδοξο κι ὄχι πολιτικὰ ἐξηγήσιμο. Ἐξηγεῖται ἀλλιῶς: Ἂν δεῖ κανεὶς τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου ὄχι ὡς φιλοσοφικὸ περιεχόμενο (ὄχι ὡς κάτι ποὺ παρέχεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ προθέσεις καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν ἰδεῶν τοῦ καθενός) ἀλλὰ ὡς σύμβολο, ὡς πολεμικὸ λάβαρο-μπαϊράκι, ποὺ στρέφεται ἐναντίον τοῦ α καὶ τοῦ β. Ὡς πολιτικαντισμό. Ἀναφέρομαι αὐστηρὰ στὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου καὶ ὄχι σὲ αὐτὴ καθαυτὴν τὴν ἔμπρακτη ἀπόπειρα κατάργησής του, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς καὶ δίκαια συνεπάγεται τὸ δικαίωμα -σὲ μιὰ δημοκρατικὴ πολιτεία- τῶν ὑπολοίπων νὰ ἀπαγορεύσουν -προφανῶς καὶ βίαια- τὴν πολιτικὴ δράση ὅποιου ἀποτολμᾶ τέτοια κατάργηση. (Υ.Γ.: Εἶναι ὑποχρέωση ἡ ἀπαγόρευση τῆς πολιτικῆς λειτουργίας κομμάτων ἢ δραστηριότητας κινημάτων τὰ ὁποῖα πρεσβεύουν ἀξίες γιὰ τὸ πολιτικὸ πλαίσιο-καθεστὼς ἄλλες ἀπὸ τὴν δημοκρατία (τακτικὲς καὶ ἐλεύθερες ἐκλογές, ἰσηγορία, ἐναλλαγὴ παρατάξεων στὴν ἐξουσία κ.λπ.), γιατὶ ἁπλὰ κάθε πολιτεία πρέπει νὰ αὐτοπροστατευθεῖ καὶ νὰ ἐξασφαλίσει τὴ συνέχισή της. Ὡστόσο, ἡ δημοκρατία εἶναι ἕνα καθεστὼς «τραγικό», δὲν μπορεῖ νὰ συνεχιστεῖ ἂν οἱ πολίτες δὲν τὸ θέλουν.)

Αὐτὰ ὅλα δὲν σημαίνουν ἕναν πολιτικὸ σχετικισμό. Πῶς μποροῦν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν τὰ τεχνάσματα ὅσων χρησιμοποιοῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου μὲ σκοπὸ τὴν κατάργησή της ἢ ὅσων ἤδη δημόσια ἐπαγγέλονται τὴν κατάργησή της; Ὅσο λιγότερο κάποιος ἔχει ἀπαγορεύσει στὶς χῶρες μὲ «δικά του» καθεστῶτα τὸ δικαίωμα τῆς διαφορετικῆς γνώμης, τόσο περισσότερο δικαιοῦται νὰ «περιφρουρεῖ» τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ νὰ τὸ ἀρνεῖται ἀκόμη καὶ βίαια στοὺς ἐχθρούς της. Καὶ ἀντίστροφα. Ἡ προστασία, λοιπόν, τοῦ δικαιώματος τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου πρέπει νὰ ἀκολουθεῖ τὴν ἀστυνομικίστικη ἀριστερή λογική: Δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀσκεῖ ὅποιος ὑποστηρίζει καὶ ἐξιδανικεύει τὴν ἀνελευθερία διάφορων καθεστώτων ἢ ὅποιος ἀποσιωπᾶ τὰ ἀντίστοιχα ἐγκλήματα.

Φασισμὸς καὶ Ἀριστερὰ διαφέρουν μόνο στὰ λάβαρα, ὡς πρὸς τὸ ζήτημα αὐτό. Οἱ μὲν θὰ σφάξουν γιὰ χάρη τοῦ Ἡγέτη καὶ τῆς σοφίας του (καὶ τῆς συνεπαγόμενης Σκλαβιᾶς), ἐνῶ οἱ δεύτεροι ὄχι ἁπλῶς ἔχουν ἐπίσης Ἡγέτη (ἐνῶ κατὰ τὰ ἄλλα ἀρνοῦνται τὸν ἱστορικὸ ρόλο τοῦ Ἀτόμου ἔναντι τῆς «Κοινωνίας»), ἀλλὰ θὰ σφάξουν γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἀθρωπότητας. Κι ἄλλες φορές, ἔχω πεῖ ὅτι ἡ ἐμπειρικὴ αὐτὴ ἀπόφανση δὲν καθιστᾶ τοὺς Φασίστες* καλύτερους (ἔναντι τῶν Ἀριστερῶν ἢ γενικά) οὔτε ἠθικὰ / πολιτικὰ ἀνεκτούς. Ἀλλὰ οὔτε καὶ δικαιολογεῖ τὴν ἀγαπημένη ἀριστερὴ ἀντεπιχειρηματολογία περὶ «δύο ἄκρων». Ἔχω ὑπόψη μου τὴν Λούξεμπουργκ, κι ἔτσι δὲν μὲ ἀφορᾶ ἡ, οὔτως ἢ ἄλλως ἀποπροσανατολιστική, ἀντεπιχειρηματολογία αὐτή. Σήμερα, ὅμως, δὲν ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς ἀθωότητας τῆς Λούξεμπουργκ.

* «Φασίστες», ἕνας ὅρος λάστιχο. Ἐννοῶ τούς: ἐθνικοσοσιαλιστές, φασίστες τύπου Μουσολίνι, φρανκιστές, μεταξικούς, καὶ τοὺς τοτινοὺς συνεργάτες τους (ΤΑ, Χ κ.λπ.) ἢ τωρινοὺς θαυμαστές τους, κι ὄχι γενικὰ τοὺς ἀκροδεξιούς (π.χ. βασιλόφρονες, χουντικούς).

Ἂς δοῦμε ὅμως τοὺς διδασκάλους τῆς Ἀριστερᾶς (τουλάχιστον):

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72580

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72581

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72582

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Christian France

The Christian Travelers Guide to France

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72575

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72576

 

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72578

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72579

 

 

Χορτᾶστε, λοιπόν:

francemuslimprayerstreetip_0

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἄδικο ἔχει;

«Αν θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα, εάν τραβάει η ψυχή τους να κυνηγηθούν, καλώς να ορίσουν, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος. Κάποιοι να εξηγήσουν στην ελληνική κυβέρνηση τι έγινε το 1921 και 1922. Αν δεν υπάρχει κανείς να τους εξηγήσει, εμείς μπορούμε να έρθουμε σαν σφαίρα στο Αιγαίο και να τους διδάξουμε πάλι την ιστορία. Μην ζορίζεστε και μην ενθουσιάζεστε χωρίς λόγο. Ο ελληνικός λαός, που δεν υπολογίζει το δίκαιο του γείτονα, να σταματήσει να αποθρασύνεται»

ανέφερε.

 «Η Ελλάδα τιμά και προασπίζεται τα νησιά της που είναι αναπόσπαστο τμήμα της. Κανείς δεν επιτρέπεται να τα αμφισβητεί και να τα επιβουλεύεται. Η Ελλάδα είναι έτοιμη σε όλα τα επίπεδα να τα προασπίσει, πάντα σε κλίμα ομοψυχίας και αποφασιστικότητας, διεκδικώντας τη στήριξη της παγκόσμιας κοινότητας, ειδικά όταν έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας»

ἀνέφερε

ο Γιώργος, λοιπόν, πλησίασε διστακτικά τον π. Παΐσιο, του φίλησε το χέρι και στάθηκε δίπλα του, οπότε ο π. Παΐσιος ξεκίνησε αμέσως να συζητά μαζί του: «Πως είναι ο στρατός μας , Γιώργο;» «Πιστεύω πως είναι καλά, πάτερ», απάντησε ο λοχαγός. «Δεν είναι καλά ο στρατός μας, Γιώργο […]»

ἀναφέρεται.

Ἄδικο ἔχει;

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , | 13 Σχόλια

Τὸ στοιχειωμένο σπίτι

Manolisgvardis

Βλέπω τις γνωστές επαναλήψεις του Μικρό σπίτι στο λιβάδι, από τα πολύ βαθιά 70’s. Διαπιστώνω πως μόνο λίγες δεκαετίες έχουν περάσει και έχουν αλλάξει, επί τα χείρω, το τηλεοπτικό τοπίο. Όλη η σειρά είναι ενδιαφέρουσα, διότι συνδυάζει τη νοσταλγία της αγροτικής Αμερικής με τον ανάλογο προτεσταντισμό των πιονιέρων του 19ου αιώνα. Ο χριστιανισμός αυτού του τύπου μού είναι ιδιαιτέρως γοητευτικός, καθότι βαθιά λαϊκός και ρεαλιστικός. Στο επεισόδιο Το στοιχειωμένο σπίτι μπαίνει και το στοιχείο του Γκόθικ. Αλλά πώς, ακριβώς; […]

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δύση, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Θεουργία

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Οἱ Ἕλληνες καὶ τὸ παράλογο, τοῦ Dodds. Παρατηρεῖ στὴν ἀρχὴ καθένας τὸν Dodds νὰ ἀναφέρεται στὸ «Ἄλογο» μὲ τὴν φρίκη τοῦ ὀρθολογιστῆ ποὺ ἐπέζησε τοῦ Β’ Π.Π. Μεταφέρει, ἔτσι, ἀσυνείδητα τὶς ἀγωνίες τῆς ἐποχῆς του στὴν Ἀρχαιότητα ἀναφερόμενος σὲ μιὰ δραματικὴ αὔξηση τοῦ ἤδη προϋπάρχοντος «ἀνορθολογισμοῦ» στὰ τέλη τῆς Ἀρχαιότητας. Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ μιλώντας γιὰ «ἐποχὴ ἀγωνίας» στὸ σχετικὸ βιβλίο μὲ βάση τοὺς φόβους τοῦ μέσου Δυτικοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν Ψυχρὸ Πόλεμο -ἐνῶ ἡ Ὕστερη Ἀρχαιότητα δὲν εἶχε καμμία ἀγωνία καὶ δὲν περιέπεσε σὲ κανέναν «ἀνορθολογισμό», ὅπως ὁ P. Brown δείχνει (Ἡ δημιουργία τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας). Τουλάχιστον σὲ ἀνορθολογισμὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅ,τι εἶχε παλιότερα καὶ μὲ ἄλλες μορφές.

(Υ.Γ. Ἄλλωστε, ὁ Ἰάμβλιχος ἔγραψε τὸ κείμενο αὐτὸ προτοῦ νομοθετηθοῦν ἢ ἐφαρμοστοῦν μέτρα κατὰ τῆς λατρείας τῶν θεῶν, ὁπότε ὁ Dodds κάνει λάθος ὅτι οἱ ἀπόψεις του ἦταν «παρηγοριὰ γιὰ τοὺς ἡττημένους» Παγανιστές -τουλάχιστον, ὁ Ἰάμβλιχος δὲν τὸ ἔβλεπε ἔτσι, ἀφοῦ κατηγοροῦσε τοὺς ἐθνοτικὰ Ἕλληνες καὶ ἐθνικούς, κι ὄχι τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν παρακμὴ τῆς λατρείας τῶν θεῶν).

Oἱ Βυζαντινοὶ ἔκαναν τελικὰ τεράστιο λάθος ποὺ δὲν ἀντέγραψαν ὅλα τὰ μαγικὰ ξόρκια, κατάρες, κατάδεσμους, θεουργικὰ βιβλία τῶν προχριστιανῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀλλὰ τὰ ἄφησαν νὰ φθαροῦν (ὅπως καὶ τόσα ἄλλα χριστιανικὰ βιβλία). Ἂν τὸ εἶχαν κάνει, ὁ μύθος τῆς Ὀρθολογιστικῆς Ἀρχαιότητας δὲν θὰ εἶχε τόση διάδοση. Θὰ ὑφίστατο καὶ ἐπίθεση -στὴν ἴδια τὴ Δύση- πολὺ νωρίτερα ὅλη ἡ πεποίθηση τῆς Δύσης γιὰ τὸν Ὀρθολογισμό της, τὸν ὁποῖο ἀνάγει σὲ ἕνα χρυσὸ παρελθόν. Ἔτσι, μόνο σὲ κάτι παπύρους καὶ σὲ λιγοστὰ θεουργικὰ καὶ μαγικὰ κείμενα διαβάζουμε ὅτι τὰ ἀγάλματα εἶναι ἔμψυχα καὶ μποροῦν νὰ προκαλοῦν πόνο ἢ χαρά, κι ὅτι γιὰ τοὺς πολέμους καὶ τὶς ἐπιδημίες ὑπαίτιοι εἶναι οἱ κακοὶ δαίμονες ποὺ ὑπερίπτανται τῆς γῆς: Αὐτὲς ἦταν ἀντιλήψεις αὐταπόδεικτες γιὰ τὸν μέσο μὴ χριστιανὸ φιλόσοφο καὶ τὸν μέσο ἄνθρωπο τῆς Ἀρχαιότητας, κλασσικῆς καὶ μεταγενέστερης, ἀλλὰ ἁπλῶς μιὰ «περίεργη ἀτραξιὸν» γιὰ τὸν σημερινὸ καλόπιστο θαυμαστὴ τῆς Ἀρχαιότητας. Γιατὶ ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβει ὅτι οὐσιαστικὰ οἱ βυζαντινοὶ ἀντιγραφεῖς ἔκαναν ἕναν κακὸ ἐξωραϊσμὸ κι ἐξιδανίκευση τῆς Ἀρχαιότητας (εἶχαν προηγηθεῖ οἱ Ἀλεξανδρινοὶ λόγιοι). Ὅπως εἶναι ἀδύνατο νὰ καταλάβει κι ὅτι οἱ Χριστιανοὶ πῆραν κι ἀποδέχτηκαν τὸν Ἰπποκράτη, ποὺ ἐναντιώνεται στὶς ἐκτρώσεις, καὶ ἄφησαν τὴν ὑπόλοιπη (στὸ ζήτημα αὐτό) Ἀρχαιότητα μὲ τὶς θηλυκτονίες-ἐκτρώσεις της στοὺς ἄθεους «ὀρθολογιστὲς» καὶ τοὺς ἀρχαιολάτρες.

Ὡστόσο, εἶναι καλὸ νὰ διαβάσει κανεὶς τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα τοῦ Dodds, ἂν ὄχι γιὰ κάτι ἄλλο παρὰ γιατὶ στὴν Ἑλλάδα αὐτὰ θεωροῦνται ὡς ἐθνικὴ προδοσία. «Μπορεῖ», λένε κατ’ οὐσίαν κάποιοι, «νὰ εἶναι ἔτσι κι ἔτσι ἡ Ἀρχαιότητα ἀλλὰ δὲν μᾶς πειράζει κι ἐμεῖς θὰ ὑπερασπιστοῦμε ὡς πακέτο τὴν Ἀρχαιότητα μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἔτσι ὁ Ἐχθρὸς κάνει«. Αὐτὸ ἔγινε καὶ μὲ τὸν περίφημο Gucci. Ὁρισμένοι δὲν τὴν ἀντέχουν τὴν προδοσία αὐτήν, τόσο πολὺ μάλιστα ὥστε ἀποδέχονται ὡς κρυφὲς ἀλήθειες τὰ θεουργικὰ καὶ ἄλλα μαγικὰ τερτίπια τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων. Ἡ στάση τους εἶναι πολὺ παρήγορη -ὑπό μία ἔννοια. Γιατὶ δείχνει ὅτι δὲν παρατηρεῖται μόνο στὴ σημερινὴ ἐποχὴ τὸ φαινόμενο τῆς διάλυσης (φιλελεύθεροι διανοούμενοι ποὺ ὑπερασπίζονται τὴν ἐλευθερία γιὰ τὴν εἰρηνικὴ ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλάμ) ἀλλὰ ὅτι ὑπῆρχε πάντοτε.

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72562

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72563%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72564

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72565%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72566

Συνέχεια

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἀστικὴ τάξη τοῦ 6ου αἰ.: προβλήματα

Νοίκιαζαν καὶ πούλαγαν τὶς βιλάρες, ὅσο κι ἂν ὁ ΕΝΦΙΑ τῆς ἐποχῆς δὲν ἦταν φόρος.

 Helen G. Saradi, The Byzantine city in the sixth century. Literary Images and Historical Reality, Athens 2006:

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72552%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72553%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72554

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες | Tagged , , | Σχολιάστε

Πίθηκοι

Gabriel Ritter von Max: Die Gelehrten

150523rittervonmax1222_0

 

Posted in Γερμανία, ζωγραφική | Tagged , , | Σχολιάστε

Μονοτονικὸ-Λατινικὴ γραφή

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους ἀπολογητικοὺς μύθους τῶν μονοτονιστῶν εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἡ ἀπόφανση τῶν πολυτονιστῶν ὅτι τὸ μονοτονικὸ ὁδηγεῖ (ὡς φυσικὴ συνέπεια, ὡς συνειρμός) στὴ λατινικὴ γραφὴ μέσῳ τῆς ἁπλοποίησης τῆς ὀρθογραφίας συνιστᾶ κινδυνολογία καὶ λογικὸ ἅλμα. Ἔτσι, ὁ Νίκος Σαραντάκος  γράφει:

Τριάντα χρόνια τώρα, οι περισσότεροι οπαδοί του πολυτονικού διατείνονται κινδυνολογώντας ότι το μονοτονικό είναι το πρώτο βήμα, ότι επίκειται η πλήρης κατάργηση των τόνων, η υιοθέτηση φωνη(μα)τικής ορθογραφίας, και μετά η υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου. Όμως, τριάντα χρόνια έχουν περάσει και το αφιλότιμο το μονοτονικό δεν έχει κάνει ρούπι, έχει μείνει σε αυτό το πρώτο βήμα…Δυστυχώς, ένα τέτοιο λογικό άλμα (και μάλιστα με αξιώσεις ολυμπιακού μεταλλίου) κάνει και ο καλός ποιητής Γιάννης Πατίλης, ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος και οπαδός του πολυτονικού, όταν, στα αποσπάσματα του βιβλίου του που παραθέτει ο Γιανναράς, υποστηρίζει ότι φυσική συνέπεια των αρχών του μονοτονικού είναι να γράφουμε «όλι ι άνθροπι ίνε ίδιι» -τόσο τυφλώνει η εμμονή έναν αξιόλογο πνευματικό άνθρωπο, που δεν τον αφήνει να δει ότι κανείς απολύτως δεν υποστηρίζει την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας

Προσέξτε τὴν γεμάτη ἀγωνία νὰ πείσει τοὺς ἀναγνῶστες του διαβεβαίωση τοῦ Ν.Σ. ὅτι κανεὶς δὲν ὑποστήριξε τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας.

Φυσικά, ὁ Ν.Σ. κάνει σὰν νὰ ἀγνοοῦσε ὅτι τὴν φωνητικὴ γραφὴ καὶ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο ὑποστήριξαν οἱ προπολεμικοὶ ἀλλὰ καὶ μεταπολεμικοὶ ὁπαδοὶ τοῦ μονοτονικοῦ. Γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν γνωρίζει ὅτι οἱ ὁπαδοὶ τοῦ μονοτονικοῦ ἦταν καὶ ὁπαδοὶ τῆς κατάργησης τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας κι ἄρα, ὅτι, παρὰ τὰ ὅσα λέει ὁ ἴδιος, μονοτονικὸ καὶ κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας-ἐκλατινισμὸς τῆς γραφῆς εἶναι ἀλληλένδετα ὡς γλωσσικὸ πρόγραμμα καὶ τρόπος ἀντιμετώπισης τῆς ἑλληνικῆς γραπτῆς γλώσσας. Τὸ γεγονὸς ὅτι «ἀκόμη ὣς τώρα δὲν εἰσήχθη ἡ λατινικὴ γραφὴ καὶ τὸ ἀτονικὸ σύστημα» εἶναι ἄλλου τύπου ζήτημα. Καὶ σ’ αὐτό, ἀκόμη, τὸν διορθώνει ο Γιάννης Πατίλης, γνωστοποιώντας του ὅτι τὰ παιδιὰ σχολικῆς ἡλικίας γράφουν γκρίκλις ὄχι μόνο στὰ κινητὰ ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ. Φυσικά, ὁ Ν.Σ. ἀγνοεῖ καὶ τὰ ἀτονικὰ τῶν τίτλων τῶν εἰδήσεων στὰ τηλεοπτικὰ κανάλια (κυρίως, ἰδιωτικά).

Ἂς δοῦμε ὅμως ἀποσπάσματα κειμένων ποὺ δείχνουν ὅτι ὅσοι μιλοῦσαν γιὰ μονοτονικὸ στόχευαν στὴ λατινικὴ γραφὴ ἢ στὴν φωνητικὴ γραφή:

1929, Δημήτρης Γληνός, περ. «Νέος Δρόμος», τεῦχος Φεβρουαρίου:

«Ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ ὀρθογραφία δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθεῖ. Οἱ λύσεις εἶναι τρεῖς. 1) Νὰ καταργηθοῦν οἱ τόνοι καὶ τὰ πνέβματα (sic). Νὰ καταργηθοῦν τὰ διπλὰ σύμφωνα  ἀπὸ παντοῦ. 2) Νὰ εισαγάγουμε τὴν φωνητικὴ ὀρθογραφία. 3) Νὰ πάρουμε τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο. Τὴν τρίτη λύση τὴ θεωρούμε γιὰ τὴν καλύτερη, γιατὶ πρῶτα μᾶς εἰσάγει μορφικὰ στὴν οἰκογένεια τῶν ἐβρωπαϊκῶν (sic) λαῶν, ἔπειτα λύνει μὲ μιᾶς ὁλόκληρο τὸ ὀρθογραφικὸ πρόβλημα»

1930, Μ. Φιλήντας, περ. «Πρωτοπορία», τεῦχος Μαρτίου:

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72534

1944, Ρόζα Ἰμβριώτη, Κ. Δ. Σωτηρίου, Μ. Παπαμαῦρος, «Σχέδιο Λαϊκῆς Παιδείας» πρὸς τὴν Π.Ε.Ε.Α.:

  1. Τονικὴ ἁπλοποίηση μὲ τὴν παραδοχὴ τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος. Κατάργηση πνευμάτων καὶ διπλῶν γραμμάτων.
  2. Κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Ἔκδοση τῶν παλαιῶν βιβλίων μὲ τὴν νέα μορφή.

1976, Ἀπ. Κακλαμάνης, ὁμιλία στὴ Βουλή:

Ἐπιμένουμε στὴν…καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος, ἀλλὰ πιὸ πέρα καὶ μὲ ἄλλες ἁπλοποιήσεις, ὅπως ἡ κατάργηση τῶν διφθόγγων, τῶν διπλῶν συμφώνων κι ἄλλες ἐπίσης ἁπλοποιήσεις..

Διαχρονικά, λοιπόν, τὸ μονοτονικὸ ἔχει συσχετιστεῖ ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτές του μὲ τὴν φωνητικὴ γραφὴ καὶ τὴ λατινικὴ γραφή. Ἀναρωτιέμαι ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖ τὴν βεβαιότητά του ὁ Ν.Σ. ὅτι οἱ μονοτονιστὲς δὲν εἶχαν ποτὲ τέτοια σχέδια ὅπως τὸν ἐκλατινισμὸ τῆς γραφῆς. Ἀπὸ τὸν ἑαυτό του;

Τὸ θέμα ἔχει ἀπαντηθεῖ κι ἀπὸ ἄλλους. Ἁπλῶς νὰ τονίσω ὅτι κανεὶς μεγάλος λογοτέχνης καὶ ποιητὴς δὲν εἶχε γράψει στὸ μονοτονικὸ πρὶν ἀπὸ τὸ 1982. Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ ἀγώνα γιὰ τὸ μονοτονικὸ εἶναι ἡ ἱστορία κομματικῶν στελεχῶν κι «ἐπιστημόνων», ποὺ δὲν εἶχαν ζωντανὴ σχέση μὲ τὴ γλώσσα ὅπως ὁ Ἐλύτης, ὁ Βρεττάκος καὶ ἄλλοι. Τὸ μονοτονικὸ δηλαδή, εἶναι παιδὶ τοῦ κομματικοῦ σωλήνα, ἀφύσικο προϊὸν κι ὄχι ἀποτέλεσμα ἑνὸς μεγάλου λογοτεχνικοῦ νεοελληνικοῦ ρεύματος. Ἁπλά, ὅσοι κατεῖχαν τὴν ἐξουσία ἐπέβαλαν τὶς ἀπόψεις τους -δημοκρατικά, ἀλλὰ μὲ περιφρόνηση πρὸς ὅσους χειρίζονταν τὸ γραπτὸ λόγο καλύτερα. («Δημοκρατικά», σημαίνει λ.χ. καὶ ὅτι ἂν αὔριο ἡ δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη κυβέρνηση ἀντικαταστήσει τὰ ἑλληνικὰ μὲ τὰ Σουαχίλι, δὲν θὰ ἔχει κάνει τίποτε μεμπτό).

Ἐπίσης, τὸ μονοτονικὸ ὄντας ἀφύσικο προϊὸν κομματικῶν ἀντιλήψεων κι ὁδηγιῶν δὲν συνιστᾶ κάποια σοβαρὴ μεταρρύθμιση. Ἀκόμη καὶ πρὸ τῆς θέσπισής του κανεὶς δὲν ἤξερε ἂν μονοτονικὸ σήμαινε «ἕνα τόνο σὲ κάθε λέξη» ἢ «τόνο σὲ ὅσες λέξεις εἶναι δισύλλαβες καὶ πάνω» ἢ «τόνο παντοῦ ὅπου προηγουμένως ὑπῆρχε πνεῦμα ἢ ὀξεία-περισπωμένη». Κι αὐτὸ συνέβη ἀκριβῶς διότι δὲν προϋπῆρχε ἕνα λογοτεχνικὸ κίνημα ποὺ ἤδη χρησιμοποιοῦσε τὸ μονοτονικὸ καὶ εἶχε στέρεη δεδομένη ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι μονοτονικό. Αὐτὰ ὅλα τὰ ζητήματα ἀποφασίστηκαν καὶ θεσπίστηκαν τὴν τελευταία στιγμή, ὡς δουλειὰ τοῦ ποδαριοῦ.

Τέλος, ἀξίζει νὰ τονιστεῖ ὅτι οἱ λαοὶ στοὺς ὁποίους ἐφαρμόστηκε ὁ κομμουνισμὸς -Ρῶσοι, Κινέζοι- δὲν κατάργησαν τὴν ὀρθογραφία τους (ἡ ὁποία ἦταν ἀπείρως δυσκολότερη γιὰ τὰ λαϊκὰ στρώματα ἀπὸ ὅ,τι οἱ δασεῖες καὶ οἱ περισπωμένες ἦταν γιὰ τὰ νεοελληνικὰ λαϊκὰ στρώματα), ἡ ἀλλαγὴ τῆς ὁποίας π.χ. σὲ λατινικὴ γραφὴ διόλου δὲν θὰ προκαλοῦσε δυσκολίες κατανόησης. Οἱ «προοδευτικὲς» ἡγεσίες τῶν λαῶν αὐτῶν ἀδιαφόρησαν τελείως γιὰ τὶς  συμβουλὲς τῶν δυτικῶν γλωσσολόγων γιὰ τὴ γραπτὴ γλώσσα ὡς πεδίο πάλης Συντηρητισμοῦ-Προόδου, καὶ διατήρησαν τὰ ἰδεογράμματα καὶ τὸ κυριλλικὸ ἀλφάβητο (τὸ ὁποῖο ἐπίσης τοὺς «ἀποκόβει ἀπὸ τοὺς ἐΒρωπαϊκοὺς λαούς» -εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀπὸ τότε ὅταν οἱ Ἀριστεροὶ μιλᾶνε γιὰ «Εὐρώπη» ἐννοοῦν ἀποκλειστικὰ τὴ Δύση). Μόνο λαοὶ ἀποικιοκρατούμενοι πνευματικὰ ὅπως οἱ Νεοέλληνες, καὶ εἰδικὰ οἱ Ἀριστεροί, ἐνέδωσαν στὴν «τελευταία λέξη τῆς μόδας», στὴν τυχάρπαστη θεωρία γιὰ ταξικότητα τῆς γλώσσας.

(πηγή γιὰ τὰ κείμενα)

Posted in Αριστερά, Δύση, Ελλάδα, Ρωσία, γλώσσα | Tagged , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

περὶ Καρναβαλιοῦ καὶ εἰκόνας τοῦ Ἑαυτοῦ

Μιὰ καλὴ ἀφετηρία γιὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Καρναβαλιοῦ, τῆς μάσκας καὶ τῆς ἀνάγκης νὰ δείχνεις ὅτι εἶσαι κάτι ἄλλο.

%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%b4%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , , , | Σχολιάστε

Οἱ μικροαστοί – Μαλβίνα

Τὸ 1995, ἡ πάνσοφη Μαλβίνα ἔγραφε γιὰ τοὺς μικροαστούς:

Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια.

2017: Μπαίνει τὶς προάλλες στὸ κομμωτήριο μαζὶ μὲ τὸ μεγαλύτερο παιδί. Πῶς τὰ ἔφερε ἡ κουβέντα γιὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν παιδιῶν, ἡ νεαρὰ κομμώτρια μαθαίνει ὅτι ἔχει τρία παιδιά, καὶ ρωτᾶ: «κορίτσια τὰ δύο πρῶτα;;». Τὸ ὑπονοούμενο τὸ ἔπιασε ἄμεσα ὁ ἀποδέκτης τῆς ἐρώτησης. Βέβαια, ἡ σειρὰ τῶν φύλων ἦταν α-κ-α, τῆς ἐξήγησε.

Ἡ κομμώτρια, ἀφοῦ ταπώθηκε πρῶτα, ποὺ πῆγε νὰ τὸ παίξει Μαλβίνα ξεσκεπάζοντας τοὺς σεξιστὲς μικροαστούς, «ποὺ θέλουν Διάδοχο», περιορίστηκε στὸ ν’ ἀναφέρει πόσες σκοτοῦρες θὰ ἔχει ἡ σύζυγος (πού, ἐξυπονοεῖται, θὰ τὴ δέρνει μὲ μαστίγιο ὁ ἑλληναρᾶς σύζυγος).

Ἐπιχειρήματα Μαλβίνας φρέσκα, ἀπὸ τὸ 1995, δηλαδὴ τὰ ’60s. Στὸ συνοικιακὸ κομμωτήριο. Πενήντα χρόνια τώρα, τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα. Πάνω_Κάτω_Ἡ_Πατησίων. Νὰ τὰ ἐπαναλαμβάνετε στὸν Αἰώνα τὸν Ἅπαντα, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ γελοιοποιεῖστε, Ἀριστερὰ τῆς Ἀπελευθέρωσης, ποὺ γρυλίζετε μὲ μνησικακία ἐνάντια σὲ κάθε τι ποὺ δὲν εἶστε καὶ δὲν σᾶς μοιάζει.

Ἐνῶ μὲ ἕνα ἢ κανένα παιδὶ φέρνεις μιὰ ὥρα ἀρχύτερα τὸ μέλλον τῆς Προόδου. Ἀλλὰ πῶς νὰ ἐξηγήσεις σὲ διανοητικὰ στείρους ἀνθρώπους ὅτι ὑπάρχει ἡ σκέτη ἀγάπη γιὰ τὴ ζωὴ σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ δικό τους ἀνύπαρκτο εὖ ζῆν;

Υ.Γ. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; ἡ «Ἀριστερὰ» θὰ βοηθήσει τὴν «κοινωνία» μόνο ἂν υἱοθετήσει τὸν πιὸ σκληρὸ συντηρητισμό: ἄμεσα τεκνογονία καὶ συγκατοίκηση ζευγαριοῦ μὲ γονεῖς-πεθερούς. Κι ἔπειτα, ἂς κάνει ὅσο ἀκτιβισμὸ θέλει. Εἰδάλλως, κάνει τὸ χόμπι της (ἀντὶ γιὰ γυμναστήριο ἢ ζωγραφική), τὸ ὁποῖο παρουσιάζει ὡς πολιτικὸ-θεωρητικὸ πρόγραμμα.

Posted in Αριστερά, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἀρχαιοκεντρισμοί

τῆς τσόντας: Προσέξτε τὸ σχόλιο:

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac-tsonta

Ὁ νεραϊδοπαρμένος Ἀριστερὸς νομίζει ὅτι οἱ βουδιστικοῦ στυλ πόζες τῆς κοπέλας εἶναι «ἀρχαιοελληνικῆς» ἐκφραστικότητας καὶ πλαστικότητας -ἐνῶ ἀκόμη καὶ ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου ἀναφέρεται σὲ γιόγκα. Θὰ ρωτήσετε, τί σχέση ἔχει ἡ γιόγκα κι ὁ πολιτισμός της μὲ τὴν Ἀρχαιότητα. Γιὰ τοὺς «ψαγμένους Ἀριστεροὺς» ἡ γιόγκα ἔχει ἀρχαιοελληνικὲς ἢ ἀναγεννησιακὲς ποιότητες. Ἔ, ναί! Μπορεῖ κι οἱ Σαμουράι νὰ εἶναι Λακεδαιμόνιοι…

Μάταια θὰ ψάξει κάποιος, βέβαια, γιὰ νὰ βρεῖ τέτοιους πίνακες (μὲ κορμιὰ κρεμάμενα/στριφογυριστὰ σὰν οὐρακοτάνγκου) στὴν Ἀναγέννηση ἢ τέτοια ἀγάλματα στὴν Ἀρχαιότητα. Ἐπίσης, γυμνὲς σπάνια ἀναπαριστῶνται οἱ γυναῖκες στὴν Ἀρχαιότητα, ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ ἀγάλματα γυμνῶν ἀντρῶν. Θὰ ἦταν λίγο -ὄχι χυδαῖο ἀλλὰ- ἀηδιαστικὸ ἢ κωμικὸ (ἀποκριάτικο) νὰ βλέπεις πουλιὰ καὶ τρίχες, τριχωτοὺς πρωκτοὺς καὶ πέρα-δῶθε ὄρχεις ὡς συμβολισμὸ τῆς «πλαστικότητας» καὶ τῆς «ἐκφραστικῆς δύναμης», ἂν ὁ φωτογράφος ἔκανε τὸ λάθος κι ἔβαζε ἄντρα ἀντὶ γυναίκας νὰ κάνει ὅλα αὐτὰ τὰ δῆθεν «ἑλληνικῆς αἰσθητικῆς» φακίρικα. Ὁπότε, σοφὰ ἐπιλέχτηκε γιὰ γυμνὸ γυναίκα.

Ἄλλωστε, ἂν ἡ Γυναίκα εἶναι τὸ Ὡραῖο Φύλο κι ὄχι ὁ Ἄντρας (καί, γι’ αὐτό, γυμνὴ φωτογράφηση μὲ ἄντρα θὰ ἦταν [γκέη] τσόντα), αὐτὸ εἶναι καθαρὰ μιὰ χριστιανικὴ ἐφεύρεση, στὰ εὐρύτερα πλαίσια τῆς ἀνατίμησης τῆς γυναίκας. Ὣς τότε τὰ ἄτριχα ἔφηβα ἀγόρια ἦταν πολὺ τῆς μοδός. Ἀκόμα καὶ ὁλόκληρη πόλη τοὺς ἔκτιζε ὁ ἐπιβήτοράς τους.

Posted in τέχνη, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

ὀβὰλ πλατεία τῆς βυζαντινῆς Θεσσαλονίκης

Οι εργασίες για τη δημιουργία του Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης έφεραν στο φως ένα νέο σπουδαίο αρχαιολογικό εύρημα.

Στον Σταθμό Αγίας Σοφίας αποκαλύπτεται μία μεγάλη μαρμαροστρωμένη πλατεία των βυζαντινών χρόνων, που όμοια της δεν έχει βρεθεί ξανά. Η πλατεία, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα, σύμφωνα με τα πρώτα ανασκαφικά δεδομένα, φαίνεται να έχει σχήμα ωοειδές.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό εύρημα, καθώς όμοια πλατεία έχει ανακαλυφθεί μόνο στην Ιορδανία, στην πόλη Γέρασα.

Πηγή

Καὶ γιὰ νὰ μὴν μείνετε μὲ τὴν ἀπορία, νά ἡ ὀβὰλ πλατεία στὰ Γέρασα τῆς Ἰορδανίας:

jerash_oval_plaza

jerash9

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , , | 1 σχόλιο

A.C.A.B. τάφος

Καὶ «Αὐτόνομη Θύρα 10». Οἱ ἴδιοι ποὺ ἐξοργίζονται μὲ τοὺς ἀντισημίτες τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ κατέστρεψαν τὸ ’43 τὸ ἑβραϊκὸ νεκροταφεῖο.

%ce%b1%cf%80%ce%b8-acab

Posted in φωτογραφίες, Αριστερά, Θεσσαλονίκη, Χωρίς κατηγορία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Παλιὸς καὶ νέος ἀνεικονισμός

Οἱ Ἄραβες καὶ οἱ Σημίτες, γενικά, φοβόντουσαν νὰ ἀπεικονίσουν ἀνθρώπινες μορφές. Αὐτὸ ἴσως προερχόταν ἀπὸ τὸ φόβο γιὰ τὴ μαγικὴ δύναμη τῆς εἰκόνας, στὴν ὁποία πίστευαν καὶ οἱ Ἑλληνορωμαῖοι. Ἁπλά, οἱ δεύτεροι θεωροῦσαν ὅτι εἶχαν βρεῖ τρόπους διαχείρισης τῆς μαγικῆς δύναμης. Ὄχι ὅτι οἱ πρῶτοι δὲν εἶχαν εἴδωλα καὶ δὲν ἀπεικόνιζαν ἀνθρώπους ποῦ καὶ ποῦ, βέβαια.

Ὁ σύγχρονος, δυτικὸς ἀνεικονισμός (τὸ ἀπρόσωπο τῶν μορφῶν σὲ μοδέρνους πίνακες) δὲν ὀφείλεται σὲ αὐτό. Ὀφείλεται σὲ μιὰ ὁρισμένη σιχασιὰ γιὰ τὸν (συν)ἄνθρωπο, στὴν ἀνάγκη νὰ μὴν μυρίζεις τὴν ἀνθρωπίλα. Στὴν ἀηδία.

Ἀνάμεσα σὲ αὐτὰ τὰ δυό, χρονικὰ ἀλλὰ καὶ ποιοτικά, ἡ ὑπερχιλιετὴς ἐκκλησιαστική μας τέχνη.

Posted in τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Ponte della Maddalena

Τοσκάνη

il-ponte-del-diavolo-a-borgo-a-mozzano

Posted in Δύση | Tagged , | Σχολιάστε

Φραγκίσκος (ὑποκρισίες iii)

Pope Francis: better to be an atheist than a hypocritical Catholic

Καλά, ἂς μὴν χαλᾶμε τὶς καρδιές μας. Κι ὁ Ντοστογιέφσκι εἶπε ὅτι ὁ ἄθεος εἶναι καλύτερος ἀπὸ ἕναν Καθολικό -ὄχι ἕναν ἁπλὰ ὑποκριτὴ Καθολικό. Μὴν κάνουμε σημαία ὅ,τι ἁπλῶς συμβόλιζε τὴν ποιοτικὴ σχέση δύο συμφορῶν.

Posted in Δυτικοί, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Νηστικό (χριστιανικὲς ὑποκρισίες ii)

Μέρες ποὺ ἔρχονται, κι ἀφοῦ ὅλοι θὰ πνιγοῦν στὸ κρέας τὴν Καθαρὰ Δευτέρα, τὴν Τρίτη καὶ μέχρι τὸ Μεγάλο Σάββατο, θὰ βρεθοῦν καὶ μερικοὶ νὰ τονίσουν τὸν σωστὸ τρόπο τῆς νηστείας. Ὅτι γιατί κάνεις  νηστεία ἂν δὲν κάνεις καὶ καλὰ ἔργα καὶ δὲν ἀγαπᾶς, δὲν συμπονᾶς; Τὰ γνωστά. Καράβια χάνονται, βαρκοῦλες ἁρμενίζουν. Εἶναι ἄλλη ὁμάδα-στόχος: Οἱ τυπολάτρες ἀλλὰ χριστιανοὶ κι ὄχι οἱ «κι ἐγὼ χριστιανὸς εἶμαι, ἀλλὰ αὐτὰ [=νὰ νηστεύετε] τὰ λένε οἱ παπάδες κι ὄχι ὁ Χριστός, καὶ δὲν τὰ πιστεύω ἐγὼ αὐτά». Ἀφήνουμε τὴν κατηγορία τοῦ 95% καὶ κατηγοροῦμε τὴν ὑποκατηγορία τοῦ 1%. Σοφὴ τακτική.

Αὐτὴ ἡ ἐνδοχριστιανικὴ ἀπαξίωση τῆς νηστείας ἐπειδὴ κινδυνεύει ἡ νηστεία νὰ γίνεται αὐτοσκοπὸς καὶ ἐγωιστικὴ θὰ εἶχε κάποια σημασία σὲ παλιότερες ἐποχὲς καὶ αἰῶνες. Σήμερα, ἡ ἀπαξίωση δὲν κάνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποσπᾶ καὶ νὰ προκαλεῖ τὸν (αὐτο)ἔπαινο, τὴν κοινωνικὴ ἀναπαραγωγὴ κι αὐτεπιβεβαίωση τῶν σαρκοβόρων τῆς Σαρακοστῆς, ποὺ σοῦ λένε συνεχῶς μὲ ἕνα ὕφος χιλίων καρδιναλίων «αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες καὶ δὲν τὰ πιστεύω». Καὶ νά, βγαίνουν ἀπὸ τὸ χρονοντούλαπο οἱ Μεγάλοι Σταυροί, καὶ νά ἡ πεθαμένη θεία του / της ἡ κακιὰ ποὺ ὅμως νήστευε. Φτάνει. Δὲν δίνουμε πάτημα στὰ σαρκοβόρα νὰ τὸ παίξουν καὶ κάτοχοι ἀνώτερης κοσμοθεωρίας. Ὅταν θεσπιστεῖ ἡ Ἑβδομάδα Δημόσιων Ὀργίων (κατὰ τὴν ὁποία θὰ πηδιόμαστε στὴ μέση τοῦ δρόμου, μέρα μεσημέρι -καὶ ὑποχρεωτικά), ἡ γνώμη τους θὰ εἶναι σημαντική. Προτιμότεροι εἶναι ὅσοι λένε ὅτι πιστεύουν ἀλλὰ ἁπλὰ δὲν μποροῦν νὰ  νηστέψουν, καὶ λυποῦνται.

Καί, φυσικά, γιὰ νὰ πείσεις τὸν ἄλλον νὰ νηστέψει, θὰ τοῦ πεῖς καὶ γιὰ τὸ ἀδυνάτισμα καὶ γιὰ τὴν ἀποτοξίνωση καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ παρεπόμενα. Ἀπὸ τὰ εὔκολα. Ἂν τὸν φλομώσεις στὰ «μὴ νηστεύεις ὑποκριτικά» καὶ τὶς σαπουνόφουσκες τῆς Νεορθοδοξίας, ἡ ὁποία νομίζει ὅτι ἀπευθύνεται σὲ καλόγερους τοῦ 4ου αἰ., χαιρέτα μου τὸν πλάτανο, θὰ σοῦ μείνει σαρκοβόρο.

Ναὶ μέν, τὰ γεροντικὰ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὡραῖα κατακρίνουν τὴν τήρηση τῆς νηστείας σὲ μοναστικὰ περιβάλλοντα ὅταν δειπνοῦσες μὲ ξένους (μὴ μοναχούς) ἐπισκέπτες, ἀλλὰ τὰ κείμενα αὐτὰ γράφηκαν τὸν 4ο αἰ. σὲ μιὰ ἐποχὴ ἄκρως χριστιανική (καὶ ἀφοροῦσαν μοναχούς), ὅπου ἡ δημόσια διακήρυξη κάποιου ὅτι νηστεύει τὸν καθιστοῦσε σεβαστὸ στὰ μάτια τῶν ὑπολοίπων (ἄρα, τοῦ προκαλοῦσε λογισμοὺς ἐγωισμοῦ), καὶ ὄχι περίεργοβλάκα ὅπως σήμερα. Βέβαια, ἡ καταγγελία τοῦ Χριστιανισμοῦ γιὰ ὑποκρισία καὶ ματαιότητα ἔχει καὶ τὴν ἄλλη ὄψη της. Ὄχι ἐκείνη ποὺ προτιμᾶται ἡ οὐσία ἀπὸ τὸν τύπο, ἀλλὰ ἐκείνη στὴν ὁποία δὲν ταυτίζονται ἡ ἀγάπη μὲ τὰ καλὰ ἔργα:

καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι

Τί; ὄχι; Τόσοι αἰῶνες προτεσταντικῆς ἀγαθοεργίας τζάμπα;

Τέλος πάντων, νὰ εἴμαστε καλὰ νὰ ὑποκρινόμαστε, ἀκόμα καὶ στὸ κυνήγι τῆς ὑποκρισίας.

Οἱ ὑπόλοιποι, ἀφοῦ δὲν ἤθελαν νὰ νηστέψουν ἠθελημένα ἐπὶ παχιῶν ἀγελάδων, θὰ νηστέψουν στανικῶς μὲ τὶς ἰσχνές, καὶ σὲ λίγο μὲ τοὺς Σαλαφιστές.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐνάντιες δυνάμεις

Οἱ liberals, κεντροαριστεροί, Ἀριστεροί, ὀνομᾶστε τους ὅπως θέλετε, ἀπελευθερώνουν / ἐξαπολύουν, σὰν μαθητευόμενοι μάγοι, δυνάμεις ποὺ στρέφονται ἡ μία κατὰ τῆς ἄλλης. Αὐτὸ μόνο στὴν καταστροφὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει, καταστροφὴ πολὺ σφοδρότερη καὶ ταχύτερη ὅμως ἀπὸ τὴν καταστροφὴ λόγῳ ἁπλῆς ἠθικῆς σήψης (τὸ μυαλὸ ὅλων στὸ κοκό, τὸ νόημα τῆς ζωῆς) ἢ λόγῳ τῆς κυριαρχίας τοῦ Ἰσλάμ. Αυτὸ πραγματοποιεῖται εἰς βάρος τῶν ὑπολοίπων (μὴ Ἰσλάμ, μὴ liberal), δηλαδὴ τοῦ 90%.

Τί θὰ γίνει ὅταν βρεθοῦν ἀντιμέτωποι οἱ ξεβράκωτες, μὲ μυαλὰ FEMEN, μὲ τοὺς σαλαφιστές / σαλαφίστριες;

%cf%87%ce%ac%ce%bf%cf%82

 

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ὁ ἰδιωτικὸς πλοῦτος τῶν μελλοντικῶν ἐπισκόπων

Καὶ τί γινόταν μὲ τὴν περιουσία ὅσων ἤθελαν νὰ γίνουν ἐπίσκοποι; Ἐννοεῖται ὅτι κατὰ κανόνα, κανεὶς δὲν γινόταν ἀμέσως ἐπίσκοπος ἀλλὰ πρῶτα διάκονος, μετὰ κληρικὸς κ.ο.κ.

%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%cf%89%ce%bd

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

Patrick Kavanagh: Ἁγιοσύνη

Νἆσαι ποιητὴς καὶ νὰ μὴν γνωρίζης τὴν τέχνη
Νἆσαι ἐραστὴς καὶ νἀποδιώχνης τὶς γυναῖκες
Δίδυμες εἰρωνεῖες ὅθεν οἱ ἅγιοι εἶν’φτειαγμένοι
Οἱ ἀγωνιώδεις τῶν Οὐρανῶν λαβιδωτὲς σιαγόνες.

[απόδοση: Γ.Α.Σιβρίδης]

 

 

Posted in ποίηση, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἐμφύλιος ἢ Ὅλοι ἐναντίον Ὅλων.

Εἶναι ἡ ἄποψή μου ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἢ νεοελληνικὴ ταυτότητα βασίστηκε ἀφενὸς στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παιδεία-γραμματεία ἀφετέρου στὴν Ὀρθοδοξία. Ἕνας ἀφανὴς τρίτος πυλώνας ἦταν τὰ ἔθιμα καὶ ἡ παράδοση, πιὸ παράμερος. Αὐτὰ τὰ τρία στοιχεῖα δὲν βρίσκονταν πάντα σὲ ἁρμονία ἀλλὰ ποτὲ δὲν συγκρούστηκαν μέχρι θανάτου (οἱ φορεῖς τους, ἐννοῶ -πού, ἄλλωστε, συχνότατα ἦταν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι) καὶ συνιστοῦσαν ἕνα Ὅλον ἰδιαίτερο, ἑλληνικό.

Ὡστόσο, σὺν τῷ χρόνῳ, μὲ τὸν Κοραϊσμό, τὴν Ἀριστερά, τὴν νεοπαγανιστικὴ ἀρχαιολατρία καὶ κυρίως τὴν ἰδιωτικὴ τηλεόραση (μετὰ ἀπὸ αὐτὴν δὲν ὑπάρχει γυρισμός, παρὰ ἐλπίδα γιὰ θαῦμα), αὐτὸ τὸ «ἑνιαῖο πράγμα» ἄρχισε νὰ διαλύεται. Τόσο στὰ στοιχεῖα ποὺ τὸ ἀποτελοῦσαν ὅσο καὶ σὲ νέα (δυτικισμός, ἀριστερισμὸς ὡς τρόπος ζωῆς καὶ ὡς πίστη, καταναλωτὴς-τηλεθεατής). Πέφτει σὰν τὰ μαλλιὰ ὅποιου ἔχει ραγδαία τριχόπτωση λόγῳ χημειοθεραπείας.

Ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα -κι ἀκόμα δὲν εἴδαμε τίποτα- αὐτῆς τῆς διάλυσης εἶναι ὁ ἐμφύλιος πόλεμος. Ὅλων ἐναντίον ὅλων. Τὸ ἕνα μόριο θὰ χτυπᾶ τὸ ἄλλο, τὸ ἕνα ἠλεκτρόνιο τὸ ἄλλο. Ὅταν λείψει τὸ κέντρο, ὅλοι θὰ ἀποζητήσουν τὴν κυριαρχία. Προτροπὲς αὐτο/συγκράτησης δὲν ἔχουν πολὺ μεγάλες πιθανότητες νὰ εἰσακουστοῦν γιατὶ λίγοι θὰ δεχτοῦν τὶς (ἄρρητες) προϋποθέσεις τους (αὐτῶν ποὺ προτρέπουν αὐτοσυγκράτηση) σχετικὰ μὲ τὸ τί συνιστᾶ ἐμφύλιο πόλεμο. Γιατὶ ὅ,τι οἱ μὲν θεωροῦν Ἐμφύλιο καὶ Διχαστικό, οἱ δὲ τὸ θεωροῦν Ἐθνικὴ Ὑποχρέωση, ἐνῶ κάποιοι τρίτοι δὲν ἐνεργοῦν κἂν μὲ γνώμονα τὴν ὕπαρξη ἑνὸς κατ’ αὐτοὺς ἀνύπαρκτου ἔθνους.

Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερά (δικαίως γιὰ μένα) θεωρεῖ ὅτι δὲν συνιστοῦσε Ἐμφύλιο Πόλεμο ἡ ἐπίθεσή της σὲ Ταγματασφαλίτες καὶ Χίτες ἀφοῦ αὐτοὶ συνεργάζονταν μὲ τοὺς Γερμανούς -ἀσχέτως (κατ’ ἐμέ) ἂν ὄντως (κατ’ ἐμέ, πάλι) ἡ Ἀριστερὰ θὰ γινόταν ξενόδουλη στὴν ὑποθετικὴ περίπτωση ποὺ εἶχε εἰσβάλει ἡ ΕΣΣΔ στὴν Ἑλλάδα. Γιὰ τοὺς ἀπέναντι, τῆς Δεξιᾶς, αὐτὸ εἶναι λάθος γιατὶ «οἱ κομμουνιστὲς ἦταν ἀντεθνικοί»: πράγμα μὲ τὸ ὁποῖο πάλι διαφωνῶ, (ἀφοῦ εἶναι ἁπλὰ ὀππορτουνιστές) ἐπειδὴ ἀκόμη κι ἂν ἦταν ἀντεθνικοὶ καὶ ὀππορτουνιστὲς δὲν δικαιολογεῖται μὲ τίποτε ἡ συνεργασία τῆς Χ / τῶν ΤΑ μὲ τὸν κατακτητῆ. Ἂν οἱ Δεξιοὶ ἐκεῖνοι ἦταν πατριῶτες καὶ ἀντικομμουνιστές, ἂς συνεργάζονταν μὲ τοὺς Ἄγγλους ἐπὶ Κατοχῆς, κι ὄχι μὲ τοὺς Γερμανούς.

Ἀκριβῶς καὶ ἀντίστοιχα, σήμερα, ἔχουμε μιὰ ἀντιπαράθεση μεταξὺ τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῶν φίλων της, καὶ τῶν ὑπολοίπων. Ἡ Ἀριστερὰ θέλει νὰ μεταβάλλει τὴν Ἑλλάδα σὲ ἰσλαμικὴ ἀποικία χάριν ἀνθρωπισμοῦ καὶ ἐπαναστατικῶν σχεδίων. Σταγόνα-σταγόνα, θέμα-τὸ-θέμα, αὐτὸ κάνει. Μιὰ τὰ τζαμιά, μιὰ τὰ σχολεῖα, μιὰ οἱ ἔμφυλες ταυτότητες, μιὰ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο, συνεχῶς νέες προκλήσεις καὶ θέματα ἐκ τοῦ μηδενός. Ὅπως θὰ ἦταν λανθασμένο νὰ μὴν ταχθεῖς κατὰ τῶν συνεργατῶν τῶν κατακτητῶν τὸ 1941-1944 «γιὰ νὰ μὴν κάνεις Ἐμφύλιο», ἔτσι καὶ τώρα: Πρέπει νὰ πολεμήσεις καταρχὴν τὴν Ἀριστερά, ὡς πίστη καὶ ὡς πράξη/καθημερινότητα. Ὄχι ἀπὸ ἐμμονὴ οὔτε ἀπὸ ἰδεολογικὴ διαφωνία λ.χ. μὲ γενικολογίες καταρχήν σωστὲς (π.χ. τὴν κοινοκτημοσύνη τῶν μέσων παραγωγῆς). Ἀλλὰ γιατὶ ἡ Ἀριστερὰ  θέλει νὰ διαλύσει τὴν Ἑλλάδα, τώρα.

Ὅπως θὰ ἦταν λανθασμένο τὸ 1942-44 νὰ πολεμήσεις τὴν Ἀριστερὰ τῆς Κατοχῆς ἐπειδὴ «ἦταν πατριωτικὴ ἀπὸ ὀπορτουνισμό» (ποὺ ἦταν…ἀλλὰ δὲν εἶχε σημασία!) καὶ βλακῶδες νὰ μὴν πολεμήσεις τὰ ΤΑ καὶ τοὺς Χίτες ὅπως τοὺς Γερμανούς, ἔτσι καὶ τώρα εἶναι λανθασμένο νὰ μὴν πολεμᾶς τὴν Ἀριστερὰ ἐπειδὴ «καραδοκοῦν οἱ φασίστες» ἢ ὁ Παπάγος ἢ δὲν ξέρω ποιὸς ἄλλος Μπαμπούλας. Δὲν ὑπάρχει κάτι πιὸ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὲ ἐπίπεδο κοσμοαντίληψης καὶ τρόπου ζωῆς, σήμερα, ἀπὸ τὴν Ἀριστερά. Ἡ σημερινὴ πραγματικότητα εἶναι αὐτὴ τῆς κυριαρχίας τῶν Ἀριστερῶν κι ὄχι τῶν Ναζὶ ἢ τῶν Δοσιλόγων ἢ τῶν χουντικῶν. Ἂν ζούσαμε τὸ 1936 ἢ τὸ 1974, ἡ ἄποψή μου θὰ ἦταν ἀντίστροφη. Ἔτσι πιστεύω.

Ἀντιμετωπίζεις τὸν ἐσωτερικὸ ἐχθρὸ καὶ συνεργάτη τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐχθροῦ, ποὺ διαλύει τὴ χώρα, ἀδιαφορώντας ἂν αὐτὸ χαρακτηριστεῖ  «Ἐμφύλιος» καὶ «διχαστικὴ συμπεριφορά». Ἀδιαφορώντας καὶ γιὰ τὰ κοινωνικὰ ἢ ἐθνικὰ παράσημα ποὺ ἔχει μαζέψει παλιότερα. Δὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία λ.χ. ἡ ἄποψη ὅσων σήμερα  (ἱστορικῶν, νεοφιλελεύθερων κ.λπ.) ἀποκαλοῦν «Ἐμφύλιο» τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ΕΑΜ κατὰ  τῶν ΤΑ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀπελευθέρωση, καὶ ὁρίζουν χρονικὰ τὸν Ἐμφύλιο ἀπὸ τὸ 1943 ὣς τὸ 1949. Αὐτοὶ ὅλοι ἁπλῶς δὲν ἀναγνωρίζουν τὸ πρωτεῖο ἢ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἔθνους, καὶ τὸ μόνο ποὺ βλέπουν εἶναι Κόκκινους καὶ Λευκούς. Ἐγὼ βλέπω μόνο ποιοὶ πολεμοῦσαν τὸν κατακτητὴ καὶ ποιοὶ ὄχι -ἔχω ἀχρωματοψία καὶ καλὰ κάνω. Ὅπως καὶ σήμερα: Ποιοὶ θέλουν νὰ ξεμπερδεύουν μὲ τοὺς Ἕλληνες; Δὲν ἔχει σημασία τὸ Γαλανὸ ἢ ΜαυροΡὸζ χρῶμα -χωρὶς νὰ συμπαθῶ, φυσικά, τοὺς Ναζί καὶ χουντικούς, κάθε ἄλλο, ἀφοῦ ἀκόμη κι ἕνας μὴ δημοκράτης κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ πολεμᾶ ὅσους ἀπέσυραν τὴν ἑλληνικὴ μεραρχία ἀπὸ τὴν Κύπρο ἢ ὅσους συνεργάστηκαν μὲ τοὺς Γερμανούς. Χώρια, βέβαια, ποὺ καὶ λόγῳ τῆς κοσμοθεωρίας μόνο θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀντιπαθεῖ κάθε φιλήσυχος ἄνθρωπος.

Τί νὰ κάνουμε, ὅποιος ἀρνεῖται τὰ σύνορα ἢ τὴν ὕπαρξη ἰδιαίτερης ταυτότητας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδας ὅπως τὴν ξέραμε ὅλοι. Χώρια ποὺ τὸ λέει περήφανα ἢ τὸ ἐκλογικεύει. Αὐτὴ ἡ διαπίστωση δὲν εἶναι φιλο-διχαστική. Εἶναι συμπέρασμα ποὺ προφανῶς ἀληθεύει.

Σίγουρα, ὑπάρχουν μερικοὶ ποὺ θέλουν νὰ θυμίζουν τὰ κονσερβοκούτια καὶ τὰ γνωστά. Δεξιοί, μὴ «φίλοι τῶν ΤΑ», «δημοκράτες». Ἀλλὰ ὅ,τι κι ἂν σήμαιναν αὐτά, καὶ γιὰ ὅσους σήμαιναν κάτι, εἶναι Τίποτα συγκρινόμενα μὲ ὅ,τι κάνει σήμερα ἡ Ἀριστερά. Ἡ συντηρητικὴ δεξιὰ ἐμμονὴ μὲ τὴν Ἀριστερὰ τοῦ 1946-49 μὲ δεδομένο αὐτὸ ποὺ κάνει μετὰ τὸ ’90 ἡ Ἀριστερὰ εἶναι χάσιμο δυνάμεων καὶ χρόνου. Ἡ ἐμφυλιοπολεμικὴ αὐτὴ στάση δὲν μοῦ ἀρέσει γιατὶ εἶναι καὶ λανθασμένη καὶ ἐκτὸς χρόνου. Ἄλλοι, προερχόμενοι ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ διστάζουν νὰ τὴν ἀποκηρύξουν μιὰ γιὰ πάντα, νὰ τὴν ἀναθεματίσουν -γιατὶ λυποῦνται μὴ χαθοῦν τὰ δημοκρατικά, κοινωνικὰ κ.ἄ. δικαιώματα-, λὲς καὶ ἐξαρτᾶται εἰδικὰ ἀπὸ τὴ δική τους στάση (καταδίκη ἢ μὴ τῆς Ἀριστερᾶς) ἡ ἀπώλεια τῶν δικαιωμάτων, ἢ λὲς καὶ οἱ Ναζὶ θὰ μποροῦσαν νὰ κυριαρχήσουν ποτὲ ἐὰν δὲν τοὺς τὸ ἐπιτρέψει ὁ «ξένος παράγοντας» (βλ. Οὐκρανία). Εἶναι μιὰ συναισθηματικὴ στάση, ποὺ ἀντιλαμβάνομαι μέχρι ἕνα σημεῖο μόνο. Κανεὶς δὲν προδίδει τὴ μητέρα του. Ὅταν ὅμως χαθεῖ ἡ χώρα, δὲν θὰ ὑπάρχουν δικαιώματα στὸ Χαλιφάτο καὶ στὸ Μπάχαλο. Τὰ δικαιώματα θὰ τὰ ξαναβροῦμε, ὄχι τὴ χώρα. Μακάρι, βέβαια, νὰ μὴν χαθοῦν οὔτε αὐτά. Οὔτε κατάλαβα ποτὲ γιατὶ πρέπει νὰ ὑπερασπίζεσαι τὸ λάβαρο τῆς Ἀριστερᾶς ἐπειδὴ συμφωνεῖς μὲ μιὰ α ἢ β βαθμοῦ κοινοκτημοσύνη-ἔλεγχο τῶν μέσων παραγωγῆς καὶ μὲ τὴν ἰσηγορία-πολιτικὴ ἐλευθερία. Ὅ,τι γιὰ κάποιους εἶναι ταυτόσημο, γιὰ ἄλλους δὲν εἶναι.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἀρχαιολάτρης ὑψώνει τὸ χέρι του κατὰ αὐτοῦ ποὺ θεωρῶ ἱερότερο γιὰ νὰ πάρει τὴν ἐκδίκηση γιὰ τὸν Ἰουλιανό (εἰδικά, τὸν καιρὸ τῆς Κρίσης), ἢ ὅταν ἡ διάβρωση ποὺ ἔχουν πετύχει οἱ ἀστικοὶ μύθοι τοῦ ἀρχαιολάτρη ἔχει χαλάσει καὶ τὰ καλύτερα μυαλά, δὲν θὰ κάτσω νὰ λογαριάσω τὸν Παρθενώνα καὶ τὰ μάρμαρά του καὶ τὴν ἐθνικὴ ὁμοψυχία ὑπὲρ ἑνὸς ψέματος (ὅτι «ὁ Παρθενώνας συμβόλιζε κάτι σπουδαῖο γιὰ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο, κλασσικὸ ἢ μετακλασσικό»). Ἐθνικὸ τὸ ἀληθές, δὲν φωνάζανε ἐπὶ τόσες δεκαετίες κάποιοι; Οὔτε θὰ ἐκλάβω ὡς δημοκρατία ὅ,τι ἀποκαλεῖ δημοκρατία ὅποιος (θὰ) τουφέκιζε τοὺς διαφωνοῦντες (ἂν εἶχε τὴ δυνατότητα).

Ἔτσι, λοιπόν, κατανοῶ ἀπόλυτα ὅτι ὅ,τι γιὰ μένα εἶναι διάσωση καὶ συντήρηση τῆς παλιᾶς ἐκείνης ἑνότητας, καὶ πόλεμος κατὰ ὅσων τὴν ἀπειλοῦν, γιὰ ἄλλους μπορεῖ νὰ εἶναι φρικτὸς διχασμός. Ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ εἶναι φιλοσοφίες καὶ δὲν σταθμίζονται μαθηματικῶς ἀλλὰ μὲ ἀρκετὴ δόση ἀοριστίας, ἀναρωτιέμαι κατὰ πόσο αὐτοὶ ποὺ θὰ κρίνουν διχαστικὴ τὴν τοποθέτησή μου (ὅσοι τὴν κρίνουν) δὲν εἶχαν συμμετάσχει στὴν διάλυση τῆς ἁρμονίας-ἑνότητας ποὺ ἀναφέρω στὴν ἀρχὴ τῆς ἀνάρτησης. Ἐκτὸς κι ἂν διαφωνοῦμε ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Ἐνδέχεται, στὴν πορεία, νὰ ἀναρωτηθεῖ κανεὶς ἂν ἔχουμε ἐμφύλιο πόλεμο ἢ σκέτο πόλεμο. Γιὰ ὅσους δὲν ἀναγνωρίζουν ὅτι ὑπάρχει ἑλληνικὴ ταυτότητα (ἀντικομμουνιστές, Ἀριστεροί), εἶναι σκέτος πόλεμος. Ἐπιπλέον, οἱ ἑλληνικοὶ ἐμφύλιοι ἀπὸ τὸν Πελοποννησιακὸ κ.ἑ. εἶναι μεταξὺ ἰσοδύναμων. Δηλαδή, εἶναι ἐξαιρετικὰ μακρόχρονοι ἢ καταστροφικοί. Βέβαια, ξέρουμε ὅτι ἕνας πόλεμος ὅλων κατὰ ὅλων μετασχηματίζεται σύντομα μὲ τὴ σύναψη συμμαχιῶν σὲ πόλεμο 2-3 μερίδων.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 2 Σχόλια

Ἀρκὰς ὁ Ἔξυπνος Προφήτης

Μ’ ἀρέσουν πάρα πολὺ ὅλοι ἐτοῦτοι ποὺ καταγγέλλουν τὸν Νεοέλληνα ἀπὸ μιὰ βολικὴ γωνίτσα. Ἀπὸ τὸ γυάλινο πύργο ὁ ὁποῖος δὲν θὰ σπάσει εἴτε «ἀλλάξουμε» εἴτε «βουλιάξουμε». Ἡ ὁμελέτα θὰ γίνει μὲ ἄλλων σπασμένα ἀβγά. Πολὺ ὡραῖο νὰ μὴν ἔχεις τίποτε νὰ χάσεις, νὰ μὴν ἔχεις τίποτε νὰ ἀλλάξεις καὶ νὰ ἐγκαλεῖς γιὰ ἀδυναμία κι ἀπροθυμία ἀλλαγῆς ὅλους τοὺς ἄλλους. Δὲν ἀφοροῦν αὐτὰ μόνο τὸν Ἀρκά, ποὺ εἶναι μόνο ἕνας σκιτσογράφος, ἀλλὰ τὸ ἐπάγγελμά του δὲν θὰ πάθει τίποτε.

arkas-paneksipnos

Φυσικά, δὲν μᾶς σώζει ἕνα νέο νόμισμα. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐκεῖ τὸ πρόβλημα -λὲς καὶ δὲν τὸ ξέραμε, πέρα ἀπὸ τοὺς δραχμολάτρες καὶ ψεκασμένους. Εἶναι ὅτι μιὰ ὁλόκληρη γενιὰ (ἀκρο)αριστερῶν σοβαρεύτηκε (μερικοὶ παλιότερα εἶχαν προλάβει κι ἔγιναν Νεοδημοκράτες). Καὶ ἀπὸ τὴν βαρεμάρα τῶν οἰκονομικίστικων καὶ κοινωνιολογικῶν ἀναλύσεών τους τὸ γύρισαν στὴν ἠθικολογία. Ἀφοῦ ἔκαναν τὶς ὑποχρεωτικὲς τρέλες τὸ ’60 καὶ τὸ ’70, καὶ τὸ ’80 (καὶ δὲν μιλῶ εἰδικὰ γιὰ τὸν Ἀρκά), σοβαρεύτηκαν, κι οὔτε γάτα οὔτε ζημιά. Κατὰ τὰ ἄλλα, «ὁτιδήποτε ἀρκεῖ νὰ μὴν ἀλλάξετε». Αὐτὸ τὸ ὕφος, τοῦ Γέροντα. Δὲν μὲ πειράζουν οἱ τρέλες τους, δὲν μὲ πειράζουν οἱ μετάνοιές τους καὶ τὸ σοβάρεμά τους, ἀλλὰ μὲ πειράζει τὸ διδαχτικὸ ὕφος τους. Ακόμα κι ἕνας σκιτσογράφος, δηλαδή, νουθετεῖ. Αὐτός, δηλαδή, τί ἔδινε ὡς κοινωνικὸ παράδειγμα πρὸ Κρίσης;

Προφανῶς, ὁ λαὸς ἔχει καταλήξει ἕνας βόθρος… Ἐντάξει. Ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ γιὰ τὴν παρασημοφόρηση καὶ τὴν ἀποδοχὴ κάποιου ὡς Φωτεινοῦ Παραδείγματος τὸ ὅτι τὸ ’80 καὶ τὸ ’90 δὲν συμμετεῖχε στὸ μασαμπούκωμα (πάλι δὲν ἀναφέρομαι στὸν Ἀρκὰ ἢ σὲ συγκεκριμένον) -ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι ὑπῆρξαν τέτοιοι (σὲ ποιὸ βαθμό, τὸ ἀγνοῶ).

10280610

ἀντιπαρακμιακά – πρὸ Κρίσης

arkas_13433314_844528565683307_5548038896491883341_o

πῶς νὰ φτιάξετε μιὰ ἐνάρετη κοινωνία – ἀπὸ τὶς «προ-Σταρετσικές» ἐποχὲς τοῦ Ἀρκᾶ

Πῶς μποροῦν ὅλοι αὐτοὶ τῶν περασμένων γενιῶν, ποὺ πρωτοέφεραν, ἐγκατέστησαν καὶ προετοίμασαν τὴν παρακμὴ σὲ ὅλες τὶς κοινωνικὲς ἐκφάνσεις (ἀτεκνία-διαζύγια, ἐλευθεριότητα καὶ ΠΑΣΟΚισμός, ἐπαναστατικὸ τὰμ-τάμ, ἀπελευθερωτικὴ φιλοσοφία νὰ ‘οῦμ’), νὰ δίνουν τώρα συμβουλὲς μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ παράτησαν ἐγκαίρως τὶς τρέλες τους (πρὸ Κρίσεως) ἢ γιατὶ λόγῳ τύχης δὲν βρέθηκαν στὴν πρωτοπορία καὶ στὸ κύμα τοῦ μεταπολιτευτικοῦ μασαμπουκώματος;

Ἔχουμε καταντήσει νὰ θεωροῦμε κατόρθωμα ἐπιπέδου Στάρετς τὸ ὅτι κάποιος δὲν ἦταν κι αὐτὸς στὸ κότερο, δὲν συμμετεῖχε στὴ Μύκονο καὶ τὴν Ἀράχωβα καὶ σὲ ὅλα τὰ σοσιαλιστικὰ σκυλάδικα. Λὲς π.χ. καὶ οἱ ἀπολίτικοι γονεῖς μας ἔκαναν μικρότερα τέτοια κατορθώματα -ἢ τὰ ἔκαναν μὲ μεγαλύτερη φανφάρα- ἀπὸ τὴν ὑπέροχη αὐτὴ γενιὰ τῶν ἠθικολόγων πρώην ἀκροαριστερῶν. Νὰ τοὺς ἀνεβάσουμε κι αὐτοὺς στὸ βάθρο;

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Valloton Felix, τρεῖς ζωγραφιές

landscape-made-in-wood-1918

1918

 

 

27063a1b4aca3055b07a073b4384cce8

 

 

vallotton-felix-swiss-1865-1925-family-of-trees-1922

1922

Posted in ζωγραφική | Tagged , | Σχολιάστε

ΜΟΝΟπολιτισμικό

Γράφει μία κυρία ὅτι ὅσοι διαμαρτύρονται κρατώντας βυζαντινὲς σημαῖες γιὰ τὴν εἴσοδο  «προσφυγόπουλων» στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα «δεν κατανόησαν ούτε στο ελάχιστο ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν ένα ολοκάθαρο δείγμα πολυπολιτισμικής αυτοκρατορίας«. Καὶ συμπληρώνει: «επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν την ιστορία, την οποία αγνοούν επιδεικτικά και προκλητικά. Η ιστορία, ανόητοι, είναι επιστήμη, που στηρίζεται στις πηγές και την αντικειμενική ερμηνεία των γεγονότων κι όχι στις προσωπικές φαντασιώσεις του κάθε αργόσχολου!«

Μοῦ ἦρθε νὰ πέσω ἀπὸ τὴν καρέκλα ἀπὸ τὰ γέλια. Μὰ τί ἱερὴ ἀγανάκτηση!

Ὁ (σπουδαγμένος) ἄνθρωπος ποὺ ἰσχυρίζεται τὰ παραπάνω δὲν ἔχει διαβάσει οὔτε μιὰ ἁπλὴ συνέντευξη τῆς Ἀρβελέρ, ἡ ὁποία τονίζει ὅτι τὸ Βυζάντιο ἦταν πολυεθνικὸ ἀλλὰ ΜΟΝΟπολιτισμικό. Δηλαδή, ὅτι δὲν μποροῦσες νὰ ἤσουν Μουσουλμάνος. Ὅτι γιὰ νὰ γίνεις «Ρωμαῖος» ἰσότιμος ἔπρεπε νὰ ἑλληνοφωνεῖς, νὰ ἀσπάζεσαι τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ ἀποδέχεσαι τὴν ἀνωτερότητα τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας -εἰδάλλως, ρητὰ σὲ θεωροῦσαν βάρβαρο. Θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζει ἡ κυρία αὐτὴ ὅτι στὸ Βυζάντιο ζοῦσαν καὶ κυριαρχοῦσαν Ὀρθόδοξοι ἕλληνες στὴν παιδεία καὶ τὴ γλώσσα (ποὺ δὲν ξεφύτρωσαν ἀπὸ τὰ πουθενά). Ὄχι «πρόσφυγες» τοῦ Ἰσλὰμ καὶ οἱ «δημοκράτες» φίλοι τῶν «προσφυγόπουλων».

Καί, ἀσφαλῶς, θὰ μποροῦσα νὰ φέρω βυζαντινὰ παραδείγματα, τόσο Μουσουλμάνων ποὺ ἐκχριστιανίστηκαν ὅταν οἱ περιοχές τους ἀπελευθερώθηκαν (Κρήτη) ὅσο καὶ Μουσουλμάνων ποὺ ἐκούσια ἐκχριστιανίστηκαν ὅταν ζήτησαν καταφύγιο στὴ βυζαντινὴ ἐπικράτεια.

Ἔτσι! Ἡ Ἱστορία εἶναι ἐπιστήμη ποὺ δὲν στηρίζεται στὶς προσωπικὲς φαντασιώσεις τοῦ κάθε «μορφωμένου» ποὺ μᾶς λέει ὅτι δὲν καταγόμαστε ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς καὶ μέσῳ αὐτῶν ἀπὸ τοὺς Ἀρχαίους.

Ἀντὶ νὰ κοροϊδεύετε τοὺς «φασίστες», πιάστε κανένα βιβλίο, γιατὶ ἐσεῖς δὲν ἔχετε δικαιολογίες, ἀφοῦ ἐσεῖς παριστάνετε τοὺς μορφωμένους. Ἀριστεροί…

Posted in πολυπολιτισμός, Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

Θανάσης Μπακογιῶργος

Βυζαντινὴ Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη.

%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b7

Εἶδα τὴν ἐκπομπὴ καὶ θυμήθηκα, καὶ τὰ ἀναρτῶ.

Υ. Γ. τώρα, ποὺ βρέθηκαν κι ἄλλα βυζαντινὰ εὑρήματα, μήπως νὰ γκρεμίζαμε ὅλο τὸ κέντρο, γιὰ νὰ ἔρθουν στὸ φῶς κι ἄλλα πολλά, μὲ βάση τὰ ὁποῖα -λέω, τώρα- νὰ χτίζαμε ξανὰ τὴν πόλη;

Posted in Ρωμανία, ζωγραφική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀντεντοκοῦμπο

Παλιά, εἶχα γράψει

ταξικὰ κρίνοντας, ἂν ὑπάρχει ἕνας λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἀντιεξουσιαστο-πατέρες, ἀναρχοπατέρες καὶ «δικαιωματιστὲς» τάσσονται ὑπὲρ τῆς λιβανοποίησης τῆς χώρας αὐτὸς εἶναι ὅτι ὡς μεσαῖα-καὶ ἄνω βολεμένα στρώματα δὲν ὑπέστησαν (αὐτοὶ ἢ οἱ οἰκογένειές τους) ὣς τώρα καμμιὰ σοβαρὴ ἀρνητικὴ συνέπεια ἀπὸ τὴν λαθρομετανάστευση, ὅσον ἀφορᾶ λ.χ. τὸν ἀνταγωνισμὸ στὸ χῶρο ἐργασίας μὲ τοὺς φθηνότερους ξένους ἐργάτες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πραγματικοὺς προλετάριους. Τί νὰ καταλάβει τὸ στέλεχος-«ἐθελοντὴς» μιᾶς χρηματοδοτούμενης ΜΚΟ ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ ἑνὸς Ἕλληνα οἰκοδόμου, κουρέα, «ζητιάνου» μὲ ἕναν ξένο οἰκοδόμο, κουρέα, «ζητιάνο»; Μόνο θεωρητικὰ μπορεῖ, καὶ γιὰ μιὰ μόνο στιγμή, ἀκίνδυνα, να στοχαστεῖ, χωρὶς κανένα ρίγος ἐπιβίωσης. Γιατί νὰ καταλάβει τὸν ντόπιο προλετάριο ὁ μεταπτυχιακὸς/διδακτορικὸς «ἀριστερός/ἀναρχικός», ποὺ ἀτενίζει τὸν καθηγητή του μὲ τὸ στόμα ὀρθάνοιχτο μπὰς καὶ διοριστεῖ ὡς ἐρευνητικὸ προσωπικὸ σὲ κανένα προσωρινὸ ἢ μόνιμο ἐρευνητικὸ πρόγραμμα; Πῶς νὰ κινδυνέψει ἐπαγγελματικὰ ὁ κοσμοπολίτης μεταφραστὴς ἢ ὁ συγγραφέας ἀπὸ τὸν μετανάστη  χαμάλη ποὺ δουλεύει στὸ βενζινάδικο; Μὲ ποιὸ τρόπο ὁ ἐξασφαλισμένος «ἀντιρατσιστὴς» ποὺ διαχειρίζεται σφραγίδες νὰ ἀντιληφθεῖ τί ἐφιάλτη συνεπάγεται ἡ «ἐλεύθερη διακίνηση ἀγαθῶν καὶ μεταναστῶν»;  Πῶς θὰ μποροῦσε ἕνας ἀρθρογράφος, ἕνας καλλιτέχνης, ἕνας διπλωματοῦχος μηχανικός, ἕνα κομματικὸ στέλεχος, ἕνας ὑψηλὰ ἀμοιβόμενος, ἕνας «νομὰς» (μὲ δική του ἀπόφαση κι ὄχι λόγω βίας) εὐρωενωσιακὸς ὑπάλληλος στὶς Βρυξέλλες, ἕνας πεφωτισμένος καθηγητὴς (**) νὰ χάσει τὴ δουλειά του -καὶ τὸν ὕπνο του- ἀπὸ τὴν παραπανίσια παρουσία ἀνειδίκευτου ἐργατικοῦ δυναμικοῦ; Κι ἂν τὸν ἐνοχλοῦν στὴ γειτονιά του, ἔχει τὰ ἀπαιτούμενα χρήματα γιὰ νὰ ἀλλάξει γειτονιά. Δὲν εἶναι τὸ μεσοαστικὸ φοιτηταριάτο (ποὺ γράφει συνθήματα στὰ πανεπιστήμια αὐτοχαρακτηριζόμενο ὡς προλετάριοι) ποὺ θὰ ὑποφέρει, γιατὶ ἡ ζωή του κινεῖται μεταξὺ πάρτυ-ἐξεταστικῆς-παρακολούθησης μαθημάτων. Εἶναι, οἱ ἀναρχικοί, αριστεροί καὶ φιλελεύθεροι δικαιωματιστές, ταξικὰ ἀλληλέγγυοι μὲ τοὺς λαθρο/μετανάστες ἀκριβῶς γιατὶ οἱ τελευταῖοι δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ τοὺς πρώτους (ἐργασιακό, κοινωνικό -ζοῦν, κινοῦνται σὲ ἄλλες περιοχές-, πολιτισμικό).

Αὐτὴ ἡ ἄποψη πιστεύω ὅτι παραμένει ἔγκυρη. Εἰδικὰ τώρα, μὲ τὸ θαυμασμὸ πολλῶν πρὸς τὸν Ἀντετοκοῦνμπο (γιὰ τὸν ὁποῖο τίποτε δὲν ἔχω νὰ πῶ ἐναντίον, κι ἂν αἰσθάνεται Ἕλληνας, μὲ γειά του. Καὶ μπράβο του), πρέπει νὰ προσθέσω καὶ τὸ ἑξῆς: Τὴν κοροϊδία πρὸς τοὺς «χαζοὺς ποὺ πιστεύουν ὅτι οἱ ξένοι μᾶς παίρνουν τὶς δουλειὲς στὸ μπάσκετ». Δὲν τὸ φανταζόμουν, ἀλλὰ νά ποὺ κι ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι ἕνας ἀκόμη τομέας ὅπου οἱ «δὲν ἔχω νὰ χάσω Τίποτε ἐξαιτίας τῶν ξένων» Ἀντιρατσιστὲς ἀποδεικνύουν τὰ γραφόμενά μου.

Θυμᾶται κανεὶς πόσοι νεαροὶ Ἕλληνες ἔμεναν στὸν πάγκο ἐπειδὴ οἱ ὁμάδες τους χρησιμοποιοῦσαν δύο ξένους παῖχτες στὴν πεντάδα, μετὰ τὴν σχετικὴ ἄδεια διάφορων μπασκετικῶν ὀργανισμῶν-ὁμοσπονδιῶν (ἑλληνικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν) ἀπὸ τὸ ’90 καὶ μετά; Πόσα ταλέντα γέρασαν χωρὶς εὐκαιρίες ἀνάδειξης (καὶ δὲν καλλιέργησαν τὸ ταλέντο τους) γιὰ χάρη τυχάρπαστων; Γιὰ νὰ μὴν προσθέσω τοὺς ἀπὸ τὸ ’80 ἑλληνοποιημένους μὲ φανταστικὴ ἑλληνικὴ καταγωγή.  Ἂν ἤσουν, φυσικά, τηλεθεατὴς καὶ ὁπαδός (δηλαδή, δὲν νοιαζόσουν ἐπαγγελματικά), τότε δὲν εἶχες κανένα πρόβλημα μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν Ἑλλήνων καλαθοσφαιριστῶν χάρη στὶς πρακτικὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ ’90 καὶ ὕστερα (ἀποκλεισμὸς ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴ διάλυση τῆς Ἐθνικῆς Μπάσκετ).

Ἄλλο ἂν ὁ ἐν λόγῳ καλαθοσφαιριστὴς ἔφυγε γιὰ τὶς ΗΠΑ ἔχοντας πρῶτα ὑπηρετήσει τὴ θητεία του. Γιὰ ἕναν τέτοιον φιλέλληνα νῦν Ἕλληνα ἔχουμε πολλοὺς ποὺ σχηματίζουν τὸ σύμβολο τοῦ ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ, καὶ χιλιάδες πολιτογραφηθέντες ποὺ δὲν ἔχουν κανένα ψυχικὸ δεσμὸ μὲ τὴ χώρα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρυφὴ ἀντιπάθεια: Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀναλογία καὶ ἡ πραγματικότητα, κι ὄχι ἐκείνη ποὺ μᾶς λένε οἱ «Δὲν ἔχω νὰ χάσω Τίποτε» ἀντιρατσιστές, ποὺ κοροϊδεύουν τοὺς «πσεκαζμένους».

Ἡ λαχτάρα πολλῶν νὰ ψηφιστεῖ ὁ ἐν λόγῳ ὡς καλύτερος παίχτης τοῦ ΝΒΑ δὲν ταιριάζει μὲ τὴν ἀδιαφορία τους γιὰ τοὺς τόσους Ἕλληνες ποὺ διαπρέπουν σὲ πολὺ σοβαρότερους τομεῖς τῆς ζωῆς στὸ ἐξωτερικό. Ὅπως, ἂς ποῦμε τοὺς γιατροὺς ποὺ σπούδασαν στὰ δημόσια ἑλληνικὰ πανεπιστήμια ἀλλὰ βρῆκαν καπαρωμένες τὶς θέσεις στὰ δημόσια ἑλληνικὰ νοσοκομεῖα ἀπὸ «ὁμογενεῖς» 10ης γενιᾶς ἢ ἀπογόνους διωγμένων σταλινικῶν χάρη στὸ ΠΑΣΟΚ, ποὺ δὲν ἤξεραν οὔτε καλὰ ἑλληνικὰ νὰ μιλᾶνε (μιλῶ γιὰ τὴ δεκαετία τοῦ 2000).

Κι ἐπειδὴ δὲν ταιριάζει, ἄντε κι ἐσεῖς, κι ὁ γρύλος σας.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , | 2 Σχόλια

ἔδικτα

Διαμάντι ὁ Κώδικας

%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%ba%cf%8e%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%82

//

tombs

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὰ μάγια στὸ πηγάδι

Posted in μουσική | Tagged , | 2 Σχόλια

ὑποκρισίες

Προτιμῶ τοὺς φιλοεκκλησιαστικοὺς ἀπὸ τοὺς φιλοχριστιανούς.

Οἱ δεύτεροι ἔχουν τὴν ἀπαίτηση νὰ ὁρίζουν αὐτοὶ -ἂν καὶ μὴ Χριστιανοί- τί εἶναι χριστιανικό, πράγμα τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀναίδεια τέτοιων «φίλων». Ἀσχολοῦνται μὲ κάτι τοῦ ὁποίου συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα ἀμφισβητοῦν ἀκόμη καὶ τὴν πρωταρχικὴ βάση ἐμφάνισης στὴν ἱστορία: ὅτι ὁ ἱδρυτῆς του ἀπαίτησε τὴν ἔνταξη σὲ μιὰ λατρευτικὴ κοινότητα μέσῳ ἑνὸς συγκεκριμένου τυπικοῦ, κι ὄχι μιὰ ἁπλὴ συμφωνία φιλοσοφικὴ ἢ  περὶ τοῦ κοινωνικὰ πρακτέου. Μήπως δὲν θὰ ἦταν ἐξίσου παράλογο ἕνας μὴ Ἀριστερὸς νὰ ζητᾶ ἀπὸ τοὺς Ἀριστεροὺς νὰ ἔχουν τὴν δική του ἑρμηνεία τῶν ἀριστερῶν «ἱερῶν κειμένων»; Εἶναι, μάλιστα, ἕνα ζήτημα κατὰ πόσο εἶναι χριστιανοὶ ὅσοι λένε ὅτι πιστεύουν στὸ Χριστὸ ἀλλὰ δὲν ἀποδέχονται (ἔστω στὰ λόγια) ὅσα λέει ἡ Ἐκκλησία γιατὶ «αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες».

Οἱ πρῶτοι, ἀντιθέτως, σέβονται τὸ γεγονὸς ὅτι ὑφίσταται καὶ λειτουργεῖ μιὰ Ἐκκλησία μὲ συγκεκριμένο, δεδομένο τρόπο (π.χ. μὲ συγκεκριμένη σχέση πρὸς τὸ Κράτος) -ὁ ὁποῖος μάλιστα τὴν ξεπερνᾶ ἱστορικὰ γιατὶ ἀνάγεται στὴν προνεοτερικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς σχέσεις πολιτείας καὶ θρησκείας-, καὶ δὲν ἀνακατεύονται παραπέρα (γιατὶ δὲν_θέλουν) ἀλλὰ δροῦν σύμφωνα μὲ τὸ «ὅποιος δὲν εἶναι ἐναντίον μας εἶναι μαζί μας».

Τὰ ἐνδοχριστιανικὰ ἢ ἐξωχριστιανικὰ ἀφηγήματα περὶ ἐνδοεκκλησιαστικῆς ὑποκρισίας καὶ Φαρισαίων καὶ τελικὰ ὅλο τὸ φαρισαϊκὸ κυνήγι Φαρισαίων μοῦ θυμίζουν συνεχῶς τὴν διαπίστωση τοῦ Καστοριάδη, ὅτι οἱ Ναζὶ καὶ οἱ Ἀσιάτες Σατράπες δὲν ἦταν ὑποκριτές (Φαρισαίοι) ἀλλὰ ἔκαναν ὅ,τι διακήρυσσαν. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς χριστιανοὺς ὑποκριτές. Βέβαια, ὑπὸ τὸ φῶς τῶν παραπάνω, μόνο ἕνας ἐμμονικὸς θὰ προτιμοῦσε πάνω ἀπ’ ὅλα τὴν «ἀπουσία ὑποκρισίας» ἀνεξαρτήτως περιεχομένου.

Πόσο πρωτότυπο εἶναι τὸ κυνήγι ὑποκριτῶν χριστιανῶν φαίνεται ἀπὸ τὴ στάση ὅσων χριστιανῶν τῆς πρωτοβυζαντινῆς περιόδου κατέστρεφαν ἀρχαῖα μνημεῖα: Συχνά, αὐτοὶ οἱ πραγματικοὶ χριστιανοὶ πίστευαν πὼς ὅταν οἱ λαϊκοὶ χριστιανοί, οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἀρχὲς τοὺς παρεμπόδιζαν νὰ καταστρέφουν ἀρχαίους ναοὺς ἢ ἀδιαφοροῦσαν καὶ δεν συμμετεῖχαν στὶς καταστροφὲς ἢ τοὺς τιμωροῦσαν γιὰ τὶς καταστροφές (οἱ ἀρχές), αὐτὸ ὀφειλόταν στὴν ὑποκριτικὴ καὶ κατ’ ὄνομα μόνο χριστιανικότητα τῶν λαϊκῶν αὐτῶν χριστιανῶν κι ἐπισκόπων ἢ χριστιανῶν ἀρχόντων. Κι ἔτσι, οἱ ἔνθερμοι τὸ φρόνημα χριστιανοὶ κατηγοροῦσαν κάποιους ὡς ὑποκριτές.

Posted in θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ὁ Θεὸς τοῦ Ἀρνόβιου

Ὁ Ἀρνόβιος ἦταν ἕνας ἐκχριστιανισμένος Λατίνος ρήτορας ποὺ ἔζησε τὴν ἐποχὴ τοῦ Διοκλητιανοῦ στὴν ρωμαϊκὴ Ἀφρικὴ καὶ ἔγραψε ἕνα ἔργο Κατὰ Ἐθνικῶν.

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72531

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72530

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72525

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72524

Συνέχεια

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Δυτικοί, Ρωμαίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Φιλελευθερισμὸς τῶν ἠλιθίων

…ὁ ἀντιρωσισμός, λέει ὁ Κουτσουρέλης, κι ἐπεξηγεῖ:

Το πρόβλημα με τη Ρωσσία για την Ελλάδα δεν είναι ιδεολογική πολυτέλεια. Είναι ζήτημα επείγοντος ανακαθορισμού του συσχετισμού ισχύος στην περιοχή μας. Η Αμερική είτε με τον Τραμπ είτε με άλλον ηγέτη αποσύρεται. Η παρουσία της τις επόμενες δεκαετίες θα μειωθεί δραστικά. Η Γερμανία, εκτός του ευρώ, δεν έχει ζωτικά συμφέροντα στην Α. Μεσόγειο. Αν η ευρωζώνη ναυαγήσει θα υιοθετήσει και πάλι το δόγμα του Μπίσμαρκ ότι τα Βαλκάνια δεν αξίζουν τα κόκκαλα ενός Πομερανού γρεναδιέρου. Γαλλία και Αγγλία είναι πλέον δυνάμεις με περιορισμένες δυνατότητες και επίσης δεν έχουν κρίσιμα ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή. Η Κίνα είναι ακόμη πολύ μακριά… Τι μένει λοιπόν; Ποια είναι η μόνη χώρα που μπορεί να δράσει ανασχετικά στον τουρκικό αναθεωρητισμό – και που ήδη το κάνει;

Πηγή

Βέβαια, στὴν Ἑλλάδα ἡ διερεύνηση μιᾶς ἑλληνορωσικῆς συμμαχίας ἐξαντλεῖται εἴτε στὴν καταγγελία τῆς χρηματοδότησης τῆς Χ.Α. ἀπὸ διάφορους Ρώσους παρακρατικούς, εἴτε στὴν ἀναπαραγωγὴ ὅσων λένε τὰ δυτικὰ ΜΜΕ γιὰ τὴ Ρωσία-Τέρας (ὅπως π.χ. οἱ FEMEN τὴν ἀντιλαμβάνονται). Ἡ καταγγελία αὐτὴ ὡστόσο εἶναι πολιτικὸ ἄλλοθι. Γιατὶ οἱ Ρῶσοι σίγουρα ἐνδιαφέρονταν καὶ ἐνδιαφέρονται γιὰ δημιουργία φιλορώσων καὶ φιλορωσικοῦ κλίματος στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ἀντικειμενικὰ θὰ ἦταν συμφέρουσα γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἀφοῦ πλέον δὲν ὑπάρχει κίνδυνος Μεγάλης Βουλγαρίας ὑποστηριζόμενης ἀπὸ τὴ Ρωσία -ὅπως ὑπῆρχε τὸν 19ο αἰ.

Πάντα, φυσικά, μὲ τὴν ἐπισήμανση ὅτι ξέρουμε τὰ ὅρια τῆς ρωσικῆς ἰσχύος σὲ σχέση μὲ τὴν ἰσχὺ ἄλλων συμμαχιῶν, ἀλλὰ καὶ τὸν βαθμὸ προθυμίας τῆς Ρωσίας νὰ ἐπεμβαίνει: Μιὰ πολιτικὴ ἀνάλυση βασισμένη στὴν μεσαιωνική μας ἱστορία καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι ἐμεῖς γεννήσαμε τοὺς Ρώσους θὰ ἦταν ἱκανὴ νὰ διακρίνει τὰ ὅρια μεταξὺ τῆς ἀμοιβαίας συμμαχίας καὶ τῆς ἀφελοῦς ρωσοφιλίας πολὺ καλύτερα ἀπὸ μιὰ φιλοδυτικὴ ἢ μιὰ ἀκροαριστερὴ-οὐτοπικιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου. Ἐπίσης, φυσικά, μιὰ πολιτικὴ ἀνάλυση ποὺ ξέρει ἀπὸ συγχρονισμὸ καὶ δὲν παρασύρεται σὲ ἔκδηλα ἐπιθετικὲς ἀντιδυτικὲς ἐνέργειες χωρὶς νόημα κι ἀντίκρισμα.

Ἂν ἐξαιτίας τῶν νατοϊκῶν ἢ ἄλλων φαντασιώσεων τοῦ 90% τοῦ πολιτικοῦ συστήματος κανεὶς σοβαρὸς πολιτικὸς χῶρος δὲν βρέθηκε στὴν Ἑλλάδα νὰ ἀναλάβει τὸ ἐγχείρημα αὐτό, τῆς πολιτικῆς προσέγγισης Ἑλλάδας-Ρωσίας, τότε γιὰ κακή μας τύχη (τῶν Ἑλλήνων) τὸ ἀνέλαβε ὁ μόνος χῶρος ποὺ ἀπέμεινε, οἱ ἀκροδεξιοί, μὲ τὸν γνωστὸ τρόπο τους. Αὐτὸ ἦταν βολικὸ γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους χώρους, γιατὶ ἤξεραν ὅτι ἔτσι θὰ πραγματοποιοῦταν μιὰ ἐκπληρούμενη προφητεία τους: πὼς «ἡ προσέγγιση μὲ τὴ Ρωσία εἶναι ἐθνικὰ βλαβερή» -ἀφότου πρῶτα, βεβαίως, τέτοια προσέγγιση ἔμεινε ἀνεφάρμοστη καὶ παραδόθηκε σὲ ἀνίκανους-περιθωριακούς, ποὺ μόνο ζημιὰ ἦταν γνωστὸ ὅτι πάντοτε κάνουν.

Ὡστόσο, τὸ ὅτι κάποιος θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναλάβει τέτοια προσέγγιση κι ὅτι κάποιος θὰ τὴν ἀναλάμβανε, αὐτὸ ἦταν βέβαιο. Τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια εἴτε ὑπῆρχε ἕνας χωρὶς ἀντίκρισμα (ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα) πανηγυρισμὸς γιὰ τὴν ἀνάδυση τῆς Κίνας (χώρας ἀπόλυτα κολλεκτιβιστικῆς, μὲ κυριολεκτικὰ ἐπικίνδυνο πολιτισμικό-κοινωνικὸ πρότυπο σὲ ὅλη τὴν ἱστορία της, καὶ πολιτισμικὰ ἄσχετης πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τόσο ὅσο οἱ φυλὲς τοῦ Ἀμαζονίου), ἡ ὁποία ἐν τέλει ἁπλῶς κατέλαβε τὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ, εἴτε μιὰ ἀφελὴς θριαμβολογία γιὰ τὴν ψυχροπολεμικὴ «αἰώνια νίκη τῶν ἀξιῶν» τῆς Δύσης, νίκη ποὺ κράτησε μόνο 20-25 χρόνια.

Σήμερα, ἀντὶ νὰ ἐπανεξεταστοῦν μὲ σοβαρότητα οἱ παλιὲς προσδοκίες γιὰ τὴ Δύση ἢ τὴν Κίνα (ὅπως παλιὰ τοὺς Ἀδέσμευτους), στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε καταλήξει ὅτι ἡ ἑλληνορωσικὴ προσέγγιση εἶναι ἔνδειξη ἀκροδεξιῶν τάσεων καὶ κοινωνικὸς συντηρητισμός. (Ἂν καὶ δυσκολεύομαι νὰ καταλάβω ποῦ εἶναι τὸ κακὸ μὲ τὸ δεύτερο.).

 

Posted in Δύση, Ελλάδα, Ρωσία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἀντισπισιστὲς καὶ Τσικνοπεμπτιστές

Οἱ χορτοφάγοι-ἀντισπισιστὲς μὲ ἐπιχειρήματα ἐνδεικτικὰ τῆς πολιτικοποιημένης αὐταρέσκειάς τους. Σκέφτηκαν ἄραγε πόσο ἐγκληματίες, ἐξουσιαστὲς καὶ βίαια εἶναι τὰ ζῶα ποὺ κυνηγοῦν καὶ τολμᾶν νὰ τρῶνε κρέας ἄλλων ζώων ποὺ μόλις ξεψύχησαν; Ἢ πόσο βασανίζεται ἕνα ζωντανὸ φυτὸ ὅταν τὸ ξεριζώνεις, τὸ κόβεις καὶ τὸ βράζεις (καὶ τὸ καλλιεργεῖς εἰδικὰ γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό); Ὅταν κλέβεις τὰ φροῦτα τῶν δέντρων, τὰ ὁποῖα φτιάχτηκαν (μὲ κόπο μηνῶν) γιὰ τὴν ἀναπαραγωγή τους κι ὄχι γιὰ νὰ τὰ τρώει ὁ ἄνθρωπος, σκέφτηκες ὅτι εἶσαι ἁπλὰ ἕνας ἅρπαγας σὲ πλεονεκτικὴ θέση (δὲν ἔχεις ρίζες κι ἔχεις χέρια); Σκέφτηκαν ὅτι κάνουν τὴν δική τους αὐθαίρετη διαβάθμιση προτεραιοτήτων και δικαιωμάτων (ζῶο-φυτό); Σκέφτηκαν καθόλου πόσο ἀνθρωποκεντρικὴ ἰδιοτέλεια κρύβει ἡ λανθασμένη διαβεβαίωσή τους -ἐμφατική, μάλιστα- ὅτι δὲν κινδυνεύει ἡ ἀνθρώπινη ὑγεία ἀπὸ τὴ βρώση ἀποκλειστικὰ χόρτων ἐπειδὴ κι αὐτὰ παρέχουν ὅλες τὶς βιταμίνες; (Δηλαδή, ἂν δὲν τὶς παρέχουν, τί κάνουμε, σύντροφοι; …).

Ὅσο γιὰ τοὺς Τσικνοπεμπτιστές; Ἔφαγαν σὰν νὰ πρόκειται νὰ κρατήσουν ἀπόθεμα γιὰ 7 ἑβδομάδες ἀκρεωφαγίας ἢ σὰν μελλοθάνατοι ποὺ τοὺς παρέχεται ἡ δυνατότητα νὰ ἐκπληρώσουν τὴν τελεταία τους ἐπιθυμία. Καὶ ποὺ θὰ ἐπαναλάβουν τὸ ἴδιο θέατρο τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Ποὺ μουμιοποιοῦν τὴν παράδοση μὴ πιστεύοντάς την καὶ δικαιολογούμενοι ἀπὸ αὐτήν.

Γιὰ νὰ μὴ θυμηθῶ τὸ καρναβάλι τῶν ἄθεων τοῦ χοιρινοῦ Γύρου τοῦ Ἐπιταφίου, πού -πιστεύω- θὰ ξέχασαν ὅτι ἡ Τσικνοπέμπτη εἶναι θρησκευτικῆς προέλευσης.

Ἕνας κόσμος τῶν ἄκρων, ἡ κυριαρχία τῶν αὐτονοήτων τοῦ ὁποίου -μαζὶ μὲ τοῦ Ἰσλάμ- μακάρι νὰ χαθεῖ…

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Στὸν ῥήτορα Εὐδόξιο

Ἐπιστολὴ τοῦ Γρηγόριου Θεολόγου:

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72516

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Γρηγόριος, ἐθνοτικὲς κ.ἄ. διαβαθμίσεις

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἐννοῶ.

Βάρβαροι, Ρωμαῖοι, Ἕλληνες, Χριστιανοί:

%ce%b3%cf%81%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bc%cf%86%ce%b9%ce%bb%cf%8c%cf%87%ce%b9%ce%bf%cf%82

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἀρχαιολογία

%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%bd%e1%bd%bc%ce%bd-%ce%b3%ce%b5%e1%bf%a6%ce%bc%ce%b1

Δὲν θὰ τὰ βάλω τώρα μὲ τοὺς ἀρχαιολόγους ἐπειδὴ τὸ ΚΑΣ ἔφερε ἀντιρρήσεις.

Ἀλλὰ ναί: Ἡ ἀρχαιολογία δὲν εἶναι ἄμεμπτη. Τῆς χρωστᾶμε τὶς φρικαλέες ἀναστηλώσεις ἀπὸ Κνωσσὸ ὣς τὰ τείχη τῆς Κωσταντινούπολης. Τῆς χρωστᾶμε τὴν καταστροφὴ τῶν μετακλασσικῶν ἀρχαιολογικῶν στρωμάτων χάριν τῆς γρήγορης πρόσβασης στὸ κλασσικὸ ὑπόστρωμα, κι ἄρα τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαιολογικῶν μαρτυριῶν γιὰ τὶς μεταγενέστερες ἐποχές (σὲ τεράστια κλίμακα ἡ καταστροφή), ὅπως τὴν ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ τὴ βυζαντινή. Καταστροφὴ πού, κι ἐθνικιστικὰ -κι ὄχι ἐπιστημονικά- νὰ τὸ ἔβλεπε κάποιος, εἶναι δυσάρεστη. Τῆς χρωστᾶμε πάρα πολλά (βρισίδια), λοιπόν, ἔτσι ὥστε αὐτὸ τὸ θιγμένο ὕφος Ἱερατείου ποὺ προστατεύει τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ ἀπὸ τὸν κάθε Γκούτσι νὰ μὴν μᾶς πείθει (ὅλους μας, τουλάχιστον) ἢ νὰ μὴν τὸ συμμεριζόμαστε.

Χρυσός (π.χ. τῶν Μακεδόνων) καὶ κλασσικὴ περίοδος. Ἂν ἔκανε τὴν πασαρέλα του ὁ Γκούτσης σὲ ἕναν προϊστορικὸ οἰκισμό, σοβαρὰ θὰ ἀντιδροῦσαν ὅλοι τὸ ἴδιο;

Υ.Γ. ἀπὸ τὴν παρακάτω φωτογραφία δὲν βγῆκαν χρήματα;

nellys_nude_photos_acropolis-4

%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%bd%e1%bd%bc%ce%bd-%ce%bc%cf%8c%ce%b4%ce%b1

Υ.Γ. 2 Ἐμένα οἱ Ἀρχαιολόγοι μοῦ θυμίζουν τοὺς μηχανικούς, ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τῶν βουλευτῶν συναδέλφων τους φτιάχνουν διατάξεις καὶ νόμους ποὺ ὑποχρεώνουν τοὺς πολίτες νὰ κάνουν «οἰκολογικὸ» τὸ σπίτι τους πληρώνοντας ἔτσι τὸν -ἀλλιῶς- ἄχρηστο μηχανικὸ ποὺ θὰ ἀναλάβει νὰ φτιάξει τὸ σπιτάκι τους καὶ θὰ δώσει τὰ σχετικὰ πιστοποιητικά.

Υ.Γ. 3 Γιὰ τὸν «Ἀβέρωφ» ποὺ ἐκδίωξε τοὺς Τούρκους ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο (πολὺ σημαντικότερο πράγμα ἀπὸ τὸν Παρθενώνα) καὶ κατέληξε νὰ εἶναι χῶρος γιὰ πάρτυ ἐκλεκτῶν καλεσμένων μὲ συνοδοὺς πολυτελείας χωρὶς κανεὶς νὰ ἐνοχληθεῖ, ἂς μὴν πῶ κάτι παραπάνω.

Posted in Αρχαιότητα, Ελλάδα | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Γκούτσι

Τὸ πόσο ἄσχετοι μὲ τὴν Ἀρχαιότητα εἶναι ὅσοι τὴν ὑπερασπίζονται φαίνεται ἀπὸ τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν αἰτηθεῖσα ἄδεια γιὰ ἐπίδειξη μόδας στὸν Παρθενώνα.

Ὁ οἶκος Γκούτσι ζήτησε νὰ κάνει ἐπίδειξη μόδας στὴν Ἀκρόπολη ἀλλὰ τὸ Κεντρικὸ Ἀρχαιολογικὸ Συμβούλιο ἀπέρριψε τὸ αἴτημά του. Τὰ ἐπιχειρήματα ἦταν ὅτι ἡ ἐπίδειξη ἦταν ἐμπορικοῦ σκοποῦ κι ὅτι τὸ κτήριο εἶναι σύμβολο γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ἐνῶ ἄλλοι ἀρχαιολόγοι ὑψηλὰ ἱστάμενοι εἶπαν ὅτι ἡ πρόταση ἦταν «χυδαία», «εκτός λογικής και προσβλητική».

Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ οἱ Νεοέλληνες Ἀρχαιολάτρες (δημοκρατικὲς καὶ μὴ δυνάμεις) ἀπέδειξαν πόσα ἔτη φωτὸς ἀπέχουν ἰδεολογικὰ ἀπὸ τοὺς Ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ κατόχους τοῦ Παρθενώνα, ἀφοῦ οἱ τελευταῖοι εἶχαν δεχτεῖ ἀπαθεῖς καὶ χωρὶς νὰ προσβληθοῦν τὴ μετατροπὴ τοῦ ναοῦ τῆς Ἀθηνᾶς σὲ αἴθουσα ὀργίων τοῦ Δημητρίου Πολιορκητῆ. Ὀργίων παιδοφυλικῶν μὲ ἀγόρια, καὶ ἑτεροφυλικῶν καὶ πόρνες μέσα στὸν ἱερότερο χῶρο τοῦ Παρθενώνα.

Ὅπως ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος (Βίοι, Δημήτριος, 23.4.5 – 24.1.2):

«Αυτοί δε, αν και προηγουμένως ήδη μέχρι καταχρήσεως είχαν χορηγήσει άφθονη τιμή σ’ αυτόν, βρήκαν όμως και τότε τρόπο να φανούν νέοι και πρόσφατοι στις κολακείες, δίνοντας σ’ αυτόν κατάλυμα τον Οπισθόδρομο του Παρθενώνα, και εκεί κατοικούσε …   αλλά ο Δημήτριος, ο οποίος έπρεπε να ντρέπεται την Αθηνά, αν όχι για κάτι άλλο, τουλάχιστον ως αδελφή του μεγαλύτερη, διότι έτσι ήθελε να λέγεται, τόσο πολύ γέμισε με ντροπή την ακρόπολη για παίδες ελευθέρους και γυναίκες πολίτιδες, ώστε καθαρός φαίνονταν ο τόπος όταν ακόλαστα αυτός περνούσε τον καιρό του μόνο μαζί με τις πόρνες εκείνων, της Χρυσίδας, της Λαμίας, της Δημούς ή της Αντικύρας»

Ὄχι ἁπλῶς ἐμπορικὸ σκοπὸ οὔτε ἁπλῶς ἔξω ἀπὸ τὸν Παρθενώνα, ἀλλὰ σεξουαλικὸ σκοπὸ καὶ ἐντὸς τοῦ Παρθενώνα. Βέβαια, οἱ δημοκράτες-δημοκράτισσες δὲν εἶχαν πεῖ ἀπολύτως τίποτα γιὰ τὴ χρήση τῆς Ἀκρόπολης ὡς γιγαντοπανὼ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ κ.ἄ. (α, β). Μνήμη χρυσόψαρου; Ἀλλὰ μήπως ἔκλαψε κανείς τους γιὰ τὴ χρήση τῆς Ἁγίας Εἰρήνης Κωνσταντινουπόλεως ὡς πασαρέλας;; Ἐνδιαφέρονται καὶ γιὰ τὰ μνημεῖα, οἱ πολιτιζμένοι!

Οἱ ἄσπονδοι φίλοι τῶν Βυζαντινῶν καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ καλὰ θὰ ἔκαναν νὰ διαβάσουν σχετικὰ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀ. Καλδέλλη γιὰ τὸν Παρθενώνα, ποὺ εἶναι καλὰ τεκμηριωμένο: Γιὰ τοὺς Ἀρχαίους ὁ Παρθενώνας δὲν σήμαινε τίποτα πέρα ἀπὸ τὸ ὅτι ἦταν ναὸς τῆς θεότητας ποὺ προστάτευε τὴν Ἀθήνα. Δὲν ἦταν σύμβολο τῆς Δημοκρατίας. Δὲν ἦταν σύμβολο (ὅλης) τῆς ἀρχαίας θρησκείας. Δὲν ἦταν σύμβολο τῆς ἀρχαίας Τέχνης. Δὲν ἦταν σύμβολο τῆς Φιλοσοφίας. Δὲν ἦταν Νο1 τουριστικὸς προορισμὸς στὴν Ἀθήνα ἐπὶ Ρωμαίων παγανιστῶν. Ἀρέσει-δὲν-σᾶς-ἀρέσει.

Ἐκεῖνο μὲ τὸ ὁποῖο οἱ Νεοέλληνες φαντάζονται καὶ φρίττουν, οἱ Ἀρχαιοέλληνες τὸ θεωροῦσαν δικαίωμα ἑνὸς ἡγεμόνα, καὶ μόνο ἕνας Πλούταρχος, πολλοὺς αἰῶνες μετά (3-4), τὸ ἀναφέρει. Εἶναι τόσο ἀπίστευτα διαφορετικὴ ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Ἀρχαιότητας ἀπὸ Νεοέλληνες καὶ Ἀρχαιοέλληνες, ὥστε οὔτε κἂν νὰ καγχάσει κάποιος σὲ βάρος τῶν τωρινῶν «φίλων τῆς Ἀρχαιότητας» δὲν ἀντέχει. Πόσο κωμικὰ τὰ σκισίματα τῶν ρούχων γιὰ τὴν ἱερότητα τοῦ χώρου καὶ τὸν ὑψηλὸ συμβολισμό. Πόσο μυγιάγγιχτες οἱ ἀντιδράσεις ὅλων.

Εἶναι ποὺ ὁ Οὐμανιστὴς τοῦ 15ου αἰ. δὲν ἔχει ἀκόμα παλουκωθεῖ (μεταφορικά, φυσικά, μιλώντας), σὰν τοὺς βρυκόλακες μὲ σταυρὸ στὴν καρδιά, ἀλλὰ γυροφέρνει κραυγάζοντας ὅτι ἡ Ἀρχαιότητα δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ δείχνουν τὰ κείμενα τῶν Ἀρχαίων ἀλλὰ αὐτὴ ποὺ ὁ ἴδιος κι οἱ Νέοι Χρόνοι κατασκεύασαν προκειμένου νὰ ἀναδειχθεῖ ὡς ἀξιοσέβαστος τύπος ἀνθρώπου-δραστηριότητας ὁ καλλιεργημένος ἔμπορας καὶ τοκογλύφος ποὺ τὸν πλήρωνε.

Posted in Αρχαιότητα | Tagged , , , , , , , | 4 Σχόλια

Ἑλληνισμὸς ἀπὸ Τὸ Πουθενά

Βλέποντας μὲ χαρὰ ἕναν πολέμιο τῆς βυζαντινῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὴ σκοπιὰ μιᾶς «ἑλληνικῆς φιλοσοφικῆς» ἀντίληψης, τὸν Νικήτα Σινιόσογλου, νὰ ἑτοιμάζεται νὰ παρουσιάσει ἕνα ἀκόμη σχετικὸ βιβλίο του, δὲν μπορῶ παρὰ νὰ ἀνατρέξω σὲ μιὰ παλιά του συνέντευξη, γιὰ τὸ προηγούμενο βιβλίο του, στὸν Ἐλεύθερο Τύπο.

Ἀπὸ ἐκείνη τὴ συνέντευξη σταχυολογῶ τὰ ἑξῆς, τὸ ὁποῖο σχολιάζω ἀμέσως μετά:

«Ειδικά τώρα η επιβίωση θεμελιακών στοιχείων της ελληνικής γνωσιολογίας, κοσμολογίας και θεολογίας στο Βυζάντιο οφείλεται στην εναλλαγή τεσσάρων διακριτών καναλιών ανάσυρσης, συντήρησης και συζήτησής τους: το πρώτο είναι βέβαια η κατά μέτωπον σύγκρουση με το νέο ακόμη Χριστιανικό παράδειγμα (Κέλσος, Πορφύριος, Ιεροκλής, Ιουλιανός) κατά την ύστερη αρχαιότητα. Δεύτερο είναι η θρησκευτική προσποίηση, μια πρακτική που συνδέεται με την μετάλλαξη του νεοπλατωνισμού σε υπόγειο ρεύμα από τον έκτο αιώνα και δώθε. Ο Πρόκλος, ο Σιμπλίκιος και ο Δαμάσκιος ομολογούν πως όταν ο αντίπαλος είναι ισχυρότερος, οφείλει κανείς να λανθάνει μάλλον παρά να συγκρούεται. Εχουμε πια να κάνουμε με φαινόμενα ιδεολογικής και θρησκευτικής προσποίησης που συχνά είναι όντως δύσκολο να ανιχνευθούν. Σήμερα η έρευνα έχει προχωρήσει και σε πείσμα της καθεστωτικής Βυζαντινολογίας διατυπώνεται βάσιμα η άποψη ότι συγγραφείς όπως ο Προκόπιος, ο Ιωάννης Λυδός και ο Μιχαήλ Ατταλειάτης συγκάλυψαν την ελληνίζουσα θρησκευτική και διανοητική τους ταυτότητα γνωρίζοντας πως αυτή δεν θα γινόταν ποτέ ανεκτή από το Ορθόδοξο κατεστημένο. Σε ένα τρίτο επίπεδο, φιλόσοφοι όπως ο Λέων Χοιροσφάκτης, ο Μιχαήλ Ψελλός, ο Ιωάννης Ιταλός, ο Θεόδωρος Μετοχίτης και ο Νικηφόρος Γρηγοράς δηλώνουν Χριστιανοί, όμως οι παραχωρήσεις που κάνουν στην νεοπλατωνική παράδοση οδηγούν στην επιβίωση ενός τρόπου ύπαρξης που είναι ασύμβατος με την Χριστιανική θεολογία. Τούτο ενδέχεται να συμβαίνει απο πρόθεση ή λιγο πολύ ασυνείδητα. Αυτό το τρίτο κανάλι με απασχολεί περισσότερο, γιατί πιστεύω πως το κοσμικό Βυζάντιο απηχεί και σε μεγάλο βαθμό διασώζει τον παγανιστικό πλατωνισμό της ύστερης αρχαιότητας. Αυτό άλλωστε υποστήριζαν οι Βυζαντινοί θεολόγοι που κατηγόρησαν τους φιλόσοφους επ᾽ελληνισμώ, δηλαδή ότι αναβίωναν τον παγανισμό. Φιλοσοφικά μιλώντας είχαν απόλυτο δίκιο. Απόψεις υπέρ το δέον ανθρωποκεντρικές, όσες δηλαδή επενδύουν τόσο στις ανθρώπινες δυνατότητες, ώστε να παρακάμπτουν τον αποκαλυπτικό λόγο και την Ορθοδοξία συλλήβδην επανασύνεδεαν τους Βυζαντινούς με μια συζήτηση που υποτίθεται πως είχε οριστικά κλείσει από τότε που οι Πατέρες της Ύστερης Αρχαιότητας «κατατρόπωναν» τους Εθνικούς. Τέλος, στο βιβλίο επιμένω στην σημασία ενός τέταρτου καναλιού που σπάνια συζητιέται: οι ιδέες πολλές φορές βρίσκουν απρόσμενους ξενιστές στους αντιπάλους τους. Όταν επιτίθεσαι σε μια ιδέα, τότε την συντηρείς κιόλας, την διασώζεις από την λήθη. Είναι αυτό ένα ακόμα σημαντικό κανάλι μέσα από το οποίο η ελληνική φιλοσοφία και κοσμοαντίληψη επιβίωσε στο Βυζάντιο, δηλαδή μέσα από θεολογικές συγκρούσεις (π.χ. ησυχαστική έριδα) που αντιμετώπιζαν τον ελληνισμό ως δυνητική απειλή. […] Και είναι τεράστιο σφάλμα να ταυτίζεται το Βυζάντιο με την Ορθοδοξία. Ναι, υπάρχει βυζαντινή Ορθοδοξία, υπάρχει όμως και ένας συγκρουσιακός βυζαντινός ελληνισμός με φυγόκεντρες διαδρομές, όπως άλλωστε και κοσμικές εκδοχές του Βυζαντίου που αναφαίνονται συχνά πυκνά, και όλα τούτα ζουν, συμπλέκονται και αναπνέουν στον ίδιο χώρο και χρόνο. Οι Πατέρες της Εκκλησίας από τους απολογητές ως τον Γρηγόριο Παλαμά είναι οι πρώτοι που είδαν στην ελληνική γνωσιολογία, θεολογία και κοσμολογία έναν αυτοπροσδιορισμό και τρόπο ύπαρξης ανταγωνιστικό προς τον χριστιανικό. Αυτό είναι το μοναδικό σημείο που συμφωνούν με τον Ιουλιανό, τον Πρόκλο και τον Πλήθωνα. Μπορεί οι Ορθόδοξοι θεολόγοι του Βυζαντίου να οβελίζουν εξαρχής την ελληνική κοσμοαντίληψη, όμως είναι εξαιρετικοί όταν εντοπίζουν τις διαφορές της από τον Ορθόδοξο χριστιανισμό συμβάλλοντας ακούσια στην διάσωσή της.»

Ἔχω πολλὰ νὰ πῶ, καὶ θὰ τὰ πῶ.

Καταρχάς, ὁ Ν. Σ. ἂν καὶ εἶναι πολέμιος τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀποδέχεται τὴν εἰκόνα ποὺ ὁ Χριστιανισμὸς καὶ εἰδικὰ ἡ Ὀρθοδοξία προβάλλει στοὺς παγανιστὲς ἀντιπάλους της γιὰ τὸν ἑαυτό τους: τοῦ Ἕλληνα. Εἶναι λογικό, βέβαια, ὅτι στὸν ἀγώνα του κατὰ μιᾶς κοσμοθεωρίας ὁ ἀντίπαλος ἐν τέλει θεωρεῖ τιμή του τὸν χαρακτηρισμὸ ποὺ τοῦ ἀποδίδει ἡ κοσμοθεωρία αὐτή (π.χ. ἄλλοι, ἀντίστοιχα λένε: «ἔ, ναί, λοιπόν, εἴμαστε φασίστες»). Ὅμως, δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ χρήση τοῦ ὅρου Ἕλληνας καθιερώθηκε ἀπὸ θεουργοὺς Ἀσιάτες καὶ λάτρεις τῶν ἀσιατικῶν θεοτήτων καὶ δὲν εἶχε πολλὰ ἑλληνικὰ στοιχεῖα. Ὁ Ἰάμβλιχος πίστευε ὅτι οἱ ἱερὲς ἐπικλήσεις ἐπιδροῦν αὐτομάτως στὴ διάθεση τῶν θεῶν (Περὶ Μυστηρίων, Β’, 11). Πόσο ἄτοπο εἶναι νὰ υἱοθετεῖται, ἔστω γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς ἔρευνας, ὡς περιγραφικὸ κριτήριο ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν «τελευταίων Ἐθνικῶν»φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πρῶτος -κατὰ πᾶσα πιθανότητα- Ἐθνικὸς ποὺ αὐτοπροσδιορίστηκε ὡς Ἕλληνας, ὁ Ἰάμβλιχος, ἦταν ἀκριβῶς αὐτὸς ποὺ καθύβριζε τοὺς Ἕλληνες (τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος) ὡς αἴτιους γιὰ τὴν παρακμὴ τῆς ἀρχαίας λατρείας.

Ἔχει ἐπίσης παρατηρηθεῖ ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ μετέτρεψαν τοὺς ἐθνικοὺς σὲ ὁμάδα. Στὴν πραγματικότητα, δὲν ὑπῆρχαν «Ἕλληνες», ἦταν ἕνα  non-group: Ὁ Ἰάμβλιχος χαρακτήριζε λ.χ. ἀσυναρτησίες τὶς ἀπόψεις τοῦ Πορφύριου (Περὶ Μυστηρίων, Γ’, 25). Οἱ προχριστιανοὶ φιλόσοφοι (πρὸ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ μετὰ Χριστόν) χαρακτήριζαν, ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ἀγροίκους, ἀπαίδευτους, τυφλούς, ἀγύρτες, ἀνόητους, προαγωγούς, πόρνους, ποταπούς, ξεδιάντροπους, κόλακες, ἄσωτους, φλύαρους ἀλῆτες, φαφλατάδες, βλάκες, ἀμαθεῖς, ἀπατεῶνες, φιλόδοξους, παράλογους, ἀξιοθρήνητους, ἐπηρμένους, ὀψιμαθεῖς, ξερόλες, γερο-λαίμαργους, μωρολόγους, συμφεροντολόγους, διψασμένους γιὰ δόξα, ἀχρείους, ἀλαζόνες, ἀσυνάρτητους, λογοκλόπους καὶ ἄλλα πολλά, ἐνῶ συνιστοῦσαν ἢ ἐπιχειροῦσαν τὸ κάψιμο βιβλίων (Πλάτωνας, Ἰουλιανός, Ἰσίδωρος, Μαρίνος -τί σύμπτωση, ὅλοι τοῦ Πλάτωνα).

Ἡ ἴδια ἡ λέξη Ἕλληνας καταλήγει νὰ σημαίνει τὰ πάντα καὶ τίποτα. Σημαίνει τὸν Πλούταρχο, ποὺ ἐξελληνίζει τὴν αἰγυπτιακὴ θρησκεία, ἀλλὰ σημαίνει καὶ τὸν Ἰάμβλιχο, ποὺ κατηγορεῖ τοὺς Ἕλληνες ὡς διαστρεβλωτὲς καὶ καταστροφείς τῆς προχριστιανικῆς ἑλληνικῆς, αἰγυπτιακῆς, συριακῆς κ.ἄ. θρησκείας (Περὶ Μυστηρίων, Ζ’, 5). Σημαίνει τὸν Ἰουλιανό, ποὺ καυχᾶται γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῆς κοσμοαντίληψής του χαιρόμενος ποὺ τὰ γραπτὰ τοῦ Ἐπίκουρου καταστράφηκαν «ἀπὸ τοὺς θεούς» (δηλ. τοὺς λάτρεις τους). Ὁ Ν.Σ. ἀποδεχόμενος αὐτὴ τὴν ἀοριστολογία (μόνο καὶ μόνο γιατὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς τὴν υἱοθέτησαν) κάνει τὴν λογικὰ ἐσφαλμένη ἐξίσωση Ἑλληνικό=μὴ χριστιανικό. Ἔτσι, οἱ σημερινοὶ «Ὑπερασπιστὲς τῶν Ἐθνικῶν» (φιλοσοφικά, θρησκευτικά) πέφτουν σὲ τρομερὰ προβλήματα καὶ ἀντιφάσεις, χειρότερες ἐκείνων τοῦ Ἰάμβλιχου.

Ἔπειτα, μποροῦμε νὰ ἐξετάσουμε τὰ τέσσερα διακριτὰ «κανάλια ἀνάσυρσης, συντήρησης καὶ συζήτησης» τῶν θεμελιακῶν στοιχείων τῆς Ἑλληνικῆς γνωσιολογίας, κοσμολογίας καὶ θεολογίας στὸ Βυζάντιο.

Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ κατὰ μέτωπον σύγκρουση. Ὁ Ν. Σ. ἀναφέρει τρεῖς ἐνδιαφέρουσες περιπτώσεις. Ὁ Πορφύριος, σύμφωνα μὲ γνωστοὺς ἱστορικοὺς ὅπως ὁ T. D. Barnes (Scholarship or propaganda? Porphyry Against the Christians and its historical setting, BICS 39 (1994)) ἦταν ἠθικὸς αὐτουργὸς τῶν διώξεων ἐπὶ Διοκλητιανοῦ, συγγράφοντας τὸ Κατὰ Χριστιανῶν πολὺ κοντὰ χρονικὰ στὸν Μεγάλο Διωγμό. Ὁ Ἱεροκλῆς δὲν σταμάτησε ἐκεῖ, ἀλλὰ συμμετεῖχε ὡς ἀξιωματοῦχος / διοικητὴς ἐπαρχιῶν σὲ δύο μέρη τῆς Αὐτοκρατορίας -Βιθυνία καὶ Ἀλεξάνδρεια- στὶς διώξεις καὶ θανατώσεις τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Ἰουλιανός, ἐν τέλει ὁδηγήθηκε κι αὐτὸς σὲ ἔμπρακτα ἀντιχριστιανικὰ μέτρα. Βλέπουμε ὅτι τὸ πρῶτο «κανάλι» συνίσταται κυρίως ἀπὸ ἐγκληματίες ἢ ἠθικοὺς αὐτουργοὺς σὲ ἐγκλήματα, ἄτομα ποὺ δὲν σταματοῦσαν στὴ διατύπωση ἐκλεπτυσμένων τάχα ἐπιχειρημάτων ἀλλὰ καὶ ποὺ χωρὶς ἐνδοιασμὸ συμμετεῖχαν ἢ ἐνέκριναν ἐκτελέσεις καὶ ἄλλες φρικτὲς τιμωρίες.

Τὸ δεύτερο «κανάλι» ποὺ ὁ Ν.Σ. θεωρεῖ πὼς ὑπάρχει εἶναι πραγματικὰ περίεργο. Ἐνῶ ὁ Ν.Σ. δὲν κρύβει τὴν περιφρόνησή του γιὰ τοὺς βυζαντινολόγους (ἔνδειξη ἐπιστημονικῆς μειονεξίας;), υἱοθετεῖ -βάσει τῆς γνωστῆς μόδας, τῶν «αιρετικών ἀπόψεων»- ἀπὸψεις ὅπως π.χ. τοῦ Ἀ. Καλδέλλη, ὁ ὁποῖος φυσικὰ εἶναι βυζαντινολόγος (!), πὼς ὁ Προκόπιος κι ὁ Ἀγαθίας εἶναι κρυπτοεθνικοί. Περιττὸ νὰ εἰπωθεῖ ὅτι ἡ «ἔρευνα» εἶναι οἱ γνωστὲς εἰκασίες. Παλιότερα, γιὰ παράδειγμα, ἡ ὕπαρξη ἰδιωτικῶν καλλιτεχνικῶν συλλογῶν μὲ μυθολογικὰ θέματα θεωροῦταν ἀπὸ τὴν «ἔρευνα» ἐσφαλμένα ἀπόδειξη γιὰ τὴν κρυφὴ παγανιστικὴ θρησκευτικότητα τοῦ ἰδιοκτήτη τους ἐνῶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἐπιφανεῖς ἀριστοκράτες καὶ ἄτομα ποὺ ἦταν πέραν πάσης ἀμφιβολίας Χριστιανοὶ κατεῖχαν καὶ παρήγγειλαν κλασικῆς τεχνοτροπίας ἔργα τέχνης, γιατὶ ἁπλούστατα ἡ κλασικὴ καὶ προχριστιανικὴ τέχνη ἔθελγε -χωρὶς τὴν παγανιστικὴ νοηματοδότησή της- καὶ Χριστιανούς, σὲ ὅλη τὴ βυζαντινὴ χιλιετία. Τὸ ἴδιο καὶ μὲ τοὺς Προκόπιο κ.ἄ. ποὺ ἀναφέρει ὁ Ν.Σ.: ἀκόμη καὶ ἡ ὕπαρξη παγανιστικῶν τάσεων ἢ ὕφους δὲν συνεπάγεται κρυπτοπαγανισμό. Θὰ ἦταν τόσο λάθος νὰ νομίζαμε ὅτι συνεπάγεται ὅσο τὸ νὰ θεωρήσουμε, σήμερα, Χριστιανὸ ἕναν ἄθεο ὁ ὁποῖος διαβολοστέλνει τὸ γείτονά του, ἐπειδὴ νομίζουμε πὼς παραδέχεται τὴν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου.

Τὸ τρίτο «κανάλι» εἶναι ἀπὸ μόνο του πολὺ ἀνίσχυρο. Ὁ Ν.Σ. κάνει λόγο γιὰ τὶς «παραχωρήσεις που [οἱ Μετοχίτης, Ψελλὸς κ.λπ.] κάνουν στην νεοπλατωνική παράδοση οδηγούν στην επιβίωση ενός τρόπου ύπαρξης που είναι ασύμβατος με την Χριστιανική θεολογία. Τούτο ενδέχεται να συμβαίνει απο πρόθεση ή λιγο πολύ ασυνείδητα«. Καὶ ποῦ βασίζει ὁ Ν.Σ. τὴν ἄποψή του ὅτι αὐτὸ εἶναι ἕνα τρίτο «κανάλι»; Στὸ ὅτι «Αυτό άλλωστε υποστήριζαν οι Βυζαντινοί θεολόγοι που κατηγόρησαν τους φιλόσοφους επ᾽ελληνισμώ, δηλαδή ότι αναβίωναν τον παγανισμό. Φιλοσοφικά μιλώντας είχαν απόλυτο δίκιο«. Ἂν πιστεύαμε τοὺς Πατέρες, ποὺ ἤθελαν τὸν ἀπόλυτο ἐκχριστιανισμό, τότε πλήθη ὁλόκληρα καὶ περιοχὲς τεράστιες ἦταν παγανιστικὲς σὲ ἐποχὲς πολὺ πιὸ κατοπινὲς ἀπὸ ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία παύει κάθε εἴδος λατρείας, κρυφῆς καὶ φανερῆς. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι γνωστὸ σὲ ἐρευνητὲς ὅπως λ.χ. ὁ D. Frankfurter, ποὺ δὲν εἶναι χριστιανοὶ οὔτε ἀπολογητὲς τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ, ἀλλὰ ξέρουν ὅτι πρόκειται περὶ ρητορικῆς (π.χ. «φορᾶ τὸ Μάρτη ἄρα λατρεύει τοὺς θεούς») κι ὄχι πραγματικότητας. Τὸ ὅτι ὁ Ψελλὸς κατηγορήθηκε ὡς ἐθνικὸς δὲν σημαίνει ὅτι φιλοσοφικὰ ἦταν τέτοιος. Εἶχε, ἁπλῶς, ἐνδιαφέρον γιὰ μὴ χριστιανικὰ πράγματα. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε καὶ τὶς μηχανορραφίες. Καὶ φυσικά, δὲν περίμενε κάποιος ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Ἰταλὸ τὴν διάδοση τῶν προχριστιανικῶν ἀντιλήψεων: Τὶς βρῆκε ἕτοιμες, διδασκόμενες ἀπὸ Χριστιανούς.

Ἡ ταύτιση, βέβαια, τοῦ ἀνθρωποκεντρισμοῦ μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ εἶναι πραγματικὰ ἕνας «Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὸ Πουθενά». Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν ἦταν ἀνθρωποκεντρικοί, δὲν ἦταν σκεπτικιστὲς καὶ ἀνηθικιστές, δὲν ἦταν «ἀνθρωπιστές», δὲν ἦταν «φιλόσοφοι». Οἱ διώξεις φιλοσόφων εἶναι διαχρονικὸ ἑλληνικὸ φαινόμενο ἀπὸ τὸν Πυθαγόρα ὣς τοὺς Ἐπικούρειους. Πόσο Ἕλληνας ἦταν ὁ Ἡράκλειτος ἢ ὁ Σωκράτης / Πλάτων, ποὺ πίστευε ὅτι «ἡ ἀνθρώπινη σοφία ἔχει μικρὴ ἀξία, ἴσως καὶ καμμία» (Πλάτων, Ἀπολογία Σωκράτους, 23a); Ὁ Πορφύριος κάποτε ἐξεδίωξε ἕνα δαιμόνιο ἀπὸ ἕνα λουτρό, αὐτὸ ὅμως δὲν παύει νὰ τὸν καθιστᾶ ὁπαδὸ ἀνθρωποκεντρικῶν ἀντιλήψεων. Ὁ Πρόκλος ἦταν θεουργός, ὅπως κι ὁ Ιάμβλιχος, θεράπευε μὲ προσευχές. Γιὰ τὸν Ἰάμβλιχο «τὸ ἀνθρώπινο γένος εἶναι ἄθλιο, μηδαμινὸ παιχνίδι συγκρινόμενο μὲ τὸ θεῖο» (Περὶ Μυστηρίων, Γ’, 19). Ἂν συχνὰ ἐπικεντρώνομαι στὸν Ἰάμβλιχο εἶναι γιατὶ ὁ Ἰουλιανὸς τὸν θεωροῦσε ἀνώτερο ὅλων ἐκτὸς τοῦ Πυθαγόρα καὶ τοῦ Πλάτωνα.

Τὸ τέταρτο κανάλι, τέλος, εἶναι τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον: «οι ιδέες πολλές φορές βρίσκουν απρόσμενους ξενιστές στους αντιπάλους τους. Όταν επιτίθεσαι σε μια ιδέα, τότε την συντηρείς κιόλας, την διασώζεις από την λήθη. Είναι αυτό ένα ακόμα σημαντικό κανάλι μέσα από το οποίο η ελληνική φιλοσοφία και κοσμοαντίληψη επιβίωσε στο Βυζάντιο, δηλαδή μέσα από θεολογικές συγκρούσεις (π.χ. ησυχαστική έριδα) που αντιμετώπιζαν τον ελληνισμό ως δυνητική απειλή«. Αὐτὸ θὰ ἦταν σωστὸ ἂν οἱ χριστιανοὶ (κι ὄχι ἁπλῶς οἱ Πατέρες) εἶχαν ἀπορρίψει τελείως τὴν προχριστιανικὴ ἐπιστήμη, τέχνη, διοίκηση κι ἁπλῶς ἀντέγραφαν τὰ σχετικὰ κείμενα προκειμένου νὰ τὰ χλευάζουν ἢ νὰ τὰ καταγγέλουν (φαίνεται πόσο ἀβάσιμη εἶναι καὶ μόνο ἡ ἰδέα). Κάτι τέτοιο δὲν συνέβη στὸ Βυζάντιο. Ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος γράφει: «οὕτω καὶ τούτων [τῶν πρὸ Χριστοῦ] τὸ μὲν ἐξεταστικόν τε καὶ θεωρητικὸν ἐδεξάμεθα, ὅσον δὲ εἰς δαίμονας φέρει καὶ πλάνην καὶ ἀπωλείας βυθὸν διεπτύσαμεν«. Ἡ θέση τοῦ Ν.Σ. θὰ ἦταν, ἐπίσης, σωστὴ ἂν στὰ πατερικὰ καὶ ἄλλα χριστιανικὰ κείμενα βρίσκαμε μόνο πολεμικὴ κατὰ τῶν προχριστιανικῶν («ἑλληνικῶν») ἀπόψεων κι ὄχι καὶ ἔπαινο -ὁμοίως, ἂν στὰ προχριστιανικὰ καὶ μὴ χριστιανικὰ κείμενα ἀπουσίαζε ἡ ἠθικολογία καὶ ἡ κοινωνικὴ δεοντολογία (π.χ. ὁ Δαμάσκιος ἐξυμνεῖ τὴν Ὑπατία ἐπειδὴ ἦταν παρθένα). Κάτι τέτοιο δὲν συνέβη στὸ Βυζάντιο ἢ τοὺς μὴ χριστιανοὺς ὣς τὸν 5ο μ.Χ. αἰ. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ ὑπάρχουν θετικὲς ἀποτιμήσεις ἐκ μέρους χριστιανῶν Βυζαντινῶν. Ὁ «Ἑλληνισμὸς» ἦταν ἕνα τόσο τεράστιο πατερικὸ τσουβάλι, ποὺ σήμαινε τὰ πάντα καὶ τίποτε. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ποιότητες τοῦ Ἑλληνισμοῦ γίνονται ἀποδεκτὲς ἀπὸ Χριστιανοὺς καταπέφτει κάθε ὑποψία γιὰ διατήρηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέσω (μόνο) τῆς ἐπίθεσης σὲ αὐτόν.

Εἶπα παραπάνω ὅτι ἡ χρήση τοῦ ὅρου «Ἕλληνας» ἔγινε ἀπὸ κομπλεξικοὺς -ἀφοῦ παράλληλα καθύβριζαν τοὺς Ἕλληνες- καὶ βάρβαρους λάτρεις τῶν θεῶν (Ἰάμβλιχος) προκειμένου νὰ δικαιολογηθοῦν στὸν ἑαυτό τους γιὰ τὴν βαρβαρικότητα τῆς λατρείας τους. «Μπορεῖ», ἔλεγαν οὐσιαστικά, «νὰ λατρεύουμε τοὺς θεοὺς τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν -κατεξοχὴν ἐχθρῶν τῶν Ἑλλήνων- τῶν Περσῶν ἀλλὰ εἴμαστε βέροι Ἕλληνες». Ἀναμφίβολα, ἀνώτερη αἴγλη ἀποκτοῦσαν οἱ θυσίες στὸ Μίθρα καὶ στὰ Χαλδαϊκὰ Λόγια ἂν αὐτὲς συνδέονταν (ἔστω καὶ σὲ ἐπίπεδο ὀνόματος) μὲ τὴν «ἑλληνικότητα». Ἦταν ἀπολύτως ἀναμενόμενο ὅτι τέτοια (καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη, βεβαίως) «σημαία» τῶν τελευταίων Ἐθνικῶν θὰ καταπολεμᾶτο ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἐθνικῆς θρησκείας (τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας). Ὄχι ἁπλῶς ὡς περιεχόμενο (λατρεία θεῶν κ.λπ.) ἀλλὰ καὶ ὡς σύμβολο-«Ἑλληνισμός». Οἱ Ἐθνικοὶ τοῦ 4ου μ.Χ. αἰ. ὀνόμαζαν «Ἕλληνες» τοὺς ἑαυτούς τους προκειμένου νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὰ Χαλδαϊκὰ Λόγια καὶ ἡ θεουργία ἦταν ἡ ἐπιτομὴ τῆς ἑλληνικότητας. Νὰ ἀποδείξουν -σὲ μιὰ ἐποχὴ στὴν ὁποία οἱ μορφωμένοι Ἐθνικοὶ ὅπως ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὶς θυσίες, καὶ έβλεπαν ὡς περίεργον τὸν Ἰουλιανό- ὅτι τὸ κεντρικὸ σημεῖο τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν ἡ τέλεση θυσίας.

Ὁ Ν.Σ. ἐκλεπτύνει τὰ ἐπιχειρήματα τῆς ἀπέναντι πλευρᾶς. Αὐτὸ εἶναι καλό, γιατὶ κι ἐμεῖς ἐκλεπτύνουμε τὰ δικά μας. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅμως, ὅτι σὲ ἐποχὲς παρακμῆς ἀναβιώνουν τὰ πιὸ παρακμιακὰ χαρακτηριστικὰ τοὺ προχριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ (λατρεία θεῶν καὶ νεοπλατωνισμός) καὶ κάποιοι ἐφευρίσκουν ψευδοϊστορίες «ἀντίστασης τῶν Ἐθνικῶν» (ὅπως μὲ τὴ Στάση τοῦ Νίκα). Εἶναι ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ Τὸ Πουθενά, ποὺ ὁδεύει πρὸς τὸ Πουθενά.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

ΗΠΑ-Ρωσσία (Κ. Κουτσουρέλης)

Εὐτυχῶς, ὑπάρχουν καὶ σοβαρὲς ἀναλύσεις τοῦ φαινομένου Τράμπ στὴν Ἑλλάδα:

Ισχύει όχι μόνο στον πόλεμο, αλλά και στην πολιτική. Εμπρός σ’ έναν αντίπαλο που προσώρας πλεονεκτεί, δεν επιτίθεσαι κατά μέτωπον αλλά τον πλαγιοκοπείς. Η υπονόμευση των βασικών στηριγμάτων του είναι το πρώτο βήμα. Όταν εκείνα βγουν απ’ τη μέση, είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσει κι εκείνος. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η απομάκρυνση από τον Λευκό Οίκο του Μάικλ Φλυν, συμβούλου εθνικής ασφαλείας, δείχνει ότι η προεδρία Τραμπ κινδυνεύει να φτάσει στο πέρας της προτού καλά καλά ξεκινήσει.

Χωρίς την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσσία, επιδίωξη την οποία συμβόλιζε με την παρουσία του ο Φλυν, κανένας στόχος της εξωτερικής πολιτικής του νέου προέδρου δεν είναι εφικτός. Ούτε η μεταρρύθμιση του ΝΑΤΟ, ούτε η εξουδετέρωση της ισλαμικής απειλής, ούτε η μεσομακροπρόθεσμη ανάσχεση του κινεζικού ηγεμονισμού στην Ανατολική Ασία. Διαιώνιση της ψυχροπολεμικής έντασης σημαίνει άλυτο ουκρανικό, τριβές στη ρωσσονατοϊκή μεθόριο, διατήρηση της πολυδάπανης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ανατολική Ευρώπη, εμπόδια στην ειρήνευση της Συρίας και τη συνεννόηση με το Ιράν, αποδυνάμωση του αντισλαμιστικού μετώπου, έμμεση επιδότηση της σινορωσσικής ενεργειακής και άλλης προσέγγισης.

Τίποτε απ’ αυτά δεν μπορεί να είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ που όχι μόνο επί Τραμπ αλλά ήδη από τη θητεία Ομπάμα επιχειρούν να απεμπλακούν από τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα και την ηγεμονική υπερεπέκταση που τις εξάντλησε, ιδίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Αν Άγγλοι και Γάλλοι έθεσαν κατά μέρος μια αντιπαράθεση που διήρκεσε αιώνες, γιατί είναι τόσο δυσχερής η σύμπηξη μιας ρωσσοαμερικανικής Entente Cordiale θα ρωτήσει κανείς – όταν μάλιστα τόσα πολλά συνηγορούν υπέρ αυτής;

Η απάντηση είναι σύνθετη. Όπως έγραφα παλιότερα, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ άφησε χωρίς δουλειά έναν τεράστιο κύκλο επαγγελματιών του Ψυχρού Πολέμου – σοβιετολόγων, κρεμλινολόγων, ρωσσομαθών, ειδικευμένων αναλυτών, διπλωματών και πρακτόρων κ.ο.κ. Για όλους αυτούς η συντήρηση της ρωσσικής απειλής, η δαιμονοποίηση της Μόσχας και του Πούτιν, ήταν ζήτημα βιοπορισμού αλλά και αγώνας για τη διατήρηση της επιρροής τους στα κέντρα των πολιτικών αποφάσεων. Για να επιτευχθεί αυτό, η δημογραφικώς φθίνουσα, οικονομικώς μονίμως καχεκτική και διεθνοπολιτικά παγίως μετριοπαθής και προσεκτική Ρωσσία «κληρονόμησε» από την εκλιπούσα ΕΣΣΔ τον ρόλο του… υπ’ αριθμόν 1 γεωπολιτικού κινδύνου.

Παραβιάζοντας όλες τις υποσχέσεις που είχαν δώσει αρχικά στον Γέλτσιν, αγνοώντας τις συστάσεις ακόμη και των δικών τους ειδημόνων, όπως του κορυφαίου Τζωρτζ Φ. Κένναν, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί προκάλεσαν τη Μόσχα επανειλημμένα: με την υποστήριξη των ολιγαρχών, με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ («strategic blunder of potentially epic proportions», την είχε αποκαλέσει ο Κένναν), με τη σκηνοθεσία των πορτοκαλόχρωμων επαναστάσεων, με την απόπειρα των Γερμανών και Αμερικανών να επεκτείνουν τη σφαίρα επιρροής τους στην Ουκρανία και τον Καύκασο, με τα συνεχή μαθήματα περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων προς τη Μόσχα.

Αυτό το τελευταίο σημείο έχει ειδικό βάρος καθώς οι Ρώσσοι χρησίμευαν και ιδεολογικά ως σάκκος του μπόξ. Καθώς η Δύση παρουσίαζε την νίκη της στον Ψυχρό Πόλεμο ως αποτέλεσμα της ανωτερότητας των «ηθικών της αξιών» (και όχι λ.χ. ως την εξ αρχής φυσικότερη έκβαση μιας σύγκρουσης όπου η μία πλευρά, η δυτική, υπερτερούσε συντριπτικά σε όλους σχεδόν τους κρίσιμους δείκτες, από τη δημογραφία και τις συμμαχίες ώς την τεχνολογική και βιομηχανική παράδοση – για λόγους ανάλογους είχε άλλωστε νικηθεί και η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, και όχι επειδή ο Χίτλερ και οι ναζί ήταν τέκνα του Σατανά), βρέθηκε μετά τη λήξη του χωρίς αντίπαλον δέος. Κάτι τέτοιο όμως της ήταν αναγκαίο, για λόγους εσωτερικής νομιμοποίησης των οικουμενιστικών δικαιωματολογικών ιδεολογημάτων της.

Χώρες άλλες περισσότερο κατάλληλες για να αναλάβουν τον ρόλο του ηθικώς μιαρού, του οιονεί απάνθρωπου αντιπάλου υπήρχαν βέβαια: η Κίνα προπάντων, με το μακρύ ιστορικό που την βαραίνει, αλλά και κράτη όπως η Σαουδική Αραβία, τα εμιράτα του Κόλπου, η σημερινή Τουρκία. Όμως η Κίνα γρήγορα αναδείχθηκε στον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο και δανειστή των Ευρωπαίων και Αμερικανών και τα φανταχτερά πρωτοσέλιδα από την εξέγερση της Τιέν Αν Μεν ξεχάστηκαν – μαζί με την κινεζική αντιπολίτευση. Ανάλογα, οι πετρελαϊκοί πόροι αλλά και η πολιτική ορθοέπεια έναντι της θρησκείας του Προφήτη κράτησαν τις περισσότερες ισλαμικές χώρες, ακόμη και τους εκτροφείς του τζιχαντισμού, στο απυρόβλητο.

Με τη συνέργεια των Δυτικών ΜΜΕ και των ιδεολόγων opinion makers που κυριαρχούν σ’ αυτά («όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς, τα προπαγανδίζουν οι αφελείς» γράφει ο Π. Κονδύλης…), η εξ αντικειμένου αμυνόμενη πλευρά, η Ρωσσία, παρουσιαζόταν στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης πάντοτε ως η επιτιθέμενη. Και κάθε αντίδραση της Μόσχας στις προκλήσεις, ως απρόκλητη ωμότητα.

Σήμερα ξέρουμε ότι εξαιτίας της αναπάντεχης αντοχής της Ρωσσίας, εξαιτίας των ενεργειακών πόρων της, της στρατιωτικής της βιομηχανίας αλλά και των ικανοτήτων της πολιτικοδιπλωματικής ηγεσίας της η πολιτική αυτή της σστρατηγικής περικύκλωσης απέτυχε. Η επιθυμία του Τραμπ (όπως και του Ομπάμα άλλωστε, προτού υποκύψει πλήρως στη γραμμή του κλιντονισμού) να βελτιωθούν οι ρωσσοαμερικανικές σχέσεις είναι ομολογία αυτής της αποτυχίας προ πάντων. Αλλά και δίδαγμα αντλημένο από την ιστορική πείρα. Και αυτή υποδεικνύει ότι μόνο αν η Ρωσσία γίνει δεκτή ως ισότιμος εταίρος, μόνο δηλαδή αν ξαναλάβει τη θέση που είχε στο διεθνές σύστημα ασφαλείας πριν από την ανάρρηση στην εξουσία των Μπολσεβίκων, είναι δυνατό να διασφαλιστούν η ειρήνη και η σταθερότητα στην Ευρώπη και στις δύο αναπεπταμένες της γεωπολιτικές πτέρυγες: την αγγλοσαξωνική Αμερική και τη ρωσσική Ευρασία. Μόνο αν η Δύση αποκαταστήσει τη βαθύτερη ιστορική και πολιτισμική της ενότητα, από το Λος Άντζελες ώς το Βλαδιβοστόκ, θα καταφέρει να αντιμετωπίσει τις μεγαλύτερες προκλήσεις του 21ου αιώνα: το ζηλωτικό Ισλάμ και την αναθεωρητική Κίνα.

Η εκπαραθύρωση Φλυν δείχνει ότι το αντιρωσσικό λόμπυ παραμένει σθεναρός και υπολογίσιμος αντίπαλος. Η ταύτιση της ρωσσοαμερικανικής συνεννόησης με το απεχθές πρόσωπό του Τραμπ άλλωστε δίνει πρόσθετα επιχειρήματα στους εχθρούς της – εν μέρει το ρωσσικό σκιάχτρο επισείεται επί τούτου για να ναρκοθετηθεί ο Τραμπ. Αλλά και η υπονόμευση του Φιγιόν στη Γαλλία, του Γκάμπριελ στη Γερμανία (και των δύο οπαδών της ευρωρωσσικής προσέγγισης), το όψιμο ενδιαφέρον για τα εγκλήματα του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, η συνεχιζόμενη υστερία για τους Ρώσσους χάκερ, δεν είναι άσχετα με τα τεκταινόμενα στην άλλη ακτή του Ατλαντικού.

 

Posted in Δύση, Ρωσία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Βενιζελικὸς ἢ Ἀντιβενιζελικός

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀντιπαράθεση δυὸ κειμένων, τοῦ βενιζελικοῦ Κ. Χατζηαντωνίου κατὰ τοῦ ἀντιβενιζελικοῦ Χ. Γιανναρᾶ.

Βενιζελικὸς κι ἐγώ, ἀντιγιανναρικὸς κι ἐγώ. Μεγάλο ἄδικο, λάθος κι ἀφέλεια οἱ ἀπόψεις τοῦ Γιανναρᾶ γιὰ τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία καὶ Καταστροφή, καὶ τὰ αἴτιά τους, καθὼς καὶ γιὰ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Βενιζέλου ὣς τὸ 1920. Βλέπε σχετικά, γιὰ ἄλλους ἀντιβενιζελικούς. Ὅσο στρογγύλεμα κι ἂν ἐπιδέχεται ἡ βενιζελολατρεία, ὅσο κι ἂν γίνει ἐπιεικὴς κάποιος πρὸς τὸν βασιλιὰ Κωνσταντίνο, τὸ δίλημμα τοῦ 1915 ἦταν: εἴτε ἀπελευθέρωση μέρους τῆς Μ. Ἀσίας (ὅσο γινόταν περισσότερο) εἴτε ἐκδίωξη τῶν Μικρασιατῶν. Δὲν ὑπῆρχε ἄλλη περίπτωση, π.χ. νὰ μείνουν στὴν Τουρκία καὶ νὰ ἔχουν πλήρη δικαιώματα. Θὰ πάθαιναν ὅ,τι οἱ Ἕλληνες τῆς Πόλης τὸ 1955-1964.

Ἀλλὰ ὅλα ἔχουν τὰ ὅριά τους. Εἰδικὰ ὅταν ὁ Κ.Χ. ὑπερβαίνει (τὰ ἔχει ὑπερβεῖ πρὸ πολλοῦ) κάποια ὅρια σὲ ἕνα θέμα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ. Κι αὐτὸ εἶναι οἱ ἀπαξιωτικές του ἀναφορὲς στοὺς «Ρωμιοὺς» ἢ στὸ ὅτι τοῦ ἀρέσουν σχόλια -κάτω ἀπὸ τὸ κείμενό του- (κάποια, μάλιστα, ἀνθρώπων ποὺ ἀρθρογραφοῦσαν πολλὰ χρόνια στὸ «Δαυλό» – ὁ ὁποῖος πρέσβευε ἀκριβῶς τὰ ἴδια μὲ τὸν Χ.Γ. ὅσον ἀφορᾶ τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία) τὰ ὁποῖα ἀντιδιαστέλλουν τὸ Ρωμηὸς καὶ τὸ Ἕλληνας* ἢ ποὺ ἀναφέρονται σὲ «χιτλερικὸ μένος» (τῶν Βυζαντινῶν, ἐννοεῖται) πρὸς τοὺς Ἕλληνες**. Καὶ ἐν τέλει στὴ στάση του πρὸς τὸ Βυζάντιο. Προφανῶς, ἂν δὲν μὲ ἐνδιέφερε ἡ στάση αὐτή (ἢ οἱ μεταβολές της), δὲν θὰ ἀσχολιόμουν μαζί του. Ἢ θὰ ἀσχολιόμουν ὡς σμιττιανὸς Ἐχθρός. Βασικά, μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἀναποδογύρισμά της, τόσο ἐπειδὴ διαφωνῶ ὅσο κι ἀπὸ περιγραφικὴ ἄποψη.

Λοιπόν, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι παλιότερα ὁ Κ.Χ., ὅταν συνέγραψε τὸ «Ἐθνικισμὸς καὶ Ἑλληνικότητα» ἢ τὸ «Μικρὰ Ἀσία, ὁ Ἀπελευθερωτικὸς Ἀγώνας» ἔκανε συχνὲς θετικὲς ἀναφορὲς στὸ («βασιλικό»!) «Γένος τῶν Ρωμαίων» («Μικρὰ Ἀσία, ὁ ἀπελευθερωτικὸς…»), σὲ Ρωμιοὺς χωρὶς ἀντιπαράθεση πρὸς τὸ Ἕλληνες, καὶ υἱοθετοῦσε τή -ρωμανιδική- ἄποψη γιὰ ἀνατολικὴ καὶ δυτικὴ Ρωμαιοσύνη. Μὲ τὸ τελευταῖο φυσικά, διαφωνοῦσα ἤδη ἀπὸ τότε. Στὴν ἐπανέκδοση καὶ συμπλήρωση τοῦ «Ἐθνικισμὸς κι Ἑλληνικότητα» πηγαίνει στὸ ἐνδιάμεσο στάδιο τῆς ἀποστασιοποίησης ἀπὸ τὴν ρωμανιδικὴ θεωρία μὲ τὴν αἰτιολόγηση ὅτι πετσοκόβεται ἡ ἱστορικὴ συνέχεια. Αὐτὸ εἶναι σωστό. Ὅμως, συμπλήρωσε ὅτι ὑφίστατο κάποιος ἀνθελληνισμὸς στὶς ἀπαρχὲς τοῦ Βυζαντίου. Κάτι τέτοιο εἶναι ἐσφαλμένο ἢ ψευδές, ἐκτὸς κι ἂν θεωρηθοῦν κανόνας οἱ μεμονωμένες περιπτώσεις (τὰ «πρωτοσέλιδα») ἢ ἂν ἀποδεχτοῦμε τὸ νεοπαγανιστικὸ κι ἀρχαιολατρικὸ παιχνίδι-παρωδία μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ χρήση τοῦ ὅρου Ἕλλην. Ἤδη, διαφαίνεται ἕνας ἐπηρεασμὸς ἀπὸ τὶς ἐπὶ τοῦ σχετικοῦ ἀπόψεις τοῦ Δαυλοῦ καὶ τῶν «Ἑλλήνων Ἐθνικῶν». Στη συνέχεια, συχνὰ πυκνὰ σὲ πολλὰ σχόλια κι ἀναρτήσεις, πάντα γίνεται ἀπαξιωτικὴ ἀναφορὰ στὴ λ. «Ρωμιός»: Αὐτὴ ἐκφράζει τὸν «ραγιά», τὸν μίζερο κ.ο.κ. Πρόσφατα (σήμερα), διαβάζω σὲ δικό του σχόλιο κάτω ἀπὸ τὸ ἴδιο κείμενο: «Το πρόβλημα του νέου ελληνισμού ήταν και είναι ασφαλώς ο μεταπρατισμός και η εξάρτηση αλλά αφετέρου και η τυφλή εμμονή στη μεσαιωνική ρωμέικη περίοδο, όπως την εξέφραζε ο αντιβενιζελισμός«.

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι δίχως τὴ μεσαιωνικὴ ρωμέικη περίοδο ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχαία (δηλαδή, δίχως τὴ διαρκὴ ἀναφορὰ σὲ αὐτήν, ἀνίχνευσή της, μίμηση δημιουργικὴ καὶ μή, τῆς περιόδου αὐτῆς) τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος δὲν ἀνήκει παρὰ στὶς κατηγορίες τῶν κεντροευρωπαϊκῶν ἐθνῶν. Ἀσφαλῶς τὸ ἀγαπᾶμε ὅλοι (καὶ ὁ Γιανναρᾶς), θὰ ζήσουμε ὡς κομμάτι του καὶ θὰ πεθάνουμε γιὰ χάρη του ἂν χρειαστεῖ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι πρόκειται γιὰ μιὰ Σλοβενία, μιὰ Κροατία, μιὰ Τσεχία, μιὰ Πολωνία. Γιὰ νέα ἔθνη. Ἐνδιαφέρουσες χῶρες, δὲν λέω. Μὲ κουλτούρα τοῦ 19ου αἰ. Ἀλλὰ ἀσφυκτιᾶ κάθε Ἕλληνας σὲ τόσο στενὰ ὅρια, χρονικὰ καὶ πολιτισμικά. Ὅταν υἱοθετηθεῖ ἡ ὑποτίμηση τοῦ Ρωμιοῦ, ὑποτίμηση ποὺ δὲν εἶναι ἀντίσταση σὲ «τυφλὴ ἐμμονὴ στὴν μεσαιωνικὴ περίοδο» -ὅπως νομίζει ὁ Κ.Χ.- ἀλλὰ κατάργηση ἀπὸ μπροστά μας (ἀπὸ τὴ σκέψη μας) τῆς περιόδου αὐτῆς, ποὺ ἦταν ἡ πιὸ δοξασμένη, τότε ὁ μίζερος Νεοελληνισμὸς εἶναι ἀναπόφευκτος. Ποτὲ ἄλλοτε οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν γιὰ 900 χρόνια (ὣς τὸ 1204) ἕνα κράτος ποὺ φοβόντουσαν οἱ ἐχθροὶ καὶ σέβονταν οἱ φίλοι. Ἕνα ἀπίστευτο κράτος, ὡς πρὸς τὸ ὁποῖο τὰ καθάρματα τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῆς Δύσης δὲν εἶχαν τὸ θράσος κἂν νὰ ὀνειρεύονται ὅτι θὰ τοῦ ὑπαγορεύουν τὶς ἐνέργειες. Ἔχω διαβάσει ἀρκετὰ καλὰ καὶ πολλὲς φορὲς τὰ βιβλία καὶ τὰ ἄρθρα τοῦ Κ.Χ., ὥστε νὰ μὴν παγιδεύομαι στὸ δίπολο Σόκολης-Βενιζελος οὔτε καὶ νὰ θεωρῶ πὼς οἱ μὲν ἦταν φιλοβυζαντινοὶ  καὶ ἀντιβυζαντινοὶ οἱ Βενιζελικοί – ἄρα νὰ καταπνίγουμε τὸν βυζαντινισμό μας γιὰ νὰ μὴ δώσουμε πάτημα στὸν Γιανναρᾶ. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἀντιπαραθέσει παρὰ τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ ἐν λόγῳ συγγραφέα ἀπὸ τὴν α’ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικισμὸς καὶ Ἑλληνικότητα»: Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ πτώση καὶ ἡ συντριβὴ τοῦ ’22, ὥστε τίποτε δὲν τὴν ἐπανόρθωσε. Οὔτε ἡ Δημοκρατία οὔτε ἡ Ἐθνικὴ Ἀντίσταση. Οὔτε ἡ Ε.Ε., φυσικά, συμπληρώνω. Εἶναι μιὰ πληγὴ ποὺ θὰ αἱμοραγεῖ γιὰ πάντα. Νὰ τὸ κρύψουμε, δὲν εἶναι τίμιο. Εἶναι τελείως ἄλλο νὰ ἀποδέχεται κάποιος τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη, κι ἄλλο -ἀναποδογυρίζοντας τὸν ἑαυτό του- νὰ ὑποτιμᾶ ὅ,τι δόξαζε.

Χωρὶς Βυζάντιο (πίστη σὲ αὐτὸ καὶ σὲ ὅ,τι πίστευε τὸ Βυζάντιο) ὁ νέος Ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεταπρατικὸ πτῶμα, ποὺ θὰ παράγει βέβαια καλοὺς ποιητὲς καὶ θὰ κάνει καλὸ ἐμπόριο, καὶ ἄλλα τέτοια ὡραῖα (ναυτιλία ἀπάτριδων μεγιστάνων στὸ Σίτυ, Γκάλης κ.λπ.). Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει γιὰ πολύ, ὅπως τὸ ἀποδεικνύει ἡ τωρινὴ διάλυση ποὺ ἐπέφερε σιγὰ-σιγὰ ὁ καθεστωτικὸς ἀντιβυζαντινισμὸς τοῦ τελευταίου αἰώνα καὶ εἰδικὰ τῆς Μεταπολίτευσης. Ὁποιαδήποτε παραχώρηση (σὲ ἐπίπεδο πολιτισμικό) τοῦ χριστιανοβυζαντινοῦ πρωτείου σὲ Δύση καὶ Ἀρχαιότητα εἶναι καταστροφική.

Στὸ κάτω-κάτω, ὁ ἐμμονικὸς βενιζελισμὸς καταλήγει στὴν ὑπεράσπιση τῶν Ἑλληνοτουρκικῶν συνθηκῶν τοῦ 1930, καὶ δὲν ἔχει πρόβλημα μὲ τὶς προτάσεις γιὰ βραβεῖο εἰρήνης στὸν Κεμάλ (ποὺ ἦταν καὶ ἀτζέντα τοῦ Μεταξᾶ). Ὅπως ὁ ἀντικομμουνισμὸς τῆς Δεξιᾶς δὲν εἶναι ἐθνικιστικὸς ἔτσι καὶ ὁ βενιζελισμὸς μπορεῖ νὰ μετατρέπεται καὶ σὲ δικαιολόγηση τῶν πάντων. Υ.Γ.: Ἐγώ, βενιζελικὸς εἶμαι «ὣς» τὸ 1920. Μετά, δὲν βλέπω διαφορὰ μεταξὺ Μεταξᾶ καὶ Βενιζέλου. Ὅπως κι ὁ Κ.Χ. ἔγραφε παλιά, πρὶν μάθει γιὰ τὸν «βυζαντινὸ ἀνθελληνισμό», «οἱ χτεσινοὶ πολεμιστὲς ἔδιναν τὸ χέρι στοὺς σφαγεῖς» -γιὰ νὰ μὴν σφάξουν καὶ τοὺς ἐναπομείναντες Ἕλληνες τῆς Πόλης. Ἔμ, θὰ τοὺς ἔσφαζαν καὶ θὰ τοὺς δίωκαν σὲ κάθε περίπτωση (ἀπὸ τὸ 1942). Οἱ δυὸ μειονότητες (Θράκη, Πόλη) δὲν ἔμειναν γιὰ λόγους νοσταλγίας. Ἀλλὰ γιὰ ἕναν μελλοντικὸ δεύτερο γύρο.

Κι ὕστερα, σοῦ λέει πὼς οἱ Ἕλληνες δὲν θέλουν ἐμφυλιοπολεμικὲς καταστάσεις, καὶ πὼς ξεπέρασαν τὸν Ἐμφύλιο. Ἐδῶ, δὲν ξεπέρασαν τὸ Διχασμὸ τοῦ 1915-1922. Στὸν Ἐμφύλιο εἴμαστε ἀκόμη; Ἐδῶ, γιὰ τὸ Βυζάντιο διαφωνοῦμε ἀκόμη.

*  «Ο Γιανναράς εξάλλου δεν είναι Έλληνας, είναι Ρωμηός.«

** «Ηδη τον 4 μΧ. αι., η Ελλαδα ειχε αφερημωθει, η Αθηνσ ηταν ενα παναθλιο χωριο, οπου μητε η γλωσσα η Ελληνικη δεν ομιλειτο…απο οπου ο Μ. Χωνιατης εγραφε: Χρονιος ων εν Αθηναις εβαρβαρωμαι…Ποιοι ειχαν και τοτε τα ηνια; Ποιοι εστρεφοντο αλα Χιτλερ εναντιον του ελληνισμου; Ποιοι κατηργησαν το ονομα Ελλην και μας εβαφτισαν «Ρωμιους»; Και ποιοι εμβολισαν ο,τι ειπε απομεινει απο τον πολιτισμο αυτου του τοπου με τα ηθη/εθη της Ρωμης, Δυτικης και Ανστολικης, με κεντρικο στοχο την κσθυβριση του Ελληνισμου; Οι ιδιοι, που διαπνεονται απο τα » ιδεωδη»του κ. Γιανναρα«

Posted in Ελλάδα | Tagged , | 1 σχόλιο

R. Stark, γυναῖκες, Χριστιανισμὸς καὶ ἡ ἐξάπλωσή του

Ὁ R. Stark δείχνει πῶς ἡ διαφορετικὴ μεταχείριση τῶν γυναικῶν ἀπὸ τὸ Χριστιανισμὸ μαζὶ μὲ τὶς (διαφορετικὲς ἀπὸ τὶς παγανιστικὲς) χριστιανικὲς πρακτικὲς σχετικὰ μὲ τὸ σὲξ καὶ τὴ γεννητικότητα συντέλεσαν στὴν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Χριστιανῶν. Ὅλα αὐτὰ πρὶν ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα καὶ τὴν μαζικὴ εἰσροὴ ἐθνικῶν στὸ Χριστιανισμό. Δύο πράγματα εἶναι γιὰ μένα ἀξιοσημείωτα.

Πρῶτον, ὅτι οἱ Ἐθνικοὶ φέρονταν στὶς γυναῖκες (μὲ τὴν ἐξαίρεση ἐκείνων τῆς Σπάρτης) ὅπως οἱ τζιχαντιστές. Ἀκόμη καὶ ἡ ἔκτρωση -ποὺ συχνὰ κατέληγε στὸ θάνατο καὶ τῆς ἐγκύου ἐξαιτίας τῶν τοτινῶν μεθόδων- ἦταν συχνὰ μιὰ ἐντολὴ τοῦ συζύγου. Ἐπίσης, ἡ διαδεδομένη βρεφοκτονία μεταξὺ τῶν Ἐθνικῶν ἀφοροῦσε κατὰ κύριο λόγο τὰ θηλυκὰ βρέφη. Ἕνας ὑπόγειος σύνδεσμος ὑφίσταται μεταξὺ Ἰσλὰμ καὶ Εἰδωλολατρῶν ὡς πρὸς τὴν μεταχείριση τῆς γυναίκας -ὄχι στὰ πιὸ περίπλοκα ἁπλῶς (ἐξουσία κ.λπ.) ζητήματα ἀλλὰ στὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τῶν γυναικῶν. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὶς σημερινὲς κοινωνίες, στὴν ρωμαϊκὴ Ἀρχαιότητα (1ος-4ος αἰ.) οἱ ἄντρες ὑπερτεροῦσαν ἀριθμητικὰ τῶν γυναικῶν. Ἀντίστροφα, ἦταν οἱ γυναῖκες ποὺ προσηλυτίζονταν εὐκολότερα καὶ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι οἱ ἄντρες στὸ Χριστιανισμό -ἀκριβῶς ἐπειδὴ αὐτὸς τὶς ἐκτιμοῦσε περισσότερο. Κάτι τέτοιο δὲν συνέβαινε μὲ ἄλλες θρησκεῖες ὅπως τὸν Μιθραϊσμό (ποὺ προβάλλεται ἀπὸ σύγχρονους ἐρευνητὲς ὡς τάχα παρόμοιος τοῦ Χριστιανισμοῦ). Ἀντὶ γιὰ τοὺς νεωτερικοὺς κι ἀριστεροὺς μύθους περὶ Πατριαρχικοῦ Χριστιανισμοῦ (ποὺ εἶναι, ἐξάλλου, θρησκεία κυρίως τοῦ Υἱοῦ), οἱ φεμινίστριες καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἔβλεπαν σὲ τί κατάσταση βρῆκε τὴν κοινωνία ὁ Χριστιανισμός.

Δεύτερον, ὅτι ἡ κουλτούρα τῆς βίας σὲ βάρος τῶν πιὸ ἀδύναμων (γυναικῶν, βρεφῶν καὶ ἐμβρύων) καὶ ἡ συνειδητὴ ἀποδοχὴ τῶν ἐκτρώσεων ἀπὸ τοὺς Παγανιστὲς ἀποδείχτηκε ὁ τάφος τῆς κοινωνίας τους (ἢ ἕνα ἀπὸ τὰ βήματα πρὸς αὐτόν), ἐνῶ ἀντίθετα, ἡ ἔνθερμη ἀποδοχὴ τῆς τεκνογονίας καὶ τοῦ γάμου ἐκ μέρους τῶν Χριστιανῶν ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς παράγοντες τῆς αὔξησής τους. Σήμερα, ποὺ ἀκούγονται ἀπὸ Χριστιανοὺς «ἀπελευθερωτικὲς ἀντιλήψεις» σχετικὰ μὲ τὰ ζητήματα αὐτά, καλὸ εἶναι νὰ θυμόμαστε τὴν ἱστορία τοῦ πρώιμου Χριστιανισμοῦ. Ἀντὶ γιὰ Ἐθνικοὺς ἔχουμε Ἄθεους, ἁπλά -κι οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν ἐσωτερικεύσει (μαζὶ μὲ τοὺς Ἄθεους) τὴν παγανιστικὴ συμπεριφορὰ ὡς πρὸς κάποια ζητήματα. Ὑπάρχουν ἀρκετοὶ λόγοι γιὰ νὰ θεωρήσουμε ὅτι ἡ σημερινὴ κοινωνία θὰ πάθει ὅ,τι ἡ κοινωνία τῶν Παγανιστῶν.

stark-95stark-97stark-98stark-99stark-100

stark-104

Συνέχεια

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Ἕνα δημοτικὸ τραγούδι ποὺ δὲν ἦταν Χίτικο ἢ φιλοβασιλικό

ἀλλὰ ἦταν ἀντιμοναρχικό, πλὴν ὅμως δυστυχῶς θεωρεῖται φιλομοναρχικό. Διαβάστε σχετικὰ ὅσα γράφει ὁ χρήστης ποὺ τὸ ἀνάρτησε, ἀλλὰ κι ἐδῶ.

Posted in 1821, Ακροδεξιά, Ελλάδα, μουσική | Tagged , , , | 3 Σχόλια

R. Stark, Rise of Christianity, ὁ πίνακας

Μὲ τὴν αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ τῶν χριστιανῶν στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ὅπως σημειώνει, παραδοχὴ αὔξησης 50% θὰ ὁδηγοῦσε σὲ πολὺ μεγάλους ἀριθμοὺς γιὰ τὸ ἔτος 300 (σὲ σχέση πρὸς ὅ,τι πιστεύουν οἱ περισσότεροι ἐρευνητές), ἐνῶ 30% σὲ πολὺ μικρὸ ποσοστό (σὲ σχέση πρὸς ὅ,τι πιστεύουν οἱ περισσότεροι ἐρευνητές, παρομοίως).

stark-rise

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Καρανίκας καὶ τὰ ἱερά

Καὶ ὅσια τῶν τοτινῶν. Πλάκα.

Ἀριστερὰ ποὺ διάβαζε Ντοστογιέφσκυ, ἀλλὰ δὲν κατάλαβε Χριστό, ὅτι ὁ Φυοντὸρ μίλαγε γιὰ αὐτήν. Καὶ γι’ αὐτὸ ξεχώριζε. Γέλασε καὶ τὸ παρδαλὸ κατσίκι.

Καί Ρουσσώ, ἀλίμονο, διάβαζε. Ὅπως λέει σὲ μιὰ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ρουσσὸ ὁ Βολταῖρος: «…ἀγαπητὲ κύριε. Ἔλαβα τὸ νέο σας βιβλίο. Διαβάζοντάς το μοῦ ἦρθε ἡ ἐπιθυμία νὰ περπατήσω στὰ τέσσερα«.

Κάποτε θὰ τὰ θυμόμαστε ὅλα αὐτὰ κι αὐτούς, καὶ θὰ γελᾶμε.

Υ. Γ. Βλ. κι ἐδῶ

Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία «Ενα Ψάρι Που το Ελεγαν Γουάντα»: ο Οτο, ένας πανηλίθιος δολοφόνος, μόλις τον αποκαλεί η Τζέιμι Λι Κέρτις «πίθηκο», αντιδρά με το επιχείρημα: «Οι πίθηκοι δεν διαβάζουν Καντ». Για να πάρει την απάντηση: «Λάθος. Διαβάζουν. Απλώς δεν τον καταλαβαίνουν».

Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁ τσαγκάρης τῆς Ἀλεξάνδρειας

Χρῆστος Γουσίδης

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72480%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72481

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ λιοντάρι

Χρῆστος Γουσίδης

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72482%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72483

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἁλατιέρες

Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.

212348

δῶρο ἁλατιέρα

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Alexander Deineka (1899-1961), Girl with a Book

1934

deineka-alexander-russian-1899-1961-girl-with-a-book-1934

Posted in Ρωσία, ζωγραφική | Tagged , , | Σχολιάστε

“There are a lot of killers. We’ve got a lot of killers. What, do you think our country is so innocent?”

Εὐτυχῶς, ἔχουμε τὴν ἐν Ἑλλάδι Ἀριστερὰ παντὸς τύπου («δημοκρατικὴ» -χά, χά!- ἢ σχιζοφρενική, ξέρετε, Τρότσκυ, Μάο, Νετσάγιεφ) νὰ μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ Τρὰμπ εἶναι ἀκροδεξιός, δεξιός, φασίστας, ρατσιστής, συντηρητικός, μισογύνης. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔκαναν καὶ πορεῖες «ἀπὸ τὸν Ἔβρο ὣς τὸ Μεξικό».

Ἡ -συχνά, «χαβαλέδικη»-στάση τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς κάθε εἴδους δείχνει ὅτι ὅ,τι καὶ νὰ κάνει, εἶναι ἁλυσοδεμένη στὴν ἀντιδεξιὰ ρητορεία καὶ κυρίως ὅτι εἶναι σὰν τὴ μύγα κολλημένη στὸ ἀριστερὸ λάιφστάυλ ποὺ ἁπλόχερα τῆς ἔχει προσφέρει ἐπὶ 2,5 δεκαετίες τὸ μεταψυχροπολεμικὸ καθεστώς. Στὸ ὄνομα κάθε Οὐτοπίας καὶ τῆς ἐξεζητημένης (attention whore) τάσης της νὰ ξεχωρίζει ἀπὸ τοὺς δύο ἀντιπάλους κατ’ οὐσίαν συμμερίζεται τὴν κριτικὴ τοῦ ἑνὸς ἀπὸ αὐτούς, τῶν ἡττημένων μιλιταριστῶν τῶν ΗΠΑ, ὅπως π.χ. στὰ περὶ συντηρητισμοῦ.

Δυστυχῶς, γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Τράμπ, μὲ αὐτὰ ποὺ λέει δὲν τὸν βλέπω νὰ τελειώνει τὴ θητεία του. Ἂν κρίνω ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις τῶν NY Times, Washington Post, Guardian, BBC καὶ λοιπῶν.

Εἶναι ὅλοι τους αὐτοὶ ἀνοιχτόμυαλοι ἀντιεθνικιστές, ποὺ σὰν τοὺς NYTimes προεκλογικὰ ἔλεγαν ὅτι οἱ λόγοι τοῦ Τρὰμπ θυμίζουν τὴ δεκαετία τοῦ ’30 (βλέπε: φασιστικοί), ἐνῶ τώρα τοὺς ἔπιασε τὸ πατρωτικὸ συναίσθημα κι ὁ ἀμερικανικός τους ἐθνικισμός. Γιατὶ εἶναι ἀδύνατον αὐτὰ τὰ ΜΜΕ μαζὶ μὲ τὴν («δημοκρατικὴ» καὶ σχιζοφρενική) Ἀριστερὰ νὰ παραδεχτοῦν ὅτι ἐξυμνοῦσαν ὡς πατριῶτες τοὺς χασάπηδες σὰν τὴν Ὢλ Μπράιτ.

Εἶναι ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ ἀντιεθνικισμός τους σὰν τὴν ρόδα τοῦ λούνα πάρκ, γυρίζει γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν ἄξονα τῆς ψευτιᾶς τους. Πάνω-κάτω ὁ ἐθνικισμὸς κι ὁ ἀντιεθνικισμός.

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐλευθεροτυπία-ΔΟΛ, κι ὁ ἑπόμενος

Ἄραγε, θὰ μᾶς κάνει τὴ χάρη ὁ ΔΟΛ νὰ ἀνακοινώσει κάποτε, σύντομα, ὅτι σταματᾶ ἡ κυκλοφορία τοῦ Βήματος καὶ τῶν Νέων;

Σὰν τὴν Ἐλευθεροτυπία, τὴν ἐφημερίδα ποὺ «στήριζε κριτικὰ τὴν Ἀλλαγή» (γιὰ νὰ ἔχει καὶ κανένα δάνειο ἀπὸ τὸ ἀνδρεϊκὸ καὶ σημιτικὸ ΠΑΣΟΚ), καὶ εὐτυχῶς παρέδωσε τὸ πνεῦμα.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Γραμμή

Ἂν ἀποσυνθέσεις ἕναν Ἀριστερό, στὸ τέλος θὰ δεῖς νὰ σοῦ ἀπομένουν μιὰ ντουντούκα, ἕνα ποτὸ κι ἕνα μεταπτυχιακό. Ποὺ σημαίνει: ἂν τυχὸν σοῦ πεθάνει, μπορεῖς νὰ τὸν ξαναφέρεις στὴ ζωὴ μὲ αὐτὰ τὰ τρία ἄλειωτα πράγματα -ποὺ χρειάζεται παπὰς νὰ τὰ διαβάσει, γιὰ νὰ λειώσουν ἐπιτέλους.
Διαβάζω ὅτι ὁ Τρὰμπ εἶναι ἕνα φαινόμενο ἐνάντιο  σὲ ὁτιδήποτε ἐκπροσωπεῖ ἡ ἑλληνορωμαϊκὴ παράδοση, ὁ δυτικὸς πολιτισμός:
Πράγματι, ἡ Παράδοση, οἱ ἀρχές, ἀξίες καὶ οἱ αἰσθητικοὶ κανόνες τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου συμπεριλαμβάνουν τὴν ἀνοχὴ πρὸς τὶς ἐκτρώσεις. Δὲν κοροϊδεύω (ἄλλο ἂν ὅλοι ἔτσι θὰ τὸ καταλάβουν) ἀλλὰ κυριολεκτῶ: Ὁ ἑλληνορωμαϊκὸς κόσμος θεωροῦσε ἀπολύτως ἄμεμπτη τὴν ἔκτρωση καὶ τὴν ἔκθεση (παράτημα) τῶν βρεφῶν. Εἶναι τμῆμα τῆς Παράδοσής του.
Τί μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ; Ἱεραρχοῦμε ὡς κατώτερη τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ παράδοση ὅποτε αὐτὴ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴ χριστιανικὴ συμπλήρωσή της ὅσον ἀφορᾶ τὰ πιὸ ζωτικὰ σημεῖα (ἀξία κάθε ζωῆς, λατρεία, μηδενισμός). Καὶ δὲν μᾶς ἀρέσει καθόλου ὅταν διαστρεβλώνουν -οἱ τάχα ουδέτεροι καὶ μὴ ἀντιχριστιανοί- τὴ χριστιανικὴ παράδοση ἀναδεικνύοντας καὶ διαδίδοντας τὴν εἰκόνα τῶν Σφάξεμεἀγάμουνἁγιάσω Χριστιανῶν ὡς «πραγματικῶν Χριστιανῶν» (ὅπως ἔκανε ὁ Ἰουλιανός). Εἰκόνα ἡ ὁποία ἐξεπίτηδες συγχέει τὴν ἀπαιτούμενη ἀτομικὴ πραότητα καὶ (τουλάχιστον) ἔλλειψη τάσεων ἐκδίκησης μὲ τὴ συλλογικὴ θέληση μιᾶς χριστιανικῆς κοινωνίας γιὰ αὐτοκτονία καὶ παράδοση (μὲ τὴν α ἢ β πρόφαση) τοῦ τόπου της στὸ Ἰσλάμ.
Τί νὰ ἀντεπιχειρηματολογήσεις, ἄλλωστε, σὲ ἄτομα ποὺ δηλώνουν τὴν ἰδεολογικὴ προτίμησή τους γιὰ τὴν Ἀρχαιότητα, ἀλλὰ δὲν ξέρουν ὅτι ἡ Ἀρχαιότητα (ρωμαϊκὴ καὶ ἑλληνική) τιμωροῦσε διὰ νόμου ὅσους ἔμεναν ἄγαμοι καὶ ἄτεκνοι;
Μιλᾶμε γιὰ τέτοιες ἰδεολογικὲς προϋποθέσεις ἀνθρώπων ποὺ θεωροῦν «κατωτέρου ἐπιπέδου» τὸν κάθε Τράμπ.
Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, Αρχαιότητα, Αριστερά, Δύση, θρησκεία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Μοιρολόγια καὶ Ἰωάννης Δαμασκηνός

Πολὺ μελάνι καὶ πολλὰ ΜΒ ἔχουν σπαταληθεῖ γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ βαθμοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων, ἐννοεῖται τοῦ βαθμοῦ ποὺ ὑπῆρχε πρὸ τῆς μεταπολεμικῆς καὶ μεταπολιτευτικῆς βοθροποίησης καὶ ἀνωμαλίας. Τὸ φάσμα κυμαίνεται ἀπὸ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς ὕπαρξης «κρυπτοεθνικῶν» κι ἐκείνους ποὺ λὲν ὅτι στὴν πραγματικότητα οἱ Ἕλληνες μόνο τυπικὰ ἐκχριστιανίστηκαν ὄντας παγανιστὲς ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, ὣς ἐκείνους ποὺ πιστεύουν ὅτι καλῶς ἢ κακῶς ἐπὶ 1.700 χρόνια εἴμαστε Ἑλληνοχριστιανοί (ἂς μὴν τρομάζει τὸ ὄνομα) ὅσο κι ἂν δὲν (πολυ)πιστεύουν, καί, στὴν ἄλλη μεριά, ἐκείνους ποὺ πιστεύουν στὴν ὕπαρξη ἑνὸς μπετοναρισμένου, καθαροῦ καὶ  ξάστερου Ὀρθόδοξου ἔθνους, ποὺ σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη (γεωγραφικά, κοινωνικά, χρονικά) ἔχει τὰ ἰδεατὰ ὀρθόδοξα χαρακτηριστικὰ στὴ σκέψη καὶ τὴν πράξη.

Στὴν πραγματικότητα, ἡ ἀποσαφήνιση τῆς ἄποψης ὅτι ἡ ἀλήθεια βρίσκεται κάπου στὴ μέση λίγες φορὲς ἔγινε -ἢ δὲν ἔγινε καθόλου. Διάφοροι γνωστοὶ ποιητὲς (ἐμένα δἐν μ’ ἀρέσουν) εἴτε ἀναρωτήθηκαν πῶς γίνεται νὰ συνδυαστοῦν «τόσο ἀνόμοια πράγματα» ἐνῶ ἄλλοι τὰ συνέδεσαν μὲ τρόπο μᾶλλον ἐξωχριστιανικό. Παράλληλα, ὑπῆρχαν καὶ λογοτέχνες ποὺ τὰ συνέδεσαν μὲ τρόπο μᾶλλον ἢ προφανῶς χριστιανικό.

Προφανῶς, δὲν θὰ κάτσω νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν παράθεση ντοκουμέντων. Οὔτε τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῶν ἐθίμων (ἀκόμη καὶ θυσιῶν ζώων) μὲ τὸ νὰ τοὺς δοθεῖ νέο νόημα καὶ λατρευτικὸ ἀντικείμενο. Τὸ ἐρώτημα ἤδη εἶναι λαθεμένο στὸ ὅτι παίρνει ὡς Χριστιανισμὸ μόνο τὸ δόγμα τῆς Ἀποκάλυψης κι Ἐνσάρκωσης, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου (Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία), καθὼς καὶ στὸ ὅτι παίρνει ὡς Ἑλληνισμὸ κάτι στὴν καθαρὰ χημική του μορφή, καὶ μάλιστα μιᾶς συγκεκριμένης προχριστιανικῆς περιόδου. Μπορεῖ, κατόπιν, νὰ δεῖ κάποιος μιὰ ταύτιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ σὲ θέματα τέχνης καὶ τῆς ὑποκρυπτόμενης κοσμοθεώρησης σὲ αὐτήν: Ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς Εἰκονομάχους, τοὺς Ἰσλαμιστές, τοὺς Ἑβραίους καὶ τοὺς φράγκους Χριστιανούς, Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸς συμμάχησαν ὣς πρὸς τὸ ζήτημα τῶν εἰκόνων, τῆς σημασίας τῶν εἰκόνων. Ὄχι μόνο στὸ ὅτι ἀποδέχονται τὴν ἀπεικόνιση τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ στὸ ὅτι ἀναγνωρίζουν στὴν εἰκόνα ἢ τὸ ἄγαλμα μυστηριώδεις δυνάμεις, εἶναι μιὰ πόρτα στὸ ὑπερφυσικό (βλ. τὰ Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως ἢ τὶς ἀπόψεις τοῦ Νικήτα Χωνιάτη γιὰ τὰ ἀγάλματα). Γιὰ τοὺς Φραγκο-Λατίνους (πόσο μᾶλλον τοὺς Προτεστάντες ποὺ θεωροῦν τὴν εἰκόνα ἐκδήλωση εἰδωλολατρίας), ἡ εἰκόνα καὶ τὸ ἄγαλμα εἶναι ἁπλὰ ἀναμνηστικά, ὑπενθυμιστικά τῶν ἱστορούμενων γεγονότων (Σύνοδος της Φραγκφούρτης) -βοηθοῦσε καὶ ἡ ἀγραμματοσύνη τους νὰ παρεξηγοῦν τοὺς Εἰκονόφιλους. Ἄλλη ἀπόδειξη εἶναι ἡ ἐμμονὴ τῶν Νεομαρτύρων ἀλλὰ καὶ τοῦ ὑπόλοιπου πληθυσμοῦ, ἐπὶ ἑκατοντάδες χρόνια, νὰ μὴν ἀλλαξοπιστήσει, ἐνῶ κάτι τέτοιο ἦταν τὸ μόνο ὠφέλιμο γιὰ τὸ ἀτομικό του καὶ οἰκογενειακό του συμφέρον, ἀφοῦ ἡ ἐμμονὴ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα φτώχεια, καταπίεση-σφαγές, ἁρπαγὴ τῶν τέκνων κ.λπ.

Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ ἀντίθετη τάση: Ποὺ δὲν εἶναι -ὅπως κακῶς θεωρεῖται- κάποιος λαϊκὸς ἀντικληρικαλισμὸς ποὺ ἐκδηλώνεται π.χ. στὰ Καρναβάλια (τέτοιος ὑπῆρχε καὶ στὴν Ἀρχαιότητα). Ἀλλὰ ἡ ρητὴ διατύπωση ἀντίλήψεων ἀντίθετων πρὸς τὶς χριστιανικές. Αὐτὴ ἀπαντᾶ λιγότερο σὲ ποιήματα (Διγενής Ἀκρίτας) καὶ σὲ φιλοσόφους (Πλήθων, Ψελλός, Ἰωάννης Ἰταλός) καὶ περισσότερο στὰ λαϊκὰ ἔθιμα καὶ δημοτιὰ τραγούδια, παρ’ ὅλο ποὺ κι ἐκεῖ ὑπάρχουν πολλὰ τραγούδια π.χ. γιὰ τὶς χριστιανικὲς γιορτὲς ἢ μὲ χριστιανικὸ περιεχόμενο. Σὲ κάποια ἀπὸ αὐτὰ διαφαίνεται ἡ ὕπαρξη μὴ χριστιανικῶν ἢ ἐξωχριστιανικῶν ἢ ἀχριστιανικῶν ἐνσωματωμένων θεμάτων: ἄλλοτε ὡς ἐλάχιστο κομμάτι τοῦ τραγουδιοῦ, κι ἄλλοτε ὡς σημαντικό. Γιὰ νὰ φέρω ἕνα προσωπικὸ παράδειγμα, τὰ Κάλλαντα τοῦ χωριοῦ μου δὲν ἔχουν ἵχνος Χριστιανισμοῦ, ὡστόσο οἱ συχωριανοί μου (καὶ οἱ πρόγονοί μου ποὺ ἔζησαν ἐκεῖ) ἦταν πολὺ εὐσεβεῖς, τουλάχιστον ὡς πρὸς τὸ τυπικὸ μέρος.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ λαϊκὰ ἔθιμα εἶναι ἡ στάση πρὸς τὸ θάνατο, ὅπως φαίνεται στὰ μοιρολόγια. Ὅπως γράφει ὁ Στέλιος Κοῦκος:

Τα μοιρολόγια, όμως, μοιάζουν να μην έχουν δεχτεί κάποια αντίστοιχη επιρροή, ούτε ως τελετουργία ούτε ως «ιδεολογική» επιρροή. Η ποιητικότατη και μεστή νοημάτων νεκρώσιμος ακολουθία του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού φαίνεται σαν να μην έχει «αγγίξει» τις ευαίσθητες ποιητικές φλέβες των μοιρολογιστρών.

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες ανέφερε κάποτε σε έναν αγιορείτη ιερομόναχο το πόσο ανακουφίστηκε κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας συγγενικού του προσώπου από τα μηνύματα που έλαβε από το περιεχόμενό της. Χωρίς βεβαίως ο ίδιος να είναι άνθρωπος της εκκλησίας.

Από ανάλογα μηνύματα δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως εμφορείται το ελληνικό μοιρολόι. […] Το ποιητικό τους περιεχόμενο μοιάζει να αντιστρατεύεται το ίδιο το γεγονός του χωρισμού, και ιδιαίτερα του θανάτου, παραπέμποντάς μας σε μια ιδιότυπη μεταφυσική ποιητική διάσταση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ομοιοπαθητική μέθοδο αντιμετώπισης του θανάτου και της προσωποποίησής του, δηλαδή του Χάροντα. Και αυτό μπορεί να μας θυμίζει το «θανάτω θάνατον πατήσας», αλλά χωρίς το «εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», τη βεβαιότητα δηλαδή της χριστιανικής ανάστασης.

Τώρα, μιὰ σύγκριση. Χωρὶς νὰ συμφωνῶ ἀπόλυτα μὲ τὸν Σ.Κ., γιατὶ θεωρῶ ὅτι ὑπάρχει καὶ στὰ δύο ἡ συναίσθηση τῆς ματαιότητας καὶ τοῦ συντόμου τῆς ζωῆς. Αὐτὴ ἡ συναίσθηση -κι ἐκεῖ χωρίζουν οἱ δρόμοι– εἴτε συνεπάγεται χριστιανικὴ στάση (ἐλπίδα, φόβος, μετάνοια κ.λπ.) εἴτε ἕνα ἀπέραντο κι ἀτελεύτητο κλάμα, κάτω στὸν Ἅδη καὶ πάνω στὴ Γῆ, ποὺ στὰ ρεμπέτικα (σὲ χρονικὰ προχωρημένο στάδιο τῆς λαϊκῆς κουλτούρας) μετατρέπεται «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ…» («μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε κι ἂν δὲν τὴ γλεντήσουμε..»). Μόνο στὰ παιδάκια δίνεται ἡ εὐχὴ νὰ πάει τὸ νεκρὸ παιδὶ καὶ νὰ παίξει στὸν παράδεισο -ἀλλὰ σπάνια.

Νεκρώσιμος Ἀκολουθία τοῦ ἅγιου Ἰωάννη Δαμασκηνοῦ (ἐπιλογή ἀπὸ τὴ μετάφραση):

Ἐσὺ ποὺ τὸν παλιὸ καιρὸ μὲ ἔπλασες ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ μὲ τίμησες μὲ τὴν θεία σου εἰκόνα, ἀφοῦ παρέβηκα τὴν ἐντολή Σου μὲ γύρισες πάλι στὴν γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχομαι, ἐπανάφερέ με στὸ καθ᾿ ὁμοίωσιν γιὰ νὰ ξαναβρῶ τὴν παλαιὰ ὀμορφιά. […] Δῶσε μου τὴν πατρίδα ποὺ ποθῶ κάνοντάς με ξανὰ πολίτη τοῦ Παραδείσου. Ἀνάπαυσε ὁ Θεὸς τὸν δοῦλο Σου καὶ τοποθέτησέ τον στὸν Παράδεισο ὅπου βρίσκονται χοροὶ τῶν Ἁγίων καὶ οἱ δίκαιοι θὰ λάμψουν ὡς φωστῆρες. […] Ποιὰ ἀπόλαυση τῆς ζωῆς βρίσκεται ἀμέτοχη λύπης; Ποιὰ δόξα γήινη μένει σταθερὴ καὶ ἀμετάθετη; Ὅλα εἶναι ἀσθενέστερα ἀπὸ τὴν σκιὰ καὶ ἀπατηλότερα ἀπὸ τὸ ὄνειρο, μία στιγμὴ καὶ ὅλα τὰ διαδέχεται ὁ θάνατος. […] Σὰν τὸ λουλούδι μαραίνεται καὶ σὰν ὄνειρο φεύγει καὶ διαλύεται κάθε ἄνθρωπος. Ὅταν (στὴν δευτέρα Παρουσία) ἠχήσει ἡ σάλπιγγα ὅλοι οἱ νεκροὶ σὰν νὰ γίνεται σεισμός, θὰ ἀναστηθοῦν ἀπὸ τὰ μνήματα γιὰ νὰ Σὲ συναντήσουν Χριστέ. […] Ἀλίμονο πόσο ἀγώνα ἔχει ἡ ψυχὴ ὅταν παλεύει νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα, πόσα δάκρυα χύνει τότε καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὴν ἐλεήσει. Βλέπει πρὸς τοὺς Ἀγγέλους, χωρὶς ὅμως ἀνταπόκριση. Πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τείνει τὰ χέρια χωρὶς νὰ τὴν βοηθήσει κάποιος. Γι᾿ αὐτὸ ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ ἀφοῦ κατανοήσουμε τὸ μικρὸ διάστημα τῆς ζωῆς μας, ἂς παρακαλέσουμε τὸν Χριστὸ νὰ χαρίσει ἀνάπαυση στὴν ψυχὴ τοῦ μεταστάντος […] Ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πράγματα εἶναι παροδικὰ καὶ δὲν ὑπάρχουν μετὰ τὸν θάνατο, οὔτε τὰ πλούτη παραμένουν, οὔτε ἡ δόξα μᾶς συνοδεύει. Διότι ὅταν ἔρχεται ὁ θάνατος ὅλα αὐτὰ θὰ ἐξαφανιστοῦν. Γι᾿ αὐτὸ ἂς φωνάξουμε στὸν ἀθάνατο βασιλιὰ καὶ Χριστό μας, […] γιὰ νὰ μὲ πλάσεις ζῶο ἀνάμικτο ἀπὸ ὁρατὴ καὶ ἀόρατη φύση […] Θρηνῶ καὶ κλαίω ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατο καὶ δῶ στοὺς τάφους τὴν δική μας ὡραιότητα ποὺ πλάστηκε κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, χωρὶς μορφή, χωρὶς δόξα, χωρὶς εἶδος. Πόσο μεγάλο θαῦμα. Διότι ἔγινε γιὰ ἐμᾶς αὐτὸ τὸ μυστήριο; Ὁ θάνατός Σου Κύριε ἔγινε πρόξενος ἀθανασίας, διότι ἂν δὲν ἐνταφιαζόσουν στὸ μνῆμα, […] Εὐτυχισμένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πενθοῦν, διότι θὰ παρηγορηθοῦν. […] Αὐτὸς ἔφυγε ἀπὸ τὴν συγγένειά του καὶ πρὸς τὸν τάφο πηγαίνει, μὴ φροντίζοντας πλέον τὰ μάταια τῆς ζωῆς καὶ τοῦ σώματος.

Μοιρολόγια (ἐπιλογή):

«Άσε με, Χάρε μ’, άσε με παρακαλώ να ζήσω, 
τι έχω τα πρόβατα άκουρα και το τυρί ‘ς το ζύγι,
τι έχω γυναίκα παρανιά και χήρα δεν της πρέπει,
τι έχω παιδί κ’ είναι μικρό κι’ ορφάνια δεν του μοιάζει.
-Τα πρόβατα κουρεύονται και το τυρί ζυγειέται,
και ταρφανό πορεύεται κ’ η χήρα κυβερνειέται.»

Το δρόμον οπού πέρασα, δεν τον ξαναδιαβαίνω.
Θα πάω ‘ς της Άρνης τα βουνά, ‘ς της Αρνεσιάς τη βρύση,
κ’ έχω της γης για στρώματα, σεντόνια έχω το χώμα,
και γεύομαι τον κουρνιαχτό, δειπνάω από το χώμα,
και πίνω τ’ ωριοστάλαχτο της πλάκας το φαρμάκι.
-Σαν αποφάσισες να πας, να μην ξαναγυρίσης,
άνοιξε τα ματάκια σου να μ’ αποχαιρετήσης,
να μας αφήσης το χε γεια και το μεγάλον πόνο.»

Αυτού που βούλεσαι να πας, κι’ όπου ξεπερατειέσαι,
αν εύρης νιους χαιρέτα τους, και νιαις κουβέντιασέ τους,
κι’ αν εύρης και μικρά παιδιά γλυκά παργόρησέ τα.
Μην κάμης νιαις να κλάψουνε και νιους ν’ αναστενάξουν,
μην κάμης και μικρά παιδιά και θυμηθούν τη μάννα.
Μην πης πως έρχεται Λαμπρή, πως έρχονται γιορτάδες.
Πες του Χριστού πως χιόνιζε και τη Λαμπρή θα βρέχη,
και την ημέρα τ’ άη Θωμά θα σέρνουν τα ποτάμια.
Πως δε θα βγούνε τα παιδιά με ταις γλυκειάϊς μαννάδες,
ούτε θα βγουν τ’ άδρόγενα να πολυαγαπημένα.

Παρακαλώ σε, μάννα μου, μια χάρη να μου κάμης,
ποτέ σου γέρμα του γηλιού μην πιάνης μοιρολόγι,
γιατί δειπνάει ο Χάροντας με τη Χαρόντισσά του.
Κρατώ κερί και φέγγω τους, γυαλί και τους κερνάω,
κι’ άκουσα τη φωνοϋλα σου κ’ εσπάραξε η καρδιά μου,
και μου ραγίστη το γυαλί και το κερί μου σβήστη,
και στάζει η στάλα του κεριού μέσ’ ‘ς τους αποθαμένους,
καίει των νυφάδων τα χρυσά, του νιώνε τα στολίδια.
Θυμώνει ο Χάρος με τα με, ‘ς τη μαύρη γης με ρήχνει,
το στόμα μ’ αίμα γιόμισε, ταχεϊλι μου φαρμάκι.

Του Χάρου κακοφάνηκε, γυρίζει και της λέει.
«Τι έχεις, κόρη, που χλίβεσαι και χύνεις μαύρα δάκρυα,
και τρέχουν και τα μάτια σου σα μαρμαρένια βρύση;
Μη σε πονεί οχ τη μάννα σου, να στείλω ναν τη φέρω;
-Δε με πονεί οχ τη μάννα μου, μη στέλνης νάν τη φέρης.
-Μη σε πονεϊ οχ ταδέρφια σου, να στείλω νάν τα φέρω;
-Δε με πονεϊ οχ ταδέρφια μου, μη στέλνης ναν τα φέρης,
μόν’ με πονεϊ οχ το σπίτι μου κι’ οχ τον Απάνω κόσμο.
-Α σε πονέ οχ το σπίτι σου, πλια δεν το μεταβλέπεις

Δεν είναι κρίμα κι’ άδικο, παραλογιά μεγάλη,
να στέκουν τα παλιόδεντρα και τα σαρακιασμένα,
να πέφτουνε τα νιόδεντρα με τάνθη φορτωμένα;

Πάννε και σου, παιδάκι μου, με τάλλα τα παιδάκια,
‘ς του παραδείσου το πλατύ μαεύγουλ λουλουδάκια.

«Βουνά μου και λαγκάδια μου και κάμποι με τα ρόδα,
μην είδατε ταηδόνι μου κ’ έπέρασε πετώντας;
-Εχτές προχτές επέρασε και πάει ‘ς τον Κάτου Κόσμο.
Τη νύχτα κλαίει για βυζί και την αυγή για μάννα
και μέσ’ ‘ς τα ξημερώματα ποιος να το ξετυλίξη.»

 

Τρεις αντρειωμένοι βούλονται να βγουν από τον Άδη.
Ο ένας να βγη την άνοιξη, κι’ ο άλλος το καλοκαίρι,
κι’ ο τρίτος το χινόπωρο, οπού είναι τα σταφύλια.
Μια κόρη τους παρακαλεί, τα χέρια σταυρωμένα.
Γϊα πάρτε με, λεβέντες μου, για τον Απάνου κόσμου.
-Δεν ημπορούμε, λυγερή, δεν ημπορούμε, κόρη.
Βροντομαχούν τα ρούχα σου κι’ αστράφτουν τα μαλλιά σου,
χτυπάει το φελλοκάλιγο και μας ακούει ό Χάρος.
-Μα γω τα ρούχα βγάνω τα και δένω τα μαλλιά μου,
κι’ αυτό το φελλοκάλιγο μέσ’ ‘ς τη φωτιά το ρηχνω.
Πάρτε με, αντρειωμένοι μου, να βγω ‘ς τον Πάνω κόσμο,
να πάω να ιδώ τη μάννα μου ως χλίβεται για μένα.
-Κόρη μου, εσένα η μάννα σου ‘ς τη ροϋγα κουβεντιάζει.
-Να ιδώ και τον πατέρα μου πως χλίβεται για μένα.
-Κόρη μου, κι’ ο πατέρας σου ‘ς το καπελειό ειν’ και πίνει.
-Να πάω να ιδώ ταδέρφια μου πως χλίβονται για μένα.
-Κόρη μου, εσέν’ ταδέρφια σου ριχτούνε το λιθάρι.
-Να ιδώ και τα ξαδέρφια μου πως χλίβονται για μένα.
-Κόρη μου, τα ξαδέρφια σου μέσ’ ‘ς το χορό χορεύουν

Κ’ η κόρη ναναστέναξε βαθιά ‘ς τον Κάτω κόσμο…

Κόρη μου, σε κλειδώσανε κάτω ‘ς την Αλησμόνη,
που ‘ς τό μπα δίγουν τα κλειδιά, ‘ς το έβγα δεν τα δίγουν,
και ‘ς το μπαινοξανάβγαρμα σφιχτά σε μανταλώνουν,
που κόρη μάννας δε μιλεί, μηδέ ‘ς την κόρη η μάννα,
μηδέ τα τέκνα ‘ς τους γονιούς, μηδέ οι γονιοί ‘ς τα τέκνα,
κι’ ο βασιλές ακόμη κει με όλους μας ειν’ ίσια.
Εκεί ‘ν’τα σπίτια σκοτεινά, οι τοίχοι ραχνιασμένοι,
εκεί μεγάλοι και μικροί ειν’ ανακατεμένοι.

Κάτου ‘ς τα Τάρταρα της γης, τα κρυοπαγωμένα,
μοιρολογούν οι λυγεραίς και κλαιν τα παλληκάρια.
«Τάχα να στέκη ο ουρανός, να στέκει ο Απάνου κόσμος,
να στέκουν τα χοροστασιά, σαν που ήτανε και πάντα,
να λειτουργειώνται οι εκκλησιαίς, να ψέλνουν οι παπάδες;»

Κι ὁ κατάλογος δὲν ἔχει τέλος.

Ἀτελεύτητο κλάμα. Ποιητικότατο καὶ πολὺ συγκινητικό -ἀρκεῖ κανεὶς νὰ σκεφτεῖ τοὺς δικούς του νεκρούς. Ἀλλὰ ὣς ἐκεῖ.

Τί περίεργο, λοιπόν, ποὺ αὐτὴ τὴ μεριὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ μᾶς ἀρέσει γιατὶ δείχνει πὼς ἀπὸ ἐκεῖ καταγόμαστε, σὲ πεῖσμα τοῦ Ἀριστεριστῆ-Συριζαίου, αὐτὴ νὰ μὴν ἱκανοποιεῖ φιλοσοφικὰ σὲ σχέση μὲ τὸν Δαμασκηνό. Ἄλλωστε, οἱ Ἀρχαῖοι εἶχαν τὰ Μυστήρια -κι ἀπὸ ἐδῶ ξαναπᾶμε στὴν καταγγελία τοῦ ἴδιου διαδεδομένου παραμυθιοῦ, γιὰ τὴν ἀποστειρωμένη ἐκδοχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τὴν ἐκδοχὴ τοῦ τελείως ἄσχετου μὲ τὸν Χριστιανισμὸ προχριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὅπως εἶχα γράψει παλιά, εἶναι κάτι ποὺ πολλοὶ ἀντιχριστιανοὶ δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν: Τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει στὸν προχριστιανικὸ Ἑλληνισμὸ κάτι ποὺ μοιάζει πολὺ μὲ τὸν Χριστιανισμό (ἄλλο ἕνα στοιχεῖο ὁμοιότητας- ποὺ λείπει ἀπὸ τὰ δημοτικὰ τραγούδια, ὅμως):Ἐλπίδα.

Posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, ποίηση, Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ρωμανία, ανθρώπινα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Κουλτοῦρες τῆς ντροπῆς καὶ τῆς ξεδιαντροπιᾶς

Ἀγγλοσαξωνικὸς Ἕλληνας (ποὺ θαυμάζει τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ κουλτούρα) ὑφίσταται παρενόχληση-δικτυακὸ λυντσάρισμα διότι ἐπισημαίνει ἕνα βασικὸ λάθος στὸ περιεχόμενο μιᾶς ἀνάρτησης ἀλλουνοῦ, ἀνάρτησης ἡ ὁποία εἶχε ἤδη μαζέψει 600-700 ἀρέσκειες. Στὸ τέλος τοῦ ἔβγαλαν καὶ τὸ ὄνομα. Κι ἐκεῖ ποὺ ἑτοιμάζομαι νὰ τὸν συμπονέσω (γιατὶ ὁ ἴδιος δὲν εἶναι αὺτὸ τὸ πράγμα γιὰ τὸ ὁποῖο τοῦ ἔβγαλαν στὸ τέλος τὸ ὄνομα), διαβάζω στὴν τελευταία παράγραφο τῆς δικῆς του ἀνάρτησης (στὴν ὁποία ἀνέφερε τὰ παραπάνω):

%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%e1%bd%bb%cf%81%ce%b1-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%e1%bf%86%cf%82

Γιὰ νὰ σκεφτῶ λίγο: Τὸ ΔΝΤ, ποὺ ἀρχικὰ ὑπολόγισε ἐσφαλμένα τὸ μέγεθος τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος ἔπειτα ἀπαίτησε τὰ γνωστὰ οἰκονομικὰ μέτρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ κατόπιν ἀναγνώρισε δημόσια τὸ λάθος του (ὅτι τὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα δὲν ἦταν τόσο μεγάλο ὅσο εἶχε ὑπολογιστεῖ ἀρχικῶς) χωρὶς ὅμως νὰ προτείνει τὴν μείωση τῶν μέτρων καὶ τὸν μετριασμό τους, σὲ ποιὰ κουλτούρα ἀνήκει;

Σὲ αὐτὴν τῆς ἐνοχῆς στὴν ὁποία τὸ ἄτομο ἀναγνωρίζει χωρὶς πρόβλημα δημοσίως τὰ λάθη του; Ἢ σὲ αὐτὴν τῆς ντροπῆς, ὅπου φοβᾶται νὰ παραδεχτεῖ ὅτι ἔκανε λάθος;

Γιατὶ, ποιὸ τὸ νόημα νὰ παραδεχτεῖς δημόσια τὰ λάθη σου -σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς Μεσογειακούς- ἂν δὲν σκοπεύεις νὰ τὰ ἐπανορθώσεις; Εἶσαι ὁ χειρότερος ὅλων. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ κουλτούρα τῶν Βορειοευρωπαίων καὶ τῶν Λατίνων ἀπὸ τὸν 11ο αἰ. Εἶναι ἡ κουλτούρα «μᾶς ζηλεύουν γιατὶ εἴμαστε καλύτεροι».

Πόσο ἰδεολογικὸ καὶ φιλοσοφικὸ κουτόχορτο πρέπει νὰ ἔχουν φάει ὅσοι κάνουν σὰ νὰ μὴν ξέρουν τί εἶναι στ’ ἀλήθεια οἱ Νορδικοὶ καὶ οἱ Λατίνοι; Λὲς καὶ τοὺς πρωτογνωρίσαμε -τοὺς Δυτικούς- σήμερα.

Posted in φιλοσοφίες, Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Simpsons (2): πλανήτης τῶν πιθήκων

Θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ Ἀμερικὴ ὅπως πάει νὰ γίνει στὶς μέρες μας μὲ τὴν «Πορτοκαλὶ Ἐπανάσταση» ποὺ ἐκδηλώνεται κατὰ τοῦ Τράμπ.

Ἤ, ἁπλά, ὅλη ἡ Δύση, μετὰ τὴν διαφαινόμενη ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλάμ.

Posted in Δύση, μουσική | Tagged , , | Σχολιάστε

Simpsons (1): 1917

Τιμώντας τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ἐπανάσταση:

 

Posted in Δύση, Ρωσία, Σαν παραμύθια | Tagged , , | 1 σχόλιο

Τὸ στένεμα τῶν δρόμων

Στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα

J. Haldon, Palgrave Atlas of the Byzantine History

haldon-palgrave-atlas-of-b-history

Ἀπὸ ἀριστερὰ πρὸς τὰ δεξιά, ἡ χρονολογικὴ ἀλληλουχία. Στὰ ἀριστερά, ὁ ρωμαϊκὸς δρόμος μὲ τὶς κιονοστοιχίες, στὰ δεξιὰ τὰ μεσαιωνικὰ δρομάκια.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , | Σχολιάστε

J. S. Bach – Complete Flute Sonatas – Emmanuel Pahud / Trevor Pinnock

Κι ὁ μπαμπάς:

 

 

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Carl Philipp Emanuel Bach – Sonate D-Dur Wq 83 – Allegro un poco

%ce%ba%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%bb%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82

Τὸ ἐνδιαφέρον μὲ τὸ μπαρὸκ εἶναι ὅτι ἄνθισε σὲ μιὰ ἐποχὴ γεμάτη ἀπὸ πολέμους κι ἐπιδημίες. Ἀνέγγιχτο νὰ ἦταν ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς συμφορές; ἢ νὰ ἔπαιρνε δύναμη ἀπὸ αὐτές;

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Coptic Sayings of the Fathers

Μετάφραση τοῦ Anthony Alcock ἀπὸ τὸ θεϊκὸ ἱστολόγιο τοῦ Roger Pearse.

Ἐπιλογή:

coptic-sayings-of-the-fathers-1coptic-sayings-of-the-fathers-2

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , | 19 Σχόλια

ΞαναΤράμπ

Ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες, φιλόσοφοι ἀπὸ πάντα, ἔχουμε ξαναχωριστεῖ σὲ μερίδες ὑπὲρ καὶ κατὰ τοῦ Τράμπ, ἔχω νὰ προσθέσω κι ἐγὼ τὰ ἑξῆς στὰ ὅσα ἔχω προσθέσει (βλ. ἐτικέτα Τράμπ):

Εἶναι ἄλλο πράγμα ἕνα μακροπρόθεσμο θετικὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐκλογῆς κι ἄλλο ἕνα ἄμεσο θετικὸ ἢ ἀρνητικὸ ἀποτέλεσμα.

Τὰ μακροπρόθεσμα θετικὰ ἀποτελέσματα ἔχουν κυρίως νὰ κάνουν μὲ τὴν ἀλλαγὴ κοινωνικοῦ παραδείγματος ποὺ προωθεῖται. Γιὰ παράδειγμα, στὶς ἐκτρώσεις. Ἐνάντια στὸ liberal ὄνειρο («δοῦλοι Μετανάστες, ἐμεῖς δὲν κάνουμε παιδιά») ὁ Τρὰμπ καθιστᾶ ἀκριβότερη καὶ δυσκολότερη τὴν ἔκτρωση, κι αὐτὸ σημαίνει μιὰ δυτικὴ κοινωνία ποὺ θέλοντας καὶ μή (ἂν πετύχει τὸ σχέδιο) ἐγκαταλείπει τὰ μαζικοδημοκρατικὰ φυγοτεκνικὰ ὄνειρα, κάνει παιδιά, αὐξάνεται ἢ παραμένει ὑπολογίσιμη ὡς ἀριθμητικὴ ποσότητα ἀπέναντι σὲ μιὰ ἀσυγκράτητα αὐξανόμενη πληθυσμιακὰ Ἀσία καὶ Ἀφρική (λέμε, τώρα· σὲ περίπτωση ἐπιτυχίας). Αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει τῆς μόδας στὴ Δύση, συνεπικουροῦντος τοῦ ἤπιου Ἰσλαμιστῆ τῆς διπλανῆς σου πόρτας. Ἡ ἐναντίωση στὴ μετανάστευση ἐπίσης δίνει ἕνα καλὸ παράδειγμα σὲ ὅλους νὰ κάνουν τὸ ἴδιο. Ἡ καταγγελία τῶν διεθνῶν ἐμπορικῶν συμφωνιῶν μπορεῖ μακροπρόθεσμα νὰ ὠθήσει ὅλους στὸν προστατευτισμό, κι αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς ποὺ χρειάζεται μιὰ ἀδύναμη μικρὴ χώρα χωρὶς σοβαρὴ παραγωγή. Κυρίως, δυνητικὰ κόβει τὰ φτερὰ στὸν Μητσοτακισμὸ καὶ τὸν Τζημερισμό, ποὺ θέλουν νὰ τὰ ξεπουλήσουν ὅλα (π.χ. τὸν ΟΣΕ στὸ ἰταλικὸ Δημόσιο) καὶ ταυτόχρονα νὰ κυβερνοῦν σιτιζόμενοι στὸ Πρυτανεῖο ἐπὶ δέκα ἀκόμη γενιές, διότι παριστάνουν τοὺς ἐκπροσώπους «τῆς τελευταίας λέξης στὴν οἰκονομικὴ σκέψη». Ποιὰ ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ πολιτικὴ ἀνωτερότητά τους, ὅταν παγκόσμιο παράδειγμα πάψει νὰ εἶναι τὸ λεσὲ φὲρ λεσὲ πασέ;; Καὶ ἡ στροφὴ πρὸς τὴ Ρωσία σημαίνει ἀνάσχεση τοῦ βυζαντινοφάγου ἀντιρωσισμοῦ δέκα αἰώνων, κι αὐτὸ συνιστᾶ ἀλλαγὴ παραδείγματος στὰ μάτια τῶν ἁπλῶν Δυτικῶν: Ἐχθρὸς (θανάσιμος, τουλάχιστον) δὲν εἶναι ὁ ἀνατολικὸς Χριστιανός, ἡ Τουρκία δὲν ἔχει σπουδαία σημασία ὡς συνοριακὸ φυλάκιο κοντὰ στὸν Ρῶσο (μπορεῖ νὰ ἔχει γιὰ ἄλλα πράγματα, ὄχι ὡς φύλακας ἀπέναντι στὴ Ρωσία πλέον).

Ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἄμεσα πολιτικὰ ἀποτελέσματα, σιγὰ μὴν περίμενε ὁ Ἐρντογὰν τὶς ΗΠΑ νὰ σταματήσει τὶς ροές. Τὰ ἴδια ἔκανε ἐπὶ Ὀμπάμα, κι ὁ Ὀμπάμα γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει μᾶς γέμισε μὲ hot spot καὶ πράκτορες τῶν ΜΚΟ ὡς «ἀπάντηση τῶν ΗΠΑ στὴν αὔξηση τῶν ροῶν ἀπὸ τὴν Τουρκία». Οἱ Γερμανοὶ ἔχουν -στὰ ἀρνητικὰ τῆς ἐκλογῆς- μεγαλύτερη ἐλευθερία νὰ μᾶς πετάξουν ἐκτὸς Ε.Ε., ὡστόσο -στὰ θετικά- κινδυνεύουν νὰ μείνουν μόνες τους στὴν Ε.Ε. μαζὶ μὲ λιγοστὲς χῶρες, ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἀποσκιρτήσουν Γαλλία καὶ Ἰταλία.

Ἀμφιβάλλω πολὺ ἂν τὸ «πρῶτα ἡ Ἀμερική» σημαίνει ὅτι θὰ ἐγκαταλειφθοῦν ὅλες οἱ ὑπερπόντιες -μὲ τὸν α ἢ β τρόπο- ἀμερικανικὲς «κτήσεις». Θὰ ἐγκαταλείψει σημαντικοὺς χώρους (πετρελαιοπαραγωγικὲς χῶρες); Θὰ πάψει νὰ στηρίζει ἢ νὰ ροκανίζει καθεστῶτα; Νομίζω ὅτι ἡ ἔμφαση εἶναι στὸ ὅτι ἡ Ρωσία δὲν εἶναι κίνδυνος κι ὅτι οὕτως ἢ ἄλλως ἡ Ἀμερικὴ δὲν ἔχει καμμία διάθεση νὰ πληρώνει τὴ Γερμανία ὥστε αὐτὴ νὰ μὴν ἔχει στρατὸ γιατὶ μέγιστος κίνδυνος εἶναι ἡ Κίνα. Ὑποβάθμιση τοῦ ΝΑΤΟ διαφαίνεται (μακάρι καὶ διάλυση ἀλλὰ ὑπάρχουν τεράστια συμφέροντα καὶ συνήθειες δεκαετιῶν) καὶ περικοπὴ τῶν σχετικῶν δαπανῶν, κι ὄχι «δὲν ἔχουμε λόγο γιὰ ὅ,τι συμβαίνει στὴν Εὐρώπη». Ἡ ἀνάλυση αὐτὴ εἶναι πολὺ σωστή -ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν ἐθνικῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων- σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη φιλοϊσλαμικὴ ἀντιρωσσικὴ συμμαχία (τῶν ἀνώμαλων ψυχῶν τῶν Δημοκρατικῶν-liberals) ποὺ ἔστελνε τὴ Ρωσία στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Κίνας (μὲ ἐσὰνς φιλο«τρανσεξουαλ-σαλαφισμοῦ») κι ἔτσι σταδιακὰ δημιουργοῦσε ἕναν ἀκατανίκητο τιτανοτεράστιο πόλο στρατιωτικῆς καὶ πολιτικῆς ἰσχύος. Ἂν θυμᾶμαι καλά, ἡ ἀκόμη ὄχι ὑπερδύναμη Ἀμερικὴ ἦταν τὸ 1918 ποὺ εἰσηγήθηκε τὴν αὐτοδιάθεση τῶν λαῶν καὶ ὅλα τὰ σχετικά.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἀπὸ πολιτικὲς ἀναλύσεις ἔχουμε, καὶ θὰ ἔχουμε, νὰ φᾶν κι οἱ κότες. Στοὺς βέρους καὶ νέους Ἀριστεροὺς συστήνω, γιατὶ εἶναι ἄνθρωποι τῆς πράξης κι ὄχι τῆς παρλαπίπας, ἀντὶ νὰ πολιτικολογοῦν στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα, νὰ κάνουν -γιὰ ἀρχή- ἕνα παιδὶ (ἕνα· καὶ γιὰ ἀρχή) ἄμεσα καὶ νὰ πᾶνε νὰ ζήσουν (μὲ τὴν καλή τους καὶ τὸ παιδί τους) μὲ τοὺς γονεῖς τους ἢ τοὺς πεθερούς τους. Στὸ ἴδιο σπίτι -ἂν «δὲν ἔχουν λεφτά».

Ἡ Ἑλλάδα, ἔτσι κι ἀλλιῶς μὲ θαῦμα σώζεται, τέτοιο καρυδότσουφλο ποὺ κατάντησε. Σκοπὸς εἶναι νὰ ἀντιστραφοῦν οἱ ἀρνητικὲς προϋποθέσεις ποὺ τὴν ἔφεραν στὸ χάλι αὐτό, κι ὄχι ἂν γλιτώσουμε τώρα τὰ κύματα προσφύγων. Πῶς νὰ τὰ γλιτώσουμε δηλαδή (ἀσχέτως Τράμπ), ὅταν ΝΔ καὶ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ὑπὲρ τῶν ἀνοιχτῶν συνόρων;; Οἱ παραπάνω ἀλλαγὲς τοῦ Τρὰμπ εἶναι θετικές, ὡς ἐπιχείρηση ἀντιστροφῆς τῶν σημερινῶν προϋποθέσεων.

Υ.Γ. καὶ βέβαια, σκασίλα μας ἂν καταστρέψει τὸ περιβάλλον ὁ Τράμπ. Ὅταν ὑποστηρίζουμε τὸν ἀγωγὸ Μπουργκὰς-Ἀλεξανδρούπολη (αἰωνία του ἡ μνήμη) σὲ βάρος τοῦ θαλάσσιου οἰκοσυστήματος στὸ Αἰγαῖο γιατὶ ἔτσι ἐπιτάσσουν τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα, δὲν θὰ κλάψουμε ποὺ ὁ Τρὰμπ δὲν εἶναι οἰκολόγος ἢ ποὺ ὡς ψεκασμένος δὲν πιστεύει ὅτι ἡ κατανάλωση πετρελαίου καταστρέφει τὸ περιβάλλον.

Posted in Αριστερά, Γερμανία, Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα, Τούρκοι, κοινωνία | Tagged , , | 2 Σχόλια

Γιὰ τὴν μὴ ἔκδοση στὴν Τουρκία

Ἀπ’ ὅσο μπορῶ νὰ ξέρω, τρεῖς-τέσσερις γνῶμες σχηματίστηκαν γιὰ τὴν ἔκδοση τῶν Τούρκων στὴν Τουρκία. Ἡ πρώτη προσχηματικὰ ἀνέφερε ὡς δικαιολογία καὶ ἔφερε ὡς κουρελοένδυμα κάποιες (τάχα γι’ αὐτήν) ἱερὲς ἀρχὲς περὶ φιλοξενίας, προστασίας τοῦ ἱκέτη (ἀνθρωπισμό!) κ.λπ. γιὰ τὴ μὴ ἔκδοση ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐπεδίωκε τὸ στυγνὸ ἐθνικὸ συμφέρον (γι’ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ ἀριστερὲς κι ἀναρχικὲς ἡμι-παρακρατικὲς ὀργανώσεις δὲν ἔκαναν οὔτε μιὰ πορεία γιὰ τὴ μὴ ἔκδοση τῶν Τούρκων). Ἡ δεύτερη, σχετικὰ μικρή, θὰ ἤθελε τὴν ἔκδοσή τους ἐπειδὴ εἶναι κεμαλικοί, διότι δὲν ξεχνᾶ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Κεμαλισμοῦ (κρίνει τωρινὰ πολιτικὰ γεγονότα καὶ ἰδεολογικὲς ἀντιπαλότητες μὲ βάση τοτινὰ συμβάντα)· κι αὐτὴ ἡ γνώμη ἐπικαλεῖται ἐπίσης ἱερὲς ἀρχὲς ὅπως τὸ ὅτι ὁ Ἐρντογὰν ἐκλέχτηκε δημοκρατικὰ στὴν Τουρκία. Μιὰ τρίτη γνώμη θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ αἰώνια φοβισμένη φαναριώτικη καὶ κοτζαμπάσικη τουρκο-ψυχούλα τῶν Μενουμευρώπη, ποὺ ἔχει τὴν ἄποψη ποὺ ἔχει ὁ «ξένος παράγοντας» -ἁπλά, αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν ὑπῆρξε ξένος παράγοντας (εἶχε τὶς δικές του σκοτοῦρες κι ἐκλογὲς σὲ ΗΠΑ καὶ Εὐρώπη), καὶ συνεπῶς ἡ «φωνὴ τῆς λογικῆς» σίγασε ἐπὶ τοῦ  θέματος αὐτοῦ. Μιὰ τέταρτη θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτή (Κ. Κουτσουρέλης), ποὺ εἶναι πιὸ ρεαλιστική (ἀποκαλύπτει τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν ἐπίκληση τῶν «ἱερῶν ἀρχῶν»), ἀλλὰ ἐπίσης δὲν ἀναγνωρίζει τὸ ἀδιέξοδο τῆς ἑλληνικῆς ἀδυναμίας, καὶ δὲν εἶναι τελείως σωστή:

Γιατὶ ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ τὸ «μπρὸς γκρεμὸς καὶ πίσω ρέμα» τὴν ἐκφράζει ἄριστα. Ἂν ἔδινε τοὺς ὀκτὼ Τούρκους θὰ ὑποτασσόταν στὴν Τουρκία ἄμεσα. Ἂν δὲν τοὺς δώσει, τότε οἱ Τοῦρκοι θὰ τὴν ἐξαναγκάσουν μὲ ἄλλο τρόπο (θὰ αὐξήσει τὶς ροές, θὰ ὑποδαυλίσει τὴν ἀγανάκτηση τῶν ψευτοπροσφύγων γιὰ τὴν μὴ ἄριστη φιλοξενία τους), καὶ ἡ Ἑλλάδα μὲ τὸν α ἢ β τρόπο θὰ ὑποταχτεῖ. Καὶ ἡ τωρινὴ Ἑλλάδα δὲν διαθέτει -ὄχι ἁπλὰ τὶς δυνάμεις ἀλλά- τὰ ἰδεολογικὰ κότσια γιὰ μιὰ ἀντιπαράθεση. Μιὰ Ἑλλάδα ποὺ ἀναγνωρίζει ὅτι δὲν διαθέτει θαλάσσια σύνορα δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιπαρατεθεῖ φραστικὰ στὴν Τουρκία. Γιὰ νὰ μπορέσουμε -φραστικὰ καὶ μὲ ἄλλο τρόπο- νὰ παριστάνουμε ὅτι «ἐδῶ καὶ 200 χρόνια δὲν εἴμαστε βιλαέτι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας» πρέπει νὰ παραδεχτοῦμε πρῶτα (ὅλοι, καὶ ἡ Ἀριστερά, καὶ τὸ Μητσοτακικὸ-Κοτζαμπάσικο κόμμα) ὅτι ἀξίζει νὰ ὑπάρχουμε, ἀξίζει νὰ ἔχουμε σύνορα κ.λπ. κ.λπ.

Posted in πολιτικά, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , | 1 σχόλιο

ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς Paola

φιλοσοφώντας (ἀπέμεινε κάτι ἄλλο; -σιωπή, ἀκτιβιστές· ἐσεῖς ἁπλῶς ψυχοθεραπεία σὲ βάρος μας κάνετε)

elliniko-ethnos-memeelliniko-ethnos-meme2paola

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Τρία περιστατικὰ ἀπὸ τὸ «Μεγάλο Διωγμό»

Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀπὸ ὁμολογητὲς τῆς θρησκείας εἶχαν ἐξοριστεῖ τὸ λατομεῖο τοῦ Πορφυρίτου ὅρους, στὴ Θηβαϊδα… Ἀπὸ αὐτούς, ἑνενήντα ἑπτὰ ἄνδρες, μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ νήπια στάλθηκαν στὸν κυβερνήτη τῆς Παλαιστίνης. Ὅταν ὁμολόγησαν τὸν Θεὸ τοῦ σύμπαντος καὶ Χριστό, ὁ Φιρμιλιανός, ποὺ εἶχε ἀντικαταστήσει ὡς κυβερνήτης τὸν Οὐρβάνο, διέταξε, συμφώνως πρὸς τὴν αὐτοκρατορικὴ διαταγή, ὅτι οἱ ὁμολογητὲς θὰ πρέπει νὰ σακατευτοῦν μὲ τὸ κάψιμο τοῦ τένοντα στὸν ἀστράγαλο τοῦ ἀριστεροῦ τους ποδιοῦ, καθὼς καὶ ἀφενὸς νὰ κοπεῖ μὲ ξίφος τὸ δεξί τους μάτι μαζὶ μὲ τὸ καπάκι τοῦ βλέφαρου καὶ νὰ κοπεῖ ἡ κόρη του, ἀφετέρου νὰ καταστραφεῖ τὸ μάτι μὲ καυτὸ σίδηρο ἕως τὴ ρίζα του. Ἔπειτα, τοὺς ἔστειλε στὰ μεταλλεῖα τῆς ἐπαρχίας γιὰ νὰ ὑποστοῦν τὶς κακουχίες μὲ ταλαιπωρία.

Εὐσέβιος, Περὶ τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μαρτυρησάντων, 925.5-9 (8, 1).

%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%82-1

 

(2)

Ἕνας δικαστὴς ἔδειξε τὸ θυμό του πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς μὲ ὅσο περισσότερο γινόταν ἀπάνθρωπο τρόπο, καὶ παραβίασε τοὺς νόμους τῆς φύσης, μὴ ντρεπόμενος ἀκόμη καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ταφὴ στὰ ἄψυχα σώματα τῶν ἅγιων αὐτῶν ἀνθρώπων. Διέταξε νὰ ἐκθέσουν τοὺς νεκροὺς στὴν ὕπαιθρο ὡς βορὰ τῶν θηρίων καὶ τὰ σώματα νὰ ἐπιθεωροῦνται προσεκτικὰ νύχτα καὶ μέρα. Ἐπὶ μέρες, πολλοὶ ἐκτελοῦσαν αὐτὴ τὴ βάρβαρη προσταγή. Κοίταζαν ἀπὸ τὸ παρατηρητήριό τους, σὰν νὰ ἦταν ἄξιο νὰ τὸ βλέπουν, νὰ δοῦν μήπως τὰ νεκρὰ σώματα εἶχαν κλαπεῖ. Τὰ ἄγρια θηρία, οἱ σκύλοι καὶ τὰ ἁρπακτικὰ πτηνὰ ἔτρωγαν καὶ διασκόρπιζαν τὰ ἀνθρώπινα ὀστὰ ἐδῶ κι ἐκεῖ, καὶ ὅλη ἡ πόλη γέμισε τριγύρω μὲ τὰ ἐντόσθια καὶ τὰ κόκαλα τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι ὥστε κανεὶς δὲν εἶχε δεῖ ποτέ του πιὸ τρομαχτικὸ καὶ φρικῶδες πράγμα -ἀκόμη κι ἐκεῖνοι ποὺ προηγουμένως μισοῦσαν τοὺς Χριστιανούς. Ἂν καὶ θρηνοῦσαν ὄχι τόσο γιὰ τὶς συμφορὲς ἐναντίον τῶν θυμάτων ὅσο γιὰ τὴν ὕβρη ἐναντίον τους καὶ ἐναντίον τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Γιατὶ κοντὰ στὶς πύλες φάνηκε ἕνα θέαμα τραγικὸ καὶ πέρα ἀπὸ κάθε περιγραφή: Ὄχι μόνο ἀνθρώπινο κρέας τρωγόταν σὲ ἕνα μέρος, ἀλλὰ σκορπιζόταν σὲ ἄλλο μέρος. Μερικοὶ εἶπαν ὅτι εἶδαν ὀστὰ καὶ κομμάτια κρέατος καὶ τμήματα τῶν ἐντοσθίων ἀκόμη καὶ ἐντὸς τῶν πυλῶν.

Ευσέβιος, Περὶ τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μαρτυρησάντων, 929.22-930.8 (9, 8 – 11)

%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%82-2

 

(γ)

Οἱ μάρτυρες τῆς Θηβαΐδας ξεσχίζονταν μὲ ὄστρακα ἀντὶ γιὰ σιδερένια νύχια σὲ ὅλο τὸ σῶμα τους ὥσπου νὰ πεθάνουν. Ἄλλοι πέθαιναν δεμένοι σὲ δέντρα καὶ πρέμνα˙ ἔφερναν τοὺς στερότερους κλάδους κοντὰ μὲ μηχανισμούς καὶ ἀφοῦ προσέδεναν τὰ σκέλη τῶν μαρτύρων σὲ καθένα κλάδο, τοὺς ἄφηναν νὰ ξαναγυρίσουν στὴν ἀρχική τους θέση ὥστε νὰ σκίζεται στὴ μέση ὁ μάρτυρας. Αὐτὰ γίνονταν ὅχι ἐπὶ λίγες μέρες ἢ γιὰ λίγο διάστημα, ἀλλὰ ἐπὶ ὁλόκληρα χρόνια. Καὶ ἄλλοτε σκοτώνονταν πάνω ἀπὸ δέκα τὴν ἡμέρα, ἄλλοτε παραπάνω ἀπὸ εἴκοσι…Εἴδαμε οἱ ἴδιοι μὲ τὰ μάτια μας, πολλοὺς Χριστιανούς νὰ σκοτώνονται σὲ μία μόνο μέρα, ἄλλοι μὲ ἀποκεφαλισμὸ κι ἄλλοι μὲ θάνατο στὴν πυρά.

Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, 756.7-28 (8, 9, 1-4):

%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%82-3

~~~~

Εἶναι γνωστὴ ἡ περιγραφὴ τοῦ θανάτου τῆς Ὑπατίας ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς ἱστορικούς (Σωκράτη, Σωζομενό κ.ἄ.): Τὴ σκότωσαν μὲ ὄστρακα διαμελίζοντας τὸ κορμί της. Ὅ,τι εἶχαν κάνει στὴν Ὑπατία, λοιπόν, τὸ εἶχαν κάνει χιλιάδες κι ἑκατοντάδες φορὲς προηγουμένως στοὺς χριστιανοὺς συμπατριῶτες της, λίγες δεκαετίες πιὸ πρίν. Ὅ,τι ἔκαναν καὶ στὸν ἀρειανιστὴ ἐπίσκοπο Γεώργιο.

Συνεπῶς, γιὰ μία Ὑπατία ἔχουμε ἑκατοντάδες ἢ καὶ χιλιάδες δολοφονημένους Χριστιανοὺς (ἐνίοτε ἐπώνυμους) μὲ τὸ χειρότερο δυνατὸ τρόπο. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν διωγμῶν μεταξὺ χριστιανῶν καὶ ἐθνικῶν: Οἱ περιπτώσεις δολοφονημένων ἐθνικῶν (ἐπειδὴ ἦταν ἐθνικοί) μετριοῦνται στὰ δάχτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ, ἴσως τῶν δύο. Εἰδικὰ στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Παλαιστίνη, εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς ποὺ οἱ καταστροφὲς ἀρχαίων ναῶν ἀπὸ χριστιανοὺς ἦταν τόσο λίγες ἔπειτα ἀπὸ τόσα βασανιστήρια κι ἐξευτελισμοὺς ἐκ μέρους τῶν ἐθνικῶν.

Κάηκε, λέει, τὸ ἄγαλμα τοῦ Σέραπη στὴν Ἀλεξάνδρεια. Μεγαλύτερο κακὸ ἀπὸ τὸ κάψιμο ζωντανῶν ἀγαλμάτων -ἀνθρώπων- ἀπὸ τοὺς λάτρεις τοῦ Σεραπη. Δὲ χωρᾶ κουβέντα, ὁ χαμὸς ἀγαλμάτων εἶναι μεγαλύτερη συμφορὰ ἀπὸ τὸν βασανιστικὸ χαμὸ ἀνθρώπων: Νά τί συμπεραίνει ὁ βέρος ἀνθρωπισμός.

Μεταξὺ ἄλλων, ὁ Εὐσέβιος, παρὼν -ὅπως κι ὁ Λακτάντιος- στὶς διώξεις (στὴ Νικομήδεια, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Παλαιστίνη), ἀναφέρει διάφορους τρόπους βασανισμοῦ τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ-Γαλέριου-Μαξιμίνου: Σκίσιμο τοῦ δέρματος μὲ μαστίγια μέχρι θανάτου· ψήσιμο (συχνά, ἀργό) σὲ σχάρα· θάνατο στὴν πυρά· θάνατο μὲ ξίφος· πνιγμὸ στὴ θάλασσα· συντριβὴ τῶν σκελῶν· ἀκρωτηριασμὸ τῆς μύτης, τῶν αὐτιῶν, τῶν χεριῶν· εὐνουχισμό· τύφλωση μὲ ξίφος· κόψιμο τῆς γλώσσας· στραγγαλισμό· ρίξιμο στὰ θηρία· κλείσιμο σὲ σάκο μὲ φίδια.

Καί, δῶσ’ του, κλάμα καὶ ὀδυρμὸ οἱ σύγχρονοι ἀρχαιόθρησκοι. Μαζί τους οἱ ἐστὲτ ἀνθρωπιστές, ποὺ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὶς «βάρβαρες πράξεις τῶν χριστιανῶν τῆς Αἰγύπτου».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμαίοι, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«speak no evil»

speak-no-evil

H. R. Horsley, A. L. Connoly and others, New Documents Illustrating Early Christianity. A Review of the Greek Inscriptions and Papyri published in 1979, (13)

 

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

μὲ μιὰ βάρκα

Κάιρο, Σαλονίκη, Γιβραλτάρ, Πειραιά

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Τὸ λυκόφως τῶν Τατιάνων

Ὅπως ὁ Χίτλερ τὸ ’45 ἔγραφε ὅτι προτιμοῦσε νὰ καταστραφεῖ ὁλοσχερῶς ἡ Γερμανία γιατὶ στάθηκε ἀνίκανη νὰ ἐκπληρώσει τὸ σκοπό της (ποὺ τῆς ἔθεσε ὁ ἴδιος, βεβαίως βεβαίως).

Μὲ αὐτοὺς μοιάζουν ὅσοι ὅπως τὸ CNN ἀναρωτιοῦνται (κατὰ τὴν τελετὴ ὁρκωμοσίας τοῦ Τράμπ) ὑποθετικὰ ἂν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπανερχόταν ὁ Ὀμπάμα σὲ περίπτωση ποὺ ὁ Τρὰμπ δὲν κατάφερνε νὰ γίνει πρόεδρος ἐπειδὴ θὰ δολοφονείτο, μαζὶ μὲ τοὺς ἑπόμενους 6-7 ποὺ βάσει τοῦ ἀμερικανικοῦ Συντάγματος θὰ ἔπαιρναν τὴ θέση του (ἑκτὸς τοῦ Ὀμπάμα, ποὺ θαυματουργικὰ θὰ γλίτωνε ἀπὸ τὸ μακελειό, ἀφοῦ κι αὐτὸς παρίστατο στὴν τελετὴ ὁρκωμοσίας).

cnn

Ἢ ὅσοι διαδήλωναν τὴν ἴδια μέρα στὴν πρωτεύουσα τῶν ΗΠΑ γιατὶ ἡ δημοκρατία τοὺς ἀρέσει μόνο ὅταν κυβερνοῦν οἱ ἴδιοι. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι ὅσο ἂν καὶ δὲν ἔχουν μέλλον κάτι τέτοιοι, ὡστόσο ἡ (Κεντρο)αριστερά -ὅπως κι ὁ Χίτλερ τὸ ’45- θὰ προτιμοῦσε νὰ διαλύσει τὴ Δύση (δὲν ἐννοῶ ἀσφαλῶς εἰδικὰ τὴν κυβέρνηση τοῦ Τράμπ) μὲ τοὺς Ἰσλαμιστὲς καὶ ἄλλους (στρατευμένες σεξουαλικὲς μειονότητες κ.λπ.) παρὰ νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν ἥττα τῆς κοσμοαντίληψής της  καὶ τὸ ἀδιέξοδο τῆς πολιτικῆς της.

Τὸ ἄλλο πρόβλημα εἶναι κατὰ πόσο ἔχουν ἀπομείνει δυνάμεις στὴ Δύση γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ προγράμματος τῆς Κεντροαριστερᾶς καὶ τοῦ Ἰσλάμ.

obamas

 

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δυτικοί, Δύση | Tagged , , , , | Σχολιάστε