Γκράφιτι καὶ γκράφιτι

Ἁλυσοδεμένοι στὸ βοῦρκο τῆς θυματοποίησης. «Ἐνάντια στὴν κατάκριση γιὰ τὴν ἡπατίτιδα», στὸ Ἱπποκράτειο τῆς Θεσσαλονίκης. Μιζέρια, καὶ μίσος πρὸς τοὺς ἄλλους, ποὺ τάχα μισοῦν τὸν ἄρρωστο, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα θέλουν νὰ προφυλαχτοῦν ἀπὸ ἄτομα ἀνεύθυνα καθὼς καὶ ἀπὸ τὸ πολιτισμικὸ περιβάλλον τους τὸ ὁποῖο τὰ ἀναπαράγει (γεννοβολᾶ) χωρὶς νὰ νοιάζεται γιὰ περιττὰ πράγματα ὅπως ἡ ὑγεία καὶ ἡ μόρφωση, ἡ ἔνταξη σὲ μιὰ κανονικότητα. Ἡ ἄκαρδη κοινωνία/Ἐξουσία – Σατανᾶς, καὶ τὸ τάχα θύμα της, ποὺ ἐντελῶς τυχαῖα στὸ σπίτι του δὲν τοῦ ἔμαθαν νὰ πλένει τὰ χέρια του πρὶν φάει ἢ ἀφότου χέσει. Ἡ κουράδα τοῦ ἀντιεξουσιασμοῦ, ἀσκεῖ ἐξουσία στὰ μάτια μας:

0012

Ἡ ἐλπίδα τῆς νέας ζωῆς. Ἡ Ἀμάλθεια καὶ τὸ κέρας της, στὴ μαιευτικὴ κλινικὴ τοῦ πανεπιστημιακοῦ νοσοκομείου τῶν Πατρῶν. Καμμία χολεριασμένη κακία, καμμιὰ δηλητηρίαση τῆς κακιᾶς κοινωνίας, κανένας καταγγελτικὸς ἐμετὸς ποὺ σοκάρει τὸν μικροαστό, π.χ. «Τί ἤθελες καὶ γεννήθηκες σὲ μιὰ τέτοια καταπιεστικὴ κοινωνία;» καὶ «τράβα, κάνε ἔκτρωση» (κι ἂν δὲν τὸν σοκάρει, θὰ τὸν σφάξουμε):

gkat_02_2007_page_1_image_0007

 

Advertisements
Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Γεροντικὲς ἐκδικήσεις

Ὅταν ἐπὶ 40-45 χρόνια ἡ μνησίκακη Ἀμφισβήτηση ἔχει ποτίσει ἕως καὶ τὸ μεδούλι τοῦ μεταπολεμικοῦ Ἕλληνα, ἡ κριτικὴ στὴ Γώγου εἶναι ὅ,τι ἀκριβῶς γράφεται στὸν τίτλο τῆς ἀνάρτησης. Δὲν ἔχει πρακτικὸ νόημα, δηλαδὴ δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀντιστρέψει τὰ ἀποτελέσματα τῆς Ἀμφισβήτησης. Εἶναι μιὰ κριτικὴ ἐκτὸς χρόνου καὶ τόπου (ἀφοῦ ἡ γωγικὴ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἴδιος τόπος μὲ τὴν Ἑλλάδα τοῦ 1963). Ἡ Ἀμφισβήτηση ἔκαψε ὅλο τὸ λίπος τοῦ Νεοέλληνα, ὁ ὁποῖος εἶναι χειροπόδαρα δεμένος, καὶ δὲν ὑπάρχει χρόνος γιὰ ἀνασυγκρότηση (παρὰ μόνο μὲ 2 -μόνο- θαύματα). Ἡ μνησικακία τῆς Ἀμφισβήτησης ἔχει καταφέρει ἕνα τέτοιο ἀναποδογύρισμα καὶ μιὰ τέτοια ἐπαναξιολόγηση τῶν ἀξιῶν, ὥστε λ.χ. οἱ ἐκπρόσωποί της νὰ μνησικακοῦν ἀποκαλώντας / κατηγορώντας ὡς μνησίκακους τὸν ὑπόλοιπο κόσμο· ἐμᾶς. Ἂς ποῦμε, ὅταν χρησιμοποιοῦμε τὸν ὅρο «γκόθικ» (ὅ,τι πιὸ μὴ ἑλληνικό, καὶ ὅ,τι πιὸ Νορδικό) γιὰ κάποια δημοτικὰ τραγούδια, μοιάζουμε λιγάκι τοῦ Σ. Μάνγκο, ποὺ ἀποκαλοῦσε «γοτθικὴ» τὴν βασιλικὴ μετὰ τρούλλου Ἁγία Σοφία. Βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας διὰ μέσου τῆς Ἀμφισβήτησης καὶ τοῦ σημείου ἀναφορᾶς ποὺ αὐτὴ ἔθετε. Ὑπάρχει, σὲ μερικούς, κι ἕνας φόβος μήπως δὲν εἶναι γκόθικ ἢ ρὸκ ἡ παράδοσή μας πρὸ τοῦ 1960.

Εἶναι βεβαίως εἰλικρινὰ εὐχάριστο νὰ παίρνουμε ρομαντικὰ τὸ μέρος τῶν ξεχασμένων καὶ «ἡττημένων» (ἄλλωστε, αὐτὸ μᾶς ἔμαθε ἡ Ἀμφισβήτηση: ἡ ἐκδοχὴ τῆς ἱστορίας τῶν ἡττημένων εἶναι ἰδίῳ δικαιώματι ἀληθέστερη, ἀνθρωπινότερη), ἁπλά, πόσο μᾶλλον ὅταν ἡ δική μας ἐκδοχὴ εἶναι ποὺ ἡττήθηκε (ὅποιαδήποτε μὴ δική τους, ἐννοῶ). Τέλος πάντων, νά ἕνα ποίημα τοῦ 2006 (ἂν μπορεῖ νὰ τὸ πεῖ κανεὶς ποίημα!), σὲ στιγμὲς κοροϊδευτικῆς διάθεσης (τῆς μόνης γιὰ τὴν ὁποία ἴσως θὰ ἄξιζε):

ΑΝΤΙΑΝΤΙ

Κάποτε, Γιώργη,

οἱ φυλακὲς θὰ γίνουν ρεμπετάδικα.

Τότε ὅλοι θὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε

ὅ,τι θέλουμε.

Τότε ὁ χρόνος θὰ κυλᾶ ἀντίστροφα.

Θὰ βγαίνουμε ἔξω ἀπ’ τὸ σῶμα μας,

θὰ μπαίνουμε δυὸ δυὸ σ’ ἕνα σῶμα,

καὶ δὲ θὰ ὑπάρχει βαρύτητα οὔτε τριβή.

Ἐκείνη τὴν ἐποχή, Δημήτριε, θὰ συναντᾶμε

τὸ πρόσωπο καὶ τὴν οὐσία τοῦ κόσμου

γυμνοὶ στὰ πάρκα,

καὶ θὰ μποροῦμε νὰ πατᾶμε κάποιο

διακόπτη, δικῆς μας πατέντας, ποὺ θὰ

μᾶς πηγαίνει ἐναλλὰξ ἀπὸ τὴν Ὕπαρξη

στὴν Ἀνυπαρξία,

γιὰ νὰ συνάπτουμε ἀγαπητικὲς σχέσεις καὶ

μὲ τὶς δύο.

Γιατὶ τότε μόνο θὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι

κι εὐτυχισμένοι, ὅταν τὸ ἀπόκρυφο Ἐγώ

μας κατοικήσει σ’ ἕναν θάμνο.

Posted in ποίηση, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | 3 Σχόλια

Ἄδειες ζωές;

Κολλᾶν κάποιοι μιὰ ἀφίσα, στὴν ἀλλοτινὴ βιτρίνα ἑνὸς καταστήματος ποὺ θὰ ἔχει κλείσει ἐδῶ καὶ χρόνια, ἡ ὁποία κατηγορεῖ τὰ «γεμάτα μαγαζιὰ» γιὰ τὶς «ἄδειες ζωές». Τὰ καταστήματα στὴ Θεσσαλονίκη κλείνουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο μὲ ἀσύλληπτη ταχύτητα, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ ἐγχειρίδιο χρήσης (manual) τοῦ ἀντικαπιταλιστῆ ἀναρχικοῦ, τὸ ὁποῖο εἶναι ὑπεράνω κάθε πραγματικότητας, μὲ τὰ μαγαζιὰ ὑποφέρουμε ἀπὸ τὴν πλήξη. Δὲν ἔχουμε δηλαδή, χάρη στὸ μαγαζί, τὸ εἰσόδημα μιᾶς οἰκογένειας (ἢ πολλῶν οἰκογενειῶν), καὶ τὰ δημιουργούμενα λεφτὰ γιὰ τὶς ξένες γλῶσσες τῶν παιδιῶν, γιὰ τὸ παιχνίδι τους, κι ὅλα ὅσα ἕνα μαγαζὶ ποὺ δὲν ἔκλεισε -καὶ εἶναι γεμάτο- παρέχει. Ἄλλὰ ἔχουμε «πλήξη». Πόσο τυφλὸς μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος ποὺ μιλᾶ γιὰ μαγαζιὰ γεμάτα ἐμπορεύματα καὶ ξέχειλα ἀπὸ χρῆμα, μπροστὰ σὲ ἕνα πρώην μαγαζί, χωρὶς ἐμπορεύματα, χωρὶς λεφτά, μὲ ἀνεργία τῶν ἰδιοκτητῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων του;

Μόνος τύπος ἀνθρώπου ποὺ ὑποστηρίζει αὐτά, τὰ ὁποῖα καταρρίπτονται καὶ γελοιοποιοῦνται μπροστὰ στὰ ἴδια του τὰ μάτια, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κάποιος βολεμένος μὲ τὰ λεφτὰ τοῦ μπαμπᾶ γιὰ διδακτορικὸ στὴν ἀερολογία, ἢ κάποιος ἀμόρφωτος τῶν καταλήψεων καὶ τῶν κινημάτων, ποὺ διάβασε 2-3 βιβλία σχιζοφρενῶν ζάπλουτων τεμπέληδων, καὶ ἔκτοτε ἀναπαράγει κατὰ περιόδους τὸ περιεχόμενό τους μὲ ὅλο καὶ νέες διατυπώσεις. Σὰν καλὸς διαφημιστής. Ἄλλωστε, οἱ περισσότεροι μαρκετίστες προέρχονται ἀπὸ τὴν προκὰτ λογικὴ τῶν σύντομων συνθημάτων τοῦ ἀντιεξουσιασμοῦ κι ἀναρχισμοῦ, καὶ ἐκεῖ «ἔχουν παρελθόν». Οἱ μόνοι ποὺ εἶναι γιὰ λύπηση, γιὰ μίσος, γιὰ χλευασμό, οἱ μόνοι ποὺ ἔχουν ἄδειες ζωὲς εἶναι αὐτὰ τὰ κοτοειδή, οἱ ἀφισοκολλητές.

IMG_20190702_110432_8

Posted in Αριστερά, Θεσσαλονίκη, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Σκοτεινοὶ Αἰῶνες: τουαλέτες

Στοὺς ρωμαϊκοὺς χρόνους, καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα, ὑπῆρχαν δημόσια λουτρά, δημόσιες τουαλέτες, μὲ τρεχούμενο νερό. Αὐτὸ μείωνε τὴ συχνότητα ἐμφάνισης τῶν ἀσθενειῶν καὶ συντελοῦσε σὲ καλύτερο ἐπίπεδο ζωῆς στὶς ρωμαϊκὲς πόλεις.

Ἔτσι εἶχαν τὰ πράγματα, ὥσπου νεότερες ἔρευνες ἀπέδειξαν τὸ ἀντίθετο. Σύμφωνα μὲ μελέτες, τὰ λουτρὰ καὶ οἱ τουαλέτες δὲν μείωσαν τὸν ἀριθμὸ τῶν παρασίτων ποὺ ὑπῆρχαν στοὺς ἀνθρώπους τῆς ρωμαϊκῆς περιόδου. Ἐξάλλου, στὶς ρωμαϊκὲς δημόσιες τουαλέτες, ποὺ ὑπῆρχαν καὶ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, τὸ σφουγγάρι γιὰ τὸ πλύσιμο τοῦ πρωκτοῦ ξεπλενόταν μὲ τὸ νερὸ καὶ στὴ συνέχεια χρησιμοποιεῖτο ἀπὸ ἄλλους χρῆστες. Ἡ παρήγορη ἄποψη ὅτι τὸ σφουγγάρι ξεπλενόταν σὲ ξύδι εἶναι ἁπλῶς μιὰ εἰκασία μὴ ἀναφερόμενη στὰ ρωμαϊκὰ κείμενα κι ἄλλες πηγές. Ἀπὸ πρωκτὸ σὲ πρωκτό, τὰ κάθε εἴδους μικρόβια καὶ παράσιτα μεταδίδονταν εὔκολα. Τὸ νερὸ δὲν ἔτρεχε πάντοτε μὲ τέτοια ταχύτητα ὥστε νὰ διώχνει γρήγορα τὰ κόπρανα, ἄλλωστε.

384f946dd65cf45899cdebdfb3ec1020

Θυμᾶμαι τὸν Ράμφο νὰ γράφει ἀηδιασμένος ὅτι στὸν Μεσαίωνα, πρὸ τῆς ἁγίας ἐξατομικεύσεως, οἱ ἄνθρωποι ἀφόδευαν χωρὶς ἀναστολὲς ὁ ἕνας μπροστὰ στὸν ἄλλον.

toilettekening

Ὁ Ράμφος ἀγνοεῖ ὅτι κάτι τέτοιο γινόταν καὶ στὴν χρυσὴ ἐποχὴ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (2ος μ.Χ. αἰώνας). Θὰ πρόσθετα ὅτι ἡ ἐξατομίκευση ἦρθε μαζὶ μὲ τὸ Χριστιανισμό. Τότε, σαφῶς, παρατηροῦμε πολὺ περισσότερες ἰδιωτικὲς τουαλέτες. Φανταστεῖτε νὰ κάνετε τὴν ἀνάγκη σας μαζὶ μὲ ἄλλους εἴκοσι ἀνθρώπους, ἄγνωστους συνήθως, ὅπως στὴν Ὄστια, τὸ ἐπίνειο τῆς Ρώμης. Τί θέατρο μορφασμῶν, τί θάλαμος ἀερίων, τί χαρὰ νὰ μοιράζεστε τὰ σφουγγάρια:

image-20151118-14191-5yzen5

Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὅσοι ὑπενθυμίζουν τὸ λοιμὸ ἐπὶ χριστιανοῦ Ἰουστινιανοῦ, ξεχνᾶνε ὅτι τὸν 2ο μ.Χ. (165-180) εἶχε ξεσπάσει στὴν παγανιστικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μιὰ τόσο μεγάλης ἔκτασης ἐπιδημία, ὥστε οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν σὰν τὶς μύγες.

 

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ὁ τρελὸς ποὺ ὁδηγοῦσε ἀνάποδα

Τίτλος ἄρθρου στὴ σελίδα τοῦ Μ. Ἰγνατίου, γιὰ τὸ ζήτημα τῶν F-35 καὶ τὴν Τουρκία: «Και ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ στον …κόσμο του: Η Τουρκία αξίζει περισσότερο από τους S-400, δηλώνει…«. Σὰ νὰ μᾶς λέει ὅτι κάτι λιγοστοὶ τρελλοὶ εἶναι ὑπὲρ τῆς Τουρκίας, γιατὶ οἱ Ἀμερικάνοι αὐτοὶ γνωρίζουν ποιὰ εἶναι τὰ συμφέροντα τῶν ΗΠΑ λιγότερο ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες.

Μοῦ θυμίζει αὐτὸ τὸ ἀνέκδοτο μὲ τὸν τρελὸ ποὺ ὁδηγοῦσε ἀνάποδα, κι ἀκούει στὸ ραδιόφωνο τὴν προειδοποίηση πρὸς τοὺς ὁδηγοὺς γιὰ ἕναν τρελὸ ποὺ ὁδηγεῖ ἀνάποδα, καὶ μονολογεῖ: Μόνο ἕνας;

Θὰ μοῦ πεῖς, ἐδῶ ἔχουμε βέρους Δεξιοὺς (altrightικούς) ποὺ πίστευαν ὅτι ὁ Τρὰμπ εἶναι ἀντιτοῦρκος, καὶ πὼς διαθέτουμε τοὺς καλύτερους συμμάχους ever (yeah!). Ἂς τὸ ξεκαθαρίσω, μπὰς καὶ τὸ ἀντιληφθοῦν: Ἄλλο τὸ ἂν ὁ Τρὰμπ εἶναι καλὸς στὸ ἐσωτερικό (κατὰ ἀμβλώσεων καὶ λαθρομεταναστῶν κ.ο.κ.) καὶ ἄλλο -λανθασμένο- νὰ νομίζουμε ὅτι ἡ «ἐσωτερικὴ καλοσύνη» (τὴν ὁποία πρέπει νὰ μιμηθοῦμε) συνεπάγεται ἐναντίωση στὴν Τουρκία.

Ἡ Τουρκία, δηλαδὴ ἡ Μικρὰ Ἀσία καὶ Κωνσταντινούπολη, εἶναι τὸ καλύτερο οἰκόπεδο στὸ ἡλιακὸ σύστημα. Ἡ μωρία ὅτι θὰ πείσουμε τοὺς Δυτικοὺς γιὰ τὸ ἀντίθετο εἶναι ἄνευ προηγουμένου. Ὑπενθυμίζω ὅτι οἱ Δυτικοὶ μᾶς ὑποστήριξαν νὰ πάρουμε τὴ Μικρὰ Ἀσία μόνο ἀφότου ἔγινε πόλεμος ἐναντίον τους ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Πό-λε-μος. Ὄχι προκαταρκτικὰ καὶ παιχνίδια. Τὸ ἕνα δὲν φέρνει τὸ ἄλλο. Γιατὶ, ἂν ἤσασταν Ἀμερικάνοι, θὰ ξέρατε ὅτι ἅμα κλωτσήσετε τὴν Τουρκία καὶ τὴν καταστήσετε ἐπίσημα ἐχθρό σας, αὐτὴ πάει, πέταξε γιὰ «πάντα». Τουλάχιστον γιὰ μιὰ γενιά, 25-30 χρόνια, ὅπως ἦταν ἡ Τουρκία ἀπὸ τὸ 1914 ὣς τὸ 1950.

Posted in Δυτικοί, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

οἱ δύο δρόμοι τῆς ἑλληνικῆς Δεξιᾶς

Ξέρουμε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει στιγμὴ δίχως νὰ γρυλίζει ἐμφυλιοπολεμικά, δηλαδὴ ὅτι δὲν τὴν πειράζει νὰ μὴν ἀπομείνει πέτρα πάνω στὴν πέτρα στὴν Ἑλλάδα ἐὰν εἶναι νὰ γίνει ταξικὸς ἀγώνας. Γιατὶ, ὅπως ρητὰ καὶ ξεδιάντροπα γράφουν, «πατρίδα μας εἶναι ἡ Ἀριστερά»· ὄχι ἡ Ἑλλάδα (ὄχι «πρώτιστα ἡ Ἑλλάδα», πάντως), ἀλλὰ ἡ Ἀριστερά: Ὅλα αὐτὰ τὰ ζήσαμε τὰ τελευταῖα τέσσερα χρόνια, καὶ εἶναι γεγονότα πέραν κάθε ἀμφισβήτησης.

Ἡ ἑλληνικὴ Δεξιά, ὅμως, ἔχει δύο δρόμους. Ὁ ἕνας εἶναι νὰ γίνεται εἰκόνα καὶ ὁμοίωση τῆς πολυπολιτισμικῆς Ἀριστερᾶς ἢ μᾶλλον τῆς ΑΝΤΑΡΣΥΑ καὶ τῆς ΚΕΕΡΦΑ. Ὁ ἄλλος δρόμος τῆς Δεξιᾶς εἶναι, ὅταν θέλει νὰ κρύψει τὴν ἀμηχανία της γιὰ τὴν ἐπικρότηση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴν ἡγεσία της, νὰ γίνει ξανὰ Ἀριστερά, ἐμφυλιοπολεμικὴ ὅμως. Ἔτσι, ἡ Ἑστία, γράφει «Ζήτω ἡ Ἑλλάδα, Ζήτω ἡ θρησκεία», γιὰ τὴ συνάντηση τοῦ πρωθυπουργοῦ μὲ τὸν Ἱερώνυμο, ποὺ στήριζε διὰ τῆς σιωπῆς του τὴν Ἀριστερὰ σὲ ὅλα τὰ ζητήματα (πρόσφυγες, Μακεδονία, πράιντ κ.λπ.), στὰ ὁποῖα ἄλλωστε συμφωνεῖ κι ὁ Μητσοτάκης. Καὶ ὁ Τ. Θεοδωρόπουλος ἀναδεικνύει (ξανὰ) τὸ θέμα τῆς κατάπτυστης ΕΡΤ, διότι πῶς νὰ τὸ κάνουμε, πουλᾶ ἀκόμη στὸ συντηρητικὸ κοινὸ τὸ ἱερὸ τέρας τοῦ ἀριστεροπασοκισμοῦ. Ὅταν λοιπόν, θέλουμε νὰ κρύψουμε κάτω ἀπὸ τὸ χαλάκι τὸ ὅτι ὁ ἀρχηγός μας δὲν θὰ καταγγείλει τὶς Πρέσπες, ἀρχίζουμε τὰ ζήτω ἡ Ἑλλάδα ζήτω ἡ θρησκεία καὶ τὰ  κάτω ἡ ΕΡΤ.

Ἔτσι καταλαβαίνει καθεὶς γιατί ἔχει διαχρονικὰ ψύχωση μὲ τὸν Ἐμφύλιο καὶ ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἡ πραγματικὴ Δεξιά. Τὶς βοηθᾶ νὰ ξελασπώνουν.

Posted in Δεξιά | Tagged , | 1 σχόλιο

Στὴ βρύση στὰ Τσερίτσενα…

Τώρα πλέον, τὸ χωριὸ θὰ ξαναλέγεται Τσερίτσενα. Θὰ ταιριάζει, δηλαδή, μὲ τὸ γνωστὸ ἠπειρώτικο τραγούδι. Ἡ ἑλληνικότητα τῶν ἡρώων τοῦ ’21 δὲν ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴ διγλωσσία ὁρισμένων ἐξ αὐτῶν. Μόνο γιὰ ὅποια μέρη ὑπάρχει -ἀδίκως, φυσικά- ζήτημα ἀμφισβήτησής τους (Μακεδονία), καὶ μόνο γιὰ τὴν τουρκική -γλώσσα σκλαβιᾶς καὶ ἀφόρητης ταπείνωσης-, μόνο τότε τὰ τοπωνύμια πρέπει νὰ ἀλλάζουν στὸ αὐθεντικὸ ἀρχαῖο ἢ βυζαντινὸ ἑλληνικό· καί, πάλι, μόνο γιὰ ἐκεῖνα τὰ μέρη τῆς Μακεδονίας γιὰ τὰ ὁποῖα ὑπάρχει ἀμφισβήτηση τῆς ἑλληνικότητάς τους. Τὸ ἂν πέρασαν ἀπὸ ἕναν τόπο πρὶν ἀπὸ 1.000 χρόνια κάτι Σλάβοι καὶ τοῦ ἔδωσαν τὸ ὄνομά του, κι ὕστερα χάθηκαν ἀλλὰ τὸ τοπωνύμιο παρέμεινε, δὲν πειράζει. Σημασία ἔχει μὲ ποιὸν πολέμησαν τὸ ’21, τὸ ’12-’13, τὸ ’22, τὸ ’40 οἱ ἄνθρωποι ἑνὸς τόπου. Σημασία ἔχει σὲ ποιὰ γλώσσα ἤθελαν νὰ λειτουργοῦν οἱ ἐκκλησίες τους καὶ τὰ σχολεῖα τῶν χωριῶν τους. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι δευτερεύοντα.

Στη βρύση στα Τσερί -νι-τσενα,
στη μέ- μωρέ στη μέσ’ από τη χώρα
Μπουλουμπασιά- άι γεια σας παιδιά,
Μπουλουμπασιάδες κάθονταν.

Μπουλουμπασιάδες κάθονταν κι όλο Μαργαριτιώτες.
Κι αγνάντευαν τον πόλεμο που κάνουν οι Σουλιώτες
πώς πολεμάν μικρά παιδιά, γυναίκες σαν τους άντρες,
πώς πολεμά η Τζαβέλαινα σαν άξιο παλικάρι,
σέρνει τα βόλια στην ποδιά, φυσέκια στο ζουνάρι,
και το παιδί στην αγκαλιά κι όλο μπροστά πηγαίνει.

Posted in παράδοση | Tagged , , | 1 σχόλιο

«Ὄχι μὲ τὰ λεφτά μας»

Ὄχι ἀπὸ τὸ ἀνώτατο δικαστήριο τῶν ΗΠΑ στὴν κρατικὴ χρηματοδότηση τῶν ἀμβλώσεων. Τί πιὸ δίκαιο, ἀφοῦ ἡ διαφωνία γιὰ τὸ πότε κάτι ἀρχίζει νὰ θεωρεῖται ἄνθρωπος εἶναι ἀγεφύρωτη; Μακάρι καὶ στὰ δικά μας.

Posted in Δύση | Tagged , | Σχολιάστε

Γαμματίζει πρὸς δύσιν

Δηλαδή, κάθετα στρίβει -τὸ σύνορο τοῦ χωραφιοῦ- στὰ δυτικά. Ἀπὸ τὸ κεφαλαῖο γράμμα Γ. Καὶ ἀκουμβίζει εἰς τὸν τάφρον, καί: πορεύεται, καθὼς κυκλεύει, τὴν δημοσίαν ὁδόν, καί οὕτω καθεξῆς. Μόνο ὅποιος ἔχει διαβάσει βυζαντινὰ ἑλληνικά, ὄχι τὴν ἀττικίζουσα, καταλαβαίνει πόσο ἐντυπωσιακὴ γλώσσα ἦταν, μὲ τί λογοτεχνικὲς προοπτικές, καὶ τί εἰκόνες σοῦ δίνουν ἀμέσως οἱ λέξεις τῆς βυζαντινῆς ἑλληνικῆς. Τῆς βυζαντινῆς ἑλληνικῆς στὴ Μακεδονία, λέγω ὑμῖν.

 

Posted in γλώσσα | Tagged | Σχολιάστε

Καστοριάδης: προϋποθέσεις τοῦ καπιταλισμοῦ

Ὅλες αὐτὲς οἱ χῶρες, οἱ μὴ εὐρωπαϊκὲς καὶ ἔξω ἀπὸ τὴ σφαίρα τὴν εὐρωπαϊκή…οὔτε οἱ δημοκρατικὲς ἰδέες καὶ τάσεις μπόρεσαν νὰ διεισδύσουν τόσο εὔκολα οὔτε οἱ ἐπαναστατικὲς ἰδέες. Αὐτὸ εἶναι μιὰ μεγάλη ἱστορία, ποὺ προκάλεσε τὴν ἔκπληξη τῶν δυτικῶν οἰκονομολόγων: Γιατί δὲν ἀναπτύσσονται οἱ χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου; Πρώτη ἀπάντηση, διότι τοὺς λείπουν κεφάλαια. Νὰ τοὺς δώσουμε κεφάλαια. Τοὺς δίνανε κεφάλαια, τοὺς ἔδιναν μηχανές. Δὲν ἀναπτύσσονταν. Δεύτερη ἀπάντηση, διότι τοὺς λείπει τεχνικὴ ἐκπαίδευση. Νὰ τοὺς στήσουμε τεχνικὴ ἐκπαίδευση. Τοὺς στήνανε τέτοια καὶ τοὺς στήνουν. Δὲν ἀναπτύσσονταν. Ἐντέλει, τρίτη μεγαλοφυὴς ἀνακάλυψη…διότι τοὺς λείπουν ἐπιχειρηματίες καπιταλιστές, δηλαδὴ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἱκανοὶ νὰ μαζέψουν μαζὶ καὶ ἐργατικὴ δύναμη καὶ κεφάλαιο καὶ μιὰ ἐφεύρεση καὶ μιὰ διαίσθηση τῆς ἀγορᾶς καὶ νὰ στήσουν μιὰ ἐπιχείρηση ποὺ νὰ δουλεύει. Ἂν πᾶμε λίγο πιὸ πέρα ἀπ’ τὰ ἐπιφανειακά, πράγματι λείπουν ἀπ’ αὐτὲς τὶς χῶρες ἐπιχειρηματίες μ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἀλλὰ λείπει ἐπίσης ἐργατικὸ δυναμικὸ μὲ τὴν ἔννοια ποὺ ὑπῆρχε στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη. Ἡ βιολογικὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου δὲν παράγει προλετάριους ὅπως ἄλλωστε δὲν παράγει ἐπιχειρηματίες. Οἱ προλετάριοι εἶναι κοινωνικὸ δημιούργημα καὶ τοὺς δημιούργησε ὁ καπιταλισμὸς στὴ Δύση πάνω σ’ ἕνα ἀνθρωπολογικὸ στρῶμα τὸ ὁποῖο ἐπιδεχόταν αὐτὴν τὴ δημιουργία, διότι ἤδη ἡ Δυτικὴ γεωργία ἦταν ἡ ἀρχὴ αὐτῆς τῆς βιομηχανικῆς ἀνάπτυξης. Ὅταν πᾶτε καὶ δεῖτε ὅπου σώζονται ἀγρεπαύλεις παλιὲς σὲ μιὰ γεωγραφικὴ ζώνη ἡ ὁποία…συνεπῶς περιλαμβάνει τὴ Βόρεια Ἰταλία, μικρὸ τμῆμα τῆς Βόρειας Ἱσπανίας, τὴν Γαλλία, τὴν Ἀγγλία, τὶς Σκανδιναβικὲς χῶρες, τὴ Γερμανία, τὴν Ἑλβετία, τὴν Αὐστρία κ.λπ., θὰ δεῖτε παλαιότατες ἀγρεπαύλεις, ὅπως δὲν τὶς ἔχουμε ἐμεῖς πουθενὰ στὰ Βαλκάνια, οὔτε στὴν Πολωνία, ἦταν ἤδη μικρὰ ἐργοστάσια πρὶν νὰ ὑπάρξει καπιταλισμός, ὅπου ἔβγαινε καὶ ἀπὸ τὴ μύγα ξύγκι, ὅπου ὑπῆρχαν ἀγροτικὰ μηχανήματα πολὺ προηγμένα κι ὅπου ἤδη προπαρασκευαζόταν αὐτὴ ἡ ἐπανάσταση στὴ σύλληψη τῆς ἐργασίας καὶ στὴν πραγματικότητα ποὺ ἐπέφερε ὁ καπιταλισμός… Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐργάτες, ἤδη ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα, ἔμαθαν ἢ ἀναγκάστηκαν νὰ μάθουν τὴν ὥρα. Ἕνας λογικὸς καὶ φυσιολογικὸς ἄνθρωπος δὲν ἔχει καμιὰ ἀνάγκη νὰ ζεῖ μ’ ἕνα ρολόι στὸ χέρι καὶ νὰ βλέπει τί ὥρα εἶναι. Ὑπάρχει ὁ ἥλιος, χειμώνας, καλοκαίρι…πάει στ’ ἀμπέλια του, στὰ χωράφια του, ξαναγυρίζει κ.λπ. ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὑπάρχει ἡ φάμπρικα ἢ τὸ ἀνθρακωρυχεῖο ὑπάρχει ἡ σειρήνα τῆς φάμπρικας, εἶναι ἕξι τὸ πρωί, ἤ, ἑφτὰ τὸ πρωί, καὶ μετὰ ξαναεῖναι ἡ σειρήνα τῆς φάμπρικας καὶ ὁ ἐργάτης φυσικὰ πρέπει νὰ ἔχει ξυπνήσει πρὶν καὶ νὰ ἔχει φάει κάτι νὰ φύγει καὶ νὰ χρονομετρήσει τὸ δρόμο του. Ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα ἀρχίζει μιὰ τεράστια ἀνάπτυξη τῆς πώλησης ρολογιῶν. Δηλαδὴ τὸ δυτικὸ προλεταριάτο, ὅπως τὸ ξέραμε…εἶναι ἕνα κοινωνικὸ δημιούργημα ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι εἶχαν μάθει ὅτι, τουλάχιστον 12 στὴν ἀρχή, 10 μετά, 8 στὸ τέλος ὧρες τὴν ἡμέρα, ὅλες τους οἱ σωματικὲς κινήσεις καὶ ἡ πνευματική τους προσοχὴ εἶναι ἀποκλειστικὰ ἀφιερωμένες σὲ ἕνα καὶ μόνο ἀντικείμενο, ποὺ πρέπει νὰ τὸ χειριστοῦν μὲ τὴ μεγαλύτερη δυνατὴ ἀκρίβεια γιὰ νὰ βγεῖ ἕνα ὁρισμένο ἀποτέλεσμα. Σκεφτεῖτε, ἂς ποῦμε, τὴ βιομηχανία τῶν αὐτοκινήτων ἢ ἀκόμη καὶ τὴν ὑφαντουργία κ.λπ. Αὐτὴ ἡ στάση δὲν φυτρώνει μὲς στὴ ζούγκλα. Δὲν σημαίνει κατὰ κανένα τρόπο ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς ζούγκλας εἶναι κατώτεροι ἀπὸ τοὺς προλετάριους, ἁπλῶς δὲν ἔχουν ὑποστεῖ αὐτὸ τὸ ντρεσάρισμα ποὺ ἄλλωστε στὴν οὐσία του εἶναι ἀπάνθρωπο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ὅταν πηγαίνουν στὰ ἐργοστάσια δουλεύουν μὲ τὸν ρυθμὸ μὲ τὸν ὁποῖον θέλουν νὰ δουλέψουν, γίνονται φασαρίες, τέλος πάντων δουλεύουν δὲν δουλεύουν, καὶ ὅταν σὲ 15 μέρες ἢ σ’ ἕνα μήνα ἔχουν μαζέψει ἀρκετὰ λεφτά, φεύγουν, ξαναπᾶνε στὸ χωριό τους, ὅπου κάνουν ἕνα μεγάλο τσιμπούσι γιὰ τὴν οἰκογένεια, δίνουν λεφτὰ στὰ ξαδέλφια, στοὺς ἀνθρώπους τῆς φυλῆς κ.λπ. κι ὅταν τοὺς ξαναλείψουν λεφτὰ ξαναπᾶνε στὸ ἐργοστάσιο. Βιομηχανία μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο δὲν γίνεται. Ἀλλὰ οὔτε γίνεται κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ἡ ὁποία προϋποθέτει μιὰ σχετικὴ ὁμοιογένεια τοῦ πληθυσμοῦ, ἐνῶ, στὶς περισσότερες ἀπ’ αὐτὲς τὶς χῶρες, μιλάω κυρίως γιὰ τὴν Ἀφρική, δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ὁμοιογένεια οὔτε ἡ γλωσσικὴ οὔτε τῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων κ.λπ.,  καί, κυρίως, οὔτε μιὰ συνείδηση πολιτικῆς ἑνότητας.

Κ. Καστοριάδης, Χῶροι τοῦ ἀνθρώπου, σσ. 88-94 καὶ166.

Εὔκολες καὶ σωστὲς ἐξηγήσεις γιὰ τὴν Ἀφρική, ἀλλὰ δύσκολα ἰσχύουσες γιὰ τὴν Κίνα ἢ γιὰ ἄλλες τὶς χῶρες τοῦ ἀσιατικοῦ σκληροῦ κολλεκτιβισμοῦ ποὺ ἔχουν ἐπιτύχει στὸν καπιταλισμό. Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ὁμοιότητα τῆς Κίνας μὲ τὴ Δύση; Εἶναι μιὰ ὁμοιότητα ποὺ δὲν βλέπει ὅποιος φορᾶ τὶς παρωπίδες τῆς «Ἐλευθερίας» καὶ τῆς «Ἀμφισβήτησης»: Ὁ φεουδαλισμός-ἱεραρχία, ἡ στυγνὴ καταπίεση ἐλεῷ Θεοῦ καὶ Αὐτοκράτορα, ἄρα, ὁ εὔκολος (χωρὶς ἀντίδραση) προγραμματισμὸς μιᾶς μυρμηγκοφωλιᾶς ἀνθρώπων ὥστε αὐτὴ «νὰ βγάζει κι ἀπ’ τὴ μύγα ξύγκι», ὁ ἰδεολογικὸς ὁλοκληρωτισμός, μὲ ὅλους τοὺς ἔμπρακτους τρόπους ἐξαέρωσης τῶν ἀντιφρονούντων.

Posted in Δύση, Κίνα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ἡ Φύση ὡς Ψέμα

Ἡ φύση ὡς τὸ μεγάλο ψέμα τῶν διακοπῶν. Εἶναι τελείως ἄλλο πράγμα νὰ ζῆς μὲ τὴ φύση, ὡς ἀγρότης, ὡς βοσκὸς κ.λπ., καὶ ἄλλο πράγμα νὰ τὴν βλέπεις ὡς ἐπισκέπτης καὶ περιηγητὴς-παρατηρητής.

Στὴν πρώτη περίπτωση, ὣς ἕνα σημεῖο γίνεσαι ἕνα μαζί της (π.χ. ἀκολουθεῖς τὴ διαδοχὴ τῶν ἐποχῶν, τὸν βαρὺ χειμώνα κ.λπ.). Στὴ ζωὴ μὲ τὴ φύση δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ αὐτὴ τὴν διανοουμενίστικη ἔκσταση καὶ φιλολογία περὶ φύσεως. Μόνο μόχθος, δουλειὰ ἀπὸ τὰ ξημερώματα ὣς τὸ ἀπόγευμα, πρὶν δύσει ὁ ἥλιος· φτωχικὸ φαγητὸ κάτω ἀπὸ ἕνα δέντρο ἢ μιὰ περισσότερο ἢ λιγότερο πρόχειρη καλύβα, τραγούδι πουλιοῦ γιὰ νὰ ξεχαστεῖς κατὰ τὴν ἐργασία, τρεχάλα γιὰ νὰ μαζέψεις τὴν ἀγελάδα ποὺ χάθηκε. Μοναξιὰ στὰ βουνά, παρέα μὲ τὰ πρόβατα καὶ τὰ τζομπανόσκυλα μέσα στὴ βαθιὰ νύχτα τοῦ καλοκαιριοῦ. Ὅσοι τὰ ξέρουν ἀπὸ πρῶτο χέρι, τὰ ξέρουν. Κανένας παγανισμὸς τῶν σαλονιῶν μπροστὰ στὴν ἀνατολὴ καὶ θέαση τοῦ (θεοῦ… χά χά) Ἡλίου, καμμία ψευτοεἰδωλολατρία τῆς αὐγουστιάτικης Πανσέληνου, καὶ καμμιὰ χορτάτη οἰκολογία-κινδυνολογία γιὰ τὸν ὑπὸ ἐξαφάνιση λύκο καὶ τὴ «βαρβαρότητα τοῦ παστουρώματος». Μόνα διαλείμματα: τὰ πανηγύρια, ὁ ἐκκλησιασμός, τὸ καφενεῖο, τὸ παζάρι, τὸ σχολεῖο (γιὰ ὅσους πήγαιναν).

Στὴ δεύτερη περίπτωση, στέκεσαι ἀπέναντί της, ἔχεις κάποιες στιγμὲς μαζί της, ἀλλά, φυσικά, δὲν σοῦ εἶναι τίποτε ἡ Φύση παρὰ μιὰ ἀκόμα ἀτραξιόν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἰδέα τῶν διακοπῶν ὡς καταφυγῆς στὴ φύση, στὴν ἐξοχή, «στὸ χωριό», ἦταν ἀδιανόητη γιὰ τὸν ἀγρότη τοῦ 1940 καὶ τοῦ ’60 -αὐτὰ τὰ ἐννοῶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν γιορτῶν καὶ πανηγυριῶν χάρη στὰ ὁποῖα διακόπτονταν συχνότατα οἱ ἐτήσιες ἀγροτικὲς καὶ ἄλλες ἐργασίες. Γιὰ τὴν πλειονότητα τοῦ κόσμου (πρὸ ἀστυφιλίας), μετάβαση σὲ ἄγνωστο κι ἑλκυστικὸ περιβάλλον ἐκτὸς φύσεως ἦταν μόνο οἱ (γιὰ ἐμπορικοὺς κ.ἄ.) μικρῆς (ἀκόμη καὶ κάποιων ὡρῶν) διάρκειας ἐπισκέψεις στὶς πλησιέστερες ἐπαρχιακὲς πόλεις. Ὅσοι ἔφευγαν στὴν Πόλη ἢ τὴν Ἀμερική, χάνονταν γι’ αὐτὸν τὸν μικρόκοσμο. Οἱ ἄνθρωποι ἔφυγαν ἀπὸ τὴ φύση στὶς πόλεις, στὶς ὁποῖες διδάχτηκαν μιὰ ἰδέα περὶ φύσεως ποὺ δὲν ἀντιστοιχοῦσε σὲ ὅ,τι ζοῦσαν οἱ ἴδιοι μέσα στὴ φύση.

Σήμερα, πᾶμε στὴ φύση ὅπως πᾶμε στὸ ζωολογικὸ κῆπο -ἁπλά, νομίζουμε ὅτι δὲν πᾶμε σὲ ἕναν ζωολογικὸ κῆπο. Στὸ ἴδιο πλαίσιο βρίσκονται οἱ τάχα μου φυσιολατρικὲς ἀναβάσεις σὲ βουνὰ κ.λπ. μὲ τὴν ἀπαραίτητη βοήθεια τοῦ πλέον ὑπερσύγχρονου ἐξοπλισμοῦ (ἀπὸ εἰδικὰ παπούτσια ἕως κινητά).  Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὡς τόπος ἔχει 2.600 χρόνια διανοουμενισμοῦ, δηλαδὴ ριζικοῦ ἀποχωρισμοῦ ἀπὸ τὴ φύση, καὶ ταυτόχρονα (σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ 2.600 χρόνια) ὁ διανοουμενισμὸς αὐτὸς συνυπάρχει –ὅπως τὸ λάδι μὲ τὸ νερὸ στὸ καντήλι– μὲ μιὰ βαθιὰ «ζωικὴ ἀνθρωπότητα» ὅπως τὴν περιέγραψα στὴν δεύτερη παράγραφο. Ὁ βουκολισμός μας μοιάζει μὲ ἐκεῖνο τῶν ἑλληνιστικῶν καὶ ρωμαϊκῶν χρόνων, παρὰ μὲ τοῦ ἀρχαϊκοῦ (καὶ πρωτόγονου κατὰ τὸν 5ο π.Χ. αἰώνα) Ἡσιόδου. Ἡ φυσιολατρία εἶναι ἀποστειρωμένο συναίσθημα. Ἐὰν θέλετε νὰ βιώσετε τὴ φύση, ξαναγίνετε ὅ,τι ἦταν οἱ πατέρες καὶ οἱ προπάπποι σας, ἀλλιῶς γράψτε κανένα βουκολικὸ ποίημα.

Posted in οικολογία | Tagged , | Σχολιάστε

1054

16 Ἰουλίου, μιὰ ὡραία μέρα γιὰ νὰ γίνει ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν γιὰ τὴν ἑπόμενη χιλιετία. Ἤ: πῶς δὲν καταντήσαμε ὅπως οἱ Δυτικοὶ στοὺς χάρτες τῆς ἀνάρτησης αὐτῆς. Ἐνοχικοὶ κι αὐτοκτονικοί

Posted in Δυτικοί, Δύση | Tagged , , , | Σχολιάστε

14 Ἰουλίου

Ἐλευθερία μόνο γιὰ ὅσους ἐπιθυμοῦμε.

o

Ἰσότητα ἐπιλεκτική.

depositphotos_23849773-stock-photo-stone-heads-from-notre-dame

Ἀδελφότητα ἐπιλεκτική.

King+Head,+Notre-Dame,+Musée+de+Cluny

230 χρόνια τώρα, ἡ μάχη τοῦ Φωτὸς μὲ τὸ Σκοτάδι ὡς δικαιολογία γιὰ τὸ φαγοπότι.

King+Head,+Notre-Dame,+Musée+de+Cluny2

Ἀγάλματα βιβλικῶν βασιλέων ἀπὸ τὴν Παναγία τῶν Παρισίων, τώρα στὸ μουσεῖο τοῦ Κλουνύ. Ὁ ὄχλος τῶν ἐξαπατημένων ἀπὸ τοὺς παρτάκηδες ἐπαναστάτες αὐταπατήθηκε καὶ τὰ ἐξέλαβε γιὰ Γάλλους βασιλεῖς, κι ἔτσι τὰ κατέστρεψε. Ἡ Νεοτερικότητα σφάζει πιὸ ἀγαθὰ ἀπὸ τὸν σκοτεινὸ Μεσαίωνα.

eglise_saint-ayoul_provins_statues-colonnes

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Κροῖσος καὶ ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία

kroisos_stake_louvre_g197

Ὁ αἰχμάλωτος τοῦ Κύρου Κροῖσος, ὁ τελευταῖος Λύδος βασιλιάς, ρώτησε τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν, πῶς γίνεται ἐνῶ ὁ ἴδιος τιμοῦσε τὸν «θεὸ τῶν Ἑλλήνων», τὸν Ἀπόλλωνα, «περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους θεούς», ὁ Ἀπόλλων τὸν παγίδευσε καὶ μὲ τοὺς χρησμούς του τὸν ξεσήκωσε κατὰ τῶν Περσῶν· ἂν δὲν ντρέπεται καθόλου γι’ αὐτό, καὶ ἐὰν «συνηθίζουν οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων νὰ εἶναι ἀχάριστοι».

Ὁ Ἀπόλλων τοῦ ἀπάντησε ὅτι «καὶ ὁ θεὸς ἀκόμη δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀποφύγει ὅσα ἀπὸ τὰ πρὶν καθορίσθηκαν νὰ συμβοῦν». Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἴδιο τὸν Κροῖσο, αὐτὸς πλήρωσε τὸ σφάλμα τοῦ πέμπτου προγόνου του, ὁ ὁποῖος ὄντας στὴν ὑπηρεσία τῶν Ἡρακλειδῶν δέχθηκε νὰ γίνει ὄργανο τῶν δόλιων ἐπιδιώξεων μιᾶς γυναίκας, προκειμένου νὰ ἐξοντώσει τὸν ἀφέντη του […] ἀποτελεῖ κατόρθωμα τοῦ θεοῦ….πὼς δηλαδὴ πιάστηκε αἰχμάλωτος κατὰ τρία χρόνια ἀργότερα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τοῦ τὸ εἶχε καθορίσει ἡ Μοίρα.

Ἡρόδοτος 1.90-91

Ὁ Ἀπόλλων, μάλιστα, ὑποστήριξε ὅτι ὁ Κροῖσος θὰ ἔπρεπε νὰ αἰτηθεῖ καὶ δεύτερο διευκρινιστικὸ χρησμό, γιὰ νὰ καταλάβει ποιὸ βασίλειο θὰ καταστραφεῖ. Ὡστόσο, ὅταν προηγουμένως παραδέχεται ὅτι ὁ Κροῖσος πλήρωσε γιὰ τὸ ἁμάρτημα τοῦ προγόνου του, εἴτε ἤθελε νὰ πάρει κι ἄλλα δῶρα εἴτε δὲν νοιαζόταν γιὰ τὴν τύχη τοῦ Κροίσου, ὁ ὁποῖος ἔτσι κι ἀλλιῶς θὰ καταστρεφόταν. Τὸ φυσιολογικὸ κατὰ τὸν Ἀπόλλωνα / Μαντεῖο τῶν Δελφῶν ἦταν ὅτι, ἀφενὸς θὰ ἔπρεπε νὰ δοθοῦν κι ἄλλα πλούσια δῶρα (γιὰ τὸν β΄ διευκρινιστικὸ χρησμό), ἀφετέρου ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ γλιτώσει ὁ Κροῖσος ὅ,τι κι ἂν ἔκανε.

Συχνότατα, ὁρισμένοι μὴ νεοπαγανιστὲς νοσταλγοῦν τὴν προχριστιανικὴ ἐποχή, ποὺ κατ’ αὐτοὺς ἦταν μιὰ ἐποχὴ ἐλευθερίας, καὶ ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐποχὴ καταδυνάστευσης ποὺ ἀκολούθησε, μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εὔλογα τὰ ἐρωτήματα τοῦ Κροίσου. Θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ προσθέσει: Σὲ τί χρειάζονται θεοὶ ποὺ εἶναι ἀνίκανοι νὰ σὲ σώσουν ἀπὸ τὴν παράλογη αὐτὴ Μοίρα; Εἶναι «ἐποχὴ ἐλευθερίας» τὸ νὰ πληρώνει κάποιος γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ προπροπροπαπποῦ του; Οἱ ἀντιχριστιανοὶ ὀρθολογιστὲς τῆς Νεοτερικότητας θεωροῦν προτιμότερη μιὰ ἀντίληψη ποὺ παραδέχεται τὴν ὕπαρξη μοίρας καὶ εἱμαρμένης, παρὰ μιὰ κοσμοαντίληψη ποὺ τονίζει τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου; Τότε, βεβαίως, οἱ ἴδιοι θὰ ἔπρεπε νὰ αὐτοχαρακτηρίζονται μοιρολάτρες καὶ ὄχι ὀρθολογιστές, ἀφοῦ ὁ Χριστιανισμὸς ἐναντιώθηκε σὲ κάθε ἄποψη γιὰ πεπρωμένο.

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

μετεκλογικά

42% ἀποχὴ σημαίνει ὅτι θὰ μᾶς κυβερνήσει τὸ 23%. Ἀλλὰ μόνο ὅσοι ψήφισαν ἔχουν δικαίωμα νὰ διαμαρτύρονται γι’ αὐτό.

Σύριζα: Τὸ 31% δὲν εἶναι οὔτε νίκη οὔτε ἀντοχὴ οὔτε «ξαποσταίνει καὶ ξανὰ πρὸς τὴ δόξα τραβᾶ». Μὲ δεδομένο ὅτι ἡ ἀντίδραση στὶς Πρέσπες ἦταν «τοπική» (Β. Ἑλλάδα -οἱ Νότιοι ἐγγενῶς χλευάζουν τοὺς Μακεδόνες καὶ Β/Ἑλλαδίτες γιὰ τὰ δῆθεν προβλήματά τους) καὶ ἡ ἀντίδραση σὲ ἄλλα θέματα ἦταν σχετικὰ πρόσφατη (ἡ -ἐξαντικειμένου τοπική- πυρκαγιὰ στὸ Μάτι τὸ 2018), καθὼς καὶ ὅτι τὰ ἐπιδόματα ἔπεφταν βροχή (μόνο τὸ Δῶρο Χριστουγέννων δὲν δόθηκε), μόνο οἱ ὑπεραισιόδοξοι πίστευαν σὲ ἐπιστροφὴ τοῦ Σύριζα σὲ μικρὰ ποσοστὰ ἢ σὲ 25-27% . Σημασία ἔχει ἡ διαφορὰ κι ὄχι ὅτι τὸ κόμμα αὐτὸ συγκράτησε τὸν κομματικὸ στρατό του. Εἶναι ἄλλου εἴδους ἡ ἠθικὴ συντριβὴ τοῦ Σύριζα, κι αὐτὸ ἐκφράζει ἡ μεγάλη διαφορά. Εἶναι τὸ ξεβράκωμα τῆς (πλατωνικῆς) Ἰδέας ὅτι ἡ Ἀριστερὰ στὴν καθαρὴ μορφή της εἶναι κάτι τὸ οὐσιωδῶς Καλό, πέρα ἀπὸ κάθε κατοπινὴ «κατὰ λάθος διαστρέβλωσή» της. Ἡ τωρινὴ διαφορὰ ΝΔ-Σύριζα (480 χλδ) εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν διαφορὰ Σύριζα-ΝΔ τοῦ 2015 (400χλδ), ἐνῶ ἡ πρωτιὰ τῆς ΝΔ (40%) εἶναι μεγαλύτερη τοῦ Σύριζα τοῦ 2015 (34%).

ΝΔ: τὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι θρασύτατοι φιλελεύθεροι τῆς Δράσης καὶ οἱ ἀντεθνικοὶ ἐπιβήτορες Τσατσόπουλοι δὲν βγῆκαν βουλευτές. Αὐτὸ δείχνει ὅτι δὲν ἔχουν ἀποβλακωθεῖ ὅλοι οἱ ψηφοφόροι στὸ κόμμα αὐτό. Δὲν πιστεύω ὅτι ὁ Μητσοτάκης εἶναι ἱκανός, καὶ πιστεύω ὅτι θὰ ἐνδώσει στὶς ἀξιώσεις τῶν φιλοσορικῶν, τῶν νεοφιλελεύθερων καὶ τῶν ἀπάτριδων. Πρὸς τὸ παρόν, θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ κάνει ὅ,τι θέλει: 40% ἔχει νὰ πιάσει κόμμα ἐδῶ καὶ 10 χρόνια. Ἂν δὲν ἦταν μάλιστα ἡ τοπικὴ ἀντίδραση στὴ Β. Ἑλλάδα, ἡ διαφορὰ θὰ ἦταν μικρότερη. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μιὰ ὑποβόσκουσα πλὴν πολὺ χαλαρὴ «πατριωτικὴ» ἐσωτερικὴ ἀντιπολίτευση στὴ ΝΔ. Δὲν τὴν θεωρῶ πατριωτική, γιατὶ ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνεις, δὲν ψηφίζει κανεὶς πατριώτης κάποιον ποὺ «θὰ σεβαστεῖ τὴ Συμφωνία». Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅταν ξεχαστεῖ ὁ Τσίπρας,  θὰ συνιστᾶ βαρίδιο γιὰ τὸν Μητσοτάκη ὁ ὄγκος ὅσων «κατὰ τὰ ἄλλα, πατριωτῶν» (sic) τὸν ψήφισαν. Ἐὰν ὁ Μητσοτάκης κάνει ἀντίστοιχα (σὲ πιὸ σοβαρὰ ζητήματα) ὅ,τι ἔκανε ὁ μπαμπάκας του, μὲ τοὺς Ἀνδριανόπουλους καὶ τοὺς Μάνους ποὺ σὲ μιὰ νύχτα διπλασίασαν τὶς τιμὲς τοῦ ψωμιοῦ καὶ τὶς βενζίνης, θὰ ξεπαλουκώσει τὸν ἀριστεροπασοκισμό, ποὺ τώρα κεῖται νεκρός. Καὶ τὸ πιθανότερο εἶναι ὅτι θὰ τὸ κάνει.

ΧΑ: Οἱ Ἀριστεροὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὴν ἐξαφάνισή της, ἀλλὰ δὲν παραδέχονται ὅτι εἶναι λανθασμένη ἡ σχετικὰ πρόσφατη ἐκτίμησή τους πὼς τὰ συλλαλητήρια εἶναι φασιστικὰ-ἐθνικιστικὰ καὶ θὰ ἐνισχύσουν τὸ κόμμα αὐτό. Ἀσφαλῶς, ἡ ἐξαφάνισή της εἶναι θετικὸ γιατὶ θὰ πάψει ἀκόμη περισσότερο νὰ γίνεται πιστευτὸ τὸ ἀριστερὸ ἀφήγημα περὶ ἐθνικισμοῦ γιὰ κάθε ἐκδήλωση ἑλληνικῆς ἐθνικῆς στόχευσης. Στὴ ἔσχατη, ὁ κόσμος δὲν γουστάρει κλεομενίζουσες παννυχίδες ἔξω ἀπὸ θέατρα βλάσφημων παραστάσεων, οὔτε τάχα μου χουλιγκανικὸ ἀκτιβισμό. Οἱ ἄνθρωποι ἐξυπηρέτησαν ἐπὶ μιὰ σχεδὸν δεκαετία τὸ σχέδιο τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων νὰ ταυτίζεται ἡ ἑλληνικὴ σημαία μὲ τὸν χιτλερισμό, καὶ ἡ κρατικὴ ἀλλὰ βίαιη ἐναντίωση στὴν λαθρομετανάστευση μὲ τὰ πογκρὸμ στὶς λαϊκὲς ἀγορές. Ἔκαναν τὴ ζημιά τὴν ὁποία ἀναμενόταν ὅτι θὰ ἔκαναν στὴν πιὸ κρίσιμη στιγμή, καὶ γιὰ τὴν ὁποία προτιμήθηκαν μεθοδικὰ ἀπὸ τοὺς Ἰοὺς τῆς Ἐλευθεροτυπίας, τὴν Ἀνταρσύα καὶ τὴν Κεερφα, καὶ τώρα ἀποσύρονται. Τὸ κακὸ ποὺ ἔκαναν εἶναι μὴ διορθώσιμο -ἀπὸ ἄποψη χαμένου χρόνου κι εὐκαιριῶν. Ὁ πατριωτικὸς κόσμος ὅμως τοὺς ἔδειξε ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἐξαπατήσουν κανέναν μὲ τὸ νὰ πιάνουν «πρῶτο τραπέζι πίστα» στὰ συλλαλητήρια γιὰ τὴ Μακεδονία. Κινήθηκε ἐνάντια στὴν Ἀριστερὰ καὶ τοὺς νεοναζί.

Βαρουφάκης: Ἡ μεγαλύτερη ζημιά. Ἡ ὑποθήκη γιὰ μιὰ σοροειδὴ ΓΑΠικοῦ τύπου συγκυβέρνηση μετὰ τὸ πιθανὸ μητσοτακικὸ Βατερλώ. Δεδομένων των φιλοσορικῶν στὴ ΝΔ (ΜΚΟ κ.λπ.), κάτι τέτοιο δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλειστεῖ. Ἀναπόφευκτα, βέβαια, θὰ εἶχε ξεμείνει ἕνα κομμάτι φαντασιόπληκτων, ποὺ πιστεύει ἀκόμη ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε νικηθεῖ ἡ παντοδύναμη Γερμανία τοῦ 2015. Μὴν ξεχνᾶμε καὶ ὅσους «πατριῶτες» θὰ ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ τὶς ἀποψάρες τοῦ ἡγέτη τους γιὰ ἑλληνοτουρκικὴ συνεργασία καὶ ἀντιεθνικισμό.

Θράκη: 3 ἢ 4 βουλευτὲς Μουσουλμάνοι ἢ τουρκόφρονες. Γιὰ ἑλληνόφρονα ἢ Πομάκο Μουσουλμάνο, κανεὶς δὲν προνόησε τίποτε. Τουλάχιστον, δὲν θὰ μποροῦν νὰ ἐκβιάζουν μὲ πτώση τὴν κυβέρνηση, ὅπως μὲ τὸ Σύριζα.

«Πατριωτικὸς χῶρος»: Ἀφοῦ ὅλοι ἔπεσαν μὲ τὰ μοῦτρα στὶς εὐρωεκλογές, ξέμειναν ἀπὸ λεφτά, δὲν συνεργάζονταν ἄλλωστε καὶ ἀναμεταξύ τους, ἐνῶ ὑπῆρξαν ἑπτά (7) κόμματα ἀριστερίστικα στὶς ἐθνικὲς ἐκλογές, τὰ ὁποῖα παραδόξως δὲν ξέμειναν ἀπὸ λεφτά.

Posted in πολιτικά | Tagged , , , | Σχολιάστε

ἐκλογικὲς μάζες

Ὅπως τὸ 2014-15 ἔτρωγαν σανό, ἔτσι καὶ τώρα. Θὰ ὑπάρχουν πάρα πολλοὶ ἐκεῖ ἔξω, ποὺ πιστεύουν ὅτι ἅμα «μειωθεῖ ἡ γραφειοκρατία» καὶ «μειωθοῦν οἱ φόροι», θὰ ἀνοίξουν αὐτόματα κερδοφόρες ἐπιχειρήσεις καὶ θὰ δημιουργηθεῖ πλοῦτος γιὰ τὸν κοσμάκη. Ὄχι ὅτι ὁ Σύριζα δὲν ἦταν πρακτικὰ τόσο νεοφιλελεύθερος ὅσο θὰ εἶναι ἡ ΝΔ, ἀλλὰ οἱ καταπιεσμένοι μισθωτοὶ ποὺ τρῶν τὸ μητσοτακικὸ σανὸ καὶ φαντάζονται πὼς θὰ γίνουν ἀφεντικὰ μιᾶς δικῆς τους πρωτοποριακῆς ἑταιρείας, λὲς καὶ ἡ καινοτομία πουλιέται στὶς λαϊκὲς ἀγορές, εἶναι γιὰ κλάματα. Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ὑπερβολικὰ πολλοὺς μικροϊδιοκτῆτες καὶ μικρομεσαίους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι ἀδύνατον αὐτοὶ ἐλλείψει σκληρῶν φόρων νὰ γίνουν ἐπιχειρηματίες καὶ βιομήχανοι, δηλαδὴ νὰ βγάλουν πολλὰ λεφτὰ κι ἔπειτα νὰ φορολογηθοῦν ὅπως συμβαίνει στὶς δυτικὲς χῶρες. Λαϊκὸς καπιταλισμὸς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μόνο στὶς πληθυσμιακὰ μεγάλες χῶρες-ἀγορές. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ παραπάνω συνταγὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ στὴν Ἑλλάδα. Οὔτε καὶ τὸ ἀντίθετο ἔχει νόημα, οἱ σκληροὶ φόροι σὲ χώρα μικροϊδιοκτητῶν καὶ μικρομεσαίων, γιατὶ ἅμα τοὺς ζορίσεις κλείνουν τὸ μαγαζὶ-παράγκα ἢ φοροδιαφεύγουν. Ἡ νεοφιλελεύθερη συνταγὴ γιὰ ἀφανισμὸ τῶν μικρομεσαίων, τῶν μικρῶν οἰκογενειακῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τῆς ἰδιοκτησίας τους, μπὰς καὶ φυτρώσουν μεγάλες βιομηχανίες στὶς ὁποῖες θὰ πᾶνε στανικῶς νὰ δουλέψουν οἱ προλεταριοποιημένοι μικροαστοί, ἁπλῶς ὁδήγησε στὴ φυγὴ τῶν ἀπάτριδων παιδιῶν τῶν μικρομεσαίων (τόσα χρόνια τούρκικες σειρὲς καὶ πανεπιστήμια ἐθνοφαγικά, νά ἡ πλύση ἐγκεφάλου μὲ τὰ ἀποτελέσματά της), γιατὶ «τζάμπα ἀπέκτησαν μεταπτυχιακό;», ἢ σὲ γυράδικα μὲ μισθοὺς τῶν 300-400€. Ἄλλωστε, κι οἱ ἕλληνες βιομήχανοι-μεγαλοεπιχειρηματίες στῶν ὁποίων τὶς ἑταιρεῖες θὰ συνωστίζονταν οἱ προλεταριοποιημένοι, φημίζονται γιὰ τὶς ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες τους, τὴ μεταφορὰ τῶν ἑδρῶν τους σὲ Βουλγαρία καὶ Βρετανία, καὶ τὴν ἔλλειψη πατριωτισμοῦ τύπου Ἀβέρωφ. Γενικά, ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ πρόβλημα, μόνο ποὺ οἱ ἐφαρμοζόμενες λύσεις τὴν διαλύουν ἀκόμη περισσότερο. Ὄχι ὅτι ἔχω κάτι νὰ προτείνω.

Οἱ μισθωτοὶ ἐπίδοξοι «ἐπιχειρηματίες» ποὺ βρίσκονται στὸ μητσοτακικὸ 40% θὰ ἀπογοητευθοῦν ἀπὸ τὴ ΝΔ πιὸ γρήγορα ἀπὸ ὅ,τι νομίζουμε, παρὰ τὰ γενναῖα ξεσπάσματα τοῦ Μητσοτακισμοῦ κατὰ τοῦ κράτους, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ τοὺς παρασχεθεῖ καὶ μιὰ προσωρινὴ αἴσθηση δικαιοσύνης ἢ ἱκανοποίησης τῆς μνησικακίας τους κατὰ τοῦ δημοσίου. Γιατὶ εἶναι ἄλλο πράγμα τὸ νὰ ὑποφέρουν καὶ στὸν δημόσιο, ἀριστεροπασοκικό, τομέα, κι ἐντελῶς ἄλλο ὅτι αὐτὸ θὰ ὁδηγήσει στὴν ἀνάπτυξη. Εἰδικά, ἡ νέα γενιά, ποὺ περιμένει νὰ ζήσει κι ἀντιλαμβάνεται ὡς μόδα τὸ νὰ δηλώνει νεοφιλελεύθερη, θὰ «ἀποδράσει» σύντομα κι αὐτή, γιατὶ μεγάλωσε σὲ περιβάλλον καὶ κουλτούρα ἀντεθνική, «Ὅπου γῆς καὶ πατρίς, hakuna matata«, ποὺ ρητὰ λὲν στὰ κινούμενα σχέδια τὰ ὁποῖα βλέπω νὰ βλέπουν τὰ παιδιά. Ἡ νεοφιλελεύθερη ἢ ἡ «πατριωτικὴ» Δεξιὰ δὲν ἔχουν «οὐσία», εἶναι ἁπλῶς ἀντιαριστεροί, ἀντικομμουνισταί, καὶ τίποτε ἄλλο, ἐνῶ ἡ ἡγεσία τῆς ΝΔ ἀντίστοιχα εἶναι ἑνωμένη μόνο λόγῳ τῆς κουτάλας. Ἅμα λάχει καὶ συνεργάτες τῶν κατακτητῶν γίνονται, ἀρκεῖ «νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὸ ΕΑΜ». Οὔτε πατριῶτες οὔτε κἂν νεοφιλελεύθεροι δὲν εἶναι. Οἱ «πατριῶτες» τοῦ 40% τῆς ΝΔ κουνᾶν τὶς ἑλληνικὲς σημαῖες καὶ πηγαίνουν στὰ συλλαλητήρια ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι ὁ Κυριάκος θὰ σεβαστεῖ τὶς Πρέσπες. Εἶναι ἀλήθεια ὡστόσο, ταυτόχρονα, ὅτι ἡ λαϊκιὰ Δεξιὰ πιστὴ στὴ ΝΔ κατάφερε καὶ ἄλλαξε τὴν ἀρχικὴ ἐναντίωση τῆς ΝΔ στὰ συλλαλητήρια. Δὲν μᾶς ἀρκεῖ ὅμως καθόλου αὐτὸ τὸ ἐπίτευγμα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ υἱοθέτηση τῆς πρότασης γιὰ δημοψήφισμα, πράγμα ποὺ ποτὲ δὲν θὰ ἔκανε, καὶ δὲν θὰ τὸ κάνει, ἡ ΝΔ τοῦ Μητσοτάκη.

Κι ἐνῶ οἱ κατὰ φαντασίαν βιομήχανοι (καὶ κατὰ φαντασίαν πατριῶτες) θὰ ἀπογοητευτοῦν σύντομα, δὲν ὑπάρχει Ἀριστερά, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν σ’ αὐτήν, γιατὶ τὴν ἔκαψε ὁ Τσίπρας, ἡ Δούρου καὶ τὸ Μακεδονικό, κι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἔχει καλά, τὴ Ρένα καὶ τὸν Ἀλέξη, ποὺ ἔκαναν ὅ,τι δὲν μπόρεσε ἡ Δεξιὰ ἐπὶ 45 χρόνια. Γιὰ κάποια χρόνια ἐπιτέλους θὰ λουφάξουν, σὲ κάποιο βαθμό, τὰ τάγματα ἀσφαλείας τῆς Ἀριστερᾶς, ἂν καὶ αὐτὰ εἶναι ἥσσονος σημασίας πλέον, μὲ τόσους μαχαιροβγάλτες μετανάστες λ.χ. στὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης. Καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ ἐπίσης ὁδεύει χαλαρὰ στὴν πλήρη ἐξαέρωσή του. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι κι ἡ ΝΔ θὰ ἀπαξιωθεῖ τελείως, χωρὶς νὰ καραδοκεῖ ὅπως τὸ 2012-14 ἡ Ἀριστερά.

Ὑπάρχει ὅμως ὁ «Δὲν ὑπάρχουν σύνορα (ἀπὸ ψηλά)» Βαρουφάκης (ὁ Τσίπρας ἐπισήμως διακήρυσσε ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἁπλῶς θαλάσσια σύνορα, κι ὄχι ὅτι γενικὰ δὲν ὑπάρχουν σύνορα -ἄλλο τί ἔκανε), καὶ διακηρυγμένα ἀντιχριστιανὸς (ζητᾶ οὐδετερόθρησκο Σύνταγμα καὶ κατάργηση προνομίων Ἁγίου Ὅρους) ἐκτὸς ἀπὸ δημόσια ἀντεθνικός. Αὐτὸς θὰ εἶναι πολλὲς φορὲς ἐπικινδυνότερος ἀπὸ τὸ Ποτάμι, εἴδαμε ἄλλωστε πολλοὺς «ἔξυπνους» τοῦ ἀριστεροῦ πατριωτικοῦ ἀντιμνημονιακοῦ χώρου νὰ προσχωροῦν σὲ αὐτόν, γιατὶ θὰ κόψει κρυπτονόμισμα ἢ θὰ ξεγελάσει τὰ ἁρπακτικὰ τῆς Ε.Ε. ὅπως τὸ 2015.

Τὰ ἔξυπνα ἄτομα τῆς πατριωτικῆς Δεξιᾶς: Εἴτε ἐγκλωβίστηκαν στοὺς νεοναζί, οἱ ὁποῖοι ἀφενὸς ἦταν ἕνα κόμμα ἀντιμνημονιακό, διαμαρτυρίας γιὰ τὰ κεκτημένα προνόμια δηλαδή, κι ἀφετέρου καθιστοῦσαν εὔκολη τὴν ταύτιση τοῦ πατριωτισμοῦ μὲ τὸν κατακτητικὸ κι ἀντιχριστιανικὸ ἐθνικοσοσιαλισμό -ἁπλά, ἔτυχε ἡ δίκη καὶ κόπηκε τὸ ρεῦμα, ὁριστικά. Ἀκτιβισμοὺς δὲν γουστάρουν οἱ πατριῶτες Δεξιοί, εἶναι καλοὶ μικρομεσαῖοι. Εἴτε ἐγκλωβίστηκαν στοὺς Καμμένους, καὶ τώρα στοὺς κρυφοπαγανιστές (ἂν θυμᾶμαι καλά, παλιότερα ὁ Βελόπουλος εἶχε πάει νὰ βγάλει βιβλίο ποὺ συσχέτιζε Χριστὸ [«Ἰησοῦ»] καὶ Δία, ἀλλὰ ἡ Μητροπολη Θεσσαλονίκης ἀντέδρασε, κι αὐτὸς τὸ παράχωσε), δηλαδὴ ἔχουν κάψει ὅλα τὰ ἐγκεφαλικά τους κύτταρα. Ὅταν μάλιστα ἡ ΝΔ κάνει τεμενάδες στοὺς Τούρκους (ἡ Ἴμβρος δεῖγμα συνύπαρξης Ἑλλήνων καὶ Τούρκων, εἶπε πρόσφατα ὁ Μητσοτάκης) ἢ δὲν κάνει τίποτε γιὰ τὴ βίαιη ἀπώθηση τῶν «προσφύγων» καὶ τὴν ἀσφάλεια στὶς πόλεις (στόχος ἀδύνατος, δεδομένης τῆς ἀνεμπόδιστης εἰσόδου ξένων), θὰ τελειώσει κι ἡ τελευταία τους ἐλπίδα.

Γενικά, ἡ Ἑλλάδα σώζεται μόνο μὲ δύο θαύματα, καὶ ἂς μὴν πῶ πῶς ἀλλιῶς.

Posted in πολιτικά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged | 1 σχόλιο

Ὁ ἀραβικὸς Φάρος τῆς Ἀλεξάνδρειας

Microsoft Word - Integrity Assessment of the Pharos of Alexandri

Στὴ ὀργιάζουσα φαντασία τῶν Ἀραβομουσουλμάνων κατακτητῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὁ ἑλληνιστικὸς Φάρος εἶχε μαγικὲς ἱκανότητες. Συγκεκριμένα, πίστευαν ὅτι ἕνας καθρέφτης στὴν κορυφή του λειτουργοῦσε ὡς φακὸς μέσα ἀπὸ τὸν ὁποῖο μποροῦσε νὰ δεῖ κάποιος ἕως καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ συνεπῶς νὰ πληροφορεῖται ἐγκαίρως γιὰ κάθε φορὰ ποὺ οἱ Ρωμιοὶ θὰ ἔστελναν τὰ πολεμικά τους πλοῖα ἐναντίον τῆς Αἰγύπτου. Σύμφωνα μάλιστα μὲ μιὰ ἀραβικὴ παράδοση, ὁ χαλίφης al-Walid (705-715) ξεγελάστηκε ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς, ποὺ τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ Φάρος κρύβει ἕναν θησαυρό, καὶ κατεδάφισε τὸ πάνω μέρος του (αὐτὸ μὲ τὸν καθρέπτη), πρὸς μεγάλη ἱκανοποίηση τῶν Βυζαντινῶν. Μάλιστα, ὅταν κάποιος Ἄραβας προσπάθησε νὰ πείσει τὸν χαλίφη al-Hakim (996-1021) νὰ τοποθετήσει ἕναν νέο καθρέπτη στὴν κορυφὴ τοῦ Φάρου, αὐτὸς ἀντέτεινε ὅτι ἡ πρόταση ἦταν χωρὶς νόημα λόγῳ τῶν καλῶν σχέσεων μὲ τὸ Βυζάντιο.

D. Behrens-Abouseif, The Islamic History of the Lighthouse of Alexandria, Muqarnas 23 (2006) 1-14.

 

Posted in Άραβες, Αίγυπτος | Tagged , | Σχολιάστε

ἄνευ

ἄνευ

Ὁ πατέρας μου θυμόταν τρεῖς σκηνὲς ἀπὸ τὸν δικό του πατέρα. Ἡ μία ἦταν, ὅταν τοῦ ἔφτειαξε μποτίνια -καὶ τί χαρά. Ἡ δεύτερη, ὅταν ἔβρεχε πολὺ καὶ ἦρθε τρέχοντας καὶ τὸν πῆρε ἀπὸ τὸν κῆπο καὶ γρήγορα τὸν ἔφερε σπίτι. Καὶ ἡ τρίτη ὅταν εἶδε νὰ τὸν φέρνουν σπίτι πεθαμένο πάνω στὸ ἄλογο. Στὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ τῆς φωτογραφίας ἤδη ὁ πατέρας εἶναι μόνο γονιδιακὰ παρών, πέρα ἀπὸ μιὰ θολὴ ἀνάμνηση 1-2 σκηνῶν, καὶ χωρὶς ὅλη αὐτὴ τὴ γνωριμία-ἐπίδραση ποὺ ἔχει ἡ μακροχρόνια «ἔκθεση» ἑνὸς παιδιοῦ στὸν γονιό του, ἡ γνωριμία μὲ τὴν ψυχή του. Καμμιὰ ἀνάμνηση παιχνιδιοῦ γιοῦ-πατέρα, καμμιὰ συνειδητοποίηση τοῦ κενοῦ, τὸ ὁποῖο τοῦ φαντάζει φυσιολογικό, καὶ μὴ-κενό.

Posted in ανθρώπινα | 2 Σχόλια

Διάολοι

Ἀπὸ τὸ «Θὰ συνεργαστῶ ἀκόμη καὶ μὲ τὸ διάβολο γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ πατρίδα», τῶν ἐπαγγελματιῶν πολιτικῶν, στὸ «Στὸ διάολο ἡ πατρίς», τῶν ἀκτιβιστῶν πολιτικῶν, εἶναι ἕνα pride δρόμος. Γιατὶ ἀκόμη κι ἂν κάποιος ἀπορρίψει τὴ μεταφυσικὴ σκέψη ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ πάει στὸ διάολο ἡ πατρὶς εἶναι ἡ συμμαχία μαζὶ του ὑπὲρ τῆς πατρίδος, δὲν παύει ὁ συσχετισμὸς νὰ εἶναι ποιητικότατος, εἰδικὰ ἀφοῦ καὶ οἱ ἀκτιβιστὲς ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπαγγελματίες πολιτικάντηδες δὲν πιστεύουν στὴν ὕπαρξη διαβόλου. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὁ διάβολος εἶναι ὁ κατεξοχὴν ὑπερήφανος.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Σχολιάστε

Ἡ Χρονογραφία τοῦ 354 μ.Χ.: εἰκόνες

Ἕνα ἡμερολόγιο μὲ τὶς ἐπίσημες γιορτὲς στὴν πόλη τῆς Ρώμης. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἐπίσης γνωστὸ ὡς Ἡμερολόγιο τοῦ 354. Τὸ αὐθεντικὸ εἰκονογραφημένο χειρόγραφο χάθηκε κάπου στὸν 17ο αἰ., ἀλλὰ κάποιος εἶχε προνοήσει νὰ γίνουν ἀντίγραφα τῶν εἰκόνων, μὲ πένα. Παρ’ ὅλο ποὺ τὰ σκίτσα ἔχουν κάτι ἀπὸ ἀναγεννησιακὴ ζωγραφική, πράγμα ἀναπόφευκτο (θυμηθεῖτε πῶς ἀπεικονίζουν τοὺς Ἕλληνες τοῦ 1821 οἱ ρομαντικοὶ Γερμανοὶ ζωγράφοι), ὡστόσο ἡ πιστότητα τῆς ἀντιγραφῆς θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀρκετὰ ἕως πολὺ μεγάλη.

Αὐτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ (337-361). Τὸ 357, ἐπισκέφτηκε τὴ Ρώμη. Μὲ τὸ δεξί του χέρι ρίχνει νομίσματα, δεῖγμα τῆς ἀναμενόμενης ἢ ὑποτιθέμενης αὐτοκρατορικῆς ἁπλοχεριᾶς πρὸς τοὺς ὑπηκόους:

07_constantius2chrono354

Προσωποποίηση τῆς Κωνσταντινούπολης:

02_constantinople

Προσωποποίηση τῆς Ἀλεξάνδρειας:

02_alexandria

Ὁ Καίσαρ Γάλλος, ἀδερφὸς τοῦ Ἰουλιανοῦ. Διορίστηκε στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν ἑτεροθαλὴ θεῖο του Κωνστάντιο Β΄, ἀλλὰ «τὰ ἔκανε μαντάρα» στὴν Ἀντιόχεια ἀδικώντας πολλοὺς καὶ διάφορους ἄρχοντες, ὥστε τελικὰ ὁ Κωνστάντιος τὸν ἐκτέλεσε. Ἂν καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ ἀνακάλεσε τὴν καταδίκη του, οἱ ἐχθροὶ τοῦ Γάλλου καθυστέρησαν τὴν ἄφιξη στοὺς ἐκτελεστὲς τῆς διαταγῆς γιὰ ἀπονομὴ χάριτος, καὶ ὁ Γάλλος ἐκτελέστηκε. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ἡ ἐκτέλεση ἔγινε τὸ 354:

07_gallus

 

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Κοσμᾶς & Δαμιανός

Ἅγιος Δημήτριος Πέκιου, Κοσσυφοπέδιο, περὶ τὸ 1317: Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός.

Pec 1317 1324

Θυμᾶμαι ποὺ μὲ πήγαινε ἡ μάνα μου στὴν ἐκκλησία στὰ Κάστρα. Εἶχε καὶ πανηγύρι ἀπέξω, καὶ παίρναμε παιχνίδια. Ἡ γιαγιά μου, πάλι, νόμιζε ὅτι εἶναι ἡ ἁγία Ἀνάργυρη. Ἐρασμιακὰ προβλήματα.

Posted in Σέρβοι, βυζαντινή τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Ἡ κακὴ Ρώμη;

It is, for instance, no great surprise that the Roman empire is not particularly in favour at the moment, and therefore that its demise is not deeply regretted. In Europe, empires and imperialism went firmly out of fashion in the decades following the Second World War, while in the United States, which traces its origins to a struggle for freedom from British imperial control, they have seldom enjoyed explicit favour. The ‘Empire’ in Hollywood’s Star Wars is the force of evil, its storm troopers modelled partly on Roman praetorian guards.

I am no advocate of twenty-first-century imperialism—empires, it seems to me, have had their day—but it is a mistake to treat all empires of the past as universally bad in an undifferentiated way. The imposition of Roman power had certainly been brutal, and it was fiercely resisted by many. But in time the Roman empire evolved into something rather remarkable, very different from any modern empire. By the fourth century, the provincial aristocracies of the Roman world had largely forgotten their tribal ancestors and had settled down to be ‘Roman’. Quite unlike any modern empire, Rome did not fall because its provincial subjects struggled to be ‘free’. Amongst all the possible causes of Rome’s fall canvassed by historians, popular uprisings to throw off the shackles of imperial rule come a very long way down any list. This is hardly surprising, since, as I have argued at length in this book, Roman rule, and above all Roman peace, brought levels of comfort and sophistication to the West that had not been seen before and that were not to be seen again for many centuries.

Indeed, in the modern post-colonial world, the very concept of ‘acivilization’, be it ancient or modern, is now uncomfortable, because it is seen as demeaning to those societies that are excluded from the label. Nowadays, instead of ‘civilizations’, we apply universally the neutral word ‘cultures’; all cultures are equal, and no cultures are more equal than others. […] But abandoning altogether the concept of ‘a civilization’ risks imposing too flat a view on the world’s cultures. For better or worse (and often it is for the worse), some cultures are much more sophisticated than others. Societies with large cities, complex production- and distribution networks, and the widespread use of writing, are markedly different from societies of villages, with essentially household production and an oral culture.

B. Ward-Perkins, The fall of Rome and the end of civilization, Oxford 2005, σσ. 176 -179.

Δηλαδή: Ἡ Ρώμη ἦταν τόσο «μὴ ἰμπεριαλιστική», ὥστε τὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ ἀρκοῦν καὶ περισσεύουν γιὰ τὶς ἐπαναστάσεις ἐναντίον τῆς ρωμαϊκῆς κυριαρχίας μετὰ τὸν 1ο π.Χ. αἰώνα. Γιὰ νὰ τὸ φέρω στὰ δικά μας, κάποιοι μᾶς λένε πόσο ἄδικα ὑποτιμημένοι εἶναι οἱ Ὀθωμανοὶ καὶ οἱ Ἄραβες –οἱ κατακτητές μας– πού, τάχα, στὴν πραγματικότητα ἦταν ἁπλὰ ὅπως οἱ Ρωμαῖοι ἢ μάλιστα ἡ συνέχεια τῶν Ρωμαίων. Πρέπει μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια βλασφημία νὰ ὑπενθυμίζεται μιὰ τεράστια καὶ μὴ δυνάμενη νὰ δικαιολογηθεῖ διαφορά: Ὅτι οἱ Ἄραβες καὶ οἱ Τοῦρκοι διατήρησαν, καὶ διατηροῦν, ἕνα καθεστὼς ἀνισότητας μεταξὺ τῶν ὑπηκόων τους (Μουσουλμάνων καὶ Μὴ Μουσουλμάνων), ἐνῶ οἱ Ρωμαῖοι κατάργησαν στὶς ἀρχὲς τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα τὴ διάκριση μεταξὺ Ρωμαίων κατακτητῶν καὶ μὴ Ρωμαίων κατακτημένων, καὶ κατέστησαν Ρωμαίους τοὺς πάντες. Δὲν εἶναι λοιπόν, ὅλες οἱ κουλτοῦρες ἴσες, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν κατάφεραν τὰ ἴδια πράγματα ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἴδιο ζήτημα.

Ὡστόσο, καὶ ἡ ἐξύμνηση τῆς Ρώμης ἔχει τὰ ὅριά της: Τὴν ἀπαξίωση τῆς βυζαντινῆς συνέχειας:

Nietzsche called the Roman empire ‘‘the most grandiose form of organization under difficult conditions that has yet been achieved, in comparison with which everything before and after is patchwork, bungling, dilettantism . . . its structure was calculated to prove itself by millennia.’’ He meant this as an attack on Christianity, which shows that he knew nothing of Byzantium.

A. Kaldellis, Hellenism in Byzantium, N. York 2007, σσ. 393-394.

Βεβαίως, ὁ Ward-Perkins διακρίνει μεταξὺ τῆς δυτικῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας καὶ τῆς συνεχιζόμενης ἀνατολικῆς ρωμαϊκῆς ἀκμὴς στὴν ἴδια περίοδο, καὶ δὲν ἀπαξιώνει τίποτε. Πάρα πολλοὶ ἄλλοι ὅμως, κάνουν τὸ λάθος αὐτό.

Posted in πολυπολιτισμός, Ρωμαίοι | Tagged | Σχολιάστε

μεταμοντερνισμοί;

In the 1960s, economic history was highly fashionable, because it played an integral part in Marxist interpretations of the past. When the attraction of Marxist theory declined, as it did with the demise of Communism, most historians, and the reading public, seem to have withdrawn from economic history altogether, rather than seek out different ways of studying it and of understanding its importance. […] It may be that our modern age has helped shape the particular way in which the religion of Late Antiquity is now studied, above all in the USA. The approach that is currently fashionable is not the traditional one, still practised, for instance, in parts of Catholic Europe, and characterized by the painstaking reconstruction of authoritative texts, and by the study of religious institutions (like the papacy) and of orthodox structures and beliefs. The religious figures who characterize the new Late Antiquity are not popes and bishops in council, determining doctrine or developing the liturgy, but charismatic ascetics and intellectuals, in isolation or in small communities, finding their path to God in a highly individualistic, rather than an institutional and formalized, way. Modern ‘new-age’ spirituality has perhaps had a profound impact on the way that late-antique religion is studied and presented.

B. Ward-Perkins, The fall of Rome and the end of civilization, Oxford 2005, σσ. 179-180.

Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι οἱ θεωρίες γιὰ τὸν «ἅγιο ἄνθρωπο» πρωτοδιατυπώθηκαν ἐνόσῳ ἀκόμη δὲν εἶχε καταρρεύσει ἡ ΕΣΣΔ καὶ ἀπαξιωθεῖ ὁ Μαρξισμός. Δὲν μπορεῖ λοιπὸν νὰ συσχετιστεῖ ἡ κατάρρευση τῆς ΕΣΣΔ (1991) μὲ τὴν ἐμφάνιση ἑρμηνειῶν (1971) ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας καὶ ποὺ τονίζουν τὴ σπουδαιότητα ἄλλων παραγόντων. Προβληματικὴ εἶναι καὶ ἡ ἄποψη ὅτι τὸ σύγχρονο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν μὴ «θεσμικὸ Χριστιανισμό» τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας (ἐρημίτες, «ἅγιοι ἄνθρωποι», ἀντὶ γιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία) συνιστᾶ ἐκδήλωση τοῦ μεταμοντερνισμοῦ καὶ τῆς νεοεποχίτικης ἀτομικιστικῆς θρησκευτικότητας. Μὲ τὴν ἄποψη αὐτὴν ἀφήνεται τελείως ἀνερμήνευτο τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα (κι ὄχι τώρα, μόνο) πλήθη Χριστιανῶν «θρησκευτικῶν τουριστῶν» ἔτρεχαν στὶς ἐρημιὲς τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Συρίας (ἐρχόμενοι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς Αὐτοκρατορίας), γιὰ νὰ γνωρίσουν ἀσκητὲς καὶ νὰ λάβουν συμβουλὲς γιὰ τὴ ζωή τους. Ἦταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ κατὰ οἱονδήποτε τρόπο μεταμοντέρνοι; Ὄχι. Ἄρα, ὁ μεταμοντερνισμὸς καὶ ἡ «νέα ἐποχὴ» δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγήσουν σύγχρονα φαινόμενα τὰ ὁποῖα ὑπῆρχαν καὶ πολὺ παλαιότερα. Ὁ «Γεροντισμὸς» δὲν εἶναι τωρινὸ φαινόμενο, εἶναι φαινόμενο τοῦ 4ου αἰώνα. Ἁπλά, μερικὲς λέξεις νομίζεται ὅτι ἐξηγοῦν τὰ πάντα.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

The Euro-barbarian

For instance, there is certainly a link between interpretations of the Germanic invaders as primarily peaceful, and the remarkable (and deserved) success that modern Germany has had at constructing a new and positive identity within Europe, after the disastrous Nazi years. Images of the fifth-century Germanic peoples and their settlement in the western empire have changed dramatically since the Second World War, as ideas about modern Germans and their role in the new Europe have altered.

At the time of the Nazi threat and in the immediate aftermath of the war, the fifth-century invaders were, not unnaturally, viewed by most Europeans in a very bleak light. […] Gradually, attitudes to twentieth-century Germans mellowed and softened, and with them the image of the fifth-century Germanic invaders. Already in the 1960s and 1970s the Germanic peoples had been rehabilitated from murderous and destructive thugs to become an essential element in the making of modern Europe, in book titles like ‘The Formation of Europe and the Barbarian Invasions’. When Goffart launched his theory of peaceful ‘accommodation’ in 1980 it therefore fell on fertile ground.[…]

The European Union needs to forge a spirit of cooperation between the once warring nations of the Continent, and it is no coincidence that the European Science Foundation’s research project into this period was entitled ‘The Transformation of the Roman World’—implying a seamless and peaceful transition from Roman times to the ‘Middle Ages’ and beyond. In this new vision of the end of the ancient world, the Roman empire is not ‘assassinated’ by Germanic invaders; rather, Romans and Germans together carry forward much that was Roman, into a new Romano-Germanic world. ‘Latin’ and ‘Germanic’ Europe is at peace.

B. Ward-Perkins, The fall of Rome and the end of civilization, Oxford 2005, σσ. 173-174.

Posted in Γερμανία, Δύση, Ρωμαίοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐλεύθερο ἐμπόριο: χιλιοειπωμένα

Ἀλλὰ μὲ τὴν δήλωση τοῦ Κινέζου προέδρου, ὅτι ὁ οἰκονομικὸς προστατευτισμὸς καταστρέφει τὴν παγκόσμια ἐμπορικὴ τάξη, τὰ ξαναθυμᾶται κανείς, συγκεκριμένα τὸν Κονδύλη, ποὺ ἔλεγε:

Τὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο θὰ ἐμφανισθεῖ σὲ διαφορετικὸ φῶς ὅταν ἡ πρώτη ἐξαγωγικὴ χώρα τοῦ κόσμου δὲν θὰ ὀνομάζεται πιὰ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ Γερμανία, ἀλλὰ Κίνα.

Ἡ πρώτη πρόβλεψη ἐπαληθεύτηκε ἤδη στὶς ΗΠΑ. Ὄχι στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ὡς ἀσήμαντο τίποτα ἔχει ἕνα μεγάλο dt ἀντίδρασης καὶ προσαρμογῆς της στὶς νέες φιλοσοφικὲς μόδες, π.χ. οἱ νεοφιλελεύθεροί της ἀκόμη πιστεύουν στὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο, τὴν Ε.Ε. κ.ο.κ., καὶ οὐδέποτε σκέφτηκαν ὅτι μόνο ὁ ἰσχυρός, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐλέγχει τὰ παγκόσμια ἐμπορικὰ δίκτυα, ζητᾶ «ἐλεύθερο ἐμπόριο». Δὲν τὰ λέω μὲ ἀγανάκτηση αὐτά -εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα μόνο νὰ προσαρμόζεται ξέρει στὶς νέες ἀπόψεις. Οὔτε μὲ ἐλπίδα ὅτι οἱ ἀπόψεις στὴν Ἑλλάδα θὰ ἀλλάξουν γρηγορότερα ἀπὸ τὶς παγκόσμιες. Τὸ κείμενο τοῦ Κ. συνεχίζει μὲ μιὰ δεύτερη πρόβλεψη, ἡ ὁποία μένει νὰ ἐπαληθευτεῖ, γιατὶ στὴν δεύτερη αὐτὴν περίπτωση ὁ Ἄλλος δὲν εἶναι ἡ Κίνα ἀλλὰ τὸ Ἰσλάμ, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ἡ «ἀνθρωπιστικὴ ἀπόσταση ἀσφαλείας»:

Καὶ ἡ ἐλευθερία τῆς διακίνησης θὰ προκαλέσει ὑστερικὲς καὶ βάρβαρες ἀντιδράσεις ὅταν ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι περάσουν τὰ σύνορα τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν.

Γιὰ παράδειγμα, τὰ παρωχημένης ἰδεολογίας ἑλληνικὰ ΜΜΕ ἀποκαλοῦν ἀμφιλεγόμενη τὴν ἄποψη τοῦ Δαλάι Λάμα ὅτι ἡ Εὐρώπη θὰ γίνει ἰσλαμικὴ καὶ ἀφρικανικὴ ἐξαιτίας τῆς μετανάστευσης. Στὴν πραγματικότητα, ὁ Δ.Λ. ἁπλὰ βλέπει χωρὶς τὶς παρωπίδες τοῦ δηθενανθρωπισμοῦ τὴν εὐρωπαϊκὴ κατάσταση.

 

 

Posted in φιλελεύθεροι, Δύση, Κίνα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀπὸ τὸ διάστημα

τὰ σύνορα δὲν φαίνονται. Παρομοίως ὅμως, οὔτε ἀκούγονται κλάματα, γέλια, φωνές, συζητήσεις ἀπὸ ἐκεῖ ψηλά. Δηλαδή, βλέποντας τὴ Γῆ ἀπὸ τὸ διάστημα δὲν ἀπουσιάζουν ἁπλῶς τὰ σύνορα, ἀλλὰ καὶ γενικὰ ὁ Ἄνθρωπος, καὶ λείπει κάθε ἴχνος του. Ὁ ἀπανθρωπισμὸς τῆς πολιτικῆς, νὰ πολιτικολογοῦμε, νὰ προτείνουμε στόχους γιὰ τὸν ἄνθρωπο παριστάνοντας ὅτι βλέπουμε τὰ ἀνθρώπινα πράγματα ἀπὸ μιὰ μὴ ἀνθρώπινη σκοπιά: αὐτὸ ἐκφράζει μὲ τὴν ἰδέα αὐτὴν ὁ Βαρουφάκης.

Πιὸ θετικὸ ἀπὸ τὴ συντριβὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (ποὺ δὲν θὰ συμβεῖ, ἄλλωστε) θὰ ἦταν ἡ ἀποτυχία τοῦ Βαρουφάκη. Ὅσο γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἄνθρωποι ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῶν συνόρων τὰ ἔβαλαν σὲ δεύτερη μοίρα μπροστὰ στὶς οἰκονομικίστικες φαντασιοπληξίες τοῦ ἐπικίνδυνου αὐτοῦ, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀδύνατο. Ἡ ἱεράρχηση τῶν προβλημάτων ἦταν πάντοτε πρόβλημα κι ὄχι κάτι τὸ προφανές. Ὡστόσο, τὸ γεγονὸς ὅτι τόσοι πατριῶτες ἄνθρωποι καταντοῦν στὸ ΣΥΡΙΖΑ ἢ τὸ Βαρουφάκη, εἶναι προβληματικό. Ὅσες καλὲς μονάδες κι ἂν ἔχει ἕνα ἄρρωστο συλλογικὸ πράγμα, αὐτὲς δὲν ἀλλάζουν τὴν πολιτική του. Ἡ «προσωποκεντρικὴ» πολιτικὴ εἶναι ἐσφαλμένη, τὰ καλὰ «πρόσωπα» καταντοῦν ἄλλοθι κακῶν πολιτικῶν, ἐκτὸς κι ἂν πράγματι στὸν τομέα τους διαμορφώνουν τὴν κομματικὴ πολιτική.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀντιδεξιοὺς μύθους τῶν φίλων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, μὴ Συριζαίων κι ἐνίοτε μὴ Ἀριστερῶν, εἶναι ὅτι μὲ τὴ ΝΔ θὰ ἐπιστρέψει ὁ νεοφιλελευθερισμός, ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος. Πράγματι ἡ ΝΔ εἶναι νεοφιλελεύθερη, αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Σύριζα δὲν εἶναι νεοφιλελεύθερος. Τὸ γεγονὸς ὅτι θὰ ἐπιστρέψει στὴν ἐξουσία ἡ ΝΔ δὲν σημαίνει ὅτι θὰ ἐπιστρέψει ὁ νεοφιλελευθερισμὸς καὶ τὰ μνημόνια. Δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ ἀλλὰ μόνο συνέχεια. Αὐτὸ εἶναι τὸ συντομότερο ἀνέκδοτο τῶν ἐκλογῶν ἀπὸ τοὺς ἀντιδεξιούς, εἰδικὰ ὅσους ἔμμεσα καὶ «κριτικά» στηρίζουν τὸ Σύριζα σείοντας τὸ μπαμπούλα τοῦ Μητσοτάκη, ὅτι μὲ τὸν Μητσοτάκη ἔρχεται ὁ νεοφιλελευθερισμός:

Ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να εφαρμόσει και αυτός την «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ», δηλαδή την απελευθέρωση αγορών και επαγγελμάτων. Πούλησε τα αεροδρόμια, πούλησε τα λιμάνια, δεν ακύρωσε την «επένδυση» στο Ελληνικό, προετοιμάζει την πώληση της ΔΕΗ και άλλων ΔΕΚΟ, έδωσε όλη τη δημόσια περιουσία στο «Υπερταμείο». Μείωσε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για να μπορεί να πετύχει στόχους «δημοσιονομικής πειθαρχίας». Άφησε ανέπαφη την βιομηχανία της ιδιωτικής υγείας και της ιδιωτικής παιδείας. Θεωρεί ότι ανάπτυξη μπορεί να έρθει μόνο από την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις ιδιωτικές επενδύσεις. Αρνήθηκε να επαναφέρει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις για τους εργαζομένους. Κράτησε τους μισθούς σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα. Αύξησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την ελαστική και επισφαλή εργασία. Και εάν κυβερνήσει ο Τσίπρας τι έχει υποσχεθεί: μείωση της φορολογίας για να έρθουν επενδύσεις, συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, ολοκλήρωση των επενδύσεων και προφανώς πλήρη αποπληρωμή του χρέους. Πάνω από όλα έχει δεσμευτεί ότι θα συνεχίσει να κάνει ό,τι του υπαγορεύει η Τρόικα Όλα αυτά είναι νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ας κόψουν επομένως το δούλεμα εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ. Ότι η ΝΔ είναι όντως νεοφιλελεύθερη δεν σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «αντινεοφιλελεύθερος». Ούτε αριστερό ούτε προοδευτικό ανάχωμα στο νεοφιλελευθερισμό είναι, αλλά παραλλαγή του

Ὁπότε ἡ διαφορὰ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μόνο σὲ κάποια συμβολικὰ πράγματα π.χ. πανεπιστημιακὸ ἄσυλο, ἤ σὲ ἄλλα, ὅπως ποσότητα ἀνομίας καὶ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία ἐπιτρέπεται ἡ ἀλλαγὴ τῆς ἐθνολογικῆς σύνθεσης τῆς χώρας μὲ τὴν παράνομη μετανάστευση. Στὰ ζητήματα αὐτά, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Μητσοτάκης δὲν εἶναι Δεξιὸς δὲν συνεπάγεται καὶ ὅτι ὁ Σύριζα δὲν εἶναι Ἀριστερός. Τὰ ἀντινεοφιλελεύθερα τσιριδοκοπήματα τῶν μὴ συριζαίων ὑποστηρικτῶν τοῦ Τσίπρα εἶναι καθαρὰ μιὰ προσπάθεια ἐξαπάτησης. Καλύτερα, ἂς μιλᾶνε γιὰ τὰ διάφορα πιστοποιητικὰ δημοκρατικῶν (δῆθεν δημοκρατικῶν) φρονημάτων ποὺ διαθέτουν.

 

Posted in πολιτικά | Σχολιάστε

Kobayr & Haghpat, Ἀρμενία

Μονὴ Kobayr (ἀρμένικο καὶ γιὰ ἕνα διάστημα γεωργιανὸ Ὀρθόδοξο), 12ος αἰ.:

kobayr-monastery-11

kobayr-raffi_kojian-dcp_4499

Μονὴ Haghpat, 10ος αἰ.:

qobayr2

monasterio_de_haghpat2c_armenia2c_2016-09-302c_dd_18

63955aa9869cf7707ada1662dbfb31e2_xl

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

Κορίτσια, παίζουν

Κόρινθος, περὶ τὸ 300 π.Χ.

699px-wlanl_-_23dingenvoormusea_-_spelende_meisjes_28129

Posted in Αρχαιότητα | Tagged | Σχολιάστε

Giannis

Σύμφωνα μὲ τὴν τρέχουσα καὶ κυρίαρχη ἄποψη περὶ Ἑλληνικότητας, καλοὶ Ἕλληνες εἶναι μόνο ὅσοι εἶναι μὴ ἑλληνικῆς καταγωγῆς (μὴ ἕλληνες γονεῖς) καὶ μὴ ἑτεροφυλόφιλοι. Μ’ αὐτοὺς δακρύζουμε ἀπὸ χαρὰ καὶ περηφάνια. Οἱ ἄλλοι (τὸ 99% τῶν Ἑλλήνων) εἶναι, νὰ τὸ ποῦμε ἁπλά, συλλογικὰ ἔνοχοι γιὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας μέχρι ἀποδείξεως τοῦ ἐναντίου. Χαλάει βέβαια λίγο τὴ σούπα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Giannis εἶναι Ὀρθόδοξος καὶ πιθανότατα πιστός, ἢ ὅτι τοῦ τραγουδᾶν τὸ Μακεδονία Ξακουστὴ οἱ Ἑλληνοαμερικανοὶ κι αὐτὸς δὲν τοὺς καταγγέλλει γιὰ φασισμὸ-ἐθνικισμό. Ἀλλὰ αὐτὰ τὰ τελευταῖα μποροῦν εὔκολα νὰ ἀποσιωπηθοῦν. Σημασία ἔχει νὰ κατηγοροῦμε τοὺς Ἕλληνες βάσει μιᾶς ἐσφαλμένης ἀνάλυσης τῆς ἀνθρώπινης φύσης, γιὰ διάφορους λόγους: Εἴτε γιατὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἐγκληματίας εἴτε γιατὶ ἡ συνειδητοποίηση τῶν προβλημάτων  ἑνὸς ἀτόμου / ἔθνους θὰ πρέπει νὰ τὸ κάνει «μετρημένο» καὶ «μαζεμένο» -ἀνάλυση ἐνάντια στὸ 99% τῆς Ἱστορίας. Ἡ ἀνάλυση τῶν «Μόνο_στὴν_Ἑλλάδα_γίνονται_αὐτά»κηδων.

Posted in Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Ρήγας Φεραῖος καὶ Χριστιανισμός

Ὁρισμένοι, στὴν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τοῦ Ρῆγα παραθέτουν διάφορα ἀποσπάσματα ἀπὸ ἱεράρχες καὶ μοναχούς, μὲ τὰ ὁποῖα εἴτε καταδικάζονται οἱ πολιτικὲς-συνταγματικὲς ἀπόψεις τοῦ Ρήγα εἴτε ἐκφράζεται χαρὰ γιὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατό του. Καὶ τί σημαίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ ἀποσπάσματα; Ὅτι ὁ Κλῆρος ἦταν κατὰ τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς Ἑλλάδας; Ἢ ὅτι ὁ Ρήγας δὲν ἦταν Ὀρθόδοξος ἀλλὰ «ἑλληνόφρονας», δηλαδὴ παγανιστὴς ἢ ἀγνωστικιστής;

Καταρχάς, μὲ βάση τὸ σκεπτικὸ αὐτῶν (ἀντιχριστιανῶν καὶ εἰδικὰ Νεοπαγανιστῶν), ἀκόμη κι ὁ Κοραῆς ἦταν ἀνθέλληνας, ἀφοῦ, ὄχι πρὶν ἀλλὰ μετὰ τὸ 1821, ἔγραφε (στὰ 1831) ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἦταν ἄκαιρη καὶ ἔπρεπε νὰ γίνει στὰ 1850· ἀλλὰ ἔγινε τὸ 1821 ἐξαιτίας τοῦ «μωροῦ» (βλάκα) Ἀλέξανδρου Ὑψηλάντη. Κι ὅτι (γράφει πάλι μετὰ τὸ 1821) οἱ «μωροί» τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἐλευθέρωσαν τὸ γένος μὲ τίμημα πολὺ δυσβάστακτο (σφαγὲς κ.λπ.) καὶ μὴ ἀπαραίτητο. Ἦταν φιλότουρκοι κι ὁ Κολοκοτρώνης, ποὺ ἔλεγε ὅτι εἶναι προτιμότεροι οἱ Τοῦρκοι ἀπὸ τοὺς Φράγκους, καὶ ὁ Μακρυγιάννης, ποὺ ἔλεγε ὅτι καλύτερα νὰ μέναμε ὑπὸ τοὺς Τούρκους παρὰ μὲ τοὺς Βαυαρούς; Ναί, μὲ βάση τὸ ἴδιο σκεπτικό, ἦταν. Ἐπὶ 9 χρόνια, μετὰ τὰ Ὀρλωφικά, οἱ Τουρκαλβανοὶ ρήμαζαν καὶ ἔσφαζαν ἀπὸ Μακεδονία ὣς Πελοπόννησο, πολὺ συνετὰ λοιπὸν κανεὶς κληρικὸς δὲν προέτρεπε ἐπίσημα σὲ καινούργια ἐπανάσταση.

Ἀκόμη καὶ ὅσον ἀφορᾶ διάφορους ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς ποὺ στοχοποιοῦν οἱ Νεοπαγανιστές, εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ διαπιστωθεῖ ἡ ἡμιμάθεια τῶν τελευταίων. Γιὰ παράδειγμα, ὁ μοναχὸς Κύριλλος Λαυριώτης, ποὺ «χαίρεται μὲ τὴν ἐκτέλεση τοῦ Ρήγα», στὰ 1821, γράφει: «Ὀλίγαι χιλιάδες ὀρθοδόξων Ἑλλήνων ἀπόγονοι, ἄοπλοι, ἄνιπτοι, πενέστατοι, κατεσκληκότες ἐκ τῆς πενίας καὶ τῆς τυραννικῆς δουλείας, ἀγύμναστοι τὰ πολεμικά, γυμνητεύοντες, ἀνυπόδυτοι, ἀνεπιστήμονες, πάντῃ ἀγράμματοι, ἄκρως χυδαῖοι, οὐδεμίαν καταφυγήν, οὐδὲ ἀνθρωπίνην βοήθειαν ἔχοντες, ἐγερθέντες τοῦ πολυχρονίου πτώματος, τῇ τοῦ Χριστοῦ δυνάμει ἀντιστήσονται καὶ τὸν ἄκαμπτον αὐτοῖν καὶ τυραννικὸν τράχηλον καταπατήσουν». Ἑπομένως, ἡ ἀντίθεσή του στὸν Ρήγα προέρχεται ὄχι ἀπὸ γενικὴ ἐναντίωση στὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων οὔτε ἀπὸ κάποια φανταστικὴ διαμάχη Χριστιανισμοῦ – ἐθνικῆς Ἐλευθερίας, ἀλλὰ στὴν λανθασμένη στρατηγικὴ τοῦ Ρήγα νὰ προσεταιρίζεται πότε τοὺς Ρώσους καὶ πότε τὸν Ναπολέοντα. Ὅσο γιὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Ε΄, σύμφωνα μὲ τὸν Μακρυγιάννη, ἦταν μέλος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας. Ἄλλοι ἐπικριτὲς τοῦ Ρήγα, ὅπως ὁ Περδικάρης, κατηγοροῦσαν τὸν Κλῆρο τόσο ὅσο κι ὁ Ἀνώνυμος τῆς Ἑλληνικῆς Νομαρχίας (Ἑρμῆλος ἢ Δημοκριθηράκλειτος· καὶ Ρήγας ἢ κατὰ ψευδοφιλελλήνων)· συνεπῶς, ὁ ὕπουλος συσχετισμὸς τῶν Νεοπαγανιστῶν, ὅτι ὅποιος κατηγοροῦσε τὸν Ρήγα ἦταν «ὑπερ-Ὀρθόδοξος», καὶ μάλιστα κατηγοροῦσε τὸν Ρήγα ἐπειδὴ ἦταν «ὑπερ-Ὀρθόδοξος», εἶναι τελείως ἀνυπόστατος.

Ὅσο γιὰ τὸ τί ἦταν τελικὰ ὁ Ρήγας, θὰ ἔπρεπε νὰ κυττάξουμε τὰ γραπτά του κι ὄχι μόνο τὸ τί πίστευαν οἱ ἄλλοι γι’ αὐτόν. Οἱ Νεοπαγανιστὲς ἐξεπίτηδες γράφουν ὅτι ἁπλῶς ὁ Ρήγας δὲν ἔδωσε τὴν παραμικρὴ ὑποψία ἀντιχριστιανισμοῦ. Δὲν τολμοῦν νὰ ἀποδεχτοῦν ὅτι ἦταν Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος.

Ὁ Ρήγας δὲν ἦταν διόλου ἀντιβυζαντινός. Εἶχε βοηθήσει στὴν ἔκδοση τοῦ Χρονικοῦ τοῦ Φραντζῆ (τέλη 1796). Δηλαδή, στὴν ἐξιστόρηση τῆς Ἅλωσης τοῦ 1453. Ἐὰν ἔνοιωθε ἀπόγονος «μόνο τῶν Ἀρχαίων», δὲν θὰ ἀσχολεῖτο μὲ τὶς τύχες τοῦ Βυζαντίου. Στὴν Χάρτα του, ἀναφέρει τὴν Κωνσταντινούπολη ὡς τόπο ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων, ἄρα καὶ τὸ 1453 ὡς χρόνο. Ἐνάντια, προφανῶς, στοὺς Νεοπαγανιστές, ποὺ τοποθετοῦν τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων εἴτε στὸ 146 π.Χ. εἴτε στὸν 4ο μ.Χ. αἰ. (ἀπὸ τοὺς «Βυζαντινούς»!). Στὴ Χάρτα του παραθέτει βυζαντινὰ νομίσματα τοῦ αὐτοκράτορα Σταυράκιου, τοῦ Νικηφόρου, τοῦ Λέοντα, μὲ τὴν ἄλλη ὄψη νὰ ἀπεικονίζει τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἢ τὸν Σταυρό. Στὴ Χάρτα ἐπίσης γράφει (στὸ κάτω μέρος): «Ἑπτάλοφος ὁράων πολίων κλέος οὖδας Ἀνάσσης. Ἠδ’ αἶσαν στυγερὴν φρίττε βαρυστενάχων», δηλαδή: «Βλέπεις τὴν Ἑπτάλοφο, τὴ Βασίλισσα τοῦ κόσμου, κλάψε καὶ θρήνησε γιὰ τὴ φρικτή της μοίρα». Σημειώνει τὸ παλάτι τοῦ Κωνσταντίνου, τὸ Πατριαρχεῖο, τὸ «Παλάτι τοῦ Βελησαρίου», τὸν κίονα τοῦ «Θεοδόσιου τοῦ βασιλέως»· ὁ τελευταῖος εἶχε γκρεμιστεῖ αἰῶνες πρίν, ἀλλὰ ὁ Ρήγας σημειώνει ὅτι βρίσκεται θαμμένος στὴ γῆ. Τέτοιος ἀντιβυζαντισμός, νὰ προβάλλεται ὁ Θεοδόσιος («ἕνας ἀνθέλληνας») ἀπὸ τὸν Ρήγα.

Ὁ Ρήγας εἶχε ἐπανεκδόσει τὶς προφητεῖες τοῦ Ἀγαθάγγελου τὸ 1795, ἕνα κείμενο ἀποκαλυπτικὸ-χρησμολογικό, ποὺ προφήτευε τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ «Ξανθὸ γένος». Τέτοια κείμενα μόνο στὴ χριστιανικὴ παράδοση ὑφίσταντο κατὰ τὸν 18ο αἰώνα.

Ὁ Ρήγας ὄχι μόνο ἴχνος ἀντιχριστιανισμοῦ δὲν ἔχει, ἀλλὰ στὸν Θούριο προτρέπει «νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκον ἐπάνω στὸν Σταυρόν». Ἂν ἦταν θρησκευτικὰ ἀδιάφορος ὁ Ρήγας, τότε προτρέποντας σὲ κοινὸ ἀγώνα Τούρκων καὶ Ρωμιῶν δὲν θὰ τοὺς συμβούλευε νὰ ὁρκιστοῦν στὸ Σταυρό, ἀλλὰ σὲ κάτι πιὸ οὐδέτερο, πιὸ «ντεϊστικό», σὲ ἕνα Θεὸ γενικὸ κι ἀόριστο ὥστε νὰ συμπεριλαμβάνει καὶ τὸν θεὸ τοῦ Ἰσλάμ. Προφανῶς, οἱ διάφοροι ἀπατεῶνες θὰ ἤθελαν τὸ Ρήγα νὰ θέλει «ἁπλῶς νὰ μὴν προκαλεῖ» καὶ νὰ δηλώνει μιὰ τυπικὴ χριστιανικότητα, ἴσα-ἴσα. Ὅμως, τὸ νὰ ζητᾶς ἀπὸ Μουσουλμάνους νὰ ὁρκιστοῦν στὸ Σταυρὸ εἶναι «φανατικὴ Ὀρθοδοξία», καὶ δὲν εἶναι ἐπιδερμικὴ ἐκδοχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἄλλες δυὸ φορὲς ζητᾶ (καὶ ἀπὸ ἀντισουλτανικοὺς Τούρκους, καὶ τοὺς Ἄραβες Μουσουλμάνους, ἂς μὴ τὸ ξεχνᾶμε) νὰ σηκώσουν στὶς σημαῖες τους τὸ Σταυρό, κι ὅτι πρέπει νὰ λάμψει ὁ Σταυρός. Δὲν τὸ γράφει μιὰ φορά, δὲν τὸ γράφει δύο, ἀλλὰ τρεῖς· λάθος ἀβλεψίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι. Ἡ ἀντίφαση ὀφείλεται στὴ χριστιανική του πίστη. Στὸν Ὕμνο Πατριωτικὸ γράφει τὰ ἑξῆς ἀπαράδεκτα γιὰ κάθε ἀντιχριστιανό:

Ὅποιος λοιπὸν εἶναι καλός, κι ὀρθόδοξος χριστιανός, μὲ τ’ ἄρματα στὸ χέρι, ἂς δράμῃ σὰν ξεφτέρι, τὸ Γένος του νὰ σώσῃ μὲ χαρά, μπρὲ παιδιά! // Σταυρός, ἡ πίστις καὶ καρδιά, δουφέκια καὶ καλὰ σπαθιά, γκρεμίζουν Τυραννίαν, τιμοῦν Ἐλευθερίαν.

Ὄχι μόνο γκρεμίζει τὴν τυραννία ὁ Σταυρός, ἀλλὰ ὁ καλὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς σώζει τὸ Γένος του. Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ ὅ,τι ὑποστηρίζουν γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ οἱ ἀντιχριστιανοὶ καὶ εἰδικὰ οἱ «Ἕλληνες Ἐθνικοὶ» ποὺ καπελώνουν  σὰν κοινοὶ ἀπατεῶνες τὸν Ρήγα.

Ὁ Ρήγας κάνει μνεία στὴν Ἁγία Γραφή, τὴν ὁποία ἀποκαλεῖ «Θείαν Γραφήν» ἀποδεχόμενος τὴν ἄποψή της γιὰ τὴν χρονικὴ προτεραιότητα τῆς δημιουργίας τῆς θάλασσας (Φυσικῆς Ἀπάνθισμα, 1798). Στὴ σημαία του δὲν ὑπῆρχε μόνο τὸ ρόπαλο τοῦ Ἡρακλῆ, ἀλλὰ καὶ τρεῖς σταυροί.

Ὁ Ρήγας ἀποδέχεται τὴν χριστιανικὴ ἄποψη περὶ Πρωτόπλαστων: Ὅλοι εἶναι πλάσματα τοῦ Θεοῦ καὶ τέκνα τοῦ πρωτόπλαστου, τοῦ Ἀδάμ (Νέα Πολιτικὴ Διοίκησις…, εἰσαγωγή). Ταυτόχρονα, ἀποκαλεῖ τὸ Θεὸ «μέγα δημιουργὸ» (σ. 29 καὶ 55) καὶ ὄχι «Ἀνώτατο / Ὑπέρτατο Ὄν». Ἡ Διακήρυξη τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση (1789) ὑποστηρίζει, στὴν εἰσαγωγή της, ὅτι ἡ γαλλικὴ ἐθνοσυνέλευση βρίσκεται «ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ Ἀνώτατου Ὄντος«: ἕνα πολὺ βασικὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ὁ Ρήγας θὰ γνώριζε ὁπωσδήποτε, ἀλλὰ δὲν χρησιμοποιεῖ τὴν ὁρολογία του. Ἐπίσης, ὁ Ρήγας ἐμμέσως ἀρνεῖται ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα πηγάζουν ἀπὸ τὴ Φύση, γιατὶ γράφει ὅτι τὰ δικαιώματα εἶναι θεόθεν, ἐκ τοῦ Θεοῦ, χορηγούμενα: Γράφει ὁ Ρήγας, «δίκαια ὅπου θεόθεν τῷ ἐχαρίσθησαν» (Νέα Πολιτικὴ Διοίκησις…, εἰσαγωγή). Ἀντιθέτως, ἡ προαναφερθεῖσα γαλλικὴ διακήρυξη τῶν δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου τρεῖς φορὲς ἀποκαλεῖ «φυσικὰ» τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα· δηλαδή, διακηρύσσει ὅτι πηγάζουν ἀπὸ τὴ Φύση.

Ὄχι μόνο ὁ Ρήγας εἶχε στὴν κατοχή του, ὅταν συνελήφθη, δέκα ἀντίτυπα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀλλὰ στοὺς Αὐστριακοὺς ποὺ τὸν συνέλαβαν δήλωσε ὅτι τὸ δεύτερο πράγμα ποὺ ἤθελε περισσότερο μετὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του ἦταν ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας. (Γερμανικό, 24-3-1798: Ist Riga geständig, dasz er stets die Befreyung Griechenlandes vom türkischen Joche wünsche; ja nach seiner Seligkeit seye diez der erste Wunsch, den Türken aus Griechenland entfernet zu wissen). Ὁ Ρήγας στὴν ἀνάκρισή του ἀνέφερε ὅτι εἶχε μεταξύ των συνεργατῶν του Πατρινὸ ἱερωμένο ὀνόματι Κύριλλο.

Σαφῶς, ὁ Ρήγας ἦταν ἐπαναστάτης καὶ ὄχι θεολόγος. Ὡστόσο, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ὁ Χριστιανισμός του ἦταν ἐπιφανειακός, δηλαδὴ ὅτι ὁ ἴδιος ἦταν ντεϊστὴς ἢ καὶ ἀντιχριστιανός, καὶ ἁπλὰ προσποιόταν τὸν Χριστιανό.

Posted in Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , , , , , | 3 Σχόλια

Ἰμὰμ μπαϊλντίσαμε

Οἱ Κεμαλικοὶ τῆς Κωνσταντινούπολης μοιάζουν μὲ τὴν Ἑλλάδα: Ψηφίζουν καὶ ἐκλέγουν τοὺς δικούς τους, ἀλλὰ ξέρουν πολὺ καλὰ ὅτι ἡ ἀνεξέλεγκτη ἐσωτερικὴ μετανάστευση ἀπὸ τὴν Ἀνατολία τοὺς καταδικάζει σὲ βέβαιο θάνατο. Εἶναι τὸ ἀντίστροφο τοῦ Λονδίνου, τὸ ὁποῖο εἶναι μὴ ἀγγλικὸ καὶ μουσουλμανικό, καὶ βρίσκεται ἀπομονωμένο σὲ μιὰ ἀγγλικὴ χώρα. Ὅμως, τὸ Λονδίνο μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει ἀκόμη κι ἑνὸς Μπρέξιτ, γιατὶ δὲν θὰ μεταναστεύσει ἡ ἀγγλικὴ ἐπαρχία σὲ αὐτό, ἐνῶ στὴν Κωνσταντινούπολη θὰ γίνεται τὸ ἀντίθετο.

Ἀκόμη κι ἂν ἀνατραπεῖ ὁ Ἐρντογάν, ἔχουμε προσωρινὴ ἥττα τοῦ μουσουλμανικοῦ ὄγκου. Στὴν Ἑλλάδα, οἱ ἀνοιχτόμυαλοι θὰ ξαναρχίσουν τὸ σαξὲς στόρυ περὶ τῶν καλῶν Τούρκων, στοὺς ὁποίους πρέπει νὰ γίνουν ὑποχωρήσεις γιὰ νὰ σκοτώσουμε μαζὶ τὸ ἰσλαμικὸ θεριό. Μαζί τους καὶ ὅσοι μπατριῶτες πιστεύουν ὅτι ὁ κεμαλικὸς νικητὴς εἶναι κρυπτοέλληνας ἢ φιλέλληνας, βέρος Πόντιος. (Ἐνῶ Πόντιοι εἶναι μόνο οἱ ἀπόγονοι τῶν Ἑλλήνων ποὺ ζοῦσαν στὸν Πόντο.) Συγγνώμη παιδιά, ἀλλὰ οἱ ὀμορφοῦλες ποὺ μοιάζουν στὴν ἀδερφή σας / κοπέλα σας κρατοῦν σημαῖες μὲ τὸν Κεμάλ, ποὺ ἔσφαξε τὶς γιαγιάδες τῶν ἀδελφῶν / κοπέλων σας.

1520740_21292263

 

Posted in Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

Πνευματικὲς ἡγεσίες

59 τρισεκατομμύρια χρέος δὲν θὰ τὸ ἀποπληρώσει ἡ Γῆ οὔτε τὸ 10.000 μετὰ Χριστόν, ἀλλὰ καθένας γήινος (κάθε κράτος) μεγαλώνει τὴ δύναμή του ὅσο μπορεῖ. Μιὰ ἀφ’ υψηλοῦ κριτικὴ στὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἀκριβῶς αὐτὴ τὴ διάσταση ἀγνοεῖ, δὲν ἀναρωτήθηκε ποτὲ κατὰ πόσο οἱ χῶρες μὲ τὶς ὁποῖες βρίσκεται σὲ διαμάχη ἡ Ἑλλάδα εἶναι μὴ «μικροαστικές» καὶ μὴ «μεταμοντέρνες» ἢ «δὲν χρωστᾶνε». Κι ὅμως, ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ χῶρες εἶναι ἐπιθετικές. Δὲν τὸ ἐννοῶ ὡς «ναί, ἀλλὰ δὲν μιλᾶτε γιὰ τὸν α, β, γ, ποὺ κάνει τὰ ἴδια». Τὸ ἐννοῶ ὡς μομφὴ γιὰ τὴν ἄγνοια σύλληψης τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο ὅλες οἱ κοινωνίες καὶ τὰ ἄτομα γενικὰ συμπεριφέρονται. Κάτι τέτοιο ὀφείλεται σὲ σύγχυση τῶν διαφορετικῶν ἐπιπέδων στὰ ὁποῖα ἄτομα καὶ κράτη κινοῦνται. Μήπως δὲν χρώσταγε τὸ 1912 ἡ Ἑλλάδα; Ἢ ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία; Ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἀντάντ; Μήπως οἱ ἄνθρωποι καθεμιᾶς χώρας ἦταν ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ ἀνθρώπινου γένους καὶ ἡ ἐπιτομὴ τῶν ἀρετῶν; Ὄχι. Ἔ, καί; Ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀδυναμίας ἢ τῆς φθαρτότητας δὲν ὁδηγεῖ σὲ ἕνα συμπέρασμα (τὸ «μὴ μιλᾶς»), ἀλλὰ σὲ ἕνα τρίστρατο, παραίτησης ἢ θέλησης γιὰ δύναμη.

Οἱ κινήσεις διανοουμένων εἶναι μοχλοὶ πίεσης. Στὴν καλύτερη τῶν περιπτώσεων, ξεγυμνώνουν πολιτικοὺς ὅπως τὸ Μητσοτάκη. Τὰ θετικά τους εἶναι παράπλευρες ὄψεις, ἀλλὰ σημαντικά. Ὅπως τὰ συλλαλητήρια ἀνάγκασαν τὸν Μητσοτάκη νὰ πάψει νὰ εἶναι φανερὰ ἐνάντιος στὴν ἐναντίωση πρὸς τὶς Πρέσπες, καὶ ἔσπασαν τὸ ἕως τότε μπακογιαννικὸ-ἀριστερὸ ἀρραγὲς μέτωπο, ἔτσι οἱ ἐκκλήσεις διανοουμένων καὶ λοιπῶν μὲ τὴν ἀναμενόμενη σιωπή του ἀποδέκτη τους θὰ ἀποδείξουν καλύτερα τὸ σὲ μᾶς προφανές, ὅτι ὁ ἀποδέκτης συμφωνεῖ μὲ τὶς Πρέσπες. Θὰ σπάσουν βεβαιότητες, θὰ ἀπελευθερωθεῖ κάποιος κόσμος μιὰ ὥρα ἀρχύτερα. Γιατὶ τὸ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὴν ἐνστικτώδη προσήλωση στὴ ΝΔ ἄνθρωποι πατριῶτες ποὺ κουνᾶν τὶς σημαῖες καὶ δὲν καταλαβαίνουν τί εἶναι οἱ ἡγεσίες τῆς ΝΔ, πολιτικὰ εἶναι πολὺ καλό.

Posted in Δεξιά, Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἔφεσος – Μίλητος: ἀκτογραμμὲς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες

Ἔφεσος:

feuser.figure21

Μὲ ἔντονο κόκκινο εἶναι τὸ λιμάνι τῆς Ἐφέσου τὸν 4ο κ.ἑ μ.Χ. αἰωνα, ποὺ ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὸ Αἰγαῖο μέσῳ μιᾶς τεχνητῆς διώρυγας. Μπορεῖ νὰ δεῖ κάποιος πῶς ἦταν ἡ ἀκτογραμμὴ τῆς Ἐφέσου τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἡράκλειτου, τοῦ ἀποστόλου Παύλου, τὸν 4ο μ.Χ. αἰ.

Μίλητος:

323455_1_en_29_fig8_html

Posted in Μικρά Ασία | Tagged , | Σχολιάστε

πολιτιστικὴ ἔρημος

Γκρινιάζει ὁ Τ. Θεοδωρόπουλος, γιατὶ ἡ χώρα ἐπὶ μία δεκαετία ἀσχολεῖται μὲ τὴν οἰκονομία καὶ ὄχι μὲ τὸν πολιτισμό. Γιὰ παράδειγμα, μὲ τὸ θέατρο, μὲ τὸ Μέγαρο Μουσικῆς. Δὲν ἐννοεῖ κι αὐτὸς νὰ καταλάβει ὅτι ὁ πολιτισμὸς προσφέρθηκε ἁπλόχερα, καὶ καταναλώθηκε μὲ βουλιμία, ἕως τὸ 2009, μὲ ἄπειρα θέατρα, βιβλία, λογοτεχνία, προσφορὲς κυριακάτικων ἐφημερίδων μὲ μουσικὲς ποιοτικές, μὲ ἄπειρες συναυλίες στὸ Μέγαρο Μουσικῆς κ.ο.κ. Ἦταν πιὸ ἐνδιαφέροντες τύποι οἱ Ἕλληνες τότε; Δὲν θέλει ὁ Τ.Θ. νὰ καταλάβει ὅτι ὁ πολιτισμὸς δὲν ἐκπολιτίζει. Δὲν φταίει ὁ Τ.Θ. Ἔτσι εἶναι ὁ ἀναγεννησιακὸς Ἄνθρωπος γενικά. 500 χρόνια τώρα, τὰ ἴδια πιστεύει. Νομίζει ὅτι μὲ προσφορὰ καὶ κατανάλωση πολιτισμοῦ ἡ ζωὴ γίνεται πλουσιότερη, πιὸ ἐνδιαφέρουσα. Σὰ νὰ ἀκούω τὴν θυγατέρα Λοΐζου, ὅτι μὲ τὸν πολιτισμὸ πολεμοῦμε τὸ φασισμό. Μπορεῖ μιὰ παραλλαγὴ τοῦ Τ.Θ. νὰ πιστεύει ὅτι φταίει ἡ μαζικὴ κουλτούρα. Πάλι λάθος.

Posted in φιλελεύθεροι | Tagged | Σχολιάστε

τελευταῖες ὁμιλίες

Έννοεῖ (δάσκαλος) «πρόσφατες». «Τελευταῖες» εἶναι ὅταν δὲν πρόκειται (100%!) νὰ ὑπάρξουν νέες. Ὅλοι κάνουμε λάθη, ἥμαρτον πιά. Ἀλλὰ τὸ ἄλλο; ἡ ὁμιλία γίνεται σὲ λύκειο καὶ ἀφορᾶ τὸν φασισμό. Κατηχητικό. Ἡ φωτογραφία μὲ τὰ παιδιὰ δίπλα στὸν ὁμιλητὴ εἶναι ἄκρως διδακτική: ὕπνος βαθύς, κλειστὰ μάτια, χέρια ποὺ συγκρατοῦν τὸ πηγούνι, μὴν κουτουλήσουν οἱ μαθήτριες. Πέρα ἀπὸ ἱστορικὲς πληροφορίες: Ὅπως τὸ sexy / γαμάτο ἀντικατέστησε δεκάδες λέξεις κι ἐκφράσεις, ἔτσι κι ὁ ἀντιφασισμὸς ἀντικατέστησε δεκάδες λέξεις κι ἐκφράσεις, καί,  φυσικά,  θόλωσε τὴν ἀντίληψη τοῦ φασισμοῦ. Τὰ πάντα εἶναι φασισμός, ἄρα τίποτα· τὰ πάντα ἀπὸ τὰ κανονικὰ εἶναι φασισμός, ἄρα ὁ φασισμὸς δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα.

Posted in Αριστερά | Tagged | Σχολιάστε

ἑλληνικὲς ἰδιαιτερότητες

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κακούργα ὑπερπροστατευτικὴ ἑλληνικὴ οἰκογένεια, τὶς ἀντιφιλελεύθερες οἰκογενειακὲς ἐπιχειρήσεις καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, οἱ φιλελεύθεροι σιχαίνονται τοὺς αὐτοαπασχολούμενους. Ἀντὶ νὰ βροῦν τρόπο νὰ τοὺς φορολογήσουν, ὀνειρεύονται τρόπο γιὰ νὰ τοὺς ἐξαερώσουν μετατρέποντάς τους σὲ μισθωτοὺς, ἔστω καὶ τῶν 400€.

Posted in φιλελεύθεροι, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Τὸ πλοῖο τοῦ Θησέα

Γνωστὸς ὁ μύθος μὲ τὸ πλοῖο τοῦ Θησέα, ποὺ κατὰ διαστήματα ἐπισκευαζόταν μὲ τὸ νὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ χαλασμένο ἐξάρτημα / μέρος του καὶ νὰ μπεῖ στὴ θέση του καινούργιο. Φυσικά, μὲ τὸν καιρό, ὅλα τὰ ἐξαρτήματα ἔπρεπε νὰ ἀντικατασταθοῦν. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐπισκευῆς ἦταν ὅτι στὸ τέλος κανένα ἐξάρτημα ἀπὸ τὸ πλοῖο τῆς ἐποχῆς τοῦ Θησέα δὲν ὑπῆρχε. Κι ὅμως, αὐτὸ ἦταν τὸ πλοῖο τοῦ Θησέα, ποὺ φυλασσόταν ἐπιδεικνυόμενο ὡς πλοῖο τοῦ Θησέα -ἐπίσημα, κατὰ τὴν ἀθηναϊκὴ πολιτεία.

Ἂν ἡ οὐσιοκρατία ἦταν σχολαστικισμός, ἡ ἄρνηση τῆς οὐσίας εἶναι στοιχεῖο τῆς μαζικῆς μεταμοντέρνας δημοκρατίας. Ἂν θυμᾶμαι καλά, ὁ Χόμπσμπαουμ ἔλεγε ὅτι οἱ ὁπαδοὶ μιᾶς ποδοσφαιρικῆς ὁμάδας δὲν εἶναι οἱ ἴδιοι ἀλλὰ ἀφελῶς τὸ νομίζουν. Λὲς καὶ πρέπει νὰ εἶναι βιολογικὰ οἱ ἴδιοι προκειμένου νὰ συντηρηθεῖ ἡ οὐσία τῆς ὁμάδας καὶ ἡ λατρεία-συνέχειά της..

Δὲν καταλαβαίνω τί ἀκριβῶς διασώζεται μὲ τὸ νὰ ἀρνηθοῦμε ὅτι οἱ νεοναζὶ καὶ οἱ Ἀριστεροὶ συνεχίζουν (δηλαδή, ὅποτε μποροῦν κάνουν τὰ ἴδια) τοὺς προγόνους τους. Ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια; Ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι γιὰ γνωστοὺς καὶ μὴ λόγους (ἐξάρτηση ἀπὸ ΕΣΣΔ, παιδικὴ φιλοσοφικὴ ἑλληνικὴ πίστη στὸ σοσιαλιστικὸ εὐαγγέλιο καὶ ἀνάγκη ἑλληνικῶν θυσιῶν), ὁ Σύριζα συνέχισε τὴν μεσοπολεμικὴ ἄποψη ὅτι ὑπάρχει μακεδονικὸς λαὸς μὴ Ἑλλήνων. Τὸ ἂν ἔβαλε τὸ χέρι του ὁ Τράμπ, εἶναι ἄσχετο. Οἱ ἄνθρωποι (διόλου ἀπαραίτητα «Σλαβομακεδόνες», ἀλλὰ κανονικότατοι Ἕλληνες), αἰσθάνονταν παρόμοιο μίσος γιὰ τὸ «ἑλληνικὸ ἐθνικὸ ἀφήγημα». Τί ἀκριβῶς ψάχνουμε, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε κάτι τόσο προφανές; Τώρα ξεκίνησε λ.χ. ἡ ἱστορία μὲ τὸν Μακεδονισμὸ τῶν Ἀριστερῶν; Δὲν ὑπῆρχε τὸ ’90; τὸ ’80;  τὸ ’50; Ἢ θὰ χάψουμε τὶς διαβεβαιώσεις τοῦ ΚΚΕ, ποὺ ἔχει ἀλλάξει 200 φορὲς γνώμη, καὶ τοῦ ὁποίου τὰ ἁπλὰ μέλη συχνὰ εἶναι χειρότεροι μακεδονιστὲς κι ἀπὸ τὸ Σύριζα; Δὲν μιλᾶμε γιὰ χιλιετίες ὅπου χάνεται καὶ σβήνει κάθε μὴ γραπτὴ πολιτισμικὴ μνήμη, ἀλλὰ γιὰ 70 χρονάκια, μὲ τὸ οἰκογενειακὸ μπίρι-μπίρι περὶ φασισμοῦ, περὶ τοῦ παπποῦ σου, ποὺ ἀδικήθηκε στὴ ζωή κ.ο.κ., αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀδίκησαν ἔλεγαν «Ἡ Μακεδονία εἶναι Ἑλληνική», ἄρα ἡ Μακεδονία δὲν εἶναι Ἑλληνική κ.λπ. Ὅταν τὸ ἰδεολόγημα μπλέκεται μὲ τὰ ὑπαρξιακά, διατηρεῖται στὴ ζωὴ ἀνεξάρτητα ἀπὸ κάθε ὀρθολογικὴ ἐλπίδα ἐπικράτησής του. Ἂν ἐννοοῦμε, πάλι,  ὅτι σήμερα δὲν εἶναι ἐργάτες οἱ Συριζαῖοι (δηλ. ὅλη ἡ Ἀριστερά, ποὺ συντάσσεται μαζί τους), κάνουμε λάθος, γιατὶ καὶ τὸ ’40, δάσκαλοι καὶ πεφωτισμένοι ἦταν οἱ ἀρχηγοί. Πογκρὸμ κάνουν οἱ νεοναζί, πογκρὸμ ἔκαναν καὶ πρὶν καταλάβουν οἱ ναζὶ τὴν ἐξουσία. Τόσες καὶ τόσες πρακτικὲς τῶν ναζὶ ἐπέζησαν ἀποσυσχετισμένες ἀπὸ τὸ ναζισμό, ἀπὸ μὴ ναζί, καὶ ἀναρωτιόμαστε ἐὰν οἱ ἴδιοι οἱ ὁμόφρονες τῶν ναζὶ δὲν θὰ τὶς ἐπαναλάμβαναν  -τουλάχιστον ὅσο μπόρεσε νὰ ἐπιβάλει ὁ Σύριζα τὴν ἄποψή του γιὰ μακεδονικὸ λαό; Εἶναι σὰ νὰ λέμε ὅτι δὲν ὑπάρχει μιὰ κάποια οὐσία τοῦ Χριστιανισμοῦ (πίστη, λατρεία, ἔθιμα κ.λπ.) τηρούμενη ἀπὸ γενιὲς γενεῶν μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ προηγεῖται τὸ πρόσωπο καὶ συνεπῶς ἀφοῦ ἀλλάζουν τὰ πρόσωπα ἀλλάζει κι ὁ Χριστιανισμός. Τὸ μόνο γιὰ τὸ ὁποῖο εἴμαστε βέβαιοι εἶναι ὅτι δὲν θὰ ἐπανέλθει ὁ ναζισμὸς ὅπως ἦταν καθεστώς, ἢ ἡ σλαβορωσικὴ «κομμουνιστικὴ κοινοπολιτεία» μὲ τοὺς Ἕλληνες παρακατιανοὺς νὰ ἐκποιοῦν γιὰ χάρη της τμήματα ἑλληνικότητας. Ὅμως, ἡ συνήθεια παραμένει γιατὶ ἀκριβῶς ἡ ἰδεολογία εἶναι ἡ ἴδια.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ἀπουσία ἀλληλεπίδρασης τῆς οὐσίας μὲ τὸ χρόνο. Ἄλλο αὐτό. Τὸ ἂν ἀλληλοβλέπονταν ὡς τέρατα οἱ χωριάτες-μικροαστοὶ Δεξιοὶ μὲ τοὺς χωριάτες-μικροαστοὺς Ἀριστεροὺς λίγο ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν πίστη τοῦ καθενὸς στὴν ἰδεολογία τῶν πατέρων του.

Δὲν ἐπινοεῖται σὲ κάθε γενιὰ ὁ τροχός. Τὸ 99% ὅσων εἴμαστε καὶ κάνουμε εἶναι τῶν πατεράδων μας καὶ τῶν παππούδων μας. Ἀπὸ τὸ τίκ μας, μέχρι τὸ ἡ Μακεδονία στοὺς Μακεδόνες καὶ οἱ Ταγματασφαλίτες ἦταν καλοὶ ἄνθρωποι.

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

Filioque

οἱ δυτικοί Πατέρες … δέν κάνουν σαφῆ διάκριση ἀνάμεσα στήν ἀΐδια ὑπαρκτική ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πού γίνεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός) καί στήν ἐν χρόνῳ ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πού γένεται καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ). Στό σημεῖο αὐτό κρίνουμε ἀναγκαῖο νά διασαφηνίσουμε ὅτι κατά τήν ὈρθόδοξοΤριαδολογία ἡ προαιώνια ὑπαρκτική  ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, ἐνῶ ἡ ἔγχρονος πέμψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο γίνεται καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ. […] Πέρα ἀπό τήν θεολογική αὐτή σύγχυση ὑπάρχει καί ἡ γλωσσική σύγχυση. Ἡ λατινική γλῶσσα δέν μποροῦσε νά σημάνει μέ διαφορετικούς ὅρους τήν ἀΐδιο ὑπαρκτική ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τήν ἔγχρονο ἀποστολή/πέμψη Του στόν κόσμο, ἀλλά τίς δήλωνε καί τίς δύο μέ τόν ἴδιο ὅρο/λέξη, «processio»(ρῆμα «procedere»). Ἀποτέλεσμα τούτου ἦταν νά ταυτίσουν τήν ἀΐδια ὑπαρκτική πρόοδο (ἐκπόρευση) τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τήν ἔγχρονο ἐκφαντορική πρόοδο (πέμψη/ἀποστολή) τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καί ὡς ἐκ τούτου ἐπειδή ἡ δεύτερη γίνεται ἀπό τόν Υἱό, νά θεωρήσουν ἐσφαλμένως ὅτι καί ἡ πρώτη γίνεται καί αὐτή ἀπό τόν Υἱό. 

Πηγή

Posted in Δυτικοί, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Τοῦρκοι «πρόσφυγες»

Ἀναρωτιέμαι γιατί ὁ Π. Σαββίδης βάζει στὸν ἱστότοπό του τὶς ἀπόψεις ἑνὸς πλούσιου Τούρκου ποὺ ἔφυγε κυνηγημένος ἀπὸ τὸν Ἐρντογάν. Τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα τῶν Τούρκων δὲν μᾶς ἀφοροῦν ἐκτὸς κι ἂν ἐπιτείνουν τὴν ἀναμεταξύ τους φαγωμάρα καὶ διάλυσή τους. Ὅσα γράφει ἐδῶ ὁ Σαββίδης, ὅτι «Δεν είναι δυνατόν 80 εκατομμύρια άνθρωποι να μας μισούν» κι ὅτι ἄνθρωποι σὰν τὸν πλούσιο Τοῦρκο θὰ ἀποκαταστήσουν τὴ Δημοκρατία, εἶναι ἀβάσιμα. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο, οὔτε εἶπε κανεὶς ὅτι καὶ τὰ 80 ἑκατομμύρια μᾶς μισοῦν ἀλλὰ οὔτε καὶ εἶναι ζήτημα προσωπικοῦ μίσους ἡ ἱστορικὴ ἀντιπαλότητα Ἑλλήνων-Τούρκων. Ἀκόμα κι ὡς Χριστιανοί, ἄλλωστε, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀγαποῦμε τὸν καθένα μεμονωμένο Τοῦρκο -αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι θὰ τὸν ἀφήσουμε βουβοὶ νὰ μισεῖ τὴν Ἑλλάδα ἢ ὅτι ἀγαπᾶμε τὴν Τουρκία ὡς ἔθνος. Τὸ ἀντίθετο. Ἐκτὸς κι ἂν νομίζουμε ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι τὸ ἁπλό, ἀριθμητικό, ἄθροισμα τῶν μελῶν της. Ἂς μάθουμε κάποτε νὰ διαχωρίζουμε τὰ ἐπίπεδα, ἐθνικὸ καὶ προσωπικό. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ δεύτερο, ἡ Δημοκρατία δὲν ἦταν ποτὲ πασιφιστικὸ πολίτευμα. Μόνο ὁρισμένες μορφές του (π.χ. γαλλικὴ μεσοπολεμικὴ δημοκρατία) ἦταν πασιφιστικὲς μέχρι θανάτου/αὐτοκτονίας. Ἡ ἀρχαία Ἀθήνα δὲν ἦταν τέτοια. Οὔτε ἡ βρετανική. Γιατί νὰ ὑποθέσουμε ὅτι μιὰ «πραγματικά-πραγματικὰ (ἐντελῶς πραγματικά)» δημοκρατικὴ Τουρκία θὰ αὐτοδιαλυθεῖ ἢ δὲν θὰ ἔχει συμφέροντα στὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Κύπρο; Ἐπειδὴ ταιριάζει μὲ τὶς φαντασιώσεις μας; Εἴδατε πουθενὰ στὴ συνέντευξη νὰ καταδικάζει ὁ Τοῦρκος τὴ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων; Τὸ χιλιετὲς ξεπάστρεμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸ 1071; Ὑπάρχουν κάποια ὅρια ποὺ ἀναμενόμενα δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ὑπερβεῖ κάποιος Τοῦρκος, καὶ αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ ὅρια θέλουμε ἐμεῖς νὰ ὑπερβεῖ. Καὶ τί νὰ μᾶς πεῖ δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος; Τὴν ἀλήθεια; Νὰ πεῖ ὅτι ὅπου καὶ ὅσο κυριαρχοῦσαν οἱ Ἕλληνες/Βυζαντινοί, ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχε ἴχνος Τούρκων; καὶ τὸ ἀντίθετο, ὅτι ὅπου καὶ ὅσο κυριαρχοῦσαν ἢ ἄρχισαν νὰ κυριαρχοῦν οἱ Τοῦρκοι, ἐκεῖ οἱ Ἕλληνες ἦταν ραγιάδες; Τὸ τί λέει γιὰ τοὺς Ἀρμένιους δὲν μᾶς ἀφορᾶ, εἶναι ἀνούσιο κι ἀφορᾶ μιὰ γωνιὰ τῆς Τουρκίας. Ἂς τὸν φιλοξενήσουμε κι ἂς μὴν φανταζόμαστε θεωρίες ὑψηλόφρονες καὶ πράγματα ποὺ δὲν ἰσχύουν (φιλία μὲ τὸ τουρκικὸ ἔθνος).

Γιὰ τὸ τί θὰ ἔπρεπε, ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες καὶ ἄλλα καθεστωτικὰ μυαλά, νὰ κάνουν οἱ Ἕλληνες μὲ τοὺς φυγάδες Τούρκους, βλέπε ἐδῶ.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

1914 – 2019

γιά πρώτη φορά μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Τούρκοι κατάφεραν να έρθουν σε ρήξη με τους πάντες. Το Σταίητ Ντηπάρτμετ εξέδωσε χθες οξύτατη ανακοίνωση καλώντας την Τουρκία να διακόψει αμέσως την γεώτρηση στην Κύπρο. Η Γαλλία το ίδιο. Το Ισραήλ πνέει μένεα. Η παραλαβή ρωσσικών πυραύλων από την Τουρκία αποτελεί κόκκινη γραμμή για την Δύση, όπως και η προσπάθεια των Τούρκων να ελέγξουν τα θηριώδη κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Ερντογάν είναι ανυποχώρητος. Το πεδίο όπου θα κριθεί η σύγκρουση της Δύσης με τους Τούρκους θα είναι όπως πάντα η περιοχή μας. Ας αισθανόμαστε αυτοπεποίθηση, αφού οι πάντες για μιά φορά είναι με το μέρος μας.

Πηγή

Εἶναι αὐτὸ ποὺ λένε, ὅπου ἀκοῦς πολλὰ κεράσια, κράτα μικρὸ καλάθι. Ἐμεῖς, ἂς μὴν αἰσθανόμαστε καμμία αὐτοπεποίθηση, γιατὶ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀπολύτως τίποτε. Ἄλλο τὸ τί εὐχόμαστε. Οἱ γεωπολιτικοὶ σχεδιασμοὶ ἐπὶ χάρτου, πέρα ἀπὸ τὴ στρατιωτικὴ ἑτοιμότητα, εἶναι ἀνούσιοι. Οἱ συμμαχίες ἀλλάζουν στὸ λεπτό, καὶ μόνο ἀπὸ τὴν ἔναρξη ἑνὸς πολέμου καὶ μετὰ μένουν ἀπαράλλαχτες. Ὁ ἀριστερισμὸς τῆς γεωπολιτικῆς εἶναι καλὸς μόνο γιὰ ἐξάψεις τοῦ πνεύματος.

Καὶ κάτι ἄλλο. Ἂν θυμᾶμαι καλά -καὶ θυμᾶμαι-, ὁ Κοραῆς κάπου παραπονιέται ὅτι ὁ μοναδικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ συμπατριῶτες του, οἱ Ἕλληνες, θέλουν νὰ ἀπελευθερωθοῦν εἶναι γιὰ νὰ λειτουργηθοῦν στὴν Ἁγία Σοφία, νὰ τὴ δοῦν ξανὰ ἐκκλησία. Ἐννοεῖ (ὁ Κοραῆς): ἀντὶ νὰ θέλουν νὰ ἐλευθερωθοῦν προκειμένου νὰ κάνουν μπαλέτα στὴν Ἐπίδαυρο καὶ Δελφικὲς Γιορτές, νὰ φωτογραφίζονται ξώβυζες στὶς κολῶνες τοῦ Παρθενώνα, καὶ νὰ μελετοῦν Ἀρχαίους. Καὶ μελαγχολεῖ ἀπαρηγόρητος. Ὡστόσο, δείχνει τὴν ὑφιστάμενη τότε ταύτιση ἐθνικοῦ-θρησκευτικοῦ καὶ τὴν μὴ ἐργαλειακὴ χρήση τῆς θρησκείας. Ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὸν Κοραῆ, οἱ Ἕλληνες εἶχαν ἀρχίσει τὰ «δὲν τὰ θέλομε». Διακόσια χρόνια μετὰ τὸν Κοραῆ, καὶ μὲ τὸ ἄλλοθι χιλιάδων ψευτοπροφητειῶν, συντελέστηκε στοὺς συντηρητικοὺς Χριστιανούς (καὶ ἐννοεῖται καὶ στοὺς ἀριστεροὺς Χριστιανούς, ποὺ ἤθελαν no border ἐκτὸς κι ἂν ἐπρόκειτο γιὰ τὴν Λ.Δ. Γερμανίας) μιὰ πλατωνίζουσα ἀπαξίωση τῆς τοπικότητας, καὶ ἡ ἀποκήρυξη τοῦ «ποθούμενου» (ἡ λέξη ἔχει πάρει πλέον χλευαστικὴ χροιά). Τὸ ὅπου γῆς καὶ πατρὶς μπορεῖ νὰ τὸ λέει καὶ ὁ νεοφιλελεύθερος ἀλλὰ καὶ ὁ οὔλτρα ὀρθόδοξος. Εὐτυχῶς, δὲν ὑπάρχουν μόνο αὐτοὶ οἱ οὔτρα ὀρθόδοξοι καὶ οἱ προφητολογοῦντες 24ὧ/εἰκοσιτετράωρο.

Posted in Τούρκοι | Tagged | 6 Σχόλια

βαλκανικὴ ἐκδοχή

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ἀριστερὰ-ΣΥΡΙΖΑ (ἕνα πράγμα, ἀφοῦ ὅλοι συντάσσονται μὲ τὸ ἀντιδεξιὸ μένος, ὅλοι ἀποδέχονται τὶς Πρέσπες κ.λπ.) θὰ ἤθελε πολὺ νὰ εἶναι ἡ βαλκανικὴ ἐκδοχὴ τῶν Μπολσεβίκων. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν ἁπλῶς ἕνα βαλκανικὸ πρακτορεῖο τῶν Μπολσεβίκων (τὸ πιὸ ὑποτελές, γιατὶ τουλάχιστον τὰ ἄλλα βαλκανικὰ ΚΚ προωθοῦσαν διὰ τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοὺς ἐθνοκρατικοὺς σκοποὺς τῶν χωρῶν τους), ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ θάνατο τῶν τελευταίων (π.χ. τηροῦν ἀπαρέγκλιτα τὶς τελευταῖες ἐπιθυμίες τῶν Μπολσεβίκων ὅσον ἀφορᾶ καὶ τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος καὶ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία) δὲν ἀναιρεῖ τὴν διαχρονικὴ θέληση τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς νὰ εἶναι βαλκανικὴ μποσλεβικικὴ ἐκδοχή, ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ θάνατο τῆς ΕΣΣΔ. Κι ἐπειδὴ ποτὲ δὲν ἰσχύει τὸ ἢ ὅλα ἢ τίποτε, ἡ Ἀριστερὰ ἦταν καὶ εἶναι ὅπου μπόρεσε (ὅπου τὴν ἄφηνε τὸ κυρίαρχο οἰκονομικὸ-πολιτικὸ καθεστώς), μιὰ μπολσεβικικὴ ἐκδοχή. Ἕνα ὑβρίδιο.

Τὸ ἐπιχείρημα «μά, ἐσεῖς ἤσασταν φιλοδυτικοὶ» τὸ ἔχω ἀκούσει καὶ σὲ ἄλλες, ἀριστεροχριστιανικές, ἐκδοχές, περὶ ὑποκρισίας καὶ ἄλλων μονομερῶς ἀναγνωσμένων καινοδιαθηκικῶν ἀποσπασμάτων. Ἀντὶ νὰ λέμε «τί καλὰ ποὺ οἱ φιλοαμερικανοὶ ἀνένηψαν», λέμε «μὰ ἐσεῖς ἀπεμπολούσατε τὰ ἔθνικὰ δίκαια γιὰ χάρη τοῦ ΝΑΤΟ κ.λπ.». Τὸ πρῶτο εἶναι πιὸ ὀρθόδοξο (κάποιοι –κάποιοι– καταλαβαίνουν τὰ λάθη τους) ἀπὸ τὸ δεύτερο, ποὺ εἶναι βαθιὰ προτεσταντικό. Ἡ κριτικὴ «μά, ἐσεῖς ἤσασταν φιλοδυτικοί», μοιάζει ἐκείνης κάποιων ποὺ λέγανε π.χ. τὸν Καραμπελιᾶ μπολσεβίκο καὶ τῆς 17Ν, ἄρα (μιὰ φορὰ Α, γιὰ πάντα Α) ἐκ γενετῆς ὅμοιο κι ἀπαράλλαχτο. Γιὰ Πολιτικὴ μιλᾶμε κι ὄχι γιὰ Κοσμοεικόνα.

Τώρα, τὸ ὅτι μιὰ χώρα εἶναι βαθιὰ παρακμιακὴ καὶ ἐξαρτημένη δὲν σημαίνει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ὄχι γιὰ ὁποιοδήποτε στοιχειῶδες ζήτημα ὅπως λ.χ. τὴν ἀποδοχὴ μακεδονικῆς ἐθνότητας καὶ γλώσσας. Ἐκτὸς κι ἂν γιὰ λόγους συνέπειας θέλουμε νὰ ἐπιταχύνουμε τὴν παρακμή.

Posted in Αριστερά, Δεξιά | Tagged | 18 Σχόλια

Foreign prisoners in Europe in 2018

lh9w2do3ic431

Πηγή γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἀντίστοιχα, γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες στὸν κατάλογο ἀριστερά.

 

Posted in πολυπολιτισμός, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

17 ὧρες δρόμος γιὰ Κρυσταλλοπηγή

Γνωστὸ τὸ ἀπόσπασμα μὲ «τὶς σκοτεινὲς ἐπιδίωξες τῆς συνειδητὰ ἀσυνείδητης ὀλιγαρχίας». Στὴν τηλεόραση πρὸ πολλῶν δεκαετιῶν, ὁ ἐκφωνητὴς τῶν εἰδήσεων ἔκανε λόγο γιὰ διάλογο, καὶ ἡ γιαγιά μου ρωτοῦσε τὴν νύφη της «Μωρέ .. τί εἶναι αὐτὸς ὁ διάβολος;» Κάτι ἀντίστοιχο καταλάβαινε κι ὁ Λογοθετίδης, ὁ μέσος Ἕλληνας τῆς δεκαετίας τοῦ ’40, ἀπὸ τὰ ἀλαμπουρνέζικα τοῦ πατριώτη Φωτόπουλου: Τίποτα… Πάντα τέτοια ἦταν ἡ Ἀριστερά. Μὲ βαθιὰ νοήματα. Καὶ σήμερα ἀκόμη, ἅμα διαβάσεις ὁποιοδήποτε κείμενό της, θὰ βρεῖς τουλάχιστον δέκα λέξεις-κλειδιὰ ἀπὸ αὐτὲς ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Φωτόπουλος. Καὶ πάντα μὲ τὸ ἴδιο ὕφος, ποὺ δῆθεν σοῦ ἀνοίγει τὰ μάτια. Λοιπόν, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καθόρισαν τὸ νεοελληνικὸ πολιτισμὸ 77 χρόνια, τόσο ὥστε σήμερα δὲν ὑπάρχει τίποτε πέρα ἀπὸ αὐτόν, καὶ ψάχνουμε στὶς ταινίες καὶ στὰ χωριὰ νὰ βροῦμε πῶς ἦταν οἱ κανονικοὶ Ἕλληνες. Πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τὴν κατοπινὴ νεοφιλελεύθερη μούφα ἀντίδραση σ’ αὐτούς. Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι εἴτε πάρεις τὸ δρόμο γιὰ Κρυσταλλοπηγή, εἴτε γιὰ τὰ Πέντε Κυπαρίσσια, προδότες θὰ συναντήσεις.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

θαυματολογία

Miracles were indeed credited with inspiring conversions, but scholars have been plagued with uncertainty, even some embarrassment, as to how to handle this. To an outsider, a miracle is just an illusion. To an insider, it is evidence of divine will. How are we, ostensibly outsiders, supposed to conquer this barrier? We might, like MacMullen, dismiss miracles as mere superstition, but this approach does not help us to account for how a person was supposed to have chosen between rival Christian and pagan displays of wonder. What, from a modern Western scientific perspective, might look like a demonstration of credulity bordering on stupidity on the part of believers4 in fact called for an exercise of reflection as potential believers sifted through the explanations for the evidence, which would have included not only efficacy as we would measure it today, with studies of pharmacodynamics and the collection of adverse events, but also socio-economic dependencies surrounding the miracle-worker, truth-claims regarding the so-called orthodoxy of the miracle-worker, and displays of charisma. […]. To dismiss the considerations that would have gone into this choice—stories that they might have heard, simple curiosity, notions regarding the underlying forces responsible for the operation of the world, a desire for a patron, convenience, et cetera—is to apply anachronistic assumptions based on the supposed irrationality of ancient behavior. But the cynicism implied by modern skepticism on this point is partly the fault of early Christian apologists, who downplayed the degree of pagan competition in order to argue that Christianity alone was capable of furnishing wonders. This implied that Christians were the only ones receiving miracles and therefore that Christians were the only ones gullible enough to believe in these miracles. Once we realize the full scope of the competition, it becomes obvious that if miracles were encouraging the spread of Christianity, it was not because Christians were the only ones offering them. Instead, it was because Christians were successfully gaining control over narratives and interpretations.

H. Juliussen-Stevenson, Egyptian pagans through Christian eyes, College Park Md 2016, σσ. 344-345.
Posted in θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀποτιμήσεις

μετά από έναν αδελφοκτόνο και φρικαλέο εμφύλιο πόλεμο, που προκάλεσε η ίδια αποφασίζοντας να απόσχει από τις εκλογές του 1946, και κατά τον οποίο ηττήθηκε στρατιωτικά, και μετά από δεκαετίες διώξεων και παρανομίας, η αριστερά είχε την ευκαιρία να κυβερνήσει σε συνθήκες δημοκρατίας. Ήταν ένα βήμα για να κλείσει ο εμφυλιοπολεμικός διχασμός, αυτό που ο Ρένος Αποστολίδης αποκαλούσε «ο εμφύλιος μέσα μας». Προσωπικά θωρούσα ότι η «πρώτη φορά αριστερά» ήταν αναγκαία συνθήκη για να ολοκληρωθεί η ομαλοποίηση και να εμπεδωθεί η δημοκρατία. Πράγματι, έστω και χωρίς να το περιμένει, η αριστερά βρέθηκε στην εξουσία για τεσσερισήμισυ ολόκληρα χρόνια. Την άσκησε με πραγματικό εμφυλιοπολεμικό μένος, αναβιώνοντας μίση και πάθη της δεκαετίας του ’40, υμνώντας τον Βελουχιώτη. Επέτρεψε στα Σκόπια να ονομαστούν «Βόρεια Μακεδονία», με αναμενόμενη νομοτελειακή συνέπεια να τεθεί κάποια στιγμή θέμα «Νότιας Μακεδονίας». Λοιδώρησε τους αντίθετους στην επαίσχυντη προδοτική συμφωνία των Πρεσπών ως φασίστες και σωβινιστές, έλαβε πρωτοφανή αστυνομικά μέτρα, χημικά, δακρυγόνα κλπ. εναντίον των διαδηλωτών. Εφάρμοσε εξοντωτική αντιλαϊκή πολιτική στην οικονομία, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από την παιδεία, αντέγραψε «κόπυ πάστε» το πελατειακό κράτος των παλαιοκομματικών της αντιπάλων, έκανε ασύλληπτου θράσους ρουσφέτια και φαυλότητες, διόρισε γυιούς, κόρες, ανιψιούς και γαμπρούς, έκανε διακοπές σε κόττερα και ακριβούς προορισμούς και ανέδειξε την ελληνική παθογένεια σε όλο της το μεγαλείο. Διέψευσε όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες της μία προς μία, προκήρυξε δημοψήφισμα το οποίο στην συνέχεια αγνόησε και υπετάγη δουλικά και αναξιοπρεπώς στους δανειστές. Συμμάχησε με ένα ακροδεξιό μόρφωμα τρίτης κατηγορίας, αποδεικνύοντας ότι οι ιδεολογικές διαφορές ήταν αδιάφορες μπροστά στο διακύβευμα της εξουσίας. Διέσυρε το όνομα της αριστεράς, κάτι που δεν με ενδιαφέρει ως μη αριστερό, αλλά με ενδιαφέρει ως Έλληνα πολίτη που θέλω την ηθική στην πολιτική. Επίσης απέδειξε ότι το «ηθικό πλεονέκτημα» που διατυμπάνιζε ήταν ανύπαρκτη δημαγωγία. Εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη λειψή και άθλια. Την αναμένει η αποσύνθεση και θα την συνοδεύει η κοινωνική κατακραυγή και η καταδίκη της ιστορίας.

Πηγή

Δὲν συμφωνῶ μὲ ὅλα, συγκεκριμένα γιὰ τὰ αἴτια τοῦ Ἐμφυλίου καὶ τὸν Βελουχιώτη -γνωστὰ αὐτά. Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει νὰ ἑρμηνευτεῖ εἶναι ἐὰν ἡ σημερινὴ Ἀριστερὰ ἦταν Ἀριστερὰ ἢ ὄχι. Πάλι, ἔχω πεῖ τὴν ἄποψή μου, ὅτι τὴ σημερινὴ ἀριστεροσύνη (ἐναντίωση στὸ ἔθνος-σύνορα, στὴν οἰκογένεια κ.ο.κ.) μπορεῖς νὰ τὴν βρεῖς σὲ παλιὰ ἀριστερὰ κείμενα, ἔστω ἀποσπασματικά, ἔστω καὶ μὲ ὅλες τὶς ἀντιφάσεις τῶν παλιῶν κομμουνιστῶν. Σὲ πλατωνικὰ κοτέτσια ἤθελαν τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν οἱ Μάρξ-Ἔνγκελς, διάλυση τῆς «ἀστικῆς» οἰκογένειας (μὲ πριμοδότηση τῶν πράιντ, υἱοθεσιῶν κ.λπ.) στὴν σχολικὴ παιδεία, ὡς προάγγελο τοῦ κοτετσιοῦ, θέλουν οἱ σημερινοὶ Ἀριστεροί. Ἑπομένως, αὐτὰ χρησιμοποιήθηκαν μετὰ τὸ 1970, καὶ εἶναι λάθος νὰ διαχωρίζουμε παλιὰ καὶ νέα Ἀριστερά, σὰ νὰ συνέβη μιὰ ρήξη. Γνωστὰ κι αὐτά.

Τὸ ζήτημα εἶναι τὰ τρὸλλ ποὺ μᾶς τρομάζουν μὲ τὸν Κυριάκο. Φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ ὑπερασπίζονται τὰ προεκλογικὰ ἀριστερὰ ρουσφέτια, νὰ ἐκλαμβάνουν τὴν μεταναστευτικὴ πολιτικὴ τῆς Τασίας ὡς φιλανθρωπία (ἢ νὰ δοξάζουν τὴν ἀπόφασή της νὰ μὴν πολιτευθεῖ ἄλλο), νὰ ὑπερασπίζονται τὴν ἀποδοχὴ μακεδονικῆς ἐθνότητας καὶ γλώσσας. Κρύος ἱδρώτας τοὺς περιλούζει γιὰ τὰ μέτρα τοῦ Κυριάκου: Ἀλλὰ δὲν εἶπαν ποτὲ τίποτε γιὰ τὰ μέτρα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τόσα χρόνια. Ἤ, ἂν εἶπαν, ἦταν πολὺ χαλαροί, πολὺ ἤπιοι, πολὺ προσεκτικοί, μὴν πληγωθεῖ κανένας φίλος. Οὔτε διορισμὸ νὰ περίμεναν. Σταματᾶνε στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ οἰκογένεια Μητσοτάκη ἔχει κάνει τὰ ἴδια, καὶ εἶναι σύμβολο μιᾶς ὁρισμένης μορφῆς παρακμῆς. Ἀλλὰ δὲν προχωροῦν, ὥστε νὰ καταδικάσουν αὐτὰ ποὺ κάνει ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Παραμένουν στὸ «κύττα ποιὸς μιλάει» -σὰν νὰ ἦταν Συριζαῖοι. Ἡ ὑποκρισία τῆς Δεξιᾶς τοὺς πειράζει, τῆς Ἀριστερᾶς καθόλου. Ἀπὸ Ἰούλιο θὰ πιάσουν δουλειά, ὡς οἱ χαμηλῆς ἔντασης διανοούμενοι τῆς ρὸζ ἐπανάστασης τὴν ὁποία θὰ ξαναρχίσει ἡ Ἀριστερά. Μυστικό: ἐὰν αὐτοὶ δὲν ἦταν φανατικὰ «κρυφοσυριζαῖοι» μεταξὺ 2015-2019 (γιὰ τὰ θέματα ποὺ προανέφερα), ὁ Μητσοτάκης δὲν θὰ γινόταν τὸν Ἰούλιο πρωθυπουργός. Σεβαστοὶ εἶναι μόνο ὅσοι λένε νὰ μὴν ψηφίσεις καὶ Σύριζα καὶ ΝΔ, καὶ παράλληλα ὑποδείξουν τρόπο νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴ σημερινὴ κυβέρνηση. Ἀλλιῶς, ἔχουμε τὸν ἀντιμητσοτακισμὸ ὡς τὸ ἔσχατο στάδιο τοῦ ἀριστερισμοῦ.

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις | Σχολιάστε

Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν παρακμή: «Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους»

stavr

Μιλῶ γιὰ τὴν «Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους» τοῦ Λευτέρη Σταυριανοῦ, ποὺ γράφτηκε ὡς σχολικὸ ἐγχειρίδιο τὸν «Ὀκτώβρη 1984», καὶ ἦταν σχολικὸ βιβλίο μεταξύ 1984-1989, στὶς μέρες ποὺ προετοιμαζόταν ἡ σημερινὴ παρακμή. Προσεκτικὲς ἀποστάσεις τηροῦνται ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ (ἐννοεῖται καὶ ἀπὸ τὶς ΗΠΑ περισσότερο), ὁ «Τρίτος Δρόμος». Κάπου διαβάζουμε: «Στὶς σοσιαλιστικὲς χῶρες…ἡ ἀληθινὴ συμμετοχὴ τῶν ἐργατῶν στὴ λήψη ἀποφάσεων εἶναι ἕνας μύθος παρὰ πραγματικότητα».

Θὰ ἐπιμείνω σὲ ἕναν στόχο τοῦ συγγραφέα:

…οἱ ἄντρες κάνουν συμπληρωματικὲς δουλειές, γιὰ νὰ μπορέσον οἱ οἰκογένειές τους νὰ πληρώσουν τὸ καινούργιο ραδιόφωνο, τὴν τηλεόραση, τὸ ψυγεῖο, τὰ ἔπιπλα, τὸ αὐτοκίνητο, τὴ μοτοσυκλέττα κτλ. […] Ὑπάρχει ἄραγε τρόπος νὰ γλυτώσουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν καταναλωτικὴ κοινωνία; Οἱ μεταρρυθμιστὲς θέλουν νόμους ποὺ θὰ μειώσουν τὴν ἑβδομάδα ἐργασίας ἀπὸ 40 σὲ 32 ὧρες. Αὐτὸ θὰ δώσει θερινὲς διακοπὲς μεγαλύτερης διάρκειας. Ὅσο ὅμως κρατάει αὐτὸ τὸ πάθος γιὰ καταναλωτικὰ ἀγαθά, οἱ ἐργάτες θὰ ἀγνοοῦν τὸ νόμο καὶ θὰ ἀναλαμβάνουν συμπληρωματικὲς δουλειές. Ἔτσι οἱ ψυχολόγοι, οἱ κοινωνιολόγοι καὶ φιλόσοφοι γράφουν βιβλία παροτρύνοντας τοὺς ἀναγνῶστες τους νὰ ἐστερνιστοῦν νέες ἀξίες. Προτείνουν ἕνα καινούργιο τρόπο ζωῆς ποὺ εἶναι φαινομενικὰ ἁπλὸς μὰ στὴν πραγματικότητα πολὺ ἀποτελεσματικός. Νὰ φορᾶτε τὰ ροῦχα σας, ἕως ὅτου παλιώσουν. Νὰ χρησιμοποιεῖτε τὸ παλιό σας αὐτοκίνητο, ὅσο σᾶς πάει. Μὴν ἀγοράζετε τίποτε, παρὰ μόνο ὅταν εἶναι ἀπόλυτα ἀναγκαῖο. Ἐλευθερωθεῖτε ἀπὸ τὸ σύστημα τῶν δόσεων. Ἀγνοῆστε τὶς μανίες τῆς μόδας ποὺ ἀπαιτοῦν κοντὲς ἢ μακριὲς φοῦστες γιὰ τὶς γυναῖκες ἢ τὶς φαρδιὲς ἢ στενὲς γραβάτες γιὰ τοὺς ἄνδρες. Κλεῖστε τὴν τηλεόρασή σας καὶ διαθέστε περισσότερο χρόνο γιὰ τοὺς φίλους σας. Νὰ διαβάζετε γιὰ προσωπική σας ἀπόλαυση καὶ γιὰ νὰ ἐνημερώνεσθε στὸν τομέα ποὺ σᾶς ἀφορᾶ. Βγεῖτε ἔξω μὲ φίλους ποὺ χαίρεστε τὴν παρέα τους καὶ ὄχι μὲ ἀνθρώπους ποὺ εἶναι «χρήσιμοι» γιὰ τὶς δουλειές σας. Μὲ λίγα λόγια, ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς πρέπει νὰ εἶναι ὄχι νὰ ἀποκτήσουμε περισσότερα ἀγαθά, ἀλλὰ νὰ νοιώθουμε ὅτι ὑπάρχουμε σὰν ἄνθρωποι.

Καὶ ἀφοῦ ὑποστηρίξει τὸ ἀνάποδο:

Ὁ μόνος τρόπος νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο εἶναι νὰ μειωθοῦν οἱ ὧρες ἐργασίας κι ἔτσι νὰ δημιουργηθοῦν περισσότερες θέσεις. Ἡ μέρα τῶν 8 ὡρῶν καὶ ἡ ἑβδομάδα τῶν 40 ὡρῶν δὲν ἔχει ἀλλάξει ἐδῶ καὶ χρόνια. […] Περισσότερα ἐργατικὰ ἡμερομίσθια εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα μεγαλύτερη ἀγοραστικὴ δύναμη κι ἑπομένως περισσότερη κίνηση τῶν ἐπιχειρήσεων.

καταλήγει:

Ὁ σκοπὸς αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι νὰ συμβάλει στὴ μόρφωση, γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ [σημ.: πυρηνική] καταστροφή.

Ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσει κανεὶς καὶ ποῦ νὰ τελειώσει μὲ τὸ πράμα αὐτό. Θὰ ἔλεγε κάποιος ὅτι στὰ παιδάκια τῆς Α΄ Λυκείου δινόταν τὸ πολιτικὸ πρόγραμμα τοῦ Φρανσουὰ Μιτερὰν παρὰ ἕνα βιβλίο κοινωνιολογίας-ἱστορίας. Ἠθικιστικὲς συμβουλὲς ποὺ δίνονταν σὲ παιδάκια τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ ἕναν συγγραφέα Ἀμερικανοθρεμμένο ὁ ὁποῖος εἶχε κατὰ νοῦ τὴν ἀμερικανικὴ-καναδέζικη κοινωνία. Αὐτὸ φαίνεται π.χ. καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀντικρούει τὴν ἄποψη γιὰ τὸν «πόλεμο σὰν τὸ νόμιμο ὄργανο τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς» μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι σήμερα, μὲ τὴν κατοχὴ πυρηνικῶν βομβῶν αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχύει πλέον, γιατὶ ἔτσι θὰ καταστραφεῖ ὁ πλανήτης. Ὅμως πυρηνικὰ ὅπλα τότε κατεῖχαν καμμιὰ δεκαριὰ χῶρες, κι ὄχι ἡ Ἑλλάδα. Ἔτσι ὅπως τὸ γράφει (πρὸς Ἕλληνες) ὁ Σταυριανός, εἶναι σὰν νὰ ἐννοεῖ ὅτι καὶ ἡ Ἑλλάδα κατεῖχε πυρηνικὲς βόμβες, καὶ συνεπῶς ἔπρεπε νὰ τῆς ἀπαγορευτεῖ προγραμματικὰ / συνταγματικὰ / ἰδεολογικὰ τὸ δικαίωμα νὰ καταφύγει στὰ ὅπλα γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν συμφερόντων καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας της (ἢ τῆς κυπριακῆς ἀνεξαρτησίας) διότι «μὲ τὰ (ἑλληνικά) πυρηνικά μας μποροῦμε νὰ καταστρέψουμε τὸν πλανήτη περισσότερες ἀπὸ μία φορές». Ἔπρεπε οἱ μαθητὲς μιᾶς ἡμιπρωτόγονης καὶ ἐξαρτημένης χώρας νὰ ἐσωτερικεύσουν τὴν ψυχροπολεμικὴ ἀγωνία τοῦ Ἀμερικανοῦ τοῦ ’60 γιὰ τὸν δῆθεν ἐπικείμενο πυρηνικὸ πόλεμο, ὥστε νὰ ἀποκλείσουν (οἱ μαθητὲς Ἕλληνες) ἐξαρχῆς τὸν πόλεμο ὡς τρόπο ὑπεράσπισης τῆς χώρας τους. Ἴδιοι (ἰμπεριαλιστές) οἱ Ἀμερικάνοι, ἴδιοι καὶ οἱ Ἕλληνες. Ἄλλωστε, ὁ Σταυριανὸς σὲ ἄλλα βιβλία του ὑποστήριζε ὅτι ἡ Τουρκοκρατία ἦταν ἀρχικὰ ἀξιέπαινη, καὶ εἶναι βαλκανικὸς ἐθνικιστικὸς μύθος ἡ ἰδέα τῶν πέντε αἰώνων σκλαβιᾶς. Σήμερα, βέβαια, ποὺ ἔχει καὶ ἡ Κουτσὴ Μαρία τοῦ «ὑπανάπτυκτου κόσμου» πυρηνικὲς βόμβες, ὅλα αὐτὰ τοῦ Σταυριανοῦ φαντάζουν ὄχι ἀκόμη πιὸ ἐπίκαιρα ἀλλὰ ἀκόμη πιὸ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Ἄλλωστε, τὸ εἰρηνιστικὸ κίνημα τοῦ ’60 ἦταν μιὰ πολιτικὴ εὐνουχισμοῦ τῆς μίας πλευρᾶς ἀπὸ τὴν ἄλλη: Οἱ Δυτικοὶ θὰ εἶχαν γίνει καλοκάγαθοι φιλανδοποιημένοι ἐνῶ οἱ Σοβιετικοὶ θὰ εἶχαν κολλεκτιβιστικὴ θέληση-γροθιά, καὶ σὲ περίπτωση πολέμου θὰ ὑπῆρχε συνειδησιακὴ διάσπαση στοὺς πρώτους. (Ἐννοεῖται ὅτι δὲν κρίνω ἐδῶ ἐὰν οἱ Δυτικοὶ ἦταν οἱ καλοὶ ἢ οἱ Σοβιετικοί, κρίνω τὸ σκεπτικὸ πίσω ἀπὸ τὶς ἀριστερίστικες πορεῖες στὴ Δύση ὑπὲρ τῆς εἰρήνης.) Ἔτσι καὶ τώρα, οἱ κολλεκτιβιστικὲς μυρμηγκιὲς τοῦ Τρίτου Κόσμου ἀποφασισμένες κατέχουν πυρηνικὰ ὅπλα πιστεύοντας ὅτι δικαιοῦνται νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν, ἐνῶ οἱ Δυτικοὶ ἔχουν χάσει τὴν πίστη στὸν ἑαυτό τους.

Ξεχωρίζουν στὸ βιβλίο οἱ ἀντιφατικὲς συμβουλές, χαρακτηριστικὲς τοῦ ἀδιεξόδου τῆς σοσιαλδημοκρατίας τοῦ ’70-’80: Ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ καταναλώνουμε λιγότερο καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ ἐπιδιωχθεῖ ἡ μείωση τοῦ 8ωρου ὥστε νὰ αὐξηθεῖ ἡ ἐργατικὴ ἀγοραστικὴ δύναμη καὶ ἡ κίνηση τῶν ἐπιχειρήσεων. Ἀναρωτιέται καθείς: Ἅμα ἀρχίζαμε νὰ φορᾶμε τὰ ροῦχα μας ὥσπου νὰ «παλιώσουν» (ἢ νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸ ἁμάξι μας ὥσπου νὰ «τὰ παίξει», καὶ μείνουμε στὴ μέση τοῦ δρόμου, στὰ βουνά), ἄραγε δὲν θὰ μειώναμε τὴν κατανάλωση, ἄρα καὶ τὴν παραγωγή, καὶ δὲν θὰ ἔκλειναν τὰ ἐργοστάσια ὅπου δουλεύουν ὅλοι ὅσοι φορᾶν τὰ ροῦχα τους «ὥσπου νὰ παλιώσουν»; Αὐτὰ βέβαια τὰ εἶπε ὁ Χριστιανισμός: τὸ ροῦχο τοῦ μοναχοῦ (ἄρα –ὡς ἰδανικό– καὶ τοῦ λαϊκοῦ) νὰ εἶναι τόσο παλιὸ ὥστε ἀφημένο ἐπὶ τρεῖς μέρες νὰ μὴν τὸ κλέψει κανείς. Τὰ εἶπε σὲ τελείως διαφορετικὸ πλαίσιο ὅμως. Ὅπως εὔστοχα εἶπε ὁ Νίτσε, ὅταν ἀρνεῖσαι τὴν πίστη στὸ χριστιανικὸ Θεό, τότε δὲν γίνεται νὰ διατηρήσεις τὴν χριστιανικὴ ἠθική («μὴν καταναλώνεις» κ.ο.κ.), ἡ ὁποία εἶναι ἀνούσια καὶ ἠλίθια (καθαρὴ «μωρία») ἐὰν δὲν ἰσχύει, ἐὰν δὲν γίνεται κάθε στιγμὴ ἀποδεκτός, ὁ πρῶτος ὅρος ὕπαρξής της: ἡ χριστιανικὴ πίστη. Ἤ, ὅπως ἔλεγε ὁ Χρυσόστομος, ἡ νηστεία / ἐγκράτεια τῶν αἱρετικῶν εἶναι γιὰ πέταμα. Ὅποιος διακρίνει ὁμοιότητα στὴν πραξεολογία μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἕνα τρὸλλ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (πληρωμένο ἢ ἀρνησίμισθο) ποὺ κουνᾶ τὸ σκιάχτρο τοῦ Κούλη (γιὰ νὰ τὸ πῶ χυδαῖα). Ὅμως, ὁ Σταυριανὸς εἶχε ἄλλη ἄποψη. Ἐξήγηση πάντως δὲν ἔχει ὅταν ρωτήσουμε: Τί θὰ γίνει ὅταν οἱ Δυτικοὶ μετατραποῦν μαζικὰ σὲ ἄθεους χίπηδες-ποβεριστές, καὶ ἡ κοινωνία τους αὐτὴ ἔρθει ἀντιμέτωπη μὲ κολλεκτιβιστικὲς κοινωνίες ποὺ δοξάζουν καὶ καθαγιάζουν μεταφυσικὰ τὴν ἰσχὺ καὶ τὴν ἐπικράτηση σὲ βάρος τῶν ἀπίστων, κοινωνίες οἱ ὁποῖες θὰ ἔχουν περισσότερο «ἄχρηστο» (δῆθεν ἄχρηστο) πλοῦτο καὶ ἰσχύ; Ποιὰ κοινωνία θὰ ἐξαναγκαστεῖ νὰ ὑποκύψει στὶς ἀξιώσεις τῆς ἄλλης; Ἡ κοινωνία μὲ θέληση γιὰ δύναμη ἢ ἡ μαστουρωμένη ἀγαπησιάρα; Ὅλη ἡ ἀσυναρτησία συμπυκνώνεται στὴν παρότρυνση «νὰ νοιώθουμε ὅτι ὑπάρχουμε σὰν ἄνθρωποι». Κονδυλικὰ μιλώντας, σὲ πιάνει πονοκέφαλος. Σὰν (sic) ἄνθρωποι νοιώθουμε ἔτσι κι ἀλλιῶς ὅλοι. Ἀκόμη κι ἂν ἡ λέξη Ἄνθρωπος εἶχε κάποιο ἀξιακὸ-ἠθικὸ περιεχόμενο, αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου, μὰ καθόλου κοινὸ ἀνάμεσα στὶς διαφορετικὲς κοινωνίες καὶ ἐποχές.

Στὸ βιβλίο, βρίσκει κανεὶς τὰ σπέρματα τῆς παρακμῆς ποὺ σήμερα κυριαρχεῖ στὸ δημόσιο λόγο. Φεμινισμός: ἔξαλλος προβληματισμὸς γιὰ τὸ ἂν ὑπάρχουν στὴν ΕΣΣΔ καὶ ἀλλοῦ περισσότερες γυναῖκες ἰατροὶ διευθύντριες σὲ νοσοκομεῖα, ἂν παντοῦ καὶ πάντα ὑπάρχει ἡ ἰσότητα. Οἱ ἴδιες οἱ γυναῖκες ἐπιλέγουν ἐλεύθερα κι ὄχι μὲ γονικὲς σφαλιάρες νὰ σπουδάσουν ἀντικείμενα μὲ μικρότερες ἀπολαβές (δασκάλες κι ὄχι μηχανικοί). [Ὑποτίθεται ὅτι κατὰ τὸν Σταυριανὸ τὰ λεφτὰ δὲν ἔχουν σημασία -γιατί, λοιπόν, τέτοια πρεμούρα μὲ τὸ γυναικεῖο μερίδιο ἐξουσίας καὶ ἀπολαβῶν;;] Καὶ ἀγωνία νὰ ἀποδειχτεῖ ὅτι οἱ ἄντρες εἶναι «ἴσοι» μὲ τὶς γυναῖκες κι ὄχι ἀνώτεροί τους, λὲς καὶ οἱ ἄντρες θὰ ἦταν δυνατὸν ποτὲ νὰ ἔχουν τὶς θετικὲς ποιότητες τῶν γυναικῶν καὶ οἱ γυναῖκες τὶς θετικὲς ποιότητες τῶν ἀνδρῶν. Σήμερα πλέον, ξέρουμε πόσο θετικὴ δὲν ἦταν γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἡ «γυναικοποίηση τῆς πολιτικῆς», ἡ ὁποία μᾶς ἔδωσε μιὰ Μέρκελ, μιὰ Θάτσερ, μιὰ Ὤλμπραιτ, μιὰ Χίλαρυ Κλίντον, μιὰ Κοντολίζα Ράις, μιὰ Ντόρα Μπακογιάννη, μιὰ Φώφη Γεννηματᾶ. Ὅπως καὶ ἡ ἐκλογὴ μαύρου προέδρου τῶν ΗΠΑ δὲν συνέβαλε στὴν εἰρήνη ἀλλὰ στὴν καταστροφὴ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ στὴν αὔξηση τῶν βομβαρδισμῶν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ. Ἐξαΰλωση καὶ περιφρόνηση τοῦ βιολογικοῦ παράγοντα: «Οἱ ἄνθρωποι εἶναι εἰρηνόφιλοι ἢ πολεμοχαρεῖς ἀνάλογα μὲ τὴν διαπαιδαγώγησή τους»· μιὰ ἀφελὴς πίστη τοῦ 18ου αἰώνα στὴν θετικὴ παντοδυναμία τῆς μόρφωσης· λὲς καὶ οἱ Γερμανοὶ τοῦ Μεσοπολέμου δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς πλέον μορφωμένους Εὐρωπαίους. Ἡ ἐξαφάνιση καὶ καταγγελία τοῦ βιολογικοῦ παράγοντα –«τίποτε δὲν ὀφείλεται σὲ γονιδιακὲς τάσεις», «τίποτε στὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ δὲν εἶναι μὴ ἐλέγξιμο ἀπὸ τὴν ὀρθολογικὴ βούληση καθυπόταξής του»– τελικὸ σκοπὸ εἶχε τὴν αὐτοδικαίωση τοῦ ἱερατείου τῶν κάθε Leften Stavrianos (ψυχολόγων, κοινωνιολόγων κ.λπ.), γιὰ νὰ ἀποκτήσουν αὐτοὶ θεσμικὰ τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα νὰ καθορίζουν σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ τὴν ἀνθρώπινη κατάσταση μέσῳ τῶν ἐκπληκτικῶν «παιδαγωγικῶν» σχολικῶν συμβουλῶν τους. Πάντως, ὁ Σταυριανὸς ἐκδίωκε τὸν βιολογικὸ-γονιδιακὸ παράγοντα ἀπὸ τὴν δημόσια σφαίρα προκειμένου νὰ τὸν εἰσαγάγει ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα μέσῳ τοῦ «γυναικείου προβληματισμοῦ» ποὺ διατρέχει τὸ βιβλίο του (ἀφοῦ γονίδια εἶναι αὐτὰ ποὺ σὲ κάνουν ἄντρα ἢ γυναίκα, μὲ μαῦρο δέρμα ἢ μὲ κίτρινο ἢ λευκό· ὄχι μόνο μέλος τῆς «φυλῆς» τῶν ρατσιστῶν). Ὑλικὴ βάση γιὰ τὰ πάντα. Δαιμονοποίηση τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Εὐρώπης. Γεωργική, Βιομηχανικὴ Ἐπανάσταση, νά ἡ ἐξήγηση γιὰ τὰ πάντα, ἡ βάση καὶ τὸ ἐποικοδόμημα. Ἡ Ρώμη ἦταν ἰμπεριαλιστική! Ἅρπαζε –τί μᾶς λές…!– τὴν ὑλικὴ παραγωγὴ τῶν σκλαβωμένων περιοχῶν. Στὴν πραγματικότητα, ἡ δυτικὴ Ρώμη ἐκπολίτιζε ἐπὶ αἰῶνες τοὺς κανίβαλους καὶ ἀνθρωποθυσιαστὲς Κέλτες Δρουίδες καὶ Βορειοαφρικανούς (Καρχηδόνα καὶ Βερβερίνους), πράγμα ποὺ συνέχισε νὰ κάνει καὶ ἀργότερα, ὡς χριστιανικὴ Ρώμη, ὅταν ἐκπολίτιζε τὶς παγανιστικὲς γερμανικὲς καὶ νορδικὲς φυλές. Ὅλοι οἱ κυρίαρχοι ἅρπαζαν, ὅλοι, μόνο ὁρισμένοι ἐκπολίτιζαν ὅμως· καὶ μόνο ἡ Ρώμη ἐξίσωσε πολιτικὰ ὅλους τοὺς ὑπηκόους της στὶς ἀρχὲς τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα. Οὔτε οἱ Ὀθωμανοὶ οὔτε οἱ Ἄραβες οὔτε οἱ Ἴνκας οὔτε οἱ Ἀφρικανοὶ οὔτε οἱ Παπούα.

Ἡ μόνη διαφορὰ μὲ τὴ σημερινὴ κατάσταση τῶν ΜΚΟ καὶ τοῦ ἀναρχικοῦ λάιφστάυλ εἶναι ὅτι στὸ βιβλίο τοῦ 1984 γίνεται λόγος γιὰ «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία», φράση ἀπαγορευμένη σήμερα· ὅμως καὶ στὸ βιβλίο ἡ φράση ἀφορᾶ τὸν πρώην ἀποικιοκρατούμενο Τρίτο Κόσμο, καὶ ὄχι τὴν Ἑλλάδα ποὺ εἶχε τὴ μισὴ Κύπρο κατεχόμενη. Δὲν πείραζε ὅμως κανέναν πασοκικὸ «πατριώτη δημοκράτη» (χά, χά), διότι τὸ σύνθημα «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία» ἀκουγόταν καὶ λειτουργοῦσε παβλωφικὰ στὰ χρόνια ἐκεῖνα. Δηλαδή, ἦταν μιὰ φράση-ἐξαπάτηση.

Εἴπαμε καὶ θὰ τὸ λέμε ἐδῶ: Ὅποιος στήνει στὸν τοῖχο τὴν νεοελληνικὴ παρακμὴ τοῦ μέσου Ἕλληνα γενικεύοντας ρομαντικὰ καὶ μὴ στοχοποιώντας συγκεκριμένους ἀνθρώπους, ποὺ κατεῖχαν νευραλγικὲς θέσεις (σὲ κόμματα, Πανεπιστήμια ἢ ἀλλοῦ) καὶ οἱ ὁποῖοι ἄλλαξαν ριζικὰ τὴν κοινωνία μὲ τὶς συγκεκριμένες ἀποφάσεις τους (ποὺ χωρὶς αὐτοὺς ἡ παρακμὴ δὲν θὰ γίνονταν νόμος καὶ νοοτροπία μιᾶς κοινωνίας), καθὼς καὶ ὅποιος δὲν στοχοποιεῖ συγκεκριμένα κόμματα, ΜΜΕ κ.ο.κ., αὐτὸς ἁπλὰ λαϊκίζει καὶ λέει τὴ μισὴ ἀλήθεια γιὰ τὰ αἴτια τῆς παρακμῆς.

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | 3 Σχόλια

Οἱ νοικοκυραῖοι τοῦ Ἀρκᾶ

Ὑπερασπίζεται τὸν Ἀρκᾶ κάποια ἀρθρογράφος. Τὸ ἐπίμαχο ζήτημα, παγκόσμιας σημασίας γιὰ τοὺς προοδευτικοὺς ἀνθρώπους: ἂν ξελασπώνει ὁ πρῶτος τοὺς «δολοφόνους τοῦ Ζάκ». Ἀσφαλῶς, «σπασίμο μαγαζιοῦ» δὲν ἔλαβε χώρα γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ὑπόθεση Κωστόπουλου. Ἀλλὰ κάτι ἄλλο ὑπονοεῖται ἀπὸ τοὺς κατήγορους τοῦ Ἀρκᾶ: Ὅτι ἡ ἀσφάλεια τοῦ καθενὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἰδιοκτησίας του δὲν εἶναι συνταγματικὰ προστατευόμενα ἀγαθά (ὅπως νομίζαμε), ἢ ὅτι ἐλλείψει ἀστυνομικῆς προστασίας δὲν εἶναι ἀναμενόμενο πὼς τὰ πράγματα θὰ ὁδηγοῦνται σὲ αὐτοδικίες καὶ στὸ νόμο τῆς ζούγκλας: θὰ πρέπει νὰ κάνουμε ὅτι κοιμόμαστε.

Τὸ σκίτσο τοῦ Ἀρκᾶ, ἐὰν μποροῦσε νὰ κάνει πνεῦμα ὁ σκιτσογράφος, θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθεῖ ὡς κατάκριση ἄλλου τύπου πρὸς τοὺς νοικοκυραίους: Κατάκριση γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τόσα χρόνια καὶ γιὰ τόσες προσβολὲς δὲν μιλοῦσαν, ἄρα σήμερα εἶναι ἀναξιοπαθοῦντες μὰ ἀνόητοι, γιατὶ μίλησαν πολὺ ἀργά. Πράγματι, τὸ μερίδιό της εὐθύνης τους δὲν εἶναι κυρίως ἡ αὐτοδικία κ.λπ., εἶναι ἡ χρόνια χαλαρὴ κατάφαση στὶς καταστάσεις ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀνάγκη τὴ δική τους γιὰ αὐτοδικία. Χαλαρὰ ἄφηναν νὰ ἐξελιχτεῖ μία κατάσταση μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὅλα πᾶνε καλά, καὶ δὲν ἔδιναν δεκάρα γιὰ τὰ σημάδια τῆς παρακμῆς. Μεγαλόκαρδα ἐπέτρεπαν τὴ δυσφήμηση τῆς «κανονικότητας», καὶ οἱ ἴδιοι τὴν δυσφημοῦσαν, μὲ «πιὸ κανονικὸ» τρόπο. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἐπίκριση πρὸς τοὺς μικροαστοὺς / νοικοκυραίους θὰ ἦταν σωστὸ νὰ γίνει, ἀλλὰ γιὰ ἐντελῶς ἀντίθετους λόγος ἀπὸ τὴν ἐπίκρισή τους ἀπὸ τὴν Ἀριστερά.

Δὲν φαίνεται ὅτι ὁ Ἀρκᾶς δίνει αὐτὸ τὸ νόημα στὸ σκίτσο του. Δὲν εἶναι ἱκανὸς γιὰ κάτι τέτοιο. Ὄντας Ἀριστερός, εἶναι ἐλιτιστής: ὁ ἴδιος ἔχει διαπρέψει στὴν κατάκριση καὶ διάλυση τῶν νοικοκυραίων τὶς προηγούμενες δεκαετίες μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ἀριστερούς (γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους μὲ τῶν λοιπῶν Ἀριστερῶν), ποὺ σήμερα τὸν κατακρίνουν ὡς φίλο τῶν νοικοκυραίων. Ὅπως καὶ ἡ Μαλβίνα, ποὺ κατέκρινε τοὺς μικροαστοὺς ἐπειδὴ κάνουν δύο παιδιὰ ἢ θέλουν ἀγόρι, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ κοινωνία νὰ πεθάνει ὁριστικά (δηλαδη, ὄχι ἡ α ἢ β κακὴ μορφή της, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία) μὲ 1,1 παιδιὰ ἀνὰ μητέρα. Θυμόμαστε ὅλοι τὴν Ἀριστερά, ποὺ ἄλλοτε ἔβριζε τοὺς μικροαστούς, καὶ ἄλλοτε τσίριζε νὰ μὴν χάσει κανεὶς μικροαστὸς τὸ σπίτι του, ἐνῶ κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ χαίρεται ποὺ οἱ μισητοί της νοικοκυραῖοι-μικροαστοὶ χάνουν τὰ σπίτια τους, τὰ ὁποῖα γίνονται ἰδιοκτησία τοῦ τραπεζίτη.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Περσέπολις

Ἔβλεπα προχτὲς στὴν κουλτουριάρα ΒουλὴTV τὴν ταινία Περσέπολις, μὲ τὶς κλαψωδίες γιὰ τὸ ἰρανικὸ καθεστώς, μὲ θέμα τὴν ζωὴ μιᾶς ἰρανῆς ποὺ ἦταν κοριτσάκι ὅταν ξέσπασε ἡ ἰσλαμικὴ ἐπανάσταση, καὶ εἶδε τὴ ζωή της ν’ ἀλλάζει μὲ τὴν ἐπικράτηση τῶν ἰσλαμιστῶν. Τὴν ὑπόθεση θὰ τὴν διαβάσετε ἐδῶ, στὸ τέλος βέβαια ἡ δυτικῆς καὶ μεσοαστικῆς νοοτροπίας, εἰκοσάχρονη πλέον, Ἰρανή, ξαναφεύγει ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν καταπιεστικὴ ἰρανικὴ κοινωνία καὶ πηγαίνει γιὰ πάντα (νόμιμα) στὸ Παρίσι, γιὰ νὰ ζήσει ἔχοντας ὅλα τὰ δικαιώματα ποὺ ἔχει κάθε δυτικὴ γυναίκα (τὰ ὁποῖα οἱ Δυτικοὶ ἀφελῶς θεωροῦν δεδομένα).

Ἡ ταινία εἶναι τοῦ 2007, ὁπότε τὸ γελοῖο τῆς ὑπόθεσης εἶναι ὅτι μόλις δώδεκα χρόνια μετά, σήμερα, στὸ Παρίσι / Γαλλία κυριαρχοῦν οἱ ἰσλαμιστές, μπροστὰ στοὺς ὁποίους οἱ τωρινοὶ ἰρανοὶ καθεστωτικοὶ φανατικοὶ μοιάζουν πλέον μὲ ἀγγέλους. Ὅμως γιὰ τοὺς καλούς, Ἅγιους Ἄραβες μουσουλμάνους πρόσφυγες (παλιοὺς καὶ νῦν) καμμιὰ ταινία δὲν θὰ βγεῖ ἡ ὁποία νὰ τοὺς κατακρίνει γιὰ τὶς πολιτισμικές τους τάσεις (μισογυνισμός, καταστροφὲς ἐκκλησιῶν καὶ δολοφονίες, ἐπιδίωξη ἐπιβολῆς τῆς Σαρίας στὴ Δύση), καὶ νὰ ἐπισημάνει τὸν κίνδυνο τῆς Ἅλωσης τῆς Δύσης ἀπὸ δαύτους. Πολὺ ἁπλά, εἶναι τὸ Ἰράν, καὶ πρέπει αὐτὸ νὰ χτυπηθεῖ ὡς ἀπάνθρωπο καὶ κακό, ἐνῶ τριγύρω του ἤδη (τὸ 2007) ὑπῆρχαν κανιβαλικὲς καταστάσεις τύπου ΙΣΙΣ. Φυσικά, καὶ θὰ ἦταν καλύτερο νὰ συνεχιστεῖ τὸ καθεστὼς τοῦ Σάχη. Δὲν ἀγαπῶ, φυσικά, τοὺς ὑπερχιλιετεῖς ἐχθροὺς τῶν Ἑλλήνων (6ος π.Χ. αἰ. – 7ος μ.Χ. αἰ.), τοὺς Πέρσες (ὡς ἔθνος, ἐννοῶ, δὲν τοὺς ἀγαπῶ. Ὡς ἄτομα, ἀγαπᾶμε τοὺς πάντες), κι ἂς μὴν πῶ τίποτε γιὰ τὴν τωρινὴ θρησκεία τους. Ἄλλο αὐτὸ ὅμως, κι ἄλλο τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι ἀνεκτικότερη ἡ ἰρανικὴ καὶ σιιτικὴ ἐκδοχὴ τοῦ ἰσλαμισμοῦ ἀπὸ τὴν ἀραβικὴ καὶ σουνιτική, ὅπως ἐπίσης ἄλλο πράγμα εἶναι τὸ ὅτι προφανῶς θεωρῶ παλαιότερο καὶ ἀνώτερο πολιτισμὸ τὸν περσικὸ ἀπὸ τὸν ἀραβοϊσλαμικό, ποὺ ἁπλῶς ἀντέγραψε Πέρσες καὶ Βυζαντινούς.

Τέλος πάντων, ἡ Περσίδα μας πῆγε στὸ Παρίσι γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὴ μαντήλα καὶ τὴν ἀπαγόρευση τῶν πάρτυ, καὶ ἔκτοτε περνᾶ καλὰ μὲ τοὺς μαχαιροβγάλτες καὶ καταστροφεῖς ἐκκλησιῶν. Καὶ ζῆσαν αὐτὴ καλὰ κι ἐμεῖς χειρότερα.

Posted in Ισλάμ, Πέρσες, γυναίκες | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἔκθεση Βιβλίου, καλὰ μπουρίνια

Ἂν καὶ ἡ Ἔκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης δὲν εἶναι ἄνθρωπος, τῆς εὔχομαι καλὰ μπουρίνια. Ὄχι κακά. Εἶναι βέβαια ἡ ἐποχὴ ποὺ κάθε χρόνο στὴν πόλη μας βρέχει, ἀλλὰ βρέχει τόσο συγκεκριμένα καὶ τόσο εἰδικά, ἀκριβῶς στὶς 1-2 ἑβδομάδες τῆς Ἔκθεσης Βιβλίου, ὥστε καθένας (πιστὸς καὶ μή) νιώθει τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδώσει τὰ μπουρίνια στὴ θεϊκὴ ἢ κάποια ἄλλη ὑπερφυσικὴ παρέμβαση.

Ἄλλωστε, στὶς τελευταῖες δύο δεκαετίες, ἔχουμε δεῖ τί βιβλία προωθοῦνται (ἔχει σημασία τὸ «προωθοῦνται»): Ἀπὸ παγανιστές, ποὺ θὰ σοῦ κλείσουν τὸ μάτι συνωμοτικὰ δίνοντάς σου πρόσκληση γιὰ τὶς μαζώξεις τους στὸν Ὄλυμπο, ἐπειδὴ ἀγόρασες βιβλίο τους. Ἀριστεροί, μὲ ἕνα βλοσυρὸ ὕφος χιλίων καρδιναλίων ἢ πιθήκων -μιλᾶμε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου κι ὄχι γιὰ ἀνέμελα πράγματα ὅπως μιὰ βόλτα σὲ ἔκθεση βιβλίου. Γερμανόφιλοι (τὸ λέω ἔτσι), ποὺ τάχα ἁπλῶς θαυμάζουν τὴ γερμανικὴ πολεμικὴ μηχανή («τίποτε ἄλλο»), καὶ εἶναι γεμάτος ὁ πάγκος μὲ βιβλία γιὰ τὴν Βέρμαχτ καὶ τοὺς «μεγάλους στρατηγούς της», ποὺ τοὺς κανόνισαν Ἀμερικανοὶ καὶ Σοβιετικοὶ στρατηγοί. Ἢ τὰ βιβλία ἐσωτερισμοῦ, ἴσως καὶ μαγείας, γιὰ νὰ νεραϊδοπαρθεῖς. Εἶναι μετά, νὰ μὴ θυμώσει ὁ Θεός; Ὑπάρχει, βεβαίως, καὶ τὸ ἀστεῖο τοῦ πράγματος, καὶ νομίζω ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ ἐκλάβουμε τὰ μπουρίνια (ποὺ δὲν εἶναι καὶ ἀνεμοστρόβιλοι, στὸ κάτω-κάτω). Ὄχι ὡς θυμό, ἀλλὰ ὡς ἀστεῖο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὰ ἐκλεκτὰ βιβλία ποὺ παρουσιάζονται (ἀπαράλλαχτα) κάθε χρόνο στὴν Νέα Παραλία.

Posted in Θεσσαλονίκη | Tagged , , | Σχολιάστε

Σημαῖες μὲ ἢ χωρὶς ἐσώρουχο

Νά ὁ μόνος τρόπος ποὺ ὑπάρχει, λοιπόν, γιὰ νὰ μὴν δέρνουν οἱ Ἀριστεροί (ἀστυνομία καὶ μὴ κυβερνητικὰ τάγματα ἀσφαλείας) ὅσους διαδηλώνουν στὸ Σύνταγμα κρατώντας τὴν ἑλληνικὴ σημαία, καὶ νὰ μὴν τοὺς ρίχνουν χημικά: Νὰ ἔχουν βγάλει οἱ διαδηλωτὲς τὸ βρακί τους. Διαδήλωση, τὴν ὁποία ὑποστηρίζει καὶ ἡ ΝΔ, φυσικά. Τὸ τελευταῖο τονίζεται, μὴν τυχὸν χρησιμοποιήσουν / προβάλουν ἀκόμη κι ἐδῶ τὴν σύγκριση «Κούλης-Τσίπρας» οἱ ψεκασμένοι (ἀντιδεξιοί, τρὸλλ ποὺ παριστάνουν ὅτι δὲν εἶναι Σύριζα, κοινωνικὰ εὐαίσθητοι Χριστιανοὶ – ξελασπωτὲς τοῦ Σύριζα  κ.ο.κ.),  καὶ ποῦν: «Ἀμάν, τί θὰ πάθουμε ὅταν βγεῖ ὁ Κούλης», ἀφοῦ ἴδιο πράμα εἶναι Νέα Δημοκρατία καὶ ἀριστεροὶ ὁμοφυλόφιλοι ἀκτιβιστές.

Ἂς θυμίσω, πάντως, κάποιους ὁμοφυλόφιλους μὲ αἴσθηση αὐτοσεβασμοῦ, ποὺ δὲν κατέβαιναν μὲ τὴ σημαία ὡς φανέλα καὶ βρακί, ἀλλὰ ἤθελαν νὰ κατακτήσουμε τὴν Τουρκία (Καβάφης), ἔβριζαν τὴ δυτικὴ νεοτερικὴ τέχνη καὶ ἐξυμνοῦσαν τὴ βυζαντινή (Τσαρούχης), καὶ χαρακτήριζαν τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση (τότε, Ε.Ο.Κ.) «Τουρκοκρατία ἄλλης μορφῆς στὴν ὁποία χαίρομαι ποὺ δὲν θὰ ζῶ» (Χατζηδάκης).

Posted in σεξουαλικότητα, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἀναστύλωση Παρθενώνα

Ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο χρωμάτων (τοῦ ὁλόλευκου τῶν νέων μαρμάρων καὶ ἐκείνου τῶν αὐθεντικῶν μαρμάρων) τὸ μετατρέπει σὲ πολύχρωμο τσίρκο. Ἂν «Στόχος της είναι να αναδειχθεί το όριο διατήρησης του τοίχου όπως διαμορφώθηκε μετά τον βομβαρδισμό του Μοροζίνι το 1687 και πριν από την πολιορκία της Ακρόπολης το 1822«, τότε θὰ πρέπει νὰ χτίσουν κι ἕνα τζαμὶ μέσα στὸν Παρθενώνα, τὸ ὁποῖο ὑφίστατο στὸ διάστημα αὐτό.

Ὅταν ἡ τουριστικὴ ἀτραξιὸν διαπλέκεται ἀνεπανόρθωτα μὲ τὴν αὐθαιρεσία (γιατί νὰ ἀναστηλωθεῖ ἕνα μνημεῖο ὅπως ἦταν –καὶ μὲ πόση ἀρχιτεκτονικὴ ἀκρίβεια;;– τὸ 1688 καὶ ὄχι ὅπως ἦταν τὸ 1300;) καὶ τὴν ἐθνικὴ μυθολογία (ὁ Παρθενώνας δὲν ἦταν ἐπίκεντρο οὔτε σύμβολο τῆς ἀρχαίας κοινωνίας, θρησκείας ἢ φιλοσοφίας), δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ πεῖς πολλά.

1515860_apokatastasi_parthenona_-21-

Posted in Αρχαιότητα, Αθήνα | Tagged , , , | Σχολιάστε

χρήματα ἢ ποίηση

Πῶς περδικλώνονται τὰ πράγματα: Ἕνας λόγιος Δεξιὸς νὰ ὁμολογεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ χρήματα καὶ τὴν ἀνωτερότητά της ἔναντι τῆς ποίησης. Ἡ Ἀριστερὰ νὰ διορίζει τοὺς δικούς της καὶ νὰ μοιράζει λεφτά, καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ ἐξαναγκάζει ὅλους νὰ σκύψουν δουλικὰ μπροστὰ στὴν ἄποψη ὅτι τὰ χρήματα δὲν εἶναι ἀναγκαῖα. Ἡ Ἑλλάδα ἀκόμη δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ εἰσαγωγὴ τοῦ σουρεαλισμοῦ. Χρήματα ἢ ποίηση; Ἐμεῖς ξέρουμε ὅτι ποιήματα παλιὰ ἔγραφαν οἱ πλούσιοι καὶ σήμερα ὅσοι εἶχαν ἀρκετὸ ἐλεύθερο χρόνο γιὰ ρεμβασμό.

«Δεν έχω ανάγκη από χρήματα… Εχω ανάγκη από αισθήματα… από όνειρα που κατοικούν στα δέντρα… Εχω ανάγκη από ποίηση…». Μερικοί μόνον στίχοι από το ποίημα της Ιταλίδας ποιήτριας Αλντα Μερίνι στο οποίο εξετάσθηκαν χθες οι υποψήφιοι των Επαγγελματικών Λυκείων. Καλούνται δε να αποκαλύψουν σε ένα κείμενο 100-150 λέξεων αν κι αυτοί, όπως η ποιήτρια, έχουν ανάγκη από κάποια μορφή τέχνης. Οταν ο φίλος Απόστολος Λακασάς μου έστειλε το σχετικό υλικό, εκτός των άλλων, στάθηκα και στις οδηγίες προς τους εξεταζομένους που το συνοδεύουν. Εκεί διάβασα ότι «κάθε τεκμηριωμένη απάντηση είναι αποδεκτή». Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποιος υποψήφιος γράφει ότι έχει ανάγκη από χρήματα και γι’ αυτό βιάζεται να μάθει μια τέχνη μπας και βγάλει κάνα φράγκο –τεκμηριωμένη άποψη–, γράφει επίσης ότι όλοι έχουν ανάγκη από αισθήματα άρα δεν μας λέει τίποτε σπουδαίο η ποιήτρια –τεκμηριωμένη άποψη–, η απάντησή του θα γίνει αποδεκτή; Αν μάλιστα προσθέσει ότι αυτό με τα όνειρα που κατοικούν στα δέντρα δεν το καταλαβαίνει και δεν ξέρει αν έχει ανάγκη από ποίηση. Κάτι ποιήματα που έκαναν στην τάξη τα βρήκε αφόρητα βαρετά και άχρηστα. Η απάντησή του θα γίνει αποδεκτή; Μάλλον άκυρο το ερώτημα, αφού υποθέτω ότι ανάμεσα στους 16.000 υποψηφίους κανείς δεν επιθυμεί να μπλέξει, και αν είναι κατάλληλα προετοιμασμένος, θα ακολουθήσει τις οδηγίες του εκθεσά υπερασπιζόμενος το ορθόν. «Οχι στα χρήματα, ναι στα αισθήματα, ναι στα όνειρα που κατοικούν στα δέντρα, ναι στην ποίηση». Αχρείαστη να ’ναι, αλλά τι να κάνουμε; Αφού αυτό είναι το ορθόν.

Posted in Αριστερά, Δεξιά | Σχολιάστε

«Συνεχόμενος ἐνθουσιασμός»: βιασμός

Παρακολουθῶ στὰ ΜΚΔ μιὰ διαμάχη μὲ ἀφορμὴ τὸν Ποινικὸ Κώδικα μεταξὺ φεμινίστριας καὶ βέρου ἀριστεροῦ (καὶ ἀντιφασίστα) γιὰ τὸ κατὰ πόσο ὁ νέος Π.Κ. εἶναι καλὸς ἢ κακός. Καταλήγει ἡ φεμινίστρια: πρέπει νὰ ἀλλάξει ὁ ὁρισμὸς τοῦ βιασμοῦ ὥστε νὰ νοεῖται ὡς ἡ ἔλλειψη συνεχόμενης ἐνθουσιώδους συναίνεσης. Ὁ ἀριστερὸς τὴν ρωτᾶ πῶς θὰ ἀποδειχθεῖ δικαστικῶς καὶ ταυτόχρονα μὴ ἐξευτελιστικὰ ἡ ἔλλειψη συνεχόμενης ἐνθουσιώδους συναίνεσης, ἡ φεμινίστρια ἀπαντᾶ (χωρὶς νὰ κάνει λόγο γιὰ δικαστήρια) καὶ κάνει λόγο γιὰ «λόγια, στάσεις καὶ ἐκφράσεις» τῆς συμμετέχουσας. Ὁ ἀριστερὸς ἐπιμένει ὅτι δὲν μπορεῖ ὁ δικαστὴς νὰ μάθει πότε ὑφίσταται ἐνθουσιώδης συναίνεση καὶ ἐὰν διεκόπη αὐτή. Ἡ φεμινίστρια θέλει τὸν «βιαστὴ» ὑποχρεωμένο νὰ ἀποδείξει ὅτι τὸ θύμα εἶχε τὴ συναίνεσή του. Ὁ ἀριστερὸς ἀπαντᾶ γιὰ τὸ τεκμήριο τῆς ἀθωότητας (δὲν θὰ ἀποδείξει κάποιος ὅτι δὲν βίασε, θὰ ἀποδείξουν ἄλλοι ὅτι βίασε). Καὶ οἱ δυὸ ἀπόψεις ἔχουν τὰ προβλήματά τους. Φαντάζομαι ὅτι εἶναι ἡ ἐπιμονὴ μπροστὰ στὴν ἀνυποχώρηση ἄρνηση αὐτὸ ποὺ θεωρεῖται βιασμός, ὁπότε τὸ πρόβλημα μετατοπίζεται στὸ τί θεωρεῖται ἀνυποχώρητη, καθὼς καὶ στὰ σωματικὰ σημάδια τοῦ βιασμοῦ. Ποῦ νὰ συζητοῦσαν, ἀριστεροὶ καὶ φεμινίστριες, καὶ γιὰ τὸν βιασμὸ σὲ σαδομαζοχιστικὲς ἐρωτικὲς πράξεις, δηλαδή. Πρέπει νὰ ὁρίσουμε νομικὰ τὰ πάντα, ἐνῶ ἡ πραγματικότητα καὶ ἠ φαντασίωσή της ξεπερνᾶ ὅλα τὰ βιβλία. Ἀλλὰ ὣς ἐδῶ, γίναμε ὅλοι σεξολόγοι-ἰατροδικαστές.

Ἂς θυμίσω ὅτι τὸ πρόβλημα τοῦ πότε λαμβάνει χώρα βιασμὸς καὶ πότε ὑπάρχει συναίνεση εἶναι τόσο παλιὸ ὅσο καὶ τὸ Δευτερονόμιον κεφ. 22 τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τὸ πρόβλημα τῶν Ἀριστερῶν-Φεμινιστῶν εἶναι ὅτι πατᾶνε σὲ δύο βάρκες, ἀπὸ τὴ μία τῆς ἐλεύθερης προβολῆς τῆς (κάθε μορφῆς…) σεξουαλικότητας (στὰ πλαίσια τοῦ ζωώδους ὑλισμοῦ τους) «γιὰ νὰ σκάσουν οἱ θρησκόληπτοι / παπάδες» κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τῆς προστασίας τοῦ πιὸ ἀδύναμου. Πάντα μία γυναίκα θὰ εἶναι ἀπροστάτευτη ὅταν κλειστεῖ σὲ ἕνα δωμάτιο μόνη της μὲ ἕναν -σαφῶς, ὡς ἀρσενικό- σωματικὰ ἰσχυρότερο ἄντρα-ἐραστή της, καὶ δὲν μποροῦμε νὰ βάλουμε κάμερες οὔτε νὰ κρυφακοῦμε. Ἐκ τῶν ὑστέρων, εἶναι ἀργά. Μόνο ὅποιος μπορεῖ νὰ δεῖ τὴ συνάφεια μεταξὺ τῆς ἔξαρσης-ἀνάδειξης τῆς σεξουαλικότητας ὡς Ἐλευθερίας καὶ τῆς ἔξαρσης τῶν βιασμῶν π.χ. στὴν Ἰνδία (δὲν μιλᾶμε κἂν γιὰ τὸ Ἰσλάμ) ἡ ὁποία (ὅπως κάθε μὴ δυτικὴ χώρα) βομβαρδίζεται μὲ τὴ δυτικὴ ἐλευθεριακὴ κουλτούρα, μπορεῖ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν δικαιωματισμὸ καὶ τοὺς νόμους. Ὅτι κάποτε θὰ ἐκλείψει νομοτελειακὰ ὁ καπιταλισμός, ἄρα ἡ ἐμπορικὴ ἐκμετάλλευση τῆς σεξουαλικότητας τῆς γυναίκας, δὲν λύνει κανένα πρακτικὸ πρόβλημα, οὔτε καὶ τὸ ἀνάποδο, δηλαδὴ ἡ ἐκ τῶν προτέρων (μέσα στὸν καπιταλισμό) διὰ νόμου ἀπαγόρευση τῆς καταπίεσης ἐνῶ οἱ συνθῆκες λένε ὅτι εὐκολότερα γίνεται κάποιος βιαστὴς ὅταν καθημερινὰ γίνεται ἀποδέκτης τῆς ἐξύμνησης τοῦ σέξ ὡς ὕψιστης ἀξίας (ἀπ’ ὅ,τι ὅταν ἡ κοινωνία εἶναι μερικὰ «κλὶκ» συντηρητικότερη). Ἀντίθετα, ἡ φεμινίστρια ὑποστηρίζει ρητὰ ὅτι ἀπὸ τὴν πρὸς τὸ καλύτερο ἀλλαγὴ τῆς νομοθεσίας θὰ περάσουμε στὶς πρὸς τὸ καλύτερο ἀλλαγὲς στὴν σχολικὴ ἐκπαίδευση, καὶ ἔτσι θὰ μειωθοῦν οἱ βιασμοί. Κλασσικὲς φαντασιώσεις ὅσων πιστεύουν ὅτι τὰ ἠθικὰ παραδείγματα ἀλλάζουν μὲ διατάγματα, ὅτι ὁ Νομοθέτης εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς Δημιουργίας: Στὶς ἄκρως ἀνεπτυγμένες Σουηδία κ.λπ. χῶρες, οἱ βιασμοὶ ἔχουν αὐξηθεῖ, ἐνῶ οἱ νόμοι ἔχουν γίνει αὐστηρότατοι.

Τέλος πάντων, τελικὰ ὁ ἀριστερός μας εἰσέπραξε τὴν ἔμμεση κατηγορία ὅτι συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς κουλτούρας τοῦ βιασμοῦ. Καὶ βγῆκε, ὁ καημένος, ἀπὸ τὰ ροῦχα του. Συμμετεῖχε καὶ σὲ πορεῖες κατὰ τοῦ βιασμοῦ στὰ νειάτα του. Τὸν ἔχει ξεπεράσει ἡ ἐποχή μας. Ἀλλὰ ἂς πρόσεχε. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀνοίγεις, τὸ ’70, τὴν καταπακτὴ γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ἀξιώσεις κοινωνικῆς κυριαρχίας κάτι τέτοιοι (μὲ τὸ ἄλλοθι τῆς ἀδιαμφισβήτητα ὑπαρκτῆς βίας σὲ βάρος γυναικῶν), καὶ μετὰ νὰ θίγεσαι γιατὶ ἡ ἄποψη τῆς «ἐνθουσιασμοκρατίας» ξεπέρασε τὰ δικά σου ὅρια ἀνοχῆς. Ὅμως, αὐτὸς ἦταν ὁ ἱστορικὸς ρόλος τῆς γενιᾶς ποὺ ἦταν φοιτητὲς τὴ δεκαετία τοῦ ’70 καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ ’80.

Μιλᾶμε, βέβαια, γιὰ ἀνθρώπους ποὺ κρίνοντας ἀπὸ τὶς ἀναρτήσεις τους δὲν βλέπουν τίποτε περίεργο στὴν ἀποποινικοποίηση τῆς βλασφημίας καὶ τῆς προσβολῆς νεκροῦ, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιοι αἰσθάνονται (ὡς ζωντανοί) προσβολὲς καὶ διαγράφουν προσβλητικά σχόλια, ἀντὶ νὰ τὰ δεχτοῦν ἀτάραχα καὶ στὰ πλαίσια τῆς ἐλευθερίας. Τὰ δικά μας -δικά τους.

Posted in Αριστερά, γυναίκες, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

ἀμερικανοτουρκικά

Πρέπει νὰ ἔχει ἀναρτήσει ἴσαμε 200 (τρόπος τοῦ λέγειν τὸ 200) ἄρθρα ὁ Μ. Ἰγνατίου, γιὰ τὶς ἀμερικανοτουρκικὲς σχέσεις καὶ πόσο κινδυνεύει ἡ Τουρκία νὰ πάει μιὰ καὶ καλὴ στὸν ἀγύριστο. Κρατώντας προσεκτικὰ πολλὲς πισινές, ὅταν γράφει ὁ ἴδιος τὰ ἄρθρα του, μᾶς συνιστᾶ νὰ προσέχουμε καὶ νὰ μὴν εἴμαστε ἀφελῶς αἰσιόδοξοι γιὰ τὴ στάση τῶν ΗΠΑ. Ἀλλὰ τί νὰ τὸ κάνεις; Ὅταν ἀναρτᾶς 200 ἄρθρα ἄλλων γιὰ τὴν Τουρκία, τὴν ὁποία θὰ ἐξαερώσουν / ἀποκληρώσουν / πετάξουν οἱ ΗΠΑ, τότε χάνεται ἡ δική σου στάση καὶ εἶναι σὰ νὰ προβάλλεις τὶς ἀπόψεις τῶν ἄλλων, ποὺ εἶναι ἀντίθετες ἀπὸ τὴ δική σου. Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ μὲ τὸ Σκοπιανὸ ὁ καλός μας Κύπριος. Τὸν καιρὸ ποὺ ἡ μὴ κυπριακὴ Μακεδονία κινδύνευε, ἀναρτοῦσε συνεχῶς τὰ (ξανά, 200) ἐπαινετικὰ ἄρθρα τρίτων ὑπὲρ τῆς μελλοντικῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, ἀλλὰ ἔβαλε καὶ ἕνα δικό του ἄρθρο, πρὸς τὸ τέλος, ὅτι ἡ συμφωνία -ναί- ἔχει πρόβλημα. Γιὰ φαντάσου…

Ἐμεῖς ἂς εὐχόμαστε ἡ αἰώνια Τύχη τῆς Τουρκίας (ὅλοι νὰ ζητᾶν τὴν εὔνοιά της καὶ συνεπῶς νὰ τὴν ντατεύουν) νὰ γυρίσει σὲ διπλὸ ξυλοδαρμό της (ὅπως τῆς Ἑλλάδας τοῦ Διχασμοῦ, μὲ Ἀγγλογάλλους νὰ κατέχουν τὸν Πειραιᾶ καὶ Γερμανοὺς τὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία, προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν τὴν εὔνοιά μας), ἢ ἔστω μονό, νὰ πρήξει καὶ τοὺς Ρώσους καὶ τοὺς Ἀμερικάνους: Νὰ πάρει ἡ Τουρκία τοὺς Σ-400 καὶ νὰ τῆς συμβεῖ κάποιο ἀτύχημα. Ἢ νὰ μὴν πάρει ἡ Τουρκία τοὺς Σ-400, καὶ νὰ πάθει κάτι στὴ Συρία. Γιατὶ μόνο στὸ στάδιο τῶν εὐχῶν μποροῦμε νὰ τὰ καταφέρουμε.

Posted in Δυτικοί, Ελλάδα, Ρωσία, Τούρκοι | Tagged , , | 6 Σχόλια

ἁλάτια

Στὴν προηγούμενη ἀνάρτηση ἔκανα λόγο γιὰ τὴ διάβρωση τοῦ τμήματος ἐκείνου τῆς κοινωνίας τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ εἶναι «ἁλάτι τῆς γῆς» προκειμένου νὰ συνεχίσει ἡ κοινωνία νὰ ὑφίσταται. Ἕνα κομμάτι, οἱ «παπάδες», πρέπει νὰ τηρεῖ καὶ νὰ διδάσκει τὸν πιὸ ἀνέπαφο ἀπὸ τὴν καθημερινὴ κακία (πρακτικὴ καὶ κοσμοθεωρητική) αὐστηρὸ βίο. Ὅταν τὸ κομμάτι αὐτὸ ἀρχίσει νὰ αὐτοϋπονομεύεται ποικιλοτρόπως (εἴτε οἰκουμενιστικά-σχετικιστικά, εἴτε μὲ ἐκπτώσεις στὶς ἀξίες του γιὰ νὰ γίνει ἀρεστὸ στοὺς Ἐχθρούς του), τότε χάνει τὶς ἀξιώσεις κυριαρχίας ἀλλὰ καὶ τὸν ρόλο του ὡς προτύπου, καὶ συμβάλλει στὴν ἀκόμη πιὸ ἔντονη παρακμή. Δὲν μιλᾶνε γιὰ τὴν διακριτικὴ εὐχέρεια τοῦ παπᾶ νὰ ἐφαρμόσει ἢ ὄχι τὸ α ἢ β ἐπιτίμιο, μιλᾶνε γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ ἀναχρονιστικοῦ ἐπιτίμιου. Εἶναι τελείως διαφορετικὸ τὸ νὰ μὴν ἀντέχει κάποιος νὰ πραγματώσει κάποιες ἀρχὲς ἀπὸ τὸ νὰ θεωρητικοποιήσει τὴν ἄρνησή τους. Ὁ Γιανναρᾶς καὶ ἄλλοι αὐτὸ τὸ ρόλο ἔπαιξαν, τῆς ἀποενοχοποίησης. (Ὁ Γιανναρᾶς συνόδευε μὲ συνθήματα ἑλληνικότητας καὶ ἀντιδυτικισμοῦ τὴν ἀποενοχοποίηση, ἐνῶ οἱ Ἀριστεροὶ Χριστιανοὶ ὄχι.)

Ἂν προσέξει κάποιος καλὰ τοὺς ἀριστεροὺς Χριστανούς, θὰ δεῖ νὰ δυσανασχετοῦν εἴτε μὲ τὰ ἐπιτίμια τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων εἴτε γενικὰ μὲ τὸν χριστιανικὸ ἀσκητισμό. Προσπαθοῦν νὰ τὰ σχετικοποιήσουν. Τὰ πρῶτα εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου (ἐνῶ λ.χ. ἡ τσόντα εἶναι ἐντὸς χρόνου), ὁ δεύτερος δὲν ἀφορᾶ (ὡς πρότυπο) τὴν ἐκτὸς μοναστηριοῦ κοινωνία. Ἡ σχετικοποίηση αὐτὴ ἔχει μιὰ βάση ἀλήθειας (τὸ «κατ’ οἰκονομία», τὶς ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις, καὶ τὴν διακριτικὴ εὐχέρεια τοῦ ἱερέα ἀπέναντι σὲ κάθε ἀτομικὴ περίπτωση), μόνο ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ὅριο μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀντιστρέψει τὴν πραγματικὴ σχέση Κανόνα-Ἐξαίρεσης. Ἀντὶ νὰ φέρουν στὴν Ἀριστερὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, φέρνουν στὴν Ἐκκλησία τὸ ἀριστερὸ στυλάκι: «νὰ εἴμαστε καλοὶ ἄνθρωποι» κ.ο.κ., μὲ βάση τὴν ἄποψη (ποὺ ἀνάγεται ἐντέλει στὸν Ἄρειο καὶ τὸν Πορφύριο κι ἐπανέρχεται στὸ Διαφωτισμό) ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν πολὺ καλὸς ἄνθρωπος (μόνο). Ἀπέναντι στοὺς βήγκαν ἢ στοὺς μιμητικὰ ἀχόρταγους ταξικιστές, ποὺ «θὰ τὰ πάρουν ὅλα πίσω» (καὶ τὸ κότερο), δὲν ἀντιτάσσουν –ὄχι ὡς ἐναλλακτικότητα καὶ ἀτομικό τους γοῦστο ἀλλὰ ὡς ἀντικειμενικὴ ἀλήθεια– τὶς νερόβραστες φακὲς τῶν μοναχῶν τῆς Αἰγύπτου οὔτε τὴν ἀλάδωτη νηστεία. Μετατρέπουν τὴν δίκαια ἐργατικὴ ἀμοιβὴ τῆς Π. Διαθήκης σὲ προάγγελο τῆς θεωρίας τῆς ὑπεραξίας. Σὲ τί χρησιμεύουν οἱ ἴδιοι, παραμένει ἄγνωστο.

Posted in θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

«Ἐνάντια στὴ θρησκεία» (Χ. Γιανναρᾶς)

Στό ὡς ἄνω βιβλίο ὁ κ. Γ. θέτει ὑπό ἀμφισβήτηση τούς πάντες καί τά πάντα. Τά βάζει μέ τούς ῾Ιερούς Κανόνες τῆς ᾿Εκκλησίας μας, τήν ῾Ιερά της Παράδοση, τούς Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας καί τά πατερικά κείμενα, τούς ὀρθόδοξους κληρικούς, τήν ῾Αγία Γραφή, τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας γιά δῆθεν δαιμονοποίηση τῆς σεξουαλικότητας, ἀκόμα καί μέ τή Φιλοκαλία. […]

Ο κ. Γ. κινεῖται στό διπολικό σχῆμα θρησκευτικότητα καί ἐκκλησιαστικό γεγονός τά ὁποῖα καί ἀντιδιαστέλλει. ῾Ορίζει ὡς θρησκευτικότητα «καταγωγικά ἔμφυτη ὁρμή, ἀνάγκη ἐνστικτώδη, γι᾿ αὐτό καί ἐξ ὁρισμοῦ ἀτομοκεντρική». ῾Η θρησκευτικότητα «ἀποτελεῖ γνώρισμα τῆς φύσης τοῦ ἀνθρώπου (χαρακτηρίζει τήν ἀνθρώπινη φύση καθόλου)» […]

Πηγή

Θὰ τὸ ἔβαζα ὅλο, ποὺ ἀξίζει, ἀλλὰ εἶναι μεγάλο, ἐνῶ ἡ ἀποσπασματικὴ παράθεση θὰ ἀδικοῦσε τμήματα τὰ ὁποῖα δὲν πρόσεξα καλά.

Γιὰ νὰ μὴν μαλλιάζει χωρὶς νόημα ἡ γλώσσα μας νὰ λέμε ὅτι ὑπάρχει παρακμὴ καὶ οἱ Ἕλληνες πᾶνε στὰ σκουπίδια τῆς ἱστορίας, πράγμα ἄλλωστε πανεύκολο. Τὸ 2011 (ἔτος ἔκδοσης τοῦ βιβλίου τοῦ Γιανναρᾶ) βέβαια, ἦταν πλέον παγιωμένη ἡ κατάσταση, μόνο ποὺ δὲν εἴχαμε τὴ σημερινὴ βαριὰ Κρίση. Ὡστόσο, δὲν ὁδηγηθήκαμε στὴν παρακμὴ σὲ μία μέρα, καὶ εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ παρακμὴ τῶν ἔτσι κι ἀλλιῶς παρακμιακῶν ἀπὸ τὴν παρακμὴ τοῦ τμήματος ποὺ περνιέται γιὰ ἁλάτι μιᾶς κοινωνίας.

Τέλος πάντων, γιὰ νὰ εὐθυμήσουμε καὶ λίγο, θυμᾶμαι ἕναν ἄθεο φίλο μου, ποὺ τὸ ἀγόρασε γιατὶ μὴν γνωρίζοντας ἀπὸ τὸ Χ.Γ. νόμιζε ὅτι θὰ ἀκούσει ἀπὸ Χριστιανὸ πράγματα ἐνάντια στὴ θρησκεία ὅπως τὴν ἀντιλαμβανόταν ὁ ἴδιος. Ὅταν τὸ κατάλαβε, ἀρχίσαμε τὶς φανταστικὲς ἱστορίες.

Posted in θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

κουφοντινάκια καὶ μή

Προφανῶς δὲν ἐξισώνω δολοφόνους μὲ μὴ δολοφόνους, καθάρματα μὲ γιοὺς δολοφονημένων. Ἀλλὰ ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Τ. Θεοδωρόπουλος δημιουργεῖ μιὰ ἐσφαλμένη διαμάχη: Κατὰ τὸν Τ.Θ., Οἱ Ἀθηναῖοι ψήφισαν μὲ μεγάλο ποσοστὸ τὸν Μπακογιάννη ἐπειδὴ ἤθελαν νὰ ἀπαντήσουν στὴν ὑβριστικὴ συμπεριφορὰ τῶν κουφοντινακίων πρὸς ἕναν δολοφονημένο, τὸν πατέρα τοῦ Μπακογιάννη καὶ γενικὰ πρὸς τὴν φιλήσυχη δημοκρατικὴ κοινωνία. Στὴν πραγματικότητα, ἡ διαμάχη ἀφορᾶ τὸ παρελθόν. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ μέλλον, τόσο ὁ Μπακογιάννης (καὶ ἡ μάνα του) ὅσο καὶ τὰ κουφοντινάκια εἶναι πολυπολιτισμικοί, ὑπὲρ τῆς κοσμοπολίτικης Ἀθήνας, ὅπου θὰ ψάχνεις γιὰ ἕλληνες κατοίκους στὸ κέντρο, ὑπὲρ τῶν ΜΚΟ κ.λπ. Κατὰ μιᾶς ἑλληνικῆς (ὅπως μιὰ κωμόπολη στὴν ἐπαρχία εἶναι αὐτονόητα ἑλληνικὴ στὴ σύνθεσή της καὶ στὸ ποιὸς κυριαρχεῖ εἰρηνικά) Ἀθήνας -μόνο οἱ ἀποχρώσεις (βίαιος ἢ ἤπιος λόγος) τῆς ἐναντίωσης πρὸς μιὰ ἑλληνικὴ Ἀθήνα διαφέρουν. Ἀντὶ νὰ δοῦν τὶς πασιφανεῖς ὁμοιότητες, γαντζώνονται ἀπὸ ξεπερασμένες διαφορὲς προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὴν ὕπαρξή τους. Οἱ Ἀθηναῖοι δὲν ψήφισαν Μπακογιάννη γιατὶ ἤθελαν νὰ ἀποστομώσουν τοὺς δολοφόνους τοῦ πατέρα του καὶ νὰ τοὺς δείξουν ὅτι οἱ τρομοκράτες εἶναι μιὰ μειονότητα τρελλῶν. Ἀλλὰ γιατὶ ὑπάρχει ἡ δυναστεία Μητσοτάκη, ποὺ ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ κατεβάζει ὡς ὑποψήφιους μέλη ἀπὸ τὴν μεγάλη οἰκογένειά της, καὶ ταυτόχρονα (ἀλλὰ κυρίως) γιατὶ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ ἡ κυβερνώσα Ἀριστερά, τὴν ὁποία ὅλοι σιχαίνονται. Τὸ 1989 κανεὶς δὲν τὸ θυμᾶται. Οἱ δεξιοὶ «πατριῶτες» κι ὁ συντηρητικὸς Θεοδωρόπουλος, καταπίνουν ἀμάσητο τὸν φιλελεύθερο «ἀντιεθνικισμὸ» τοῦ Μητσοτακαίικου (ὅπου ὡς «ἐθνικισμός» νοεῖται ἡ ὑπεράσπιση τοῦ ἐθνοκράτους ὡς τέτοιου, δηλαδὴ ὡς κράτους καὶ χώρας τῶν Ἑλλήνων κι ὄχι τῶν πονεμένων ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς Γῆς), καὶ δοξάζουν ὅ,τι προτείνει ὁ ἀρχηγός τους. Ἐπειδὴ ἐπὶ τῆς οὐσίας (στὸ ἐθνικὸ ζήτημα καὶ τὸ μεταναστευτικό) λένε τὰ ἴδια (κι ἔχουν καὶ τοὺς ἀκροδεξιοὺς ὡς ἄλλοθι), ξεγελιοῦνται συνειδητὰ κι οἱ ἴδιοι ἀπὸ τὴν ἐμφυλιοπολεμικὴ διαμάχη, τὴν ἀναδεικνύουν μὲ φόντο συναισθηματικό, μάλιστα, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν σκληρότητα τῆς Ἀριστερᾶς. Γιὰ νὰ ξεχωρίζουν, ἀλλὰ καὶ νὰ πείθονται ὅτι μοιάζουν μὲ τοὺς χριστιανοὺς Ἕλληνες πατεράδες τους. Μόνο μὴν πνιγοῦν ἀπὸ τὴ μπουκιά.

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Αθήνα, Δεξιά | Σχολιάστε

ἑλληνικὴ ἀνεπάρκεια

Ποτέ μου δὲν κατάλαβα γιατί χῶρες ὅπως ἡ Πολωνία ἔχουν καταφέρει (ἀπὸ τὸ 1937) νὰ ἔχουν σοβαρές, κρατικὲς ἀρχαιολογικὲς ἀποστολὲς στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου διεξάγουν σημαντικὲς ἀνασκαφές, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες, μεμονωμένα πάλι, ἔψαχναν νὰ βροῦν τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο -σὲ μιὰ χώρα ποὺ ἦταν πολιτισμικὰ ἑλληνικὴ γιὰ 1.000 χρόνια (μὲ «ἄπειρους» πάπυρους κ.λπ.) οἱ Ἕλληνες ἔψαχναν μόνο τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο (ποὺ -ἁπλούστατα- ἦταν θαμένος στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἐξαφανίστηκε μεταξὺ 3ου καὶ 7ου μ.Χ. αἰ.), ἀντὶ νὰ ἔχουν κατὰ τὶς προηγούμενες δεκαετίες ἀναποδογυρίσει καὶ κοσκινίσει τὴν αἰγυπτιακὴ γῆ γιὰ εὑρήματα καὶ ναοὺς τῆς πτολεμαϊκῆς, ρωμαϊκῆς καὶ βυζαντινῆς περιόδου. Ἁρπαχτές, καὶ ἡμι-εἰδωλολατρίες.

Στοὺς ξένους ὑπάρχει δυνατότητα γιὰ ἔρευνα γιατὶ ἁπλούστατα δὲν εἶναι 5-6 διδάσκοντες ποὺ τὰ κάνουν ὅλα ἀλλὰ ὑπάρχουν πίσω τους πολλαπλάσιοι γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ἀπαραίτητα γιὰ μιὰ σοβαρὴ χώρα, ἀπὸ κριτικὲς ἐκδόσεις βυζαντινῶν κ.ἄ. κειμένων ἕως ἀρχαιολογικὲς ἀποστολές. Ὑποδομὲς καὶ λεφτὰ δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὸ μυρμήγκι-λαὸς μὲ τὸ περίσσευμα τοῦ μόχθου του φτιάχνει. Φτάνει πιὰ μὲ τὰ μικροαστικὰ-χωριάτικα, καὶ μὲ τὸν μόχθο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, αὐτὸς ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται δὲν ἀρκεῖ πέρα ἀπὸ τὴν παροχὴ τῶν βασικῶν (κανὰ διδακτορικό, κανὰ μεταπτυχιακό). Λεφτὰ δὲν ὑπάρχουν ὄχι λόγῳ προγραμματικῆς προδοτικῆς ἀδιαφορίας γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀλλὰ γιατὶ δὲν ὑπάρχουν οὔτε ὑπῆρχαν (ἀκόμη καὶ μὲ τὶς μίζες καὶ τὰ σκάνδαλα). Ἀρκεῖ νὰ συγκρίνει κανεὶς δύο πανομοιότυπους (ἐρευνητικά) ἐπιστήμονες σὲ ΗΠΑ καὶ Ἑλλάδα: ὁ ἕνας ἔχει γράψει 3-4 ἀκαδημαϊκὰ βιβλία στὰ 40 του, ὁ ἄλλος ζήτημα νὰ ἔχει γίνει μόνιμος καθηγητής, καὶ θὰ πρέπει νὰ τοῦ βγεῖ ἡ πίστη γιὰ νὰ γράψει κανὰ σοβαρὸ ἢ πρωτότυπο βιβλίο, τὸ ὁποῖο φυσικὰ δὲν θὰ διαβάζεται στὶς ΗΠΑ. Παραδείγματα ὑπάρχουν κι ἐδῶ, ὅπου ὅποιος εἶναι διδάκτορας ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου λ.χ. καὶ γράψει ἕνα ἀκαδημαϊκοῦ ἐπιπέδου, σοβαρὸ βιβλίο γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ τότε δὲν τὸν ξέρει οὔτε ἡ μάνα του, ἐνῶ ὅποιος εἶναι ἀντιχριστιανός, ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια καὶ κατὰ συνέπεια μὲ δυνατότητα γιὰ «εὔκολα» διδακτορικὰ μὲ τοὺς πιὸ ἐξειδικευμένους ἐπιβλέποντες καθηγητές, ὅταν ἔρχεται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ κρέμονται ὅλοι ἀπὸ τὰ χείλη του (κι ἂς ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ ὅτι μισο-μελέτησε τὶς πηγές γιὰ τὸ διδακτορικό του στὴν Ἀγγλία). Θὰ μοῦ πεῖς, τόσα μπορεῖ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, μαζὶ μὲ τοὺς ἡγέτες του. Δὲν εἶναι Πολωνία. Ἄδικα ἔχουμε, λοιπόν, τὴ ἐλπίδα ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ λάμψει στὶς ἀνθρωπιστικὲς σπουδὲς ἀναπληρώνοντας τὸ τεχνολογικὸ χάσμα ποὺ τὴ χωρίζει ἀπὸ τὶς ἄλλες χῶρες. Ἂς ἐπιμείνουμε στὸ μεροδούλι-μεροφάι καὶ ἂς μὴν κλαῖμε γιὰ τὰ περισσότερα ποὺ τάχα θὰ μποροῦσαμε.

Posted in παιδεία, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

παράμετροι ἥττας

Γράφει ἕνας ἀντιδεξιὸς ἀριστερός, ὄχι Συριζαῖος μὰ βέρος ἀριστερός, γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς ἥττας τῆς Ἀριστερᾶς: Λείπουν οἱ νέοι, οἱ μορφωμένοι νέοι, γιατὶ ἔφυγαν στὸ ἐξωτερικό. Οἱ μορφωμένοι νέοι «κανονικὰ» θὰ ψήφιζαν Ἀριστερά, ἀλλὰ δὲν ἦταν ἐδῶ γιὰ νὰ τὴν ψηφίσουν. Δὲν κατανοεῖ ὅτι εἶναι φυσιολογικὸ οἱ μορφωμένοι, ἀπάτριδες =  «ἀντιεθνικιστές» (ὅπου «ἐθνικισμὸς» ἡ ὑπεράσπιση τοῦ ἐθνοκράτους) νὰ φύγουν ἀμέσως στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ σωθοῦν, ἀκόμη κι ἂν γνώριζαν ὅτι χωρὶς νέους ἡ Ἑλλάδα θὰ πεθάνει. «Πολὺ καλὴ ἐξέλιξη τὸ νὰ πεθάνει» -θὰ σκέφτηκαν μερικοὶ μορφωμένοι ἀπάτριδες. Δὲν τοὺς συνδέει τίποτε ταυτοτικὰ μὲ τὴν Ἑλλάδα. Οὔτε -προφανῶς- κἂν νὰ μείνουν γιὰ νὰ ψηφίσουν-ὑπερασπιστοῦν τὴν Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα. Ἀφοῦ ἐπὶ 30 χρόνια ἄκουγαν οἱ νέοι τοὺς καθηγητὲς νὰ λένε ὅτι οἱ Καλοὶ εἶναι οἱ Ξένοι (Δυτικοὶ καὶ «Μετανάστες») καὶ Κακοὶ οἱ Ἕλληνες –ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ποὺ πιστεύουν ὅτι οἱ Καλοὶ εἶναι οἱ Ξένοι καὶ Κακοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες–, σιχάθηκαν οἱ νέοι τὴ χώρα κι ἔφυγαν. Εἶναι αὐτό, ὅτι οἱ πιὸ ἀπάτριδες (συμπεριλαμβάνω τοὺς δεξιοὺς νεοφιλελεύθερους) σηκώθηκαν κι ἔφυγαν γιὰ τοὺς πολιτισμικὰ ὁμοίους τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «ἀραιώσουν» ὡς ψηφοφόροι. Πράγμα καλό, ἀφοῦ γλιτώσαμε ἀπὸ τοὺς κλώνους τῶν Ἀριστερῶν τοῦ ’80 καὶ ’90. Τόσα χρόνια παρασιτοῦσαν, ὑπονόμευαν τὸ «ἐθνικὸ ἀφήγημα», ἀηδίαζαν μὲ τοὺς Ἕλληνες, ὥσπου πῆραν τὴ σωστὴ ἀπόφαση, σηκώθηκαν κι ἔφυγαν. Ἀφοῦ μὲ τὸ ζόρι Ἕλληνας δὲν γίνεται κανείς, ἔφυγαν. Ἔφαγαν βέβαια οἱ Ἀριστεροὶ καὶ τὴ σφαλιάρα τῶν νέων ποὺ πρωτοψήφισαν. Ἡ σφαλιάρα αὐτὴ ἦταν πλῆγμα στὴν κρυφὴ περηφάνιά τους, ὅτι νέος σημαίνει Ἀριστερὸς ἢ φιλοαριστερός, ὅτι ὑπάρχει νεολαία (ὡς κοινωνικὴ ὁμάδα μὲ ἰδεολογία κι ὄχι -ὅπως ἰσχύει- ὡς ἄθροισμα ἀτόμων λ.χ. ποὺ βλέπουν τὰ ἴδια κινούμενα σχέδια καὶ παίζουν τὰ ἴδια βίντεογκέιμ) καὶ μάλιστα αὐτὴ εἶναι «καλή». Οἱ Ἀριστεροὶ δὲν βλέπουν τὶς μηδενιστικὲς συνέπειες τῶν λόγων τους. Νομίζουν ὅτι θὰ βρίζουν ἀδιάκοπα τὴν Ἑλλάδα (τουλάχιστον τὴ μισή) χωρὶς τὴν παραμικρὴ συνέπεια γιὰ τὸ στενὰ νοούμενο ἀριστερὸ Ἐγώ τους.

Μιλᾶμε γιὰ τὸν ἴδιο ἄνθρωπο ποὺ ὁλημερὶς κι ὁλονυκτὶς βρίζει ὡς μνησίκακους τοὺς Ἕλληνες, ὡς ἄτομα ποὺ ρίχνουν τὸ φταίξιμο στὸν ἄλλο-ξένο, καὶ μετὰ παρακαλεῖ τὴν Ἀριστερὰ νὰ μὴν κακολογεῖ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος δὲν τὴν ψήφισε. Ἐνῶ ἡ Ἀριστερὰ κάνει τώρα ὅ,τι ἔκανε ὁ ἴδιος πάντα. Παράδειγμα τῆς σκληρῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ δὲν καταλαβαίνει σὲ ποιὸν κόσμο ζῆ καὶ γρυλίζει ἀπὸ μνησικακία ἐπειδὴ δὲν τῆς μοιάζουμε.

 

Posted in πολιτικά, Αριστερά | Tagged | Σχολιάστε

ἡ διάσωση τῆς δυτικῆς αὐτοκρατορίας

Μήπως ἡ Κωνσταντινούπολη τοῦ 5ου αἰώνα μποροῦσε νὰ κάνει κάτι γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸ δυτικὸ τμῆμα τῆς Αὐτοκρατορίας, ποὺ ὑφίστατο τὴν εἰσβολὴ τῶν γερμανικῶν φύλων; Στὴν πραγματικότητα, τὸ ἀνατολικὸ τμῆμα ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς Σασσανίδες Πέρσες καί, δευτερευόντως, τοὺς Οὕνους. Ὅταν ἐπιχείρησε ὁ Ἰουστινιανὸς νὰ ἀνακαταλάβει τὰ ἐδάφη τῆς Β. Ἀφρικῆς, τῆς Ἰταλίας κ.ἄ. περιοχῶν, ἔκλεισε πρῶτα συνθήκη εἰρήνης μὲ τοὺς Πέρσες. Ἐπιπλέον, κανεὶς αὐτοκράτορας δὲν μποροῦσε νὰ ἐπιτρέψει τὴν ἀπώλεια τοῦ σιτοβολώνα τῆς Αὐτοκρατορίας (Αἴγυπτος) ἢ τὸ νὰ πάψει ἡ Μεσόγειος νὰ ἀποτελεῖ ρωμαϊκὴ λίμνη. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ αἴσθηση ἀπειλῆς προερχόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ὄχι ἀπὸ τὴ Δύση. Πράγματι, μόλις τὸν 11ο αἰώνα κατάφεραν δυτικὲς δυνάμεις νὰ εἰσβάλουν στὰ Βαλκάνια.

SOME HISTORIANS HAVE CRITICIZED Constantinople for not doing more in the fifth century to save the embattled west. From the Notitia Dignitatum we know that the east’s armies recovered from Hadrianople to comprise, by the end of the fourth century, a field army of 131 regiments distributed between four regional commands: one on the Persian front, one in Thrace, and two central, ‘praesental’ armies (from the Latin for ‘stationed in the imperial presence’). Its mobile forces, therefore, mustered between 65,000 and 100,000 men. Also, the east disposed of numerous units of frontier garrison troops (limitanei). The archaeological field surveys of the last twenty years have confirmed, furthermore, that the fourth-century agricultural prosperity of the east’s key provinces – Asia Minor, the Middle East and Egypt – showed no sign of slackening during the fifth. Some believe that the eastern Empire thus had the wherewithal to intervene effectively in the west, but chose not to. In the most radical statement of the case, it has been argued that Constantinople was happy to see barbarians settle on western territory for the disabling effect this had on the west’s military establishment because it removed any possibility of an ambitious western pretender seeking to unseat his eastern counterpart and unite the Empire. This had happened periodically in the fourth century, when the emperors Constantine and Julian took over the entire Empire from an originally western power-base. But in fact, bearing in mind the problems it had to deal with on its own frontiers, Constantinople’s record for supplying aid to the west in the fifth century is perfectly respectable.

Constantinople and the West

THE EASTERN Empire’s military establishment was very substantial, but large numbers of troops had always to be committed to the two key sectors of its eastern frontier in Armenia and Mesopotamia, where Rome confronted Persia. If you asked any fourth-century Roman where the main threat to imperial security lay, the answer would have been Persia under its new Sasanian rulers. And from the third century, when the Sasanian revolution worked its magic, Persia was indeed the second great superpower of the ancient world. As we saw earlier, the new military threat posed by the Sasanians plunged the Roman Empire into a military and fiscal crisis that lasted the best part of fifty years. By the time of Diocletian in the 280s, the Empire had mobilized the necessary funding and manpower, but the process of adjustment to the undisputed power of its eastern neighbour was long and painful. The rise of Persia also made it more or less unavoidable to have one emperor constantly in the east, and hence made power-sharing a feature of the imperial office in the late Roman period. As a result of these transformations, Rome began to hold its own again, and there were no fourth-century repeats of such third-century disasters as the Persian sack of Antioch.

When assessing the military contribution of the eastern Empire to the west in the fifth century, it is important to appreciate that, while broadly contained from about 300, the new Persian threat never disappeared. Even if there was less fighting – and what fighting there was largely confined itself to a wearying round of sieges and limited gains – the Sasanians maintained a constant presence in the strategic thinking of east Roman politicians and generals. Faced with the defeat of Julian’s Persian expedition in 363, then the longer-term effects of the Hun-inspired mayhem on the Danube in the mid-370s, successive Roman emperors had been forced on two occasions to grant Sasanian rulers peace treaties they would normally only have dreamt about. Following Julian’s defeat, the emperor Jovian made humiliating concessions of territory and bases in Mesopotamia. Valens made some preliminary noises, even moves, towards their recovery, but after his death at Hadrianople Theodosius not only confirmed Roman acceptance of these losses, but also did a deal over Armenia, the other great bone of contention – and again, massively in Persia’s favour .

These concessions ushered in a relatively peaceful phase in Roman- Persian relations, as Sasanian aspirations were, for the moment, largely satisfied. Anyway, Persia was facing nomad-inspired troubles of its own in two northern frontier sectors: to the east in Transoxania (modern Uzbekistan), and in the Caucasus, in which Constantinople, too, had an interest. Routes through the Caucasus led into Roman territory, if one turned right, and into Persian territory, if one carried straight on. The Huns had done both. The great Hunnic raid of 395 wreaked havoc not only in Rome’s provinces south of the Black Sea but also over a surprisingly large area of the Persian Empire. So, in this new era of compromise when both Empires had Huns on their minds, they came to an unprecedented agreement for mutual defence. The Persians would fortify and garrison the key Darial Pass through the Caucasus, and the Romans would help defray the costs. So tranquil were Roman–Persian relations at this time, in fact, that the myth arose that the Persian Shah had adopted Theodosius II, at the request of his late father the emperor Arcadius, so as to smooth the boy’s accession to the throne (he was only six when his father died).

None of this meant, however, that Constantinople could afford to lower its guard. Troop numbers were perhaps reduced in the fifth century, and less was spent on fortifications, but major forces still had to be kept on the eastern frontier. The Notitia Dignitatum– whose eastern sections date from about 395, after the Armenian accord – lists a field army of thirty-one regiments, roughly one-quarter of the whole, based in the east, together with 156 units of frontier garrison troops stationed in Armenia and the provinces comprising the Mesopotamian front, out of a total of 305 such units for the entire eastern Empire. And this in an era of relative stability. There were occasional quarrels with Persia, which sometimes came to blows, as in 421 and 441.The only reason the Persians didn’t capitalize more on Constantinople’s run-in with the Huns in the 440s seems to have been their own nomad problems.

Just as, for Rome, Persia was the great enemy, so Rome was for Persia, and each particularly prized victories over the other. As we noted earlier, the provinces from Egypt to western Asia Minor were the eastern Empire’s main source of revenue, and no emperor could afford to take chances with the region’s security. As a result, Constantinople had to keep upwards of 40 per cent of its military committed to the Persian frontier, and another 92 units of garrison troops for the defence of Egypt and Libya. The only forces the eastern authorities could even think of using in the west were the one-sixth of its garrison troops stationed in the Balkans and the three-quarters of its field forces mustered in the Thracian and the two praesental armies.

Up until 450, Constantinople’s capacity to help the west was also deeply affected by the fact that it bore the brunt of Hunnic hostility. As early as 408, Uldin had briefly seized the east Roman fortress of Castra Martis in Dacia Ripensis, and by 413 the eastern authorities felt threatened enough to initiate a programme for upgrading their riverine defences on the Danube and to construct the triple landwalls around Constantinople. Then, just a few years later, eastern forces engaged directly in attempts to limit the growth of Hunnic power. Probably in 421, they mounted a major expedition into Pannonia which was already, if temporarily, in Hunnic hands, extracted a large group of Goths from the Huns’ control and resettled them in east Roman territory, in Thrace. The next two decades were spent combating the ambitions of Attila and his uncle, and even after Attila’s death it again fell to the east Roman authorities to clean up most of the fall-out from the wreck of the Hunnic Empire. it was the eastern Empire that the remaining sons of Attila chose to invade in the later 460s. Slightly earlier in the decade, east Roman forces had also been in action against armed fragments of Attila’s disintegrating war machine, led by Hormidac and Bigelis. In 460, likewise, the Amal-led Goths in Pannonia had invaded the eastern Empire to extract their 300 pounds of gold.

P. Heather, The Fall of the Roman Empire: A New History, London 20062

Ἐδῶ, ἂς τονιστεῖ κάτι φαινομενικὰ ἄσχετο: Ὁποιαδήποτε ἐργαλειοποίηση τῆς ἱστορικῆς γνώσης ὄχι μόνο ἔχει τὰ ὅριά της ἀλλὰ καὶ εἶναι δυνάμει ἐπικίνδυνη: Ἔχει τὰ ὅριά της ἐπειδὴ ἁπλούστατα ἡ ἱστορία δὲν διδάσκει τίποτε ὅσο κι ἂν ἔχουμε δεῖ κάθε εἴδους ἀνθρώπινη, ἀτομικὴ καὶ συλλογική, συμπεριφορὰ στὰ τελευταῖα 2.500 χρόνια ἑλληνοδυτικῆς ἱστορίας. Ἡ τεράστια γκάμα ἐπιλογῶν ἀπὸ τὸ παρελθὸν συνεπάγεται ἄπειρο πρακτικὰ συνδυασμὸ τῶν παραπάνω ἱστορικὰ διεγνωσμένων συμπεριφορῶν, σημαίνει ὅτι τίποτε δὲν ἐπαναλαμβάνεται καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἕτοιμη συνταγή.  Εἶναι δυνάμει ἐπικίνδυνη, σημαίνει ὅτι ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουν ὄτι ἐὰν ἐλέγξουν τὸ παρελθὸν θὰ ἐλέγξουν καὶ τὸ μέλλον -ἐνῶ τὸ μέλλον εἶναι ἀπρόβλεπτο καὶ ἀνεξέλεγκτο ἀπὸ τοὺς κάθε λογῆς μαρκετίστες καὶ μάνατζερ. (Τέλος πάντων, εἶναι ἐλέγξιμο μόνο γιὰ πολὺ μικρὸ διάστημα.) Τὸ ζήτημα αὐτὸ εἶναι ποὺ διαχωρίζει τοὺς πολιτικοὺς ἀπὸ ὅσους θέλουν ἁπλὰ νὰ ξέρουν τί συνέβη, τοὺς ἱστορικοὺς καὶ ἱστοριοδίφες, καὶ γενικὰ τοὺς φιλομαθεῖς. (Ἀφοῦ αὐτὸ ἀφορᾶ καὶ ἄλλα ζητήτηματα πέραν τῆς ἱστορίας.)

Ἴσως «ἡ γνώση νὰ εἶναι δύναμη» (λατινικὴ καὶ γερμανικὴ – νεοτερικὴ ἐκδοχὴ τῆς ἱστορίας), ὅμως ταυτόχρονα «ὁ ἄνθρωπος ὀρέγεται νὰ μαθαίνει» (ἑλληνική ἐκδοχή) ἀκόμη κι ἂν δὲν καθίσταται δυνατός, ἀκόμη δηλαδὴ κι ἂν δὲν ἔχει νὰ κερδίσει τίποτε (ἐξουσία κ.λπ.) πέρα ἀπὸ τὴν ὑποκειμενικὴ αἴσθηση πληρότητας (αἴσθηση ἰσχύος) ποὺ δίνει ἡ ἐπίλυση ἑνὸς προβλήματος καὶ ἡ κάλυψη ἑνὸς κενοῦ. Οἱ τοῦ «πρακτικοῦ ἀποτελέσματος» θὰ ἔπρεπε νὰ δείχνουν περισσότερη κατανόηση στὴν ἀνούσια (χωρὶς δυνατότητες ποικιλότροπης χρησιμοποίησης) γνώση τοῦ παρελθόντος, γιατὶ ἁπλούστατα καὶ ἡ δική τους ἡ ἐνασχόληση μὲ «τὰ πρακτικὰ» εἶναι ὑπαρξιακή κι ὄχι ἄλλου εἴδους (π.χ. δὲν πηγάζει ἀπὸ μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν πλησίον), κοντολογὶς θὰ μαράζωναν λ.χ. ἐὰν ἔπαυαν νὰ πολιτικολογοῦν, ἐνῶ ἡ ἴδια ἡ ἐνασχόληση μὲ «τὰ πρακτικά» δὲν ἐγγυᾶται ἀπαραιτήτως κανένα πρακτικὸ ἀποτέλεσμα (π.χ. συζητήσεις καφενείου, ἐντὸς ἢ ἐκτὸς καφενείων).

Ἂς ποῦμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ ἱστορία της δὲν εἶναι ἀξιοποιήσιμο κεφάλαιο, γιατὶ οἱ Δυτικοὶ τὴν μελετᾶνε 500 χρόνια τώρα. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ ἀναβάθμιση τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν (ἱστορία, φιλολογία-φιλοσοφία) δὲν θὰ προσέδιδε κύρος στοὺς τωρινοὺς Ἕλληνες, ὅτι δὲν θὰ ἔφερνε ποιοτικὸ τουρισμό, ἢ ὅτι δὲν θὰ ἔδειχνε νέους δρόμους ἑρμηνεῖας κ.ο.κ. Ἁπλά, ὅταν λ.χ. βλέπεις τὶς ἐκδόσεις τῶν Ἀρχαίων ἀπὸ Γάλλους καὶ Ἄγγλους, πρέπει νὰ πιστέψεις στὰ σοβαρὰ ὅτι ὁ Κάκτος κι ὁ Ζῆτρος θὰ τὶς ξεπεράσουν καὶ θὰ βελτιωθοῦν μὲ τὴ βοήθεια τῶν πανεπιστημιακῶν φιλολόγων καὶ ἱστορικῶν… Ἢ ὅταν εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ὀξφόρδη ἔχει «Oxford Handbook of…» γιὰ κάθε τὶ ποὺ ὑπάρχει. Ἡ ἐνασχόληση τῶν Ἄγγλων καὶ τῶν Γαλλογερμανῶν μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὴ φιλολογία εἶχε ἀντικειμενικὲς προϋποθέσεις (λεφτὰ γιὰ ξόδεμα) καὶ δὲν ἦταν προϊὸν κυρίως τοῦ εἰλικρινοῦς ἐνθουσιασμοῦ τους.

Posted in Δύση, Πέρσες, Ρωμαίοι, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

σπουδὲς σπουδῶν, ἐπαναξιολογήσεις πολιτισμῶν

 

Ὅπως καὶ οἱ κλασσικὲς σπουδὲς φθίνουν (βλ. προηγούμενη ἀνάρτηση) ἐκτὸς ἄλλων γιατὶ ἁπλὰ ἡ αἰωνιότητά τους ἀφοροῦσε ἐλάχιστους ἐνῶ ἡ μαζικότητά τους δὲν ἦταν διαρκὲς φαινόμενο, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς χριστιανικὲς σπουδές. Ἐκδόσεις π.χ. γαλλικὲς γιὰ ρωμαιοκαθολικοὺς Πατέρες βγαίνουν σὲ μόλις 1.000-1.500 ἀντίτυπα ἕκαστη, γιατὶ κανεὶς πιὰ δὲν τὶς ἀγοράζει στὴ Δύση. Μόνο στὴν Ἑλλαδάρα, ὅπου νομίζουμε ὅτι ἡ Δύση εἶναι ἑλληνική, ἐκπλησσόμαστε μὲ τέτοια φαινόμενα ἀποσάθρωσης, ὅταν αὐτὰ ἀφοροῦν τὴν Ἀρχαιότητα.

Θὰ μοῦ πεῖτε, «τότε γιατί τὸ Βυζάντιο μελετᾶται καὶ καταξιώνεται;». Ἔχουμε τὴν κλασσικὴ ὀφθαλμαπάτη. Εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ ἀνατίμηση τοῦ Βυζαντίου ὡς κομματιοῦ τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς ἀρχαιότητας καὶ συνέχειάς της, ἀνατίμηση ποὺ συμβαίνει στὰ συμβατικὰ πλαίσια τῆς ἐξύμνησης τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ πολιτισμοῦ, καὶ ἐντελῶς διαφορετικὸ πράγμα εἶναι ἡ ἀνατίμηση ποὺ γίνεται στὰ πλαίσια τοῦ πολιτισμικοῦ σχετικισμοῦ -αὐτὴ ἀκριβῶς λαμβάνει χώρα. Τὸ Βυζάντιο ἐπαναξιολογεῖται θετικὰ κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἐπαναξιολογοῦνται θετικὰ οἱ Ὀσμανοί, οἱ Ἀφρικανοί, οἱ Ἴνκας κ.ο.κ.

Ἀκόμη κι ἂν ἔκανα λάθος, καὶ συνεπῶς ἴσχύει ἡ πρώτη περίπτωση (τὸ Βυζάντιο ἐπαναξιολογεῖται θετικὰ στὰ πλαίσια τοῦ δυτικοῦ παρελθόντος κι ὄχι τοῦ πολιτισμικοῦ σχετικισμοῦ) -ἀκόμη κι ἂν συμβαίνει αὐτό, ἁπλὰ ὄχι μόνο δὲν περισσεύει πιὰ χρόνος γιὰ νὰ δοῦμε τοὺς καρποὺς τὴς ἐπαναξιολόγησης ἀλλὰ καὶ αὐτὴ δὲν ἀφορᾶ τοὺς πολλοὺς Δυτικούς. Ξεκινώντας ἀπὸ τὸ δεύτερο, τὸ Βυζάντιο καὶ οἱ συνεχιστές του εἶναι γιὰ τὸν μέσο Δυτικὸ περιφρονητέοι ἐχθροί, κι αὐτὸ δὲν ἀλλάζει μόνο ἐπειδὴ γράφτηκαν 500 καλὰ βιβλία ἀπὸ Δυτικούς. Δὲν ὑπάρχει πιὰ χρόνος, σημαίνει ὅτι ἡ Δύση ἀποχριστιανίζεται καὶ ἐξισλαμίζεται ταχύτερα ἀπὸ ὅσο μπορεῖ νὰ καταστεῖ (ἢ ἀπὸ τὴν ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία καθίσταται) φιλοβυζαντινή.

Ἄρα, οἱ ἀπόψεις ὅτι λ.χ. «κυττάξτε, ἡ Δύση τώρα ἀναγνωρίζει τὸ Βυζάντιο καὶ ὅποιος ὑποστηρίζει τὴν παλιὰ δυτικὴ ἄποψη εἶναι ἀμόρφωτος ἐπαρχιώτης», ἀπευθύνονται σὲ ἕνα μικρὸ κοινὸ μιᾶς μικρῆς, ἀσήμαντης χώρας ἡ ὁποία οὔτε εἶχε μεγάλη ἐπίδραση στὶς βυζαντινὲς σπουδὲς οὔτε πρόκειται νὰ ἔχει. Πιὸ συγκεκριμένα, οἱ ἀπόψεις τοῦτες ἀπευθύνονται σὲ κάποιους Ἀριστεροὺς ἀθεοπαγανιστές μαρξιστὲς ἢ ἀναρχικούς (ἕνα 5-7% τοῦ πληθυσμοῦ), καὶ συνιστοῦν μέρος ἑνὸς διάλογου μέσα σὲ μιὰ μικρὴ τρύπα, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ὅτι ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα γιὰ τὸ μέλλον τῆς Δύσης καὶ τοῦ πλανήτη, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας.

Ἂς ἀγαπᾶμε – μελετᾶμε, λοιπόν, τὸ Βυζάντιο ὡς κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ μας (ὅσοι δὲν γίναμε διὰ τοῦ ἀθεϊσμοῦ Δυτικοί, ἀνεπαίσθητα μὰ ριζικὰ ἀντιβυζαντινοί) δίχως νὰ πιστεύουμε ὅτι ὑφίσταται δυνατότητα οἱ γιοὶ ἐκείνων ποὺ τὸ σκότωσαν νὰ ἀλλάξουν ἄποψη. Ἡ θετικὴ ἐπαναξιολόγηση τοῦ Βυζαντίου ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς ἀξίζει τόσο ὅσο ἀξίζουν οἱ συναφεῖς μετα-ἀποικιοκρατικὲς ἐπαναξιολογήσεις λ.χ. τῶν Παπούα καὶ τῶν Ζουλοῦ πάλι ἀπὸ «φωτισμένους Δυτικούς». Ἡ Δύση ἐξαντλεῖται, χάνει ἔδαφος, θὰ ἐξαφανιστεῖ, καὶ ἀπὸ ἐδῶ πηγάζει ἡ ἐνστικτώδης της σπουδὴ νὰ ἀνακαλύψει τί καλὰ στοιχεῖα ἔχουν οἱ μὴ δυτικοὶ πολιτισμοί, δολοφονημένοι καὶ μή.

Posted in παιδεία, παλιά και νέα θεότητα, Δυτικοί, Δύση, Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

ἡ παρακμὴ τῶν κλασσικῶν σπουδῶν

Καὶ εἶναι «τὸ πανεπιστήμιο φάντασμα»· ὁ φοιτητὴς βρίσκεται «στην άδεια και σκοτεινή βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου, μόνος του»· καὶ «Είμαι ο μόνος και τελευταίος φοιτητής που απέμεινε στην κλασική φιλολογία του πανεπιστημίου της Λιμόζ»
Πηγή

Τελευταῖος φοιτητὴς κλασικῆς φιλολογίας ποὺ ἀπέμεινε στὸ Πανεπιστήμιο τῆς (γκοτζάμ) Λιμόζ. Ἀναμενόμενο τὸ θρηνητικὸ μουρμουρητὸ τῶν ἑλληνοκεντρικῶν, ποὺ νομίζουν ὅτι ὁ σημερινὸς κόσμος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα. Προφανῶς, ὁ ἑλληνορωμαϊκὸς πολιτισμός (μὲ τὸ Χριστιανισμό) γιὰ ἐμένα εἶναι ὁ ἀνώτερος πολιτισμός. Ὑπάρχουν δύο ἱστορικὰ δεδομένα ὅμως: Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι στὴν Ἀρχαιότητα ὁ ἀναλφαβητισμὸς τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου ἦταν παρόμοιου βαθμοῦ μὲ ἐκεῖνον τοῦ σημερινοῦ Τρίτου Κόσμου. Καὶ μεταξὺ τῶν μορφωμένων, τὸ ἐκπαιδευτικὸ πρόγραμμα ἦταν διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ σημερινό: Ὁ Πλούταρχος γράφει ὅτι στὴν ἐποχή του λίγοι διαβάζουν τοὺς Νόμους τοῦ Πλάτωνα (Περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης ἢ ἀρετῆς, 1.5 (328e)). Ποῦ νὰ τὸ καταλάβουν βέβαια οἱ μὲ καταγωγὴ τὴν Ἀριστερά, ποὺ νομίζουν ὅτι Ἀρχαιότητα σημαίνει Ἐπίκουρος καὶ Δημόκριτος; (Ποὺ τοὺς διάβαζαν ἀκόμη λιγότεροι.) Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι ἡ ἀρχαιογνωσία καὶ ἀρχαιολατρία τῆς Ἀναγέννησης ἦταν ἀρχικὰ ἕνα ὅπλο τῶν ἐμπόρων κατὰ τοῦ Πάπα καὶ τοῦ χριστιανικοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους. Ἐνῶ ἡ ἀρχαιολατρία τοῦ Διαφωτισμοῦ ἦταν τὸ παιχνίδι γιὰ τὴ σχόλη τῶν ἀστῶν, ποὺ μποροῦσαν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὶς τέχνες. Δηλαδή, ὅλο αὐτὸ τὸ μαζικὸ φαινόμενο (μὲ τὶς χιλιάδες φοιτητὲς φιλολογίας κάθε χρονιά), γιὰ τὴν σημερινὴ ἐξαφάνιση τοῦ ὁποίου γίνονται ἀναλύσεις ἐπὶ ἀναλύσεων καὶ οὑμανιστικοὶ θρῆνοι, ἦταν μιὰ ὑπόθεση τὸ πολὺ δύο αἰώνων.

Δὲν λείπουν ἀπὸ τὴν ἱστορία τὰ εὐτράπελα:

Ο Ούγκο είναι μοντέρνος νέος και δεν θυμίζει με τίποτα έναν σκουριασμένο γλωσσολόγο. Πιστεύει ότι να σπουδάσεις αρχαίες γλώσσες είναι μια εντελώς εναλλακτική επιλογή, σχεδόν πανκ.

Οἱ ροχάλες τῶν Σὲξ Πίστολς· ἡ ἀλήθεια βρίσκεται στοὺς Σὲξ Πίστολς. Ὑπάρχει ἡ ἄποψη τοῦ ἀρθρογράφου, ὅτι ὄντως ἡ γλωσσολογία εἶναι σκουριασμένη· ἀλλὰ στὰ πλαίσια τῆς μεταμοντέρνας ἐναλλακτικότητας, τὴν ἀποκαλεῖς πάνκ, καὶ ὅλοι εὐχαριστιοῦνται. Λὲς καὶ τὸ πὰνκ δὲν εἶναι σκουριασμένο ἢ ἁπλῶς ἀηδία ἢ ἀνακυκλώσιμο οἰκοδομικὸ ὑλικὸ στὸ μεταμοντέρνο. Δηλαδή: Ὡς ἀξίωση ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας (ἔτσι ἀντιμετωπιζόταν ὣς τὸ 1950 ἡ Ἀρχαιότητα) ἡ Ἀρχαιότητα εἶναι σκουριασμένες παλιατζοῦρες. Ὡς ἐναλλακτικὴ ἐπιλογή, ὅμως, εἶναι πολὺ καλή, δίπλα στὴν σπουδὴ τῆς ἐναλλακτικῆς ἀστρολογίας, φερ’ εἰπεῖν, τῆς μελέτης τῶν ἐνδυματολογικῶν  τάσεων στὴν κοινωνία τῶν Ἴνκας κατὰ τὸ β΄ μισὸ τοῦ 13ου αἰώνα κ.ο.κ.

Ἂς μὴν ξεχάσουμε νὰ παραθέσουμε τὸ θέμα τοῦ «ντοκτορά» τοῦ τελευταίου τῶν Μοϊκανῶν: Τὰ «ονόματα των Θεών των λαών της αρχαίας Ιταλίας». Λίγο πρὶν δύσει ἡ Δύση, θὰ προλάβει νὰ ἀποκτήσει ἕνα διδακτορικὸ γιὰ τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν (μὲ κεφαλαῖο θῆτα) τῆς ἀρχαίας Ἰταλίας.

Posted in παιδεία, Αρχαιότητα, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Μάξιμος

Ὅταν εἶδε ὅτι ὁ πόνος του δὲν εἶχε ὅρια καὶ τελειωμό, εἶπε: «Γυναίκα, ἀγόρασε ἕνα δηλητήριο, δῶσ’ το μου καὶ ἐλευθέρωσέ με». Αὐτὴ τὸ ἀγόρασε καὶ ἐπέστρεψε μὲ αὐτὸ στὸ χέρι. Ἐκεῖνος ζήτησε νὰ τὸ πιεῖ, ἀλλὰ αὐτὴ ἐπέμενε νὰ τὸ πιεῖ πρώτη. Ἀμέσως πέθανε καὶ οἱ συγγενεῖς της τὴν ἔθαψαν. Ὁ Μάξιμος ὅμως ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ δὲν τὸ ἤπιε.

Εὐνάπιος, Βίοι φιλοσόφων καὶ σοφιστῶν, 7.4 (μετάφραση «Κάκτου»)

Ἀνθρώπινες καταστάσεις.

Posted in ανθρώπινα | Σχολιάστε

Ἡλιούπολη

Στὴν Ἡλιούπολη εἶδα μεγάλα ἀνάκτορα, ὅπου ζοῦσαν οἱ ἱερεῖς. Λένε ὅτι στὰ παλαιὰ χρόνια ἡ πόλη ἦταν κατοικία ἱερέων, ἀνθρώπων φιλοσόφων καὶ ἀστρονόμων. Σήμερα ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ ἐπιστήμη χάθηκαν κι ἐδῶ. Κανένας δὲν μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντύπωση πὼς ἤξερε κάποια ἐπιστήμη. Ὑπῆρχαν μόνον ἱερεῖς καὶ ξεναγοὶ στὰ ἱερά (1). Τότε ποὺ ὁ Αἴλιος Γάλλος ἦταν ἔπαρχος καὶ περιόδευε ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια στὴν Αἴγυπτο, στὴ συνοδεία του ἦταν καὶ κάποιος Χαιρήμων, ποὺ παράσταινε πὼς ἤξερε μιὰ τέτοια ἐπιστήμη, ἀλλὰ περισσότερο τὸν περιγελοῦσαν ὡς ἀλαζόνα καὶ ἀνόητο. Ἐκεῖ λοιπὸν μᾶς ἔδειχναν τὰ ἀνάκτορα τῶν ἱερέων καὶ τὶς κατοικίες τοῦ Πλάτωνα καὶ τοῦ Εὐδόξου (2), ἐπειδὴ μαζὶ μὲ τὸν Πλάτωνα ἦρθε ἐδῶ καὶ ὁ Εὔδοξος καὶ ἔμειναν μαζὶ μὲ τοὺς ἱερεῖς δεκατρία χρόνια, καθὼς λένε μερικοί. Οἱ ἱερεῖς ἤξεραν τὴν ἐπιστήμη τῶν οὐρανίων σωμάτων, πράγματα ποὺ κρατοῦσαν μυστικὰ καὶ ἐξάλλου ἦταν δύσκολο νὰ μεταδοθοῦν. Αὐτοὶ οἱ δυό, μὲ τὸ μεγάλο διάστημα ποὺ ἔμειναν καὶ μὲ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσέφεραν (3), παρακάλεσαν ὥστε νὰ τοὺς μεταδώσουν κάποια κομμάτια τῆς θεωρίας αὐτῆς. Οἱ βάρβαροι βέβαια δὲν φανέρωσαν τὰ περισσότερα (4). Πάντως, αὐτοὶ τοὺς δίδαξαν τὰ τμήματα ποὺ διατρέχουν μέρα καὶ νύχτα καὶ σχηματίζουν τὶς τριακόσιες ἑξῆντα πέντε ἡμέρες, σχηματίζοντας τὸ ἕνα ἔτος. Οἱ Ἕλληνες ἕως τότε ἀγνοοῦσαν τὸ ἔτος (5), καθὼς καὶ ἄλλα πολλά, ἕως ὅτου οἱ νεότεροι ἀστρολόγοι παρέλαβαν καὶ χρησιμοποίησαν τὶς ἐργασίες τῶν ἱερέων, μεταφρασμένες στὰ Ἑλληνικά. Ἀκόμη καὶ σήμερα παίρνουν αὐτὴ τὴ γνώση ἀπὸ ἐκείνους, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους (6).

Στράβων, 17.29 (806). Μετάφραση Πάνος Θεοδωρίδης.

(1) Πῶς νὰ φτιάξετε ἕναν ἀστικὸ μύθο περὶ μιᾶς πόλης φιλοσόφων, ποὺ τώρα (ὅπως συμβαίνει πάντα σὲ τέτοιους μύθους) ἔχει ξεπέσει.

(2) Διατηροῦνταν οἱ κατοικίες ἐπὶ 400 χρόνια; Οἱ ντόπιοι θὰ πρέπει νὰ ἔβγαζαν πολλὰ μὲ τόσους περιηγητὲς-κορόιδα.

(3) Δηλαδή, τί ὑπηρεσίες; Καντηλανάφτη στὰ ἱερά;

(4) Οἱ κακοὶ βάρβαροι, δὲν μᾶς τὰ εἶπαν ὅλα, ἐνῶ καθίσαμε δεκατρία χρόνια προσφέροντας ὑπηρεσίες.

(5) Εἶναι ἀλήθεια ὅτι κάποια ἀρχαῖα ἡμερολόγια, νομίζω τὸ ἀθηναϊκό, εἶναι λίγο ἄλλα ἀντ’ ἄλλων. Ἢ τέτοια εἶναι ἡ γνώση μας γι’ αὐτά. Ἀλλὰ ὅτι ὣς τὸν 4ο αἰώνα νὰ ἀγνοοῦσαν οἱ Ἀρχαῖοι τὸ ἔτος; Κάτι παραπάνω ἀπὸ ὑπερβολή.

(6) Ἡ παρεξήγηση τοῦ ἀφροκεντρισμοῦ. Προφανῶς οἱ ἀνατολίτικοι πολιτισμοὶ ἦταν ἀρχαιότεροι καὶ οἱ Ἕλληνες ἔμαθαν ἀπὸ αὐτούς, ὅπως φαίνεται καὶ μὲ τὰ πρῶτα ἀγάλματα, τὶς σφίγγες καὶ ἄλλα. Ἐπιστήμη ὅμως οἱ Ἀνατολίτες δὲν εἶχαν, ἡ ἐπιστήμη ἀπαιτεῖ τὸ ἀφηρημένο κι ὄχι τὸ ἐφαρμοσμένο. Ἔτσι, τόσο οἱ ἀφροκεντρικοὶ ὅσο καὶ οἱ ἀντίπαλοί τους δὲν διακρίνουν τὶς οὐσιώδεις λεπτομέρειες. Μιὰ ἄλλη παράμετρος: Ὅταν οἱ Χριστιανοί, 2-3 αἰῶνες μετὰ τὸν Στράβωνα, ἔλεγαν ὅτι ὁ Πλάτων ἀντέγραψε τὸν Μωυσή, δὲν παρίσταναν τὸν τρελό. Βασίζονταν σὲ μιὰ διάχυτη ἀντίληψη τῶν ἴδιων τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀρχαιότητας (ἀπὸ τὸν 4ο π.Χ. ὣς τὸν 4ο μ.Χ.) σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες ἀντέγραψαν τοὺς Αἰγύπτιους, τοὺς Πέρσες, τοὺς Βαβυλώνιους καί (ὅπως λέει ὁ Πορφύριος) τοὺς Ἑβραίους. Δηλαδή, δὲν ἔλεγαν κάτι πρωτόγνωρο, ἐπαναλάμβαναν τὰ ἴδια περίπου πράγματα μὲ ὅσα οἱ ἴδιοι οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔλεγαν γιὰ τὶς ἀπαρχὲς τῆς ἑλληνικῆς ἐπιστήμης.

Posted in Αρχαιότητα, Αίγυπτος, επιστήμη | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

1453..

Σὲ ἄλλα ἄρθρα, ἔχω ἀπαντήσει στὴν ἄποψη ὅτι οἱ Ἀνθενωτικοὶ ἔφταιγαν γιὰ τὴν Ἅλωση, καὶ ἔχω ὑποστηρίξει ὅτι ὁ εὐρωπαϊσμὸς προϋποθέτει τὴν ὑποταγὴ τὴς ἀνατολικὴς Εὐρώπης στὴ δυτική, κι ὄχι τὴν ἰσότητά τους. Ἐδῶ σκέφτομαι ἄλλα πράγματα κι ὄχι τὸ Συνδικάτο τῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες Ἑνωτικῶν ἢ τὸ Σύλλογο ἐκ γενετῆς ἐξορισθέντων στὰ Βαλκάνια Δυτικῶν.

Ἕνα ἰσχυρὸ Βυζάντιο, σὰν τοῦ Βουλγαροκτόνου, ἐὰν ἐπιβίωνε στὸ διάστημα 1050-1500 (ὅταν ἔπαψαν οἱ εἰσβολὲς στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο) θὰ ἀποτελοῦσε πραγματικὰ ἕνα ἀντίβαρο στὸν ἀναδυόμενο γερμανικὸ καὶ στὸν ἰσλαμικὸ πολιτισμό. Θὰ ἦταν ἕνα ἄλλο πολιτισμικὸ πρότυπο (πρὸς μίμηση) σὲ θέματα σχέσεων ἐκκλησίας-κράτους, γαιοκτημόνων-λαοῦ. Μιὰ πολιτεία ὅπου τὸ ἰδεῶδες τῆς σύγκρουσης δὲν κυριαρχεῖ σὲ πράξη καὶ θεωρία.

Ὅλες οἱ μεταμεσαιωνικὲς δυτικὲς λύσεις ἔχουν ὁδηγήσει σὲ θανατηφόρο ἀδιέξοδο: Γιὰ παράδειγμα, ἡ σύγκρουση (γερμανοῦ) αὐτοκράτορα καὶ Πάπα ὁδήγησε ἐν τέλει (ὡς σύγκρουση Προτεσταντῶν-Ρωμαιοκαθολικῶν) στὸ οὐδετερόθρησκο κράτος, τὸ ὁποῖο σήμερα εὐθύνεται γιὰ τὴν ἰσλαμοποίηση τῆς Δ. Εὐρώπης καὶ τὸν πολιτισμικὸ μηδενισμό. Ἐπίσης, ἡ θεοποίηση τῆς ταξικῆς πάλης (τοῦ ἐμφυλίου μέχρι τελικῆς ἐξόντωσης) ἀφότου πρῶτα κατέστη ἀναπόφευκτη, λόγῳ τῆς ἀπουσίας ἑνὸς κυρίαρχου ἐξισορροπητικοῦ Κράτους (ὅπως τὸ βυζαντινό), καὶ ἐξαιτίας τῆς διαμάχης ἀστῶν-φεουδαρχῶν καὶ ἀργότερα ἀστῶν-προλετάριων, τελικὰ ὁδήγησε ἀφενὸς σὲ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα «σωτήρων τοῦ λαοῦ» ἀφετέρου στὴν πολτοποίηση διὰ τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας ὡς σοσιαλδημοκρατικοῦ τεχνάσματος προκειμένου νὰ μὴν γίνουν κομμουνιστὲς (ἀπὸ ἀπόγνωση) οἱ πολλοί. Εἶναι αὐτό, ποὺ οἱ νεοφιλελεύθεροι δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν πόσο σοφὴ γιὰ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ ἦταν ἡ συγκράτηση τῶν τιμῶν καὶ ἡ βυζαντινὴ-διοκλητιάνεια θέσπιση ποσοστοῦ κέρδους. Πῶς σκέφτεσαι (ὡς κράτος-κοινωνία) μὲ βάση τοὺς αἰῶνες ἢ μὲ βάση τὶς δεκαετίες. Μπορῶ νὰ φανταστῶ ἀκόμη καὶ μιὰ λιγότερο ριζοσπαστικὴ καὶ πολιτισμικὰ μηδενιστικὴ μετάβαση σὲ δημοκρατικὲς μορφὲς διακυβέρνησης, χωρὶς ὅλες αὐτὲς τὶς μανιχαϊστικὲς διαμάχες Καλοῦ-Κακοῦ καὶ Φωτὸς-Σκοταδιοῦ, ὅπου ἀπὸ τὴ μία εἶναι οἱ δημοκράτες ποὺ θὰ τὰ κάψουν ὅλα καὶ θὰ τὰ μπαζώσουν ὅλα προκειμένου νὰ τὰ ξαναφτιάξουν, ὅλα, ἀπὸ τὴν ἀρχή, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι οἱ σκοταδιστὲς ἐμμονικοί. Ὁ Καστοριάδης ἔχει ἄπειρο, ἀπόλυτο λάθος ὅταν νομίζει ὅτι ἀπὸ τὸ Βυζάντιο δὲν ἔχουμε τίποτε νὰ διδαχτοῦμε γιὰ ζητήματα πολιτικῆς.

Ποτὲ στὸ Βυζάντιο δὲν ἔγινε αὐτὸ ποὺ συνέβη στὴ Δύση ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἐμπορίου καὶ τοῦ κέρδους: Ἀπὸ τὴ δαιμονοποίησή του νὰ πᾶμε στὴν θεοποίησή του. Ὁ βασιλιάς (πρὶν ἀπὸ τὴν παρακμὴ τοῦ 11ου αἰώνα) ἦταν μὲ τὸ μέρος τῶν πολλῶν καὶ ὄχι μὲ τοὺς λίγους. Καταλάβαινε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ ἐξουσία του καὶ ἡ ἐπιβίωση τοῦ κράτους στηρίζονταν στὴν ὕπαρξη ἐλεύθερων γεωργῶν καὶ στὴ μέριμνα γιὰ τὸν ἀνεφοδιασμὸ τῶν πόλεων. Γενικά, ὑπόκειτο (στὸ ἄγραφο σύνταγμα τῆς θεωρίας-παράδοσης) στὸ ἑλληνιστικὸ πρότυπο περὶ ἐνάρετου βασιλιᾶ ποὺ φροντίζει γιὰ τὴν πολιτεία καὶ δὲν τὴν ἔχει πατρικὸ-γερμανοφραγκικὸ τσιφλίκι. Σὲ τέτοια ὀπτική, δὲν ὑπάρχει κανένα περιθώριο γιὰ αὐτὴ τὴν ἀντιεξουσιαστικὴ μυθολογία τῆς πατροκτονίας, γιὰ τὸν ἀκροαριστερὸ «ἀγώνα κατὰ τῆς Ἐξουσίας», γιὰ δαιμονοποίηση τῆς ἐξουσίας στὸ ἐπίπεδο τῆς θεωρίας -παρ’ ὅλες τὶς ἐπαναστάσεις ἐνάντια σὲ διάφορους ἀνεπρόκοπους βασιλεῖς. Ἡ σχεδὸν χιλιετὴς συμμαχία λαοῦ-βασιλιᾶ ἀπέτρεπε τὴν κοσμοθεωρητικὴ αὐτονόμηση τόσο τοῦ Ἐμπόρου ὅσο καὶ τοῦ Δυνατοῦ, ἐνῶ ἡ ταύτιση λαοῦ-Ἐκκλησίας ἀπέτρεπε τόσο τὴν ἐμφανιση κάστας Πάπα ἢ «ἀναμορφωτῶν τῆς Ἐκκλησίας» (σήμερα, τηλευαγγελιστῶν) ὅσο καὶ τῶν ἐκκλησιομάχων καὶ (τάχα) ἄθεων ἀπὸ τὸ Διαφωτισμὸ καὶ μετά. Ἐπίσης, ἡ ταύτιση λαοῦ-Ἐκκλησίας ἀπέτρεπε τὴν ἐμφάνιση τῆς ἀπολυταρχίας στὴν ὁλοκληρωτική της ἐκδοχή: Πάντοτε ὁ αὐτοκράτορας ἦταν ἕνας ἁπλὸς πιστός, κι ἀλίμονό του ἂν ἔπαιζε μὲ τὰ δόγματα. Θὰ ἀποτελοῦσε ἡ ὀρθόδοξη συνοδικότητα πόλο μιμητικῆς ἐπιθυμίας τῶν Δυτικῶν γιὰ συνοδικότητα στὴν Ἐκκλησία. Ἡ χριστιανικὴ πίστη σὲ ἕνα ἀνίκητο Βυζάντιο ποὺ θὰ ἐπιβίωνε τὴν τουρκο-σταυροφορικὴ ἐπιδρομὴ θὰ ἦταν πραγματικὰ τὸ ἁλάτι τῆς Εὐρώπης θὰ λειτουργοῦσε στὰ μάτια καὶ τῶν Δυτικοευρωπαίων (πέρα ἀπὸ ἀσκητικὸ ἀντίδοτο στὸν ὑλισμὸ τοῦ «ὅ,τι φᾶμε κι ὅ,τι πιοῦμε» ὡς δημόσια διακηρυγμένη καὶ θεωρητικὰ ἐπεξεργασμένη ἄποψη) ὡς παράγων ἐνάντιος σὲ κάθε σκέψη γιὰ τὶς τεχνητὲς παγανιστικὲς ὀπισθοδρομήσεις καὶ τοὺς τεχνοφασιστικοὺς μεσσιανισμοὺς ποὺ παρατηροῦμε, ἡ δὲ ἀνυποχώρητη διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ δογματικὲς παρεκκλίσεις ἢ παποκαισαρισμοὺς θὰ ἔδειχνε στὴν Δ. Εὐρώπη ἕνα ἄλλο πρότυπο: τοῦ πόση σημασία ἔχει γιὰ τὴ συγκρότηση μιᾶς κοινωνίας τὸ νὰ μὴν θυσιάζει γιὰ κανένα πρόσκαιρο ὄφελος καὶ πειρασμὸ τὴν πίστη στὴν ἀποστολή της.

Ὅπως τὸ περιγράφω, τὸ Βυζάντιο εἶναι τὸ ἀντιπρότυπο τῆς σημερινῆς Δύσης. Χωρὶς φυσικὰ νὰ ἔχω ὑπόψη μου μιὰ πιστὴ ἀντιγραφή του, πιστεύω ὅτι σὲ 4-5 βασικὰ ζητήματα εἶναι καλύτερο, ἂν μή τι ἄλλο γιὰ τὸ γεγονὸς τῆς μακροβιότητάς του, ἀκόμη καὶ τῆς ἀντοχῆς του στὸ ἀσταμάτητο σφυροκόπημα τεσσάρων αἰώνων (11ος-15ος). Τὸ Βυζάντιο ἦταν παγκόσμια δύναμη καὶ ἐπίκεντρο γιὰ 9 αἰῶνες (4ος-12ος). Μπορεῖ ἡ Δύση νὰ κυριαρχεῖ ἐδῶ καὶ 5-6 αἰῶνες, ἀλλὰ δείχνει νὰ διαλύεται, πολὺ πιὸ γρήγορα ἀπὸ ὅ,τι τὸ Βυζάντιο, ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῆς Κίνας καὶ τοῦ Ἰσλάμ.

Ἐννοεῖται ὅτι δὲν ἦταν ἀναπόφευκτη ἡ πτώση τοῦ Βυζαντίου. Οὔτε ὁ διμέτωπος ἀγώνας τοῦ 11ου-13ου αἰώνα ἦταν κάτι πρωτόγνωρο: Εἶχε ἐπαναληφθεῖ μεταξὺ 7ου καὶ 10ου αἰώνα, ὅταν στὸν Αἷμο εἰσέβαλλαν Ἄβαροι, Σλάβοι καὶ Βούλγαροι καὶ στὴ Μικρασία Ἄραβες καὶ Πέρσες. Τὸ ὅτι τίποτε ἀνθρώπινο δὲν εἶναι τέλειο κι αἰώνιο δὲν ἀποτελεῖ τὴν συγκεκριμένη ἐξήγηση γιὰ τὴ συγκεκριμένη κατάσταση.

Προκύπτει τὸ ἐρώτημα: Αὐτὸ τὸ πρότυπο δὲν θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθεῖ καὶ σήμερα; Θεωρητικά, θὰ μποροῦσε. Ἀνοίγουμε τὰ κιτάπια μας, καὶ ἀντιγράφουμε. Πρακτικά, ὅμως, προϋποθέτει αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ εἶπε ὁ Ζὰκ Λὲ Γκόφ (βλέπε τὸν δεύτερο παραπάνω δεσμό): τὴν ὑλική του βάση. Στὸν ἀέρα, τίποτα δὲ χτίζεται, οἱ θεωρητικὲς ἀποδείξεις δὲν ἀρκοῦν. Κάθε καινούργια «Μεγάλη Ἰδέα» ἀποδεικνύεται γελοιογραφία τῆς αὐθεντικῆς: Εἴτε ἡ Ε.Ε. εἴτε ἡ ὀρθόδοξη πολιτισμικὴ κοινοπολιτεία δίχως πολιτικὸ κέντρο. Μόνο μὲ βάση τὴν Κωνσταντινούπολη μπορεῖ νὰ πειστεῖ κάποιος (ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου καὶ ὄχι οἱ θεωρίες τῶν ἄσαρκων Ἰδεῶν διαδόθηκαν) -ὅμως, ἡ πιὸ στέρεη γνώση σήμερα εἶναι ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη θὰ μείνει γιὰ πάντα τουρκική. Τὸ μόνο σίγουρο πέρα ἀπὸ χαρμόσυνες (γιὰ τὴν Ἑλλάδα) καὶ ὀδυνηρὲς (γιὰ ὅλη τὴν Εὐρώπη) προφητεῖες (καὶ ἐνάντια σὲ ὅσους ἀρνοῦνται κάθε προφητεία καὶ βολεύονται μὲ ἕνα αἰώνιο Παρὸν μὲ τὸ νὰ παριστάνουν ὅτι ἡ ἰσλαμοποίηση δὲν ὑπάρχει ἢ δὲν εἶναι κακή) εἶναι ὅτι τὰ πράγματα δὲν παραμένουν στάσιμα στὸ 1923, κι ὅτι εἴτε ἡ μία μεριὰ θὰ ἐπικρατήσει εἴτε ἡ ἄλλη. Δὲν βρίσκω τίποτε περισσότερο ὀδυνηρό: Μόνο μὲ τὴν χριστιανικὴ ἑλληνικὴ Κωνσταντινούπολη μπορεῖ νὰ πάψει ὁ ξεπεσμός, ἀλλὰ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἀδύνατο ἢ ἀδιανόητο.

Posted in 1453, Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Μπαχ, Μπερνστάιν

Ἂν κατάλαβα καλά, ὁ Μπερνστάιν στὴν ἀρχὴ κάνει λόγο γιὰ μιὰ ἀσάφεια (στοχευμένη ἢ μή) σὲ ἔργα τοῦ Μπὰχ καί, κατ’ ἀντιστοιχία, σὲ κείμενα τοῦ Σαίξπηρ. Καὶ δίνει παραδείγματα τῶν διαφορετικῶν δυνατῶν ἐκτελέσεων τῶν ἔργων τοῦ Μπὰχ ἀποκλειστικὰ μὲ βάση τὶς παρτιτοῦρες του. Ἡ ἀσάφεια αὐτή, ἡ δυνατότητα γιὰ ἑρμηνεῖες ἀρκετὰ διαφορετικὲς ἀναμεταξύ τους, εἶναι ἀκόμη πιὸ ἐνδιαφέρουσα γιατὶ ἀφορᾶ βασικοὺς δημιουργοὺς-ἐμβλήματα τοῦ δυτικοῦ, νεοτερικοῦ, ὀρθολογικοῦ πολιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι δὲν ἄφηνε / ἀφήνει τίποτε στὴν τύχη, σὲ ἀντίθεση λ.χ. μὲ τὴ βυζαντινὴ ἢ τὴ δημοτικὴ μουσική, ὅπου ὁ αὐτοσχεδιασμὸς κυριαρχεῖ. Θὰ μοῦ πεῖτε, βέβαια, ὅτι Μπὰχ καὶ Σαίξπηρ ἔζησαν στὶς ἀπαρχὲς τοῦ νεότερου δυτικοῦ πολιτισμοῦ, προτοῦ ἡ σέχτα τῶν όρθολογιστῶν κυριαρχήσει.

Posted in Δύση, μουσική | Tagged | Σχολιάστε

ἡ κατηγορία ἐπὶ Ἑλληνισμῷ

…ἔχουμε σὲ δύο ἀποκορυφώσεις (κατὰ τὴν Ε΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ στὸν 11ο αἰ.) μιὰ πολὺ συγκεκριμένη καταδίκη συγκεκριμένων ἀπόψεων ποὺ θεωροῦνταν ἑλληνικές: ἡ ἀρχαιοελληνικὴ ἀνθρωπολογία καὶ συγκεκριμένα ἡ ὑποτίμηση τοῦ σώματος, ἡ προΰπαρξη τῶν ψυχῶν καὶ ἡ μετεμψύχωση καὶ ἡ ἀρχαιοελληνικὴ κοσμολογία, δηλαδὴ ἡ ἄρνηση τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ἀπὸ τὸ μηδέν, ἡ ἀνελεύθερη ἀπορροή του ἀπὸ τὸ Θεὸ μέσα ἀπὸ ἰδέες, ἑνάδες κ.λπ., ἡ ἐπανάληψη τῆς πορείας τοῦ κόσμου στὴν ἀρχὴ μὲ τὴ μορφὴ κοσμικῶν ἀνακυκλώσεων, ἡ ἀκύρωση τῆς ἀνάστασης τῶν νεκρῶν μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῶν νόων ἢ ψυχῶν στὴν ἀρχὴ καί (ἔμμεσα) ἡ εἱμαρμένη στὴν ἱστορία. Παρὰ τὰ ὅσα γράφονται γιὰ τὴ γενικὴ ἐχθρότητα τῆς βυζαντινῆς Ἐκκλησίας κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ Ἑκκλησία, μέσα ἀπὸ διάφορες διαδικασίες (σύνοδοι, θεολογικὰ κείμενα, ἔριδες ἀνάμεσα σὲ τάσεις κ.λπ.), ἀποκάθαρε ἐν ἁγίῳ Πνεύματι αὐτὸ ποὺ ὡς ἑλληνικὴ σκέψη τῆς χρηςίμευε ἢ πάντως δὲν τὴν ἐνοχλοῦσε (λογικὴ μέθοδος, ἐπιστημονικὴ ἑρμηνεία τοῦ κόσμου) ἀπ’ αὐτὸ ποὺ διακινδύνευε τὴν ἀλήθεια της. Τὸ τελευταῖο ἦταν ἕνας Ἑλληνισμὸς φιλτραρισμένος ἀπὸ τὸν Γνωστικισμό, τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, τὸν Νεοπλατωνισμό. Ὅσοι κινοῦνταν στὴν πρώτη περιοχή, ἀκόμη καὶ ἂν σχοινοβατοῦσαν, δὲν κινδύνευαν. Ὅσοι μετέπιπταν στὴ δεύτερη, ἀκόμη καὶ ἀπὸ παρεξήγηση, ἀντιμετώπιζαν τὶς συνέπειες.

Τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο εἶναι ὅτι αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ δεύτερη μορφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπανεμφανίζεται μὲ ἰδιαίτερη δυναμικότητα στὴ σύγχρονη κοινωνία μὲ τὴ μορφὴ νεοπαγανισμοῦ, νεογνωστικισμοῦ, ἀνατολικῶν αἱρέσεων […]

Δ. Μόσχος, Τὸ νόημα τῆς κατηγορίας ἐπὶ Ἑλληνισμῷ στὴ βυζαντινὴ θεολογικὴ σκέψη, Σύναξη 62 (1997), 62-82.

Τὸ πρῶτο ζήτημα εἶναι (μιὰ νύξη κάνει ὁ Δ.Μ.)  γιατί θὰ πρέπει νὰ δεχτοῦμε τὴ γνώμη τῆς Ἐκκλησίας ὅτι οἱ ἀπόψεις τὶς ὁποῖες αὐτὴ ἀντιστρατευόταν ἦταν ἀρχαῖες ἑλληνικές; Ἡ μετεμψύχωση, γιὰ παράδειγμα, ἔχει αἰγυπτιακὴ – μεσανατολίτικη προέλευση. Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι ὑπάρχει μιὰ ἐσωτερικὴ πολλαπλότητα καὶ διαφωνία τοῦ παγανιστικοῦ Ἑλληνισμοῦ γιὰ κάποιες τουλάχιστον ἀπὸ τὶς παραπάνω ἀπόψεις, ἔτσι ὥστε ἡ ταμπέλα «ἑλληνικὲς» χάνει τὸ νόημά της. Ὁ Ξενοφάνης, γιὰ παράδειγμα, εἰρωνευόταν τὴν μετεμψύχωση. Στὸν Ἡσίοδο, δὲν ὑπάρχει καμμία νύξη σὲ κυκλικότητα τοῦ σύμπαντος, παρὰ μιὰ συνεχὴς πτώση ἀπὸ τὸ χρυσὸ γένος στὸ σιδερένιο. Τὴν ἐποχὴ τῶν Ἀπολογητῶν καὶ τῶν Πατέρων, ὅλα εἶχαν σβήσει ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Νεοπλατωνικούς. Αὐτοὶ ἦταν οἱ Ἕλληνες πλέον. Ὅμως, πόση σχέση εἶχε ἡ ποικιλία τῶν ἀπόψεων τοῦ 4ου ἢ 3ου π.Χ. αἰ. μὲ τὴ νεοπλατωνικὴ μονοκαλλιέργεια; Στὴν πραγματικότητα, αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες ἦταν οἱ λιγότερο ἑλληνικοί. Ὄχι μόνο ὁ Πλάτων δὲν ἦταν Πλάτων γιὰ τὴν κλασσικὴ Ἑλλάδα, ἀλλὰ οἱ Νεοπλατωνικοὶ μελετοῦσαν ὁρισμένα μόνο ἀπὸ τὰ ἔργα του. Ἐπίσης, ἔκαναν μιὰ ἐπαναπροσέγγιση τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Αἰγύπτου τέτοια ποὺ δὲν εἶχε λάβει χώρα ἀπὸ τὸν 8ο π.Χ. αἰώνα καὶ μετά. Ἡ Ἐκκλησία αὐτοὺς βρῆκε μπροστά της, μ’ αὐτοὺς ἀσχολήθηκε.

Posted in Αρχαιότητα, Αναδημοσιεύσεις, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Led Zeppelin, In my time of dying

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Ἀντιόχεια, ψηφιδωτό

nncz3bp

Μεγαλύτερη ἀνάλυση

Posted in Μικρά Ασία, βυζαντινή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

νεορθόδοξη ὀρθοπολιτική

Διαβάζοντας τὸ μακροσκελὲς ἄρθρο τοῦ Θανάση Παπαθανασίου (τῆς Σύναξης), εὔκολα καταλαβαίνεις ὅτι ἀπουσιάζει ἐπιδεικτικὰ κάθε μνεία στὴν ἄλλη μισὴ εὐρωπαϊκὴ παράδοση ἡ ὁποία ἀντιτάχθηκε στὸ Χριστιανισμό: τὴ μαρξιστική. Γιὰ νὰ μὴν κάνουμε λόγο καὶ γιὰ τὸν ἱσπανικὸ ἀναρχισμό, μὲ τὸ σχεδὸν ἰσλαμιστικὸ μένος του. Ἄλλωστε, λείπει μιὰ γενεαλογία τοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ: Ὁ Διαφωτισμός, ἡ ἐλευθερία του, ἡ ἰσότητά του (καὶ τὰ δύο μὲ προφανεῖς ἀντιχριστιανικὲς αἰχμές), ἡ (ἀνταγωνιστικὴ πρὸς τὴ χριστιανική) ἀδελφοσύνη του.

Ὅσα γράφει ὁ Ζιρὰρ γιὰ τὴν ἐπίθεση τοῦ Νίτσε στὸ Χριστιανισμὸ τὰ λέει ὁ Παπαθανασίου, τὰ ἔχουμε ἀναφέρει κι ἐδῶ. Ὡστόσο, ὁ Ζιράρ δὲν εἶχε ἀναφερθεῖ μόνο στὸν Νίτσε, ἀλλὰ καὶ στὸ σύγχρονο τέχνασμα τοῦ Ἀντιχρίστου (ἔτσι τὸ χαρακτηρίζει), τὸν σύγχρονο –μεταψυχροπολεμικό– ἀνθρωπισμὸ ὁ ὁποῖος κατηγορεῖ γιὰ ἀσυνέπεια τὴν χριστιανικὴ ἱστορία. Σὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιχειροῦν τὸ πονηρὸ αὐτὸ τέχνασμα, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ζιράρ, θὰ μποροῦσε εὔκολα νὰ συμπεριληφθεῖ πολὺ ἄνετα καὶ ὁ Μαρξισμός, ὁ ὁποῖος ἔλεγε «Ἐμεῖς οἱ ἄθεοι-κομμουνιστές, εἴμαστε καλύτεροι Χριστιανοὶ (!) ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς». Βεβαίως, ὁ «καλὸς ἄνθρωπος» εἶναι κάτι ἄλλο ἀπὸ τὸν «καλὸ Χριστιανό», κι ὁ πρῶτος εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς ἠθικολογίας· δὲν παύει ὡστόσο νὰ ἀποτελεῖ ἀπόπειρα (μὲ πλήρη σοβαρότητα ἐκ μέρους τῶν ἀποπειρώμενων) ἱστορικῆς ἐξαπάτησης ἡ ἰδιοποίηση τούτη τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Παπαθανασίου δὲν λαμβάνει ὑπόψη καθόλου τὴν προειδοποίηση τοῦ Ζιράρ. Γιατί; Ἀφενός, ἀγωνίζεται νὰ παραθέσει ὅσο πιὸ πολλὰ παραδείγματα Χριστιανῶν ποὺ ἔσωζαν Ἑβραίους κι αἰχμαλώτους (λὲς καὶ ἀρνήθηκε ποτὲ κανεὶς ὅτι εἶναι χριστιανικὸ καθῆκον ἡ ἀτομικὴ σωτηρία τοῦ Ἐχθροῦ), ἀφετέρου νὰ ἐπικρίνει τὴν «Ζητωρθοδοξία» καὶ τὴν οἴηση τῶν «φονταμενταλιστῶν» Ὀρθοδόξων.

Κατακρίνει, ὀρθά, τὴν ἀντιδημοκρατικὴ ἀντίληψη κάποιων ὀργανωσιακῶν, ἀλλὰ δὲν βγάζει τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι τῶν κάθε (μὰ κάθε) εἴδους Ἀριστερῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εἶναι σταθερὰ ἐνάντιοι στὴν στοιχειώδη (πολυκομματικὴ κ.λπ.) δημοκρατία καὶ ὑπὲρ κάθε ὀλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος τὸ ὁποῖο βαφτίζεται πραγματικὴ δημοκρατία. Ἕνα ἄλλο πρόβλημα τοῦ Παπαθανασίου εἶναι ὁ φανατισμός, ἐνῶ διόλου πρόβλημα μὲ τὸν φανατισμὸ δὲν εἶχε ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Πατέρες σὲ ζητήματα πίστης. Ἀρκεῖ κάποιος νὰ διαβάσει τὶς λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ τελευταῖοι γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς παγανιστές, ὅταν γράφουν γιὰ θέματα πίστης. Ἐννοεῖται ὅτι ἐδῶ χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη φανατισμὸς ὄχι γιατὶ ἐμεῖς συμφωνοῦμε μὲ τὸν Παπαθανασίου ὅτι ὑπάρχει φανατικὴ Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποδηλωθεῖ τὸ πῶς βλέπει ὁ Παπαθανασίου καὶ οἱ (νεο)φιλελεύθεροι φίλοι του τὴν ἐμμονὴ σὲ ὀρθόδοξα δόγματα κι ἀντιλήψεις. Ἀντίθετα, ὁ Παπαθανασίου ἀπορρίπτει «κάθε φανατισμό ὡς βλασφημία», ἐνῶ ὁ Χρυσόστομος λέει «Ἂν κάπου δεῖς ὅτι ζημιώνεται ἡ εὐσέβεια, νὰ μὴν προτιμήσεις τὴν ὁμόνοια ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ νὰ σταθεῖς γενναῖα μέχρι θανάτου» (Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους, κγ.2 (PG 60, 611Β)). Πράγματι, εἶναι τουλάχιστον παραπλανητικὸ τὸ νὰ τσουβαλιάζεις ὑπὸ τὴν ταμπέλα «φανατικὸς» ἐκεῖνον ποὺ θεωρεῖ λ.χ. ἁμαρτία τὴν ὁμοφυλοφιλία μαζὶ μὲ ἐκεῖνον ποὺ προτρέπει στὸ λιθοβολισμὸ τῶν ὁμοφυλόφιλων καὶ μάλιστα τεκμηριώνει τὴν ἄποψή του στὴ βάση θεμελιωδῶν κειμένων τῆς θρησκείας του.

Θέμα ποὺ θίγει ὁ Παπαθανασίου εἶναι καὶ ἡ σχέση ἐντοπιότητας-Χριστιανισμοῦ. Μιὰ βαθιὰ περιφρόνηση στὴν (μετὰ τὸν Μ. Κωνσταντίνο χριστιανικὴ) Ἱστορία διαφαίνεται πίσω ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ Παπαθανασίου στὴν ἐντοπιότητα ὡς παγανιστική. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι μόνο ὁ πρωτοχριστιανικός, εἶναι κυρίως ὁ ἐφαρμοσμένος μετὰ τὸν Κωνσταντίνο. Ἔχει γίνει ἐντόπιος, ἔχει ἐμποτίσει τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμό, κυλᾶ σὰν κρασὶ στὶς φλέβες του, καί –αὐτὸ δὲν εἶναι διόλου ταυτόσημο μὲ τὸ προηγούμενο– ἔχει δημιουργήσει τὴν Εὐρώπη. (Γιατὶ «Εὐρώπη» δὲν ὑπῆρχε ἐπὶ Μάρκου Αὐρηλίου καὶ Αὔγουστου, οἱ παγανιστὲς Γερμανοὶ καὶ οἱ Σλάβοι δὲν ἦταν «Εὐρωπαῖοι».) Ἀντὶ νὰ προσπαθήσει κάποιος νὰ καταστήσει μὴ ἐντόπιο (δηλαδὴ νὰ ἀποξενώσει ἀπὸ τὴν Εὐρώπη) τὸν Χριστιανισμό, καλύτερα θὰ ἦταν κάποιος νὰ καταστήσει ἐντόπιο τὸ Χριστιανισμὸ καὶ στὶς χῶρες τοῦ Ἰσλὰμ καὶ ἀλλοῦ. Ἡ πίστη τῶν πατέρων μας εἶναι πλέον ὁ πανανθρώπινος Χριστιανισμός, ὁ ὁποῖος εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἐντόπιος. Αὐτὸ αὐτὸ τὸ ταυτόχρονο δὲν μποροῦν οἱ Ἀριστεροὶ νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ἔ, δὲν τοὺς φταῖμε ἐμεῖς οὔτε εἶναι κανεὶς γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν ὑποκριτὴς Χριστιανός. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε λοιπὸν τὴν ἐντοπιότητά μας καὶ τὴν ὑπεράσπισή της ἀπὸ ἐμᾶς, οὔτε νὰ δημιουργήσουμε πλαστὰ όρθοπολιτικὰ διλήμματα «ἐντοπιότητα ἢ Χριστιανισμός;». Ἐπανερχόμαστε ἐδὼ στὴ ψευτοχριστιανικὴ θεώρηση τοῦ ἐγωισμοῦ / ἰθαγένειας ὡς κακῆς, ἐνῶ τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Ἐγώ. Ὅταν ὁ Παπαθανασίου γράφει ὅτι «Για τον Χριστιανισμό η αλήθεια έρχεται από έξω», αὐτὸ τὸ ἔξω (ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι «πέρα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους», κι ὄχι «ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα μας») μπορεῖ ἄνετα νὰ ἑρμηνευθεῖ ποικιλότροπα.

Ὁ εἰσοδισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ὀρθοδοξία ἔχει τὴ μορφὴ τῆς ἐξυπονοούμενης σύμπτωσης ἢ ὁμοιότητας στόχων μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ἀριστερᾶς. Παραβλέπει τὴν τεράστια διαφωνία, μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ τῶν Πατέρων στὸ ζήτημα τῆς ἐπανάστασης καὶ τῆς βίας ἢ τῆς ἑρμηνείας τοῦ πλούτου καὶ τῆς φτώχειας (βλέπε ἐδῶ καὶ ἐδῶ). Οἱ Ἀριστεροὶ Ὀρθόδοξοι ἀποσιωποῦν ὅτι ἡ πατερικὴ καὶ παλαιοδιαθηκικὴ καταγγελία τῆς μὴ ἀπόδοσης τοῦ μισθοῦ στὸν ἐργάτη δὲν συνεπάγεται οὔτε κολλεκτιβισμό, οὔτε θεωρία τῆς ὑπεραξίας, οὔτε κάποια ἀναρχικὴ κατάληψη, γενικὰ τίποτε ἀπὸ ὅσα οἱ Ἀριστεροὶ πρέσβευαν στὰ νειάτα τους ὡς ἰδανικὴ κοινωνία. Δὲν διαφωνεῖ κανεὶς μὲ τὴν ἐπίκριση τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τοῦ παγανισμοῦ. Ὁ Παπαθανασίου ἐπικρίνει ὡς εὔκολο τὸ «να καταδείξουμε τον εφιάλτη του φανατικού Ισλάμ» ἀντὶ νὰ κάνουμε κάτι, δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ ὁδηγηθεῖ ὁ ἴδιος σὲ ἕνα ἐπίσης αὐτονόητο συμπέρασμα: νὰ καταδείξει τὴ διπλὴ ἐπίθεση (ἀπὸ Νίτσε καὶ Μάρξ, ἀπὸ νεοφιλελεύθερους-παγανιστὲς καὶ ἀπὸ ἀριστεροὺς) ἀντὶ νὰ κλείνουμε  τὸ μάτι στὴν Ἀριστερά, σὲ ἕνα ἄτυπο μέτωπο μαζί της κατὰ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ παγανισμοῦ.

Posted in Αριστερά, θρησκεία | Tagged | 6 Σχόλια

λατινικὸς ἀντιησυχασμός

Σημειώνει ευγλώττως ο μακαριστός Γέρων Θεόκλητος ο Διονυσιάτης για την λατινική άρνηση της υπάρξεως ακτίστου ενεργείας στην Αγία Τριάδα, ενεργείας που γίνεται ορατή ως φως στους Αγίους: «Δύναται κανείς να αποτολμήση μίαν εικονικήν σύγκρισιν. Ο Θεός των Ορθοδόξων, ομοιάζει με πάμφωτον ήλιον, εις του οποίου το φως και τας ακτίνας αναπαύονται εν μακαριότητι οι ποικίλης δεκτικότητος πιστοί. Ο δε Θεός των λατίνων και των φιλοσόφων, ομοιάζει με τον διαφαινόμενον δίσκον του μέσα από τα νέφη, όστις επειδή είναι, κατ’ αυτούς, ουσία, ευρίσκεται έξω της κτίσεως και επομένως αφήνεται αφώτιστος η κτίσις. Και ακριβώς αυτό είναι μία αληθής τραγωδία, η οποία εφόβιζε τον θείον Παλαμάν […] Ιδού η συνέπεια της απουσίας του Θεού από την ζωήν των πιστών. Δι’ αυτό μέσα στο πένθιμον κλίμα της ορφανίας, μέσα εις τον παγετόν της απουσίας της θείας αγάπης, μέσα εις την αίσθησιν, ότι ο Θεός ευρίσκεται έξω από την ζωήν, η Δύσις εχρειάσθη κάποιον «παράκλητον», δια να καλύψη το κενόν. Μήπως η καθιέρωσις του πάπα, – εξ ου απορρέει πάσα χάρις- δύναται να ερμηνευθή εκ των ανωτέρω προϋποθέσεων; Και μήπως η Ορθόδοξος Ανατολή ουδέποτε εχρειάσθη ένα ανθρώπινον ον ως μεσάζοντα, επειδή ευρίσκεται εις αδιάλειπτον και άμεσον σχέσιν μετά του Θεού δια των ακτίστων ακτίνων του;» 61.
        Πέραν τούτου, η υπερβολική εμπιστοσύνη του Βαρλαάμ προς την κοσμική σοφία και επιστήμη, η οποία, κατά τον Βαρλαάμ φέρνει τον άνθρωπο δια της διανοητικής εργασίας στον Θεό, καταργούσε τις παροτρύνσεις του Ευαγγελίου για λιτό και απλό βίο, προσευχή και άσκηση, και συμπόρευση με τον Χριστό στη σταυρική οδό του πολέμου κατά της αμαρτίας· παρουσιάζοντας με την «εις άτοπον απαγωγήν» την επιχειρηματολογία του Αγίου Παλαμά, γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης: «Αν η θύραθεν παιδεία συμβάλλει όντως στην τελειότητα, τότε οι Έλληνες σοφοί θα έπρεπε να είναι θεοπτικώτεροι και τελειότεροι των προφητών, οι οποίοι εκλήθησαν από το Θεό στο αξίωμά αυτό “εξ αγροικικού βίου”, από τους αγρούς των. Ο κορυφαίος των προφητών, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, εξ απαλών ονύχων ζούσε στην έρημο, όπου δεν υπάρχουν βέβαια σχολεία και πανεπιστήμια. Ασφαλώς, αν ήταν απαραίτητο στοιχείο της τελειότητος η ανθρώπινη σοφία, ο Χριστός δεν θα έλεγε “ει θέλεις τέλειος είναι, τα υπάρχοντα πώλησον, διάδος πτωχοίς, τον σταυρόν άρον, ακολουθείν εμοί προθυμήθητι”, αλλά θα έλεγε “της έξω σοφίας επιλαβού [ανάλαβε την έξω σοφία], σπεύσον προς την των μαθημάτων ανάληψιν [σπεύσε  να αρχίσης τα μαθήματα], περιποίησαι σεαυτώ την επιστήμην των όντων [απόκτησε την επιστήμη που αφορά στα όντα]”. Θα εδίδασκε γεωμετρία και αστρονομία και τις άλλες επιστήμες, για να διώξει το σκοτάδι της αγνοίας. Δεν θα διάλεγε αγραμμάτους ψαράδες ως μαθητάς, αλλά σοφούς, ούτε θα εδίδασκε δια του Αποστόλου Παύλου, ότι η ανθρώπινη σοφία είναι μωρία»62.
        Και όμως, η διαστροφή αυτή του ευαγγελικού κηρύγματος από την αίρεση του Βαρλααμισμού και από τη δυτική της «έκδοση» (version), τον σχολαστικισμό, επικράτησε τελικώς στη Δύση, όπου η ελληνική φιλοσοφία και ιδίως του Αριστοτέλους, «η ελληνική μήτρα της αιρέσεως» θα λέγαμε63, έγινε κριτήριο για την αποτίμηση παντός πράγματος, ο δε ίδιος ο Βαρλαάμ ο Καλαβρός, εντάχθηκε φανερώς στον Παπισμό και ανταμείφθηκε για τον αγώνα του κατά της Ορθοδοξίας, γινόμενος επίσκοπος Ιέρακος. Ο Βαρλαάμ δια της αγάπης του στην κλασσική αρχαιοελληνική παιδεία και κυρίως τον πλατωνισμό, συνετέλεσε μαζί με τους μαθητές του, Πετράρχη και Βοκκάκιο, στην ενίσχυση του ρεύματος που οδήγησε στη δυτική αναγέννηση64. Τα Πανεπιστήμια της Δύσεως ήδη προ της ησυχαστικής έριδος στην Ανατολή ήταν Μοναστήρια που υπηρετούσαν τη διδασκαλία της κοσμικής σοφίας, ακολουθούσαν πρόγραμμα βασισμένο σχεδόν αποκλειστικώς στις ανθρώπινες σπουδές, και όπου οι φοιτητές, οι μέλλοντες κληρικοί, στελέχη της δυτικής «εκκλησίας», από τις πέντε το πρωΐ επιδίδονταν στη μελέτη της κοσμικής σοφίας, με προαιρετική την πρωϊνή προσευχή, αλλά με έμφαση – πλήν της γραφής και αναγνώσεως- , στην αριθμητική, τη γεωμετρία, την αστρονομία, τη ρητορική, την ιστορία και τη λατινική φιλολογία, αργότερα δε τη και γραμματική και τη λογική. «Υπό την επίδραση της ανανεωμένης σπουδής των κλασσικών έργων, που ήσαν αποτελεσματικώτερη κατά τον δωδέκατο αιώνα, η λογική άρχισε να εφαρμόζεται εναντικώτερα στα άρθρα της χριστιανικής πίστεως […] η λογική εχρησιμοποιείτο για να δείξη λογικώς την εγκυρότητα αυτών των ήδη παραδεδεγμένων αληθειών […]»65.

Πηγή

Προκαλῶ γιὰ ἀνθελληνο-φάγους («εἶστε ἀντιδιανοουμενιστέες!»), καὶ ἑλληνοχριστιανούς, ἀλλὰ προκύπτουν μόνο ὑποστηρικτὲς τῆς προτεσταντικῆς-ἰεχωβάδικης ἄποψης ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ψευτοχριστιανισμὸς καὶ Ἑλληνικὸς Παγανισμὸς μὲ μάσκα χριστιανική. Μάλιστα, μερικοὶ τὸ θεωροῦν θετικὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία (ὑπηρέτρια τῆς προχριστιανικῆς κοσμοαντίληψης -αὐτὸ τὸ λὲν φίλοι τῆς Ὀρθοδοξίας) κι ἄλλοι ἀρνητικό (μὴ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἢ μὴ Χριστιανοί). Τί νὰ γίνει;

Ἂς συμπληρώσω τὴ συλλογιστικὴ τοῦ κειμένου: Ὁ Θεὸς-(καταρχήν) Οὐσία ἴσως ὁδήγησε ἀρχικὰ στὸν Πάπα, σίγουρα ὁδήγησε ὅμως στὸν ἀγνωστικισμό, τὸν ἀποχριστιανισμὸ καὶ τὸν μηδενισμό. Κι ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο σήμερα ὁδηγεῖ στὸν ἐξισλαμισμό. Διόλου παράξενο: ἀπρόσιτος Θεὸς-Οὐσία (κι ὄχι Πρόσωπο) τῆς Δύσης –ἀκόμη καὶ στὴν κατοπινὴ ντεϊστική-φιλοσοφικὴ ἐκδοχή– θὰ ὁδηγήσει στὸν ἀπρόσιτο θεὸ τοῦ Ἰσλάμ (ποὺ δὲν εἶναι Πατέρας, οὔτε οἱ ἄνθρωποι εἶναι «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσή» του). Γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ «ἀρχαιοελληνικοῦ» σχολαστικισμοῦ βλέπε ἐδῶ καὶ ἐδῶ.

 

Posted in Δυτικοί, Μεσαίωνας, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Συναίνεση

Οἱ βάρβαροι ἦρθαν τὴν ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία οἱ τάσεις συλλογικῆς αὐτοκτονίας θεσπίστηκαν νομικὰ ὡς δεῖγμα ἐκλεπτυσμένης Ἀνωτερότητας καὶ ὡς Ἠθικὴ ἀπὸ μιὰ ὁμάδα ὀργανωμένων ἀτόμων ποὺ μισοῦσαν τὸν ἑαυτό τους καὶ ἔνοιωθαν ἔνοχα (σὰν αἱρετικοὶ Χριστιανοί) ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀναπνέοντας ἔκλεβαν τὸν ἀέρα ἀπὸ μύγες, σαῦρες καὶ ὅλη τὴν πανίδα. Πολὺ σωστὰ στὸ τέλος τῆς ἀνάρτησης ὁ ἀναρτήσας ἔμμεσα ὑποδεικνύει τὴν πολιτισμικὴ-γεωγραφικὴ πηγὴ τῆς μανίας αὐτοεκμηδένισης, ἂν καὶ θά πρεπε ἡ πηγὴ αὐτὴ νὰ συνδυαστεῖ μὲ τὴ μεγαλύτερη ἀτυχία τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, τὴν πολιτισμικὴ ἐπανάσταση τοῦ ’60.

Το σύμφωνο συναίνεσης για σεξ που πρότεινε η Καλογεροπούλου είναι το απόλυτο wet dream του δικηγόρου και του συμβολαιογράφου. Δυο πανίσχυρων επαγγελματικών καστών που επέχουν θέση ιεροφαντών της αστικής κοινωνίας. Η φαντασίωση τους είναι είναι ένα πυκνό, σαν περσικός τάπητας με 1 εκατομμύριο κόμβους ανά τετραγωνικό μέτρο, πλέγμα νόμων και κανονισμών που θα καλύπτει εξαντλητικά και την τελευταία ανθυπολεπτομέρεια του κοινωνικού βίου. Το συνεχές των βιοτικών σχέσεων θα κατακερματιστεί σε μια απειρία αυτόνομων μοριακών τμημάτων, το καθένα με τη δική του ξεχωριστή συμβατική ρύθμιση. Η υπογραφή συμφώνων συναινετικής συνουσίας είναι μόνο η αρχή· θα υπογράφουμε χαρτιά για να δώσουμε ένα φιλί, να χαϊδέψουμε τα μαλλιά ενός παιδιού, να προτείνουμε μια χειραψία, να χτυπήσουμε φιλικά στην πλάτη έναν συνάδελφο, να κοιτάξουμε απευθείας στα μάτια μια κοπέλα στο μετρό ή να της απευθύνουμε το λόγο για οτιδήποτε, ακόμα και για το πιο ανώδυνο και τετριμμένο πράγμα, λόγου χάριν ποιό βιβλίο διαβάζει ή σε ποιά στάση να κατέβουμε για να πάμε στο Πεδίον του Άρεως.

Ένας διεστραμμένος τζοϋσικός εφιάλτης, σαν την περίπτωση που περιγράφει ο Πασκάλ Μπρυκνέρ σε κάποιο βιβλίο του, ενός ανθρώπου που κατέγραψε με σχιζοφρενική σχολαστικότητα, σε έναν ογκώδη τόμο 1000 σελίδων, όλα όσα έκανε στη διάρκεια μιας μόνο μέρας: από τον τρόπο που φόρεσε τα ρούχα του μέχρι τις μικρές νευρικές κινήσεις των δαχτύλων του ή το πόσες φορές πέρασε τη χτένα στα μαλλιά του ή πόσο νερό ακριβώς κατανάλωσε, από ποιά βρύση, με τι ταχύτητα έτρεχε το νερό, την αναλογία ζεστού-κρύου, πόσες φουσκάλες έκανε η σαπουνάδα που έπλυνε τα χέρια του, πόσες σταγόνες έπεσαν στο μάρμαρο του νιπτήρα και πόσες στο ξύλινο έπιπλο του μπάνιου, πόσα λεπτά έκανε να εξατμιστεί και το τελευταίο ίχνος υδρατμών στον καθρέφτη του.

Όλα είναι βία, χωρίς καμιά εξαίρεση. Η ομιλία, οι χειρονομίες, τα βλέμματα, οι μηχανικές κινήσεις του σώματος, το περπάτημα που ίσως συνθλίψει κάποιο μικροσκοπικό μαμούνι, η ίδια η αναπνοή μας που με την κάψα της θα σκοτώσει χιλιάδες αδιόρατους μικροοργανισμούς. Το ίδιο το φαινόμενο της ζωής είναι βίαιο και αναπαράγεται από τη βία. Αυτές οι ιδέες δεν είναι κάτι καινούργιο. Θα ήταν μάλλον αυτονόητο να πούμε ότι όλο αυτό κατατείνει στην αρχή του Νιρβάνα, την εκμηδένιση της ύπαρξης και την ένωση με το Παν.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, σεξουαλικότητα, Αριστερά, γυναίκες | Tagged , | 1 σχόλιο

Καθημερινὴ τρομολαγνεία

Δὲν ἐννοῶ ἐδῶ ὅτι τὸ κράτος Ἑλλάδα δὲν διαλύεται στοχευμένα καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τὸ 2015. Οὔτε ὅτι δὲν ἀφήνονται ἀτιμώρητοι οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα. Ἡ Ἀριστερὰ (ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὰ κατ’ ἐπάγγελμα ἀντιφασιστικὰ παραρτήματά του) βεβαίως στοχεύει στὴν ἐνθάρρυνση τοῦ μπάχαλου ὅταν θὰ ἔχει χάσει τὴν ἐξουσία, ὥστε νὰ ἐπαναλάβει τὴν κατάρρευση τοῦ 2008 μὲ τὰ καψίματα. Προθερμαίνεται γιὰ τὸ ρόλο της ὡς ἠθικοῦ ὑποκινητῆ ἐπεισοδίων, ὅπως ἔκαναν ἐπιτυχημένα τὸ MEGA καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ. Προθερμαίνονται καὶ οἱ ἀντιεξουσιαστές. Δὲν πιστεύω ὅτι ἡ Ἀριστερά ἀδυνατεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ὅταν δὲν ὑπάρχει νόμος, τάξη καὶ τιμωρία, τότε δὲν ὑπάρχει γιὰ ὅλους καὶ ὄχι μόνο γιὰ τοὺς Ἀριστεροὺς-Ἀντιεξουσιαστές. Τὸ γνωρίζει πολὺ καλά, ἡ Ἀριστερά, ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπελευθερώνονται δυνάμεις ἀνομίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἀκροδεξιὰ καὶ ἀπὸ τοὺς λαθρομετανάστες μαφιόζους ἢ τζιχαντιστές. Αὐτὸ ὅμως κρίνεται, πάλι ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, ὡς μιὰ πολὺ θετικὴ ἐξέλιξη γιὰ μιὰ προσεχὴ διακυβέρνηση ΝΔ. Τὸ γενικευμένο μπάχαλο (ὄχι μόνο ἀριστερό, ἀλλὰ καὶ ἀκροδεξιό – προσφυγικό) θὰ συντελέσει ἀκόμη περισσότερο στὸ νὰ ἐκνευριστεῖ σύντομα ἡ κοινωνία μὲ τὴν κυβέρνηση Μητσοτάκη καὶ νὰ ἔχουμε μιὰ «δεξιὰ παρένθεση».

Ἡ Καθημερινὴ ὡστόσο, ἐμφανίζει τὴν εἰκόνα μιᾶς φαιδρῆς ψευτο-νοικοκυροσύνης. Ἐνῶ ἔχει ἀποκοπεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια (ἀπὸ τὸ 2010) ἀπὸ τοὺς μικροαστοὺς καὶ «νοικοκυραίους», κάνει σὰν θεατρίνα παριστάνοντας ὅτι ἀνησυχεῖ γιὰ τὰ ἀλλεπάλληλα κρούσματα βίας, ἐπιθέσεων τοῦ Ρουβίκωνα κ.λπ. κ.λπ. Ἐννοεῖται, ὅμως, ὅτι ὅποιος εἶναι νεοφιλελεύθερος, δὲν δίνει δεκάρα τσακιστὴ γιὰ τὰ καθημερινὰ παθήματα τῶν μικροαστῶν-συντηρητικῶν οἰκογενειαρχῶν κ.ἄ., ἀφοῦ μπορεῖ νὰ εἰσάγει καὶ ἀλλόδοξους πρόσφυγες γιὰ ἀκόμη φθηνότερα μεροκάμματα. Δὲν χρειάζεται νὰ ὑπενθυμίσω τὸ ἀβυσσαλέο μίσος τῶν νεοφιλελεύθερων γιὰ τὸν τάχα ἀρνητικὸ οἰκονομικὸ ρόλο τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπιπλέον, οἱ πιὸ ἀκραῖοι ἀπὸ τοὺς νεοφιλελεύθερους εἶναι δημόσια μαχητικοὶ ἀθεϊστές, δικαιωματιστὲς καὶ μὲ σεξουαλικὲς προτιμήσεις σὰν τῶν μαχητικῶν Ἀριστερῶν, ποὺ εἶναι ὑποτιθέμενοι ἐχθροί τους. Ἡ θρησκεία, ὅταν εἶναι συμπαγὲς κοινωνικὸ φαινόμενο (κι ὄχι ὅπως στὴ Δύση), ἀποτελεῖ μιὰ τεράστια ἀπειλὴ γιὰ τὰ ἐργασιακά, κοσμοθεωρητικὰ καὶ σεξουαλικὰ βίτσια τῶν νεοφιλελεύθερων, γιατὶ συνιστᾶ μιὰ βουβὴ μὰ ὀδυνηρὴ καὶ συνεχὴ κριτικὴ στὸν βαθὺ πυρήνα τοῦ ἑαυτοῦ τους, καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει οἱ νεοφιλελεύθεροι νὰ τὴν σκοτώσουν -ὅπως καὶ οἱ Ἀριστεροί. Μόνο ἂν καταργηθεῖ ἡ κριτικὴ τῆς θρησκείας, ταυτίζεται τὸ ἠθικὸ μὲ τὸ νόμιμο, κι ἔτσι ὁ νεοφιλελεύθερος δύναται νὰ μεταβάλλει τὸ ἠθικὸ διὰ μιᾶς ἁπλῆς ψηφοφορίας στὸ κοινοβούλιο. Βέβαια, ἐννοεῖται ὅτι ἡ Καθημερινὴ δὲν εἶναι σὰν τοὺς προαναφερθέντες ἀκραίους (νεο)φιλελεύθερους. Ὡστόσο, κλαίει καὶ δερνοκοπᾶται, ἀιλί μας, μὲ τὴν ἀπαξιωτικὴ ἀναφορὰ στὰ μπάχαλα καὶ τὶς ἀριστερὲς κυβερνητικὲς ἀντιδράσεις. Καὶ στὰ σχόλια σκούζουν, λυσσᾶνε οἱ αἰωνίως ἐξαπατημένοι (ἀπὸ τὴ ΝΔ) ἐναπομείναντες συντηρητικοὶ  κι ἀντικομμουνισταὶ τῆς ΝΔ.

Ἀλλὰ τί ἀκριβῶς θὰ πράξει ἕνας Μητσοτάκης, αὐτὴ ἡ μαριονέτα ἴσης εὐφυίας μὲ τὸν ΓΑΠ, γιὰ νὰ συμμαζέψει αὐτὸ ποὺ δὲν συμμαζεύεται πλέον; Θὰ κάνει ὅ,τι τὸ 2008 ὁ σημερινὸς ΠτΔ, γιὰ τοὺς ἴδιους χίλιους-δυὸ λόγους (νὰ πάρει καλὴ διαγωγὴ ἀπὸ τὸ VICE, νὰ μὴν κατηγορηθεῖ ὡς ἀκροδεξιός, νὰ ἐπιταχύνει τὴν καταστροφὴ τῶν ὀπισθοδρομικῶν μικροαστῶν κ.λπ.). Στὰ ἀνοιχτὰ σύνορα πιστεύει κι ὁ Μητσοτάκης. Ἡ μόνη διαφορὰ εἶναι ὅτι γιὰ τὸν Μητσοτάκη οἱ «πρόσφυγες» θὰ μειώσουν τοὺς μισθοὺς ἐνῶ κατὰ τὴν Ἀριστερᾶ θὰ φέρουν τὴν Ἐπανάσταση μιὰ ὥρα ἀρχύτερα. Λὲς καὶ ἔχουμε ξεχάσει ὅτι μὲ τὸν λιγότερο «ἀνοιχτόμυαλο» Καραμανλῆ ἡ χώρα ἦταν ἀπροστάτευτη. Ἢ θὰ φυλακίσει τὸ Μητσοτὰκ 200.000 πρόσφυγες, πράκτορες, μισότρελους δικαιωματιστές, ἀντιεξουσιαστὲς καὶ λοιπούς; Μιλᾶμε γιὰ μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία μέσα στὴν κοινωνία, κι ὄχι γιὰ 5-10 παραβατικοὺς ποὺ ἀπομονώνονται ἢ τίθενται ὑπὸ ἐπιτήρηση. Δὲν χωρᾶνε οἱ φυλακές, ὁπότε ὁ πορτοφολὰς ἀφήνεται ἐλεύθερος. Θὰ διορίσει μήπως ἀστυνόμους μὲ τὰ ἀτσαλάκωτα ὑποκάμισα ὁ Μητσοτάκης ἢ πιστολέρο ποὺ πυροβολοῦν ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει; Ἢ  θὰ κάνει αὐστηρότερους τοὺς νόμους γιὰ τὴν βία τῆς καθημερινότητας; Μὲ τίποτε. Εἴπαμε, οἱ μικροαστοὶ ἐμποδίζουν τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς κοινωνίας. Ἡ Καθημερινὴ βέβαια, καλὰ κάνει τὴ δουλειά της καὶ γεμίζει τὸ μαγαζί της μὲ πονεμένους μικροαστοὺς ποὺ ἀναγνωρίζουν στὸ πρόσωπο τοῦ Κυριάκου τὸν Γ. Παπαδόπουλο ποὺ θὰ πατάξει τοὺς κομμουνιστὰς καὶ θὰ τοὺς στείλει στὶς τρύπες τους. Κορόιδα πάντα. Ὅπως κορόιδα, μεγάλα μάλιστα, εἶναι κι ἐκεῖνοι οἱ μικροαστοὶ ποὺ λοξοκοιτώντας ὀνειρεύονται χούντα (εἴτε κομματικὴ εἴτε στρατιωτική) παραβλέποντας ὄχι μόνο τὴ δημοσιοϋπαλληλοποίηση τοῦ ΕΣ ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξατομίκευση-ἐκφυλισμὸ τῆς κοινωνίας. (Ἂς ἀφήσω κατὰ μέρους τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ χούντα διχοτόμησε τὴν Κύπρο καὶ δὲν  τὴν ἐνσωμάτωσε στὴν Ἑλλάδα.) Ποιοὶ ἀκριβῶς φαντάροι (ἕλληνες νέοι) θὰ ὑπακούσουν στὶς διαταγὲς ἑνὸς ταξίαρχου ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ καταλάβει τὴν ἐξουσία; Οἱ Ἐρντογὰν προϋποθέτουν κολλεκτιβιστικὲς κοινωνίες. Ἔχουν οἱ Νεοέλληνες τὶς ἀρετὲς τῆς μυρμηγκοφωλιᾶς καὶ τῆς μελισσοφωλιᾶς;

Ἡ χώρα σώζεται μὲ κάτι πολὺ ὀδυνηρότερο -καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸ εὐρὼ καὶ τὴν Ε.Ε.

 

 

Τὸν Σαββόπουλο τὸν ἔβαλα γιὰ τὸ Μητσοτὰκ καὶ γιὰ ξεκάρφωμα. Παχειὰ λόγια, ἰδεολογικοποίηση-διαφώτιση ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τραγουδάκια τοῦ συρμοῦ. Μὴ τυχὸν δὲ διευκρινιστεῖ σὲ καμμιὰ στροφὴ ἡ κοσμοθεωρία μας.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

δημογραφικά

Ἡ ὑπογεννητικότητα δὲν ἀντιμετωπίζεται κατὰ κύριο λόγο μὲ αὔξηση τῶν κρατικῶν παροχῶν κάθε εἴδους (παιδικοὶ σταθμοί, ἐπίδομα τέκνου, ἐργασιακὴ κ.ἄ. προστασία τῆς μητέρας, τῶν ἀνήλικων μητέρων κ.λπ.). Οἱ παροχὲς αὐτὲς εἶναι ἀναγκαία ἀλλὰ ὄχι ἱκανὴ συνθήκη. Πρέπει, δηλαδή, νὰ παρέχονται ὁπωσδήποτε, ἀλλὰ δὲν ἀποτελοῦν πειθαναγκαστικὸ ἐπιχείρημα γιὰ κάποιον νὰ γίνει γονιός. Ἀπόδειξη γι’ αὐτὸ εἶναι ὅτι τὴν ἐποχὴ τοῦ Σημίτη τὰ οἰκονομικὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν γονιῶν δὲν ἀπέδωσαν, καὶ τὰ παιδιὰ ἀνὰ μητέρα ἔπεσαν στὸ ἱστορικὰ χαμηλότερο 1,2. Ἕνας φιλοτομαριστὴς δὲν θὰ κάνει παιδιὰ ἀκόμη καὶ ἐὰν ζεῖ ἄνετα. Ἂν οἱ περισσότεροι γίνουν φιλοτομαριστὲς ἢ φαντάζονται ὅτι ὄντας ἄτεκνοι προσφέρουν μὲ ἀλλιώτικο τρόπο στὴν κοινωνία, ἡ κοινωνία θὰ πεθάνει.

Ὁ μέσος νέος τῶν 600€ θεωρεῖ ἀδιανόητο νὰ μείνει μὲ τὴν καλή του στὸ σπίτι τῶν γονιῶν του ἢ τῶν γονιῶν της. Καλὴ δικαιολογία, ἀλλὰ προϊὸν πολιτισμικῶν φαντασιώσεων. Ἐπειδὴ ἔχει δεῖ τόσες ταινίες (ποικίλου περιεχομένου) καὶ εἶναι ἐξαμερικανισμένος (εἰδικὰ οἱ μορφωμένοι), θεωρεῖ ἀνθρώπινο δικαίωμά του καὶ θετικὴ ἐκδίπλωση τῆς ἀτομικότητάς του τὸ σὲξ στὸ σαλόνι καὶ κουζίνα, δυνατότητα ποὺ δὲν ὑφίσταται σὲ σπίτι ὅπου ζοῦν καὶ τριγυρνᾶνε οἱ γονεῖς. Πάνω ἀπ’ ὅλα, νὰ μιμηθεῖ κάποιος τὴ φαντασίωση τοῦ Νεοϋορκέζου. Λὲς καὶ θὰ κυττάξουν ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπα ἢ θὰ βάλουν τὸ αὐτὶ στὸν τοῖχο τὰ γερόντια ποὺ ξημεροβραδιάζονται στὴν τηλεόραση. Ἢ λὲς καὶ οἱ παντρεμένοι σὲ δικό τους σπίτι, καὶ μὲ παιδιὰ ἀλλὰ χωρὶς γονεῖς, ζοῦν σὲ ταινία, καὶ ὅπου βροῦν κι ὅπου σταθοῦν ὁρμᾶν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο. Ὅπως μοῦ ἔλεγε κάποιος ἐπαρχιώτης «μορφωμένος» φαντάρος, λύνοντάς μου τὴν ἀπορία μὲ ἕνα ἀκαταμάχητο ἐπιχείρημα: «Ὅταν εἶσαι μόνος σου, μπορεῖς νὰ αὐνανιστεῖς στὸ σαλόνι ὅποτε γουστάρεις«. Τὸ δωμάτιό του δὲν τοῦ ἀρκοῦσε. Ὅλα ὅσα ἔχω ἀκούσει ὅτι θὰ μποροῦσα νὰ κάνω θὰ πρέπει νὰ τὰ κάνω, μὲ ἄλλα λόγια.

Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα, ἡ ἐπιβίωση, παραμερίζεται: Χωρὶς ἔξοδα ἐνοικίου / ΕΝΦΙΑ καὶ μὲ δύο μισθούς, ἔστω καὶ μικρούς (τοῦ νέου ζευγαριοῦ), θὰ ἦταν πολὺ εὐκολότερο νὰ γεννηθεῖ ἕνα, τουλάχιστον, παιδί. Ἐγὼ ξέρω ἀνθρώπους ποὺ πρὸ κρίσης ἐπέλεξαν νὰ ζήσουν στὸ σπίτι τῶν γονιῶν τῆς γυναίκας τους· τὸ ἴδιο γινόταν καὶ σὲ παλιότερες ἐποχές, ὅταν ὑπῆρχε ἀδυναμία νὰ χτίσει κάποιος δικό του σπίτι. Ὅπως ὑπάρχουν, μέσα στὴν κρίση, καὶ νέοι, μὴ δημόσιοι ὑπάλληλοι, ποὺ ἔκαναν τρία παιδιά. Ἀλλά, εἴπαμε: οἱ ταινίες (καὶ τριάντα χρόνια «Ἀναστασίας» / Παπακαλιατισμοῦ) δημιουργοῦν πρότυπα αὐτοεξαφάνισης. Μαζί μ’ αὐτές, καὶ ἡ Καθημερινή, ποὺ κατὰ καιροὺς εἰρωνεύεται (μαζὶ μὲ τοὺς ὑπερ-ἐπιτυχημένους οἰκονομικὰ ἀναγνῶστες της) τοὺς Ἕλληνες ἐπειδὴ μένουν μὲ τοὺς γονεῖς τους. Εἴχαμε ποὺ εἴχαμε τὸ πρόβλημά μας, ἔχουμε καὶ αὐτοὺς νὰ γελοῦν. Θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιμετωπιστεῖ τὸ γεγονὸς τῆς διαμονῆς στὸ σπίτι ὡς εὐκαιρία: Ἀφοῦ ζῆς ποὺ ζῆς μὲ τοὺς γονεῖς, τί διαφορὰ ἔχει νὰ ζῆς ὡς ζευγάρι; Ἐννοεῖται ὅτι εἶναι ἀστεῖο νὰ βαφτίζεται αὐτοπραγμάτωση ἡ μιζέρια. Τὸ νὰ μὴν κάνεις παιδιὰ λέγεται ἀπομύζηση πόρων τῆς ἕως τώρα ἀνθρωπότητας μὲ μηδενικὸ ἀντάλλαγμα, ἐκτὸς κι ἂν ὁ ἄτεκνος ἔκανε κάτι μοναδικό. Καὶ διαστροφὴ τὸ νὰ κατευθύνεται τὸ γονικὸ ἔνστικτο ἀνθρώπου σὲ σκυλί. Καὶ κρίμα μεγάλο ἡ ὀμορφιὰ μιᾶς νέας κοπέλας, νὰ μὴν συνεχιστεῖ γιὰ τὶς ἑπόμενες γενιές, ὅπως συνεχίστηκε καθ’ ὅλους τοὺς προηγούμενους αἰῶνες ὁδηγώντας στὴ σημερινὴ ἐνσάρκωση καὶ παραλλαγὴ τῆς ὀμορφιᾶς. Δὲν ὑπάρχει βέβαια οὔτε κάποιο ἡλικιακὸ ὅριο πέρα ἀπὸ τὸ ὁποῖο οἱ νέοι εἶναι φταῖχτες.

Posted in σεξουαλικότητα, κοινωνία | Tagged , , | 3 Σχόλια

καπέλα

Μόνο ἕνα πράγμα μὲ κάνει διστακτικὸ στὸ νά ‘θελα νὰ ἤμουν βυζαντινὸς λόγιος: Τὰ βυζαντινὰ καπέλα. Ἐννοῶ ὅτι, ἐντάξει, βάρβαροι, ἐπιδημίες, πείνα, ὅλα αὐτὰ εἶναι σοβαρὰ ἀλλὰ ἀναμενόμενα, ἐὰν τὰ συνηθίσεις. Τὰ βυζαντινὰ καπέλα ὅμως;

36035122756_6f0620c48c_o

national_gallery_in_washington_d.c.2c_pisanello2c_medaglia_di_giovanni_di_bisanzio_recto

metochites_gr

niketas_choniates

Posted in Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

«Μόνο στὴ Φουρέιρα γίνονται αὐτά»

 

Σὲ κανένα ἄλλο μέρος τῆς Γῆς.

 

68,9% Ελληνίδα και Νοτιοιταλίδα.

Αλήθεια; Ιταλίδα; Δεν είχα ιδέα! Περίμενε! Είμαι σχεδόν 70% Ελληνίδα; Θα βάλω τα κλάματα! Δεν είμαι Ελληνίδα, μεγάλωσα στην Ελλάδα. Αλλά νιώθω Ελληνίδα επειδή έχω την ίδια νοοτροπία. Από νότια Ιταλία; Τι να πω;

29,8% από Βαλκάνια.

Εγώ θα περίμενα γύρω στο 50%.

Υπάρχει και ένα ποσοστό 1,3% που λείπει, μπορείς να μαντέψεις τι είναι;

Γιατί όχι, Εβραία μπορεί.

Είσαι κατά 1,3% Εβραία της διασποράς.

Ω Θεέ μου! Αδελφή μου!

Αδελφέ μου!

 

Πέρα ἀπὸ τὸ χαζὸ τοῦ πράγματος (ἀπὸ τί ποσοστὸ καὶ πάνω DNA πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστεῖς ὡς Ἕλληνας;), καὶ τὸ τρελὸ τοῦ πράγματος (Ἰσραηλινοὶ κάνουν τέστ «γονιδιακῆς ἐθνότητας»!).

Posted in επιστήμη | Tagged , , | Σχολιάστε

Δράση

Ὁ Μητσοτάκης εἶναι ὁ τύπος τοῦ ἀνθρώπου ποὺ νοιώθει ὅτι σὲ λίγο θὰ ἀποκτήσει δύναμη* καὶ γι’ αὐτὸ δὲν χρειάζεται νὰ σφίγγεται πλέον γιὰ νὰ μὴν ἀποκαλύψει τὰ φιλελεύθερα μυστικά του. Ὄντας κομπλεξικὸς ὡς τελευταῖο παιδὶ τῆς οἰκογένειάς του, εἶναι πάντα μικρότερος ἀπὸ τοὺς προγόνους του. Ἔτσι εἶναι τὰ σόγια καὶ οἱ δυναστεῖες, ἀκόμη καὶ ἀρχοντοχωριατῶν, παρακμάζουν. Ἐκεῖ στὴ ΝΔ θὰ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ ἠλίθιοι ποὺ ἔχουν ἀφήσει σὲ μιὰ σέκτα τρελῶν παρασίτων – νεοφιλελεύθερων (καὶ χριστιανοφάγων) νὰ κάνει κουμάντο, καὶ πιστεύουν στὴ μαγικὴ δύναμη τοῦ ὀνόματος Μητσοτάκης. Τὸ παράδειγμα τοῦ ΓΑΠ δὲν τοὺς διαφώτισε καθόλου, καὶ οἱ ΝΔ στέκονται σούζα στὸν Κούλη ἢ δικαιολογοῦν ὅλες του τὶς δημόσιες κοτσάνες. Δὲν ἔχουν δεῖ πῶς διέλυσε τὸ ΠΑΣΟΚ ὁ Παπανδρέου. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει καταφέρει νὰ μειώσει τὴ διαφορὰ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ ἀπὸ 12%+ τὸ 2017 σὲ 6-7% τώρα. Δίχως ἄλλο, ἂν σκεφτοῦμε καὶ τὶς παροχὲς ΣΥΡΙΖΑ, οἱ ἐκλογὲς θὰ εἶναι σχεδὸν ντέρμπι. Ἀλλὰ οἱ ΝΔκράτες ἐκεῖ. Ὁ  ἀρχηγὸς ἔχει πάντοτε δίκαιο. Κι ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ λέω γιατὶ ἀγαπῶ τὴ ΝΔ ἀλλὰ γιατὶ μισῶ τὸ ΣΥΡΙΖΑ κι ὅ,τι συμφωνεῖ μαζί του σὲ ὁτιδήποτε.

* Ἀποκλείω τὴν περίπτωση, ἀκόμη, νὰ σκέφτεται ὅτι εἶναι πολὺ μικρὸς γιὰ νὰ σηκώσει τὸ βάρος τῆς χώρας κι ἔτσι νὰ προσδοκεῖ σὲ μιὰ συγκυβέρνηση.

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Δεξιά | Tagged , | Σχολιάστε

ἄγρια φύση

Τὰ ζῶα ἔχουν χρησιμεύσει στοὺς ἀνθρώπους γιὰ διάφορους ἠθικοπλαστικοὺς σκοποὺς ποὺ πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν σὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Αἰσώπου, τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς Πατέρες, τὸν (σχεδὸν ζῶον) Εὐγενὴ Ἄγριο τοῦ Διαφωτιστῆ, τοὺς κοινωνικοὺς δαρβινιστὲς καὶ τοὺς καλοκάγαθους ἀναρχικούς, ὁ ἀνθρωπομορφισμὸς κυριαρχεῖ. Τελευταῖα λέξη τῆς μόδας, τὰ ντοκιμανταίρ. Ἓως τὸ ’70, νομίζω ὅτι προβαλλόταν ἡ ἀγαθὴ πλευρὰ τῆς Ἄγριας Ζωῆς, μὲ τὰ σκέρτσα τῶν μαϊμούδων καὶ τοὺς ἐλέφαντες νὰ καταβρέχουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἀπὸ τὸ ’80-’90 (ὅταν μιὰ ὁλόκληρη γενιὰ εἶχε ἤδη μεγαλώσει ἀπὸ βρέφος παρέα μὲ τὸν κόσμο τῆς τηλεόρασης, καὶ χάθηκε ἢ θόλωσε ἡ ἔννοια τῆς ἐκτὸς τηλεοράσεως Πραγματικότητας), πλημμυρίσαμε ἀπὸ ντοκυμανταὶρ ποὺ δείχνουν μιὰ φρικιαστικὴ ὄψη τῆς ζωικῆς δραστηριότητας. Ἡ θαλάσσια χελώνα ποὺ ἁρπάζει ἀπ’ τὸ πόδι του τὸ περιστέρι ποὺ πάει νὰ πιεῖ νερό, καὶ βλέπουμε τὶς τελευταῖες μπουρμπουλῆθρες ποὺ βγάζει αὐτό -γιὰ νὰ φέρω ἕνα παράδειγμα. Δὲν εἶναι μόνο ἡ κοινωνία ποὺ πλήττει μὲ τόση γαλήνη καὶ θέλει νὰ νοιώσει τὴ βία ποὺ τῆς ἔχει λείψει πολιτισμικά (ποτὲ ἄλλοτε δὲν προβλήθηκε τόση βία στὴν τηλεόραση καὶ τὰ ΜΜΕ ὅσο σήμερα), ἀφοῦ διανύουμε τὴ μεγαλύτερη εἰρηνικὴ περίοδο στὴ Δύση. Εἶναι καὶ οἱ φιλελεύθεροι ποὺ ξαναφέρνουν τὸ μοτίβο τοῦ κοινωνικοῦ δαρβινισμοῦ: Ὅποιος φάει τὸν ἄλλον, δὲν ὑπάρχει Γιατὶ. Οἱ ἀριστεροὶ ὅπως πάντα τὰ ἔχουν χαμένα: Ὅταν θέλουν νὰ ἐναντιωθοῦν στὸν χριστιανικὸ ἠθικισμό, ὑποστηρίζουν ὅτι εἴμαστε κι ἐμεῖς ζῶα (ἀχαλίνωτο σέξ, φαῒ καὶ γλέντι, «καὶ τί σᾶς πειράζει;» κ.ο.κ.), ἐνῶ ὅταν ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ τὴ χαρὰ τῆς θανάτωσης καὶ τοῦ βασανισμοῦ, τονίζουν τὴν ἀνθρωπιά, τὰ μὴ-ἔνστικτά μας, τὴν «ξεχωριστή μας φύση», τὰ «ἅμα νοιώθω κρεμμύδι, εἶμαι κρεμμύδι» καὶ ἄλλα τέτοια κατευθείαν προερχόμενα ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν Ἰδεῶν. Ἡ παρακάτω προσέγγιση εἶναι πιὸ ἀληθοφανής: Ἡ βία ὑπάρχει, τόσο σὲ ζῶα ὅσο καὶ σὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ διαρκεῖ τόσο λίγο, ὥστε νὰ σὲ φάει τὸ θηρίο. Μετά, ἀνεμελιά, ζουζούνια στὴ μύτη μας. Ἡ προβολὴ τῆς βίας εἶναι ποσοτικὰ λανθασμένη. Ὡστόσο, ἡ σύγχυση τῆς βίας μὲ τὴν ἐπιθετικότητα εἶναι (γιὰ ὅποιον τὴν κάνει -ὄχι τὸ ἄρθρο) ἐσφαλμένη. Ἡ ἔχθρα καὶ ἡ φιλία εἶναι μόνο ἀνθρώπινα, καὶ ἀξερίζωτα.

Ενώ δεν θεωρώ τα shoot’em all παιχνίδια προαγωγους βίας,δεν θα έλεγα το ίδιο για τα «αθώα», «περιβαλλοντικά», «σκληρά μέσα στο παιχνίδι της φύσης» ντοκιμαντέρ ,απο αυτά που συνηθίζουν όλα τα κρατικά και ένα ιδιωτικό κανάλι. Παρακολούθηση του βίου και της πολιτείας σαρκοβόρων αρπακτικών. Με τέτοια οικειότητα ,ώστε συχνά τα ζώα διαθέτουν ονόματα! Ο Πάτρικ τεμπελιάζει, η Δεββώρα κυνηγάει το Ιμπάλα της.Ο μικρός Ζάκ είναι ατακτουλης, η ασυναγώνιστη μάνα Σαρλόττα θρηνεί το κουτάβι της που το έπνιξε η σκύλα η ύαινα.Οπου η επιλογή του θέματος,βασίζεται πάνω στα στερεοτυπα του κλασικου φίξιον.Οπου η επιλεκτική χρήση νυκτερινών πλανων και «τραγικότητας» ή δραματικότητας στην αφήγηση, γιγαντώνει σε όλους, όχι μόνον στα παιδουδια, πως έξω στην φύση, αυτήν που μας παινεύουν οι οικολόγοι και οι χίπιδες, επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας. Μα, όταν επικεντρώνεις το μάτι ή το αφτί σου σε επιλεγμένο στόχο ,ο στόχος διογκώνεται και κατακτά το μυαλό σου. Είναι η πανάρχαια συνταγή της πίστης.Αν ήθελαν να δείξουν την φύση, πολύ πιό κοντά στην αλήθεια θα ήταν αμέτρητα, ακίνητα πλανα, όπου καμιά φορά πετάει ένα ζουζούνι ή γλύφεται μιά γάτα. Ο χρόνος της φύσης είναι ατέρμων, όπως και η Ιστορία: ακόμη και η πιό ζοφερή βία κατά λαών, εθνών και επι πολεμου, δεν είναι παρά λεπτά της ώρας σε ολοκληρα χρόνια όπου βασιλεύει η ακινησία. «Μακρά διάρκεια» το έλεγε ένας ιστορικός που φροντίσαμε, κι αυτόν την σχολη του ,να τον κάνουμε καριέρες και να τον ξεχάσουμε.

Πηγή

Posted in φιλελεύθεροι, οικολογία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἔργα καὶ ἡμέρες τοῦ Μ. Κωνσταντίνου στὴ Θεσσαλονίκη

Ἕνα τεχνικῶς ἐντυπωσιακὸ τεχνητὸ λιμάνι, τὸ Ὀκτάγωνο τοῦ Γαλέριου, ἡ πρώτη Ἁγία Σοφία, ἐνίσχυση τῆς ὑδροδότησης τῆς πόλης, λουτρά. Ὅλα αὐτὰ στὸ διάστημα τῶν δύο χρόνων παραμονῆς του στὴν πόλη.

Ε. Μαρκῆ, Ἔργα καὶ ἡμέρες τοῦ Μ. Κωνσταντίνου στὴ Θεσσαλονίκη, στό: Σέμογλου Ἀ. – Ἀρβανιτίδου Ἰ .Π. – Γούναρη Ἐ. Γ. (ἐκδ.), Λεπέτυμνος. Μελέτες ἀρχαιολογίας καὶ τέχνης στὴ μνήμη τοῦ Γεωργίου Γούναρη. Ὕστερη Ρωμαϊκή, Βυζαντινή, Μεταβυζαντινὴ περίοδος, Θεσσαλονίκη 2018, σσ. 77 – 90.

Posted in Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , | Σχολιάστε

Κινητά

Ἐνδιαφέρουσα ἡ διαμάχη μεταξὺ Γοογλε (ΗΠΑ) καὶ Κινέζικων κινητῶν. Οἱ πρῶτοι μπορεῖ νὰ καθυστερήσουν τὴν κινεζικὴ κυριαρχία, ἀλλὰ τὰ κινέζικα κινητὰ θὰ βροῦν ἄλλους τρόπους «ἀναβάθμισης» (μαγικὴ λέξη). Αὐτὸ ἕως ποῦ θὰ τραβήξει, εἶναι ἐπίσης ἐνδιαφέρον. Σὲ χωριστὸ διαδίκτυο; σὲ μιὰ συμφωνία μοιράσματος; Ὅσο γι’ αὐτοὺς ποὺ παίρνουν τὸ μέρος τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου, ἰδίως μὲ βάση πολιτισμικὰ ἢ πολιτικὰ κριτήρια, εἶναι γραφικοί. Ἡ Γοογλε (κι ὅλα τὰ προϊόντα) σίγουρα γνωρίζουν γιὰ τὸν καθένα μας περισσότερα ἀπὸ ὅσα ξέρει ἡ μάνα μας. Ἐνῶ οἱ Κινέζοι θὰ φτάσουν σὲ ἄπιαστα ὕψη τὴν τυραννία, ἀλλὰ μὲ τὸν ἐθνικό τους αὐθεντικὸ τρόπο.

Posted in πολυπολιτισμός, Δύση, Κίνα | Σχολιάστε

Αὐτοάνοσο

Το αυτοάνοσο της Αριστεράς είναι ο υλισμος. Προσπαθεί να εμπνευσει ανωτερες αξίες (ποιές;) όταν εκπαιδεύει τους πιστούς της να αρκούνται στην ικανοποίηση υλικών αναγκών, όπως και τα κτήνη. Αντε, και ολίγο παντεσπάνι με βάση τις αξίες της μπουρζουαζιας από την οποία προήλθαν οι ταγοί της. Γαλλικά, πιάνο και κανα μπαλέτο.

Η κατάσταση της χώρας όπως και της ίδιας της Αριστεράς ήταν χρονικό προδιαγεγραμμενου θανάτου. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει το Κοιτάω την Πάρτη μου των φιλελεδων, υιοθετώντας το δικό τους αξιακο σύστημα, φορώντας στο κούτελο την ταμπέλα του «εργάτη» και διεκδικώντας μεγαλύτερα ποσοστά επί του τζίρου από τους διαχειριστές του μαντριου.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τον Κοκκαλη και τον Γερμανό ως την Τρεμη και το μισό Mega Chanel δεκάδες αρπαχτικα προηρθαν από τον χώρο της Αριστεράς. Διότι η ταξική τους προέλευση ήταν μόνο συγκυριακή και ζητούμενο τους να εξελιχθούν σε γουρούνια της Κίρκης.

Πηγή

Τὸ «γιατί, οἱ ἄλλοι εἶναι καλύτεροι;» εἶναι καθαρὰ συριζαίικο.

Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , | Σχολιάστε

Debunking Myths On Arab Invasion Of Roman Levant

johannes-von-damaskus-large-280x400

After our post on the surrender of Jerusalem many friends wrote to us to say that «Christianity prospered under Islamic caliphs» and «Islam provided shelter for these Christians against the tyranny of the Empire». Actually, it was not the case, we see it necessary to write this very short post for a subject that has become an archetype of bias and lies about the Roman Empire. In this short post, we will principally depend on primary sources. Here we need to point out to an important fact: no Arabic primary sources survived of that time. Simply, Arabic was not much written (except very rare documents in Roman Syria where Arabic was «invented» as a language). Thus no «Arabic sources» could be written contemporaneously with the Invasion. Sources are mostly in Greek and Syriac.

MYTH 1: LOCAL PEOPLE SIDED WITH THE INVASION.

Actually no. First it is impossible to generalise on millions of people: as in every war many people had conflicting interests. Second: the Levant was just out of the bloodiest war between Romans and Persians, thus people were «tired». And this population certainly thought that the Arab invasion is a phenomenon similar to the Persian one: that it will come to an end. The common denominator between all contemporaneous writers is that they saw an apocalyptic omen in the Invasion and considered it as a punishment to the Empire: and as we know describing some entity as a punishment is no flattery at all.

Sophronius and others did assure that «it was a punishment because of our sins» and laments the killings and atrocities committed by the invaders. One of the earliest sources on Islam, John bar Penkaye (an eastern Syriac monk and writer), also says that the Empire fell in heresy, thus the invasion as a punishment. We find something very interesting by Jon bar Penkaye: he calls the Muslims «Mhagray» «Migrants.» But he does not say that they had a new religion, and never makes references to the Coran: invading Arabs were «not yet» in the phase of codifying a religion. Thus all contemporaneous writers consider them as some Christian heresy or some close monotheist faction.

Thus many locals remained where they are, already exhausted by the long war of 602-628, hoping that the Empire will come back. Others migrated to the the lands still under the Empire. For example popes Theodore I (642-649), John V (685-686), Sergius I (687-701), Sisinius (708), Constantine (708-715), and Gregory III (731-741) were all from the Levant. This frequency is not out of coincidence. Also Emperor Leo III, founder of the Isaurian house, was from Germaniceia in northern Syria. Later, Emperor Nicephorus I the Logothete came from a great Christian Arab clan presided by Jabala (Gabalas), and whose ancestors refused to stay and took refuge in Cappadocia. The examples of these Arabo-Arabic clans fleeing their homeland to the Empire is not a rarity. Later, Arabic chroniclers count many examples who «left Syria to follow Heraclius beyond the Taurus Mountains». Many others chose to remain: wars have always been the same, some choose to remain, others to leave, and neither choice is right or wrong.

MYTH 2: THE INVASION PROVIDED SHELTER FOR DISSIDENT THEOLOGIANS

No. It did not. For centuries after the Invasion Melkite (that is, Rhomioi) patriarchs did not dare have any communication with Constantinople: in some times they were even banned from mentioning the pope and the patriarch of Constantinople in their diptychs. But theological movement continued to be shaped by the Universal Church. Thus Theodore Abu Qurrah and John Damascene became whole-Church-known theologians. But their writings were adopted by Oecumenical councils and Church fathers everywhere. Thus it was the «normal» ecclesiastical debates that continued. Even then, it is clear from the writings of John Damascene and Theodore Abu Qurrah that they considered themselves citizens of the Empire. John Damascene is the father of criticism of Islam, and we can say that he was not at all complicit, nor happy with it.

For non-Chalcedonian Churches, of what we know, the first chroniclers of the Invasion, Syriacs, spoke about killing monks and villagers and destruction near Gaza, and later in Mardin. And the martyrology of the Church speaks about 40000 martyrs of the conquest of Damascus alone. Their theologians were already «dissident» and were not banned from the Empire. And they continued the same way. This time as dhimmis who had to pay the jizya.

MYTH 3: THE INVASION «MADE IT BETTER» FOR LOCALS.

No. The myth says that «locals were fed up with the Empire’s tyranny». And this is wrong. Locals were like all other citizens of the Empire. As we already said, they were represented in the highest circles of the Politeia/Respublica (the Empire) and were full citizens, not «colonised» nor anything similar (Clearly, projecting the 20th-Century colonialism and «Enlightenment» erroneous ideas about «decadence of the Empire» on the poor citizens of the Seventh Century AD is not a good idea). One cannot but remember that the Severans, Philip the Arab, and Theodora hailed from the Levant, and that innumerable senators, army leaders, state dignitaries, patriarchs and bishops and archbishops, abbesses and historians and authors came from that part of the Empire, and its dominant religion was born here.

After the Invasion, the Jizya was even higher than the Imperial taxes: the difference is that with Imperial taxes local citizens could become emperor and strategos and army leader and prefect and governor. After the Invasion they became second-class inhabitants who theoretically could not have a say in things political even if they paid heavy taxes.

At the same time the invaders did need locals: invaders didn’t know how to cultivate land. They had not whatsoever clue about art, and didn’t know how to administer in a territorial way, and knew nothing about industry and knowledge industry. Thus the Muslim culture was born out of these local non-Muslims before anything else, Christians of all factions and Jews. Plus the jizya tax was very valuable for the state treasury and constituted its most important source of money. Thus this population was a necessity for the nascent state and later for the nascent religion.

THE INVENTION OF THE FRIENDLY INVASION

A famous Lebanese historian, Asad Rustum, himself of a Rhomioi family, did show, in his study of the Empire and of the Church of Antioch, by historical proof that what was written in Arabic sources about locals siding with the invaders was the invention of the Ninth Century, when the Roman Empire was striking back and when caliphs and Saracens lords needed their Christians subjects. Rustum shows that all early contemporaneous sources, in Greek and Syriac, of the Invasion show it in a negative way.

We do not deny that some locals sided with the Invasion and that after all it could have had some minor advantages (like every invasion in history, there are always locals for some reason or another to side with the invader!) But this is still the exception.

Πηγή

Βλέπε κι ἐδῶ, γιὰ τὸ κατὰ πόσο ὁ κόπτης (μὴ Χαλκηδόνιος) Ἰωάννης ἐπίσκοπος Νικίου συμφωνεῖ ἢ ὄχι μὲ τὰ παραπάνω.

Posted in Άραβες, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Γιατί στὰ τούρκικα ἡ ποντιακὴ γενοκτονία;

tx1tyensx4imhx2whoke

Κάτι τέτοια πανὼ ἀκόμη κι ἂν οἱ προθέσεις ὅσων τὰ σηκώνουν εἶναι καλές, προάγουν τὴν ἰδέα μιᾶς ξεχωριστῆς ποντιακῆς ἐθνότητας στὴν ὁποία μετέχουν καὶ ὁρισμένοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Τούρκους ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς πόντιους Ἕλληνες. Δὲν ὑπάρχει ποντιακὴ ἐθνότητα. Οἱ ἐξισλαμισμένοι ποντιόφωνοι δὲν εἶναι Πόντιοι-ἀδέρφια μας, εἶναι Ἐρντογάνηδες, καὶ ὄχι ἀδέρφια τῶν μόνων ὑφιστάμενων Ποντίων, τῶν Ἑλλήνων Ποντίων (Ἑλλάδα, πρώην ΕΣΣΔ, λοιπὸς κόσμος). Ἡ ποντιακότητα δὲν εἶναι ἡ λύρα, ἡ διάλεκτος καὶ τὰ φαγητά. Ὅποιος Πόντιος ἐξισλαμίστηκε καὶ δὲν εἶναι σήμερα κρυπτοχριστιανός, αὐτὸς δὲν εἶναι Πόντιος, εἶναι σύμμαχος ἐκείνων ποὺ κατέσφαξαν τοὺς Πόντιους. Ὁμοίως (γιὰ νὰ μὴν ἀρχίσει κανένας τὰ περὶ ἀντιπροσφυγισμοῦ): Ὅποιος «Βαλαὰς» Τοῦρκος ὑπήκοος παριστάνει τὸν συγγενὴ τῶν Ἑλλήνων Δυτικομακεδόνων ψεύδεται, κι αὐτὸς κι ὅσοι Ἕλληνες Δυτικομακεδόνες τὸν ἀποδέχονται ὡς ἡμιἕλληνα ἢ Ἑλληνικῆς καταγωγῆς ἀδερφό μας. Οἱ Βαλαάδες, ὅμοια μὲ τοὺς «ἐρντογανισμένους» πρώην Πόντιους, κατὰ τὸ 1912 χτυποῦσαν πισώπλατα τοὺς Ἕλληνες Μακεδόνες καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ ποὺ ἀπελευθέρωνε τὴ Δ. Μακεδονία. Ὁμοίως: Οἱ Τουρκοκρητικοὶ ἦταν ἐπίσης ἄνθρωποι ποὺ τούρκεψαν γιὰ νὰ καλοπερνᾶνε, καὶ πού, ὅταν οἱ Κρητικοί, δηλαδὴ οἱ Ἕλληνες, ἐπαναστατοῦσαν, ἐκεῖνοι ἔπαιρναν τὸ μέρος τῶν Ὀθωμανῶν. Γιὰ ποια ποντιακότητα, μακεδονικότητα καὶ κρητικότητα τῶν τουρκεμένων κάνει λόγο ὁ κάθε ἀνιστόρητος; Οἱ ἰδιότητες αὐτὲς εἶναι ἀποκλειστικὰ ἑλληνικές.

Ὅσοι ἐξισλαμίστηκαν πῆραν ἔμπρακτα καὶ διαχρονικὰ τὸ μέρος τῶν Ὀθωμανῶν, τῶν Νεότουρκων καὶ τῶν Κεμαλικῶν, κι ἂς μάθουν ἱστορία κάποτε οἱ ἄθρησκοι ἐκεῖνοι Ἑλληναράδες ποὺ ὑποτιμοῦν τὴ θρησκεία γιὰ χάρη τῶν κλαπατσίμπανων κάθε τόπου. Σκασίλα μας καὶ ἡ ποντιακὴ λύρα καὶ τὰ βαλαάδικα ἑλληνικὰ καὶ οἱ κρητικὲς βράκες τῶν Τούρκων ποὺ ζοῦσαν στὸν Πόντο, τὴ Μακεδονία καὶ τὴν Κρήτη. Οἱ ἐξισλαμισμένοι εἶναι συνένοχοι τῶν γενοκτόνων καὶ τῆς ὀσμανικῆς τυραννίας, ὅσο παραμένουν ἐξισλαμισμένοι κι ὄχι κρυπτοχριστιανοί. Εἶναι πιὸ Τοῦρκοι κι ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀπὸ τὴν κεντρικὴ Ἀσία. Ἡ Ρωμανία κι ἂν πέρασεν ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο, τραγουδοῦσαν οἱ Πόντιοι. Ὄχι κάποιος «Πόντος» ποὺ συμπεριλαμβάνει ὅσους πρώην Πόντιους συντάχθηκαν μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ρωμανίας.

Οὔτε δικαιολογεῖται γιὰ χάρη λίγων τουρκόφωνων κρυποχριστιανῶν ἡ ἀνάρτηση στὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης συνθημάτων γιὰ τὴ Γενοκτονία στὴν γλώσσα-σύμβολο μιᾶς  τυραννίας 10 αἰώνων. Νὰ πείσουμε τοὺς Τούρκους (ποὺ θὰ διαβάσουν τὰ τουρκικά) εἶναι βλακῶδες καὶ ὡς σκέψη. Δὲν ὑπάρχουν καλοὶ Τοῦρκοι ἀγωνιστές, ἔχουμε χορτάσει ἀπὸ δαύτους. Στὰ τσακίδια καὶ ἡ τουρκικὴ ψυχασθενὴς-ἐπαναστατικὴ Ἀριστερὰ καὶ τὰ ἑκατομμύρια Κούρδων ποὺ αὔριο-μεθαύριο θὰ πολεμήσουν στὸ πλευρὸ τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ. Ὑπάρχουν μόνο ἄνθρωποι, τοῦρκοι πολίτες, μὲ συνείδηση τῆς ἑλληνικῆς καταγωγῆς τους οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ἀποδιώξουν ἀπὸ πάνω τους κάθε τί τουρκικό (γλώσσα, θρησκεία). Ὅσοι ἐγκλωβισμένοι στὴν Τουρκία τουρκόφωνοι νοιώθουν Πόντιοι, δηλαδὴ Ἕλληνες, δὲν ἀρκεῖ νὰ διακηρύσσουν τὴν ποντιακότητά τους (δὲν φταῖν οἱ ἴδιοι γιὰ τὸ ὅτι δὲν ἀρκεῖ, ἀλλὰ ἡ ψευδοποντιακότητα ποὺ ἀνταγωνίζεται τὴν ἑλληνικότητα), μὰ καὶ τὴν ἑλληνικότητά τους. Ἐπίσης, ὀφείλουν ἀργὰ ἢ γρήγορα νὰ ξεριζώσουν τὴν πιὸ ἀξερίζωτη μορφὴ καταπίεσης τοῦ λαοῦ τους, τὴν τουρκικὴ γλώσσα -νὰ τὴ χρησιμοποιοῦν ἀποκλειστικὰ χάριν συνεννοήσεως μόνο μέσα στὴν Τουρκία. Ἢ τουλάχιστον νὰ μὴν μᾶς τὴν ἐπιβάλλουν ὅσοι φίλοι τους ἐπιλέγουν αὐτὸν τὸν τρόπο ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς ἐν Ἑλλάδι Πόντιους (ὄχι οἱ ἴδιοι) σὲ ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν Πόντο ποὺ γίνονται στὴν Ἑλλάδα. Ἂς μιλᾶν κι ἂς μάθουν τὰ ποντιακὰ ἢ τὴν δημοτική, δὲ μὲ πειράζει. Δὲν ζοῦμε στὰ 1900 ὅπου ὑπῆρχαν τουρκόφωνοι μέν, Πόντιοι=Ἕλληνες δέ. Οἱ τουρκόφωνοι πρόσφυγες τοῦ 1923 ξαναγύρισαν στὰ ἑλληνικά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα οἱ Ὀθωμανοὶ τοὺς εἶχαν ἀποκόψει.

Posted in Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Τούρκοι | Tagged , , | 6 Σχόλια

θρησκεῖες πατέρα – υἱοῦ

Μιὰ μεγάλη ἀντίθεση ὑπάρχει ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχέση πατέρα – γιοῦ στὴν ἀρχαία μυθολογία καὶ τὴ βιβλικὴ παράδοση. Στὴν ἀρχαία μυθολογία, ὁ Πατέρας ἐξοντώνεται ἀπὸ τὸν Υἱό. Στὴ βιβλικὴ παράδοση, ὁ Υἱὸς ἀκολουθεῖ τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα στὰ πάντα. Στὴν μυθολογία, ἔχουμε μιὰ θρησκεία τοῦ Υἱοῦ βασισμένη σὲ μιὰ ἐπανάσταση κατὰ τοῦ Πατέρα (ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι καὶ ὁ γιὸς Δίας ἀπέκτησε γιούς, ποὺ ποτὲ ὅμως δὲν ἐπαναστάτησαν). Ἀντίθετα, παρ’ ὅλο ποὺ καὶ στὴ βιβλικὴ παράδοση ἔχουμε μιὰ παραλλαγὴ θρησκείας τοῦ Υἱοῦ (ἡ ὁποία βέβαια συμπεριλαμβάνει τὸν Πατέρα τὸν ὁποῖο θεωρεῖ ἀρχή -γι’ αὐτό, δὲν εἶναι «θρησκεία τοῦ Υἱοῦ ἐνάντια στὸν Πατέρα»), ὡστόσο δὲν εἶναι ἡ ἐπανάσταση ἡ αἰτία της, ἀλλὰ ὁ Πατέρας στέλνει τὸν Υἱό. Ὁπωσδήποτε, στὴ βιβλικὴ παράδοση ὁ Πατέρας παραμένει ἀνεξιχνίαστος, «στὸ παρασκήνιο»: ὁ Υἱὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ σχετίζεται περισσότερο μὲ τὴν Ἱστορία.

00d307abbb9a731e76ad905e826ddf95

Max Klinger, Ὁ Χριστὸς στὸν Ὄλυμπο (1889–1897).

Ὑπ’ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἡ πατροκτονία ὡς μοτίβο τοῦ νεότερου πολιτισμοῦ μετὰ τὸ 1800, εἶναι καθαρὰ παγανιστική -στὸ Χριστιανισμὸ ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ δὲν γίνεται ὡς πατροκτονία ἢ ἐξέγερση. Ἐνῶ ὅμως στὸ παγανιστικὸ ἀρχέτυπο ὁ Υἱὸς γίνεται Πατέρας κι ἡ ἐξουσία του δὲν ἀμφισβητεῖται ἀπὸ τοὺς γιούς του (ἐπανάληψη τοῦ Πατέρα-Θεοῦ), στὸ νεοτερικὸ ἔχουμε τὸ χάος, τὴν ἀναρχία ἤ, ὅλο καὶ πιὸ διακρινόμενα, τὸν μαθητευόμενο μάγο. Μιὰ ἄλλη παράμετρος, ἡ Πατριαρχία, εἶναι κι αὐτὴ παγανιστική: Ὁ Θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης δὲν διστάζει νὰ παρομοιάσει τὸν ἑαυτό του μὲ μητέρα (Ἠσαΐας, 66.13), ὁ Χριστὸς τῆς Κ. Διαθήκης παρομοιάζει τὸν ἑαυτό του μὲ κλώσσα ποὺ προσπαθεῖ νὰ μαζέψει τὰ κλωσσόπουλά της (Κατὰ Ματθαῖον, 23.37). Κατὰ διαβολικὴ σύμπτωση ὅμως, σύμφωνα μὲ τὴν ἄποψη τῶν νεοτερικῶν πατροκτόνων εἶναι ὁ Χριστιανισμὸς αὐτὸς ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν Πατριαρχία.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, γυναίκες, θρησκεία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

νεανικὴ ἀμφισβήτηση

η Πατρίτσια Γερακοπούλου ανοίγει την «αυλαία» με κείμενο που τιτλοφορείται: «Αμφισβήτηση και αμερικανικό fandom στην μεταπολεμική Ελλάδα: πρωτόλεια παγκοσμιοποιημένης χειραφέτησης μέσω της συστηματικής κατανάλωσης αμερικανικών κόμικς και τηλεοπτικών σίριαλ». Η συγγραφέας υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την μεταπολεμική γενιά, ότι όσοι μεγάλωσαν τότε γνωρίζουν (από εμπειρία ή παρατήρηση) ότι «τα πιο σημαντικά ψυχοκοινωνικά «εργαλεία» για τις νεανικές ταυτότητες και ομάδες ήταν το ροκ και η επιστημονική φαντασία».

Η Γερακοπούλου εξηγεί, επίσης, ότι «στο παρόν κείμενο η ‘‘εργαλειοθήκη’’ αυτή διευρύνεται ώστε να συμπεριλάβει παραπλήσια πεδία λιβιδινικής επένδυσης και φαντασιακής (όσο και οικονομικής) νεανικής κατανάλωσης: αμερικάνικα υπερ-ηρωικά κόμικς και τηλεοπτικές σειρές (και δη επιστημονικής φαντασίας) έφτασαν στην Ελλάδα τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο για να αφήσουν ένα καινοφανές αποτύπωμα του κοινωνικού κόσμου».

Πηγή

Δανεικὲς ἐξεγέρσεις, μὲ βιώματα ἄμεσα, ἄλλων κόσμων. Τὸ μεταπολεμικὸ χαρτζιλίκι ἦταν οἰκονομικὰ σημαντικό (λίγο ἀλλὰ καλό), καὶ οἱ ἑταιρεῖες ἀνακάλυψαν τὴ νεολαία. Μαζὶ μὲ τὶς ἑταιρεῖες, ἀνακάλυψαν τὴ νεολαία καὶ οἱ ἀπογοητευμένοι ἀντισταλινικοὶ – ἐξαπατημένοι διανοούμενοι.

Posted in κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

«Μάλθους και Μαθουσάλας»

Ὑπάρχουν ἄτεκνοι πατριῶτες, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἄτεκνοι μὴ πατριῶτες ποὺ κοροϊδεύουν τοὺς πολύτεκνους. Εἶναι συνεπεῖς, βέβαια. Πιὸ ἀστεῖο εἶναι νὰ διαβάζει κάποιος τὴν ἄποψη:

Στα μεσαιωνικά χρόνια κανένας διοικητής δεν είχε πρόβλημα να δεχθεί στην επικράτειά του αλλογλώσους,εξωτικούς, ακομη και αλλόφρονες!

Ἀμέσως, ἔρχεται κατὰ νοῦ τοῦ καθενὸς τὸ γραικώσας τοῦ Βασίλειου Μακεδόνα. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀναγκαστικὲς μετοικεσίες Σλάβων στὴ Μικρασία καὶ Ἑλλήνων στὴ Μακεδονία μὲ σκοπὸ τὸν ἐξελληνισμὸ τῶν πρώτων καὶ τὴ διάσπαση τῶν σλαβικῶν μαζῶν στὴ χερσόνησο τοῦ Αἵμου. Ὅπως καὶ οἱ ἐποικισμοὶ στὴν Κρήτη συνοδευόμενοι ἀπὸ ὑποχρεωτικὸ ἐκχριστιανισμὸ τῶν ἐξισλαμισθέντων καὶ τῶν Ἀράβων τῆς Κρήτης. Μόνο «ἀλλόφρονες» δὲν ἀνέχτηκαν στὴν Κρήτη οἱ Βυζαντινοί, καὶ μόνο ἀλλόφρονες Παυλικιανοὺς δὲν ἀνέχτηκαν στὰ σύνορα μὲ τοὺς Ἄραβες. Βυζαντινομάθεια δημοτικοῦ, στοιχειώδης.

Ἐπίσης χτυπᾶ στὸ μάτι ὅτι ὁ ἀρθρογράφος δὲν διακρίνει ἢ ἀποσιωπᾶ τὴ διαφορὰ μεταξὺ μιᾶς ἐπίσημα πολυπολιτισμικῆς χώρας ὅπου ὅλοι οἱ πολιτισμοὶ εἶναι ἴσοι καὶ κανεὶς δὲν κυριαρχεῖ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ τῶν Μακεδόνων ἢ τῶν Ὀθωμανῶν, ποὺ «ἐπέβαλαν» τὴ γλώσσα τους (ἀπόδειξη, τὰ τουρκο-νεοελληνικὰ τοῦ 1821) καὶ τὸ παιδομάζωμα, καὶ ποὺ ἐπέτρεψαν (οἱ Μακεδόνες) μόνο ἕναν λόγιο πολιτισμό νὰ ἀνθίσει στὶς «κατοικούμενες ἀπὸ Ἰλλυριοὺς ἐποίκους» πόλεις τους: τὸν ἑλληνικὸ-μακεδονικό. Κανεὶς δὲν ξέρει τίποτε γιὰ τὴ γαλατικὴ λογοτεχνία τοῦ μακεδονικοῦ βασιλείου, ὅμως ὁ Εὐριπίδης στὴ Μακεδονία συνέθεσε κάποιες τραγωδίες του.

Οἱ μὴ ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου ἐξελληνίστηκαν ἐπὶ Βυζαντίου ἐπειδὴ ὑπῆρχε ἕνα κράτος ποὺ θεωροῦσε χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς ὕπαρξής του τὴν ἑλληνικότητά του (παιδεία καὶ γλώσσα). Ἀντίθετα, σὲ ἕνα κράτος ὅπου ὅλοι οἱ πολιτισμοί, λαοὶ καὶ γλῶσσες εἶναι καταρχὴν ἰσότιμες, δὲν ὑπάρχει κίνητρο γιὰ κανέναν ἀλλοεθνὴ νὰ ἐξελληνιστεῖ, πόσο μᾶλλον τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία οἱ συνθῆκες ἐπιτρέπουν τὴ διατήρηση τῆς ἐπαφῆς μὲ τὸν πατρῶο (ἀραβικὸ κ.λπ.) πολιτισμό -εἴτε μέσῳ γκέτο εἴτε μὲ τὰ ΜΜΕ. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐγκαθίστανται ἀπὸ τὸ 1991 καὶ μετὰ στὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι οἱ δικοί μας κτίστες καὶ πραματευτάδες ἢ Σαρακατσάνοι ποὺ δούλευαν γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν κάθε χρόνο τὸ καλοκαίρι ἢ τὸ χειμώνα στὶς πατρίδες τους.

Ἔτσι νανουριζόταν ἡ Ἑλλάδα, μὲ κάτι τέτοια ἄρθρα, ὅτι δὲν θὰ μᾶς κατακλύσουν οἱ ξένοι πληθυσμοί. Μὲ τέτοια σαθρὰ ἐπιχειρήματα, «ἱστορικοῦ βάθους», διαπλαθόταν ἡ κοινὴ γνώμη τῶν χορτάτων Ἑλλήνων τοῦ 2000, ὥσπου μιὰ μέρα τὸ 2019 γέμισε ἡ Ροτόντα, τὸ ΑΠΘ καὶ ἡ Ἀριστοτέλους μὲ κακοποιούς, καὶ ἡ πόλη μὲ μαντῆλες. Στὶς ὡραῖες ἐποχὲς ὅπου μόνο ὀξυδερκεῖς μποροῦσαν νὰ διαβλέψουν ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ ξένων μεταναστῶν-ἐργατῶν ὁδηγεῖ σὲ μιὰ κοινωνία μὲ δουλοκτητικὴ νοοτροπία, βαλτώδη, καθὼς καὶ στὴν ἐπίταση τῆς νεανικῆς ἀεργίας, ὁ Θεοδωρίδης ἀντιθέτως ἰσχυριζόταν ὅτι εἴμαστε γραφικοὶ ἀνησυχοῦντες κι ὅτι ὅλα πᾶνε καλά ὅπως ἐπὶ Μακεδόνων. Γιὰ νὰ μὴν ἀποροῦμε, ἔπειτα, πῶς διαπλάθονται οἱ κοινωνίες.

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Μπλὲ μάτια

Ἀναρτᾶ κάποιος σὲ σελίδα ἀρχαιολογικοῦ ἐνδιαφέροντος μαρμάρινες κεφαλὲς ἀρχαίων ἀγαλμάτων ἀπὸ τὶς ὁποῖες λείπουν τὰ μάτια (προφανῶς, ἀπὸ πολύτιμο ὑλικὸ διάφορο τοῦ μαρμάρου). Καὶ παραθέτει κείμενο ἀπὸ ἀντιχριστιανικὸ ἱστότοπο (βλ. μιὰ κριτικὴ ἐνάντια σὲ αὐτόν), πὼς οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων ἀποσποῦσαν τὰ μάτια γιατὶ, λέει, πίστευαν ὅτι ἔχουν μαγικὲς ἰδιότητες, καὶ κατόπιν ἢ σὲ μεταγενέστερες ἐποχὲς τὰ φοροῦσαν ὡς φυλακτά. Τὸ παρατιθέμενο κείμενο ἰσχυρίζεται ἐπίσης, χωρὶς ἀρχαιολογικὲς ἢ φιλολογικὲς ἀποδείξεις, ὅτι τὰ μάτια τῶν ἀγαλμάτων ἦταν γαλανά, κι ὅτι ἀπὸ αὐτὰ προέρχονται τὰ σημερινὰ φυλακτὰ μὲ τὸ μάτι. Πέραν τῆς ἀναπόδεικτης εἰκασίας γιὰ τὸ χρῶμα τῶν ματιῶν ὅλων ἢ τῶν περισσότερων ἀγαλμάτων, ἔχουμε στὴν περίπτωση αὐτὴ μιὰ ἔμμεση ἐπαναφορὰ τῆς γερμανικῆς ψευδοεπιστημονικῆς θεωρίας τῶν νορδικῶν (ἐκ Βορρᾶ) Ἑλλήνων -ποὺ ἐντελῶς τυχαῖα ἔμοιαζαν τῶν Γερμαναράδων τοῦ 19ου αἰ. καὶ τοῦ Γ΄ Ράιχ, οἱ ὁποῖοι διέδιδαν τέτοιες θεωρίες γιὰ ξανθοὺς γαλανομάτηδες Ἀρχαίους. Σαφῶς, δὲν ἀποκλείεται κάποια ἀγάλματα νὰ εἶχαν γαλανὰ μάτια ἢ καστανὰ κ.λπ.. Δὲν ξέρουμε ὅμως τί ἀκριβῶς ἴσχυε.

Ὅμως, τὸ κυριότερο ποὺ δὲν πρόσεξε κανεὶς ἀπὸ ὅσους ὑπερασπίζονται τὰ χαϊμαλιὰ εἶναι τὸ ἑξῆς: Ἕνας πραγματικὸς Χριστιανός, ὅπως τὸν θέλει ἡ Ἐκκλησία, ποτὲ δὲν θὰ πίστευε ὅτι τὰ χάντρινα μάτια τῶν ἀγαλμάτων ἔχουν μαγικὴ δύναμη. Ὅσοι Χριστιανοὶ τὰ φορᾶνε ἢ τὰ φοροῦσαν εἶναι λίγο εἰδωλολάτρες, ἀκόμη κι ἂν ἰσχυρίζονται ὅτι πιστεύουν στὸ Χριστό: Ἀφοῦ ἐμμέσως πιστεύουν σὲ μαγικὲς δυνάμεις, τῶν πετρωμάτων ἢ τῶν ἀγαλμάτων ἀρχαίων θεῶν. Ἂς τονιστεῖ ὅτι τὸ ποιὸς εἶναι σωστὸς Χριστιανὸς δὲν τὸ καθορίζει, ὅπως στὸν Παγανισμό, ἡ πρακτική τῶν πολλῶν (π.χ. λαϊκὴ θρησκεία τῶν Ἀρχαίων), ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὰ δόγματα καὶ τὶς τελετές της. Ἐντέχνως ἀποσιωπᾶται ὅτι τὰ πολύτιμα ὑλικὰ τῶν ματιῶν θὰ μποροῦσαν ἐξίσου ἰσοπίθανα νὰ εἶχαν ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ κυνηγοὺς πολύτιμων λίθων μὴ ἐμφορούμενους ἀπὸ ἀντιπαγανιστικὴ διάθεση. Τοτινοὶ Χριστιανοὶ ποὺ ἔσπαζαν τὰ ἀγάλματα γιατὶ τὰ φοβόντουσαν ἐμπίπτουν στὴν κατηγορία τῶν κατ’ ὄνομα Χριστιανῶν, γιατὶ ἁπλούστατα ἕνας πραγματικὰ Χριστιανὸς δὲν φοβᾶται τοὺς δαίμονες καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ τοῦ κάνουν τίποτε κακὸ τὰ λατρευτικὰ ἀγάλματα. (Βλ. ἐδῶ γιὰ τὰ ἔμψυχα ἀγάλματα, γιὰ τὰ ὁποῖα μερικοὶ Νεοτερικοὶ νομίζοντας ὅτι γνωρίζουν γιὰ τὴν Ἀρχαιότητα περισσότερα ἀπ’ ὅ,τι οἱ Χριστιανοὶ εἰρωνεύονται τὴν ἄποψη τῶν τοτινῶν Χριστιανῶν γιὰ ὕπαρξη τέτοιων ἀγαλμάτων) Ἀποτελεῖ ἐπίσης γεγονὸς ὅτι ὅσοι φορᾶνε σήμερα τέτοια φυλακτὰ εἴτε δὲν ξέρουν τί πρεσβεύει σχετικὰ ἡ Ἐκκλησία (καὶ δὲν τοὺς νοιάζει, συχνά) εἴτε δὲν εἶναι Χριστιανοί. Τὸ πιὸ κωμικὸ ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ὅλος ὁ μορφωμένος (ἀπὸ ἕνα βαθμὸ καὶ πάνω) κόσμος κρυφογελάει μὲ τοὺς γραφικοὺς ποὺ κρεμᾶνε μανιωδῶς φυλακτὰ μὲ τὸ ἀσπρογάλαζο μάτι παντοῦ, σὲ ντουλάπες, γραφεῖα, τοίχους, αὐτοκίνητα κ.λπ., οἱ σημερινοὶ παγανιστὲς καὶ ἐπιστημονιστὲς ὑπερασπίζονται αὐτὴν τὴν συνήθεια. Τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀπατεωνιᾶς ἔγκειται στὸ νὰ παρουσιάζουν οἱ ἀρχαιολάτρες τὰ ἄτομα ποὺ παθιάζονται μὲ τὰ φυλακτὰ-χαϊμαλιὰ ὡς βέρους Χριστιανούς, ὡς παραδείγματα χριστιανικοῦ ἄτόμου. Ἐνῶ πρόκειται γιὰ δικούς τους ἀνθρώπους, εἰδωλολάτρες ἢ γιὰ ἀνθρώπους μιᾶς ἐνδιάμεσης ζώνης ἀπροσδιόριστων πεποιθήσεων. Ὄχι γιὰ Χριστιανούς. Δὲν μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε ὅσους δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν τὴν παράδοση τῶν χαϊμαλιῶν ἢ τοῦ μαγιάτικου στεφανιοῦ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση.

filaxto1

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Γελᾶτε μαζί τους

Εἴπαμε, ἐγὼ δὲν γελάω. Ἐννοεῖται κι ὅτι δὲν θαυμάζω. Ἀηδιάζω, κάνω, πολιτισμικά, ἐμετό. Καὶ δὲν καταλαβαίνω γιατί γελᾶνε μαζί τους, ὅπως ἡ γνωστὴ σελίδα ποὺ ἀνάρτησε τὴ φωτογραφία αὐτήν, ἀπὸ τὸ ἀεροδρόμιο τῆς Κωνσταντινούπολης:

60342523_2133940096661032_453984300954550272_n

Εσείς τρώτε και πίνετε
κι εσείς εδώ γλεντάτε
μα οι Τούρκοι κατεβήκανε
στην Πόλη και ρημάζουν

Ἐν τῷ μεταξύ, νά οἱ τούρκικες ὄπερες:

 

Posted in Τούρκοι | Tagged , | Σχολιάστε

Ροτοντισμοί

Ἀναρωτιέται, πάλι ὁ ἴδιος ἐμφατικὰ ἀντιφασίστας δάσκαλος τοῦ Γένους, γιὰ τὸ πῶς κατάντησε ἡ Ροτόντα ἀπὸ «χῶρος ἔκφρασης τῶν καλῶν κἀγαθῶν ἐναλλακτικῶν νέων» καὶ γέμισε μὲ ἐμπόρους ναρκωτικῶν. Τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀναρωτήθηκε εἶναι πῶς καὶ γιατί ἐπέτρεψαν νὰ συμβεῖ κάτι τέτοιο οἱ ἀντιφὰ καὶ τὰ τάγματα ἀσφαλείας τῶν ἀναρχικῶν, τὰ ὁποῖα ἔλυναν κι ἔδεναν στὸ ΑΠΘ (ὅπου τσάκιζαν ὅποιον ἔκανε ἐκδήλωση γιὰ ἐθνικὰ θέματα) καὶ τὴν Καμάρα: Πῶς συνέβη, δηλαδή, καὶ δὲν ὑπερασπίστηκαν τὸ χῶρο τους (Ροτόντα καὶ ΑΠΘ) μὲ τὴν ἴδια θέρμη μὲ τὴν ὁποία τὸν ὑπερασπίζονται ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν λοῦμπεν ἀκροδεξιῶν; Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον δὲν τὸ ἀναρωτήθηκε εἶναι ἁπλούστατα ὅτι οἱ μὲν ἔμποροι καὶ κλεφτρόνια εἶναι στὴν πλειονότητά τους «ἀδικημένα προσφυγόπουλα», οἱ δὲ ἀντιφὰ καὶ ἀναρχικοὶ εἶναι φιλοπρόσφυγες. Πῶς, λοιπόν, οἱ τελευταῖοι νὰ ἐκδιώξουν τὰ πτωχὰ προσφυγάκια; οἱ καλοί, ἐναλλακτικοὶ νέοι; Καὶ πῶς νὰ λύσει ὁ δάσκαλός μας τὸ πρόβλημα τῶν ναρκωτικῶν χωρὶς νὰ κάνει λόγο γιὰ τὰ δύσμοιρα προσφυγάκια; Νὰ τὸ ρίξει στὶς ἀντιεξουσιαστικὲς θεωρίες συνωμοσίας, κατὰ τὶς ὁποῖες ἡ κακιὰ Ἐξουσία «σμπρώχνει» τὸ ἐμπόριο ναρκωτικῶν ἀπὸ τὴ μιὰ περιοχὴ στὴν ἄλλη; Μὰ ἔτσι, θὰ ἦταν σὰ νὰ ζητοῦσε νὰ μετατεθεῖ τὸ ἴδιο πρόβλημα σὲ ἄλλη περιοχὴ ἀπὸ τὴ Ροτόντα. Ἂς κάθεται λοιπόν, κι ἂς βράζει στὸ ζουμί του. Ἀφοῦ τοῦ προκαλοῦσαν πονοκέφαλο οἱ Ἕλληνες (πλὴν τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων Ἑλλήνων, ποὺ δὲν εἶναι «θρησκόληπτοι» καὶ «χριστόδουλοι» καὶ -ἀηδία!- ἀμόρφωτοι) νοικοκυραῖοι, ἂς ζήσει τώρα μὲ τοὺς ἀλλοδαποὺς μὴ νοικοκυραίους. Κι ἂς προτείνει συναυλίες φρικιῶν ἐναλλακτικῶν νέων «μὲ ἐνδιαφέροντα, σκεπτόμενων Ἀνθρώπων» ὡς τὸν τρόπο «γιὰ νὰ ξαναζωντανέψει ἡ περιοχὴ τῆς Ροτόντας». Γελῶ τώρα, γιατὶ τέτοιες θεραπεῖες (λ.χ. ἐπιδοτούμενες ἢ αὐτοργανωμένες συναυλίες κι ἐκθέσεις ζωγραφικῆς στὴν Κολοπετεινίτσα πρὸς ἐπιμόρφωση τῶν ζώων) δείχνουν πόσο ἐπιφανειακοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, πόσο ἔξω ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὴν πραγματικότητα βρίσκονται. Νομίζουν ὅτι ἡ καθημερινότητα εἶναι μιὰ Γκαλερί, μιὰ φιλολογικὴ βραδιά. Κάθε βράδι, πὰνκ συναυλία, ἅμα λάχει νὰ ‘οῦμε! Ἡ καλύτερη (σαδιστικῶς) τιμωρία γιὰ μερικοὺς ἀνθρώπους, τελικά, εἶναι νὰ τοὺς δώσεις ὅ,τι ζητοῦσαν: Τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τοὺς σιχαμένους Ἕλληνες.

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Θεσσαλονίκη | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἡ κοινωνικὴ κινητικότητα

Βοήθεια, χάνεται ἡ κοινωνικὴ κινητικότητα τοῦ ’60, τοῦ ’70 καὶ τοῦ ’80, γράφει ἕνας ἀντιεθνολαϊκιστὴς δάσκαλος τοῦ γένους μὲ ἀφορμὴ τὶς γνωστὲς σοφίες τοῦ Μητσοτάκη. Διαπιστώνει μάλιστα ὅτι τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημά μας κόβει τὰ φτερὰ τῶν «ὑποτελῶν τάξεων». Καίρια διαπίστωση, μόνο ποὺ ἔτσι γινόταν ἀπὸ πάντα. Οἱ διαλεχτοὶ τῶν κατώτερων τάξεων προβιβάζονται στὶς ἀνώτερες καὶ ἐνσωματώνονται ἀλλὰ τὸ σχῆμα κατώτεροι-ἀνώτεροι δὲν ἀλλάζει.

Δὲν μπορεῖ ν’ ἀντιληφθεῖ ὁ δημοδιδάσκαλος τοῦ γένους ὅτι μέρος τῆς παρακμῆς ἦταν ἡ ἀναντιστοιχία μεταξὺ σπουδῶν καὶ ἐπαγγέλματος. Στὴν Ἑλλάδα βγαίνουν παραπάνω ψυχολόγοι, μηχανικοὶ καὶ φιλόλογοι ἢ ὅ,τι ἄλλο λαχταρᾶ ἡ καρδιά σας. Προσοχή, δὲν λέω ὅτι πρέπει νὰ μειωθοῦν οἱ θέσεις τῶν εἰσακτέων, κάθε ἄλλο. Λέω ὅτι πρέπει νὰ καταργηθεῖ ἡ πίστη τῶν εἰσακτέων καὶ τῶν γονιῶν τους ὅτι ἡ «ἀνώτερη» μορφὴ μόρφωσης σοῦ παρέχει μεγαλύτερο εἰσόδημα ἢ μιὰ καλύτερη θέση στὴν κοινωνία. Τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα παραμένει προσηλωμένο στὴν Ἑλλάδα τοῦ ’70, ὅπου χρειαζόταν προσωπικὸ ΑΕΙ γιὰ τὶς βιομηχανίες…ποὺ ἔχουν κλείσει ἀπὸ τὸ ’80. Μὲ ἀποτέλεσμα, νὰ μὴν ἔχουμε καλοὺς ὑδραυλικούς, ἠλεκτρολόγους, ψυκτικούς. Κανεὶς δὲν κατάλαβε ὅτι σὲ ὅλες τὶς βιομηχανικὲς κοινωνίες ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀνάπτυξη βαριᾶς βιομηχανίας στάθηκε ἡ ὕπαρξη πολὺ καλῶν μηχανικῶν, ἠλεκτρολόγων, ψυκτικῶν, ὑδραυλικῶν καὶ ἄλλων τέτοιων «παρακατιανῶν». Ἐνῶ, ἂς ποῦμε, σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ τοῦ Ἀριστεροῦ, ἅμα τὸ παιδὶ στὸ Περιστέρι διαβάζει Λακάν, τότε θἔχει ἀντιληφθεῖ τὴν πραγματικότητα στὴ σωστή της βάση. Ἄλλωστε, οἱ φτωχοὶ εἶναι ἐκ γενετῆς προοδευτικοὶ ἄνθρωποι, πονόψυχοι, Ἀριστεροί. Ἢ ὄχι; Ἄσε ποὺ ὑπάρχει κάποιος φόβος, ὅτι οἱ ἀμόρφωτοι (ὅσοι δὲν σπουδάζουν κοινωνιολογία καὶ Λακάν, ἀλλὰ ξέρουν ἀπὸ ψύξη-θέρμανση) τείνουν πρὸς τὴν δεξιά.

Καὶ ἂς ἀποτελεῖ παράδειγμα κρατικοδίαιτης οἰκογένειας φιλελεύθερων (πάντα τέτοιοι εἶναι οἱ φιλελεύθεροι) τὸ Μητσοτακαίικο. Κι ἂς πιστεύει ὁ Μητσοτάκης πὼς ὁ ἠλεκτρολόγος κι ὁ ψυκτικὸς ποὺ βγάζει (χωρὶς ἀποδείξεις..) περισσότερα λεφτὰ ἀπὸ τὸν ἄνεργο πτυχιοῦχο ΑΕΙ εἶναι κατώτερος κοινωνικὰ κι ἔχει στάτους πιθηκάνθρωπου. Γιατὶ, κατὰ βάθος, καὶ ὁ Μητσοτάκης καὶ ὁ Δάσκαλος τοῦ Γένους (ὅπως καὶ ὁ ἠλεκτρολόγος καὶ ὁ ΑΕΙτζῆς) πιστεύουν στὸ μαγικὸ ξόρκι τοῦ μικροαστισμοῦ: Τὴ μόρφωση. Ὁ ἕνας τὴ θέλει μὲ βάση κάποια ταξικὴ διαίρεση τοῦ κοτζαμπασισμοῦ του -κοτζαμπασισμοῦ τὸν ὁποῖο ἐκλαμβάνει ὡς ἀριστοκρατικότητα καὶ δικαίωμα διακυβέρνησης τῆς χώρας: Κάποιοι θὰ σπουδάζουν τὰ δουλικὰ ἐπαγγέλματα ἐνῶ κάποιοι ἄλλοι θὰ σπουδάζουν τὶς ἀνώτερες τέχνες. Ὁ ἄλλος φαντασιώνεται μιὰ ἀέναη ἀνακύκλωση τοῦ ’60 καὶ τοῦ ’80 μὲ τὴν «κοινωνικὴ κινητικότητά» του. (Ἐννοεῖται ὅτι ἡ κινητικότητα δὲν εἶναι μαρξιστικὸ ἀλλὰ κλιντονικὸ / σοσιαλδημοκρατικὸ δόγμα.) Καθένας κολλημένος μὲ τὴν κάστα του ἢ τὰ ἀνήσυχα νειάτα του (τοῦ ’60-’80). Πράγματι, σὲ ἄλλες ἐποχές, ἡ μόρφωση σὲ ἀποσποῦσε ἀπὸ τὶς λάσπες τοῦ χωραφιοῦ. Τώρα, εἶναι ὅλοι μορφωμένοι, καὶ ἀναρωτιοῦνται πῶς γίνεται νὰ παραμένουν φτωχοὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι μορφώθηκαν. Ὁ Μητσοτάκης δὲν ἔχει δίκαιο, ἔχει ἄδικο γιατὶ ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀλήθεια μὲ τὸν τρόπο τοῦ κοτζαμπασισμοῦ του. Ἄλλωστε, ὁ ἴδιος πῆρε 2-3 πτυχία μέσα σὲ 2-3 χρόνια. Φοιτητὴς-θαῦμα.

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά | Tagged , , , | 22 Σχόλια

Θὰ μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι; Ναί, καλά!

Εἶχα καιρὸ νὰ ἀκούσω τὸ περίφημο ἐρώτημα ποὺ θὰ τεθεῖ στὸ Μέλλον: Στὸ μέλλον, τὰ παιδιά μας θὰ μᾶς ρωτήσουν: «Ἐσύ, μπαμπά, τί ἔκανες ὅταν γινόταν αὐτὸ κι ἐκεῖνο, (ποὺ γίνεται τώρα);», κι ἐμεῖς δὲν θὰ ξέρουμε πῶς ν’ ἀπολογηθοῦμε καὶ πῶς νὰ κρυφτοῦμε ἀπὸ τὸ βλέμμα τῶν παιδιῶν ποὺ τὰ πάνθ’ ὁρᾶ. Τουλάχιστον ἀπὸ τὸν ἀντιμνημονιακὸ «ἀγώνα» τοῦ 2011 καὶ μετά.

Ὁ λόγος ποὺ τὸ ἐρώτημα κατέστη ντεμοντέ, κι ἔχει πάψει νὰ ἠχεῖ τρομοκρατικὰ ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφανση τῶν μελλοντικῶν παιδιῶν εἶναι, πολὺ ἁπλά, ὅτι τότε δὲν θὰ ὑπάρχουν παιδιά, δικά μας, ἑλληνόπουλα, οὔτε ἀγέννητοι νὰ μᾶς δικάσουν. Οἱ ἀγέννητοι θὰ μείνουν ἐσαεὶ βουβὰ ἀγέννητοι, κομμάτια ἔκτρωσης στὴν κλινική, φρίσκις τοῦ σκύλου στὰ ὁποῖα ξοδεύεται τὸ μητρικὸ καὶ πατρικὸ ἔνστικτο. Οἱ πεθαμένοι χειραγωγοῦνται εὔκολα· στὴν Κόλαση ὑποφέρουν μόνο ὅσοι ἔχουν εὐαίσθητη συνείδηση καὶ δὲν εἶναι χοντρόπετσοι. Ἡ ζωὴ δὲν ἔχει ἀδιέξοδα.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 1 σχόλιο

Γυναῖκες καὶ ἐκχριστιανισμὸς τῆς Σουηδίας

Given what seems like a relatively powerful position women had in pagan Norse society, we may wonder why they would be willing to convert to Christianity. Possibly the new faith offered more to women than the old one. For example, the Christian heaven was seen as a great reward for all women, whereas the pagan Valhalla, where female Valkyries constantly served male warriors, was not accessible to most women after death. Anne-Sofie Gräslund summarizes the reasons why the new religion might be a positive change for women:

• Conditions in the afterlife were much better. Of course it sounded preferable to go to «light and paradise,» compared to the dark, dreary and depressing Hell

• The Christian message was less violent.

• The Christian attitude to small children, who were usually the responsibility of women. Infanticide was forbidden. . . .

• Christianity stressed the individual instead of the collective, the family.

Judith Jesch also observes that Christianity provided an opportunity for women in the Viking Age to «commission runic memorials, for their daughters as well as husbands and sons, build and repair bridges and causeways, and go on pilgrimage.» Jenny Jochens presents a more pessimistic view of the new religion’s opportunities for women; nonetheless, she also concludes that «Christianity’s most original contribution to the feminine condition was the insertion of gender equality into marriage and sexual relations,» including «forbidding the killing not only of boy babies, but also of girls.» The number of women’s burials discovered at Birka may partly reflect the influence of the clergy in gradually limiting selective female infanticide, but it may also indicate the important role played by women during the earliest stage of the Christianization process in Sweden

 

N. L. Wicker, Christianization, Female Infanticide, and the Abundance of Female Burials at Viking Age Birka in Sweden, Journal of the History of Sexuality 21.2 (2012), 245-262.

Birka ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς σκανδιναβικὲς πόλεις στὶς ὁποῖες ἀνιχνεύεται ἡ πιὸ πρώιμη χριστιανικὴ ἱεραποστολὴ κι ἐμφάνιση τοῦ Χριστιανισμοῦ (9ος αἰ.). Ἔτσι, ἡ διαδικασία τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν βορειοευρωπαϊκῶν χωρῶν δὲν συνίσταται ἁπλῶς στὸν βασιλιὰ ποὺ ἐκχριστιάνισε βίαια τὴ χώρα του ὑπὸ τὴν ἐπίδραση κάποιου φανατικοῦ κληρικοῦ. Εἶχε προηγηθεῖ κάποιο διάστημα στὸ ὁποῖο κυρίως οἱ γυναῖκες τῆς χώρας υἱοθέτησαν τὸν Χριστιανισμό, καὶ ἔμμεσα ἢ ἄμεσα τὸν πρότειναν στοὺς ἄντρες τους.

Πράγματι, ἕνα ἀπὸ τὰ κοινὰ σημεῖα Παγανισμοῦ καὶ Ἰσλὰμ εἶναι τὸ μίσος γιὰ τὶς γυναῖκες, ποὺ γίνονται ἀποδεκτὲς ὡς ἀπρόσωπα σκεύη ἡδονῆς, εἴτε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο (ἐὰν δὲν προτιμηθοῦν ἐρωτικῶς τὰ ἀγόρια) εἴτε στὸν ἑπόμενο ὡς «παρθένες στὸν Παράδεισο». Γι’ αὐτὸ κι ὁ Κέλσος θεωροῦσε ἀξιόμεμπτο τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ Χριστιανισμὸ πιστεύουν οἱ γυναῖκες. Στὸ Πακιστάν, πετᾶν τὰ κορίτσια στοὺς σκουπιδότοπους. Οἱ γυναῖκες τῆς Εὐρώπης πρῶτες ἀγκάλιασαν τὸ Χριστιανισμό. Τώρα ποὺ τὸν ἀποκηρύττουν ὡς καταπιεστικό, γιὰ νὰ κάνουν συνειδησιακὰ ἀνενόχλητες «τὴ ζωή τους», καὶ τώρα ποὺ πιστεύουν ἀφελῶς ὅτι δὲν ὑποτροπιάζουν στὸν Παγανισμὸ ἀλλὰ δημιουργοῦν μιὰ πιὸ ἀνθρώπινη κοινωνία, θὰ πεταχτοῦν κι αὐτὲς στὰ σκουπίδια.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, γυναίκες, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

σεφερικά

Χτὲς εἴδαμε τὸν Ζορμπᾶ, τὸ φὶλμ τοῦ Κακογιάννη – Καζαντζάκη. Μὲ δηλητηρίασε ὅλη νύχτα καὶ σήμερα πρωί. Ὄχι ἀπὸ συναίσθημα ἐθνικῆς προσβολῆς, ποὺ ὕστερα ἀπὸ βροντερὲς τυμπανοκρουσίες καὶ παρασημοφορίες γιὰ τὴν πρεμιέρα του στὸ Παρίσι, ἀνακαλύπτουν τώρα οἱ Ἕλληνες χωρὶς νά ’χουν τὸ θάρρος ν’ ἀντιμετωπίσουν τὴν πραγματικότητα. Ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀνυπόφορη ἀναισθησία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Κάζ., ποὺ νομίζει πὼς εἶναι εὐαίσθητος, ποὺ νομίζει πὼς εἶναι ἐρευνητὴς τῆς ἀλήθειας, γιὰ νὰ μὴν πῶ φιλόσοφος.

Δὲν μὲ πειράζει ὁ σκοτωμὸς τῆς χήρας -οὔτε τὸ πλιάτσικο στὸ σπίτι τῆς ἑτοιμοθάνατης Ὁρτάνς. Ὅλα μπορεῖ νὰ τὰ πῇ κανείς. Ἂν ἕνα χωριὸ στὴν Κρήτη ἦταν κάποτε βάρβαρο, ἦταν βάρβαρο· ποιὸς δὲν ἦταν βάρβαρος κάποτε —ὅλα μπορεῖ νὰ τὰ πῇ κανείς— ἀλλὰ σ’ ἕνα ἔργο ποὺ διεκδικεῖ τὴν ἀνθρωπιὰ τὸ θέμα δὲν εἶναι ἐκεῖ.
Τὸ θέμα εἶναι πῶς ἐξαγοράζει κανεὶς αὐτὰ ποὺ γράφει κι ἂν δὲν τὰ λέει στὸ βρόντο. Ψεύτικη γλῶσσα, ψεύτικες πόζες, ἀπομιμήσεις αἰσθημάτων μοῦ φαίνεται εἶναι ὁ Καζαντζάκης. Καὶ δὲν βρέθηκε ἄνθρωπος νὰ τὸν κρίνει, τόσα χρόνια ποὺ ἁλωνίζει ἀνάμεσά μας. Ἔχω τὴν ἐντύπωση πὼς εἴμαστε συνηθισμένοι στὴν ψευτιὰ χρόνια καὶ αἰῶνες. Μᾶς ἀρέσει. Δὲν ἔχουμε δύναμη ν’ ἀντιδράσουμε

«Μέρες Θ’»

Ὧρες-ὧρες, οἱ καβγάδες τῶν διανοούμενων φαίνεται νὰ εἶναι τὸ μόνο ἀληθινὸ ποὺ ἔχει βγάλει ὁ Νεοελληνισμὸς στὰ 200 χρόνια Δύσης του. Καὶ δὲν τὸ λέω εἰρωνικά. Ἐννοῶ καβγάδες ποὺ χτυποῦν τὰ βάθη τῆς ψυχῆς τοῦ ἄλλου. Ἀλλὰ προσοχή, πραγματικοὶ καβγάδες. Ὑπαρξιακοί. Ὄχι κομμουνιστικοί σὰν χτυπήματα ραπτομηχανῆς καὶ κομπρεσέρ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Συνωστισμὸς στὴν Κόλαση

hqdefault

678

 

12742472_630668577086750_3151808316071448145_n

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

βυζαντινὰ πλοῖα

Γ. Μακρής, Πλοῖα, στό: Ἀ. Λαΐου (ἐκδ.), Οἰκονομικὴ ἱστορία τοῦ Βυζαντίου ἀπὸ τὸν 7ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα, τ. 1, Ἀθήνα 2006, 171 – 180:

Ο δρόμων, πρωτοαναφέρεται τον 6ο αιώνα κωπήρες με βοηθητική μόνο ιστιοφορία. Οι δρόμωνες συνέχιζαν μεν τη ρωμαϊκή ναυπηγική παράδοση, ήταν όμως τόσο εξελιγμένοι ώστε να αποτελούν καθαρά βυζαντινούς τύπους. Ενώ τον 6ο αιώνα ο δρόμων ήταν μονήρες πλοίο, τον 9ο αιώνα ο όρος περιλαμβάνει όλα τα μακρά πολεμικά σκάφη με κύριο τύπο εκατοντάκωπες διήρεις. Μερικές δεκαετίες αργότερα, στα χρόνια του Κωνσταντίνου Ζ’ (913-959), μαρτυρούνται δρόμωνες με ερετικό 230 κουπιών που έφεραν ως κύριο όπλο το σίφωνα, τον εκτοξευτήρα του υγρού πυρός. Το μήκος αυτών των μεγάλων δρομώνων του 10ου αιώνα υπολογίζεται πως έφτανε τα 60 μ., το πλάτος τα 10 μ., το ύψος τους από την τρόπιδα μέχρι την κορυφή των πύργων, της πλώρης και της πρύμνης τα 5-6 μ., και το βύθισμά τους το 1,5 μ. Με εκτόπισμα πάνω από εκατό τόνους, τα πλοία αυτά θα μπορούσαν να καλύψουν 5 ναυτικά μίλια την ώρα και να αναπτύξουν ταχύτητα μάχης 7 μιλίων…. Υπήρχαν επίσης και ελαφρότεροι δρόμωνες…Τα πλοία μάχης συνοδεύονταν από βοηθητικά, μεταγωγικά, ιππαγωγά και μεικτά, όπως τα χελάνδια και οι βαρείς πάμφυλοι. …Ενώ τα χελάνδια αναφέρονται από τον Κωνσταντίνο Ζ’ ως πολεμικά (ίδια σημασία έχει και ο παράγωγος όρος shalandi στα αραβικά), στα έγγραφα της Πάτμου η λέξη χρησιμοποιείται για πλοία κάθε λογής. Άλλοι προσδιορισμοί που χρησιμοποιούνται στις πηγές είναι σανδάλιον (από βάρκα μέχρι μικρό σκάφος), πλατίδιον (μικρό εμπορικό), κουτρούβιον (πλοίο για μεταφορά υγρών), γρίππος (αλιευτικό πλοιάριο). […]

Η ευρεία διαφοροποίηση στα καθαρά πολεμικά σκάφη του 10ου αιώνα, εποχή που στη Δύση τα μεταγωγικά πλοία δεν διακρίνονταν από τα πολεμικά, πιστοποιεί την υψηλή στάθμη του βυζαντινού ναυτικού γενικά…. Ριζική αλλαγή στην τεχνολογία των θαλάσσιων μεταφορών επέφερε η αντικατάσταση του πήλινου αμφορέα από το ξύλινο βαρέλι, που έκανε τα υγρά φορτία κατά 30% ελαφρύτερα, επιτρέποντας έτσι και τη μείωση του μεγέθους των πλοίων, δεν είναι όμως ακόμα γνωστό πότε γενικεύτηκε η χρήση των ξύλινων δοχείων στα βυζαντινά πλοία.

[…] Ένα από τα πρώτα μέτρα των αυτοκρατόρων μετά την ανάκτηση της Κρήτης (960/961) ήταν να απαγορεύσουν την εξαγωγή ξυλείας προς τους Άραβες…. Μέχρι πρότινος πιστευόταν πως η μέθοδος ναυπήγησης κατά την οποία οι νομείς (στραβόξυλα, τα καμπύλα πλευρά του σκελετού του πλοίου) τοποθετούνται εγκάρσια στην τροπίδα, για να στερεωθεί με καρφιά επάνω τους το εξωτερικό περίβλημα, είχε αναπτυχθεί στην Ιταλία τον 10ο/11ο αιώνα και πως το ναυτικό των ιταλικών πόλεων όφειλε μάλιστα την υπεροχή του κατά ένα μέρος σε αυτόν τον νεωτερισμό, που επέτρεπε να κατασκευάζονται ασφαλέστερα πλοία με χαμηλότερο κόστος από όσο με την παλαιότερη μέθοδο, όπου τα τοιχώματα, κυρίως με τις διαδοκίδες και τις συνδεόμενες περίτεχνα μεταξύ τους σανίδες τους, αποτελούσαν τον φέροντα σκελετό των σκαφών, όπως προκύπτει από το ναυάγιο στη νησίδα Γιασί Αντά ενός βυζαντινού εμπορικού πλοίου του 7ου αιώνα, που έχει μελετηθεί και δημοσιευτεί υποδειγματικά. Χάρη όμως στην ενάλια και υποβρύχια αρχαιολογία γνωρίζουμε τώρα πως η αναφερθείσα εξέλιξη στη ναυπηγική συντελέστηκε βαθμιαία σε όλη τη Μεσόγειο, αρχίζοντας από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Ένα βυζαντινό πλοίο του 11ου αιώνα, του οποίου τον ναυάγιο βρέθηκε στο Σερτσέ Λιμανί, είχε κατασκευαστεί με μεικτή μέθοδο˙ εγκοίλια (υποτυπώδεις, μικροί και ελαφρώς λυγισμένοι νομείς) εναλλασσόμενου μεγέθους, τοποθετημένα αμφίπλευρα στην τρόπιδα, συναποτελούν με αυτήν και με τα τοιχώματα το πήγμα. Πόσο εξειδικευμένες ήταν οι ανάγκες σε ναυπηγήσιμη ξυλεία συνάγεται από το ότι στο εσωτερικό του πλοίου οι σανίδες της γάστρας ήταν από κυπαρίσσι, όπως και η τρόπιδα και το ποδόστημα, και των τοιχωμάτων από κουκουναριά˙ τα εγκοίλια ήταν από το εύκαμπτο ξύλο της φτελιάς, ενώ οι λοιπές δοκοί στα ύφαλα ήταν δρύινες, από ξύλο δηλαδή που δεν σήπεται εύκολα»

[…] Τη ναυπηγική παράδοση των ελληνικών χωρών αξιοποίησαν και οι Βενετοί, όπως δείχνει η περίπτωση των Παλοπάνων, μιας δυναστείας ναυπηγών. Όταν το 1407 πέθανε ο πρώτος τους, ο Θεόδωρος Βάσος (Theodoro Baxon των βενετικών πηγών), ο ικανότερος κατασκευαστής γαλέρας της εποχής τους, η Γαληνοτάτη κατάφερε, ύστερα από προσπάθειες δεκαεφτά χρόνων και με αδρότατη αντιμισθία, να φέρει από τη Ρόδο για διάδοχό του τον ανεψιό του Νικόλαο Παλοπάνο (Nicolo il Greco), που διηύθυνε τα ναυπηγεία ως το 1437, αφήνοντας συνεχιστή τον γιο του Γεώργιο (Giorgio il Greco). Ο τίτλος του αρχιναυπηγού στη Βενετία ήταν proto (> πρώτος = αρχιμάστορας)

Posted in Ρωμανία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Μητροπολίτης Χίου

Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ συριζοχριστιανοὶ καὶ λοιπὲς χριστιανοκομμουνιστικὲς καὶ δημοκρατικὲς δυνάμεις ἀδυνατοῦν νὰ ἐξηγήσουν τὸ ἑξῆς φαινόμενο, ὁ ἴδιος μητροπολίτης ποὺ χαρακτηρίζει λαθρομετανάστες τοὺς «πρόσφυγες» νὰ ἐκδιώκει χρυσαυγίτη βουλευτὴ ὑπενθυμίζοντάς του τὴ γερμανοναζιστικὴ Κατοχή, ἀποδεικνύει ἁπλὰ ὅτι εἶναι ἄσχετοι μὲ τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὴ χριστιανικὴ ἀγάπη. Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδεχτεῖ νεοπαγανιστικὰ καὶ ἀνθρωποκτόνα ἰδεολογήματα τῆς νεοτερικότητας, ἀλλὰ οὔτε μπορεῖ νὰ ἀφήσει ἀπροστάτευτο τὸ ποίμνιό της ἀπὸ τὸν προσφυγισμὸ καὶ τὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς χώρας του, οὔτε καὶ ἐκλαμβάνει ὡς ἀνθρωπισμὸ τὸν καταναγκαστικὸ ἀνθρωπισμὸ σὲ βάρος τρίτων. Τελικά, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψευτο-πρωτοχριστιανοὶ «δημοκράτες» (θεωροῦν «δημοκρατία» τὸ νὰ ἀλλάξει ὁ «δῆμος»= λαὸς ποὺ «κρατεῖ», καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλον λαό, τὸν μουσουλμανικό) καταφεύγουν σὲ σοφιστεῖες εἴτε περὶ ἀντίφασης τοῦ μητροπολίτη (λιγάκι χαζός, δηλαδή) εἴτε περὶ θετικῆς ἀλλαγῆς ἀπόψεών του.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

Νὰ φτιάξεις καφὲ στὸ σπίτι

Ἡ μόνοκόμματη λογικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι ἀκόμη κι ὁ μισητὸς ἐχθρὸς μπορεῖ νὰ λέει μερικὲς φορὲς τὴν ἀλήθεια. Κι ὅτι στὴ ζωὴ ἰσχύει τὸ «ἕτερον ἑκάτερον», καὶ τὸ «αὐτὸ εἶναι ἄσχετο». Ὅταν / Ἐπειδὴ ἡ JP Morgan γράφει τὸ παρακάτω, δὲν εἶναι ἀνάγκη συνολικὰ νὰ τὴν ἀγαπήσουμε, οὔτε σημαίνει ὅτι τὴν ἀγαποῦμε τὸ νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι τὸ παρακάτω ἰσχύει:

«- Εσύ: Γιατί ξεμένω διαρκώς από χρήμα;

– Τραπεζικός σύμβουλος: Να φτιάχνεις καφέ στο σπίτι. Να τρως το φαγητό που έχεις στο ψυγείο. Δεν χρειάζεσαι ταξί για να πας τρία τετράγωνα μακριά.

– Εσύ: Φαντάζομαι ότι ποτέ δεν θα μάθουμε το γιατί.

– Τραπεζικός σύμβουλος: Μπα; Μιλάς σοβαρά;»

Οὔτε πρέπει νὰ βάλουμε σὲ ζυγαριὰ τὰ καλά της καὶ τὰ κακά της ὥστε, ἐπειδὴ τὰ κακὰ προφανῶς ὑπερτεροῦν, νὰ ἀρνηθοῦμε ὅτι σὲ συμφέρει νὰ τρῶς φαγητὸ ἀπὸ τὸ ψυγεῖο, νὰ φτιάχνεις τὸστ στὸ σπίτι, νὰ πηγαίνεις κάπου μὲ τὰ ΜΜΜ ἢ τὰ πόδια κι ὄχι μὲ τὸ ταξάκι.

Πραγματικὴ εὐφυΐα εἶναι νὰ κρατᾶς τὰ καλὰ τοῦ ἐχθροῦ σου χωρὶς νὰ φαντάζεσαι ὅτι παύει νὰ εἶναι ἐχθρὸς ἢ ὅτι ἔχει πάψει νὰ εἶναι συνολικὰ σιχαμερὸς καὶ Κακός.

Υ.Γ.  Ὁ καπιταλισμὸς δὲν πέτυχε γιὰ κάποιο ἄλλο λόγο παρὰ γιὰ τὸ ὅτι βασίστηκε σὲ στοιχειώδη ἀνθρώπινα χαρακτηριστικὰ ὅπως τὴ μιμητικὴ ἐπιθυμία ἢ τὴν ἀπληστία. Μιλᾶ στὰ «ἀνθρώπινα ἔνστικτα». Αὐτὸ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ὅτι ὅσοι πᾶνε νὰ τὰ καταπολεμήσουν (ἐπικαλούμενοι τὴν «ἀδελφωσύνη» ἢ τὴν «ἀγάπη») ἐνῶ ταυτόχρονα ἐξυμνοῦν τὸν «ἀθεο-παγανιστικὸ» ἀναγεννησιακὸ «Ἄνθρωπο», ἐντέλει ἀρνοῦνται αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐξυμνοῦν. Γιατὶ οὔτε ὁ κομμουνισμὸς ἦταν ἐνάντιος σὲ ὅλα αὐτά, ἤθελε μόνο νὰ τὰ ἔχουν ὅλοι. Δὲν εἶναι ὁ καπιταλισμός, ἠλίθιε, εἶναι κάτι πιὸ εὐρὺ καὶ διαχρονικό.

Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία | Σχολιάστε

Epilohias Hoaxes

Τελείως τυχαῖα, ἀφοῦ ἕνας ἀπὸ τοὺς συντελεστὲς τῶν Ellinika Hoaxes «ξεσκέπασε» τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός, ἡ ἑταιρεία τοῦ Facebook τὰ διόρισε ὡς λογοκριτὲς ψευδῶν εἰδήσεων, δηλαδὴ ὡς τὴν ἁρμόδια ὁμάδα ποὺ θὰ ἀποφασίζει τί εἶναι ἀλήθεια καὶ τί ψέμμα στὸ facebook. Ἀκόμη καὶ τὸ Documento ὅμως, παραθέτει περιπτώσεις κωμικοτραγικῆς γελοιότητας, στὶς ὁποῖες τὰ Ellinika Hoaxes ἰσχυρίζονταν ἀρχικῶς ὅτι μιὰ εἴδηση εἶναι ψευδὴς ὥσπου ὑποχρεώθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ ἀντίθετο. Βεβαίως, στὴν ὁμάδα τῶν E.H. μόνο ἕνα μέλος  κατέχει πτυχίο δημοσιογραφίας (ἂν ἔχει..): Αὐτοὶ θὰ καθορίζουν ποιὰ εἴδηση εἶναι ψευδής. Ὄχι τὸ ΕΣΡ, ὄχι κάποιο ἄλλο θεσμικὸ ὄργανο τῶν δημοσιογράφων.

Μιλᾶμε βέβαια, γιὰ κάποιον (ἂς ἀναφέρω ἐπαινετικὰ τὴν πηγή) ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναλάβει ρόλο καὶ χριστιανοῦ θεολόγου, κι ἔχει ἄποψη γιὰ τὸ ἂν καὶ πότε ἕνας ἄνθρωπος δικαιοῦται νὰ εὐχαριστεῖ τὸ Θεὸ σὲ περιπτώσεις στὶς ὁποῖες μόνο αὐτὸς γλίτωσε ἀπὸ ἀτύχημα, μὲ ἀφελεῖς ρητορικὲς ἐρωτήσεις: «καὶ ποιὸς εἶσαι σύ, ποὺ σ’ ἔσωσε ἡ Παναγία;», «καὶ γιατί δὲν ἔσωσε καὶ τοὺς ἄλλους;», λὲς καὶ εἶχε ὑποχρέωση ἡ Παναγία νὰ σώσει καὶ τοὺς ἄλλους ἤ, γενικότερα, λὲς καὶ ἡ ἀτελής (ὑποτίθεται ὅτι ἕνας Θεὸς ἐπειδὴ εἶναι Θεὸς ξέρει καὶ καλύτερα τὸ ποιὸν τοῦ καθενός, κατὰ πόσο καὶ ἕως πότε ἀξίζει ἔλεος, καὶ πότε εἶναι ὥρα του καθένα νὰ πεθάνει -καλύτερα ἀπὸ ὅ,τι ξέρει ὁ Ἀλικάκος, ἐννοῶ) ἀνθρώπινη γνώση καὶ ἠθικὴ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελεῖ κριτήριο γιὰ τὸ πῶς θὰ φέρεται ὁ Θεός.

 

Posted in αθεϊσμός | Tagged | Σχολιάστε

Κάστρα τῆς Ἑλλάδας

χάρτης

Posted in Ελλάδα, Μεσαίωνας, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged | Σχολιάστε

φιλοσοφίες καὶ ἱστορία

Τὸ μάταιο τῆς φιλοσοφίας, κι ἐδῶ συμπεριλαμβάνω καὶ τὶς λεγόμενες πολιτικὲς ἐπιστῆμες καθὼς  καὶ τὴν κοινωνιολογία, ἢ ἀκόμη καὶ τὰ νεοφιλελεύθερα τοῦ μάνατζμεντ (κι ὅλη τὴν Ἀριστερά, φυσικά), βρίσκεται στὸ γεγονὸς ὅτι τὰ πορίσματά τους δὲν εἶναι ἱστορικὰ ἀποδείξιμα, ἀλλὰ θεωρίες. Θὰ συμφωνοῦσα ὅτι καὶ στὴν ἱστορία μπορεῖ νὰ ὑπεισέλθουν ὑποκειμενικὲς κρίσεις. Ὅμως κι αὐτὴ ἡ συμφωνία μου εἶναι ἀποτέλεσμα ἱστορικῆς ἀπόδειξης: Ἀπὸ τότε ποὺ θέριεψαν οἱ πολιτικὲς ἐπιστῆμες, οἱ κοινωνιολογίες καὶ τὰ λοιπά, ἡ ἱστορία ἔγινε (ἀκόμη περισσότερο) προβληματική. Εἶναι ὡστόσο μάταιο νὰ ἀντεπιχειρηματολογήσουμε ἱστορικὰ σὲ κάποιον ποὺ ἐπιχειρηματολογεῖ φιλοσοφικὰ ἢ κοινωνιολογικά. Γιατὶ ὁ δεύτερος κάνει κοινωνικὴ στατιστικὴ καὶ ὄχι ἱστορία, ἢ βρίσκει μιὰ ἰδέα γοητευτικὴ καὶ καμμία ἱστορικὴ ἀπόδειξη δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ τὴν βγάλει ἀπὸ τὸ κεφάλι του. Ὅσοι, πάλι, ἔχουν μιὰ κάποια ἰδέα ἀπὸ στατιστικὴ ἀναγνωρίζουν τὰ ὅριά της, τὶς παραμέτρους της κ.λπ.· δὲν λέει τίποτε σὲ κανένα τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι κατὰ 99 ἢ κατὰ 98% ἀσφαλὴς ὁδηγώντας τὸ ἁμάξι του. Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι πιθανολογίες, εἶναι ὅ,τι συνέβη κι ὄχι πῶς θὰ πείσουμε (σὰν ψεῦτες διαφημιστές) γιὰ τὸ α ἢ τὸ β. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἀκόμη καὶ ἡ περιφρονημένη θεολογία εἶναι ἀνώτερη τῆς φιλοσοφίας (κοινωνιολογίες, μάνατζμεντ κ.λπ.), γιατὶ ἐξαρχῆς δηλώνει ὅτι ἡ θεμελίωσή της εἶναι ἄλλου τύπου -ἂν καὶ πάλι, διακηρύσσει ὅτι βασίζεται σ’ ἕνα κατ’ αὐτὴν ἱστορικὸ γεγονός (Ἀνάσταση κ.λπ.) κι ὄχι σὲ ὑποκειμενικὰ γοῦστα περὶ προόδου.

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , | 1 σχόλιο