Ophe’s prayer

Τρία ποιήματα μιᾶς μακρινῆς φίλης, ἀπὸ τὸ μακρινὸ παρελθόν. Τὰ βρῆκα μετὰ ἀπὸ εἴκοσι καὶ πλέον χρόνια, κι ἀφοῦ μοῦ τὰ ἔδωσε, τὰ ἀναρτῶ.

 

Ophe’s Prayer

if i shut my eyes

there is no darkness

there is a circus of light and sound

laughter and music

kites and chimes dance

when i open my eyes

there is no darkness

just the echo on the wind

and the shadow of the moon

fading by my feet

 

 

(Untitled) sometime in 1999

 

If I could be a snowflake,

thought a little speck of dust,

I would enchant with my symmetry,

my infinite intricacies;

I would sting you with my icy beauty,

breaking your heart as I melt into a drop,

upon your touch…..

 

…or, if I could be a grain of sand,

refined into its essence

by the eons of ocean waves,

hard,

secure in the wisdom of ages…..

 

….or a diamond, even,

reflecting while transforming light,

a perfection of time and fire…..

 

…or maybe a pearl,

pure and white,

luminous from layers of oyster love…..

 

….ah well, wishes are not alchemy,

I am a speck of dust,

I am nothing…..

 

…there is hope, though…..

 

 

(written back in 1999)

Kibu

homeless, nameless

plucked

schmucked

defrocked, blocked, shell-shocked

No moon, no sky,

stranded, abandoned

yet, she stands

planted for eternity

certainly.

Posted in ποίηση | Tagged | Σχολιάστε

Πελάγιος – Λέων Γ’ – Κωνσταντίνος Δ’

Κάθε συγκεκριμένη κατάσταση ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸν κατάλληλο ἀνθρωπολογικὸ τύπο. Ὄχι ἀπὸ τὸν καθένα Δὲν μπορεῖς νὰ ἀνεβάζεις ἀναρτήσεις ἐπὶ ἀναρτήσεων ἢ νὰ ἀμπελοφιλοσοφεῖς γιὰ κάτι ποὺ δὲν ἀντέχεις, εἴτε ἀτομικὰ εἴτε συλλογικά, νὰ ὑποστηρίξεις.

Ὡστόσο, ἡ ἔσχατη ἀλήθεια εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ξέρουμε ποιὸς τύπος ἀνθρώπου (μὲ τὴν ἡγεσία του) κατάφερε ὅ,τι τώρα μοιάζει ἀκατόρθωτο. Εἶναι μιὰ κάποια ἀρχὴ ἡ φανέρωση τῆς ἔσχατης αὐτῆς ἀλήθειας. Ἔστω καὶ σὲ ἀναρτήσεις. Ἀρχὴ μιᾶς διαδικασίας γιὰ τὴν ἐπιτυχημένη καὶ ἐπικαιροποιημένη μίμηση. Κι ἀπαρχὴ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη ἄλλων, ἀτελέσφορων προτάσεων καὶ λύσεων, καὶ ψευδαισθήσεων.

Πελάγιος τῶν Ἀστουριῶν, Λέων Γ’, Κωνσταντῖνος Δ’ Πωγωνάτος, λοιπόν.

2884796

 

a-solidus-of-leo-iii-from-the-dumbarton-oaks-collection

 

z5872

 

Posted in Άραβες, Δυτικοί, Ιστορίες, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

γῆ τῶν πατέρων

Κι ἂς μὴ ζεῖ κανεὶς πιὰ ἐκεῖ, παρὰ μόνο στὸ ὀστεοφυλάκιο… «Εῖστε στὸν κόρφο τῆς Παναγιᾶς», εἶχε πεῖ στοὺς κατοίκους ὅ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ὅταν πέρασε ἀπὸ τὰ μέρη μας, ἐννοώντας ὅτι δὲν θὰ κινδυνέψουμε, καὶ συμπλήρωσε ὅτι σὲ μᾶς θὰ ἔρχονταν ἄνθρωποι ἀπὸ ἐννιὰ (δὲν θυμᾶμαι ἀκριβῶς) χωριά γιὰ νὰ γλιτώσουν. Ἔτσι ἔγινε τὸ 1912, ὅταν ἦρθαν –καὶ γλίτωσαν μαζί μας– κυνηγημένοι ἀπὸ τοὺς σεληνιασμένους Τουρκομουσουλμάνους, ποὺ ἡττώμενοι ἔκαιγαν τὰ ἑλληνικὰ χωριά.

Αντίγραφο από IMG_1569

Αντίγραφο από IMG_1571

Αντίγραφο από IMG_1587

Posted in φωτογραφίες, Ελλάδα, Μακεδονία, Τούρκοι, ανθρώπινα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Δ. Κιτσίκης: «τὸ λοῦστρο τοῦ Φαναριωτισμοῦ»

Πηγή

Ἡ Ἑλλάς, τριτοκοσμικὴ δυτικὴ ἀποικία ἀπὸ τὸ 1821, δὲν δύναται νὰ καλύψῃ τὸ κενὸ ποὺ θὰ δημιουργηθῇ μὲ τὴν ἐνδεχομένη πτώση τῆς ἀναγεννημένης Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἤδη ὁ Ἔρντογαν ἐτοιμάζεται νὰ ἐξοπλίσῃ τὴν Αὐτοκρατορία μὲ τὴν κατασκευὴ τουρκικῆς πυρηνικῆς βόμβας, αὐτονόητη ἄμυνα γιὰ οἱαδήποτε χώρα θελήσῃ σήμερα νὰ παίξη διεθνῆ ῥόλο.

Ἀπὸ τὸ 1996, στὰ γραπτά μου, ἐπέμενα ἡ Ἑλλὰς νὰ σχεδιάσῃ ἕνα ἑλληνικὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα μὲ στόχο τὴν κατασκευὴ ἑλληνικῆς πυρηνικῆς βόμβας, ἀλλὰ ἡ ἀνέξοδη κομπορρημοσύνη τοῦ γραικυλισμοῦ περὶ «Ἑλλάδος Ἑλλήνων Χριστιανῶν» (1967-1974) «Ἑλλάδος στοὺς Ἕλληνες» (1981-1996), συνδυασμένη μὲ τὴν δουλικότητα τῆς «ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821», μήπως καὶ δυσαρεστήσουμε τοὺς μεγάλους μας συμμάχους, μᾶς προβάλλει μονίμως ὡς εἰρηνικὸ λαό.

Ὅπως μοῦ ἐπανελάμβανε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος στὸ Παρίσι, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμεθα πάντα ἀνίκανοι νὰ οἰκοδομήσουμε κράτος καὶ ἀντ’αὐτοῦ οἱ Ῥωμαῖοι καὶ οἱ Ὀθωμανοὶ ἔστηναν αὐτοκρατορίες γιὰ νὰ μᾶς περιλάβουν ὡς πνευματικὴ κεφαλή, ὡς ἑλληνικὸν ἅγιον πνεῦμα.

Συνεπῶς, ὁ μόνος τρόπος νὰ μεγαλουργήσουμε καὶ πάλι εἶναι νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν ἀναδυομένη νέα Ὀθωμανία πυρηνικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ οἰκονομίας μεγάλης δυνάμεως γιὰ νὰ ἐπανεύρουμε τὸ λοῦστρο τοῦ φαναριωτισμοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη, τὰ Βαλκάνια, τὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν Αἴγυπτο ποὺ ἀπωλέσαμε πρὸς χάριν τῆς δουλικότητός μας στοὺς Φράγκους ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν μεταναστῶν στὴν Βόρειο Ἀμερικὴ καὶ τὴν Αὐστραλία.

Ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος δὲν ὑπῆρξε ποτέ, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, πρὸ τοῦ 1821. Μόνον αὐτοκρατορίες διαρκείας 2.500 ἐτῶν: περσομακεδονικὴ ἀλεξανδρινή, ῥωμαϊκὴ προχριστιανική, ῥωμαϊκὴ βυζαντινὴ χριστιανική, ῥωμαϊκὴ ὀθωμανική. Ἡ πλήρης ἀποτυχία τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους τοῦ 1821 πρέπει νὰ μᾶς συνετίσῃ. Μόνη διέξοδος γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ εἶναι ἡ ἐπαναφορά του στὴν Κωσταντινούπολη σὲ μία Αὐτοκρατορία μὲ βάση τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

 

Ἂν ὁ Ρωμανίδης ὀνειρευόταν τὴν Ρωμανία μὲ Ἀλβανοὺς καὶ Ρουμάνους, καὶ μὲ «Γαλλορωμαίους», ὁ Κιτσίκης τὴν ὀνειρεύεται ὡς Σουλτανάτο τοῦ Ρούμ. Ἡ ἀναλογία Ἑλλήνων καὶ Τούρκων εἶναι 1 πρὸς 6, ἀλλὰ κατὰ τὸν Κιτσίκη οἱ Τοῦρκοι θὰ ἔχουν ἰσότιμους τοὺς Ἕλληνες. Οἱ δυὸ θρησκεῖες, οἱ δυὸ γλῶσσες θὰ εἶναι ἰσότιμες, ἐπίσης. Ὅπως ἦταν ἐπὶ Ὀσμανῶν, φυσικά. Ὅσο γιὰ τὴ Μικρὰ Ἀσία, αὐτὴ ἀπὸ ἑλληνόφωνη ἐκτουρκίστηκε γλωσσικῶς θαυματουργικὰ ἔπειτα ἀπὸ προσευχὴ τῶν Μικρασιατῶν.

Κατὰ τὸν Κιτσίκη, ἡ Ἑλλάδα θὰ πρέπει νὰ διασώσει τὴν Τουρκία ὅταν καταρρεύσει, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει τὸ κενὸ τῆς κατάρρευσής της, γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει ἑλληνοτουρκικὴ ὁμοσπονδία. Ἤδη, μάλιστα, ὁ Κιτσίκης μιλᾶ σὰν νὰ διαθέτει πυρηνικὴ βόμβα ἡ Τουρκία, σὰν νὰ ἀπέχει ἕνα βῆμα ἀπὸ τὴν ἀπόκτησή της. Ὁ νηστικὸς καρβέλια ὀνειρεύεται.

Ὁ Κιτσίκης ἐπαναλαμβάνει τὸν Καραμανλῆ ποὺ παρέδωσε δυὸ φορὲς τὴν Κύπρο, ὅτι οἱ Ἕλληνες προορίζονται γιὰ ἔθνος καθηγητῶν καὶ λεκτόρων στὰ ὀσμανικὰ πανεπιστήμια τῆς Ὁμοσπονδίας. Οἱ δὲ Ὀσμανοί, κατὰ τὸν Κιτσίκη (καὶ ὄχι μόνο αὐτόν), ἀντέγραφαν καὶ διέδιδαν τὴν ἀρχαιοελληνικὴ καὶ τὴν πατερικὴ σκέψη, παντοῦ· Στὸ χαρέμι τοῦ Σουλτάνου (ἀρσενικὸ καὶ θηλυκό), στοὺς μεντρεσέδες, στὰ δερβίσικα σαμανικὰ ἱδρύματα, στὰ τζαμιά: μὲ Πλάτωνα ξημέρωναν καὶ μὲ Ἰωάννη Δαμασκηνὸ ἢ Μέγα Βασίλειο κοιμόντουσαν. Γι’ αὐτό, ὅπως καὶ τώρα, μόνη λύση εἶναι νὰ γίνουμε τὸ πνευματικὸ κομμάτι τῆς Αὐτοκρατορίας (μὲ κεφαλαῖο ἄλφα). Ἐγὼ ξέρω ὅτι «Αὐτοκρατορία» μὲ κεφαλαῖο ἄλφα μόνο ἡ Ρωμέικη μπορεῖ νὰ λογίζεται ἀπὸ Ἕλληνες τὸ γένος. Ὅμως, κατά πως φαίνεται, οἱ Νικηφόρος Φωκᾶς καὶ Τσιμισκῆς, Ρωμανὸς Διογένης, Ἀλέξιος Α’ καὶ Ἰωάννης Β’ Κομνηνὸς δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ σύμφωνα μὲ τοὺς ἀπολογητὲς τῶν Ὀσμανῶν καὶ τῆς δαιμονοκρατορίας τους, τὴν ὁποία οἱ ἀπολογητὲς ἀποκαλοῦν «Αὐτοκρατορία». Ὑπῆρξαν ὁ Βαγιαζίτ, ὁ Τραπεζούντιος καὶ ὁ Κιτσίκης.

Βρίσκουν εὐκαιρία οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους, τώρα ποὺ οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι, νὰ τὸ συκοφαντήσουν, νὰ τὸ μειώσουν, νὰ τὸ χλευάσουν, νὰ ὑποκύψει καὶ μάλιστα νὰ ὑποκύψει ἀμαχητί, καὶ εὐχαριστημένο. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα, πρὸ τῆς Κρίσης, διέδιδαν τὶς «αὐτοεκπληρούμενες προφητεῖες» τους σὲ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους. Ἀποδόμηση συνειδήσεων πρὸ τῆς Κρίσης, διάλυση μετὰ τὴν Κρίση, καὶ μετὰ σοῦ λένε «Εἴδατε; Σᾶς τὰ λέγαμε». Μά, ἐσεῖς διαβρώνατε τὶς ἑλληνικὲς συνειδήσεις μὲ τὸν α ἢ β τρόπο, μὲ «ἑλληνοδυτικοὺς» κι «ἑλληνοθωμανούς»· πῶς μπορεῖτε χωρὶς τύψεις, τώρα, νὰ ἰσχυρίζεστε ὅτι αὐτὸ ποὺ συνέβη δὲν εἶχε δράστες ἀλλὰ θὰ συνέβαινε ἔτσι κι ἀλλιῶς; Ἡ ἐπιθυμία «Νὰ ἔρθει τὸ Ἑλληνικό», ποὺ εἶχε κι ἐξέφραζε ὁ παππούς μου στὴν ἰσλαμοκρατούμενη Μακεδονία (κι ὅπως μοῦ τὸ ἔλεγε ὁ πατέρας μου, μὲ τὴ σειρά του), γι’ αὐτοὺς εἶναι μιὰ ἀποτυχημένη ἱστορία.

Ὁ Κιτσίκης, πού, μαζὶ μὲ τὸν δικτάτορα Παπαδόπουλο, ὀνειρεύεται ἑλληνοτουρκικὴ ὁμοσπονδία, θὰ ὄφειλε νὰ γνωρίζει ὅτι ἡ ἀλεξανδρινὴ αὐτοκρατορία, οἱ ἑλληνιστικὲς αὐτοκρατορίες, ἡ κατεξοχὴν Αὐτοκρατορία, ἦταν ἑλληνικὰ δημιουργήματα, ὄχι μόνο μὲ ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ γλώσσα ἀλλὰ καὶ μὲ ἕλληνες στὴν ἡγεσία. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸ κράτος τῶν Ὀσμανῶν, ὅπου κυριαρχοῦσαν τουρκομουσουλμάνοι ποὺ ἀπομυζοῦσαν (βιολογικά καὶ ὑλικά) τοὺς Ἕλληνες. Ὅσο κρατοῦσε ὁ καιρὸς τῶν αὐτοκρατοριῶν, οἱ Ἕλληνες διοικοῦσαν καὶ κατοικοῦσαν Αὐτοκρατορίες. Ὅταν ἦρθε ὁ καιρὸς τοῦ ἐθνοκράτους, ἔφτειαξαν ἐθνοκράτος. «Τὰ ἴδια [ροῦχα], κυρά μ’, τὰ Φῶτα, τὰ ἴδια καὶ τὴν Πασχαλιά», δὲν εἶναι καὶ τόσο σοφό. «Ἡ πλήρης ἀποτυχία» τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους καὶ τοῦ 1821, κατὰ τὸν Κιτσίκη καὶ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς θὰ πρέπει νὰ μᾶς συνετίσει. Ὥστε νὰ δώσουμε τὶς γυναῖκες μας καὶ τὶς κόρες μας στὰ ἰσλαμικὰ χαρέμια, τὰ παιδιά μας σουνετεμένα στὸν τουρκικὸ στρατὸ ἢ στὰ ἀρσενικὰ χαρέμια τῶν πασάδων, νὰ προσφέρουμε τὶς ἐκκλησίες μας ὡς τζαμιά, νὰ ἀσβεστώσουμε πάλι τὶς τοιχογραφίες, νὰ μὴν χτίζουμε μεγαλοπρεπὴ σχολεῖα ποὺ ἐνοχλοῦν τὸ αἴσθημα ὑπεροχῆς τοῦ συμμάχου μας, νὰ παραμερίζουμε ὅταν περνᾶ Μουσουλμάνος -ὅπως τότε! Νὰ μᾶς ἀρκεῖ τὸ «ἀρχαῖο πνεῦμα ἀθάνατο» ὅπως ἐνσωματώθηκε στὴ νομοθεσία τῶν Σουλτάνων! Στὸν περίφημο «Ὀθωμανικὸ Οὑμανισμό».

Ἡ τύχη τῶν Φαναριωτῶν δὲν συνέτισε τὸν dimitri (τὸ τελικὸ σῖγμα ποὺ πῆγε; ρωσικὸ ὄνομα ἔχει;) Κιτσίκης. Ξέρω πολλοὺς ποὺ ὀνειρεύονται θέση Φαναριώτη, ἀπαραίτητου μυστικοσύμβουλου καὶ ἔμπιστου τοῦ κυβερνήτη. Ἀκόμη κι ἂν εἶναι Τοῦρκος. Ὅμως στὸ τέλος, οἱ Τοῦρκοι ἀποκεφάλιζαν κάθε Φαναριώτη, τὸν παλούκωναν, τὸν ἔγδερναν σὰν ἀρνί, τὸν ἐξαέρωναν. Ὁ λόγος γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι συμπτωματικός, ἀλλὰ εἶναι ὅτι –ὅπως γράφει ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς– ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ ὑψηλὰ ἱστάμενος Ἕλληνας ἦταν κατώτερος καὶ τοῦ πιὸ ταπεινοῦ Τούρκου. Γι’ αὐτό, κάθε ἐπίδοξος (wannabe) Φαναριώτης ἂς μὴν ἐλπίζει ὅτι αὐτὸς θὰ τὴ γλιτώσει.

Ὅμως, ὅσοι μένουμε ζωντανοί, ὅλους ἐσᾶς ἴδιους σᾶς θεωροῦμε. Εἴτε καστοριαδικοὺς καὶ κάθε λογῆς «Ἑλληνοδυτικούς», εἴτε «Ἑλληνοθωμανοὺς» κι ὁπαδοὺς τῆς «ἑλληνοτουρκικῆς ὁμοσπονδίας» εἴτε ἀντιχριστιανοὺς ἀρχαιοκεντρικούς, εἴτε τοὺς γνωστοὺς ἀπάτριδες καὶ τοὺς «ἀντιεξουσιαστές». Ἀπὸ τὸ ἴδιο ὑλικὸ φτιαγμένοι. Κι ἀπὸ τὸ ἴδιο λοῦστρο.

kailas5

Posted in Ρωμανία, Τούρκοι, ιστορία, Ελλάδα, 1821, παλιά και νέα θεότητα | Tagged , , , , , , | 1 σχόλιο

13 Αὐγούστου 838: Ἀμόριο

Τὸ ποίημα τοῦ Ἀμποὺ Ταμμὰμ γιὰ τὴν Ἅλωση τοῦ Ἀμορίου τὸ 838 μ.Χ. , στὸ ὁποῖο βλέπει κανεὶς πῶς οἱ Μουσουλμάνοι ἐκθειάζουν τὰ κτηνώδη ἔνστικτά τους.

σάρωση0281

Τοῦρκοι μισθοφόροι τῶν Ἀράβων πολιορκοῦν τὸ Ἀμόριο. Ρωμαίικο χειρόγραφο.

 Νεκροὶ τοῦ Ἀμορίου:

 Αμόριο 2Αμόριο 1

Ἦταν κάποτε τὸ Ἀμόριο. Νὰ τὸ θυμᾶσαι..

Posted in Άραβες, Ισλάμ, Μικρά Ασία, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Αἰδηψός

Πρὶν ἀπὸ χρόνια, ἡμέρα τοῦ Δεκαπενταύγουστου. Καταλήξαμε τυχαῖα, μὲ ΚΤΕΛ καὶ χωρὶς ΙΧ, στὴν Αἰδηψό. Γεροντούπολις, ἀλλὰ ὄχι σοφή. Πόσο σοφοὶ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι γέροι οἱ ὁποῖοι κατὰ βάθος πιστεύουν στὰ Αἰώνια Νειάτα κι Εὐεξία (ἴσως καὶ σέξ, οἱ τολμηροί· δὲν ξέρω) μέσῳ ἱαματικῶν λουτρῶν; Ψοφήσαμε, τὸ βράδι. Τὴν ἄλλη μέρα, βόλτα, προτοῦ ἀναχωρήσουμε. Τὸ πρωί, προλάβαμε τὴν ἐκκλησία ὁριακά. Βγαίνοντας ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, μὲ σταματᾶ ἕνας λοῦμπεν μεσήλικας· ζήτησε νὰ τοῦ κουβαλήσουμε τὰ τενεκέδια μὲ τὸ λάδι καὶ τὰ ψωμιὰ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία στὸ σπίτι του. Ἦτο πτωχός, καὶ τοῦ ἔδινε ὁ παπὰς τενεκέδια μὲ λάδι καὶ ψωμιά, γιὰ νὰ ζήσει. Κάνω νὰ φύγω, ἡ Ν. μοῦ λέει «νὰ τὸν βοηθήσουμε, τὸν καημένο». Καὶ δῶσ’ του πεζοπορία μὲ τὰ τενεκέδια τοῦ καημένου λοῦμπεν. Προχωράγαμε, καὶ προχωράγαμε. Καὶ προχωράγαμε, ὥσπου φτάσαμε στὴν καλύβα του, ἀρκετὰ πιὸ πέρα. Εὐχαριστῶ δὲν θυμᾶμαι. Ὡστόσο, περίμενα κι ἐγὼ τὸ θαῦμα: Ὁ μαυριδερὸς ντουλάπας μεσήλικας λοῦμπεν ἦταν, λέει, κάποιος ἄγγελος Κυρίου, ποὺ ἤθελε νὰ τεστάρει τὴν ὑπομονή μου ποὺ ἔχανα τὴν ἡμέρα σὲ ἀγγαρεῖες ὑπὲρ ἀναξιοπαθούντων. Ὅπως στὸ περιστατικὸ μὲ τὸν ἐρημίτη στὴν Αἴγυπτο: ἐκεῖνος ἔδινε τὰ ἔσοδά του ἀπὸ τὰ καλάθια τὰ ὁποῖα ἦρθε στὴν Ἀλεξάνδρεια νὰ πουλήσει, σὲ ἕναν σακάτη ζητιάνο, ποὺ τελικῶς ἀπεδείχθη ὅτι ἦταν ἄγγελος. Κι ἔλεγα, ἔχει γοῦστο, ἀλλιῶς πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κάνω τὸν κουβαλητῆ σὲ θρασεῖς τυχαίους. Βεβαίως, τὸ θαῦμα δὲν ἔγινε –σάμπως ἦμαν ἐρημίτης ἐγώ;; Καὶ γκρίνιαζα στὴ Ν., ἀλλὰ μετὰ τῆς τό ‘πα, καὶ γελάγαμε.

Στὴ βόλτα τὸ πρωί, φυσικά, οἱ πάμπολλοι γέροντες ὁπαδοὶ τῆς «ἀειζωίας» ἀπὸ πολὺ νωρὶς ἄραζαν στὶς παραλίες καὶ τοὺς καφέδες, γιατὶ ἡ θρησκεία εἶναι μόνο γιὰ ὅσους δὲν εἶναι νέοι, καὶ ὅσους φοβοῦνται τὸ θάνατο, ἐνῶ οἱ γέροι τῆς Αἰδηψοῦ σκόπευαν νὰ ζήσουν ἄλλα 200 χρόνια.

Posted in Ελλάδα, Σαν παραμύθια, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Δεκαπενταύγουστος (ταινία)

Ἔκανα τὸ λάθος, λέει, καὶ προχτὲς ἔκατσα στὴν τηλεόραση καὶ εἶδα τὴν ταινία «Δεκαπενταύγουστος», στὸ κανάλι τῆς Βουλῆς. Τὰ γνωστὰ φρικιαστικά, ὅπου πρέπει νὰ δείξουμε πόσο δυστυχισμένοι εἴμαστε. Εἰδικὰ στὶς γιορτές.

Ἡ ταινία δείχνει 3 ἢ 4 (μπερδεύτηκα) ἱστορίες παράλληλα, ἡ μία θλιβερότερη τῆς ἄλλης. Στὴ μιά, ταξιδεύουν ὁδικῶς μιὰ οἰκογένεια Ποντίων (ἀπὸ Ἀθήνα) στὴν Παναγία Σουμελᾶ γιὰ νὰ γιατρευτεῖ μὲ θαῦμα ἡ μικρή τους κόρη ποὺ ἔχει λευχαιμία. Ἡ μικρούλα (10-11 ἐτῶν, ἐκεῖ) γράφει τὸν ἑαυτό της σὲ βίντεο ὅτι δὲν πιστεύει σὲ θαύματα ἀλλὰ πῆγε μόνο γιατὶ ἤθελε ἡ μάνα της (ἀλλιῶς θὰ τὸ ἔσκαγε, φαίνεται). Ἡ ὁποία μαμὰ στὸ τέλος εἶναι καὶ λίγο ἄπιστη, ὅπως κι ὁ μπούλης ἄφυλος γιός της ποὺ παίζει Νιντέντο. Δηλαδή, μᾶς κάνει φιλοσοφικὴ διάλεξη ἡ ἀποσαφηνισμένη ἀθεΐα τοῦ ἐνήλικα σκηνοθέτη μέσῳ μιᾶς δεκάχρονης (ποὺ ἔχει ὑπεραναπτυγμένη συνειδητότητα, μᾶλλον). Βέβαια, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπιλέγεται ἕνα πανελλήνιο ἐθνοθρησκευτικὸ πανηγύρι γιὰ θαῦμα, μὲ μιὰ μικρολοῦμπεν οἰκογένεια (μὲ σακαράκα ποὺ δὲν ἀντέχει τέτοια διαδρομή), τὴν ἡμέρα ποὺ ἐκεῖ γίνεται «πατεῖς με πατῶ σε», ἀντὶ νὰ πάρουν σβάρνα τὰ τοπικὰ μοναστήρια καὶ λείψανα, εἶναι δεῖγμα τοῦ πῶς φαντάζεται τὴ θρησκεία καὶ πόσα λίγα ξέρει γι’ αὐτὴν αὐτὸς ποὺ ἔγραψε τὸ σενάριο. Τὸ γενονὸς ὅτι ἡ οἰκογένεια ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸν σεναριογράφο νὰ εἶναι Πόντιοι μᾶλλον θὰ ἐξυπηρετεῖ στὸ νὰ γίνει ἀκόμη γραφικότερη καὶ γελοιωδέστερη ἡ «μικροαστικὴ κοσμοαντίληψη»· ὄχι φυσικὰ γιατὶ οἱ Πόντιοι τάχα εἶναι γραφικοί, ἀλλὰ γιατὶ στὰ μάτια τῶν πεπαιδευμένων «προχώ» οἱ Πόντιοι φαντάζουν –ὅταν συσχετίζονται μὲ θρησκεῖες καὶ τέτοια προνεωτερικὰ πράγματα– ὡς ἡ ἐπιτομὴ τοῦ ἐθνολαϊκισμοῦ καὶ τῆς μαύρης κακομοιριᾶς.

Σὲ μιὰ ἄλλη ἱστορία, ἕνα μεσοαστικὸ ζευγάρι ἔχει ἀποφασίσει ἐξαρχῆς νὰ μὴν κάνει παιδιὰ καὶ γατιά, ἀλλὰ κάπου στὰ σαράντα της ἡ γυναίκα στραβώνει καὶ κραυγάζει πότε θὰ κάνει παιδί (ἡ ὑστερικὴ ὄψη τῆς εὔθυμης «πότε θὰ γίνω μάνα;» σὲ παλιὰ τηλεοπτικὴ σειρά). Ὁ ἄντρας: στὸν κόσμο του, χαλαρὸς καὶ πλούσιος· πᾶνε διακοπὲς στὸ ἀνακαινισμένο χωριάτικο σπίτι τῆς μακαρίτισσας πεθερᾶς. Στο δρόμο, παίρνει γιὰ πλάκα ἢ μεγαλοαστικὴ πλήξη ἕναν νεαρὸ φαντάρο ποὺ κάνει ὦτο στόπ. Ἔπειτα, πέφτουν σὲ ἀτύχημα στὸ ὁποῖο βλέπουν νὰ ἀνασύρεται καμμένο τὸ παιδάκι τὸ ὁποῖο ἡ γυναίκα εἶδε, προηγούμενως σὲ ΣΕΑ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς, νὰ κρατᾶ ἡ μαμά του στὴν ἀγκαλιά της (καὶ εἶχε ζηλέψει). Πηγαίνει νὰ τὴν παρηγορήσει, ἀλλὰ αὐτὴ ἀπαρηγόρητη. Ὥσπου φτάνουν στὸν προορισμό τους καί, ἐνῶ ἔχουν μείνει κάποιες μέρες στὸ ἐξοχικό, τοὺς κλέβει τὸ σπίτι ὁ φαντάρος, ὁ ὁποῖος τὸ σκάει· ὁ ἄντρας σαπίζει στὸ ξύλο τὴ γυναίκα (πιθανόν, ὁ φαντάρος κοιμήθηκε μαζί της) κι αὐτὴ παίρνει τὴ μερσεντάρα της καὶ φεύγει γιὰ Ἀθήνα.

Ἡ τρίτη ἱστορία, ἕνα ζευγάρι «ἐπιβίωση καὶ κάμπινγκ», καὶ πρεζοκατάσταση ὁ ἀρσενικός, ποὺ πατοῦν μὲ τὸ ντάτσουν τους στὴν ἐρημιὰ μιὰ πεζή, ἐξαιτίας τῆς ἡρωίνης, κι ἔπειτα ἔχουν ἐφιάλτες ὁ καθένας τους. Ὥσπου ὁ ἀρσενικὸς πηγαίνει καὶ παραδίδεται, λόγῳ τύψεων. Καὶ μιὰ ἀκόμη μὲ τὸν κλασικὸ ἀλήτη ἔφηβο, παιδὶ μιᾶς πόρνης στὸν χαρακτήρα κι ἑνὸς ἀνεύθυνου φευγάτου πατέρα, ποὺ παίρνει κι αὐτὸς ναρκωτικά, ὥσπου ἔχοντας γλιτώσει τὸ θάνατο ἀπὸ πτώση ἀπὸ πολυκατοικία συναντᾶ μιὰ μικρὴ νεράιδα ποὺ τὸν κάνει ἄνθρωπο καὶ τοῦ δείχνει τί θὰ πεῖ ἀγάπη. Προηγουμένως, τῆς λέει τὸν πόνο τῆς Ὕπαρξης (του).

Τί κατάλαβα; Ἔπαθα καὶ πονοκέφαλο τὴν ἑπόμενη μέρα. Συμπέρασμα: Μὴν βλέπετε νέο ἑλληνικὸ κινηματογράφο, παρὰ μόνο ἂν θέλετε νὰ πονοκεφαλιάσετε. Ἐννοεῖται, ὅτι λιγότερα πράγματα μαθαίνεις γιὰ τὴν νεοελληνικὴ κοινωνία καὶ περισσότερα γιὰ τοὺς σκηνοθέτες καὶ τὰ προβλήματά τους ἢ γιὰ τὸ πῶς ἀπὸ τὴ γυάλα τους μαθαίνουν γιὰ τὴν κοινωνία. Ἡ ὁποία Κοινωνία παίρνει ναρκωτικά (ἐννοεῖται ὅτι καταλήγεις νὰ παίρνεις «ἂν εἶσαι μόνος κι ἔρημος», ἀλίμονο), οἱ γονεῖς της ἔχουν χωρίσει (ἀλίμονο ἂν δὲν χώριζαν), εἶναι ποντιακὴ-λοῦμπεν ὑστερική (μὲ ὑπολείμματα θρησκείας σὲ ἐπίπεδο ἀποκλειστικὰ μαγείας καὶ do et des -καλὴ μου ὥρα!), εἶναι τελείως μοναχική, κάνει τρέλες (εἴτε μεγαλοαστικὲς εἴτε κακομοίρικες). Τάχατες. Δὲν μᾶς φτάνει ἡ καθημερινὴ δυστυχία, ἀκόμη καὶ στὶς γιορτὲς δὲν ξεχνιέται.

Ὅσοι μεγαλώσαμε μὲ τελετουργικά, μὲ χωριὸ καὶ προγόνους, μὲ μιὰ μὴ πασοκικὴ ἐλευθερία, κι ἀπουσία σκληρῆς ἀθρησκείας, σὲ ἕνα σύμπαν ποὺ ἡ ἀπέναντι πλευρὰ οὔτε στὰ ὄνειρά της δὲν θεωρεῖ πιθανό, κοιτᾶμε τὴν περιγραφὴ αὐτὴ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας σὰν ἐξωγήινοι. Δὲν ἀναγνωρίζουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ τέτοιο σκηνικό: Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ἐμεῖς, τὰ παιδικά μας χρόνια, καὶ νὰ ὑπήρξατε ἐσεῖς καὶ τὰ προβλήματά σας. Κυκλοφορούσατε ἀνάμεσά μας, λοιπόν. Εἴμαστε οἱ Ξένοι -ὄχι ἐσεῖς, ποὺ παριστάνετε τὸν πρόσφυγα καὶ τὸν δακτυλοδεικτούμενο. Καὶ ἀηδιάζουμε μαζί σας, χωρὶς χριστιανικὲς ἀγάπες, ποὺ μᾶς κάνατε ξένους καὶ ἀνύπαρκτους στὸν τόπο μας διὰ τῆς καλλιτεχνικῆς damnatio memoriae σας.

Ἡ δυστυχία, ὡστόσο, (τῆς κουλτουριάρικης Ἀριστερᾶς ἢ τῶν φίλιων δυνάμεών της), «θεραπεύεται» μόνο μὲ ἕναν τρόπο: Μὲ πραγματικὴ δυστυχία, ὅπως λέει ὁ Νίτσε. Δυστυχία ποὺ εἴτε θὰ τὴν συνεφέρει εἴτε θὰ τὴν ἀποτελειώσει.

Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὴν πραγματικὴ δυστυχία τῆς πρωταγωνίστριας τοῦ «Κυνόδοντα», ἡ ὁποία πέθανε ὁλομόναχη, Χωρὶς Οἰκογένεια, ἀπὸ πνευμονικὸ οἴδημα στὸ σπίτι της;; Εἶχε, βεβαίως, μιὰ κάποια οἰκογένεια, κάπου, κάποτε (ἴσως, κάπου στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς χώρας), δηλαδὴ ἦταν σὰν νὰ μὴν ἔχει, δηλαδὴ δὲν εἶχε, ἀφοῦ ζοῦσε μόνη της. Μόνη της πῆρε τηλέφωνο τὸ ΕΚΑΒ. Νὰ παίζεις τὸ καταπιεσμένο τέκνο σὲ μιὰ ταινία ποὺ σκυλοβρίζει τὴν οἰκογένεια –τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια– καὶ μετὰ νὰ πεθαίνεις ἀκριβῶς λόγῳ ἀπουσίας τῆς (ἑλληνικῆς) οἰκογένειας: Συγκεκριμένα, λόγῳ ἀπουσίας κάποιου δικοῦ σου ποὺ μένει μαζί σου, ποὺ εἶστε οἰκογένεια κι ὄχι «φίλοι / παρέα», καὶ ποὺ καταλαβαίνει ὅτι κάτι ἔχεις καὶ σὲ γλιτώνει ἀπὸ τὸ θάνατο μὲ τὶς ἐνέργειές του. Τριάντα χρόνων ἄνθρωπος. Ἐννοεῖται ὅτι τὴν λυπᾶσαι, καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν χαίρεσαι μὲ τὸ χαμό της, ποὺ ἀποδεικνύει αὐτὸ ποὺ γιὰ σένα εἶναι ἐκ τῶν προτέρων, ἔτσι κι ἀλλιῶς, προφανές. Ἀλλὰ πιὸ πολὺ λυπᾶσαι γιὰ τὸ λυσσασμένο κοινὸ τῆς ταινίας, ποὺ διψᾶ γιὰ αἷμα ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Ποὺ γρυλίζει γιὰ ἐκδίκηση (καὶ κατηγορεῖ ἐμᾶς γιὰ μνησικακία) τρέχοντας στὸν γκρεμό.

Posted in κοινωνία, τέχνη, Ελλάδα, παλιά και νέα θεότητα, ανθρώπινα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«Θρησκευτικότητα» Vs «Ἐκκλησιαστικότητα»

Ἕνα μοτίβο ἀντιπαράθεσης ὑποτίθεται πατερικὸ καὶ ultra Ὀρθόδοξο ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα προτεσταντικό εἶναι ἡ ἀντιπαράθεση θρησκείας καὶ Χριστιανισμοῦ ἢ θρησκείας καὶ ἐκκλησίας / ἐκκλησιαστικότητας.

Προτεσταντικὴ εἶναι ἡ ἀπώτατη καταγωγή του γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι οἱ πρῶτοι Προστεστάντες (τονίζοντας τὴ σημασία τῆς πίστης) ὑποβάθμισαν ἢ κατάργησαν τὸ θρησκευτικὸ τελετουργικό, τὸ ὁποῖο ἀπέρριπταν εἴτε ὡς παγανιστικὰ κατάλοιπα εἴτε ὡς παπικὲς καινοτομίες. Στὴν ἴδια λογική, οἱ Γιανναρικοὶ καὶ οἱ Ρωμανιδιστὲς θεωροῦν ὅτι ἡ «θρησκεία» εἶναι κάτι σκοτεινὸ καὶ ἐνστικτῶδες. Μιὰ ἀντίληψη ποὺ πρεσβεύει τὸ μαγικὸ χαρακτήρα τοῦ τελετουργικοῦ καὶ δίνει σημασία στὶς τελετές, ἀκριβῶς ὅπως οἱ Παγανιστές. Γιὰ παράδειγμα, ἡ θεότητα «δένεται» καὶ ἀναγκάζεται νὰ κάνει ὅ,τι τῆς ζητηθεῖ ἐὰν προφερθοῦν σωστὰ οἱ τελετουργικὲς λέξεις (πού, συνεπῶς, εἶναι μαγικοῦ χαρακτήρα) καὶ τηρηθεῖ τὸ τελετουργικὸ μὲ ἀκρίβεια. Τέτοια πρωτόγονη κοσμοαντίληψη, ποὺ ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Γιανναρικοὺς καὶ τοὺς Ρωμανιδιστὲς «θρησκεία», δὲν μπορεῖ κατ’ αὐτοὺς νὰ χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ περιγράψει τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Ἂν προεκτείνει κάποιος τὸ σκεπτικό τους, βρίσκει στὸ τέρμα ἐκείνη τὴν νοησιαρχικὴ καὶ πλατωνικὴ ἀντιπαράθεση μεταξὺ σκοτεινῶν ἐνστίκτων, ποὺ εἶναι ζωώδη, καὶ τῆς λογικῆς, φωτεινῆς Συνείδησης, ποὺ μόνο αὐτὴ λατρεύει «σωστὰ» τὸ Θεό, ὅπως ὁ Θεὸς θέλει. Κι ὄχι τὸν ἄνθρωπο ὡς μικρόκοσμο ποὺ συνδέει τὸν ὑλικὸ μὲ τὸν πνευματικὸ κόσμο.

Ἔπειτα, οἱ παραπάνω ἐπαναλαμβάνουν μὲ συχνότητα γηπεδικοῦ συνθήματος τὴν ἄποψη τοῦ Ρωμανίδη ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ψυχοθεραπευτικὴ μέθοδος.

Κατὰ πρῶτον, ἡ χρησιμοποίηση ἰατρικῆς ὁρολογίας γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ εἶναι ἀποκλειστικὰ ζήτημα ἱστορικῶν τυχαιοτήτων καὶ συμπτώσεων (ρωμαιοκρατία, εἰδίκευση τῶν ρωμαιοκρατούμενων Ἑλλήνων στὴν ἰατρική) τὶς ὁποῖες ἀπολυτοποιοῦν καὶ θεοποιοῦν οἱ Νεορθόδοξοι συνεχιστὲς τῶν Γιανναρᾶ καὶ Ρωμανίδη. Σαφῶς, καλῶς χρησιμοποιοῦνται, ἀλλὰ ἡ χρήση τους ἔχει τὰ ὅριά της.

Κατὰ δεύτερον, ἀπὸ μακριὰ φαίνεται ὅτι ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ψυχοθεραπεία» δείχνει μιᾶς μορφῆς δειλία ἔναντι τῶν ἀ(ντι)χριστιανῶν. Ἡ μοντέρνα (μεταπολεμική) κι ὄχι πατερικὴ χρήση ὅρων τῆς ψυχιατρικῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς ψυχολογίας (ποὺ εἶναι σύγχρονες ἐπιστῆμες κι ὄχι… πατερικές) εἶναι ἕνα ἰδεολόγημα ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ ἀμυνθοῦν ὁρισμένοι Χριστιανοὶ ἔναντι τῆς ἀρνητικῆς προδιάθεσης τῆς Δύσης γιὰ τὶς θρησκεῖες ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ μετά. Μετὰ τὸν 19ο αἰ., γιὰ παράδειγμα, ἂν κάποιος πεῖ ὅτι ἀποδέχεται μιὰ θρησκεία, ἂν μιλήσει γιὰ θρησκεία, τὸν θεωροῦν ἀνορθολογιστῆ, τὸν εἰρωνεύονται κ.ο.κ. Ἂν ὅμως ὁ πιστὸς μιλήσει σὰν διανοούμενος σαλονιοῦ καὶ πανεπιστημίου ἢ ἀριστεροῦ μπάρ, ἂν μιλήσει γιὰ ψυχοθεραπεία κ.λπ., τότε οἱ παριστάμενοι τὸν ἀκοῦν μὲ ἀνοιχτὸ στόμα· κι ἂν κατηγορήσει τὴ «θρησκεία», τότε πέφτουν στὰ γόνατα καὶ τὸν προσκυνᾶνε (Φυσικά, ἄλλο καταλαβαίνουν οἱ παριστάμενοι μὲ τὸν ὅρο θρησκεία καὶ ἄλλο ὁ γιανναρικὸς «πιστός»), εἰδικὰ ἂν πηγαίνει μὲ τὰ νερά τους καὶ λέει ὅτι οἱ ἄθεοι εἶναι πιὸ σωστοὶ Χριστιανοί ἢ ἐπαινεῖ τὴν ἄποψή τους ὅτι ὑπάρχει Χριστιανισμὸς χωρὶς Ἐκκλησία. Ἔτσι, ἡ ἀποφυγὴ καὶ καταδίκη τοῦ ὅρου θρησκεία χαροποίησε πολὺ τοὺς Νεορθόδοξους, ποὺ πάνω ἀπ’ ὅλα στὴ ζωὴ θέλουν τὸν ἔπαινο τοῦ Ἀριστεροῦ καὶ τοῦ Φιλελεύθερου. Τὰ ἴδια κάνουν καὶ ἄλλες νεοφανεῖς θρησκεῖες, ποὺ προτιμοῦν νὰ λέγονται «φιλοσοφικὲς ἑταιρεῖες» παρὰ «θρησκεῖες». Βέβαια, ὁποιοσδήποτε θρησκειολόγος θὰ κάγχαζε στὴν ἰδέα ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι θρησκεία. Ἀφοῦ ὅμως τὸ ὑπογράφει ὁ Γιανναρᾶς κι ὁ Ρωμανίδης, καὶ ἄλλοι πολλοὶ μικροὶ γιανναράδες καὶ ρωμανίδηδες, τί ἄλλη ἀπόδειξη χρειάζεται;;

Παλιότερα, βέβαια, δὲν ὑπῆρχε τέτοια ψύχωση κατὰ τῆς θρησκείας. Στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Συνοδο, στὸν Στ’ κανόνα, διαβάζουμε: «ἐπὶ τῶν τοιούτων κατηγοριῶν μὴ ἐξετάζεσθαι, μήτε πρόσωπον τοῦ κατηγόρου, μήτε τὴν θρησκείαν. Χρὴ γὰρ παντὶ τρόπῳ, τό τε συνειδὸς τοῦ ἐπισκόπου ἐλεύθερον εἶναι, καὶ τὸν ἀδικεῖσθαι λέγοντα, οἵας ἂν ᾖ θρησκείας, τῶν δικαίων τυγχάνειν. Η χρήση λοιπόν, τοῦ ὅρου «θρησκεία» γινόταν χωρὶς καμμιὰ γιανναρικὴ ἢ ἄλλη νεορθόδοξη ἔνσταση, γιατὶ ἁπλούστατα οἱ ἴδιοι τοτινοὶ Χριστιανοὶ ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο θρησκεία δὲν διαστρέβλωναν τὸν ὁρισμό του, ὅπως σήμερα οἱ Νεορθόδοξοι, μὲ τὸ νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ ὅρος σημαίνει κάποια μαγικῆς φύσης τελετουργικά. Ἴσα-ἴσα, καὶ ἀπέρριπταν τὶς παγανιστικῆς προέλευσης ἀντιλήψεις περὶ μαγείας τοῦ τελετουργικοῦ ἀλλὰ καὶ χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο θρησκεία. Σαφῶς, οἱ Χριστιανοὶ πίστευαν ὅτι διαφέρουν ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες.

Προφανῶς, τέτοιες ἀκραῖες καταδίκες τῆς θρησκείας, δηλαδὴ τῆς ἐνστικτώδους πίστης στὴν μαγεία του τελετουργικοῦ εἶναι προτεσταντικές. Εἶναι ὁ παλιὸς καλὸς διχασμὸς τῆς Δύσης τοῦ 16ου αἰ. Οἱ Νεορθόδοξοι εἶναι καινούργια σέκτα, ποὺ μὲ πόνο ψυχῆς καὶ ἀδελφικὸ χαμόγελο μᾶς μαστιγώνουν ἐπειδὴ δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε σὰν κι αὐτούς, μιὰ σέκτα. Τὸ πολὺ νὰ τοὺς χαρακτήριζε κάποιος ὡς νεο-Εἰκονοκλάστες. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ψύχωση μὲ τὴν «ὑποκρισία» ἢ τὴν «μαγικὴ προσκόλληση» στὰ τελετουργικά. Ἐπὶ εἴκοσι αἰῶνες, ἡ Ἐκκλησία ἀποδέχεται ἢ ἐνσωματώνει τέτοια προσήλωση –δὲν τὴν κατακρίνει στὸν βαθμὸ τοῦ νὰ τῆς προσδώσει τὸ ὄνομα «θρησκεία»–, τὴν «μεταμορφώνει» σὲ κάτι καλό, ἀλλὰ νά τώρα, οἱ μὲ τὰ προτεσταντικά τους προβλήματα Νεορθόδοξοι, ποὺ μάχονται τὴν «θρησκευτικότητα» γιὰ χάρη τῆς «ἐκκλησιαστικότητας».

Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναποδογυρίζεις τὶς ὁρολογίες γιὰ νὰ παριστάνεις τὸν πρωτοπόρο καὶ σπουδαῖο προκειμένου νὰ ἐπιλύσεις ζητήματα ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἔχει ἀποσαφηνίσει καὶ ἐπιλύσει ἡ Ἐκκλησία (ἢ γιὰ νὰ πᾶς μὲ τὸ ρεῦμα τῶν ἄθεων φίλων σου καὶ τῶν ΜΜΕ). Καὶ ἡ μαγικὴ δύναμη τοῦ τελετουργικοῦ καταδικάζεται, καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ τελετουργικὸ (ἡ ἀντικειμενικὴ χρησιμότητά του -σὲ ἀντίθεση πρὸς θεωρίες γιὰ συμβολισμό) τονίζεται. Εἶναι τελείως διαφορετικὸ τὸ τελετουργικὸ στὸ ὁποῖο αὐτόβουλα καὶ χωρὶς ἐξαναγκασμὸ ἔχει δεσμευτεῖ ὁ Θεός -ἀκόμη κι ἂν λ.χ. ὁ ἱερέας εἶναι ἀνάξιος ἢ ἀνήθικος- ἀπὸ τὸ τελετουργικὸ ποὺ ἐξαναγκάζει στανικῶς τοὺς ἀρχαίους θεοὺς ἐξαιτίας κάποιας ἀνώτερης (ἀπὸ τοὺς θεούς) συμπαντικῆς τάξης καὶ ἁρμονίας. Ἐπειδὴ οἱ ἀρχαῖοι Νορδικοὶ δὲν εἶχαν σπουδαῖες τελετουργίες, πρέπει νὰ φορτώσουν ὅλη τὴ φρενοβλάβειά τους (εἴτε ὡς Προτεστάντες εἴτε ὡς ἄθεοι) στὰ μεσογειακὰ τελετουργικά.

Πῶς βολεύει τὸ μοντέλο αὐτὸ περὶ «θρησκείας» ὡς ἀντιθέτου τῆς Ἐκκλησίας; Ὅπως τὸ πολὺ τὸ Κύριε Ἐλέησον μὲ τὴν κριτικὴ τῆς «κακῶς καμωμένης νηστείας» εἶναι τὸ ἄλλοθι γιὰ νὰ χλαπακιάζεις τὰ πάντα (τουλάχιστον, δὲν εἶσαι ἀπαίσιος ὑποκριτής)· ὅπως ἡ κριτικὴ στὴν περηφάνεια τῶν χριστιανῶν πολύτεκνων χρησιμεύει στὴν πράξη γιὰ νὰ παριστάνεις τὸν κοσμοκαλόγερο ἀνεύθυνα ἢ γιὰ νὰ εἶσαι ἕνας φυγότεκνος (ἢ ἄγαμος) σαρκολάτρης ποὺ κατηγορεῖ τοὺς πολύτεκνους ὡς σαρκολάτρες (!! κάντε 2-3-4-5 παιδιά, καὶ δεῖτε μετὰ πόση ὥρα γιὰ σὲξ περισσεύει, ὧ ἄγγελοι δίχως φτερά): Ἔτσι καὶ τὰ περὶ «ἀγεληδὸν ἐκκλησιασμοῦ» καὶ «θρησκείας» χρησιμεύουν στὴν πράξη γιὰ νὰ ροχαλίζεις τὶς Κυριακὲς ἀφοῦ Σάββατο βραδάκι ἀνέλυσες στὸ μπαράκι τὶς λεπτὲς διαφορὲς μεταξὺ οὐσίας καὶ ὑπόστασης ἢ περὶ τελικῆς ἀποκατάστασης καὶ δυτικῆς κόλασης στοὺς ἄθεους φίλους σου, μὲ μιὰ μπυρίτσα…Γοῦστα εἶναι αὐτά, δὲ λέω. Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴ λογικὴ χωροφύλακα. Μὴ τὰ ντύνουμε αὐτὰ τὰ γοῦστα καὶ μὲ πρωτοχριστιανικὴ ἀρετή, ὅμως. Μερικὰ ροῦχα σὲ ἀσχημαίνουν.

Posted in φιλοσοφίες, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Ἀγεληδὸν Ἐκκλησιασμός..

Πετᾶμε μία φράση στὸν Ἀέρα, καὶ ὅλοι θαυμάζουν. Καὶ λένε: «Μὰ πῶς ἵπταται στὸν ἀέρα; Θὰ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ σπουδαία!» 

Νομίζουν ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι τὸ κοινωνικὸ συμβόλαιο, μὲ τὸ αὔταρκες ἄτομο. Μὴν τὰ ἐκκλησιάζετε τὰ παιδιά (γιὰ τὸν σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ μιλάω), ἢ π.χ. μὴν τοὺς δίνετε ὄνομα κι ἐπώνυμο, μὴν τοὺς δίνετε κανένα περιεχόμενο στὴ συνείδηση. Ἡ γλώσσα, κι αὐτή, εἶναι βία. Καὶ τὰ ροῦχα. Καὶ οἱ «καλοὶ τρόποι». Μόλις γίνουν 18 ἐτῶν καὶ ἑνὸς λεπτοῦ, θὰ ἀποφασίσουν ὀρθολογικά, μόνα τους , ἐκ τοῦ μηδενός καὶ ἔχοντας σὲ ἴση ἀπόσταση κάθε ἄποψη καὶ κάθε πρακτική (νὰ δέσω ἢ νὰ μὴ δέσω τὰ κορδόνια μου). Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴ θρησκεία.

Δὲν ξέρω πόσοι γονεῖς ἀνέθρεψαν τὰ παιδιά τους μὲ τρόπο τέτοιο ὥστε -ἐνῶ ζοῦν μαζί τους καθημερινά- νὰ μὴν τὰ «ἐκβιάζουν» (μὲ τὸ παράδειγμα κι ὄχι μὲ φυσικὴ βία) γιὰ νὰ ἀποκτήσουν συν τῷ χρόνῳ τὶς ἀπόψεις τους, τὰ τίκ τους, τὶς καθημερινὲς συνήθειές τους, τὴν κοσμοθεώρησή τους.

«Οἱ μαθητὲς δὲν μποροῦν νὰ βιώσουν ἂν τὰ πᾶμε μὲ τὸ στανιὸ στὴν ἐκκλησία….», λὲς καὶ τὸ δεκάχρονο θὰ βιώσει τὸν τάδε Πατέρα καὶ τὴν τάδε κατάσταση ἂν δὲν συνηθίσει πρῶτα νὰ τὴ θεωρεῖ φυσιολογικὴ καὶ ἀναγκαία στὴ ζωή του. Θὰ γίνει Reborn Christian, καὶ θὰ «βιώσει» ξαφνικὰ τὸ νόημα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τί ἀνώτερος ἄνθρωπος θὰ ἦταν ἄλλωστε, ἂν ἦταν σὰν τὴν συντηρητικὴ πλέμπα ποὺ ζεῖ ἐνστικωδῶς καὶ δουλικά;

Ὁ δεκάχρονος μαθητὴς ἐμποδίζεται ἀπὸ τὸ σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ νὰ κατανοήσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία «δὲν εἶναι νομικὸ κατασκεύασμα καταστατικών χαρτῶν» κι ὅτι «ἡ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας βρίσκεται στὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τῆς θείας εὐχαριστίας μὲ κεφαλὴ τῶν Ἐπίσκοπο»(!!). Νὰ κάνει πέρα «τὴν ἐξουσιαστικὴ πολιτικὴ [ὁ δεκάχρονος], τὴν ταξικὴ πάλη, τὴν ἀκοινώνητη κοινωνία, τὸν πτωχευμένο ἔρωτα, τὴν κοσμικὴ ἠθική [ὁ δεκάχρονος]».

Πρῶτα νὰ κάνει διδακτορικό, δηλαδή, ὁ δεκάχρονος. Γιατὶ ἀλλιῶς, δὲν θὰ καταλάβει τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά. Κατ’ οὐσίαν, ὅσοι λένε κάτι τέτοια γιὰ τὴ σχέση θρησκείας-σχολείου, μοιάζουν τῶν Προτεσταντῶν ποὺ τσατίζονται μὲ τὸν νηπιοβαπτισμό. Ἁπλά, δὲν τὸ ξέρουν ὅτι εἶναι σχεδόν πανομοιότυποί τους, ἀτομικιστὲς ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀντίληψή τους γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Οἱ «ἀντι-κολλεκτιβιστικὲς» ἱερεμιάδες τῆς Νεορθοδοξίας (μὲ χαμόγελο, βέβαια· μὲ σύνεση, μὲ σκέψη) τέτοιου τύπου δὲν εἶναι παρὰ δημόσια ὁμολογία πίστης στὸν φιλελεύθερο ἀτομικισμό.

Ὅσοι δὲν ἀντέχουν τὴν «καταπίεση» δὲν ἔχουν καθόλου ἀντίληψη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση. Ὅταν μαθαίνεις τὴ δουλειὰ σὲ ἕναν καινούργιο κι ἄπειρο, δὲν θὰ κατορθώσεις ποτὲ νὰ τοῦ τὴ μάθεις ἂν στὴν ἀρχὴ πρέπει νὰ τοῦ ἐξηγεῖς τὸ νόημα καὶ τὸ σκοπὸ κάθε ἐνέργειας. Στὴν ἀρχὴ πρέπει νὰ ἐκτελεῖ μηχανικὰ καὶ «δουλικά» τὶς «ἐντολές», κι ὅταν κατανοήσει τὸ μηχανισμὸ θὰ καταλάβει καὶ τὸ σκοπό. Ἂν ὁ νέος ἀρχίσει νὰ ρωτᾶ καὶ ἀρνεῖται νὰ ἐκτελέσει τὶς κινήσεις ἐφόσον δὲν λάβει (ἱκανοποιητικὴ) απάντηση, τότε ἁπλῶς σοῦ χαλᾶ τὴ δουλειά. Καὶ φυσικά, δὲν θὰ μάθει ποτέ. Ὁμοίως, δὲν μπορεῖ νὰ κάνεις ἀτελείωτο διάλογο γιὰ τὴν ἀξία τοῦ νὰ μὴν λερώνεις τὸ σπίτι. Πρέπει νὰ γίνει δεύτερη φύση. Μετά,  θὰ μάθει τὸ λόγο.

Ἄκου, σχολικὲ θεολόγε τῆς Νεορθοδοξίας καὶ τοῦ Καθεστῶτος: ΤΑ ΠΑΝΤΑ εἶναι ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ. Οὔτε τὸ νὰ ζεῖ κάποιος δὲν ἐπιλέχτηκε «ἐλεύθερα». Ἀλλά, ἐσεῖς, ἐκεῖ: Τὸ μεγάλο πρόβλημα, κατ’ ἐσᾶς, τῶν χριστιανῶν μαθητῶν εἶναι ἡ βία τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐκκλησιασμοῦ, τὰ ἄλλα ἕπονται. Καὶ γιατὶ ὄχι ἡ βία ποὺ συνιστᾶ ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση, παρακαλῶ;

Γιὰ τέτοια ἐλευθερία καὶ ἄρνηση ἀπὸ τὸν καταναγκασμὸ μιλᾶμε. Ἀ λὰ κάρτ, ποὺ ἀφορᾶ τὴν Ὀρθοδοξία στὰ σχολεῖα.

Posted in παιδεία, Αριστερά, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Βυζαντινὴ Πολυκατοικία (ΒΠ)

Ἡ πολυκατοικία ἐδῶ καὶ 70 χρόνια κυριαρχεῖ βασανιστικὰ πάνω στὶς ἑλληνικὲς πόλεις. Ἀντικρίζοντάς την σοῦ δημιουργοῦνται τὰ γνωστὰ ἀρνητικὰ συναισθήματα, ποὺ εἶναι παρόντα σὲ ταινίες, τραγούδια, διηγήματα. Συναισθήματα ὅπως ἐκεῖνο τοῦ ἀπρόσωπου, τῆς ἔλλειψης ἐπικοινωνίας μὲ τὸν γείτονα, τῆς σκληρότητας ὅμοιας μὲ τοῦ τσιμέντου καί, ἐσχάτως, τῆς τρομερῆς ζέστης κατὰ τὰ καλοκαίρια.

Ωστόσο, ἡ πολυκατοικία ἦταν ἕνας συνηθισμένος τύπος κατοικίας στὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο, τουλάχιστον ἀπὸ τὸν 1ο αἰ. ὣς τὸν 14ο αἰ. μ.Χ. Τὰ κείμενα καὶ οἱ πηγὲς ποὺ τὸ ἀποδεικνύουν ὑπάρχουν στὸ διαδίκτυο (Χρυσόστομος, Κομνηνή, Ἀρμενόπουλος κ.ἄ.). Νὰ μὴν τὰ παραθέσω.

Τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς σὲ μιὰ πολυκατοικία ἀναφέρονται στὴν ἑλληνικὴ γραμματεία πολὺ νωρίτερα ἀπὸ τὸν ὑπαρξισμὸ τῆς Μεταπολίτευσης ἢ τὶς πρῶτες νύξεις στὶς ταινίες τοῦ ‘60. Ὁ Ἰωάννης Τζέτζης (12ος αἰ.) σὲ ἐπιστολή του (ιη’) γράφει ὅτι

«ζοῦσε στὸ μεσαῖο πάτωμα ἑνὸς τρίπατου σπιτιοῦ. Ἀποπάνω του κατὰ κακή του τύχη κατοικοῦσε ἕνας πολύτεκνος παπὰς ποὺ μαζὶ μὲ τὰ παιδιά του συντηροῦσε καὶ μερικὰ γουρουνόπουλα. Ὅταν δὲ οἱ ἔνοικοι τοῦ πάνω πατώματος κατουροῦσαν, γράφει ὁ Τζέτζης στὴν ἐπιστολή του, παρήγαγαν τόσα πολλὰ ὑγρά, ὥστε σχημάτιζαν ποταμοὺς ναυσιπόρους. Γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸν ἄνωθεν ἐπιρρέοντα κατακλυσμὸν ἔπρεπε νὰ ἐπισκευάσει τὸν σωλήνα τῶν ἀκαθάρτων ὑδάτων ποὺ εἶχε χαλάσει ἀκριβῶς πάνω ἀπὸ τὸ ὑπέρθυρόν του, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔμπαιναν μέσα στὸ διαμέρισμά του τὰ νερὰ τῆς ἀποχέτευσης του πολυτέκνου ἱερέως. Γιὰ τὴν ἀντικατάσταση τοῦ ὀχετοῦ χρειαζόταν, πληροφορεῖ τὸν ἀλληλογράφο του ὁ Τζέτζης, μία πλάκα ὣς ἕναν πήχη μάκρος καὶ τρία κοφίνια ἀσβέστη. Ἤλπιζε πάντως, αὐτὰ τὰ ὑλικὰ νὰ τοῦ τὰ στείλει ὁ ἀποδέκτης τῆς ἐπιστολῆς του σὲ ἔνδειξη τῆς φιλοτιμίας καὶ τῆς φιλίας του»,

ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Καρπόζηλος σὲ ἄρθρο του γιὰ τὶς τουαλέτες στὸ Βυζάντιο.

Δὲν θὰ διαφωνοῦσα μὲ τὴν ἄποψη ὅτι ἀπὸ τὴν παραπάνω ἐπιστολὴ τοῦ 12ου αἰ. ἀπουσιάζει ὁ μελοδραματικὸς ὑπαρξισμὸς τοῦ 20οῦ αἰ. καὶ ἡ κενολογία τοῦ ἕλληνα σεναριογράφου, ἡ καταστασιακὴ νοηματο-ἀμπελοφιλοσοφία τοῦ συγγραφέα τοῦ ’80. Τὰ προβλήματα τοῦ Τζέτζη, ὅπως συμβαίνει πρὶν ἀπὸ τοὺς Νέους Χρόνους καὶ τὴν μετεμφυλιακὴ περίοδο, εἶναι ὑπαρκτὰ καὶ ὄχι ὑποκειμενικά· ὄχι ζητήματα δυστυχίας μιᾶς ὕπαρξης ποὺ ἔχει χάσει τὴν ἁρμονία τῆς ψυχῆς της. Εἴπαμε: ὁ κόσμος γιὰ μᾶς ξεκίνησε τὸ 1950· πιὸ πρίν, τὸν κατοικοῦσαν πιθηκάνθρωποι. Μέσα στὴν ἱστορική μας ἀπομόνωση, ὡς μεταπολεμικὰ κατασκευάσματα, νομίζουμε πὼς ἀνακαλύπτουμε τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἔχει βάλει τὸ χεράκι της καὶ ἡ δυστυχία τῆς Ἱστορίας (τὸ Ἰσλὰμ καὶ τοὺς Δυτικούς, ἐννοῶ), δὲ λέω, καὶ χάθηκε ἡ συνέχεια σὲ κάποιο βαθμό. Ἀδυνατοῦμε νὰ χωνέψουμε ὅτι ὑπῆρξε ἕνας κόσμος ὅπου ἡ ὁριζόντια ἰδιοκτησία ἦταν παρούσα, σὲ νομικὰ κείμενα καὶ ὑλικῶς, 1.000 καὶ 2.000 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν νεοελληνικὴ ἀντιπαροχή.

Ἐννοεῖται ὅτι τὰ περὶ ἀπρόσωπης μοντέρνας πόλης προκαλοῦν ἀμηχανία. Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε πληθυσμὸ μεταξὺ μισοῦ καὶ ἑνὸς ἑκατομμυρίου. Ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ 100 ἕως 600 χιλιάδες. Ἡ Θεσσαλονίκη ἕως 200.000. Πόσο «ἀδιαμεσολάβητες» καὶ αὐθεντικὲς (τί ξεπεσμός, οἱ λέξεις αὐτές) σχέσεις εἶχε κάποιος ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ σπίτι του σὲ τέτοιες πόλεις, ψώνιζε, δούλευε, πήγαινε στὰ μαζικὰ θεάματα καὶ διασκεδάσεις, διαδήλωνε;

Δυστυχῶς, ἀντίστοιχα προβλήματα σὲ ρωμέικες πολυκατοικίες δὲν ἔχω βρεῖ ἀλλοῦ νὰ ἀναφέρονται, σίγουρα θὰ ἀναφέρονται ὡστόσο. Καὶ δὲν ἐξιδανικεύω τὴν πολυκατοικία ἐπειδὴ ὑπῆρχε καὶ στὴν ρωμαϊκὴ καὶ ρωμέικη περίοδο, ἀλίμονο. Ἄσε ποὺ δὲν μάθαμε ἂν ὁ Τζέτζης ἔσκαγε τὰ καλοκαίρια.

Παρακάτω, ἕνα ὁμοίωμα κατοικίας τῆς ρωμαϊκῆς ἐποχῆς, ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος:

σάρωση2724

Posted in παράδοση, Ύστερη Αρχαιότητα, βυζαντινή αρχιτεκτονική, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Κέρκυρα, 11 Αὐγούστου 1716

Ὁ Σταυρὸς ἐνίκησεν. Ἀεὶ νικᾷ.

800px_colourbox10523697

Posted in Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Διακοπὲς 4: Σὰν τὴ Χαλκιδικὴ δὲν…

Ἔχει:

σὰν τὴ χαλκιδικὴ δὲν ἔχει

Προσθέστε καὶ τοὺς ἀναρχικοὺς συμπαραστάτες τῶν Χαλκιδιωτῶν…

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Διακοπὲς 3: Αἰγαῖο

Προβοκατόρικο, μέν, ἀλλὰ ἀληθὲς ἀπὸ τότε ποὺ πλάκωσε ὁ Ἐλυτησμός* καὶ τώρα ποὺ τὰ νησιὰ ἔγιναν hot spot τῶν Ἀνθρωπιστῶν**:

όλα αυτά τα νησάκια του Aρχιπελάγους (ναι έτσι λέγεται το Αιγαίο πέλαγος) που κάνετε αθώες διακοπές και πλαντάζετε με ηλιοβασιλέματα ήταν ένας χώρος πειρατών από τα αρχαία χρόνια. Ακόμη και ως χώρος της οθωμανικής επικράτειας, είχε πειρατές-βασιλείς, κουρσάρους από την Σαβοΐα και το Μονακό, Ολλανδούς προξένους. Μια κατάσταση «Black Sails».  Φυσικά θα ήταν προσβολή προς το άγιον Έθνος να βγουν αυτά στην επιφάνεια προς τουριστική και κινηματογραφική εκμετάλλευση. Καλύτερα να τρώμε μνημόνια παρά να χάσουμε την υπόληψή μας ως Ευρωπαίοι. Έτσι δεν είναι;;

 

* Ἀσυναίσθητα, γιὰ γεωπολιτικοὺς λόγους (μετὰ τὸ ’22) ἔπρεπε νὰ προασπίσουν οἱ Ἕλληνες, ἀκόμη καὶ μέσῳ τῆς Ποίησης, τὸ γειτονικὸ στὴν Τουρκία Αἰγαῖο, διὰ τῆς ἐξιδανίκευσής του. Κέντρο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, φυσικά, τὸ Αἰγαῖο δὲν ἦταν ποτέ -τουλάχιστον μετὰ τὸν Μίνωα.

**Θυμᾶται κανεὶς τοὺς ἀνθρωπιστὲς ποὺ ἀναρτοῦσαν στὰ ΜΚΔ σκίτσα μὲ τὸν τουρίστα ποὺ λιάζεται στὸ Αἰγαῖο ἐνῶ ἀπὸ κάτω, στὸν πάτο τῆς θάλασσας (τοῦ Αἰγαίου), ἦταν ζωγραφισμένοι τάφοι «προσφύγων» Μουσουλμάνων (μὲ σταυρό!);; Καὶ τώρα; ποὺ οἱ κάτοικοι τῶν νησιῶν τοῦ Β.Α. Αἰγαίου κουβαλᾶν τὸν ἀνθρωπιστικὸ σταυρό τους ἢ ποὺ δὲν ἔχει τουρίστες στὴ Λέσβο νὰ ξαπλώνουν κάτω ἀπὸ τὸν γεμᾶτο σταυροὺς πάτο τῆς θάλασσας; –τώρα, τίποτα, εἶναι Πέμπτη.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , | 2 Σχόλια

Διακοπὲς 2 (Ἐναλλακτικές): Γυμνισμός

Αὐτὸ μὲ τὸ γυμνισμὸ δὲν τὸ κατάλαβα ποτέ μου. Ἡ αἴσθηση τοῦ νὰ εἶσαι ἕνα μὲ τὴ Φύση, χωρὶς δηλαδὴ τὰ ροῦχα ποὺ σὲ χωρίζουν ἀπὸ αὐτήν, ἀναγκαστικὰ ἀφορᾶ μόνο ἕνα διάστημα κι ὄχι ὅλη τὴ ζωή σου. Τὰ ἄλογα ἔχουν ὡραία οὐρὰ ποὺ διώχνει τὶς μύγες ἀπὸ τὸν κῶλο τους, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ὄχι.

Ἔπειτα, συνδέεται ὄχι μὲ τὴν φανταστική, δηλαδὴ φύσει ἀδύνατη, ἕνωση μὲ τὴ Φύση ἀλλὰ μὲ κάποια ἐπιθυμία γιὰ κανένα ὄργιο ἢ καμμιὰ ἁρπαχτή. Βεβαίως, δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ἂν κάποιος ἐπιθυμεῖ τὰ παραπάνω· τὸ πρόβλημα ἐμφανίζεται ὅταν ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἁρπαχτὴ παρουσιάζεται ὡς ἕνωση μὲ τὸ Συμπαντικὸ Εἶναι καὶ μὲ τὰ μυρμίγκια στὴν ψάθα σου (ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη ἂν δὲν θὲς νὰ σὲ φᾶν γυμνὸ τὴ νύχτα, ὅπως κι ἡ ἀφύσικη σκηνή) καὶ τὰ τσιμπούρια στὰ μπούτια σου, κοντὰ στὰ γεννητικά σου ὄργανα, ἢ ὅσα ἔντομα ἑλκύονται ἀπὸ τὶς ὀσμὲς τοῦ πρωκτοῦ.

Τρίτο, καὶ σπουδαιότερο / χειρότερο, προϋποθέτει ἀνθρώπους μὲ σῶμα κλασσικοῦ ἀγάλματος. Συνεπῶς προϋποθέτει, πέραν τῆς ἕνωσης μὲ τὴν Φύσιν, μιὰ Ἀποκάλυψη / ξανὰ-Ἀνακάλυψη τῆς Ὀμορφιᾶς (ἐδῶ, σὲ παραλλαγές, ἐμφανίζεται ἡ ἀντιεξουσιαστικὴ συνωμοσιολογία περὶ Ἰουδαιοχριστιανικῆς καταπίεσης ἢ κακοῦ Πολιτισμοῦ -ὄχι ἀπαραιτήτως). Ὅσοι ὅμως ξέρουμε ὅτι π.χ. στὴν ἀρχαία τέχνη ἡ γυμνότητα ἦταν καλλιτεχνικὸ μέσο κατάδειξης τῆς ἱεραρχίας μεταξὺ θεῶν καὶ θνητῶν ἢ ἐλεύθερων καὶ δούλων, δηλαδή ἐξυπηρετοῦσε πολὺ ὄμορφα τὸν ὑφιστάμενο ἐξουσιασμό, καὶ δὲν τὸν ξόρκιζε, δὲν κοροϊδευόμαστε ἀπὸ τέτοια χίπικα ἢ καταστασιακὰ ἀπελευθερωτικὰ φύκια. Ἡ ἀποκλειστικὰ ἀνδρικὴ «τελειότητα / ὡραιότητα τοῦ γυμνοῦ σώματος» στὴν Ἀρχαιότητα ἦταν προϊὸν τῆς γυμναστικῆς, ἡ ὁποία, μὲ τὴ σειρά της, ἦταν θεσμοθετημένη ἀποκλειστικὰ χάριν τῆς πολεμικῆς ἑτοιμότητας τῆς Πόλεως κι ὄχι τῆς «ταύτισης μὲ τὴ Φύση».

Δυστυχῶς, τὰ ὡραῖα σώματα εἶναι συνήθως νέων καὶ νεανίδων· τὰ ὑπόλοιπα εἶναι ἄσχημα, χοντρά, μὲ κυτταρίτιδα. Ὁπότε, ἕνας εὔκολος τρόπος νὰ «ἀφήσεις (ὡς λατρευτικὴ προσφορά) στὴ Φύση» τὸ φαγητὸ ποὺ μόλις ἔφαγες εἶναι νὰ κυττάξεις γυμνὰ τὰ ἀνθρώπινα κρέατα, ποὺ μὲ κάθε βῆμα τους κάνουν μαλάξεις στὴ Μητέρα Γῆ -λόγῳ βάρους. Ὁριακά, γλιτώνεις τὸ νὰ γίνεις Μανιχαῖος ἢ Νεοπλατωνικός, ἀπὸ τὴν ἀηδία γιὰ τὶς παχύσαρκες γυμνίστριες καί (ἂν εἶσαι γυναίκα) ἀπὸ τοὺς πατσοκοιλιάδες γυμνιστές. Κάποιος καλὸς οἰκολόγος στὴ Θεσσαλονίκη ἔκανε ἢ κάνει κάθε χρονο γυμνιστικὴ ποδηλατοδρομία μαζὶ μὲ τοὺς ὁμοίους του. Φυσικά, τὸ θέαμα εἶναι ἐξίσου ἀηδιαστικό. Ἐκτὸς κι ἂν τὸ ρίξεις στὸ καλαμπούρι. Τώρα, γιὰ τοὺς μοναχικούς γυμνιστές, ποὺ δὲν κάνουν τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ οὔτε φαντασιώνονται τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, οὔτε μαζεύονται 500-500 στὴν ἴδια παραλία γιὰ ναρκισσισμό, τὰ σέβη μου καὶ νὰ πᾶνε στὸ καλό. Ἄλλωστε, στὰ ἐνδότερα τῆς ἐρήμου ζοῦσαν γυμνοὶ καὶ οἱ χριστιανοὶ ἐρημίτες.

Τὸ ὡραῖο εἶναι ὅτι στοὺς Ἐναλλακτικοὺς Ἀθρώπους βρίσκεις ὅλες τὶς ἀκραῖες θεωρίες ἢ καὶ προνεωτερικὲς αἱρέσεις, στὴν ἀτόφια μορφή τους: Εἴτε μιὰ σαρκολατρεία ἤ / καὶ «ἐπιθυμία ἕνωσης μὲ τὴ Φύση» καὶ τὴν ρουσσωικὴ Ἀπόρριψη τοῦ Πολιτισμοῦ. Εἴτε ἕνα (φουτουριστικό) ἀπύθμενο μίσος γιὰ τὴ Φύση ποὺ «εἶναι Φυλακή», ὑπὸ τὴν μορφὴ τῶν ἰδεολογημάτων γιὰ τὰ «κοινωνικὰ φύλα», ποὺ εἶναι 300 κι ὄχι δύο, ἢ ὑπὸ τὴν πρόφαση τῆς αὐτοθεοποίησης τῆς εὔσωμης ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ (μὲ νόμους τοῦ κράτους! ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ἡ Ἀντιεξουσιάστρια) νὰ μὴν ἔχουμε ἄλλα κριτήρια σωματικῆς ὀμορφιᾶς, καὶ ἀσχήμιας, πέραν τῶν δικῶν της.

Ἄσε, προτιμῶ τοὺς χωριάτες.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

R. S. Bagnall, Alexandria, Library of Dreams

Ὅπου ὁ Bagnall δείχνει μιὰ ἐναλλακτικὴ θεωρία γιὰ τὸ τέλος τῆς βιβλιοθήκης τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἡ ὁποία (θεωρία) δὲν κέντρισε ποτὲ τὴν φαντασία ὅσων –ἱστορικῶν καὶ μή– σκέφονται τὴν ἱστορία μὲ ὅρους στιγμιαίων τρομακτικῶν καταστροφῶν σὰν ἐκείνων στὶς ταινίες τοῦ Χόλυγουντ. Ὑποστηρίζει ὅτι ἡ βιβλιοθήκη παρήκμασε καὶ χάθηκε λόγῳ ἔλλειψης ἐνδιαφέροντος γιὰ τὴν ἀντιγραφὴ τῶν παπύρων, ποὺ φθείρονταν γρήγορα στὴν Ἀλεξάνδρεια, κι ὄχι ἐπειδὴ κάποια ὁμάδα ἢ κάποιος αὐτοκράτορας ἔκαψε τὰ βιβλία.

Nothing in the Library’s history has quite inflamed the imagination so much as its destruction. But how was it destroyed? This is a murder mystery with a number of suspects, each at least with opportunity and means. The most popular candidate has been Julius Caesar, whose operations in 48 b.c. in the harbor of Alexandria are often blamed for setting fire to the library near the shore. The turbulent political history of the third century of our era also offers some possibilities, including the emperors Caracalla, Aurelian, and Diocletian, all of whom did significant damage in Alexandria. The anti-Christian party insists that it was the mob of monks responsible for the destruction of the Serapeum in 391, who wiped out classical learning. The pro-Christian, anti-Muslim sentiment can believe the stories that blame instructions given by the caliph to Amr, the Arab conqueror of Egypt, to feed the books to the fires in 642, but these originate centuries after the fact and are surely fiction.

 καί:

What is less commonly recognized is the existence of what a film about brittle books some years ago called “slow fires.” Papyrus is a good material, acid free and highly durable. It can last for hundreds of years under good conditions. But Alexandria hardly represented ideal conditions. It has a Mediterranean climate, not a Saharan one, with humidity enough to be detrimental to books. No papyri have survived there from antiquity to the present day, unlike in drier desert areas in Egypt. Books deteriorate also with use, and who is to say that there were no mice or insects in the great library? These certainly were present in archives even in drier parts of Egypt. We have plenty of evidence for papyrus rolls remaining in use for a century, and some for survival as long as two or even three hundred years. But that is about the limit, as far as we can see. The likelihood is that by the reign of Tiberius relatively little of what had been collected under the first three Ptolemies was still usable. Even without hostile action, then, the Library, or Libraries, of Alexandria would not have survived antiquity. Indeed, any library almost certainly would have been a sorry remnant well before late antiquity, unless its books were constantly replaced by new copies, with the rolls being supplanted by codices in the fourth century. But there is no evidence that any such replacement went on in Alexandria, nor any indication that the imperial Roman government provided any book acquisition budget to the Library. That does not mean there was none, but it is not likely to have been on the scale needed to maintain a truly great library. It is hard to give up villains, but it looks as if we must abandon the search for some individual or small group to blame. The disappearance of the Library is the inevitable result of the end of the impetus and interest that brought it into being and of the lack of the kind of sustained management and maintenance that would have seen it through successive transitions in the physical media by means of which the texts could have been transmitted.

 

Ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ ἀντιστροφὴ τῆς κυρίαρχης –ἀπὸ τὸν Γίββωνα – συλλογιστικῆς, σχετικὰ μὲ τὴ σχέση «Μεσαίωνα» καὶ «καταστροφῆς τῆς Βιβλιοθήκης». Δὲν εἶναι ὅτι ἡ ἐξαφάνιση τῆς Βιβλιοθήκης εἶχε ὡς συνέπεια κάποιους «Σκοτεινοὺς Αἰῶνες», ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: Δηλαδή, ἐπειδὴ ἤδη ὑπῆρχε ἀδιαφορία γιὰ τὴν τύχη τῆς Βιβλιοθήκης, σὰν νὰ ὑπῆρχαν ἤδη οἱ «Σκοτεινοὶ Αἰῶνες», γι’ αὐτὸ ἐξαφανίστηκε ἡ Βιβλιοθήκη:

It is not that the disappearance of a library led to a dark age, nor that its survival would have improved those ages. Rather, the dark ages—if that is what they were, and in the Eastern Roman Empire we may doubt the utility of such a concept—show their darkness by the fact that the authorities both east and west lacked the will and means to maintain a great library. An unburned building full of decaying books would not have made a particle’s worth of difference. Indeed, no more books would have survived antiquity if the Library had not been destroyed (deliberately or accidentally) than did so anyway. The destruction simply is not important. This may seem like a bleak assessment, but it need not be so. It suggests that we should turn our attention away from the dramatic single event and toward the forces and personalities that create and sustain cultural institutions, for it is their absence in the Roman period, not the presence of some destructive force, that decided the fate of the books of Alexandria. Why should anyone be disillusioned by the realization that creative achievements survive only if we foster a cultural milieu that values them? Most books existed in multiple copies, and it is the failure of most to survive that is most important. The rarities of the Alexandrian Library too owe their disappearance as much to omission as to Commission.

Posted in παιδεία, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος | Tagged , , , | Σχολιάστε

διακοπές;

Παλιά, δὲν πήγαιναν διακοπὲς γιατὶ ἡ μισὴ ζωή, τὸ μισὸ κάθε ἔτους, περνοῦσε σὲ πανηγύρια καὶ γιορτές. Ποιὸ τὸ νόημα νὰ πάρεις 10 συνεχόμενες μέρες ἄδεια τὸ χρόνο ἐνῶ οὕτως ἢ ἄλλως ἔχεις ἀνάπαυση, κάθε τρεῖς καὶ λίγο, ἀπὸ τὶς ἐργασίες σου, εἴτε γιατὶ γιορτάζεις εἴτε γιατὶ γιορτάζει ὁ τάδε ἅγιος κι ἔχει πανηγύρι; Τώρα ἔχει δοθεῖ τὸ θεῖο δῶρο τῆς συνεχόμενης καλοκαιρινῆς ἢ ἄλλης ἄδειας -ἀλλὰ μήπως δούλευαν ἀσταμάτητα στὰ χωράφια σὲ περίοδο χιονόπτωσης καὶ χειμώνα; Δὲ νομίζω. Τὸ νεωτερικὸ δῶρο ἀποδείχθηκε δῶρο ἄδωρο ἂν μένεις ἄνεργος ἢ ἂν βγάζεις τόσα λίγα ὥστε νὰ μὴν μπορεῖς νὰ πᾶς πουθενὰ γιὰ διακοπὲς κατὰ τὴν ἄδειά σου· ὅπως μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῆς προνεωτερικῆς ἐκκλησιαστικῆς φιλανθρωπίας ἀπὸ τὸ οὐδετερόθρησκο κοινωνικὸ κράτος, ὅταν τὸ τελευταῖο τίναξε τὰ πέταλα λόγῳ Κρίσης. Ἔχοντας καταστρέψει (στὰ τελευταῖα χρόνια κι αἰῶνες) τὴν ἱκανότητα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ἐκκλησιαστικὴ φιλανθρωπία -καὶ δὲν ἐννοῶ καθόλου μόνο τὰ συσσίτια.

Οἱ ἀριστεροὶ πᾶν διακοπὲς στὰ βουνά, νὰ παριστάνουν τὸν ΔΣΕ ἢ τὸν πρόεδρο Μάο (οἱ Ἀναρχικοὶ κάνουν ἀντάρτικο πόλεων). Τάχα, τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ ζέστη τῆς παραλίας κι ἡ γκλαμουριά, ἢ οἱ μικροαστοὶ μὲ τὰ παιδάκια. Οἱ δεξιοί, νησάκια, μπιτσόμπαρα (δαπίτες) ἢ ὢλ ἰνκλούσιβ (οἰκογενειάρχες πλὴν κερατάδες) γιὰ ἀκόμα μεγαλύτερες μάσες.

Μπούτι, στῆθος, μέση ἢ μπράτσα, πόδια καὶ πλάτη· καθεμιὰ καὶ καθένας ὅ,τι ἔχει δείχνει στὸ κρεωπωλεῖο τοῦ παζαριοῦ. Ἡ δύναμη τῆς ὑποχρέωσης νὰ τὸ κάνεις εἶναι τόση ποὺ ἀκόμη καὶ φοριαμοί, ἀκόμη καὶ πατσοκοιλαράδες θὰ παρουσιάσουν τὸ ὑπερθέαμα.

Πιὸ πολὺ ἀκόμη, λυπᾶσαι τὸν ὄχλο τῶν πόλεων, ποὺ ἐπὶ παχιῶν ἀγελάδων λικνίζονταν στὶς ἐκπομπὲς τῆς Ἀννίτας Πάνιας, ὡς κοινό, καὶ τώρα κυνηγοῦν μιὰ πατάτα στὰ λίντλ.

Σὰν τὰ κάστρα στὴν ἅμμο τὰ ἔργα τῆς ζωῆς μου, θὰ τὰ γκρεμίσει ἕνα ἄτακτο παιδὶ ποὺ ἤδη μὲ κοιτᾶ καὶ περιμένει, πότε θὰ φύγω, μόλις φύγω.

IMG_1234

Χωριὰ καὶ χωριά -διακοπῶν. Χωριὰ τῆς γνωστῆς ὑπερφυλῆς ἡ ὁποία ἔφερε, μέν, τὸ 1922 τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στὴ Μακεδονία, στοὺς ἀπολίτιστους νάνους Ντόπιους (κρίνοντας ἀπὸ ἐσωτερικὲς συζητήσεις μελῶν της), ὥστόσο δὲν προνόησε οὔτε ἔφτιαξε ἕνα ἀποχετευτικὸ σύστημα ἐκμεταλλευόμενη ἔστω τὶς παχιὲς ἀγελάδες τοῦ Σημιτισμοῦ (ἀφοῦ ὅλη ἡ κεντρικὴ Μακεδονία ἔχει αἱρετοὺς ἄρχοντες ἀπὸ τὴ φυλὴ αὐτήν). Καὶ τώρα,  ἔμεινε μὲ τὸν βόθρο –καὶ τὸ δαπανηρὸ τακτικὸ ἄδειασμά του– στὸ χέρι, καὶ πετᾶ μὲ πλαστικὸ σωλήνα τὰ νερὰ τοῦ νεροχύτη καὶ τοῦ πλυντηρίου στὸ δρόμο (ναί). Φιλοπρόοδοι καὶ ἐργατικοί, κατὰ τὰ ἄλλα. Καὶ κάτι ντόπια χωριὰ σὰν τὸ δικό μου, ποὺ ἔχουν ἀποχετευτικὸ σύστημα ἀπὸ τὸ ’50. Τὰ Φῶτα τοῦ πολιτιζμοῦ.

 

Posted in Ελλάδα, Μακεδονία, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Βιολογία καὶ ἔθνος, ξανά

Μὲ βάση τὰ πορίσματα διάφορων ξένων ἐρευνητῶν γιὰ τὴν γενετικὴ συνέχεια ἢ ταυτότητα στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ὁ Κ. Κουτσουρέλης ἀναφέρει τὸ προφανές: Ὅτι ὑπάρχει συσχέτιση μεταξὺ τῆς ὑλικῆς καὶ τῆς πνευματικῆς συνέχειας ἑνὸς λαοῦ. Σοφὰ ποιώντας δὲν ἀναφέρει ὅτι ὑπάρχει μιὰ μαθηματικῶς (ἢ μὲ παρόμοια ἀκρίβεια) συγκεκριμένη σχέση. Γιατὶ ἂν ἀνέφερε τέτοια ἐπακριβῶς ὁριζόμενη συσχέτιση, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξηγήσει τὸ φαινόμενο τῶν ἐξισλαμισμένων Ἑλλήνων ποὺ ἀποτελοῦν σήμερα τὸ τουρκικὸ ἔθνος σὲ μεγάλο ποσοστό (γιὰ νὰ μὴν μιλήσουμε περὶ Ἀλβανῶν καὶ Βουλγάρων τῆς FYROM καὶ τῆς Βουλγαρίας), ἄρα νὰ ἀκυρώσει τὸν συσχετισμὸ βιολογίας-πολιτισμοῦ γιὰ τὸν ὁποῖο θριαμβολογεῖ.

Παλιότερα, εἶχα προσπαθήσει νὰ θέσω κάποια πλαίσια σὲ αὐτὴν τὴ σχέση βιολογίας-πολιτισμοῦ ἀναφερόμενος στοὺς Ἕλληνες (κι ὄχι νὰ τὴν ὁρίσω): Ἐπιγραμματικά, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει πολὺ μικρὴ βιολογικὴ συνέχεια ἂν ὑπάρχει ἐθνικὴ συνέχεια, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ὑπάρχει πολὺ μεγάλη βιολογικὴ συνέχεια γιὰ νὰ ἔχουμε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐθνικὴ συνέχεια.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἔρευνα, προκαλεῖ ἐντύπωση τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μελέτη ἀναφέρεται στοὺς Ἕλληνες μὲ τρόπο τέτοιο ὡσὰν στὸ χρονικὸ διάστημα μεταξὺ Μινωιτῶν καὶ Νεοελλήνων οἱ Ἕλληνες νὰ περιορίζονταν μόνο στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο καί, συνεπῶς, σὰν νὰ ἀγνοεῖτο ὅτι πάνω ἀπὸ 15% τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ προέρχεται ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία (ὅπου ἀποικισμοὶ ἔγιναν μόνο στὰ παράλια) –γιὰ τὴν ὁποία τί ἰσχύει; Εἶναι κι αὐτὸ τὸ 15% Μινωίτες; Ἀναπόφευκτα, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει κάποιος τέτοιο ἐρώτημα θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὑπάρχει γενετικὴ ταυτότητα ἑλλαδικοῦ καὶ μικρασιατικοῦ χώρου κ.ο.κ. γιὰ τὰ νότια Βαλκάνια μὲ τὴν Ἑλλάδα. Δηλαδή, νὰ ξεχειλώσει τόσο πολὺ τὴν ἔννοια τῆς γενετικῆς συνέχειας ὥστε νὰ περιλαμβάνει τὰ πάντα, καὶ συνεπῶς τίποτα. Εἰδάλλως, θὰ πρέπει νὰ ἀντιπροτείνει κάτι παρόμοιο μὲ ὅσα ἀνέφερα στὴν παλιότερη ἀνάρτησή μου.

Ὅμως, ὁ Κ. Κ. ἐπειδὴ ἔχει –στὰ σχόλια– νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἑλληνικῆς συνέχειας, ἀναγκάζεται νὰ ἐπιστρατεύσει πολιτισμικὰ ἐπιχειρήματα. Αὐτὰ κατὰ κύριο λόγο εἶναι ἐπιχειρήματα ἐπιβίωσης ἀρχαιοελληνικῶν ἐθίμων καὶ ἀντιλήψεων, ἀκόμη καὶ λογίων, εἴτε στὴν νεοελληνικὴ καὶ τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα εἴτε καὶ στὴ βυζαντινή, καὶ ὑπάρχουν κι ἄλλα στὴ μουσικὴ κι ἀλλοῦ. Ἐκεῖ ἔγκειται τὸ πρόβλημα τόσο τῆς κριτικῆς ὅσο καὶ τῆς ἀντεπιχειρηματολογίας: Τὸ ὅτι θεωρεῖται λογικὸ ὡς μέθοδος ἡ συνέχεια νὰ ἀναφέρεται ἀπευθείας στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα κι ὄχι νὰ γίνεται ἀποδεκτὴ μιὰ ἄλλη ἀντίληψη περὶ συνέχειας, ὅπου ὁ Βυζαντινὸς εἶναι κατὰ Χ% Ἀρχαῖος, ὁ Νεοέλληνας κατὰ Ψ% Βυζαντινός, ὁ Ἀρχαῖος κατὰ Ω% Μινωίτης κ.ο.κ. Μόνο ἔτσι θεωρεῖται ὄχι ψυχιατρικὸ πρόβλημα ἀλλὰ ἀναμενόμενη ἡ ἀπαίτηση ὁ Νεοέλληνας νὰ μοιάζει σὲ ὅλα μὲ τὸν Ἀρχαιοέλληνα. Δὲν ἐννοῶ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπευθείας συνέχεια στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα –κάθε ἄλλο, ὑπάρχουν ἀρκετὰ παραδείγματα.

Ὡστόσο, εἶναι ἀδιέξοδο νὰ κάνεις λόγο γιὰ ἀ(ντι)χριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ θανάτου καὶ Ἅδη στὸν (τουρκοκρατούμενο καὶ μετεπαναστατικό) Νεοελληνισμό, ὡς στοιχεῖο ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ἐθνικὴ συνέχεια· καὶ αὐτὸ γιατὶ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ παραδέχεσαι, θὲς δὲν θές, ὅτι ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἄρνηση ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἡ προσήλωση τῶν Ἑλλήνων στὸν Χριστιανισμό, μέχρι μαρτυρίου ἢ παρὰ τὸ δέλεαρ τῆς ἄνετης ζωῆς χάρη στὸν ἐνδεχόμενο ἐξισλαμισμό τους, αὐτὸ ποὺ ἀπέτρεψε τὴν ἔνταξη στὸν τουρκομουσουλμανικὸ κορμὸ ὅλων τῶν Ἑλλήνων τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως π.χ. ἔγινε στὴ Μικρασία. Λείπει, δηλαδή, μιὰ συσχέτιση τῶν ἄμεσα κοντινῶν ἱστορικῶν περιόδων. Ἐπίσης, μεταξὺ τοῦ λόγιου-λαϊκοῦ, πρωτεύοντος καὶ δευτερεύοντος στοιχείου: Γιὰ παράδειγμα, παρὰ τὶς προχριστιανικὲς δοξασίες, κάθε Ἕλληνας τῆς Τουρκοκρατίας πίστευε ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν καὶ ὄχι «συμβολικά». Καί, φυσικά, μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν τοπικῶν παραδόσεων καὶ τῆς κεντρικῆς παράδοσης· γιὰ παράδειγμα, ὅσο κι ἂν διαφέρουν οἱ Βλάχοι ἀπὸ τοὺς Πόντιους, ἀποδέχονταν καὶ οἱ δύο τὴν ἀνωτερότητα τῆς ἑλληνικῆς παιδείας (ἔχτιζαν σχολεῖα) καὶ τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ εἶχαν κοινὲς τὶς ὀδυνηρὲς μνῆμες τῆς Ἅλωσης

Βέβαια, τὸ ζήτημα τῆς σχέσης ὑλικοῦ καὶ βιολογικοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς σχετικὸ μὲ τὸ ἔθνος, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ παλιὰ φιλοσοφικὰ ζητήματα.

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

ἅγιος Νικάνορας

Ἕνας ἅγιος τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ ἅγιος Νικάνορας. Τρεῖς φωτογραφίες ἀπὸ τὴν ἐκκλησία του στὸ χωριό μου:

15543172

15543034

ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

 

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Posted in Μακεδονία | Tagged , | Σχολιάστε

πρώιμος χριστιανικὸς μοναχισμὸς καὶ Μανιχαῖοι

W. Harmless, Desert Christians. An introduction to the literature of early monasticism, Oxford – New York 2004, σ. 439:

Could the Manichees have actually inspired the birth of Christian monasticism? Could the Manichaean elect have actually influenced monastic lifestyles or organizations? One contemporary expert on Manichaeism, Gedaliahu Strousma, has actually made that precise claim: “It is unlikely that the Manichaean ascetical movement, which preceded the emergence of Christian cenobitic monasticism by about half a century, did not influence the latter in some way.” This claim suggests “some” influence. But in what way? In asceticism? Theology? Organization? He never points to specific parallels. Strousma goes on to claim that “at least some Manichaean elect, who had the most to fear from delation to the authorities, must have looked for a hiding place in the ascetical communities in the desert, i.e., in the Pachomian monasteries.” This too is an interesting claim. But is there any proof for either assertion? Even those sympathetic to Strousma’s explorations admit that it is, at best, speculation. It is true that Manichaean elect may have looked a lot like wandering Christian monks and that they would certainly have claimed to be Christians. But there is no evidence to suggest that Manichaean methods of prayer or ascetical practices—to say nothing about Manichaean theology—had any known influence on Christian monasticism. At most, one might argue that the Manichees may have provided some competition. Even if, as Strousma claims, a member of the Manichaean elect had decided to hide himself in a Pachomian monastery—possible in principle, but something for which there is no evidence—it is hard to imagine that he could have so successfully infiltrated Pachomian monasticism that he could have decisively shaped its asceticism, theology, or organization. Hypotheses about Buddhist, Jewish, or Manichaean influence rely on an unspoken assumption: that Christianity could not have developed monasticism on its own, that monasticism must surely be an external accretion, something unnatural to Christianity. But is that assumption justified? Christianity grew up in an ascetical world, to be sure. But it also had ascetical strains at its foundational core, in the person of Jesus and in the person of Paul. Praying in deserts, fasting, celibacy, renunciation of family and wealth—these occupy a large place in the narratives and the ethical teaching of the New Testament. The challenge for historians is to account for the ways these things began to take institutional form in the fourth century and to account for their institutionalization not just in Egypt, but across the early Christian world. Vague similarities, such as the celibacy and the voluntary poverty of the Manichaean elect, do not take into account the very real differences in ascetical practice, in monastic organization, and in theological outlook. One must ask: is the Manichaean hypothesis attractive because there is a solid historical basis for it? Or is it because Manichaeism still has that old heresiological ring of being a body-hating heresy—and thus, Christian monasticism can be dismissed as un-Christian at its roots?

 

S. N. C Lieu, Manichaeism in Mesopotamia & the Roman East [Religions in the Graeco-Roman World 118], Leiden 19992, σ. 95:

The question then is to what extent Manichaean cenobitism influenced the early development of Christian monasticism in Egypt. Koenen sees the Manichaeans as the transmitters of Essenic cenobitism as evidenced in Qumran through their Elchasaite origins. Pachomius, the founder of Christian Monasticism, as Koenen sunnises might have seen the activity of a Manichaean monastery and influenced by hearsay about institutions of groups of baptists in the Jewish-Christian tradition, imitated the Manichaean form of cenobitic life but replaced its theology with that of the orthodox Christianity. Such a conjecture is very hard to substantiate from our existing sources. The stories concerning the Christian ascetics and Manichaeans which I have cited depict the Manichaeans as rivals and practitioners of a less perfect form of asceticism or one which is based entirely on wrong meological premises. The relationship between Manichaean and Christian cenobitism might have been competition and rivalry rather man conscious imitation of one by the other, We need to know much more about early Manichaean monasticism in me West before we can unreservedly assert a Manichaean origin to Christian asceticism.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

μεταξύ μας, μεταξᾶ

Αὐτό, ποὺ κάθε 4η Αὐγούστου οἱ ἐθνικο-φιλελεύθεροι ἐξυμνοῦν ἕναν ἀκροδεξιὸ κρατιστῆ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι ἀκροδεξιός, ἐνῶ οἱ Ἀριστεροὶ βρίζουν κάποιον ποὺ εἶχε πρόγραμμα –ἔστω, θεωρητικά– παρόμοιο μὲ τῶν μεταπολεμικῶν σοσιαλιστικῶν καθεστώτων (τὸ κράτος ἐλέγχει καὶ «προστατεύει» τοὺς πάντες) μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἦταν ἀκροδεξιός, δὲν τὸ ἔχω καταλάβει. Ὅσοι συμπαθοῦμε τὸν Βενιζέλο (ὣς τὸ 1920, ἔτσι; καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία) καὶ δὲν θὰ συγχωρέσουμε ποτὲ τὸν Μεταξᾶ γιὰ τὶς κουκουέδικες προφητεῖες του καὶ τὶς τρικλοποδιές του (τὸ 1915) κατὰ τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας, μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμαστε καλύτερα τὶς ἀντιφάσεις τῶν Ἀκροδεξιῶν καὶ τῶν Ἀριστερῶν, τώρα ποὺ εἶναι παχιὲς οἱ μύγες, καὶ τρῶμε εὐλογημένα σταφύλια.

 

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Σήμερα, κληρώνει

makris3-thumb-largeΜαζὶ μὲ τὴν κλήρωση γιὰ τὴ σημαία στὶς παρελάσεις, μπορεῖ νὰ γίνεται καὶ κλήρωση γιὰ τὸ ποιὰ σημαία, ποιοῦ κράτους, θὰ κρατοῦν. Εἴμαστε ὅλοι συριζόπληκτοι, καὶ θὰ τὰ ποῦν καλύτερα.

Ἐν τῷ μεταξύ, κάτι παλιὸ δικό μου, γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῆς Ἀριστερᾶς.

 

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

6-8-1945

11029485_676821179110439_8094703130819761646_n

16ος αἰ.

Posted in βυζαντινή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Δυὸ μαμάδες, δυὸ ἐπιστολές

(1)

Μιὰ μαμὰ γράφει στὸν κανακάρη της, τὸν Δημήτρη: «Μὴ νομίζεις ὅτι σὲ ξέχασα. Ἐπὶ δέκα μέρες ρωτῶ τὰ μαντεῖα γιὰ τὴν τύχη σου …. Ἐπειδὴ ρώτησα ξανὰ τὸν ἱερέα γιὰ σένα, μοῦ ἀπάντησε ὅτι αὐτὸ τὸ θέμα δὲν ἀπασχολεῖ πλέον τὸν θεό». Τὸ πολὺ τὸ Κύριε Ἐλέησον, τὸ βαριέται κι ὁ αἰγύπτιος ἱερέας.

P.Merton 2.81, ἔκδ. B.R. Rees – H. I. Bell – J. W. B. Barns, A Descriptive Catalogue of the Greek Papyri in the Collection of Wilfred Merton τ. 2, Δουβλίνο 1959 (2ος αἰ.):

Ἐποῆρις [Δ]ημ̣ητρίωι τῶι υἱ[ῶ]ι̣ χ̣α̣ίρειν. πρὸ τῶν ὅλω̣ν̣ εὔ̣χ[ο]μαί σε ὑγιαίν̣[ε]ι̣[ν]. μή με δόξῃς ἠμεληκέναι περὶ σου· διὰ γὰρ δέκα ἡμε̣ρ̣ῶν ἑκάστ̣οτε μαντεύομαι περί σου. εὑροῦσα οὖν τὰ καί- ρια μὴ χρησι̣μεύ̣οντά σοι ἐν τῇ τριμήνῳ τ[α]ύτῃ, διὰ τοῦτο οὐκ ἔγρα- ψά σοι. ἔγραψάς μοι περὶ τοῦ \πράγματ(ος)/ ἱερέως καὶ \τοῦ ἱερέως/· συνέβαλεν \οὖν/ αὐτῷ ὁ ἀδελ- φός σου περὶ τού\του/ ⟦πράγματος· ὁ οὖν καὶ λ̣εί̣αν αὐτὸ ὕψωσεν, ὥστε τὸν ἱερέα λέγειν, ὅτι οὐ̣κ τι αὐτὸ θεο̣[ῖς μέ]λε[τ]αι. με̣τὰ τὸ οὖν   ̣  ̣  ̣  ̣[  ̣]ξ̣ο̣θ̣αι τ̣ο̣ῦ̣   ̣ε̣ρ[  ̣  ̣]ου εγ  ̣ρ  ̣  ̣  ̣ [π]ρ̣ὸς αὐ̣τὸ̣ν̣ καὶ λείαν ἔμ̣ε̣μ̣ψαι [τ]ὸν αὐτόν, ὅτι συνέ- βαλες̣ αὐτὸ̣ς̣ ἀ̣νθρώπῳ περ̣ὶ̣ π̣ρά- γματος κα̣ὶ̣ [σ]ε̣[αυ]τ̣ὸν̣ ο̣ὐκ̣ ἐ̣π̣ʼ α̣ὐ̣- τοῖ̣ς̣ α̣  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣ρ[  ̣  ̣]  ̣  ̣ε̣ι̣ναι. λέ- γουσα πάλ̣ι̣ν̣ ἀ̣υτῷ ὅ̣τ̣ι̣ τι β  ̣  ̣  ̣  ̣ σὺ διδόναι ς̣[  ̣] λέ̣γ̣ω̣ν̣ ὅ̣τι ὁ ὡμ̣ολο̣- γημ̣έν̣ο̣ς̣ [  ̣] λό̣γο̣ν δίδωμι πλα̣σ̣τ̣ὸ̣ν̣ ο̣υ̣δ̣[  ̣]  ̣  ̣[  ̣  ̣  ̣]  ̣[  ̣]  ̣ε  ̣  ̣ ἐπʼ αὐτὰ̣ς̣ πά̣ντ̣α επ   ̣  ̣  ̣  ̣υς   ̣  ̣ καὶ ἐμαντ̣ευ̣- σάμην ὅτι μ̣[  ̣  ̣]  ̣ δ̣ε̣ῖ̣ ἀπαρτεζεσθαι τ̣ο̣  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣  ̣ αὐ̣[τ]ὸ̣ς̣ δὲ λέγε̣ι̣ ο̣[  ̣  ̣] παρ  ̣  ̣[  ̣  ̣]  ̣ι̣ ὅτε δ̣ὲ̣ οὐ π  ̣  ̣ ετ̣[  ̣  ̣]  ̣  ̣  ̣ εαν̣ο̣υδ̣  ̣η̣μης τ̣ι̣ δ̣[  ̣  ̣]  ̣ηε̣κ̣ε̣ι̣ν̣α καινὰ πρὸς αὐτὰς η̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣  ̣υ  ̣τ  ̣αι σου̣ τὸ πρᾶ- γ̣μ̣α̣[  ̣]  ̣[  ̣]  ̣  ̣  ̣  ̣ γὰρ   ̣  ̣  ̣  ̣[  ̣]  ̣α̣ι̣ ὅτ̣ι̣ δείδω̣ σ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣]  ̣αι  ̣  ̣ πρῶ[τ]ον καὶ εἱ̣λ̣έ̣[σθαι] ἢ μέ[νε]ιν ἢ πο̣[ρ]ευθῆ̣- ναί σε εἰς τὴν Ῥώμην· ἐὰν οὖν ἀναπλ̣ε̣[ύσ]ῃς   ̣ε̣ρ̣η̣  ̣  ̣ πότε μέλ- λεις ἀν[έρχ]εσθαι; μ̣ε̣θʼ ὧν δὲ ἐ̣σθί- εις καὶ πεί[ν]ε̣ις, ⟦φ⟧ φυλ̣άσσου σεα̣υ- τὸ̣ν ἀπʼ αὐτῶν. ἀ̣σ̣πάζονταί σε οἱ ἐν οἴ[κ]ῳ πάν̣τες· ἄσπασα̣[ι] τοὺς̣ ἐ̣ν οἴκ̣ῳ̣ πάντες. ἐρρῶσθαί σε ― εὐ̣χαρ̣ιστῶ σο[υ] τ̣ῇ μητρὶ πολ(λὰ) — εὔχομαι. Διο̣νύσιο[ν] ἀσπάζομαι πολλά.

(2)

Μιὰ ἄλλη μαμάκα γράφει ἀγανακτισμένη ἀλλὰ καὶ ἀπελπισμένη στὸ γιό της, τὸν Ἰσίδωρο, ἀπὸ τὴ Βερενίκη τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσας (50-75 μ.Χ.):

«Σοῦ ἔγραψα ἕνα γράμα [ἀλλὰ δὲν ἔλαβα καμμιὰ ἀπάντηση]. Γι’ αὐτὸ σὲ κουβάλαγα δέκα μῆνες καὶ σὲ θήλαζα ἐπὶ τρία χρόνια; Γιὰ νὰ μὴν μὲ θυμηθεῖς μὲ ἕνα γράμμα; [] Τὸ μόνο ποὺ ζητῶ…στὸ ὄνομα αὐτοῦ ποὺ σὲ γέννησε, ἂν εἶσαι καλὰ νὰ ἔρθεις»

O. Ber. 2 129, ἔκδ. R.S.Bagnall – C. Helms – A.M.F.W. Verhoot, Βρυξέλλες 2005:

[Ἱκάνη] Ἰσιδώ[ρῳ τῷ υἱῷ χαίρειν· πρὸ μὲν πάντων ἀναγκαῖ]ον ἡγη̣σάμην  ἐφολκίου ἀναγομένου γρά[ψαι – ca.14 -] ἐ̣μέ. [ἐ]ν̣ [Βε]ρ̣νίκῃ εἰμί. ἐγὸ μέν  σο̣ι ἐπισ̣τολὴν γεγράφηκα [  ̣  ̣]  ̣  ̣[  ̣]  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣] ἐπι̣σ̣τ̣ο̣λ̣ήν. διὰ [τ]οῦτο σὲ ἐβάσταζον δέ̣κ̣α μῆνες καὶ τρία ἔτη σὲ ἐθήλαζον εἵ̣ν̣α μὴ εἰ[δ]ῇς μου μνημονεῦσ̣αι δι̣’ ἐπιστολῆς; καὶ τᾶταυ δι’ Aὐασ̣ε̣ιτῶν [  ̣]των ἀφ̣ῇς μέ, μηδὲ ἐ̣γὸ σὲ. ἀλά ἀφῆκα σοῦ τοὺς ἀδελφοὺς ἑνα   ̣[  ̣] Ἀραβία [  ̣  ̣]  ̣  ̣σαει  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣
Αἴγυπτον εἰδῶ σοῦ τὸ πρόσοπον καὶ συ[  ̣  ̣]  ̣ζω τὸ πνεῦμα, μόνον ἐρτο σε καὶ παρακαλῶ καὶ ἐξορ̣κίζω̣ σε τ̣ού[τ]ου ουσε  ̣  ̣ην  ̣κες καὶ τὴν μνήαν σου το γενήσαντος [ἐ]ὰν ὑγια̣[ίνῃς] ἐκπλεσι. ἐγο α̣σ̣ετο μ̣ετ’ ἀτῆς Ἀμάραντον π̣ο̣λὰ κα[  ̣  ̣]σι αραβ̣ο̣[  ̣  ̣  ̣]  ̣ τὴν Ἀρβίαν καὶ τ̣ὴ̣ν̣ ἀ̣δ̣ελφήν σου τὴν ἥ̣κο̣[υ]σ̣αν ε  ̣νη  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣]η  ̣  ̣  ̣δ  ̣  ̣  ̣  ̣νης σοῦ [ἡ] θία ἔ̣σωσα [ἑ]αυτήν ἐ  ̣θον[  ̣]ινο  ̣  ̣ ἡ ἀδ[ελ]φή σο̣υ̣ ἡ μιζοτέρα ἀπογέγονε κ̣αὶ ἡ μικρὰ καταγ̣ένηται μη  ̣  ̣τ[  ̣  ̣] Ἀρβ̣[ία]ν̣ ὥ̣στε ἐρωτ̣ῶ̣ σε κ̣α̣ὶ πα̣ρακαλῶ εἰς τὸ ε  ̣[  ̣]ιν καὶ   ̣  ̣  ̣  ̣ε [  ̣  ̣]ν  ̣[  ̣  ̣  ̣] σῶσον σου̣̣ το ἀδ̣ελφ[ό]ν. οὐδ̣ένα γὰρ ἐχο   ̣  ̣[  ̣]  ̣  ̣κ[  ̣]ς αυ[  ̣  ̣] Traces  κα̣[  ̣  ̣  ̣]ν  ̣  ̣  ̣των. τὸν γὰρ ἀδε̣λ̣φ̣[ὸν]  ̣  ̣  ̣  ̣θη[  ̣  ̣]  ̣  ̣[  ̣  ̣  ̣]  ̣ τ̣ο̣ῖ̣ς πρότοις ἀνέμοις, ὁ δὲ εὕ̣ρηκ̣έ̣ τινο̣ς ἀ̣ρίστ  ̣α[  ̣]  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣
καὶ ἧκε μ̣[ο]ι εἰς Βερνί̣κην α  ̣  ̣[  ̣]  ̣  ̣  ̣[  ̣  ̣]  ̣  ̣  ̣αι  ̣αρ  ̣  ̣ντω̣ν̣  ̣πολλὰ ἀσπάζον̣[ταί σε] Ἐ̣παφρᾶ̣ς ζ[  ̣  ̣  ̣  ̣]του[  ̣  ̣]  ̣  ̣[  ̣  ̣]  ̣  ̣ καὶ τοὺς ἀγαπ[ῶντας ἡμᾶς – ca.12 -]  ̣[  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣  ̣] κδ.

Posted in Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Πάνω στὸ κεφάλι ἑνὸς ἐπισκόπου

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό, στὴν Ἀντινοούπολη τῆς Αἰγύπτου τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας, ἕνας γέροντας ἀσκητὴς εἶχε μεταξὺ ἄλλων μαθητῶν κι ἕναν ὑποτακτικό, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν ἦταν ἰδιαίτερα ζηλωτὴς μοναχός. Τὸν συμβούλευε ὁ γέροντας, τίποτε ὁ νέος. Κάποτε, πέθανε ὁ ὑποτακτικός. Τότε, ὁ γέροντας ζήτησε νὰ μάθει ἀπὸ τὸ Θεὸ τὴν κατάσταση τοῦ ὑποτακτικοῦ του στὸν ἄλλο κόσμο. Μετὰ ἀπὸ λίγο, εἶδε σὲ ὅραμα τὸν νεαρὸ μέσα σὲ πύρινο ποτάμι, μαζὶ μὲ πλῆθος ἄλλων, ἀλλὰ ὁ νεαρὸς ἦταν μέσα στὴ φωτιὰ ὣς τὸν τράχηλο. Τοῦ λέει ὁ γέροντας, «Δὲν σοῦ τὰ ἔλεγα ἐγὼ παιδί μου κ.λπ.;». Ἀποκρίθηκε τότε ὁ νεαρὸς πεθαμένος: «Εὐχαριστῶ τὸ Θεό, πάτερ, γιατὶ τουλάχιστον τὸ κεφάλι μου ἔχει μιὰ ἄνεση», ἐπειδὴ βρισκόταν ἐκτός φωτιᾶς. «Ἐξαιτίας τῶν προσευχῶν σου πατῶ πάνω σὲ ἕνα ἐπίσκοπο», κι ἕτσι προεξεῖχε ἀπὸ τὴ φωτιὰ τὸ κεφάλι. Ὁ ἐπίσκοπος, προφανῶς βρισκόταν παρακάτω κι ὁλόκληρος μέσα στὴ φωτιά.

Καὶ δὴ θεωρεῖ ἐν ἐκστάσει γενόμενος ποταμὸν πυρός, καὶ πλῆθος ἐν αὐτῷ τῷ πυρί, καὶ μέσον τὸν ἀδελφὸν βεβαπτισμένον ἕως τραχήλου. Τότε λέγει αὐτῷ ὁ γέρων· Οὐ διὰ ταύτην τὴν τιμωρίαν παρεκάλουν σε, ἵνα φροντίσῃς τῆς ἰδίας ψυχῆς, τέκνον; Ἀπεκρίθη ὁ ἀδελφός, καὶ εἶπεν τῷ γέροντι· Ευχαριστώ τῷ Θεῷ, Πάτερ, ὅτι κἂν ἡ κεφαλή μου ἄνεσιν ἔχει. Κατὰ γὰρ εὐχᾶς σου ἐπάνω κορυφῆς ἵσταμαι ἐπισκόπου.

Ἀπὸ τὸν Λειμώνα τοῦ Ἰωάννη Μόσχου, 44 (PG 87.3, 2897D-2899A), 6ος αἰ. Ἂν κάποτε συζητιόταν ἡ σχέση μεταξὺ τῆς ρωμαϊκῆς (βυζαντινῆς) χριστιανικῆς κριτικῆς πρὸς τὸν κλῆρο, ἀπὸ τὴ μιά, καὶ τοῦ ἀντικληρικαλισμοῦ τῶν ἡμιπαράφρονων αἱρετικῶν μεσσιανικῶν κινημάτων τῆς Δύσης (καὶ ὄχι μόνο τῆς Δύσης) καὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἱστορία δὲν ἀποτελεῖ παράδειγμα τῆς διαμάχης μεταξὺ μοναστηριῶν καὶ ἐπισκόπων («ἄρα», «ὑπόγειας λαϊκῆς, διὰ τῶν μοναχῶν, ἀντίδρασης στὸν κλῆρο», κι ἄλλα τέτοια παντογνωστικά), γιὰ τὸν ἁπλὸ λόγο ὅτι ὣς τὸν 6ο αἰ. ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισκόπων εἶχε περάσει ἀπὸ τὸ στάδιο τοῦ μοναχοῦ προτοῦ ἀνέλθει στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο.

Posted in φιλελεύθεροι, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μανιχαῖοι καὶ Βογόμιλοι ἤ: Ἀριστερὸς ἀντιεξουσιασμὸς γιὰ γέλια.

Εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ τοῦ 19ου αἰ. ἔψαχναν μανιωδῶς γιὰ παραδείγματα κομμουνισμοῦ κατὰ τὸ παρελθὸν ἢ γιὰ ἀντιλήψεις κομμουνιστικές. Ἀπὸ τὴν φανταστικὴ ἐξισωτικὴ πρωτόγονη κοινωνία καὶ τὶς μητριαρχικὲς ὑστερίες ὣς τὸν Σπάρτακο. Ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου αὐθαίρετες προεκτάσεις τῶν ἰδεῶν τους. Ἔτσι κάνουν ὅλοι, βέβαια, γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι. Οἱ Ἀριστεροὶ περισσότερο -γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι, πάλι. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὑποστηρίζουν μὲ πεῖσμα «ἐπιστήμονα» ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐθνικὴ συνέχεια 2.000 καὶ 3.000 χρόνων, διατυπώνουν ἀνερυθρίαστα τὴν ἄποψη ὅτι ὑπάρχει κομμουνισμὸς 20.000 ἐτῶν.

Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὀνειρώξεις περὶ ἀπώτατου κομμουνισμοῦ, ποὺ ἀφορᾶ καὶ τοὺς σημερινοὺς Ἀριστεροὺς ἢ ἀντιεξουσιαστές, εἶναι ἡ περίπτωση τῶν Βογόμιλων τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου. Οἱ Ἀριστεροί, στὰ πλαίσια τῆς ἀντίληψης ὅτι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ τους εἶναι φίλος τους ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παραπάνω ἀντίληψη περὶ ἀνεύρεσης ἰδεολογικῶν προγόνων, δὲν τσιγκουνεύονται οὔτε bytes οὔτε κλάμα γιὰ τοὺς καταπιεσμένους ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ Ὀρθοδοξία Βογόμιλους. Κλαῖνε ἄπειρα γιὰ τὴν «κακομεταχείριση / καταστροφή τῶν βογομιλικῶν νεκροταφείων στὴ Μακεδονία», φυσικὰ ἐξαιτίας τῆς μισαλλοδοξίας τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, αὐτοὶ οἱ ὑπερευαίσθητοι, τῶν ὁποίων οἱ (ὑπερευαίσθητοι) ὁμοϊδεάτες δήλωναν (τὸ 1935) καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ δηλώνουν ὅτι χαίρονται μὲ τὴν καταστροφὴ σὲ ὁλόκληρη τὴ Μικρὰ Ἀσία τῶν ὀρθόδοξων νεκροταφείων, ἐκκλησιῶν, μνημείων κ.λπ. («Ὄχι μόνο δὲ λυπηθήκαμε γιὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιδιώξαμε»).

Στὰ πλαίσια, λοιπόν, τῆς στρατηγικῆς τους «ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ μου εἶναι φίλος μου», ἐκστασιάζονται μὲ μιὰ ἄκρως δυιστικὴ σέχτα, τῶν Βογόμιλων κατὰ τὸν βαλκανικὸ Μεσαίωνα, σέκτα ἡ ὁποία πρέσβευε μιὰ στάση ζωῆς ὄχι ἁπλῶς ἠθικὰ αὐστηρὴ ἀλλὰ καὶ μισόκοσμη. Οἱ Βογόμιλοι εἶχαν ἱεραρχία (οἱ τέλειοι καὶ οἱ κατηχούμενοι). Γιὰ νὰ περάσεις ἀπὸ τὸ λαὸ (τοὺς «κατηχούμενους»)  στοὺς «τέλειους» ἔπρεπε νὰ χωρίσεις τὸν / τὴ σύζυγο. Ἦταν, λοιπόν, ἐνάντιοι στὸ γάμο καὶ τὶς σεξουαλικὲς σχέσεις. Ἀντίθετα, καὶ χαρακτηριστικά, τόσο οἱ μοναχοὶ ὅσο καὶ ἡ Ἐκκλησία θεωροῦσαν ἀπαράδεκτο νὰ βδελύσσεται κάποιος τὸ γάμο. Οἱ Βογόμιλοι ἦταν ἐνάντιοι στὴν κρεωφαγία καὶ τὴν οἰνοποσία γιατὶ ἔτσι προσκολλᾶσαι στὴν ὕλη(!). Εἶναι τελείως κωμικὸ νὰ διαβάζεις ὕμνους πρὸς τὸν Βογομιλισμὸ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θεωροῦν αὐτονόητο ἀνθρώπινο δικαίωμα καὶ ὕψιστη ἀνθρώπινη ἐκδήλωση τὸν διονυσιασμὸ καὶ τὴν σεξουαλικὴ ἐλευθεριότητα -αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ ὁποῖα οἱ Βογόμιλοι καταδίκαζαν αὐστηρά. Οἱ ἀλαζόνες τῶν δυὸ τελευταίων αἰώνων δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ μεσαιωνικὴ κοινοκτημοσύνη ἦταν ἀξεχώριστη ἀπὸ τὴν μεταφυσικὴ καὶ τὸν ἀσκητισμὸ ἢ τὸν σκληρότερο ἠθικισμό. Ὅταν κάποιος προσπαθήσει νὰ ἀποσπάσει τὸ ἕνα γιὰ νὰ τὸ φέρει στὰ πρόσφατα καλούπια του, μόνο τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια διαστρέφει. Πόσο μᾶλλον ὅταν πρόκειται περὶ μισόκοσμων δυιστῶν κι ὄχι Χριστιανών.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁρισμένοι Χριστιανοὶ βλέπουν ἀντίστοιχα ἀλλὰ χριστιανικὰ κινήματα μὲ συμπάθεια. Εἴτε γιατὶ κατανοοῦν τὶς ἀνισότητες τῆς χριστιανικῆς κοινωνίας ὣς τὸν 16ο-17ο αἰ. εἴτε γιατὶ θέλουν νὰ ἔχουν κοινὰ σημεῖα διαλόγου μὲ ἐκείνους ποὺ έκαιγαν ἐκκλησίες. Ἐγὼ στὰ κινήματα αὐτὰ δὲν βλέπω παρὰ βία ὥστε νὰ ἔρθει βιαίως, δηλαδὴ στανικῶς, μιὰ ὥρα ἀρχύτερα ἡ «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Κι ἕνα πρόδρομο τῶν τηλευαγγελιστῶν. Μεταξὺ τῆς μεσσιανικῆς αἵρεσης (δυιστικῆς ἢ χριστιανικῆς) καὶ τῆς ἔμμεσης ἢ ἄμεσης εὐλογίας τῆς ἀνισότητας τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν τοῦ Μεσαίωνα, θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει κάποιος τρίτος χῶρος.

Φυσικά, οἱ ἀπόψεις περὶ ἀντιεξουσιαστῶν Βογόμιλων δὲν στέκουν γιατὶ ἁπλὰ κάθε αἵρεση ἤθελε τὴν κρατικὴ ἐπικράτησή της κι ὄχι τὴν κατάργηση τῶν ἱεραρχιῶν γενικά. Οἱ Μανιχαῖοι (οἱ πρόγονοι τῶν Βογόμιλων), γιὰ παράδειγμα, ὅπως ἀναφέρει ὁ Θεοφάνης, ἀφοῦ προσηλύτισαν κάποιον πέρση πρίγκιπα (γιὸ τοῦ βασιλιᾶ) στὴ σέκτα τους, ἤθελαν νὰ τὸν ἀνεβάσουν στὸ θρόνο ὥστε νὰ γίνει κρατικὴ ἡ θρησκεία τους. Βεβαίως, ἐνάντια στὰ ἀριστεροπαγανιστικὰ ἀστεῖα, εἶναι γνωστὸ ἢ ἄγνωστο ὅτι ὁ «χωρὶς παπάδες καὶ μονοθεϊστικὰ δόγματα» Διοκλητιανὸς μὲ νόμο ὅρισε νὰ καίγονται ζωντανοὶ οἱ Μανιχαῖοι μαζὶ μὲ τα βιβλία τους. Οἱ ἀντιεξουσιαστὲς καὶ ἀριστεροπαγανιστὲς εἶναι πολὺ πρόσφατοι, μικροὶ καὶ «λίγοι», γιὰ νὰ γράψουν μιὰ ἀντικειμενικὴ ἱστορία τῶν Διώξεων -πόσο μᾶλλον νὰ τὴν ἀντιληφθοῦν.

Ὁ «ἀντιεξουσιασμὸς» τῶν Ἀριστερῶν καὶ ἀναρχικῶν ἔχει ἡμερομηνία λήξεως: τὴν ἡμέρα ποὺ καταλαμβάνουν τὴν ἐξουσία. Τότε, ἡ ἐξουσία παύει νὰ εἶναι δημιούργημα τοῦ διαβόλου, καὶ ἡ κατοχή της εἶναι ὕψιστο καθῆκον. Ὅλες αὐτὲς τὶς συγκινητικὲς ἱστορίες περὶ καλῶν ἀντιεξουσιαστῶν Βογόμιλων ποὺ πολέμησαν τὴν κακιὰ Ἐξουσία οἱ Ἀριστεροὶ ὑπερασπιστὲς τῶν Βογόμιλων ἂς τὶς ποῦνε καλύτερα σὲ τίποτε βλαμμένους, σὰν τὰ ἀνθρωπάκια τοῦ ὀργουελιανοῦ «1984», τὰ ὁποῖα ξέχναγαν τὴν ἑπόμενη μέρα ὅ,τι διακήρυσσε τὸ Κόμμα τὴν προηγούμενη.

Εἶναι χαρακτηριστικό (πάλι στὰ πλαίσια τῆς στρατηγικῆς) ὅτι οἱ «Ὀρθολογιστές» καὶ «Ἐνάντιοι σὲ κάθε θρησκεία» Ἀριστεροὶ ταυτίζονται μὲ ὁριακὰ μὴ κρυφοκομιτατζῆδες Βούλγαρους ποὺ «ἀθῶα» ὑπερασπίζονται τοὺς Βογόμιλους (δηλαδή, μία θρησκεία) ὡς «πρωτόγονους κομμουνιστές». Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Βογομιλισμὸς εἶχε ἀπήχηση κυρίως μεταξὺ τῶν Σλαβοβουλγάρων τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου, κι ὄχι τῶν Ἑλλήνων. Ὁπότε εἶναι κάτι σὰν κομμάτι τῆς σλαβοβουλγαρικῆς ἐθνοθρησκευτικῆς ἱστορίας. Ἔχουν τὴν ἔξυπνη στρατηγική τους καὶ οἱ Βούλγαροι «κομμουνιστές»: Πονάει πολύ, βλέπετε, τοὺς (κρυφο)Βούλγαρους ποὺ ἀπέμειναν στὰ ἑλληνικὰ ἐδάφη τῆς Μακεδονίας –παριστάνοντας τοὺς «Μακεδόνες» ἢ τοὺς «ἀκραιφνεῖς κομμουνιστές (ποὺ δὲ σηκώνουν μύγα στὸ μαρξικὸ σπαθί τους)»– ἡ ἀνάμνηση τοῦ ὀρθόδοξου Βυζαντίου, τὸ ὁποῖο ἔκοβε τὴ φόρα στοὺς προγόνους τους, καὶ τοὺς ξαπόστελνε –ξανὰ καὶ ξανά, καὶ ξανά– νὰ πᾶνε ἀλλοῦ γιὰ πλιάτσικο καὶ γιὰ σφαγές, κι ὄχι στὴ Μακεδονία καὶ τὴ Θράκη.

Κι ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ τὸ ποῦν ευθέως, τὸν δυσβάστακτο καημό τους ἐννοῶ, παριστάνουν τοὺς ἀντιεξουσιαστές, τοὺς ὑπερασπιστὲς τῶν κατακαημένων Βογόμιλων. Ὅπως ἐπὶ Μεσοπολέμου, ποὺ οἱ Βούλγαροι μεταμορφώθηκαν μὲ μοσχοβίτικο ραβδάκι ἀπό (κατὰ Ἰ. Δραγούμη) ἀρκουδιάρηδες κομιτατζῆδες σὲ «Μαρξιστές» -ἀρκεῖ αὐτὸς ὁ περίεργος «Μαρξισμός» νὰ συνεπαγόταν τὴν πρόσβαση στὸ Αἰγαῖο σὲ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους. Ὁποιαδήποτε μόδα καὶ ἰδεολογία ἦταν ἀποδεκτή, ἀρκεῖ νὰ τίθεται στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀγώνα κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Μὲ μπόλικες «αἱρετικὲς» ἀσυναρτησίες τοῦ τύπου «Ἡ ἱστορία γράφεται ἀπὸ τοὺς Νικητές, ἄρα εἶναι μὴ ἀντικειμενική». Βεβαίως, ὁ Μὰρξ γουρουνολαὸ ἀποκαλοῦσε τοὺς Βούλγαρους, ἀλλὰ ἕνας τόσο ἔξυπνος λαὸς δὲν θιγόταν ἀπὸ κάτι τέτοια.

Χαρακτηριστικά, κάποιος γνωστὸς ἱστολόγος ἔχει μεγάλο πρόβλημα νὰ θεωρηθοῦν Ἕλληνες οἱ Βυζαντινοί, καὶ κάνει μεγάλο ἀγώνα, ἀλλὰ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν ἔχει πρόβλημα νὰ αὐτοαποκαλοῦνται Μακεδόνες οἱ βουλγαρόσποροι τῆς FYROM.

Μὲ τὴν ἴδια σκέψη καὶ στρατηγικὴ οἱ Ἀριστεροὶ συμμαχοῦν μὲ τοὺς παράφρονες τοῦ Νεοπαγανισμοῦ ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξίας. Γιατὶ δὲν εἶναι κατὰ ὅλων τῶν θρησκειῶν ὅπως μᾶς διαβεβαιώνουν (ἔμπρακτα, μὲ διώξεις, ὅπως ἀπὸ Ἱσπανία ὣς ΕΣΣΔ) ἀλλὰ κατὰ μίας μόνο.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Βούλγαροι, Μακεδονία, Ρωμανία, Σλάβοι, Χερσόνησος του Αίμου, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

Publius Flavius Vegetius Renatus

Ἕνας βυζαντινὸς συγγραφέας τοῦ 4ου-5ου αἰ., ποὺ διατύπωσε τὸ περίφημο ρητὸ «Ἂν θὲς εἰρήνη, προετοιμάσου γιὰ πόλεμο» (Igitur qui desiderat pacem, praeparet bellum) ποὺ συνήθως παραφράζεται σὲ Si vis pacem, para bellum. Τὸ ρητὸ αὐτὸ ἀπευθύνει στὸν αὐτοκράτορα Βαλεντιανό, στὴν ἀρχὴ τοῦ τρίτου μέρους τῆς πραγματείας του De re militaris

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ντετερμινιστικά, καὶ σκόρπια

Ἂν δὲν κατακτοῦσε ἡ Ρώμη τὴν Ἑλλάδα, καὶ δὲν γινόταν ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη εἰδικότητα χαρακτηριστικὴ τῶν Ἑλλήνων*, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν νομικὴ ἐπιστήμη ὡς χαρακτηριστικὸ τῶν Λατίνων, δὲν θὰ υἱοθετοῦσαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ περιβάλλον τους τὴν ἰατρικὴ ὁρολογία περὶ ἁμαρτίας ὡς ἀρρώστιας καὶ σωτηρίας ὡς θεραπείας -σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς Λατίνους, ποὺ χρησιμοποιοῦσαν λεξιλόγιο ἀπὸ τὸ λατινικὸ περιβάλλον τους, ποὺ εἶχε σὲ μεγάλη ἐκτίμηση τὴ Νομική.

*Ἀρκοῦσε νὰ πεῖ κάποιος ὅτι σπούδασε ἰατρικὴ στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὥστε νὰ ἀναγνωρίζεται ὅτι κατέχει πολλὲς ἰατρικὲς γνώσεις, γράφει ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος.

Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἐκεῖνος ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας γιατρὸς ποὺ εἶπε ὅτι ἡ καρδιὰ εἶναι τὸ κέντρο τῆς σκέψης, θὰ εἶχε τόση σημασία ἡ «καρδιὰ» στὴν Ὀρθόδοξη φιλολογία;;

Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ δουλεία δὲν θὰ ὑπῆρχε ἑλληνικὴ τέχνη καὶ φιλοσοφία;; ὅπως φλυαρεῖ ὁ Ἔνγκελς;

Ἂν ἄλλαζε ἡ πορεία τῆς ἱστορίας κατά πως μᾶς ἀρέσει, αὐτὸ δὲν συνεπάγεται ὅτι ἐμεῖς, ὡς συγκεκριμένα ἄτομα, θὰ παύαμε νὰ ὑφιστάμεθα ἀφοῦ εἴμαστε τὸ προϊὸν τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν δυστυχημάτων (π.χ. Ἅλωση); Θὰ προτιμοῦσαμε μιὰ ὑπέροχη Ἱστορία δίχως τὸ μικρούλι ἐγώ μας;;

Στὰ πάρκα: ἀνθρωπόμορφοι Σκύλοι, νέοι συνήθως, οἱ ὁποῖοι μιλοῦν στὰ σκυλιά-pet τους σὰν σὲ παιδιά. Ζευγάρια μὲ ἕνα παιδί, μὴ τυχὸν χαλάσει ἡ σιλουέτα τῆς Αἰώνιας Γκομενίτσας ἢ λιγοστέψουν τὰ λεφτὰ γιὰ καλοκαιρινὲς ἀποδράσεις ἢ δὲν περισσεύει χρόνος γιὰ πορεῖες-συνελεύσεις-διαδηλώσεις-φαγοπότι. Μουσουλμάνοι μὲ 3-4 παιδιά, ποὺ σιγὰ-σιγὰ μυρμηγκιάζουν στοὺς κάποτε ἀπελευθερωθέντες ἔτι τόπους μας.

 

Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Ζέστα

Περπατώντας κάτω ἀπὸ τὸν καυτερὸ ἥλιο στὰ πρὸς δῆθεν ἱπποδάμεια στενὰ τοῦ μεταπολεμικοῦ Μηδενός, σκέφτεσαι ὅτι στὴν ἑλληνιστικὴ καὶ βυζαντινὴ ἐποχή, στὶς μεσογειακὲς πόλεις, προνοοῦσαν ὥστε τὰ πεζοδρόμια νὰ βρίσκονται -τουλάχιστον τῶν σημαντικότερων δρόμων- στεγασμένα ὑπὸ τὰ κτήρια, καὶ ὅτι ὑπῆρχαν στοὲς μὲ κολῶνες. Ὅπως, γιὰ παράδειγμα, στὴν σημερινὴ Ἀριστοτέλους στὴ Θεσσαλονίκη. Τὰ κτήρια μπορεῖ νὰ ἦταν ἀκόμη καὶ ἑπταώροφα, ὅπως στὴν ρωμαϊκὴ-βυζαντινὴ Ἑρμούπολη τῆς Αἰγύπτου καὶ τὴν Ἀλεξάνδρεια ἢ στὴν βυζαντινὴ Κωνσταντινούπολη. Κι ἐναλλακτικὰ ἢ συμπληρωματικά, τὰ χαμηλότερα κτίσματα εἶχαν τὴν ἐσωτερική τους αὐλή, μὲ τὰ δέντρα γιὰ σκιά, μὲ τὸ πηγάδι.

Γιὰ παράδειγμα, σὲ ἕνα συμβόλαιο ἀγοραπωλησίας σπιτιοῦ στὴν Θεσσαλονίκη τοῦ 1327, ἀναφέρεται ἡ ὕπαρξη καμάρων μὲ κολῶνες ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ δρόμου. Ἔτσι, οἱ διαβάτες προστατεύονταν τόσο ἀπὸ τὴ βροχὴ ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ ζέστη, ἀλλὰ καὶ ὁ ἰδιοκτήτης εἶχε ἐπιπλέον χῶρο.

Ἀστικός, γηγενὴς πολιτισμός. Ἕτοιμος γιὰ χρήση. Ἐμεῖς, φυσικά, εἴμαστε Εὐρωπαῖοι.

Posted in παράδοση, Ύστερη Αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , | Σχολιάστε

ὁ ἀμερικανικὸς Ἰησοῦς ἐν Ἑλλάδι

Παλιότερα, εἶχα ἀναφερθεῖ στὸ νέο φαινόμενο ἐντὸς τοῦ κύκλου τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδας, νὰ εἰσάγονται στὴν Ἑλλάδα προτεσταντικὲς ἀντιλήψεις περὶ Χριστοῦ ὄχι ἀπὸ τοὺς συντηρητικοὺς τῶν μετεμφυλιακῶν παραεκκλησιαστικῶν «Ὀργανώσεων» (Ζωή, Σωτὴρ κ.λπ.) ἀλλὰ ἀπὸ Ἕλληνες «reborn» Ἀριστεροὺς κι Ἀναρχικούς.

Τὸ φαινόμενο ἔχει καὶ τὴν πλάκα του, γιατὶ ἐπὶ δεκαετίες οἱ ἀριστεροί (καὶ ἀντιαμερικανοί..) Νεορθόδοξοι μέμφονταν τὶς –ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1950 ἀνιχνεύσιμες– χαζὲς ἀμερικανιὲς τῶν «Ὀργανώσεων» ὡς ἀν(τ)ορθόδοξες καὶ προτεσταντικές. Ἀπὸ τὰ προτεσταντικὰ τραγούδια ὣς τὴν μεταφορὰ παπικῶν καὶ προτεσταντικῶν ἀπόψεων καὶ θεολογίας. Σήμερα, ἡ μόδα τῆς εἰσαγωγῆς προτεσταντικῶν μοτίβων συνεχίζεται. Ἔχει ἀλλάξει ὅμως ὁ εἰσαγωγέας. Τώρα, εἰσάγονται –ἐξίσου– χαζοχαρούμενες διακηρύξεις «ἀνθρωπισμοῦ», «ἀνοιχτῶν συνόρων» καὶ «ἐπίθεσης στὴν Ἠθική» (καθὼς καὶ οἰκουμενιστικὲς ἢ πανθρησκειακὲς ἀπόψεις), πολὺ βολικὲς γιὰ τὸν μέσο ἐν Ἑλλάδι φυγότεκνο εἰκοσάρη – σαραντάρη (καὶ βάλε) «ἀπελευθερωμένο reborn Χριστιανό», ἀφοῦ δικαιολογοῦν ἀπόλυτα, καὶ μὲ χριστιανικὰ κριτήρια, τὸ χίπικο life style του. Ἔτσι, αὐτοὶ ποὺ κραύγαζαν γιὰ τὴν προέλευση τῶν ὀργανωσιακῶν τρόπων, τοὺς υἱοθετοῦν. Γιὰ φαντάσου.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἂν καὶ κάπου ἤδη ἔχει πάρει τὸ μάτι μου ἀντίστοιχα συνθήματα, νά καὶ δυὸ αὐτούσιες περιπτώσεις τῆς αὐθεντικῆς διαμάχης, δηλαδὴ ἀμερικανικῆς προτεσταντικῆς, σχετικὰ μὲ τὸ «τί λέει ὁ Ἰησοῦς». Ὅποτε τὰ βλέπετε ἀπὸ Ἕλληνες, θὰ ξέρετε ὅτι ἔχετε νὰ κάνετε μὲ εἰσαγωγεῖς Α.Ε.

18301815_602867383256790_7109106183155283359_n

18033228_749518258544380_1013325736624766568_n

18301877_10212992292460420_6223420963647922362_n

 

18033228_749518258544380_1013325736624766568_n
Posted in φιλελεύθεροι, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ μελαγχολία μπροστὰ στὰ ἐρείπια τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων

Ἐννοῶ ἡ δική μας μελαγχολία, ὄχι τῶν Δυτικῶν καὶ τῶν ἐμφυτευμένων μὲ Δύση Ἑλλήνων: Δὲν εἶναι  πρόσφατη, οὔτε ἀναγεννησιακὴ οὔτε νεωτερική-μοντέρνα (ἑνὸς καινούργιου ἔθνους-κράτους ἀπέναντι στὰ πρότυπά του).

Ὁ Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις, αὐτοκράτορας στὴ Νίκαια, ἐπισκέφτηκε τὴν Πέργαμο καὶ γράφει σὲ ἐπιστολή του:

Ἡ Πέργαμος μᾶς ὑποδέχτηκε […] Εἶναι γεμάτη θέατρα, ἀλλὰ μοιάζουν μὲ γερασμένα καὶ μαραμένα ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ εἶναι σὰν νὰ βλέπεις μέσα ἀπὸ θαμπὸ γυαλὶ τὴν λαμπρότητα ποὺ θὰ εἶχαν κάποτε καὶ τὴν μεγαλοπρέπεια αὐτῶν ποὺ τὰ ἀνήγειραν. Γιατὶ εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἑλληνικὴ μεγαλοφροσύνη, καὶ εἰκόνες τῆς σοφίας της. Ἡ πόλη μᾶς τὰ ἐπιδεικνύει σὰν νὰ θέλει νὰ μᾶς κάνει νὰ αἰσθανθοῦμε ντροπή, ὡς ἀπόγονοι, μὲ τῆς πατρικῆς δόξας τὸ μεγαλεῖο. Γιατὶ σὲ σύγκριση μὲ τὰ σύγχρονα κτίσματα αὐτὰ εἶναι ἐκπληκτικά […] Τὸ ἔργο αὐτὸ …σὲ ἐκπλήττει καὶ μόνο νὰ τὸ βλέπεις.

Παρακάτω, ὁ Θεόδωρος Λάσκαρις γράφει ὅτι ἐν μέσῳ τῶν ἀρχαίων κτισμάτων βρίσκονται τὰ ταπεινὰ τοτινά του (τοῦ 13ου αἰ.) κτίσματα, κι ὅτι ἡ θέα τους προκαλεῖ πόνο καὶ χαρὰ μαζί:

Μέσων δὲ τῶν οἰκοδομῶν κελλύδρια χθαμαλὰ …. ὡς γὰρ εἰς τοὺς νῦν οἴκους αἱ τῶν μυῶν ἔχουσι τρῶγλαι, ούτως ἂν εἴποι τις καὶ ταύτα πρὸς τοὺς ἀφανιζομένους. εἰ δὲ καὶ ἡ τῶν οἰκητόρων ἀναλογία τοιαύτη, φεῦ τῆς τῶν ζώντων κακοτυχίας […] ταύτην ὁρῶντες ἡμεῖς πὼς μὲν ἀθυμοῦμεν, πὼς δὲ σκιρτῶμεν, καὶ ὥσπερ ἐν χαρμολύπῃ καὶ κλαυσογέλωτί τινι διάγομεν

Ἐπιστολὴ 32 (σσ. 107-108)

Στὸ λεγόμενο Βυζάντιο δὲν ὑπῆρξε ποτὲ Ἀναγέννηση ἀκριβῶς ἐπειδὴ πάντοτε ἡ Ἀρχαιότητα βλεπόταν λίγο-πολὺ μὲ τὰ μάτια ἑνὸς Θεόδωρου Β’ Λάσκαρι. Ἡ ἀνακάλυψη τοῦ μεγαλείου της δὲν ἔγινε ποτέ. Πρέπει νὰ ξε-χάσεις κάτι γιὰ νὰ τὸ ἀνακαλύψεις κατόπιν. Ὁ ρομαντισμός μας εἶναι ἄλλου εἴδους. Εἶναι σὰν κι αὐτὸν τοῦ Χωνιάτη, ποὺ βλέπει ἐκείνη τὴ στιγμή, μπροστά του, νὰ καταστρέφεται ἡ Ἀρχαιότητα ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους ποὺ λειώνουν τὰ ἀγάλματα τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀφορᾶ τὴν ἀπώλεια στὸ παρόν. Ὄχι τὴν ἀνακάλυψη τοῦ τάφου τοῦ ἀγνοούμενου πατέρα μας.

Ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ παλιά, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τόπο. Δὲν εἶναι -ἐπιστημονικά…- σωστὸ νὰ κατηγοριοποιηθοῦμε οὔτε νὰ ψυχαναλυθοῦμε μόνο ἀπὸ τὸ 1821 καὶ μετά. Κυρίως δέ, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς καταλάβουν οἱ δυτικοὶ πολὺ καλοὶ ἐρευνητὲς τοῦ παρελθόντος μας.

Posted in Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ιστορίες, Μικρά Ασία, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , , | 6 Σχόλια

Κλεῖσαν οἱ στράτες τοῦ Μωριᾶ

Γιῶργος Μεϊντανᾶς

Κι ἐπειδὴ ὁ Συ-σωλήνας μᾶς τὰ χάλασε, νά καὶ ἡ Μηττάκη:

f7b68-p1020567

Posted in 1821, παράδοση, Τούρκοι, μουσική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παλαιὸ καθεστὼς II

αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι φίλοι μας δημοκράτες είναι ότι η σχέση εξουσίας-υπηκόου παραμένει πάντα ανεξαρτήτως πολιτεύματος. Η κρατική κλοπή δεν είναι περισσότερο νόμιμη επειδή έχεις δημοκρατία. Δεν έχει σημασία αν έχεις τον Ιουστινιανό από πάνω σου ή τον Χ δημοκρατικά εκλεγμένο.

 

Ἔτσι: ὅλες οἱ γελάδες εἶναι ἴδιες στὸ σκοτάδι. Λυχνίας σβησθείσης πᾶσα γυνὴ ὁμοία, ἄλλωστε. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ No taxation without representation καὶ τῆς οἰκονομικῆς καλοσύνης τοῦ ἑκάστοτε αὐτοκράτορα ἢ σουλτάνου (ἔκτακτη διαγραφὴ χρεῶν κ.λπ.) ἔγκειται στὸ προαιρετικὸ τῆς καλοσύνης, ἄρα στὴ σπανιότητά της. Ἡ νομιμότητα εἶναι ἄλλο πράγμα.

Πάντως, οἱ φίλοι μας οἱ ἀντιδημοκράτες δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ μισητὸ κράτος θὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει καὶ μετὰ τὴ δημοκρατία. Σὰν τὰ παιδάκια, τοὺς ἀναρχικούς, ποὺ νομίζουν ὅτι ἀρκεῖ νὰ καταργηθοῦν οἱ τίτλοι («κράτος» κ.λπ.) ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε στὴν τάχα παιδικὴ χαρά τοῦ προμοντέρνου κράτους. Λὲς κι ὁ φεουδάρχης –ἡ κατεξοχὴν «ἀπουσία κράτους» καὶ ἡ μόνη διαρκής, δηλαδὴ πετυχημένη (ὄχι σὰν τὰ ἀναρχικὰ βραχύβια καθεστῶτα)– ἐγγυᾶτο τὴν ἀτομικὴ ἰδιοκτησία ἀπὸ φόρους καὶ ἀγγαρεῖες.

Λὲς καὶ δὲν ξέραμε ὅτι ἡ Ἐξουσία εἶναι πάντα φοβερή. Ἀντὶ γιὰ οὐτοπίες κατάργησης τῆς ἐξουσίας, μόνο ἡ ἐναλλαγὴ σὲ αὐτὴν μπορεῖ νὰ προταθεῖ ὡς λιγότερο αὐταρχική -ὑπὸ προϋποθέσεις φυσικά. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἀρνηθεῖ κάποιος ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀντιπροσώπευση στὴν ἐξουσία ἐπειδὴ «δὲν ὑπάρχει καμμιὰ κοινότητα», ἔχει στρώσει τὸ χαλὶ στοὺς ταξικιστές ἀντιπάλους του, ποὺ ξέρουν καλύτερα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ παιχνίδι τῆς διάλυσης τῆς –παρὰ τὰ ὅσα λέγονται περὶ ἀνυπαρξίας της– ὑφιστάμενης κοινότητας.

Μόνο ποὺ τὸ μεταδημοκρατικὸ κράτος θὰ εἶναι χειρότερο ἀπὸ ὅ,τι τώρα χειρότερο ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς διασφάλισης τοῦ ἀτομικοῦ πλούτου, ἐννοῶ. Βέβαια, οἱ ἴδιοι δὲν εἶχαν τὴ μοίρα τῶν πλουσίων Ρωμηῶν καὶ τῶν ἡγεμόνων Φαναριωτῶν, ποὺ ἡ ἐξουσία τοὺς ἔσφαζε σὰν κοτόπουλα ἐποφθαλμιώντας τὸν πλοῦτο τους. Γενικά, ἡ ἱστορία εἶναι τόσο πιὸ ἀνθρώπινη ὅσο πιὸ πολὺ χάνεται στὴν ὁμίχλη τοῦ παρελθόντος. Κι ἔτσι, ἐπειδὴ πιστεύουν πὼς ὁ ἱδανικὸς Ἰουστινιανός τους (ἢ ἡ Θεοδώρα του) θὰ τοὺς χαρίσει τὸν πλοῦτο καὶ τὴ ζωή, μιλᾶνε μᾶλλον ἔχοντας τὸ ἀκαταλόγιστο τῆς ἀνιστορικῆς σκέψης.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Δύση, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

25 Ἰουλίου 1261, ἡ πρώτη ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινούπολης

Γεωργίου τοῦ Ἀκροπολίτου, Χρονικὴ Συγγραφή, 85 (μετ. Σπύρος Ἠλ. Σπυρόπουλος):

…Τότε εἶχε φτάσει στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τὴ Βενετία ἕνα πάρα πολὺ μεγάλο ἐμπορικὸ πλοῖο τῶν Λατίνων καὶ εἶχε πάρει τὴν ἐξουσία νέος διοικητὴς τῆς πόλης, τὸν ὁποῖο ἀποκαλοῦν ποτεστάτο, ἕνας ἄνδρας –ὅπως ἀποδείχθηκε– δραστήριος καὶ ριψοκίνδυνος στὶς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις· αὐτὸς παρότρυνε ὅλους τοὺς Λατίνους τῆς Κωνσταντινούπολης νὰ πολεμήσουν καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν ἑξῆς συμβουλή: «Πρέπει κι ἐμεῖς νὰ μὴν περιοριζόμαστε μέσα στὴν πόλη καὶ νὰ προφυλάσσουμε τὴν πόλη καὶ τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ νὰ δραστηριοποιηθοῦμε κάπως ἐναντίον τῶν Ρωμαίων, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ἀντιμετωπίζουν τὸ κράτος μας ἐντελῶς περιφρονητικά». Τοὺς ἔπεισε λοιπόν, νὰ ἐπιβιβαστοῦν σὲ ὅσες τριήρεις διέθεταν καὶ σὲ μερικὰ ἄλλα πλοῖα –κάτι πλοιάρια καὶ δρόμωνες– καὶ νὰ πλεύσουν ἐναντίον τοῦ νησιοῦ Δαφνουσία, μήπως καὶ κατάφερναν νὰ τὸ καταλάβουν καὶ ν’ ἀξιώνονταν νὰ ποριστοῦν λάφυρα ἀπὸ τοὺς κατοίκους της. Ἔτσι, ἄδειασε ἀπὸ ἀνδρικὸ πληθυσμὸ ἡ πόλη κι ἔμειναν γυναῖκες καὶ νήπια κι ὁ δῆθεν βασιλιάς της, ὁ Βαλδουίνος, μαζὶ μὲ λίγους ἄντρες νὰ ἀσκοῦν τὴ διοίκηση καὶ νὰ τὴ φρουροῦν.

Ξαφνικὰ λοιπόν, ὁ καῖσαρ Ἀλέξιος Στρατηγόπουλος, ἐξορμώντας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας, προσέγγισε τὴν Κωνσταντινούπολη. Καθὼς ὅμως εἶχε μαζί του καὶ κάποιους ἄνδρες ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὴν πόλη καὶ γνώριζαν ἐπακριβῶς τί συνέβαινε σ’ αὐτὴν κι ἀφοῦ τοὺς ρώτησε ἔμαθε ὅτι ὑπῆρχε κάποια τρύπα στὴν περιφέρεια τοῦ τείχους τῆς πόλης, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ εἰσχωρήσει στρατιώτης· χωρὶς λοιπὸν διόλου νὰ χρονοτριβήσει, ἀνέλαβε τὴν ἐπιχείρηση. Καὶ πέρασε ἀπὸ τὴν τρύπα ἕνας καὶ τὸν ἀκολούθησε ἄλλος, ἐκεῖνον ὕστερα ἄλλος, κι ἔτσι ἔγινε ὣς τὸν δέκατο πέμπτο· καὶ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα μπῆκαν περισσότεροι ἄνδρες μέσα στὴν πόλη. Ὅταν ὅμως ἀνακάλυψαν κατὰ τὸ τεῖχος τῆς πόλης ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἐπιφορτιστεῖ μὲ τὴν ὑπεράσπισή του, σκαρφαλώνοντας καὶ πιάνοντάς τον ἀπ’ τὰ πόδια κάποιοι ἀπὸ τοὺς δικούς μας, τὸν γκρέμισαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη. Οἱ ὑπόλοιποι, παίρνοντας στὰ χέρια τους ἀξίνες καὶ σπάζοντας τὶς ἀμπάρες τῶν πυλῶν, κατέστησαν ἀπρόσκοπτη τὴν εἴσοδο τοῦ στρατεύματός μας στὴν πόλη. Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο λοιπόν, ὁ καῖσαρ Στρατηγόπουλος κι ὅλοι ὅσοι, Ρωμαῖοι καὶ Σκύθες, τὸν ἀκολουθοῦσαν, βρέθηκαν μέσα στὴν πόλη. Ἀντίθετα, ὅσοι βρίσκονταν μέσα, συγκλονισμένοι ἀπὸ τὸ αἰφνιδιαστικὸ ἐγχείρημα, ὅπως μποροῦσε ὁ καθένας ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν ἀτομική του σωτηρία. Καὶ οἱ ἄνδρες κατευθύνονταν στὰ μοναστήρια καὶ φοροῦσαν τὰ ἄμφια τῶν μοναχῶν, γιὰ ν’ ἀποφύγουν τὸ θάνατο, ἐνῶ οἱ γυναῖκες φώλιασαν στὶς τρύπες τῶν τειχῶν καὶ κρύβονταν σὲ σκοτεινὲς καὶ κρυφὲς στοές. Ὁ ἡγεμόνας τῆς πόλης, πάλι, Βαλδουΐνος κατευθύνθηκε βιαστικὰ στὸ Μεγάλο Παλάτι. Καὶ οἱ Λατῖνοι ποὺ εἶχαν μεταβεῖ στὴ Δαφνουσία, καθὼς καὶ ὁ ποτεστάτος ποὺ ἦταν μαζί τους, χωρὶς νὰ ἔχουν μάθει τίποτε γιὰ τὸ τί συνέβη, κάνοντας τὴν ἀντίθετη κίνηση ἐπέστρεφαν στὴν πόλη, καθὼς δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν κάτι εἰς βάρος τοῦ νησιοῦ Δαφνουσία –γιατὶ κι αὐτῆς τοὺς κατοίκους τοὺς προστάτευε ὁ Θεός. Φτάνοντας λοιπόν, ὣς τὸ ναὸ τοῦ ἀρχιστρατήγου τῶν οὐρανίων δυνάμεων Μιχαήλ, ποὺ βρίσκεται στὸ χῶρο τοῦ λιμανιοῦ, δὲν εἶχαν πληροφορηθεῖ τίποτα ἐντελῶς ἀπὸ ὅσα εἶχαν γίνει· μόλις ἔφτασαν ὅμως ἐκεῖ κι ἔμαθαν τὰ γεγονότα αὐτα, κινήθηκαν βιαστικά, μὲ σκοπὸ νὰ εἰσβάλουν στὴν πόλη. Ἀλλά, ὅταν τὸ ἀντιλήφθηκαν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, ἔβαλαν φωτιὰ στὰ σπίτια τῶν Λατίνων ποὺ βρίσκονταν κοντὰ στὴν προκυμαία καὶ τὰ πυρπόλησαν, πρῶτα-πρῶτα ὅσα ἀνῆκαν στοὺς Βενετοὺς κι ἔπειτα τῶν ἄλλων ἐθνῶν, στὴν περιοχὴ τῶν κατοικιῶν ποὺ εἶχε τὴν προσωνυμία «κάμποι». Κι ὅταν οἱ στρατιῶτες τῶν Λατίνων εἶδαν τὴν πόλη νὰ καίγεται, γρονθοκοπώντας τὰ μάγουλά τους καὶ παίρνοντας μαζί τους ὅσους μπόρεσαν στὶς τριήρεις τους καὶ στὰ ὑπόλοιπα πλοῖα τράπηκαν σὲ φυγή, ἐνῶ μιὰ τριήρης ἀναχώρησε γιὰ τὸ Μεγάλο Παλάτι καὶ πῆρε τὸν Βαλδουίνο, ὁ ὁποῖος παρὰ τρίχα θὰ εἶχε συλληφθεῖ. Κι ἔτσι λοιπὸν ἐκτυλίχθηκαν τὰ γεγονότα αὐτά, καὶ χάρη στὴ θεία πρόνοια ἡ Κωνσταντινούπολη βρέθηκε καὶ πάλι ὑπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ βασιλιᾶ τῶν Ρωμαίων, ὅπως ἦταν δίκαιο κι ὅπως ἔπρεπε, τὴν εἰκοστὴ πέμπτη Ἰουλίου, κατὰ τὴν τέταρτη ἐπνέμηση καὶ κατὰ τὸ ἔτος ἕξι χιλιάδες ἑφτακόσια ἑξῆντα ἐνιὰ ἀπὸ γενέσεως κόσμου, ἐνῶ ἦταν ὑπὸ ἐχθρικὴ κατοχὴ γιὰ πενήντα ὀκτὼ χρόνια.

 

Στὶς 15 Αὐγούστου τοῦ 1261,  ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος εἰσῆλθε ἀπὸ τὴ Χρυσὴ Πύλη στὴν Κωνσταντινούπολη.

HrysiPyli

 

Κι ἀπ’ τὴ Χρυσῆ τὴν Πύλη σὰν ἀρχάγγελος,

Τρανὸς ἀφέντης, ρήγας, αὐτοκράτορας,

Ἐμπῆκε μέσ’ ‘ς τὴν Πόλι, ‘ς τὴν Ἁγιὰ Σοφιά·

Καὶ χύνεται ὁ ἥλιος τῆς κορώνας του,

Κι ἀνθίζ’ ἡ Ῥωμιοσύνη, σὰν τὰ λουλούδια,

Καὶ χάνεται ὁ Φράγκος σὰν τὴν καταχνιά!

 

θὰ γράψει αἰῶνες μετὰ ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς.

Στοὺς μελλοντικούς Ἀλέξιους Στρατηγόπουλους. 

 

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ιστορίες, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἀπαγορευμένη Ἱστορία, σὲ ὅλα τὰ καλά, ἀπαγορευμένα περίπτερα

 

ce91ce99-29

«Κυκλοφορεῖ σὲ ὅλα τὰ περίπτερα», πληροφορούμαστε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις.

Ἂν καὶ αὐτοτιτλοφοροῦνται ὡς «ἀπαγορευμένα» τὰ ἔντυπα αὐτά, κανεὶς δὲν ἀπαγόρευσε τὴν κυκλοφορία κανενὸς τέτοιου ἐντύπου στὰ περίπτερα ἐδῶ καὶ 30 σχεδὸν χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ τὰ βοθρολύματα τοῦ Παγανισμοῦ καὶ τοῦ Ἐσωτερισμοῦ ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους. Τί εἰρωνεία κι αὐτή: Καὶ Ἀπαγορευμένος καὶ καθ’ ὅλα Νόμιμος, μὲ ΑΦΜ. Μπορεῖ, βεβαίως, κάποιος νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι τὸ κλείσιμο τῶν περισσοτέρων περιπτέρων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἦταν ἕνα πλάγιο χτύπημα κι ἄτυπη ἀπαγόρευση τῆς κάθε ἀπαγορευμένης ἱστορίας. Ποὺ «δὲν μᾶς ἄφησαν νὰ μάθουμε στὰ σχολεῖα». «Γιατὶ …γιατὶ εἶναι κακοὶ Αὐτοί ποὺ δὲν μᾶς ἄφησαν νὰ μάθουμε στὰ σχολεῖα γιὰ τὴν ἀπαγορευμένη ἱστορία! πολὺ Κακοί».

Στὴν εἰκόνα βλέπουμε ἕναν ἐπιληπτικὸ ἤ  –πῶς λέγεται ἐκείνη ἡ ἀρρώστια ποὺ σὲ ἀφήνει κατὰ τὰ ἄλλα ὑγιὴ ἀλλὰ μὲ τοὺς βολβοὺς τῶν ματιῶν μόνιμα βγαλμένους πρὸς τὰ ἔξω;;– ἀρρωστημένο «Ἕλληνα Αἱρετικό», μὲ ἐνδείξεις νανισμοῦ ἢ παλιμπαιδισμοῦ, νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ Σκοτάδι ποὺ τὸν γέννησε. Ὡς ψυχοπαθής (γιὰ νὰ μὴν πῶ κάποια ἄλλη λέξη), φυσικά, δὲν κοιτᾶ τὸ κοινό του κατάματα, ἀλλὰ τὸ ὑπερπέραν ἢ τὴν τρέλλα του.

Δὲν μοῦ φαινόταν καλὸ σημάδι ὁ πλαδαρὸς λαιμός του, οἱ ὦμοι ποὺ ὅλο κουνιόντουσαν καὶ σηκωνόντουσαν, τὰ μάτια ποὺ διαρκῶς κινοῦνταν καὶ περιστρέφονταν μὲ μανία, ἡ καταγέλαστη ἔκφραση τοῦ προσώπου του…

Ὅπως γράφει ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνὸς γιὰ τὸν Ἰουλιανό (ἕναν ἀπὸ τοὺς «αἱρετικούς»)

Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ «Αἱρετικοὶ» ποὺ φυσικὰ ἐν ἔτει 2017 εἶναι πιὸ δημοφιλεῖς κι ἀπὸ τοὺς «Ὀρθόδοξους», ἀλλὰ παρὰ ταῦτα συνεχίζουν νὰ χαρακτηρίζονται –χλευασμὸς κάθε πραγματικότητας καὶ γλώσσας– «αἱρετικοὶ» ἀπὸ τοὺς ὁπαδούς τους. Ὅταν ὁ «αἱρετικὸς» γίνεται λαοφιλής, τότε παύει νὰ εἶναι αἱρετικός-περιθωριακὸς ἢ κατατρεγμένος, καὶ γίνεται κυρίαρχος. Ἡ λέξη δὲν εἶναι περιεχόμενο, εἶναι σύμβολο δηλωτικὸ τῆς ἀπήχησης ὁρισμένων ἀπόψεων: Ὅποιος κυριαρχεῖ κοινωνικά, δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρίζεται «αἱρετικός».

«Κατατρεγμένοι», «περιθωριακοὶ» καὶ «διωκόμενοι» ἀπὸ τὴν φθονερὴ Κοινωνία ἢ τὸ Κράτος-Σατανᾶ (κάθε Κράτος εἶναι ὁ Σατανᾶς. Βέβαια!), οἱ ὁποῖοι «διωκόμενοι» ἐντελῶς τυχαῖα «σπᾶνε τὰ ταμεῖα» σὲ ταινίες, σὲ βιβλία, στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, στὰ ΜΜΕ. Ἡ αἱρετικότητα εἶναι Ἀρετή, αὐτὴ καθεαυτήν. Δὲν ἔχει σημασία τί πρεσβεύεις, δὲν ἔχει σημασία τί κάνεις, δὲν ἔχει σημασία τί λές: ἀρκεῖ νὰ εἶσαι «αἱρετικός». Μειονότητα. Τότε, ἔχεις τὸ φωτοστέφανο τοῦ μάρτυρα. «Οἱ νικητὲς γράφουν τὴν Ἱστορία» διακηρύσσουν θριαμβευτικὰ οἱ ὁπαδοὶ τῶν «Αἱρετικῶν». Οἱ Ναζί, λοιπόν, καὶ οἱ χουντικοὶ εἶναι καλοί, καὶ οἱ Ἀτζέκοι ποὺ ξερρίζωναν τελετουργικῶς καρδιές. Ὅποιος χάνει εἶναι καλός, δὲν χρειάζεται ἄλλο τεκμήριο, ἄλλη δικαίωση. Ἀρκεῖ ἡ Ἥττα του. Ἐπαναξιολόγηση ὅλων τῶν ἀξιῶν, βάσει τῆς ἀβύσσου ἀπὸ τὴν ὁποία ξεπηδᾶ ὁ «Ἕλληνας Αἱρετικός».

Βέβαια, πάνω στὴν ἀμηχανία τους, οἱ ἐκδότες συγκαταλέγουν τὸν Πλάτωνα στοὺς παραπάνω «αἱρετικοὺς», ποὺ «παραμένουν υποσημείωση στα βιβλία μας». Ὁ Πλάτωνας! ὑποσημείωση στὰ βιβλία μας, ἡ ὁποία «αἰῶνες μετὰ» «δικαιώθηκε». Πῶς δικαιώθηκε τώρα, δηλαδή; Φτιάχτηκε ἡ Πλατωνόπολη;

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

χασάπικος καπιταλισμός

Στὴν Ἑλλάδα, παρατηρῶ ἕναν διχασμὸ ἀνάμεσα στοὺς οἰκονομικὰ φιλελεύθερους τοῦ φέισβουκ. Οἱ ΕΣΠΑτζῆδες καὶ οἱ ἄλλοι. Οἱ ΣΚΑΪ-Ράμφοι καὶ οἱ ἄλλοι. Ἡ κατηγορία τῶν δεύτερων πρὸς τοὺς πρώτους εἶναι ὅτι εἶναι κρατικοδίαιτοι σοσιαλδημοκράτες κι ὅτι δὲν εἶναι πραγματικὰ φιλελεύθεροι ὑποστηρίζοντας φόρους κατὰ τῆς ἰδιοκτησίας. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, διακρίνω μιὰ ποικιλομορφία. Ἐθνικοφιλελεύθεροι, ἀντικρατιστὲς κοινοτιστές, ἀναρχοκαπιταλιστὲς καὶ δὲ συμμαζεύεται. Βέβαια οἱ ὑποδιαιρέσεις κι μικρο-ὁμαδοῦλες αὐτὲς ἀφοροῦν τὸ διαδίκτυο. Καὶ φυσικά, ὅπως τὰ πάντα ἔχουν χαλάσει ἢ ἔρχονται ἀπὸ τὸ Ἐξωτερικὸ –ὅπως τὰ φάρμακα– ἐξ ὑπαρχῆς κατώτερης ποιότητας (β’ διαλογῆς), ἔτσι καὶ μὲ τὸν καπιταλισμὸ καὶ τὸ δημόσιο. Ἢ ὁτιδήποτε κινητὸ καὶ ἀκίνητο.

Ἐδῶ, ἕνας οἰκονομικὰ φιλελεύθερος λέει ἕναν ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ τὸ δημόσιο φαντάζει λιμένας σωτηρίας. Ὅμως, τὸ πραγματικὸ καὶ πρωταρχικὸ μεταπολεμικὸ δράμα έγκειται ἀλλοῦ. Στὸ ὅτι ἡ ἀποβιομηχάνιση τῆς Ἑλλάδας (τέλη ’70, συνέπεια τῆς κρίσης) συνέπεσε θαυματουργικὰ μὲ τὴν εἴσοδο στὴν Ε.Ο.Κ., ἡ ὁποία παρεῖχε τὴ δυνατότητα γιὰ ἄπειρο κρατικὸ δανεισμό, ἄρα καὶ γιὰ εἴσοδο πολλῶν στὸ δημόσιο καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ τελευταίου. Ἡ εἴσοδος στὸ δημόσιο ἦταν διέξοδος καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν «προβληματικῶν ἐπιχειρήσεων» ποὺ ἔκλειναν –καὶ τὶς κρατικοποιοῦσε τὸ ἑλληνικὸ κράτος μὲ τὰ λεφτὰ τῶν κουτόφραγκων– καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν «ἐπιχειρηματιῶν» ποὺ γίνονταν «εἰσαγωγεῖς / ἀντιπρόσωποι» κι ἄρα ἀπέλυαν τοὺς πιὸ πολλοὺς ἐργαζόμενούς τους, καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας. Ἄλλωστε, οἱ Ἕλληνες βιομήχανοι βασίζονταν στὴ φθηνὴ ἐργατικὴ δύναμη, σὰν κάτι σημερινὲς χῶρες τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, κι ὄχι στὴν τεχνογνωσία καὶ τὴν καινοτομία: Ὅταν ἄρχισαν νὰ αὐξάνονται οἱ μισθοὶ μετὰ τὸ 1974 καὶ νὰ γίνονται αἰσθητὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς παγκόσμιας κρίσης τοῦ ’70, ἡ ἐγχώρια βιομηχανία καταστράφηκε. Ἔτσι, καὶ οἱ βιομήχανοι ἐπέζησαν μετατρεπόμενοι σὲ παράσιτα, καὶ οἱ ἐργαζόμενοι μετατρεπόμενοι σὲ ὑπαλλήλους, καὶ ὅλα ὡραῖα. Δὲν ξέρω τί θὰ εἶχε γίνει δίχως τὰ λεφτὰ τῆς ΕΟΚ. Τώρα, φυσικά, ποὺ χρειάζονται δύο, κι ὄχι ἕνα, θαύματα, προφανῶς οἱ καταστάσεις ποὺ περιγράφονται παρακάτω εἶναι ὀδυνηρές. Ἴσως καὶ ἡ ἐπίγνωση αὐτῆς τῆς ὀδυνηρῆς συγκυρίας (ἀποβιομηχάνιση, άφθονα λεφτά) νὰ μὴν βοηθᾶ σὲ τίποτε. Κι ἀπὸ προτάσεις νὰ φᾶν κι οἱ κότες. Ἀλλὰ νά τί μᾶς λέει ἕνας οἰκονομικὰ φιλελεύθερος:

Ο χασάπης έλληνας καπιταλιστής, που ταπεινώνει συστηματικά τους εργαζόμενους του (π.χ. σε στέλνει να ψωνίσεις απορρυπαντικά για τη γυναίκα του) και βλέπει τις κοπέλες σαν κονσομασιόν που είναι υποχρεωμένες να ανέχονται τα χυδαία σεξιστικά αστειάκια του, είναι βασικό μέρος της εξίσωσης »γιατί οι έλληνες προτιμούν να βολευτούν στο δημόσιο». Όταν το »αφεντικό» σε βλέπει ως κρέας ή παιδί για τα θελήματα τότε το δημόσιο μοιάζει όχι μόνο επιλογή επιβίωσης αλλά και αναγκαστική επιλογή για τη διαφύλαξη της στοιχειώδους αξιοπρέπειας σου.

 

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁμάδα Правда

Θεωρεῖ τὸν τουρισμὸ βαριὰ βιομηχανία τῆς Ἑλλάδας. Τὸν τουρισμό! ὄχι τὴ βιοτεχνία, ὄχι τὴ γεωργία, ὄχι τὴν καινοτόμο βιομηχανία, ὄχι τὴν ἱστορία καὶ τὴν ἀρχαία / ὀρθόδοξη γραμματεία. Ἀλλὰ τὸν κατεψυγμένο μουσακὰ ἀπὸ τὴν Κίνα. Στὰ χνάρια τοῦ πολιτικοῦ ποὺ εἶπε «ἡ Κύπρος εἶναι μακριά».

Room to let, λοιπόν ἡ Ἑλλάδα: γιὰ τουρίστες ἢ Μουσουλμάνους «πρόσφυγες». Ἐκεῖ ἔγκειται ἡ διαφορά ΝΔ καὶ ΣΥΡΙΖΑ, στὸν τρόπο καταστροφῆς. Ὁ ἕνας θέλει τουρίστες, καὶ γκαρσόνια-ὑπαλλήλους. Ἐνῶ ὁ ἄλλος θέλει Μουσουλμάνους καὶ ὑπαλλήλους στὶς ΜΚΟ καθὼς καὶ Ἕλληνες ποὺ νοικιάζουν τὰ διαμερίσματά τους στὸ Ἰσλάμ.

 

Ἡ ἀριστερὴ ΕΡΤ, βέβαια, ἀπὸ τὴ μιὰ κάνει κηρύγματα κατὰ τῆς σεξουαλικῆς κανονικότητας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη αὐτοδοξάζεται μὲ τὰ ψεκασμένα / «ΕΛ» μνημεῖα της:

19830066_10155510002963151_1363246212_o

Δὲν πειράζει. Ὅταν τὸ ἑλληνικὸ κράτος γίνει ἑλληνικό, θὰ χρειαστεῖ κι ἡ ΕΡΤ.

Posted in Δεξιά, Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

1974: δύο ποιήματα

Ετσεβίτ 1

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Τώρα πιὰ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ πεθάνουμε,
τώρα πιὰ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ πεθάνουμε
μ’ αὐτὴ τὴν ἔγνοια πίσω μας;
Ἀναγκαστικῶς θὰ ἀναβάλουμε.

 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

ΙΤΕ

Καὶ τί περιμένεις ἀπὸ ἀνθρώπους

ποὺ τοὺς βιάσανε τὶς γυναῖκες μπροστὰ στὰ μάτια τους

καὶ δὲν τράβηξαν τὸν σουγιά τους.

Ἀπαθῶς

τότε

κι ἀπαθῶς

σήμερα

ζητᾶνε ἁπλῶς

διαζύγιο.

Τέτοιοι ρουφιάνοι

δὲν μποροῦν νὰ πολεμήσουν γιὰ τίποτε

 

 

Κι ἕνα ἐδῶ

 

 

 

 

Posted in ποίηση, Τούρκοι | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

φωνὴ αὔρας λεπτῆς

5bb8d3eb59e7a34a70e5f5916b7ac27b-byzantine-icons-byzantine-art

11 καὶ εἶπεν· ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ ὄρει· ἰδοὺ παρελεύσεται Κύριος, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα μέγα κραταιὸν διαλῦον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός, οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ Κύριος·

12 καὶ μετὰ τὸν συσσειμὸν πῦρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύριος.

Posted in θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Ὅσοι ἐμπιστεύονται Τοῦρκο

κρίμα ποὺ δὲν βρεθήκατε στὴ θέση του, ἀντ’  αὐτοῦ.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Ιστορίες, Τούρκοι, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἡ ζωὴ εἶναι σκληρή – ΣΤΟΠ

Ὅσο γερνᾶ ὁ παλιὸς «Καιρὸς» τῆς Ἐλευθεροτυπίας, τόσο ἀνακαλύπτει πόσο εὔκολη εἶναι ἡ συνταγὴ γιὰ τὴ ζωή: «Οἱ τεμπέληδες νέοι ποὺ ἀράζουν στοὺς καφέδες Νὰ πᾶνε στὰ χωράφια».

Κι ὅταν τοῦ λένε ὅτι εἶναι ἀδύνατο κάτι τέτοιο γιὰ παιδιὰ ἀπὸ οἰκογένειες ποὺ δὲν ἔχουν δεῖ χωράφι, ἀπαντᾶ μονότονα: «Ἡ ζωὴ εἶναι σκληρὴ». Φαντάζομαι καὶ ὅτι ἂν τοῦ ἔλεγε κάποιος ὅτι γιὰ νὰ γίνεις νέος ἀγρότης -χωρὶς προέλευση ἀπὸ ἀγροτικὴ οἰκογένεια- πρέπει νὰ ἔχεις χωράφια, τρακτὲρ καὶ ἄλλα ἐργαλεῖα, «ντάτσουν», σπίτι, λιπάσματα, ζωοτροφὲς γιὰ τὶς κοτοῦλες στὸν κῆπο ἢ γιὰ τὰ ἄλλα ζῶα, δηλαδὴ χρήματα γιὰ ὅλα αὐτά, καὶ τὸν ρώταγε ποῦ θὰ τὰ βρεῖ αὐτὰ τὰ λεφτὰ κάποιος «τεμπέλης νέος» γιὰ νὰ ξεκινήσει, ὁ Τετράδης θὰ ἀπαντοῦσε: Εἶναι πολὺ ἁπλό, ἀφοῦ «ἡ ζωὴ εἶναι σκληρή», τὰ λεφτὰ θὰ πέσουν ἀπὸ τὰ δέντρα τῶν χωραφιῶν. Ἐπειδὴ ὁ γράφων ἔχει ἀκούσει ἑκατοντάδες φορὲς ἀπὸ γονεῖς καὶ παπποῦδες γιὰ τὴ σκληρότητα τῆς ἐπιβίωσης στὸ χωριό, γιὰ τὸ ὅτι οἱ χωριάτες σπούδασαν τὰ παιδιά τους μὲ χίλιες στερήσεις προκειμένου νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴ ζωὴ στὸ χωριό, ἔχει καταλήξει ὅτι τὰ βαρβούτσαλα τοῦ Μικροῦ Σπιτιοῦ στὸ Λιβάδι εἶναι ὡραῖα γιὰ τὴν τηλεόραση, ὅπου ὁ σκληρὸς κόπος πράγματι ἀνταμοίβεται. Μέ ἄλλα λόγια, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα ἐπειδὴ ἀντιληφθήκαμε ὅτι ὁ ἀστικοποιημένος πληθυσμὸς δυὸ γενιῶν δὲν ἀντέχει τὴ λάσπη τοῦ χωραφιοῦ καὶ τὴν προβατίλα ἢ τὴν ἀπλυσιά.

Ὅσο γιὰ τὴν «οἰκοδομὴ» ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ ἔξω καὶ περιμένει τοὺς νέους ἐργαζομενους γιὰ νὰ χτίσουν τοὺς νέους Παρθενῶνες, ὁ Τετράδης θὰ ζεῖ ἀκόμη πρὸ τῆς Κρίσης, ὅταν κτιζόταν ἀκόμη καὶ ἡ θάλασσα.

Ἀντιπαραβάλλει ὅσους «ζοῦνε ἀπὸ τοὺς γονεῖς / παπποῦδες» μὲ ὅσους «δουλεύουν». Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ὅμως, ἂν τὸ «παιδί» (ἐτῶν 25-35) δουλεύει –ποὺ εἶναι καλό– ἢ ὄχι γιὰ τὸ χαρτζιλίκι, ἀλλὰ ἂν χάρη στὴ δουλειὰ αὐτὴ -καὶ στὰ 500€- καταφέρνει ἢ ὄχι νὰ νοικιάσει σπίτι, νὰ πληρώνει τοὺς λογαριασμούς, νὰ φτιάξει οἰκογένεια κ.λπ. Ἐπειδὴ δὲν τὰ καταφέρνει, ἡ ἀντιθεση μεταξὺ τεμπελιᾶς καὶ δουλευταράδων, «μαχητές και ανεξάρτητα που δεν φοβούνται να ορμήσουν και να επιβιώσουν» δὲν εἶναι τόσο τραγική: Ὅλοι καταλήγουν νὰ στηρίζονται στὴν οἰκογένειά τους ἢ νὰ μένουν μὲ τὴν οἰκογένειά τους. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ ποιὸς σοῦ παρέχει τὸν καφὲ ἢ τὶς διακοπές (ἂν πίνεις κι ἂν πᾶς διακοπές).

Ὁ Τετράδης ἀναφέρει ὅλες τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραὴλ στὴν Ἑλλάδα: «Αλβανοί, Γεωργιανοί, Βούλγαροι, Ουκρανοί, Πακιστανοί, Σριλανκέζοι, Ρουμάνοι», ποὺ ἐπιβιώνουν δουλεύοντας σὲ «χωράφια, οικοδομές, δρόμους, σπίτια, ξεχερσώνοντας, φυτεύοντας». Νὰ τοῦ πεῖ κάποιος γιὰ τοὺς Πακιστανοὺς ποὺ ζοῦν δέκα-δέκα σὲ ἐρειπωμένα σπίτια στὴν Ἀθήνα; Ἢ γιὰ τὴ Μανωλάδα;

«Ἡ ζωὴ εἶναι σκληρή», ὅμως. Κατὰ τὰ ἄλλα, οἱ δημοσιογράφοι μᾶς δείχνουν μὲ θαυμασμὸ ὅσους νεαροὺς Ἀλβανοὺς ἀριστεύουν στὰ μαθήματα, γίνονται σημαιοφόροι κ.λπ. -ἀντὶ νὰ γίνουν οἰκοδόμοι καὶ καθαρίστριες κι αὐτοὶ ὅπως οἱ ἀλβανοὶ γονεῖς τους.

Ἀλλά, βλέπετε, ὁ Τετράδης εἶναι Ἀριστερός: Δὲν τολμᾶ νὰ πεῖ: Κάντε παιδιά, καὶ ζήσετε μὲ τοὺς γονεῖς σας στὸ σπίτι (καὶ δουλέψτε), καὶ ξεχᾶστε τὴν ἀριστερίστικη ντουντούκα καὶ τὶς συνελεύσεις-διαδηλώσεις-κάμπινγκ. Γιατὶ ὡς γνωστὸν «στὸ [Μυθικὸ] χωριὸ» ζοῦσαν μαζὶ –στὸ ἴδιο σπίτι– δυὸ καὶ τρεῖς γενιὲς καὶ ἐνίοτε δυὸ στενὰ συγγενικὲς οἰκογένειες. Ἔχει καὶ τὰ ὅριά του ὁ συντηρητισμός του: Εἶναι νεοφιλελεύθερος συντηρητισμός κι ὄχι πατροπαράδοτος ἑλληνικὸς συντηρητισμός. Δυστυχῶς, τοῦ ἔχω νέα: Κάθε μοντέλο κοινωνικῆς ζωῆς ἔχει καὶ τὴν ἀντίστοιχη οἰκογενειακὴ κατάσταση: Εἴτε αὐτὴ εἶναι σὰν τοὺς Πακιστανούς, δηλαδὴ ξένοι-ἄγαμοι-ἄτεκνοι στὰ ἐρειπωμένα παλιὰ κτήρια τῆς Ἀθήνας καὶ σὲ καλύβες στὴν ἐπαρχία. Εἴτε μιὰ ἑλληνικὴ πατριαρχικὴ οἰκογένεια (ἀφοῦ θέλουμε καὶ αὔξηση τῆς γεννητικότητας, κι ὄχι 1 παιδὶ ἀνὰ νέο ζευγάρι). Χωρὶς μαζικοδημοκρατικὸ ἀτομικισμό. Τὸ ἀντέχει;

Ἀναρωτιέμαι, λοιπόν, πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ γουστάρουν τὰ γραφόμενά του περὶ νέων εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν παιδιά.

Ἔτσι εἶναι, βέβαια, ἡ «σκεπτόμενη Ἀριστερά». Πάει γύρω-γύρω-γύρω τὴν κριτική της στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια, ὥσπου νὰ φτάσει –ἀπὸ τὰ ἀριστερά– στὴν ἀγγλοσαξωνικὴ ὀνείρωξη περὶ νέων ποὺ ἀπογαλακτίζονται στὰ 18 τους καὶ βγάζουν τὸ πρῶτο τους ἑκατομμύριο στὰ 30. Μοῦ θυμίζει πολὺ κάτι φιλελέδες μὲ πομπῶδες ὕφος ἀστοῦ, ποὺ ὁλημερὶς κι ὁλονυκτὶς βρίζουν τὴν νεοελληνικὴ οἰκογένεια ἐπειδὴ αὐτὴ δὲν διασπάστηκε σὲ Ν ἄτομα ὅπως ἡ μεταπολεμικὴ δυτικὴ οἰκογένεια.

Ὥσπου νὰ γίνει βέβαια μιὰ σοβαρὴ κριτικὴ στὶς ἐλλείψεις, τὶς ἀνάγκες καὶ τὶς εὐκαιρίες ποὺ ἔχει σὲ κάθε τομέα –γεωργικὸ ἢ τεχν(ολογ)ικό– ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἂς ἀερολογοῦμε ἀτελείωτα.

Posted in παράδοση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 5 Σχόλια

Ἱσπανικὸς Ἐμφύλιος: Ξεθαψίματα

Ξεθάψιμο ἀπὸ καιρὸ πεθαμένων κληρικῶν καὶ καλόγερων / καλογριῶν, καὶ δημόσια ἐπίδειξή τους πρὸς γέλωτα τῶν δημοκρατῶν κι ἀναρχικῶν κατὰ τὸν Ἱσπανικό Ἐμφύλιο (1936-1939), καὶ πρὸς γελοιοποίηση τῆς ἱσπανικῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ὁμολογίας στὰ μάτια τῶν πολιτῶν τῆς Δεύτερης Ἱσπανικῆς Δημοκρατίας. Παράλληλα, βέβαια, μὲ τὶς ἐκτελέσεις (ἀόπλων) κληρικῶν καὶ ὅσων πολιτῶν φάνταζαν συνειδησιακὰ ὕποπτοι ἀπὸ τὴν ἀναρχοαριστερὴ ἀστυνομία τῆς σκέψης, καθὼς καὶ μὲ τὶς καταστροφὲς ἐκκλησιῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἔργων τέχνης, τὶς ὁποῖες ἀναφέρει ἀκόμη κι ὁ Καζαντζάκης, ποὺ ἦταν ἀνταποκριτής.

wchngsi2016-08-22-niles-b

4

82fcfaec3fa65f50dd576084a643da1c

Τὸ ISIS στὴν Ἱσπανία τοῦ 1936:

spanish8

Ἱσπανία 3

Ἱσπανία

Such incidents were reported from Batea, Belchite, Berga, Canet de Roig, Fuenteovejuna (now Fuente Obejuna), Minorca, Orihuela, Oropesa, Peralta de la Sol, Vich, and elsewhere; photographic evidence survives of such events in some of the larger cities. Thus, in Toledo, at the Church of San Miguel, disinterred corpses were set out upon the central altar (Fig. 7. 5). The altar of the Carmelite Church in Madrid was similarly adorned with skulls, as milicianos clowned and masqueraded about it (Fig. 7.6). Within the same church, the mummified remains of two young women were put on public display (Fig. 7. 7) . Perhaps the most notorious incident occurred at the convent cemetery attached to the Iglesia de la Ensefianza in Barcelona, where the bodies of nineteen Salesian nuns were exhumed and exhibited, flanking the doors of the church and spilling out into the street. Here, they remained for a full three days (23-25 July), during which time more than forty thousand people filed past them, sometimes silent, but more often jeering

(Bruce Lincoln, Discourse and the Construction of Society, New York 1989, ἀπ’ ὅπου κι ἡ ἔμπνευση γιὰ τὴν ἀνάρτηση)

Πῶς νὰ πολεμήσεις τὸν φασισμὸ δυναμώνοντάς τον ἤ: Πῶς νὰ σκάψεις τὸ δικό σου λάκκο στὴ συνείδηση τῆς «σιωπηλῆς πλειονότητας«. Ἡ ὁποία δὲν εἶναι, φυσικά, ἡ στιγμιαία ἐκλογικὴ πλειοψηφία οὔτε οἱ φιλικοὶ πρὸς ἐσένα. Πράγματι, ὅσο κι ἂν ἡ πλειονότητα πλέον δὲν εἶναι χριστιανική, οἱ βάρβαρες πράξεις ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ διατείνονταν πὼς οἱ ἀντίπαλοί τους ἦταν βάρβαροι, καὶ ἡ ὁποιαδήποτε δικαιολόγησή τους ὁδηγοῦν σὲ λογικὸ ἀδιέξοδο. Ὅταν ἰσχυρίζεσαι ὅτι εἶσαι ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ἀπαγορεύεις στὸν ἑαυτό σου ὁτιδήποτε μὴ ἀνθρωπιστικό. Ὅταν τὸ ἐπιτρέψεις, κι ὅταν πολεμᾶς νεκροὺς τοῦ προηγούμενου αἰώνα, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βλέπουν μὲ τὸ φωτοστέφανο τῆς ἐκκοσμικευμένης ἁγιοσύνης. Ἀκόμη κι ἂν ἀνόητα πιστεύεις ὅτι ἐπειδὴ μηδενίζεις τὸ κοντὲρ τῆς Ἱστορίας δικαιοῦσαι νὰ καταργεῖς ἀκόμη καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τοὺς νεκρούς ἐχθρούς.

Βέβαια, ὡς τελετουργικό, εἶναι πολὺ παλιὸς ὁ δημόσιος χλευασμός καὶ καταστροφὴ τῶν ἑκάστοτε εἰκόνων: Σκοπὸ ἔχει νὰ δείξει τὴν ἀδυναμία τῶν ἐκτιθέμενων ἀντικειμένων (καὶ πτωμάτων) ἄρα καὶ νὰ διαβεβαιώσει τὴν κοινωνία ὅτι ἡ παλιὰ τάξη πραγμάτων -ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ «εἰκόνες», ἀντικείμενα καὶ πτώματα- ἔχει καταρρεύσει. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴν κατάρρευση τῆς παλαιᾶς τάξης καταρρέουν τὰ πάντα, ἀκόμη κι ὁ σεβασμὸς στοὺς νεκρούς, δηλαδή σὲ αὐτὸ ποὺ πρέσβευαν κι ἐκπροσωποῦσαν οἱ νεκροί (τὸ ὁποῖο, γιὰ τοὺς καταστροφείς, εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως ἀνύπαρκτο καὶ ἀδύναμο). Πέρα, δηλαδή, ἀπὸ τὸ ἂν τέτοιες πράξεις κρίνονται ὀρθὲς ἢ ἀδικαιολόγητες, τὸ μοτίβο καὶ τὸ σκεπτικὸ ποὺ ἐνυπάρχει σὲ αὐτὲς εἶναι ἀνιχνεύσιμο, κλασσικὸ καὶ πανάρχαιο.

Βέβαια, γιὰ νὰ ξαναγυρίσω στὰ ἀξιολογικά μου, εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας δὲν ξέθαβαν πρὸς δημόσιο χλευασμὸ τὰ λείψανα παγανιστῶν ἀνθρώπων: Τὸ ἀντίθετο, φέρονταν μὲ σεβασμὸ στὰ λείψανα ἐθνικῶν ἱερέων, ὅταν τὰ συναντοῦσαν στὴν ἔρημο οἱ ἀσκητές (π.χ. ἅγιος Μακάριος). Οἱ Χριστιανοὶ φύλαγαν τὸ ξεθάψιμο μόνο γιὰ τοὺς θεούς, δηλαδή μόνο γιὰ τὰ ἀγάλματά τους καὶ ἄλλες ἀπεικονίσεις τους: Τὰ ἔπαιρναν ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦταν, ἀπὸ τὸ  ἄβατο (τὸ ἐσώτατο ἱερό) καὶ τὰ ἐξέθεταν, σπασμένα ἢ ἀνέγγιχτα, στὴν Ἀγορὰ δείχνοντας τὴν ἀδυναμία τους. Ἀλλὰ αὐτὰ γίνονταν 1600 χρόνια πρίν, κι ὄχι 80· ἀπὸ «μὴ διαφωτισμένους» κι ὄχι ἀπὸ τὴν ἀφρόκρεμα τῆς Ἀνθρωπότητας. Ἔτσι, ἂν λάβουμε ὑπόψη καὶ τὶς καταστροφὲς τάφων καὶ ἀνθρώπινων λειψάνων στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, μπορεῖ κάποιος νὰ συγκρίνει Ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ Ἱσπανικὴ / Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, καὶ νὰ συμπεράνει ὅτι οἱ αὐτοανακηρυγμένοι ὡς ἐκπρόσωποι τῆς ἀξιακὰ Ὑπέρτατης Μορφῆς Πολιτισμοῦ (οἱ ἄθεοι-ἄθρησκοι δημοκράτες καὶ οἱ ἀναρχικοί) ἐπέδειξαν -καὶ ἐπιδεικνύουν- περισσότερο κατάπτυστη συμπεριφορά ἀπὸ τοὺς «τυράννους Χριστιανούς».

Ὁτιδήποτε κι ἂν εἶχε διαπράξει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη, ἡ ἐναντίωση στὸ Χριστιανισμό -συνειδησιακὰ καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἀρχές του- ἐξέθεσε γιὰ πάντα τὴν Ἀριστερὰ καὶ τοὺς Φιλελεύθερους ὡς ἐχθρὸ τῶν βάσεων τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄρα τῆς ἐπιβίωσής μας. Καὶ ἡ «θεολογία τῆς ἀπελευθέρωσης» ἦρθε πολὺ ἀργά, ἐνῶ εἶχε χαθεῖ, τὸν 18ο καὶ τὸν 19ο αἰ., ἡ εὐκαιρία γιὰ συμμαχία κοινωνικῆς ἀπελευθέρωσης καὶ χριστιανικῆς μεταφυσικῆς. Ἡ «τιμωρία» τους θὰ εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὶς μυριάδες ἐκτελέσεις ἀθώων Ἀριστερῶν ἐπὶ Φράνκο: Θὰ εἶναι οἱ σφαγές τους ἀπὸ τοὺς εἰσερχόμενους στὴν ἀποχριστιανισμένη Εὐρώπη Μουσουλμάνους, θὰ εἶναι ἡ «σεμνὴ ἐνδυμασία» (μαντήλα), θὰ εἶναι ἕνα κάρο πράγματα. Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὁποιαδήποτε πολιτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ συμπάθεια εἶναι πολὺ μικρὴ μπροστὰ στὴν σιχασιὰ γιὰ ὅσους μισοῦν τὰ ὅσια καὶ ἱερά. Γιατὶ τὸ μόνο ποὺ κατάφεραν κάτι τέτοια κινήματα εἶναι ν’ ἀποτελέσουν τὴν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ, ἀφοῦ ἡ Δύση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄθρησκη (ἢ… παγανιστική): Εἴτε θὰ εἶναι χριστιανικὴ εἴτε θὰ «τουρκέψει».

Θὰ ἔλεγα, ἐπίσης, ἂν καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποδείξω (ὑπόθεση ἱστορικῆς ἐργασίας κάνω), ὅτι ὁ ἀντικληρικαλισμὸς στὴν Ἱσπανία δὲν εἶχε τόσο (ἢ μόνο) σχέση μὲ τὴν «πραγματικὴ καταπίεση τῆς Ἱσπανικῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῆς κοινωνίας»: Ἀφοῦ ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν  φτωχοὶ συντηρητικοί, ἡ καταπίεση συχνὰ εἶναι δευτερεύον κριτήριο στάσης κάποιου πρὸς τὴν ἐκκλησία. Ἀντίθετα, ἴσως ὁ ἀντικληρικαλισμὸς «ἔπιασε τόπο» στοὺς πνευματικοὺς ἀπόγονους τῶν κρυπτομουσουλμάνων καὶ κρυπτοϊουδαίων, αὐτῶν ποὺ τὸν 15ο αἰ. ἐκχριστιανίστηκαν ἐπιφανειακὰ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς χώρας ἀπὸ τὸν ἰσλαμικὸ ζυγό, καὶ ἔτσι τοὺς ἐπετράπη νὰ παραμείνουν στὴν Ἱσπανία. Μὲ τοὺς αἰῶνες αὐτοὶ ἀπέβαλαν, βέβαια, τὸν κρυπτομουσουλμανισμό τους (καὶ τὸν κρυπτοϊουδαϊσμό τους), ἀλλὰ ὄχι καὶ τὸν ἀντιχριστιανισμό τους.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν 81 ἐπέτειο ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ ἱσπανικοῦ ἐμφυλίου (17-7-1936).

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση | Tagged , , , , | 2 Σχόλια

15/7 Σαββόπ.

Δὲν ξέρω γιατί δὲν μοῦ ἄρεσε ὁ Σαββόπουλος ποτέ. Δὲν μοῦ ἄρεσε. Ἡ φωνή του; Ἡ ροκ-δημοτικὴ μουσική του, ποὺ δὲν ἐκσυγχρονίζει τὴν παράδοση (ὅπως καὶ κάθε τὶ ποὺ τὴν ἀναμειγνύει μὲ Δύση) καὶ δὲν τὴ βρίσκω πρωτοποριακή (δὲν μ’ ἀρέσει ἡ στανικὴ καινοτομία); Ὁ ἀλλοπρόσαλλες πολιτικο-ἰδεολογικὲς ἀλλαγὲς ὅλων τῶν μουσικῶν καὶ τῶν λογοτεχνῶν κατά που φυσᾶ ὁ ἄνεμος; Ἀλλὰ δὲν κατάλαβα ποτὲ ὅτι τὸν ἀντιπαθοῦν οἱ αὐθεντικοὶ Ἀριστεροί. Φταίει ἡ μεσοπολεμικὴ φανατίλα τῆς πίστης ὅτι ὁ Πνευματάνθρωπος (ὁ «πνευματικὸς ἄνθρωπος») πρέπει νὰ δείχνει τὸ Σωστὸ στὰ πλήθη. Ἄλλοι βγάζαν πολιτικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὰ ρεμπέτικα, ἥμαρτον. Μοῦ φαίνεται ἀπίστευτο νὰ περιμένεις καθοδήγηση ἀπὸ μουσικάντηδες καὶ λογοτέχνες τοῦ συρμοῦ, ἀλλὰ ναί, αὐτὸ εἶναι ποὺ περιμένουν οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ τὸν βρίζουν.

Γι’ αὐτό, καὶ παρὰ ταῦτα, δὲν ἔχω νὰ βάλω ἕνα τραγούδι του παρακάτω.

Posted in παράδοση, Αριστερά, κοινωνία, μουσική | Tagged , , , | Σχολιάστε

Εἰδωλολατρίες ἢ Διπολικὴ διαταραχή

Τὸ νὰ κατηγοροῦν οἱ ἄθεοι – ἄθρησκοι γιὰ εἰδωλολατρία τὴν Ὀρθοδοξία.

Οἱ ἄθεοι – ἄθρησκοι ποὺ ποτὲ δὲν ἔψεξαν τὴν ἀρχαία θρησκεία γιὰ εἰδωλολατρία, ἐπειδὴ ποτέ τους δὲν εἶδαν / δὲν ἄκουσαν / δὲν διάβασαν κανένα ἀρχαῖο κείμενο περὶ λειψάνων καὶ ἀγαλμάτων. Καὶ γιατὶ –οἱ ἄθεοι– τὴν φαντάζονταν (τὴν ἀρχαία θρησκεία) γιὰ σύμμαχό τους στὸν ἀγώνα κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Οἱ μουμιοπροσκυνητές. Τὰ κάστανα ἑνὸς ἀφελῆ τοὺς προκάλεσαν τὰ γέλια καὶ τὴν ἀποστροφή, τώρα. Γιὰ νὰ μὴν κάνουμε λόγο γιὰ ὅσους ἀπολίτικους ἄθεους προσκυνοῦν ἁπλῶς μπούτια, καὶ  πόδια ποδοσφαιριστών ἢ πιτόγυρα.

lenin-mausoleum

Μούμια Λένιν

 

 

maxresdefault

Μούμια Μάο

 

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἡ Ἀριστερὰ ὡς Πεταίν

Πλανᾶται τὸ ἐρώτημα γιατί ἡ Ἀριστερὰ σπαράζει, χτυπιέται καὶ διαδηλώνει στὴ Θεσσαλονίκη κατὰ τὴς ἀναγόρευσης τοῦ Γιοῦνκερ ὡς ἐπίτιμου διδάκτορα Νομικῆς τοῦ Ἀριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἐνῶ σώπαινε συναινώντας στὴν θετικὴ προβολὴ τοῦ ἱστορικοῦ Χ. Ρίχτερ, ὁ ὁποῖος ἀθωώνει τὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν α ἢ β αἰτιολόγηση, ἢ τὸν ὑπερασπιζόταν ἀπὸ «ἐπιθέσεις ἐθνικιστῶν», καὶ σώπασε «ἀντιεθνικιστικὰ» γιὰ τὴν ἀναγόρευσή του ὡς ἐπίτιμου καθηγητῆ στὸ Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Ἡ απάντηση δὲν πλανιέται, κι ἔρχεται ἀμέσως:

Ἐπειδὴ ὁ Ἥρωας τοῦ χτὲς εἶναι ὁ Προδότης τοῦ σήμερα. Ὅπως ὁ γάλλος στρατηγὸς Πεταίν, ποὺ πολέμησε ἐπιτυχῶς τοὺς Γερμανοὺς στὸν Α’ Παγκόσμιο, ἀλλὰ συνθηκολόγησε μαζί τους στὸν Β’ Παγκόσμιο, καὶ μεταπολεμικῶς καταδικάστηκε ἀπὸ τὸ γαλλικὸ κράτος ὡς προδότης.

Ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ὁλόιδιος ὁ Πεταίν. Καὶ χειρότερα.

 

Posted in Αριστερά, Γερμανία, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Οὔτε μέλι

Νῦν μὲν οὖν ἐν τοῖς καθ’ ἡμᾶς χρόνοις Αἴγυπτος τρέφει τὰς Ὑπατίας δεξαμένη γονάς· αἱ δὲ Ἀθῆναι – πάλαι μὲν ἦν ἡ πόλις ἐστία σοφῶν, τὸ δὲ νῦν ἔχον σεμνύνουσιν αὐτὰς οἱ μελιττουργοί

γράφει ὁ Συνέσιος στὰ 396 (ἐπιστ. 136, ἔκδ. A. Garzya): «Στὴν ἐποχή μας, ἡ Αἴγυπτος ἔχει λάβει καὶ λατρεύει τὴν ἐπωφελὴ σοφία τῆς Ὑπατίας. Ἡ Ἀθήνα ἦταν κάποτε κατοικία τῶν σοφῶν. Τώρα, μόνο οἱ μελισσοκόμοι τῆς προσδίδουν τιμή».

Τώρα, πιά, οὔτε μέλι.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

14-7-1789

Ντελακρουά Γαλλικὴ ἐπανάσταση

Ἡ σωματειακὴ ὀργάνωση τῆς κοινωνίας καταργήθηκε καὶ ἡ πλειονότητα τῶν θρησκευτικῶν ἑνώσεων διαλύθηκε. Ὡστόσο, ἡ ἀπειλὴ τῆς ἀντεπανάστασης ἀνάγκασε τὴ Συνέλευση νὰ ἀφήσει τὶς πολιτικὲς ἑταιρεῖες ἐλεύθερες νὰ πολλαπλασιάζονται… ἀργότερα…ἡ Συνέλευση υἱοθέτησε, λίγο προτοῦ διαλυθεῖ, ἕναν κατασταλτικὸ νόμο ἐναντίον τῶν λεσχῶν. Γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἐλευθερία ἀπαιτοῦνταν ἁπλῶς νὰ καταργηθοῦν οἱ ἐπαγγελματικὲς συντεχνίες […] Ὅσο γιὰ τὸ προλεταριάτο, ἡ μόνη στιγμὴ ποὺ ἀσχολήθηκαν μαζί του ἦταν προκειμένου νὰ ἐπικυρώσουν, μὲ νόμο τοῦ Λὲ Σαπελιὲ στὶς 14 Ἰουνίου 1791, τὴν ἀπαγόρευση τῶν ἐργατικῶν συντροφιῶν καὶ τῶν ἀπεργιῶν. Ἑπομένως, ἡ Συντατικὴ ἀρνήθηκε στοὺς ἐργάτες τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦσαν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸ μισθό τους, ἐνῶ ταυτοχρόνως ἀπέκρουε τὴν ἐπιβολὴ ὁποιασδήποτε διατίμησης στὰ τρόφιμα. Καθὼς διατήρησε τὰ ἐργαστήρια τῆς πρόνοιας, προσέφερε δουλειὰ στοὺς ἐργάτες γιὰ ἕνα διάστημα -δὲν σκόπευε ὅμως διόλου νὰ τοὺς ἀναγνωρίσει ὁποιοδήποτε σχετικὸ δικαίωμα, καὶ τὸν Μάιο τοῦ 1791 διέταξε νὰ τὰ κλείσουν καὶ αὐτά. Τὸ μόνο ποὺ ἔγινε δεκτὸ ἦταν νὰ δοθεῖ κάποια βοήθεια στοὺς ἀναπήρους· δυστυχῶς, καὶ αὐτὴ ἦταν μόνο θεωρητική. Ἡ πρόνοια κάθε ἄλλο παρὰ ἀναπτύχθηκε, ἀντιθέτως δέχτηκε καίριο πλῆγμα ὅταν ἐξαφανίστηκαν οἱ ἐλεημοσύνες τοῦ κλήρου. Ἐπομένως οἱ μισθωτοὶ καὶ οἱ πένητες δὲν ἀποκόμισαν κανένα κέρδος ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση

Georges Lefebre, Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, μετ. Σπ. Μαρκέτος, Ἀθήνα 2003, σσ. 178, 193-194

Ὁ Νίτσε ἔλεγε νὰ τὰ χτυπᾶς μὲ ἕνα σφυρί. Τὰ Εἴδωλα. Πιὸ ὡραῖο εἶναι, ὅμως, νὰ τὰ ἀναποδογυρίζεις καὶ νὰ τὰ ἀφήνεις σὲ δημόσια θέα.

Στὴν εἰκόνα τοῦ Ντελακρουά, νεαροὶ χρήσιμοι ἠλίθιοι, μισθωτοὶ ἢ πένητες, συμμαχοῦν μὲ τοὺς ἀστοὺς «ἀπελευθερωτές τους» καὶ μιὰ ξεβράκωτη. Ἡ «ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς παπάδες» ἦταν γνωστό δὲν μποροῦσε νὰ γίνει ἀλλιῶς ὅτι θὰ σήμαινε τὴν ὑποδούλωση, κι ἐσωτερίκευση τῆς ὑποδούλωσης, στοὺς μικροὺς γήινους ψευτοθεούς: Ὅσους ἔχουν χρῆμα.

Υ.Γ. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ εἶσαι μὲ… τὴ Μαρία Ἀντουαννέτα γιὰ νὰ τὰ λὲς αὐτα. Ἥμαρτον, 200 χρόνια μετά.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση | Tagged , , | 2 Σχόλια

ἐθνοτικοὶ ἐκχριστιανισμοί: κολλεκτιβιστὲς καὶ μή.

Οἱ Γάλλοι, οἱ Γερμανοί, οἱ Βέλγοι, οἱ Ἄγγλοι κ.ἄ. δὲν ἐντρύφησαν στὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ (γραμματεία κ.λπ.) ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό, ἀλλὰ μόνο ἀφότου ἐκχριστιανίστηκαν. Ἐπὶ αἰῶνες τὸ Βέλγιο, ἡ Βρετανία κι ἡ Ἑλβετία ἦταν ρωμαϊκές, δὲν ἔχουμε κάποιον ἑλληνιστὴ λόγιο ἐπὶ παγανιστικῆς -πρὸ Μ. Κωνσταντίνου- Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὡστόσο. Ἡ ἀλληλουχία δὲν εἶναι μόνο χρονική, εἶναι κι αἰτιακή, γιατὶ ὁ Χριστιανισμὸς ἔχει μέσα του ἀρκετὸ Ἑλληνισμό (ὡς γραμματεία, μοτίβα-ρητορική, μεταφυσικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ἐρωτήματα, διοίκηση κ.λπ.). Ἀναπόφευκτα, δηλαδή, ὁ ἐκχριστιανισμὸς σημαίνει καὶ συσχέτιση μὲ τὸν Ἑλληνισμό, γιὰ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς. Πρὶν ἀπὸ τὸν ἐκχριστιανισμό τους οἱ παραπάνω λαοὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν εἶχαν συσχετιστεῖ πολιτισμικὰ μὲ τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ ἁπλὰ εἶχαν μόλις ξεπεράσει τὸ στάδιο τοῦ κανιβαλισμοῦ καὶ τῶν ἀνθρωποθυσιῶν (στὴ Σουηδία ὣς τὸν 10ο αἰ., κι ἂν θέλετε κοροϊδεύετε).

Ἀντίθετα, οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Λατίνοι ξεπέρασαν τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ μόνοι τους μετεξελίσσοντάς τον σὲ ἑλληνικὸ-χριστιανικό. Πράγμα ποὺ δείχνει ὅτι ἡ –σήμερα δημοφιλής– ἄποψη γιὰ τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ ὡς ἀνώτατο ὅλων εἶχε ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς γεννήτορές του (Ἕλληνες καί, λίγο, Ρωμαίους) 1600 χρόνια πρίν. Δηλαδή, εἶχε προϋπάρξει ἱστορικὰ μιὰ ἀντίθετη κλιμάκωση, ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ δημιουργεῖ τὴν προϋπόθεση καὶ νὰ ὁδηγεῖ στὸν Χριστιανισμό.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν προφητειῶν χριστιανικῶν ἀλλὰ κολλεκτιβιστικῶν λαῶν (ὅπως οἱ Ρῶσοι), προφητεῖες ποὺ εἶναι ἀρκετὰ σκληρὲς γιὰ τὸ ἑλληνικὸ στομάχι μας, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὶς ἑλληνοβυζαντινοῦ τύπου, διάφοροι μὴ συντηρητικοὶ-ὀργανωσιακοὶ χριστιανοί (δηλαδὴ Νεορθόδοξοι) Ἕλληνες προσπάθησαν –μὲ ἀφορμὴ καὶ τὴν ἰουδαϊκὴ τραχύτητα στὴν Π. Διαθήκη νὰ διατυπώσουν τὴν ἄποψη ὅτι ἡ σκληρότητα τοῦ κολλεκτιβισμοῦ ἑνὸς λαοῦ ἀντανακλᾶται στὸν τρόπο ποὺ κατανοεῖ τὸν χριστιανικὸ Θεό. Δηλαδή: Δὲν εἶναι «σκληρὸς ὁ Θεὸς τῆς Π. Διαθήκης», ἁπλὰ «τὸ πιὸ χαμηλὸ πολιτισμικὸ ἐπίπεδο τῶν κολλεκτιβιστικῶν λαῶν (π.Χ. καὶ μ.Χ.) τόσα καταλαβαίνει» καὶ «φαντάζεται τὸ Θεὸ ὡς αὐταρχικὸ δεσπότη», ἐνῶ οἱ ἅγιοι ποὺ μεγάλωσαν σὲ παραδόσεις κολλεκτιβιστικῶν λαῶν χαρακτηριστικὰ φέρεται νὰ λένε «πρέπει νὰ γίνει πόλεμος» ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν κι ὄχι, λ.χ., «ἐπειδὴ εἶναι πολλὲς οἱ ἁμαρτίες, ὁ Θεὸς ἀποσύρεται -ὅταν οἱ ἄνθρωποι τῶν ἀποδιώχνουν- ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα καὶ μένει ὁ διάβολος, ποὺ θέλει νὰ ἐξοντώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ πολέμους». Ἔτσι, ὁ βυζαντινὸς Ἰωάννης Δαμασκηνὸς λέει ἡ ὀργὴ Θεοῦ εἶναι στέρηση τῆς προστασίας του κι ὄχι καταστρεπτικὴ διάθεση κ.ο.κ.

Ἡ νεορθόδοξη νεοελληνικὴ αὐτὴ τάση κι ἑρμηνεῖα ρωσικῶν καὶ ἰουδαϊκῶν ἀντιλήψεων, τάση ποὺ σημαίνει ὅτι μόνο οἱ «προσωποκεντρικοὶ λαοὶ» (Ἕλληνες) ἀντιλαμβάνονταν σωστὰ τὸ ἀπελευθερωτικὸ νόημα τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ, ἔρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὴν ἄλλη νεορθόδοξη τάση, τῆς «ἀποτίναξης τοῦ Ἑλληνισμοῦ», «ἀπεξάρτησης ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ» κ.ο.κ. Στὴν πραγματικότητα, ὅποιος φτύνει τὰ περὶ Ἑλληνισμοῦ ὡς ἐγωιστικὰ καὶ ἐθνικιστικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μιλήσει γιὰ τὸν «ἑλληνικὸ τρόπο» τοῦ Χριστιανισμοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ἐνεργήσει σὰν τὴν «Διεθνὴ Ὀλυμπιακὴ Ἐπιτροπὴ» ποὺ ἀποϊστορικοποιεῖ καὶ γελοιοποιεῖ τὸ ὀλυμπιακὸ ἰδεῶδες. Δηλαδή, νὰ καταστήσει πλατωνικὴ Ἰδέα τὸν χριστιανικὸ Ἑλληνισμό. Πέφτει δηλαδή, σὲ χειρότερα σφάλματα. Ἀντίθετα, ὑπάρχει καὶ ὁ δρόμος τοῦ νὰ παραδεχτεῖς ὅτι ναί, ὅπως ἄλλοτε μὲ τοὺς Ἑβραίους, ἔτσι τώρα (στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα) οἱ Ἕλληνες.

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Φορολογία στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία

Ἄνιση στὴν προκωνσταντίνεια περίοδο (ὣς τὰ τέλη τοῦ 3ου αἰ.) : οἱ γαιοκτήμονες δὲν πλήρωναν φόρους, ὅπως καὶ οἱ Ἰταλοὶ καὶ προνομιοῦχοι ἐπαρχιῶτες. Ἄνιση καὶ στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα (χονδρικά, ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο καὶ μετά): οἱ γαιοκτήμονες -κυρίως- πλήρωναν.

Συνταγές:

Van Minnen taxes

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Παΐσιος ἢ / καὶ Κονδύλης

Παΐσιος ἢ Κονδύλης. Ὁ ἕνας κοιμήθηκε σὰν σήμερα, ὁ ἄλλος πέθανε σὰν χτές.

 

Παΐσιος

«Οι Τούρκοι θα μας χτυπήσουν, αλλά η Ελλάδα δε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Δε θα περάσει πολύς καιρός μετά την επίθεση των Τούρκων στη χώρα μας και τότε οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν. Όπως ένα φύλλο χαρτί που το χτυπάς και διαλύεται, έτσι και οι Τούρκοι θα διαλυθούν»

Κονδύλης:

«Το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον όποιο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια»

Ἀξίζει νὰ εἰπωθεῖ, γιὰ νὰ κάνω καὶ λίγη προφητειολογία, ὅτι ὁ ὅσιος Παΐσιος εἶναι ἀπὸ τοὺς λιγοστοὺς ποὺ εἶναι ἐξαιρετικὰ αἰσιόδοξος, ἐνῶ ἡ πλειονότητα τῶν διάφορων ἄλλων ἑλλαδικῶν προφητειῶν στὸ περιεχόμενό της ἔχει ἀρχίσει καὶ γίνεται –ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τοὺς 2-3 ἐπαγγελματίες, μὴ Ὀρθόδοξους τῶν ἐφημερίδων καὶ τοῦ βιβλιοτηλεμπορίου– ὅλο καὶ πιὸ σκοτεινή. Σὰν τὶς ρωσικὲς προφητεῖες τοῦ 20οῦ αἰ., ποὺ προβλέπουν φρικιαστικὸ τέλος ἑκατομμυρίων ἐπειδὴ π.χ. οἱ γυναῖκες ἔχουν κοντὰ μαλλιὰ ἢ ἐπειδὴ οἱ Ρῶσοι ἀνέχτηκαν τὴν δολοφονία καὶ τὴν παραίτηση τοῦ θεόδοτου Τσάρου.

Γιὰ παράδειγμα, ὁ Παΐσιος ποτὲ δὲν ἀναφέρθηκε σὲ ἐρχομὸ πολλῶν ξένων ἀπὸ τὰ νησιά (προσφυγικό), ἐνῶ μὲ λίγο διαδικτυακὸ ψάξιμο διαπιστώνεται ὅτι οἱ νεοδημοσιευθεῖσες καὶ νεοδημοσιοποιούμενες –ἔστω κι ἂν ἐλέχθησαν πρὸ 10 καὶ 30 ἐτῶν– προφητεῖες ἄλλων (γερόντων κ.λπ.) κάνουν λόγο γιὰ τέτοιες καταστάσεις. Ἂς μὴν τὸ ρίξω στὴν κοινωνιολογία, ὅτι δηλαδὴ τὸ ‘90 ἦταν πιὸ αἰσιόδοξα τὰ πράγματα ἀπὸ πλευρᾶς «Ὀρθοδοξίας», κατάρρευσης τοῦ σοβιετικοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ ἀνακάλυψης τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς Ἀνατολικοευρωπαίους «ἀδελφούς» μας, ἐνῶ τώρα οἱ (παλιές;) προφητεῖες δημοσιοποιοῦνται σὲ καιρὸ κρίσης καὶ μαύρης μαυρίλας χωρὶς ἀντιστροφή. Πρέπει τὸ κείμενο νὰ ἐκληφθεῖ ὡς αὐθεντικό, εἰδάλλως δὲν ἔχει νόημα νὰ συζητᾶμε κἄν.

Καί, γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, ἐνάντια στὰ πλήθη τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων, ποὺ ὑποφέρουν γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τάφος τοῦ Παϊσίου κατακλύζεται ἀπὸ χιλιάδες ἐπισκέπτες: Οἱ «παϊσιολογίες» (ἡ ἀναπαραγωγὴ τῶν προφητειῶν κάθε λεπτό τῆς ὥρας) δὲν εἶναι περισσότερο ἀβάσιμες ἀπὸ τὰ διάφορα ὀρθολογικὰ σχέδια ἀέρος-ἀέρος ποὺ ἐκπονοῦν Νεοφιλελεύθεροι Μενουμευρώπηδες τζιτζιφιόγκοι καὶ Ἀριστεροὶ οὐτοπιστὲς κάθε ἀπόχρωσης τοῦ οὐράνιου τόξου. Ἄλλωστε, ἂν ἐκλάβουμε ὡς αὐθεντικὰ ὅλα τὰ κείμενα τῶν δεκάδων βιβλίων γιὰ τὸν ὅσιο Παΐσιο, δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ περιμένουμε νὰ ζήσει πολὺ (ἢ ὅσο χρειάζεται) ὁ τέως βασιλιάς, ποὺ κατὰ τὸν Παΐσιο θὰ διαμεσολαβήσει στοὺς Δυτικοὺς ὥστε νὰ μᾶς δοθεῖ ἡ Κωνσταντινούπολη, ἢ νὰ φύγει ἡ γενιὰ στὴν ὁποία ὁ Παΐσιος προφήτευσε (πρὸ τοῦ 1994, ὅταν ἡ γενιὰ ἐκείνη ἦταν φοιτητές) ὅτι θὰ λάβει -στρατιωτικῶς κ.λπ.- μέρος στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινούπολης κ.λπ.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Παναγιώτης Κονδύλης –ποὺ προτιμῶ ὡς φιλόσοφο παρὰ ὡς πολιτικὸ στοχαστή– δὲν ἔλαβε ποτέ του ὑπόψη τὴν ἀνάδυση τοῦ Ἰσλάμ. Κάπου ὅμως, στὸ τέλος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ γράφει τὰ ἑξῆς:

«Ἄλλοι ἀναπολοῦν μὲ νοσταλγία τὴ δῆθεν εἰδυλλιακὴ κατάσταση, ποὺ κυριαρχοῦσε πρὶν ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τὴ βιομηχανικὴ ἐποχή, ἐνῶ συνάμα ἀνακαλύπτουν τὴν τάχα βαθιὰ σοφία τῶν μὴ εὐρωπαϊκῶν καὶ ἐξωτικῶν πολιτισμῶν. Καὶ οἱ μετριόφρονες δὲν παύουν νὰ διαβεβαιώνουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ γνωρίσουν ὁριστικὰ τὴν ἀλήθεια, συνάγοντας ἀπὸ τὴ θέση τούτη τὸ αἴτημα μιᾶς ἀνεκτικῆς καὶ ἀνοιχτῆς κοινωνίας –λὲς καὶ μιὰ τέτοια θεμελίωση αὐτοῦ τοῦ αἰτήματος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι δεσμευτικὴ καὶ γιὰ ὅσους θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους κάτοχο τῶν ἔσχατων ἀληθειῶν. Παρ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις καὶ τὶς ἐπιθυμίες, ἴσως θὰ πρέπει νὰ εἰκάσουμε ὅτι, ὅπως τόσο συχνὰ στὴν ἴσαμε τώρα ἱστορία, ἔτσι καὶ τούτη τὴ φορὰ τὴν κρίση θὰ τὴν τερματίσουν, μὲ τὸν δικό τους τὸν τρόπο, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶναι οὔτε νοσταλγικοὶ οὔτε ἀνεκτικοὶ οὔτε ἰδιαίτερα λεπτοὶ διανοητές»

 

Posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Λένιν στὴν Ἐκκλησία

Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο Damnatio artis ἢ περὶ βανδαλισμῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἔχουμε τὸ ἑξῆς παράδοξο: Ἐνῶ οἱ Βυζαντινοὶ ἀπεικόνιζαν στὶς ἐκκλησίες τους φανταστικὰ τέρατα, ζώδια, φιλοσόφους, ἀρχαίους μύθους κ.λπ. ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦταν σύγχρονοι, δηλαδὴ στὴ δική τους ἐποχὴ πίστευαν σὲ τέρατα καὶ οἱ φιλόσοφοι ἦταν μόλις χθεσινοί, ἀντιθέτως στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ὅσοι «συντηρητικοὶ πιστοὶ» θέλουν τὴν ἔξωση των στοιχείων αὐτῶν ἀπὸ τὴν ζωγραφικὴ τῶν ἐκκλησιῶν εἶναι, κατ’ οὐσίαν, πιὸ «σύγχρονοι» ἀπὸ ὅσους λένε «καὶ τί πειράζουν ὅλα αὐτά;», ἀφοῦ ὅλα τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἔχουν ἐκλείψει ἀπὸ τὴν συνείδηση τοῦ ἐκκλησιάσματος, εἶναι ἀπαρχαιωμένα καὶ λόγιες ἐφευρέσεις, ἐνῶ τὸν 4ο καὶ τὸν 15ο αἰ. ἦταν πανταχοῦ παρόντα. Δὲν προτείνω τὴν ἔξωση οὔτε τὴ διατήρηση των προχριστιανικῶν ἢ ἐξωχριστιανικῶν στοιχείων ἀπὸ τὶς τοιχογραφίες καὶ τὶς εἰκόνες, ἁπλῶς διαπιστώνω τί θὰ ἰσχυε ἂν οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν ὡς πρώτιστο καλλιτεχνικὸ κριτήριο τὸ συμβάδισμα μὲ τὴν ἐποχή τους, δηλαδὴ τὴν «προοδευτικότητα». Νὰ ὑπενθυμίσω ἐπίσης ὅτι οἱ ρωμαϊκὲς Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες ἦταν πιὸ ἀποστασιοποιημένες –εἶχαν, συγκριτικά, λιγοστὰ ἐξωεκκλησιαστικὰ πράγματα– ἀπὸ ὅ,τι οἱ παπικὲς μεσαιωνικές, ὅπου οἱ τοῖχοι (κι ἀργότερα, τὰ γλυπτά) ἦταν ἕνα κοσμικὸ «θέατρο» (εἶχαν τὰ πάντα) καὶ ἄλλωστε ὑπῆρχε μιὰ μὴ ὀρθόδοξη ἀντίληψη γιὰ τὸ νόημα τῆς ἀπεικόνισης / εἰκόνας στὴν Ἐκκλησία.

Ἄλλωστε, δεδομένης τῆς ἀδιαφορίας τοῦ κόσμου, ἡ ὑπόθεση καταλήγει διαμάχη διανοουμένων καὶ ὑποομάδων. Γιὰ παράδειγμα, σὲ μία ἐκκλησία τοῦ Κιλκὶς (ἀναφέρεται στὸ ἄρθρο) ζωγραφίστηκε ὁ Λένιν. Τὸ τραγελαφικὸ εἶναι ὅτι μερικοὶ ἀντικομμουνιστὲς φρύαξαν, πὼς τάχα προσκυνᾶται ὡς ἅγιος ὁ Λένιν, ἐνῶ ἁπλῶς ἀπεικονίζεται νὰ «ξυρίζει» τὸν ρῶσο ἅγιο Λουκᾶ τὸν Λένιν. Ἀντίθετα, οἱ κομμουνιστὲς  καὶ οἱ ἀντιχριστιανοὶ ἄρχισαν νὰ κοροϊδεύουν ἢ νὰ λυσσᾶνε. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ νὰ σταματήσει σὲ κάτι τέτοια. Ναί, μέν, στὸν Ἅη Δημήτρη ἀπεικονίζεται ὁ Ἰουστινιανὸς Β’ καβάλα στὸ ἄλογο νὰ εἰσέρχεται στὴν Θεσσαλονίκη, καὶ πράγματι ἔβλαψε τὴν Ἐκκλησία ὁ Λένιν. Ἀλλὰ στὸ βαθμὸ ποὺ τὰ γεγονότα εἶναι πολὺ πρόσφατα (βυζαντινὰ μιλώντας), καλὸ εἶναι νὰ μὴν ἀρχίσουμε νὰ ζωγραφίζουμε ἀντιχριστιανοὺς πολιτικούς, γιατὶ θὰ γεμίζαμε τοὺς τοίχους τῶν ἐκκλησιῶν μὲ πολιτικούς.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἐφόσον ὁ κόσμος δὲν ἐνδιαφέρεται κι ἁπλῶς θέλει νὰ μένουν τὰ πράγματα ὡς ἔχουν, γιὰ νὰ νοιώθει σὰ στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἔχει μιὰ αἴσθηση ταυτότητας-σταθερότητας, μιὰ παρέμβαση τύπου Λένιν εἶναι ἐσφαλμένη. Ὅ,τι ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς νεοελληνικὲς μεταφράσεις τῆς θείας λειτουργίας, ἔτσι καὶ γιὰ τὶς διαφορετικὲς ἀπεικονίσεις σὲ τοίχους καὶ εἰκόνες (νέα θέματα ἢ νέες τεχνοτροπίες): Προϋπόθεση γιὰ νὰ εἶναι ἀποδεκτὲς ὡς ἐκκλησιαστικὴ τέχνη εἶναι νὰ ὑπάρχουν νέοι ἄνθρωποι πιστοί. Ἐλᾶτε πρῶτα ὡς πιστοί, καὶ μετὰ διαμορφῶστε τὴν ἐκκλησιαστικὴ τέχνη. Κι ὄχι τὸ ἀντίθετο, ποὺ παρουσιάζεται ὡς «ἄνοιγμα τῆς Ἐκκλησίας»: Νὰ ἀλλάζει, δηλαδή, ἐξεπίτηδες ἡ ἐκκλησιαστικὴ τέχνη ἢ ἡ γλώσσα τῆς λειτουργίας ὥστε νὰ προσελκύονται νέοι, ποὺ εἶναι λάθος μάρκετινγκ. Ἂν μέγιστος σκοπὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς τέχνης εἶναι νὰ γίνεται κατανοητὴ στὸν πιστό, οὔτε οἱ -κατὰ τὰ ἄλλα ἐνδεχομένως σεβαστές, ποὺ δείχνουν τάση γιὰ ἀναζήτηση τῶν ἑλληνιστικῶν ριζῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς τέχνης- αὐθαιρεσίες καλλιτεχνῶν (ποὺ ὁ ἀρθρογράφος τοὺς παρουσιάζει σχεδὸν ὡς διωχθέντες) ἔχουν νόημα. Ὣς τότε, ἕνας συντηρητισμὸς ποὺ κάνει μικροπειράματα καὶ ἔχει πάντα ὑπόψη του τὴν διαφορὰ μεταξὺ ἐκκλησίας-«τερατοτσίρκου» τῆς γοτθικῆς Δύσης καὶ τῆς βυζαντινῆς ἐκκλησίας, καὶ θὰ ἀποφεύγει πολιτικὰ ἢ τρέχοντα θέματα καὶ μόδες τοῦ συρμοῦ, εἶναι ὀρθότερος.

Posted in παράδοση, τέχνη, Αριστερά, Ελλάδα, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , , | 1 σχόλιο

βολταιρικά

Δεξιὸς βρίσκει ἀντιφατικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι: Ἀριστερὸς βουλευτὴς ὑπερασπίζεται τὸν «ἀντιρατσιστικὸ» νόμο ὑπὲρ τῆς λογοκρισίας παραπέμποντας στὸν Βολταῖρο καὶ τὰ «Διαφωνῶ μὲ ὅ,τι λὲς ἀλλὰ θὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δικαίωμά σου νὰ τὸ λές» του.

Τί νὰ κάνουμε, ἔτσι εἶναι ἡ Ἀριστερά. Πρῶτα, σὲ μαγεύει μὲ τὸν ἀνεκτικὸ Βολταῖρο καὶ τὸ Διαφωτισμό, ὅλοι τὰ ἀποδέχονται ὡς τὴν ἀποκορύφωση τοῦ Πνεύματος, κι ἔπειτα, ὅταν ὁ ἀριστερὸς βουλευτὴς παραπέμπει στὸν Βολταῖρο γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴ λογοκρισία βάσει τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου, ὅλοι τὰ χάνουν. «Μά, πῶς γίνεται;» Ἂν ὅμως, ἤξεραν τί πρεσβεύει ὁ Διαφωτισμὸς γιὰ τὴν ἀνοχή, δὲν θὰ κατηγοροῦσαν τὴν Ἀριστερὰ γιὰ προδοσία τῶν ἰδανικῶν τῆς.

Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι πάντα σύμφωνη μὲ τὰ ἰδανικά της (π.χ. τοῦ Βολταίρου), καὶ δικαίως ἐπικαλεῖται τὸν κάθε Βολταῖρο, ἀφοῦ κι ὁ Βολταῖρος (καὶ ὅλο τὸ σινάφι του) τὴ λογοκρισία καὶ τὴ δίωξη ὅσων λέν «ἀνήθικα πράγματα» πρεσβεύει. Δὲν κάνει λάθος ἡ Ἀριστερά. Ἂν κάποιοι κάνουν Λάθος, αὐτοὶ εἶναι ὅσοι μὴ Ἀριστεροὶ ὑποκλίθηκαν καὶ ὑποκλίνονται στὸν Διαφωτισμό, ἀντὶ νὰ τοῦ φερθοῦν σύμφωνα μὲ τὶς περὶ ἀνοχῆς ἀπόψεις ποὺ ὁ ἴδιος διακηρύσσει.

Posted in Αριστερά | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ στῆλες τοῦ Φωκᾶ

Ὄχι ὁ καλός. Ὁ κακός, τοῦ 7ου αἰ. Ὁ «μιξοβάρβαρος» καὶ «τύραννος». Αὐτὸς ποὺ ὅταν ἄργησε μιὰ μέρα νὰ ἔρθει στὸν Ἱππόδρομο, τοῦ φώναξαν ἅμα τῇ ἐμφανίσει του: «Πάλι τὸν καῦκον ἔπιες, πάλιν τὸν νοῦν ἀπώλεσας», δηλαδή, «πάλι ἤπιες, πάλι τὰ ἔχει χαμένα». Ὁ Φωκᾶς νευριασμένος «πολλοὺς μὲν ἠκρωτηρίασε, πολλοὺς δὲ ἀπεκεφάλισε».

Σημασία ἔχει ὅτι σώζονται δύο στῆλες (κολῶνες) σὲ κάθε μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἦταν τοποθετημένο τὸ ἄγαλμά του. Μία βρίσκεται στὴ Ρώμη (προϋπῆρχε) καὶ ὁ Σμάραγδος, ἔπαρχος τῆς Ἰταλίας τοῦ ἔστησε τὸ ἄγαλμα καὶ μιὰ τιμητικὴ ἐπιγραφή:

dscf1618

Ἡ ἄλλη βρίσκεται στὴν Ὀξύρρυγχο, ἐκεῖ μὲ τοὺς παπύρους (ζωγραφιὰ τοῦ 1798), ποὺ τοῦ τὴν ἀφιέρωσαν οἱ Βένετοι (Βένετοι καὶ Πράσινοι ὑπῆρχαν σὲ ὅλες τὶς πόλεις):

denonpillar

Σήμερα:

nwview

Ἔτσι, ὁ Φωκᾶς, ἐξαιτίας τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία τῶν Ρωμαίων κατέρρευσε ἀπὸ τὶς περσικὲς ἐπιθέσεις, ἔχει δύο κολῶνες. Καταδικές του.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία, Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

«ἐδῶ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΑ. ἐδῶ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΑ…»

Στὸ ἑξῆς, ὅταν συμβαίνει ἐργατικὸ ἀτύχημα, ὁ ἐργοδότης θὰ μηνύει τὸν ἐργαζόμενο γιὰ τὸ ὅτι «δὲν ἔλαβε τὰ μέτρα του» καὶ προκάλεσε τὸν θάνατό του, μὴν σᾶς φανεῖ ἀπίστευτο. Ἀφοῦ ζοῦμε στὴν τελευταία Σοβιετία.

Μιὰ ἀπόφαση τοῦ Ἀρείου Πάγου καταλόγισε ποσοστὸ συνυπαιτιότητας σὲ ὁδηγὸ ποὺ «ἂν καὶ ἔμπειρος ἐπέδειξε ἀμέλεια», κι ἔτσι ὁ ἐργοδότης μπορεῖ νὰ ζητήσει ἀποζημίωση ἀπὸ τὸν ὁδηγό.

Σὲ ἄλλη περίπτωση, ὁ Ἄρειος Πάγος ἀνέτρεψε μιὰ ἤδη προβληματικὴ ἀπόφαση κατώτερου δικαστηρίου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ ἔδινε δικαίωμα γιὰ ἀποζημίωση στὴν οἰκογένεια ἑνὸς ὁδηγοῦ ποὺ σκοτώθηκε σὲ ὥρα ὑπηρεσίας, μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ἡ ἑταιρεία ἀνάγκαζε τὸν ὁδηγὸ νὰ δουλεύει κατὰ παράβαση τοῦ ὡραρίου, καὶ εὐθύνεται κατὰ 60%. Μόνο. «Ὄχι, ὅμως», εἶπε ὁ Ἄρειος Πάγος, «δὲν ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ νεκρὸς ἦταν κουρασμένος, ξανακοιτᾶξτε το», πρόσταξε τὸ κατώτερο δικαστήριο.

Νά ποὺ ὁ Ἄρειος Πάγος εἶναι ὄνομα καὶ πράγμα, ὅπως στὴν ἐποχὴ πρὸ Περικλῆ καὶ Σόλωνα καὶ Ἐφιάλτη.

 

 

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

ἑλληνικὰ ἐπιγράμματα ἀπὸ τὶς Φίλες, 300-577 μ.Χ.

σάρωση2810

Τὰ ἐπιγράμματα εἶναι σκαλισμένα σὲ διάφορα σημεῖα διάφορων κτηρίων τοῦ νησιοῦ.

1. μετὰ τὸν Διοκλητιανό, ἄγνωστο πότε.

 

Ὁ ἱερώτατο[ς Νεῖ]λος εἰσῆλθεν εἰς τὸ[ν]

πυλῶνα τῆς [πό]λεως Φιλ[ῶν], ἐπὶ Πασῆ-

νις Πατ(ρ)αν(σ)[νοῦ]φις κυβερνήτης Νεί[λου]

[Ν]οφερῶ[ς], ἔτ[ου]ς ἑβδόμου, Θὼθ ε· ΤΟΙ—

ΟΙΚ

— ἔγραψε ΤΟ —

 

Ἐδῶ μνημονεύεται τὸ ἐτήσιο ἀνέβασμα τῆς στάθμης τοῦ Νείλου, ποὺ θεωρεῖτο θεός.

 

2.

434 μ.Χ.

Τὸ προσκύνημα Πασνοῦς ἐκ πατρὸς

Παχουμίου, προφήτης Πτίρεως, ποιῶ πα-

ρὰ τοὺς θεοὺς ὑπὲρ εὐσεβίας χάριν,

ἐπ’ ἀγαθῷ, Ἁθὺρ θ || ἐπὶ ρνα Διοκλητ(ιανοῦ)

Ὁ ἐξαλίψον ταῦτα τὰ γράμ-

ματα, ἐξαλίψουσιν τὸ γέ-

νος αὐτοῦ.

 

Ὁ Πασνοῦς πῆγε στὸ ναὸ τῆς Ἴσιδας, προσκύνησε, καὶ ἄφησε καὶ μιὰ κατάρα γιὰ ὅσους τοῦ καταστρέψουν τὸ ἐπίγραμμα. Τὸ χρονολογικὸ σύστημα στὴ βυζαντινὴ Αἴγυπτο ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ 1ο ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 μ.Χ.). Ἁθὺρ ἢ ΑΘΩΡ εἶναι ἕνας αἰγυπτιακὸς μήνας (10 Νοεμβρίου ὣς 9 Δεκεμβρίου)

 

3.

α’ τρίτο τοῦ 5ου αἰ.

 

Πανουχῆμ

Ταβολβόλου

 

ὁ Πανουχὴμ πῆγε νὰ προσκυνήσει τὴν Ἴσιδα, καὶ χάραξε αὐτὸ τὸ λιτὸ ἐπίγραμμα.

 

4.

Μεταξὺ 449-468

 

Ἐπὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ κυρίου

μου τοῦ μεγαλοπρ(επεστάτου) καὶ ἀνδρ(ειοτάτου)

κόμιτος τοῦ θείου κονσιστωρ(ίου)

καὶ τῶν στρ(ατιωτικῶν) ταγμάτων τοῦ

Θηβαϊκοῦ λιμίτου Φλ(αουίου) Δαμο-

νίκου, σπουδῇ καὶ ἐπιεικίᾳ

τοῦ εὐλαβ(εστάτου) ἐπισκόπου

Ἄπα Δανιηλίου ἀνανεώθη

καὶ τοῦτο τὸ μέρος τοῦ τεί-

χους ἀπὸ θεμελίων εἰς

τέλος, Χοιὰκ ιε, γ // ἰνδ(ικτίωνος).

Σάτυρος διαγέ(γραφε)

 

Ἐδῶ, ὁ ἐπίσκοπος βοηθᾶ στὴν ἐπισκευὴ τοῦ τείχους τῶν Φιλῶν, ἐργασία ποὺ περιλαμβανόταν στὰ καθήκοντα κάθε ἐπισκόπου τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας. Ἐνῶ ὑπῆρχε χριστιανὸς ἐπίσκοπος, γίνονταν ἀκόμη τελετουργίες τῆς Ἴσιδας. Χοιὰκ εἶναι ἕνας μήνας [10 Δεκεμβρίου ὣς 8 Ἰανουαρίου]. Τὸ «λίμιτο» εἶναι τὰ σύνορα. «Θηβαϊκὸ» εἶναι ἡ ἀναφορὰ στὶς αἰγυπτιακὲς Θῆβες, στὸ Λοῦξορ, καὶ τὸ σύνορο φύλαγε στρατιωτικὴ δύναμη ὑπὸ τὸν Φλάβιο Δαμόνικο, ποὺ εἶχε τὸ ἀξίωμα (ὅπως ὅλοι ὅσοι φύλαγαν τὰ νότια βυζαντινὰ σύνορα στὴν Αἴγυπτο) τοῦ «κόμη».

 

5.

450-468 μ.Χ.

 

† Ἐπὶ τῆς ἐξουσία[ς τοῦ]

κυρίου μας τοῦ με[γαλο]-

πρ(επεστάτου) καὶ ἀνδρ(ειοτάτου) κόμι[τος]

Φλ(αουίου) Δαμονίκου, ἀνε[νεώθη]

καὶ τοῦτο τὸ μέρ[ος τοῦ]

τείχους, τῶν ἀνα[λω]-

μάτων παρεχομ[ένων]

παρ(ὰ) τοῦ εὐλαβ(εστάτου) ἐπ[ισκόπου]

Ἄπα Δανιῆλ, Θῶ[θ]

τῇ δ ἰνδι[κτίωνι].

 

Ἐδῶ μαθαίνουμε γιὰ μιὰ ἐπισκευὴ τοῦ τείχους τῶν Φιλῶν στὴν ὁποία βοήθησε ὁ ἐπίσκοπός της Δανιήλ. Θῶθ ἢ ΘΩΟΥΤ ἦταν ὁ πρῶτος αἰγυπτιακὸς μήνας τοῦ ἔτους (11 Σεπτεμβρίου ὣς 10 Ὀκτωβρίου)

 

6.

20 Δεκεμβρίου 452 μ.Χ.

 

Τὸ προσκύνημα

Σμητχῆμ ὡ πρωτο-

στολιστής, ἐκ πατρὸς

Παχουμίου προφή-

του, μητρὸς Τσεν-

σμῆτ· ἐγενάμην

πρωτοστολιστὴς

ἐπὶ ρξε Διοκλητιανοῦ

ἦλθα ἐνταῦθα

καὶ ἐποίησα τὸ

ἔργον μου ἅμα

καὶ τοῦ ἀδελφοῦ

μου Σμητό, διάτο-

χος τοῦ προφήτου

Σμῆτ, υἱὸς Παχουμίου

προφήτου· ε[ὐχ]αριστ-

τοῦμεν τῇ [δ]εσποίνῃ

ἡμῶν Ἶσις [καὶ τῷ] δεσ-

πότῃ ἡμ[ῶν Ὄσ]ιρις

ἐπ’ ἀγαθῷ, [σήμ]ερον,

Χοιὰκ κγ // [ρξ]θ //

Διοκλη[τια]νοῦ

 

Ὁ Σμητχῆμ πάει στὸ ναὸ τῆς Ἴσιδας καὶ τελεῖ διάφορες τελετουργίες. «Πρωτοστολιστὴς» εἶναι κάποιος βαθμὸς ἱεροσύνης, ὅπως καὶ ὁ «προφήτης».  Τόσο οἱ Χριστιανοὶ ὅσο καὶ οἱ Ἐθνικοὶ τῆς βυζαντινῆς Αἰγύπτου ἀκολουθοῦσαν τὸ ἴδιο χρονολογικὸ σύστημα καὶ τοῦς αἰγυπτιακοὺς μῆνες.

 

7.

454 μ.Χ.

Σμηταχάτης

Σμητό, μητρὸς

Τσαουῆλ, ροα

 

8.

467 μ.Χ.

 

Ἐπὶ Σμῆτ ἀρχιπρο-

φήτης, Πασνοῦς

υἱὸς Παχυμίου ρογ

Διοκλητιανοῦ· ἐγὼ εἰμι ὁ

πρωτοκλίναρχος

ΑΤ οὐκ ἐπέρασαν ὁ θεὸς ἕως τῆς ΕΠ

 

Αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο παγανιστικὸ ἐπίγραμμα στὶς Φίλες, δηλαδὴ τὸ τελευταῖο ἐπίγραμμα ποὺ ἀναφέρεται σὲ παγανιστικὴ τελετουργία. Μετά, τέλος, χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ βίαιο σταματημό. Ἀρκετοὶ ἀπὸ τὸ ὅλο καὶ μικρότερο ἱερατεῖο τοῦ 5ου μ.Χ. αἰ. δὲν ἦταν κἂν Αἰγύπτιοι, ἀλλὰ Νούβιοι καὶ Βλέμμυες, δηλαδὴ ἐκτὸς βυζαντινῶν συνόρων.

 

9.

Μετὰ τὸ 537

 

Ἐγένετο ὁ τόπος οὗτος

ἐν ὀνόμ[ατι τῆς ἁγίας κ]αὶ

ὁμοουσί[ου Τριάδος οἶ]κος

τοῦ [ἁγίου Στεφάνου ἐ]πὶ

τ[οῦ θεοφιλ(εστάτου) πατρὸς ἡμ]ῶν

τ[οῦ ἄπα Θεοδώρου τ]οῦ

ἐ[πισκόπου· ὁ θεὸς αὐτ]ὸν

δι[αφυλάξῃ ἐπὶ μή]κισ-

[τον] χρό[νον]

 

Ἀναφορὰ στὴ μετατροπὴ τοῦ πρόναου τῆς Ἴσιδας σὲ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Ἡ χρονολογία εἶναι ἄγνωστη, καθὼς ὁ Θεόδωρος ἦταν ἐπίσκοπος ἀπὸ 530 ὣς τὸ 580 περίπου. Ὁ ναὸς δὲν μετετράπη καὶ ἡ εἴσοδος, ἀπὸ τὸν πρόναο στὸ ναό, τειχίστηκε.

 

10.

Ἕνα ἐπίγραμμα στὴν εἴσοδο στὸ ναό, τῆς ἴδιας ἐποχῆς:

 

Ὁ σταυρὸς

†ἐνίκησεν,

ἀεὶ νικᾷ †††

 

Ἀντὶ γιὰ τὸ «νενίκηκε» (βλ. τὸ «νενίκηκά σε, Σολομών» τοῦ Ἰουστινιανοῦ, στὸν ἴδιο αἰώνα), στὴν λαϊκὴ γλώσσα ἔχει ἐπικρατήσει τὸ «ἐνίκησα»῎

Στὴ φωτογραφία, στὴ δεξιὰ εἰκόνα.

σάρωση2811

 

11.

Στὸ ἴδιο γεγονός:

 

Τῇ τοῦ δεσπότου ἡμῶν Χριστοῦ φιλαν-

[θρω]πίᾳ μετασχηματισάμενος ὁ θεο-

[φιλ]έστατος ἄπα Θεόδωρος ἐπίσκοπος

[τὸ] ἱερὼν τοῦτο εἰς τόπον τοῦ ἁγίου Στε-

φάνου· ἐπ’ ἀγαθῷ ἐν δυνάμει Χριστοῦ· †

ἐπὶ τοῦ εὐλαβεστάτου Ποσίου διακόνου

καὶ προεστῶτος †

 

 

12.

† Ἐγὼ Ἀάρων Νο|υβα

δοῦλος

[Ἰ](ησοῦ)ς

 

ἕνα ἐπίγραμμα χριστιανοῦ ἀπὸ τὴ Νουβία (νότια τῆς Αἰγύπτου) ποὺ ἐπισκέφτηκε τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῆς Νουβίας εἶχε ἀρχίσει.

 

13.

577 μ.Χ.

 

Τῇ τοῦ δεσπότου (θ)εοῦ προνοίᾳ καὶ τύχῃ τῶν

εὐσεβεστάτων ἡμῶν δεσποτῶν Φλα(βίου) Ἰουστίνου

καὶ Αἰλίας Σοφίας αἰωνίων Αὐγούστων καὶ Αὐτο-

κρατόρων καὶ τοῦ θεοφυλάκτου Καίσαρος Τιβερίου

Νέου Κωνσταντίνου καὶ φιλανθρωπίᾳ Θεοδώρου τοῦ

πανευφήμου δεκουρίωνος καὶ δουκὸς καὶ αὐγουσταλί-

ου τῆς Θηβαίων χώρας τὸ α ἀνεκτίσθη τὸ τεῖχος τοῦτο

εὐχαῖς τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ τοῦ ὁσιωτάτου ἄββα Θεοδώρου

ἐπισκ(όπου) ἐκ σπουδῆς καὶ ἐπιεικίας Μηνᾶ τοῦ λαμπρ(οτάτου) σιγγουλαρίου τῆς

δουκιανῆς τάξεως, ἐν μηνὶ Χοίακ ιη, ἰνδικ(τίωνος) ια, ἐπ’ ἀγαθῷ †

 

Στὰ 577 βασίλευε ὁ Ἰουστίνος καὶ εἶχε ἤδη ἀναγορεύσει σὲ διάδοχό του τὸν Τιβέριο. Ὁ Θεόδωρος εἶναι ἀκόμη ἐπίσκοπος, καὶ γιὰ τὴν ἐπισκευὴ τοῦ τείχους χρειάστηκε ἡ βοήθεια τοῦ Θεόδωρου, ποὺ ἦταν δοὺξ καὶ αὐγουστάλιος τῆς περιοχῆς τῶν Θηβῶν (εἶχε τὴν πολιτικοστρατιωτικὴ ἐξουσία), καθὼς καὶ τοὺ Μηνᾶ.

Στὸ νοτιότατο ἄκρο τῆς ἀρχαίας Αἰγύπτου, ἀκόμη καὶ οἱ γηγενεῖς λάτρεις, Αἰγύπτιοι καὶ Νούβιοι-Αἰθίοπες, τῶν αἰγυπτιακῶν θεοτήτων, σκαλίζουν τὶς ἐπιγραφές τους στὰ ἑλληνικά. Καὶ τὸ ἴδιο πράγμα συνεχίζεται ὅταν ὁ τόπος ἐκχριστιανίζεται πλήρως. Μιὰ μικρὴ Ἑλλάδα. Γνωστή, δυστυχῶς, μόνο ὡς «αἰγυπτιακὸ ἀξιοθέατο».

Συγκεντρωτικά, ὅλα τὰ ἐπιγράμματα στὶς Φίλες ἐδῶ.

Μπορεῖ Ἐθνικοὶ καὶ Χριστιανοὶ νὰ μάλωναν γιὰ τὴν κατοχὴ τοῦ νησιοῦ. Ὡστόσο οἱ Μουσουλμάνοι (Αἴγυπτος) καὶ οἱ ἄθεοι (ΕΣΣΔ)  βούλιαξαν τὸ νησὶ ἐξαιτίας τῶν φραγμάτων τοῦ Νείλου, ποὺ χτίστηκαν μεταπολεμικά. Ἐδῶ μιὰ ἐντυπωσιακὴ φωτογραφία ἀπὸ τὴν ἄνοδο τῆς στάθμης τοῦ ποταμοῦ, ποὺ τελικὰ κατάπιε τὸ τόσο ἱστορικὸ αὐτὸ νησί.

σάρωση2808

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἰουδαῖοι, Νέγροι, Σλάβοι καὶ ἄλλες νανοφυλές: Μάρξ, Ἔνγκελς, Προυντόν, Μπακούνιν

Ἐπειδὴ τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ Ἀναρχικοὶ καὶ οἱ Ἀριστεροὶ στὴν Ἑλλάδα ἔχουν ἐπιδοθεῖ σὲ μία ἀκατάσχετη ἀερολογία περὶ «ρατσισμοῦ» καὶ ἀντισημιτισμοῦ, εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ δειχτεῖ μέσα ἀπὸ μαρξικὰ καὶ ἀναρχικὰ κείμενα ὅτι Ἀριστεροί, Ναζιστὲς καὶ Ἀκροδεξιοὶ ἔχουν κοινὸ χαρακτηριστικὸ τὸ μίσος γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς τριτοκοσμικούς.

Ἑβραῖοι

Τί γράφει ὁ Μὰρξ στὸ Γιὰ τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα:

«Ἂς ἐξετάσουμε τὸν πραγματικά, κοσμικὸ Ἑβραῖο…τὸν καθημερινὸ Ἑβραῖο. Ποιὰ εἶναι ἡ κοσμικὴ θρησκεία τοῦ Ἑβραίου; Ἡ συναλλαγή. Ποιὸς εἶναι ὁ κοσμικὸς Θεός του; Τὸ χρῆμα. Μιὰ ὀργάνωση τῆς κοινωνίας ποὺ θὰ καταργοῦσε τὴ δυνατότητα νὰ γίνονται συναλλαγές, θὰ ἔκανε ἀδύνατη τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἑβραίου. Ἡ θρησκευτική του συνείδηση θὰ σκόρπιζε σὰν ὁμίχλη. […] Ἀναγνωρίζουμε στὸν ἰουδαϊσμὸ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς οἰκουμενικοῦ καὶ σύγχρονου ἀντικοινωνικοῦ στοιχεῖου». Καί: «Ποιὰ ἦταν ἡ κύρια βάση τῆς ἱουδαϊκῆς θρησκείας; Οἱ πρακτικὲς ἀνάγκες, ὁ ἐγωισμός […] Τὸ χρῆμα εἶναι ὁ ζηλότυπος θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ποὺ μπροστά του δὲν ἐπιτρέπεται νὰ σταθεῖ ἄλλος θεός». Καί: «Ὅταν ἡ κοινωνία καταφέρει νὰ καταργήσει τὴν ἐμπειρικὴ οὐσία τοῦ ἑβραϊσμοῦ–τὴν ἀγορὰ καὶ τοὺς ὅρους ποὺ τὴ γεννᾶνε– τότε δὲν θὰ εἶναι πλέον δυνατὴ ἡ ὕπαρξη τοῦ Ἑβραίου, γιατὶ ἡ συνείδησή του δὲν θὰ ἔχει πλέον ἀντικείμενο».

Τὸ σοβαρὸ ζήτημα, παγκόσμιας σπουδαιότητας, λοιπόν, ποὺ ἐξέταζε ὁ Μάρξ, ἦταν πῶς θὰ ἐξαφανιστεῖ ὁ Ἑβραῖος ὡς χαρακτήρας. Ὁ ἀντίπαλός του, ὁ Μπάουερ, θέτει ζήτημα ἐθελούσιας, ἀπὸ τὴ μεριὰ τῶν Ἑβραίων, ἐξαφάνισής τους ὄχι ὡς βιολογικῶν ἀτόμων ἀλλὰ ὡς Ἑβραίων, προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν πραγματικὰ ἴσα δικαιώματα μὲ τοὺς Χριστιανούς. Κι ὁ Μὰρξ ἀπορρίπτει μόνο φαινομενικὰ τὴν πρόταση αὐτή. Ρητῶς, τὴν ἀπορρίπτει· πράγματι: «Δὲν θὰ ποῦμε στοὺς Ἑβραίους πὼς δὲν μποροῦν νὰ χειραφετηθοῦν πολιτικὰ ἂν δὲν ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸν ἰουδαϊσμό». Οὐσιαστικά, ὅμως, τὴν ἀποδέχεται ἀκριβῶς ἐπειδὴ ψάχνει νὰ βρεῖ τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες θὰ ἐξαφανιζόταν ἡ «Ἑβραιοσύνη», τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες ὁ Ἑβραῖος ὑπάρχει κι εὐδοκιμεῖ ὡς Ἑβραῖος. Δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ καθόλου τὴν περίπτωση ὅπου καὶ ἴσα δικαιώματα ἔχει ὁ Ἑβραῖος, ὡς βιολογικὸ ἄτομο-μέλος τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ καὶ δὲν τοῦ ἀφαιρεῖται ἡ ἰουδαϊκότητά του. Ὁ λόγος ποὺ δὲν μπορεῖ εἶναι ὁ οἰκονομικὸς ἀναγωγισμός του (βάση-ἐποικοδόμημα) καθὼς καὶ τὸ ὅτι κολλάει τὴν ἐτικέττα «Ἰουδαϊσμός=τοκογλυφία, καπιταλισμός», τὴν ἴδια ἐτικέττα ποὺ εἶχε κι ὁ Χίτλερ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Μὰρξ θέλει νὰ προστατέψει τοὺς Ἑβραίους ἀπὸ τὴν πρόταση τοῦ Μπάουερ νὰ ἐκχριστιανιστοῦν προκειμένου νὰ ἐξισωθοῦν εἶναι ἐσφαλμένη. Δὲν προστατεύεις κάτι τὸ ὁποῖο θέλεις νὰ ἐξαφανιστεῖ ὡς περιεχόμενο. Ἁπλά, ὁ Μπάουερ ὡς τρόπο ἐξαφάνισης εἶχε τὸν ἐκχριστιανισμό, ἐνῶ ὁ Μάρξ, ἀναγωγιστικὰ ταυτίζοντας τὸ ἐμπόριο μὲ τὸν Ἰουδαῖο, ὡς τρόπο ἐξαφάνισης εἶχε τὸν κομμουνισμό. Ἀναζήτησε, δηλαδή, ἄλλον τρόπο «ἐξαφάνισης» (ὄχι βιολογικῆς, φυσικά, ἀλλὰ πολιτισμικῆς) τοῦ Ἑβραίου.

Κατὰ τὸν Μάρξ, ὅπως καὶ στὶς νεοπαγανιστικὲς καὶ φασιστικὲς θεωρίες συνωμοσίας, ὁ Ἰουδαϊσμὸς κυριάρχησε παγκοσμίως μέσῳ τοῦ Χριστιανισμοῦ:

«Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ ὕψιστη σκέψη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἡ χυδαία πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ χυδαία ἐφαρμογὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπικρατήσει οἰκουμενικὰ πρὶν ὁ Χριστιανισμὸς σὰν τελειοποιημένη θρησκεία ὁλοκληρώσει θεωρητικὰ τὴν ἀποξένωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴ φύση του. Μόνο τότε, μπόρεσε ὁ Ἰουδαϊσμὸς νὰ κυριαρχήσει παγκόσμια καὶ νὰ κάνει τὸν ἀλλοτριωμένο ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀλλοτριωμένη φύση ἀπαλλοτριώσιμα, ἐμπορεύσιμα πράγματα»

(Marx Engels Werke, Diez, Βερολίνο 1977, τ. 1, σσ. 361 κ.ε.: “Wir sagen also nicht mit Bauer den Juden: Ihr könnt nicht politisch emanzipiert werden, ohne euch radikal vom Judentum zu emanzipieren […] Betrachten wir den wirklichen weltlichen Juden, nicht den Sabbatsjaden, sondern den Alltagsjaden. […] Welches ist der weltliche Kultus des Juden? Der Schacher. Welches ist sein weltlicher Gott? Das Geld. […] Eine Organisation der Gesellschaft, welche die Voraussetzungen des Schachers, also die Möglichkeit des Schachers aufhöbe, hätte den Juden unmöglich gemacht. Sein religiöses Bewußtsein würde wie ein fader Dunst in der wirklichen Lebensluft der Gesellschaft sich auflösen. […] Wir erkennen also im Judentum ein allgemeines gegenwärtiges antisoziales Element […] Welches war an und für sich die Grundlage der jüdischen Religion? Das praktische Bedürfnis, der Egoismus. […] Das Geld ist der eifrige Gott Israels, vor welchem kein andrer Gott bestehen darf. […] Sobald es der Gesellschaft gelingt, das empirische Wesen des Judentums, den Schacher und seine Voraussetzungen aufzuheben, ist der Jude unmöglich geworden, weil sein Bewußtsein keinen Gegenstand mehr hat […] Das Christentum ist der sublime Gedanke des Judentums, das Judentum ist die gemeine Nutzanwendung des Christentums, aber diese Nutzanwendung konnte erst zu einer allgemeinen werden, nachdem das Christentum als die fertige Religion die Selbstentfremdung des Menschen von sich und der Natur theoretisch vollendet hatte. Nun erst konnte das Judentum zur allgemeinen Herrschaft gelangen und den entäußerten Menschen, die entäußerte Natur zu veräußerlichen, verkäuflichen”).

Ὅπου M.E.W. = Marx Engels Werke, Berlin 1977.

Ἀλλοῦ ὁ Μὰρξ γράφει γιὰ τὸν ἀντεπαναστατικὸ χαρακτήρα τῶν Ἑβραίων:

«Καὶ τώρα, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τότε ποὺ ἀπέκτησαν ἐλευθερίες ὡς θρησκευτικὴ ὁμάδα, τέθηκαν, τουλάχιστον οἱ ἐπιφανέστεροι ἐκπρόσωποί τους, ἐπικεφαλὴς τῆς ἀντεπανάστασης – τί τοὺς περιμένει;»

(“Neue Rheinische Zeitung”, αρ. 145, 17-11-1848, «Bekenntnisse einer schönen Seele», M.E.W., τ. 6, σ. 25: “Und nun gar die Juden, die seit der Emanzipation ihrer Sekte wenigstens in ihren vornehmen Vertretern überall an die Spitze der Kontrerevolution getreten sind, was harrt ihrer?”).

Ἀλλοῦ («The Russian Loan», New-York Daily Tribune, 4-1-1856, στὸ Eleanor Marx Aveling και Edward Aveling (επ.), The Eastern Question. A Reprint of Letters written 1853-1856 dealing with the events of the Crimean War. By Karl Marx, Swan Sonnenschein & Co., Λονδίνο 1897, σσ. 600, 602, 604, 606. Στὸ διαδίκτυο βρίσκεται ἐδῶ) γράφει:

«Βλέπουμε κάθε τύραννο νὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἕναν Ἑβραῖο, ὅπως κάθε Πάπας ἀπὸ ἕναν Ἰησουίτη […] Ὁ ἑβραϊκὸς ὀργανισμὸς τῶν δανειοδοτῶν εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τὸ λαὸ τόσο ὅσο καὶ ἡ ἀριστοκρατικὴ ὀργάνωση τῶν γαιοκτημότων […] Ἀλλὰ μόνο ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι εἶναι τόσο δυνατοί, εἶναι ἐπίκαιρο καὶ σκόπιμο νὰ ἐκθέσουμε καὶ νὰ στιγματίσουμε τὴν ὀργάνωσή τους»

(“Thus we find every tyrant backed by a Jew, as is every Pope by a Jesuit. In truth, the cravings of oppressors would be hopeless, and the practicability of war out of the question, if there were not an army of Jesuits to smother thought and a handful of Jews to ransack pockets […] the real work is done by the Jews, and can only be done by them, as they monopolize the machinery of the loanmongering mysteries […] Take Amsterdam, for instance, a city harbouring many of the worst descendants of the Jews whom Ferdinand and Isabella drove out of Spain, and who, after lingering a while in Portugal, were driven thence also, and eventually found a safe place of retreat in Holland. In Amsterdam alone they number not less than 35,000, many of whom are engaged in this gambling and jobbing of securities. […] Here and there and everywhere that a little capital courts investment, there is ever one of these little Jews ready to make a little suggestion or place a httle bit of a loan. […] Thus do these loans, which are a curse to the people, a ruin to the holders, and a danger to the Governments, become a blessing to the houses of the children of Judah. This Jew organization of loanmongers is as dangerous to the people as the aristocratic organization of landowners. […] it is only because the Jews are so strong that it is timely and expedient to expose and stigmatize their organization”).

Ἡ ἀντιπάθεια αὐτὴ δὲν ἦταν πολιτική, ἦταν καὶ προσωπική, δηλαδὴ ἦταν ἡ δεύτερη αὐτὸ ποὺ καθόριζε τὴν πρώτη. Σὲ γράμμα του στὴν ξαδέρφη του Antoinette Philips (24-3-1861), γράφει:

«Αὐτὴ ἡ νεαρὴ κυρία, ποὺ ἀμέσως μὲ σκλάβωσε μὲ τὴν καλοσύνη της, εἶναι τὸ πιὸ ἄσχημο πλάσμα ποὺ ἔχω δεῖ ποτὲ στὴ ζωή μου, μὲ ἀποκρουστικὴ ἑβραϊκὴ φυσιογνωμία»

(M.E.W., τ. 30, σ. 591:Dieses Fräulein, das mich mit ihrem Wohlwollen direkt überschwemmte, ist das häßlichste Geschöpf, das ich je in meinem Leben gesehen habe, mit einer garstigen jüdischen Physiognomie“).

Σὲ γράμμα του στὸν Ἔνγκελς (25-8-1879), διαβάζουμε:

«Τὴν Παρασκευὴ ἦταν ὡραῖα, τὸ Σάββατο ἔβρεχε καρεκλοπόδαρα ἀπὸ τὸ πρωὶ ὣς τὸ ἀπόγευμα, χτὲς ξανὰ ἦταν ὡραῖα, σήμερα κυμαινόμενες προοπτικές. Ἔχει πολλοὺς Ἑβραίους καὶ ψύλλους ἐδῶ»

(M.E.W., τ. 34, σ. 96: “Freitag war schön, Sonnabend it rained dogs and cats vom Morgen bis Abend, gestern wieder schön, heut schwankende Prospekte. Viel Juden und Flöhe hierselbst“).

Σὲ γράμμα του ξανὰ στὸν ἴδιο (30-7-1862, M.E.W., τ. 30, σ. 259) σχετικὰ μὲ τὸν Γερμανοεβραῖο σοσιαλιστὴ Φερδινάνδο Λασσάλ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο παλιότερα ζητοῦσε δάνεια, διαβάζουμε:

«Ὁ ἑβραῖος Νέγρος Λασσάλ! […] Μοῦ φαίνεται τώρα ἐντελῶς σαφές, ὅπως τὸ ἀποδεικνύει ἡ κατασκευὴ τῆς κεφαλῆς του καὶ τὰ μαλλιά του, ὅτι αὐτὸς κατάγεται ἀπὸ τοὺς Μαύρους οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στὴν φυγὴ τοῦ Μωυςῆ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο (ἐκτὸς κι ἂν ἡ μητέρα ἢ ἡ γιαγιά του ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ πατέρα του διασταυρώθηκε μὲ Νέγρο. Τώρα, αὐτὴ ἡ διασύνδεση Ἰουδαϊσμοῦ καὶ Γερμανισμοῦ μὲ τὴν νέγρικη οὐσία πρέπει νὰ δημιουργεῖ ἕνα ἰδιαίτερο προϊόν. Ἡ φορτικότητα τοῦ τύπου αὐτοῦ εἶναι ἐπίσης σὰν αὐτὴ τῶν Νέγρων»

(“Der jüdische Nigger Lassalle […] Es ist mir jetzt völlig klar, daß er, wie auch seine Kopfbildung und sein Haarwuchs beweist, – von den Negern abstammt, die sich dem Zug des Moses aus Ägypten anschlössen (wenn nicht seine Mutter oder Großmutter von väterlicher Seite sich mit einem nigger kreuzten). Nun, diese Verbindung von Judentum und Germanentum mit der negerhaften Grundsubstanz müssen ein sonderbares Produkt hervorbringen. Die Zudringlichkeit des Burschen ist auch niggerhaft”).

Ὁ Μὰρξ συνεχίζει ἐνοχλημένος, στὸν Ἔνγκελς (30-7-1862) γιὰ τὸν Λασσάλ:

«Μιὰ ἀπὸ τὶς μεγάλες ἀνακαλύψεις τοῦ Νέγρου μας –ποὺ ὅμως μὲ ἀποκάλεσε στενὸ φίλο του– εἶναι ὅτι οἱ Πελασγοὶ κατάγονται ἀπὸ τοὺς Σημίτες»

(M.E.W., τ. 30, σ. 259: “Eine der großen Entdeckungen unsres nigger die er aber mir, dem vertrautesten Freunde“, noch mitteilt ist, daß die Pelasger von den Semiten abstammen”).

Σὲ ἄλλο γράμμα στὸν Ἔνγκελς (10-5-1861):

«Ὁ Λέψιους ἀπέδειξε στὸ σπουδαῖο του ἔργο γιὰ τὴν Αἴγυπτο ὅτι ἡ ἔξοδος τῶν Ἰουδαίων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἱστορία ποὺ ἀναφέρει ὁ Μανέθων, ἡ ἐξορία τῶν λεπρῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο ὑπὸ τὴν καθοδήγηση ἑνὸς αἰγυπτίου ἱερέα, τοῦ Μωυσῆ. Ὁ Λάζαρος ὁ λεπρός, αὐτὸς εἶναι τὸ πρότυπο τῶν Ἑβραίων»

(M.E.W., τ. 30, σ. 165: “Lepsius hat in seinem großen Werk über Ägypten nachgewiesen, daß der Auszug der Juden aus Ägypten nichts andres ist als die Geschichte, die Manetho erzählt, von der Vertreibung „des Volks der Aussätzigen» aus Ägypten, an deren Spitze sich ein ägyptischer Priester namens Moses stellte. Lazarus, der Aussätzige, ist also der Urtyp des Juden”).

Στὸ Κεφάλαιο, γράφεται:

«Ὁ κεφαλαιοκράτης ξέρει ὅτι ὅλα τὰ ἐμπορεύματα ὅσο ψωραλέα ὅψη κι ἂν ἔχουν ἢ ὅσο ἄσχημα κι ἂν βρωμᾶνε, εἶναι «ἐν πίστει καὶ ἀληθείᾳ» χρῆμα, κρυπτοπεριτεμνημένοι Ἑβραῖοι καὶ ἐπιπρόσθετα θαυματουργικὰ μέσα γιὰ νὰ φτιάχνουν ἀπὸ χρῆμα περισσότερο χρῆμα»

(M.E.W., τ. 23, σ. 169: “Der Kapitalist weiß, daß alle Waren, wie lumpig sie immer aussehn oder wie schlecht sie immer riechen, im Glauben und in der Wahrheit Geld, innerlich beschnittne Juden sind und zudem wundertätige Mittel, um aus Geld mehr Geld zu machen“). Δηλαδή, φτάνει στὸ σημεῖο νὰ ταυτίζει τὸν «Ἑβραῖο» μὲ ἄψυχα πράγματα, τὰ ἐμπορεύματα καὶ τὸ χρῆμα. Ὢ τῆς ἀλλοτρίωσης καὶ τῆς «ἀποπροσωποποίησης».

Ὁ Ἔνγκελς πρὸς τὸν Μάρξ (7-3-1856):

«[ὁ Λασσάλ] ὡς γνήσιος Ἑβραῖος ἀπὸ τὰ γερμανικὰ σύνορα μὲ τοὺς Σλάβους, ἦταν πάντα ἕτοιμος νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸν καθένα γιὰ τοὺς προσωπικούς του σκοποὺς χρησιμοποιώντας προφάσεις ὑπὲρ τοῦ κόμματος»

(M.E.W., τ. 29, σ. 31: “als echter Jud von der slavischen Grenze war er immer auf dem Sprunge, unter Partei vorwänden jeden für seine Privatzwecke zu exploitieren”).

Τὸ ὡραῖο εἶναι ὅτι ὁ Ἔνγκελς σὲ ἄρθρο του γιὰ τὸν ἀντισημιτισμό (“Über den Antisemitismus”, ArbeiterZeitung, ἀρ. 19, 9-5-1890), ἔγραφε:

«Χρωστᾶμε πολλὰ στοὺς Ἑβραίους. Ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὸν Χάινε καὶ τὸν Μπέρνε, ὁ Μὰρξ ἦταν ἕνας ἀκραιφνὴς Ἑβραῖος· ὁ Λασσὰλ ἦταν Ἑβραῖος. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς καλύτερους ἀνθρώπους μας εἶναι Ἑβραῖοι»

(M.E.W., τ. 22, σ. 50: “verdanken wir den Juden viel zuviel. Von Heine und Börne zu schweigen, war Marx von stockjüdischem Blut; Lassalle war Jude. Viele unserer besten Leute sind Juden”). Δὲν κατανοεῖ κανεὶς τί χρωστοῦσαν οἱ Μὰρξ καὶ Ἔνγκελς στὸν Λασσὰλ καὶ τοὺς Ἑβραίους πέρα ἀπὸ τὸ νὰ μὴν τοὺς εἰρωνεύονται πισώπλατα.

Δυὸ χρόνια ἀργότερα ὅμως, γράφει ὁ Ἔνγκελς πρὸς τὸν Paul Lafargue (22-7-1892):

«Ἀρχίζω νὰ κατανοῶ τὸν γαλλικὸ ἀντισημιτισμὸ ὅταν βλέπω πόσοι Πολωνο-Ἑβραῖοι μὲ γερμανικὰ ὀνόματα εἰσβάλλουν παντοῦ μέχρι τὸ σημεῖο νὰ συνεγείρουν τὴν κοινὴ γνώμη τοῦ Παρισιοῦ»

(M.E.W., τ. 38, σ. 403: “Ich fange an, den französischen Antisemitismus zu verstehen, wenn ich sehe, wie diese Juden polnischen Ursprungs und mit deutschen Namen sich überall einschleichen, sich alles herausnehmen und sich überall vordrängen, bis sie die öffentliche Meinung der Stadt des Lichts bestimmen”).

Στὴν Κατάσταση τῆς ἐργατικῆς τάξης στὴν Ἀγγλία, ὁ Ἔνγκελς γράφει:

«Ὅλες οἱ συνθῆκες ζωῆς ἀξιολογοῦνται μὲ τὸ κριτήριο τοῦ κέρδους, καὶ κάθε τὶ ποὺ δὲν ἀποφέρει χρῆμα εἶναι κάτι τὸ ἠλίθιο, τὸ ἀπραγματοποίητο, τὸ οὐτοπικό. Γι’ αὐτό, ἡ πολιτικὴ οἰκονομία, ἐπιστήμη ποὺ μελετᾶ τὰ μέσα γιὰ νὰ κερδίζει κανένας χρῆμα, εἶναι ἡ ἐπιστήμη ποὺ προτιμοῦν οἱ ἑβραῖοι τοκογλύφοι»

(M.E.W., τ. 2, σ. 487: “Alle Lebensverhältnisse werden nach dem Gelderwerb gemessen, und was kein Geld abwirft, das ist dummes Zeug, unpraktisch, idealistisch. Darum ist auch die Nationalökonomie, die Wissenschaft des Gelderwerbs, die Lieblingswissenschaft dieser Schacherjuden“).

Νὰ μὴν ξεχάσουμε καὶ τοὺς προγόνους τῶν Antifa, φυσικά. Ἡμερολόγιο Προυντόν (26-12-1847):

«Ἑβραῖοι. Γράψε ἕνα ἄρθρο ἐνάντια σὲ αὐτὴ τὴ φυλὴ ποὺ δηλητηριάζει τὰ πάντα χώνοντας τὴ μύτη της στὰ πάντα χωρὶς νὰ ἀναμειγνύεται μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἀπαίτησε τὴν ἐκδίωξή της ἀπὸ τὴ Γαλλία μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν Ἑβραίων ποὺ παντρεύτηκαν Γαλλίδες. Κατάργησε τὶς συναγωγές, καὶ τέλος προώθησε τὴν κατάργηση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ Ἑβραῖος εἶναι ὁ ἐχθρὸς τῆς ἀνθρωπότητας. Πρέπει νὰ σταλοῦν πίσω στὴν Ἀσία ἢ νὰ ἐξολοθρευτοῦν. Μὲ σίδηρο, ἢ μὲ φωτιά, ἢ μὲ ἐξορία, ὁ Ἑβραῖος πρέπει νὰ ἐξαφανιστεῖ».

Ὁ Μπακούνιν ἔγραφε:

«Ὁλόκληρος ὁ ἑβραϊκὸς κόσμος, ποὺ ἀποτελεῖ μιὰ ἐπωφελούμενη σέκτα, ἕνας λαὸς ποὺ ρουφάει αἷμα, ἕνα μοναδικὸ παράσιτο, στενὰ ἑνωμένο ὄχι μόνο πέρα ἀπὸ τὰ ἐθνικὰ σύνορα ἀλλὰ καὶ πέρα ἀπὸ κάθε πολιτικὲς ἰδεολογίες»

(Γράμμα στὴν Διεθνή, 1871, Gesammelte Werke. Band 3. Berlin 1924, 204-216).

Σε γράμμα του στὸ περιοδικὸ Le Reveil τὸ 1969 (Oeuvres Completes 5, 244) ὁ Μπακούνιν γράφει ὅτι δίπλα στοὺς δυὸ ἑβραίους γίγαντες (Μὰρξ καὶ Λασσάλ) ὑπάρχει ἕνα πλῆθος «Ἑβραίων πυγμαίων» (Mais à côté de ces deux Juifs géants, il y avait et il y a une foule de Juifs pygmées)

Βέβαια, εἶναι πολὺ κωμικὸ τὸ ὅτι ὁ Μπακούνιν ἔβριζε τὸν Μὰρξ ὡς Ἑβραῖο τὴ στιγμὴ ποὺ κι ὁ Μὰρξ ἔβριζε τοὺς Ἑβραίους! Ἀριστερά, θὰ πεῖτε…

«Νέγροι»

Δὲν ἦταν μόνο οἱ Ἑβραῖοι στόχος τῶν Mὰρξ – Ἔνγκελς. Ὅταν ὁ Lagargue (ποὺ ἦταν καὶ ἀφρικανικῆς καταγωγῆς) ἔθεσε ὑποψηφιότητα στὸ Παρίσι ὡς δημοτικὸς σύμβουλος στὸ προάστιο Jardin des Plantes, ὁ Ἔνγκελς σὲ γράμμα του στὴ Laura Marx (26-4-1887) ἔγραψε:

«Ὁ Paul, ὁ ὑποψήφιος τοῦ Jardin des Plantes καὶ τῶν ζώων […] Ὄντας, ὡς Νέγρος, ἐγγύτερα στὸ ζωικὸ βασίλειο ἀπὸ ὅ,τι οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ ἐμᾶς, εἶναι ἀναμφίβολα ὁ πιὸ κατάλληλος ἀντιπρόσωπος αὐτοῦ τοῦ προαστίου»

(M.E.W., τ. 36, σ. 645: «Paul, le candidat du Jardin des Plantes – et des animaux. Da er in seiner Eigenschaft als Nigger dem übrigen Tierreich um einen Grad nähersteht als wir anderen, so ist er unzweifelhaft der passendste Vertreter für diesen Bezirk«).

Σὲ γράμμα τοῦ Μὰρξ στὸν Πάβελ Βασίλιεβιτς Ἀννένκοβ (28-12-1846), πρὶν ἀπὸ τὴν κατάργηση τῆς δουλείας στὶς ΗΠΑ, διαβάζουμε ὅτι ἡ σύγχρονη δουλεία ἔχει θετικὲς πτυχές:

«Γιὰ τὴ δουλεία δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ κάνω λόγο γιὰ τὶς κακὲς πλευρές της. Τὸ μόνο ποὺ ἀπαιτεῖ ἐξήγηση εἶναι ἡ καλὴ πλευρά της. Δὲν ἐννοῶ τὴν ἔμμεση δουλεία, τὴ δουλεία τοῦ προλεταριάτου. Ἐννῶ τὴ δουλεία τῶν μαύρων στὸ Σουρινάμ, στὴ Βραζιλία, στὶς νότιες Πολιτεῖες τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς. Ἡ ἄμεση δουλεία εἶναι ὅ,τι γιὰ τὴ σημερινὴ ἐκβιομηχάνιση οἱ μηχανές, ἡ πίστωση κ.λπ. Χωρὶς τὴ δουλεία, δὲν θὰ ὑπῆρχε βαμβάκι, χωρὶς βαμβάκι δὲν θὰ ὑπῆρχε μοντέρνα βιομηχανία. Εἶναι ἡ δουλεία αὐτὴ ποὺ ἔδωσε ἀξία στὶς ἀποικίες, εἶναι οἱ ἀποικίες αὐτὲς ποὺ δημιούργησαν τὸ παγκόσμιο ἐμπόριο, καὶ τὸ παγκόσμιο ἐμπόριο εἶναι ἡ ἀπαραίτητη συνθήκη γιὰ τὴν μεγάλης κλίμακας μηχανοποιημένη βιομηχανία […] Ἡ δουλεία εἶναι μιὰ οἰκονομικὴ κατηγορία ὕψιστης σημασίας. Χωρὶς τὴ δουλεία ἡ Βόρεια Ἀμερική [ΗΠΑ], τὸ πιὸ προοδευμένο ἔθνος, θὰ μεταμορφωνόταν σὲ πατριαρχικὴ χώρα. Σβῆστε τὴ Β. Ἀμερικὴ ἀπὸ τὸ χάρτη καὶ θὰ δημιουργήσετε ἀναρχία, τὴν πλήρη παρακμη τοῦ ἐμπορίου καὶ τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ. Ὅμως, ἡ κατάργηση τῆς δουλείας θὰ ἔσβηνε τὴν Ἀμερικὴ ἀπὸ τὸ χάρτη. Ὄντας μιὰ οἰκονομικὴ κατηγορία, ἡ δουλεία ὑπῆρχε σὲ ὅλα τὰ ἔθνη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου. Ὅλα τὰ σύγχρονα ἔθνη κατόρθωσαν νὰ τὴν ἀποκρύψουν στὴ χώρα τους καὶ νὰ τὴν ἐξαγάγουν εὐθέως στὸν Νέο Κόσμο»

(M.E.W., τ. 27, σ. 458: “Ich brauche weder von den guten noch von den schlechten Seiten der Freiheit zu sprechen. Was die Sklaverei betrifft, so brauche ich nicht von ihren schlechten Seiten zu sprechen. Das einzige, das erklärt werden muß, ist die gute Seite der Sklaverei. Es handelt sich nicht um die indirekte Sklaverei, die Sklaverei des Proletariers; es handelt sich um die direkte Sklaverei, die Sklaverei der Schwarzen in Surinam, in Brasilien, in den Südstaaten Nordamerikas. Die direkte Sklaverei ist der Angelpunkt unserer heutigen Industrie ebenso wie die Maschinen, der Kredit etc. Ohne Sklaverei keine Baumwolle; ohne Baumwolle keine moderne Industrie. Erst die Sklaverei hat den Kolonien ihren Wert gegeben, erst die Kolonien haben den Welthandel  geschaffen, der Welthandel ist die notwendige Bedingung der maschinellen Großindustrie. So lieferten denn auch die Kolonien der Alten Welt vor dem  Negerhandel nur sehr wenige Produkte und änderten das Antlitz der Welt nicht merklich. Mithin ist die  Sklaverei eine ökonomische Kategorie von höchster Bedeutung. Ohne die Sklaverei würde Nordamerika, das vorgeschrittenste  Land, sich in ein patriarchalisches Land verwandeln. Man streiche Nordamerika von der Weltkarte, und man hat die Anarchie, den völligen Verfall des Handels und der modernen Zivilisation. Doch die Sklaverei verschwinden lassen, hieße Amerika von der Weltkarte streichen. So findet sich denn auch die Sklaverei, da sie eine ökonomische Kategorie ist, seit Anbeginn der Welt bei allen Völkern. Die modernen Völker haben die Sklaverei in ihren Ländern lediglich zu maskieren und sie offen in der Neuen Welt einzuführen gewußt”).

Διαχρονικά, ἡ δουλεία κάνει καλό: Στὸ Ἀντι-Ντύρινγκ ὁ Ἔνγκελς γράφει:

«Χωρὶς τὴ δουλεία δὲν θὰ ὑπῆρχαν ἑλληνικὴ τέχνη καὶ ἐπιστήμη […] χωρὶς τὴν ἀρχαία δουλεία δὲν θὰ ὑπῆρχε ὁ σύγχρονος σοσιαλισμός […] Μὲ τὶς ἱστορικὲς προϋοθέσεις τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ ἰδιαίτερα τοῦ ἑλληνικοῦ, ἡ πρόοδος μιᾶς κοινωνίας, ποὺ στηριζόταν στὶς ταξικὲς ἀντιθέσεις, μποροῦσε νὰ συντελεσθεῖ μόνο μὲ τὴ μορφὴ τῆς δουλείας»

(M.E.W., τ. 20, σ. 168: “Ohne Sklaverei, keine griechische Kunst und Wissenschaft […] Ohne antike Sklaverei kein moderner Sozialismus [] Bei den geschichtlichen Voraussetzungen der alten, speziell der griechischen Welt konnte der Fortschritt zu einer auf Klassengegensätzen gegründeten Gesellschaft sich nur vollziehn in der Form der Sklaverei ”).

Σὲ γράμμα τοῦ Μὰρξ στὸν Ἔγκελς (7-8-1866) διαβάζουμε:

«[ὁ Pierre Trémaux, “Origine et Transformations de l’Homme et des autres Etres”] Ἀποδεικνύει (ἔζησε ἀρκετὰ στὴν Ἀφρική) ὅτι ὁ συνήθης τύπος τοῦ Μαύρου εἶναι ἁπλῶς ἐκφυλισμὸς ἑνὸς πολὺ ἀνώτερου [τύπου]»

(M.E.W., τ. 31, σ. 248: “er (er war lang in Afrika) nachweist, daß der gemeine Negertyp nur Degenereszenz eines viel höhern ist”).

Σλάβοι

Στὸ ἴδιο γράμμα (M.E.W., τ. 31, σ. 248) διαβάζουμε ὅτι λόγῳ τῆς διαμόρφωσης τοῦ ἐδάφους στὴ Ρωσία, οἱ ἐκεῖ Σλάβοι «ταρταροποιήθηκαν» καὶ «μογγολοποιήθηκαν» (“auf der in Rußland vorherrschenden Bodenformation sich der Slaw tartarisiert und mongolisiert”).

Σὲ ἄλλο γράμμα τοῦ Μὰρξ στὸν Ἔνγκελς (24-6-1865) παρατίθεται διόλου ἀποδοκιμαστικὰ ἡ ἄποψη ἑνὸς συγγραφέα ὅτι

«Ἡ Ρωσία εἶναι ἕνα ὄνομα τὸ ὁποῖο σφετερίστηκαν οἱ Μοσχοβίτες. Δὲν εἶναι Σλάβοι· δὲν ἀνήκουν καθόλου στὴν Ἰνδο-Γερμανικὴ φυλή, εἶναι εἰσβολεῖς, ποὺ πρέπει νὰ ἐκδιωχθοῦν πέραν τοῦ Δνείστερου κ.λπ.»

(M.E.W., τ. 31, σ. 127: «Russia ist ein von den Moskowitern usurpierter Name. Sie sind keine Slawen; gehören überhaupt nicht zur indogermanischen Race, sind des intrus, die wieder über den Dnepr gejagt werden müssen etc.»).

Γιὰ τοὺς Μαυροβούνιους, ὁ Ἔνγκελς γράφει:

«Τὸ δικαίωμα τοῦ λαοῦ τοῦ Μαυροβουνίου νὰ πυρπολεῖ χωριά, νὰ σκοτώνει τοὺς κατοίκους καὶ νὰ ἁρπάζει τὰ κοπάδια τους»

(NYDT, 7-4-1853). Ἀλλοῦ:

«Γιὰ τὶς ἀτιμίες τῶν Μαυροβουνίων καὶ τῶν Ἐρζεγοβίνων δὲν λέγεται, φυσικά, οὔτε λέξη»

(Μὰρξ στὸν Ἔνγκελς, 25-8-1876).

Σὲ γράμμα του ὁ Ἔνγκελς στὸν Bernstein (22/25-2-1882) γράφει γιὰ τοὺς Βούλγαρους:

«Ποῦ ἀλλοῦ στὸν κόσμο θὰ βρεῖτε τέτοιον γουρουνολαό;»

καὶ γιὰ τοὺς Βαλκάνιους:

«200 εὐγενεῖς ληστολαοί».

Σὲ ἄλλο του γράμμα στὸν Bernstein (9-10-1886) γράφει:

«Τὰ μικρὰ ἐθνίδια».

Σὲ γράμμα του στὸν Bebel (17-11-1885):

«Αὐτὰ τὰ ἄθλια συντρίμμια πρώην ἐθνῶν, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ἕλληνες καὶ ὁ ὑπόλοιπος ληστοσυρφετός…νανοφυλές»

(MEW, τ. 36, σ. 390: “Diese elenden Trümmerstücke ehemaliger Nationen, Serben, Bulgaren, Griechen und andres Räubergesindeldieser Zwergstämme”).

Φυλετισμός

Ἡ φυλετικὴ βάση τοῦ ἔθνους εἶναι προσφιλὴς ἰδέα στὸν Μάρξ: Σὲ γράμμα του στὸν Ἔγκελς (7-8-1866) διαβάζουμε:

«Σὲ θέματα ἱστορικῆς καὶ πολιτικῆς ἐφαρμογῆς [ὁ Pierre Trémaux, “Origine et Transformations de l’Homme et des autres Etres”] εἶναι πολὺ πιὸ σημαντικὸς καὶ ἐπαρκὴς ἀπὸ τὸν Δαρβίνο. Γιὰ ὁρισμένα ζητήματα ὅπως ἡ ἐθνικότητα κ.λπ. ὑπάρχει μόνο φυσικὴ βάση»

(M.E.W., τ. 31, σ. 248: “In der geschichtlichen und politischen Anwendung viel bedeutender und reichhaltiger als Darwin. Für gewisse Fragen, wie Nationalität etc., hier allein Naturbasis gefunden“)

Σε γράμμα του Ένγκελς προς τον W. Borgius (25-1-1894) διαβάζουμε την περίεργη άποψη ότι

«Η φυλή από μόνη της είναι ένας οικονομικός παράγοντας»

(M.E.W., τ. 39, σ. 206: “die Rasse ist selbst ein ökonomischer Faktor”).

Σὲ ἄρθρο του ὁ Μάρξ (“Forced Emigration”, NYDT, 22-3-1853) ὑποστηρίζει ὅτι οἱ ἀδύναμες φυλὲς καὶ τάξεις πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν:

«Ἡ κοινωνία ὑπόκειται σὲ μιὰ ἀθόρυβη ἐπανάσταση…οἱ τάξεις καὶ οἱ φυλὲς οἱ ὁποῖες εἶναι πολὺ ἀδύναμες γιὰ νὰ ἐλέγξουν τὶς νέες συνθῆκες τῆς ζωῆς πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν»

(“Now I share neither in the opinions of Ricardo, who regards ‘Net-Revenue’ as the Moloch to whom entire populations must be sacrificed, without even so much as complaint, nor in the opinion of Sismondi, who, in his hypochondriacal philanthropy, would forcibly retain the superannuated methods of agriculture and proscribe science from industry, as Plato expelled poets from his Republic. Society is undergoing a silent revolution, which must be submitted to, and which takes no more notice of the human existences it breaks down than an earthquake regards the houses it subverts. The classes and the races, too weak to master the new conditions of life, must give way. But can there be anything more puerile, more short-sighted, than the views of those Economists who believe in all earnest that this woeful transitory state means nothing but adapting society to the acquisitive propensities of capitalists, both landlords and money-lords?”)

Τριτοκοσμικοί

Γιὰ τοὺς Κινέζους, ὁ Μὰρξ κάνει λόγο γιὰ τὴν

«κληρονομική τους ἠλιθιότητα»

(“Revolution in China and In Europe”, New York Daily Tribune, 14-6-1853).

 

Συμπεράσματα

Μὲ τὸν ἀναγωγισμό του ὁ Μάρξ, νομίζει ὅτι αὐτὸ ποὺ συνιστᾶ τὸν Ἑβραῖο εἶναι τὸ χρῆμα κι ὄχι ἡ θρησκευτικὴ ταυτότητά του. Ὅλα ἀνάγονται στὴν οἰκονομία, ἄρα τί χρεία ἄλλης ἀπόδειξης ἔχουμε; Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι διάφοροι Μαρξιστὲς στὴν προσπάθειά τους νὰ μαζέψουν τὰ ἀσυμμάζευτα καὶ νὰ τὰ διευκρινίσουν, ὁμολογοῦν ἀκόμα χειρότερα πράγματα. Ἔτσι, ἕνας ἀρθρογράφος στὴν ἀλήστου μνήμης Ἐλευθεροτυπία, μᾶς λέει ὅτι ὁ Μὰρξ δὲν ἦταν ἐνάντιος στοὺς Ἑβραίους ὡς φυλή (!) ἢ ὡς θρησκεία ἀλλὰ στὸν καπιταλισμό. Προσπερνάει ἐπιπόλαια τὸ ζήτημα τῆς θρησκευτικῆς ταυτότητας τῶν Ἑβραίων ὡς «σαββατιάτικο», δηλ. περιθωριακό, καὶ συγχέει τὸν Ἑβραῖο-ἄτομο ποὺ γίνεται ἔμπορος καὶ τοκογλύφος καὶ καπιταλιστὴς μὲ τὸν Ἑβραῖο-Κοινότητα, ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ ἐπιβίωσε ὡς Κοινότητα μόνο χάρη στὴ θρησκεία της. Καὶ ὄχι στὸ ἐμπόριο ἢ… τὴν τοκογλυφία. Διαφορετικά, θὰ εἶχαν ἐνσωματωθεῖ στὰ διάφορα ἔθνη στὰ ὁποῖα ζοῦσαν. Ἀκόμη πιὸ ρατσιστικά, παραθέτει ἄποψη ξένου Μαρξιστῆ, ὅτι «Ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ἰουδαϊσμὸ ἐννοοῦμε τὴν τοκογλυφία, τὴν κερδοσκοπία, τὴν αἰσχροκέρδεια«. Μά, ἔμποροι ἦταν καὶ οἱ Ἀρμένιοι καὶ οἱ Ἕλληνες καὶ ἄλλοι. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἰδιότητες αὐτὲς χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν Μὰρξ μὲ τὸ ὄνομα ἰουδαϊσμὸς ὁ ἀρθρογράφος τὸ προσπερνᾶ ἀδιάφορα, σὰν νὰ μὴν εἶναι παραμικρὴ διάκριση σὲ βάρος ἐκείνων τῶν ὁποίων τὸ συλλογικὸ ὄνομα χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ χαρακτηρίσει ἄσχημα πράγματα. Σὰν νὰ μᾶς λέει ὁ Μὰρξ ὅτι ἂν ἐξαφανίζονταν θαυματουργικὰ αὔριο οἱ Ἑβραῖοι, θὰ ἔπαυε ἡ τοκογλυφία, ἡ αἰσχροκέρδεια, ἡ κερδοσκοπία! Πόσο γελοῖο θὰ ἦταν νἀ ἀποκαλοῦμε τὴν πολεμικότητα «γερμανισμὸ» ἢ «τουρκισμό», σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχαν ἄλλοι λαοὶ φιλοπόλεμοι καὶ ἅρπαγες; Νὰ ἀποκαλοῦμε τὴν ἔφεση γιὰ τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη «σουηδισμὸ» ἢ «ἰαπωνισμό». Ὅλα γιὰ τὴ δικαιολόγηση τοῦ Μάρξ. Ἀκόμη καὶ ἡ ἀχαρακτήριστη προσωπικὴ λεκτικὴ συμπεριφορά του, κι αὐτὴ κατὰ τὸν ἀρθρογράφο ἁπλὰ «εἶναι στὰ πλαίσια τῆς ἐποχῆς», ἐνῶ στὴν πραγματικότητα δείχνει ὅτι κι ὁ Μὰρξ ἦταν στὴ νοοτροπία τὸ ἴδιο ρατσιστὴς ὅπως οἱ δουλέμποροι τῶν ΗΠΑ καὶ οἱ ἀποικιοκράτες.

Τὰ παραπάνω, κι ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀντιεβραϊσμό, δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνουν κατανοητὰ ἀπὸ ἀντιεβραίους ὡς ἀθώωση τῆς δικῆς τους ἀντιεβραϊκῆς ἀντίληψης μὲ τὸ σκεπτικὸ «ἀφοῦ κι οἱ Ἀριστεροὶ ἦταν ρατσιστές, γιατί στοχοποιεῖται ὁ ἀντιεβραϊσμὸς καὶ ὁ ρατσισμός;». Συνεπῶς, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιοῦν ὡς ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς δικῆς τους ἀντίληψης. Τὸ τί ἔκαναν καὶ τί πιστεύουν οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι ζήτημα ἄλλο, ξεχωριστό, καὶ κρίνεται ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸ τί ἔκαναν καὶ πιστεύουν οἱ Ἀκροδεξιοί. Εἶναι, δέ, πολὺ ἀστεῖο ὅταν οἱ κομμουνιστοφάγοι ἀντισημίτες διαπιστώνουν ὅτι οἱ ἐχθροί τους Κομμουνιστὲς καὶ Ἀναρχικοὶ ἔχουν τὶς ἴδιες ἀπόψεις. Χάνει ἡ μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶ τὴ μάνα.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἀριστερούς, σφάλλουν πολὺ ὅταν ἀποδίδουν τὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ τὸ ρατσισμὸ ἀποκλειστικὰ στὴν κακιὰ Δεξιὰ καὶ τὴν Ἀκροδεξιά, ἢ στὸν «ἐθνολαϊκισμό». Ἂν μιὰ ἄποψη εἶναι κοινὸ κτῆμα, εἶναι ἀκατανόητο πῶς τίθεται ὡς λάβαρο τῆς μίας πλευρᾶς κατὰ τῆς ἄλλης.

Οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῶν Ἑβραίων, τῶν Μαύρων, τῶν Σλάβων φαίνεται σὲ ἀρκετὰ ἀποσπάσματα ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀντικαπιταλιστικές, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι οἱ ἐπιτιθέμενοι ἀποδέχονται, δίχως νὰ τὶς ἐπικρίνουν, τὶς διαδεδομένες λαϊκὲς ἀντιλήψεις γιὰ τοὺς Ἑβραίους καὶ τοὺς Σλάβους ἢ τοὺς Μαύρους. Τὸ ζήτημα ἂν ὁ Μὰρξ καὶ οἱ ἄλλοι πίστευαν ὅτι ἐγγενῶς οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν το α ἢ β χαρακτηριστικό, εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφορο. Στὴν ἐποχή τους, ἡ ὕπαρξη φυλῶν μὲ ἐγγενὴ χαρακτηριστικὰ ἦταν αὐτονόητη, καὶ οἱ Μὰρξ κ.λπ. ἦταν παιδιὰ τῆς ἐποχῆς τους. Τὸ ἂν τὰ χαρακτηριστικὰ αὐτὰ θὰ ἄλλαζαν «Μετὰ τὴν Ἐπανάσταση» εἶναι πρακτικὰ δευτερεῦον ἀφοῦ ποτὲ δὲν ἔγινε ἡ Ἐπανάσταση (ὅπως τὴν φαντάζονταν οἱ Μὰρξ κ.λπ., κι ὄχι ἁπλῶς στὴ Ρωσία) καὶ ὁ παγκόσμιος Κομμουνισμός.

Εἶναι κωμικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἰδεολογικοὶ ἀπόγονοι τῶν Μὰρξ κ.λπ. ἐξοργίζονται στὸ ἄκουσμα τέτοιων ἰδεῶν, τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὲς εἶναι καθαρὰ δική τους ἐφεύρεση, δίχως νὰ κάνουν κάποια αὐτοκριτικὴ πέρα ἀπὸ τὰ συνήθη σχετικιστικά («Ἦταν παιδιὰ τῆς ἐποχῆς τους»). Ἀκόμη πιὸ κωμικὸ εἶναι νὰ παρουσιάζονται ὡς κουτσομπολιὸ ἰδιωτικὸ τὰ παραπάνω, ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀποσπάσματα ἄρθρων σὲ ἐφημερίδες. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Ἀριστερὸς βλέπει μιὰ αθώα πολιτικὰ ἄποψη, προσωπικὴ ἁπλῶς, ἐγὼ βλέπω μιὰ ἰσχυρὴ συσχέτιση: Ἦταν ὁ προσωπικὸς ἀντιεβραϊσμὸς καὶ ἀντισλαβισμὸς αὐτὸς ποὺ μετατρέπεται σὲ πολιτικὸ ἀντιεβραϊισμὸ καὶ ἀντιρωσισμό. Τὸ δεύτερο ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὸ πρῶτο, εἶναι ἡ δημόσια ἔκφρασή του. Ὅσο γιὰ τοὺς Ἀναρχικούς, ἐκεῖ ἡ γελοιότητα δὲν ἔχει ὅρια. Διακηρύσσουν ὅτι δὲν εἶναι Μπακουνικοὶ ἀλλὰ Ἀναρχικοί. Βασικά, καὶ ο γνωστὸς Νότης Σφακιανάκης ἔχει πεῖ ὅτι εἶναι Ἀναρχικός, ὁπότε στὴν ἴδια κατηγορία βρίσκονται καὶ οἱ ἄλλοι. Ἀναρχισμὸς ἀ λὰ κάρτ. Μεταμοντερνισμὸς καὶ τὰ μυαλὰ στὸ μίξερ.

Βέβαια, ὑπάρχουν κι αὐτοὶ οἱ Κομμουνιστὲς-Ἀναρχικοὶ ποὺ διατηροῦν τὸ μισαλλόδοξο περιεχόμενο κι ἁπλῶς τὸ ἀντιστρέφουν, βρίζοντας τὴ Δύση καὶ δοξάζοντας τοὺς Μουσουλμάνους καὶ τὸν Τρίτο Κόσμο. Πάλι ἔχουμε ψεύδη, ἐμετικὴ προπαγάνδα καὶ ρατσισμό, ὁ σκοπὸς εἶναι τὸ ἴδιο Ἱερός: Ἡ ἀνατίμηση ἐκείνης τῆς μερίδας τῶν ἀνθρώπων ποὺ «θὰ πραγματοποιήσει τὴν Παγκόσμια Ἐπανάσταση». Ἂν τὸν 19ο αἰ. οἱ εὐρωπαῖοι Μὰρξ κ.λπ. πίστευαν ὅτι ἡ Εὐρώπη θὰ προχωρήσει, στὸν 21ο αἰ. οἱ Antifa καὶ οἱ Τροτσκυστές, πιστεύουν ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι θὰ κάνουν τὴν Ἐπανάσταση καί, συνεπῶς, ὅτι γιὰ χάρη τῆς πραγματοποίησης τῆς Ἐπανάστασης οἱ Εὐρωπαῖοι, οἱ Ἕλληνες κ.ἄ. θὰ πρέπει νὰ ψοφήσουμε μέσα στὰ ἰσλαμικὰ γκουλάγκ.

Φυσικά, ὁ ἀριστερὸς ἀντισημιτισμὸς δὲν ἐξαφανίστηκε λόγῳ ἀντίδρασης στὸν ναζιστικὸ ἀντισημιτισμό. Ἁπλά, μεταμορφώθηκε σὲ συνωμοσιολογία σχετικὰ μὲ τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Οἱ Ἀριστεροὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τίποτα τέτοιο, γιατὶ ἡ πολιτικοποίηση δηλαδὴ ὁ διασυρμὸς κάθε ἔννοιας ἠθικῆς εἶναι στὸ αἷμα τους. Ἡ ἀντίδρασή τους ὑπὲρ ἢ κατὰ τῶν Ἑβραίων ἢ τοῦ Ἰσλὰμ ἢ ὁποιουδήποτε ζητήματος καὶ λαοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἀξιολογικὰ ουδέτερες, «ἐπιστημονικὲς» παρατηρήσεις παρὰ ἀπὸ τὶς μεταβαλλόμενες κάθε φορὰ πολιτικὲς στοχεύσεις τους ποὺ ὑποτίθεται –μὲ ποιὸ κριτήριο, αὐτὸ τὸ γνωρίζουν μόνο αὐτοί, οἱ πάνσοφοι– μᾶς φέρνουν ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὴν Ἐπανάσταση.

Ἀποσιωπᾶται ἢ παραγνωρίζεται, γιὰ παράδειγμα ἀπὸ τοὺς ἑβραιοφάγους Ἀριστεροὺς ὅτι στὸν πόλεμο μεταξὺ Ἀράβων καὶ Ἑβραίων στὴν βρετανικὴ Παλαιστίνη (1-4-1948 ὣς τὴν ἵδρυση τοῦ Ἰσραήλ) οἱ Ἑβραῖοι ἐξοπλίστηκαν ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ Ἀνατολικοῦ Μπλὸκ ἔπειτα ἀπὸ ἄδεια τοῦ Στάλιν στὴν Τσεχοσλοβακία.

Ἀποσιωπᾶται ἢ παραγνωρίζεται ὅτι στὰ 1947 ἡ ΕΣΣΔ, ἡ Πολωνία, ἡ Τσεχοσλοβακία, ἡ Σ.Σ.Δ. τῆς Λευκορωσίας καὶ τῆς Οὐκρανίας (εἶχαν ἀκόμη ἕδρα καὶ ψῆφο στὸν ΟΗΕ) ψήφισαν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου διχοτόμησης τῆς Παλαιστίνης (29-11-1947) σὲ δύο κράτη, μὲ τὸ 57% τοῦ ἐδάφους νὰ δίνεται στὸ ἑβραϊκὸ κράτος. Ἡ ΕΣΣΔ καταδίκασε τὴν ἐπίθεση τῶν ἀραβικῶν κρατῶν στὸ Ἰσραὴλ τὸ 1948.

Μόνο ἀργότερα, τὸ 1951 κ.ἑ., ὅταν τὸ Ἰσραὴλ ἀποδείχθηκε σύμμαχος τῆς Δύσης, ἡ ΕΣΣΔ καὶ τὰ κράτη της κατήγγειλαν τὸν Σιωνισμὸ καὶ τὸ Ἰσραήλ.

Βέβαια στὴν Ἑλλάδα τί διάλογος νὰ γίνει μὲ ἀμετανόητους φανατικούς; Ἄλλος πάλι, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν «κατηγορία» ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν κατὰ τῶν μεταναστῶν, βάσει τοῦ γνωστοῦ ἄρθρου «Μιὰ προειδοποίηση» (4-5-1866) ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Μὰρξ ἀναφέρεται στοὺς νόμιμους μετανάστες, ποὺ λειτουργοῦν ἀπεργοσπαστικά. Καὶ ἔπειτα λέει ὅτι «καὶ οἱ Ἕλληνες μεταπολεμικοὶ μετανάστες στὴ Δ. Εὐρώπη νόμιμοι ἦταν«. Αὐτὸ δὲν ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν ὑπὲρ τῆς παράνομης μετανάστευσης ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο: Ὅτι ἂν ἦταν μιὰ φορὰ κατὰ τῆς νόμιμης μετανάστευσης, λογικὰ θὰ ἦταν ἄλλο τόσο κατὰ τῆς παράνομης μετανάστευσης. Ἄλλο ἂν τότε τὰ σύνορα ἐλέγχονταν ἀποτελεσματικότερα καὶ δὲν ὑπῆρχε τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε ἐμεῖς. Ἄλλο πράγμα, ἐπίσης, εἶναι ὅτι ἡ λύση ποὺ προτείνει ὁ Μὰρξ εἶναι ἀφελὴς ἢ χρησιμοποιεῖται ἀφελῶς ἀπὸ ἕλληνες Μαρξιστὲς γιὰ τὰ σημερινὰ προβλήματα: Ὁ Μὰρξ ἔκανε ἔκκληση στὸν πιὸ ἀναπτυγμένο βιομηχανικὰ λαό, τοὺς Γερμανούς, νὰ μὴν μεταναστεύσουν στὴν Ἀγγλία, δηλαδὴ στὸ ἄλλο ἀναπτυγμένο βιομηχανικὰ λαό. Δὲν ἔκανε ἔκκληση στοὺς Ἰνδοὺς ἢ τοὺς Ἀφρικανοὺς ἢ τοὺς Πακιστανούς, μὲ ἀνύπαρκτη -τότε (καὶ σήμερα)- ταξικὴ συνείδηση νὰ μὴν ἔρθουν στὴν Ἀγγλία ὥστε νὰ προστατεύσουν τὰ ταξικὰ ἀδέρφια τους. Ἤξερε σὲ ποιοὺς ἔχει νόημα νὰ κάνεις ἔκκληση στὴν «ταξικὴ συνείδηση» (!) καὶ σὲ ποιοὺς δὲν ἔχει. Σοβαρὰ ὑπάρχει κανεὶς ἔλλογος ἄνθρωπος ποὺ νὰ πιστεύει ὅτι ἂν ἡ ὁμοσπονδία ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδας στείλει μήνυμα στοὺς βοσκοὺς καὶ ἀγρότες τῆς Νιγηρίας, τοῦ Σουδάν, τῆς Σομαλίας, τοῦ Πακιστάν, νὰ μὴν ἔρθουν στὴν Ἑλλάδα γιατὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴ μείωση μισθῶν, τότε οἱ τελευταῖοι κλαίγοντας ἀπὸ ταξικὴ ὑπερηφάνεια θὰ πάψουν νὰ ἔρχονται στὴν Ἑλλάδα; Τὸ νὰ ὑποστηρίζει ὁ ἀρθρογράφος ὅτι «τί Ἀφρικανοί / Ἀσιάτες / Ἀλβανοὶ στὴν Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰ., τί οἱ γερμανοὶ βιομηχανικοὶ ἐργάτες τοῦ 19ου αἰ. στὴν Ἀγγλία» εἶναι μιὰ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ἀναλογία.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Εβραίοι, Ρωσία, Σλάβοι | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Kibris

Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, οἱ Ὀθωμανοὶ μᾶς γλίτωσαν ἀπὸ τοὺς δικούς μας, ποὺ θὰ παραχωροῦσαν τὰ πάντα προκειμένου νὰ ἑνωθεῖ τὸ Νησί. Ὁ ἀπὸ μηχανῆς Τοῦρκος ζήταγε 105 ἐνῶ ὁ Κύπριος παραχωροῦσε συμβιβαστικὰ τὰ 101, κάνοντας ἀκόμη καὶ τοὺς δικούς μας νὰ ἀγανακτήσουν μὲ τὸν Ὀθωμανό -προσωρινά, βεβαίως. Ὅπως συμβαίνει ἀπὸ τότε ποὺ ὁ, κατὰ παράβαση τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων, ἀρχιεπίσκοπος-πολιτικὸς ἡγέτης ἀποφάσισε ex cathedra ὅτι ἡ Διζωνικὴ Δικοινοτικὴ Ὁμοσπονδία εἶναι ἀναγκαῖοΝ κακόΝ διὰ τὴν Κύπρο.

Γιατὶ κι ἐμεῖς πιστεύουμε στὴν ἕνωση τῆς Κύπρου. Ὅπως ὅλοι. Ἀλλὰ στὴν ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ὄχι μὲ τὴν Τουρκία. Καὶ δὲν βιαζόμαστε νὰ πουλήσουμε τὰ δικαιώματά μας. 50 χρόνια εἶναι πολὺ λίγα ἂν σκέφτεσαι ὅπως οἱ Βυζαντινοί.

cebacf8dcf80cf81cebfcf82-ceb3cf81ceb1cebccebcceb1cf84cf8ccf83ceb7cebccebf-cebdceb9cebaceb7cf86cf8ccf81cebfcf82-cf86cf89cebaceb1cf82

221728-36b

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , | 2 Σχόλια

Led Zeppelin – Ten years gone

Μόνο τέν; Τέν-Τέν καὶ παρατέν.

Ξένια Σ. βαρέθηκα νὰ σὲ βλέπω στὴν Ὑπεραγορά, στὸν ἀνελκυστήρα ποὺ ὁδηγεῖ στὸν ὑπόγειο χῶρο στάθμευσης· στὰ ταμεῖα, νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Φυσικό μας, ποὺ δὲν μὲ κατάλαβε -εὐτυχῶς. Δὲν μοῦ θυμίζεις τίποτα, πέρα ἀπ’ ἐκεῖνο τὸ ἄνοστο ὕφος, ἐκλεκτῶν, τῆς παρέας σου, ποὺ διάβαζαν ΚΛΙΚ στὰ διαλείμματα καὶ ρουφοῦσαν σοφία. Δὲν σὲ ἀραθύμησα ποτέ. Μά, ἐσύ, στερεῖσαι καλλιτεχνικά, κι ἐμφανίστηκες ἀπρόσκλητη στὴν περιοχή μου, ὡς ἀπρόσωπο λογοτεχνικὸ θέμα τῆς σχολικῆς μνήμης μου. Γέρασες.

«Μάθημα δὲν γίνεται!!». («Ἐγέρθιτου!» γιὰ τὴ Συνέλευση), χτύπησε τὸ χέρι του στὴν ἕδρα ὁ ΕΑΑΚίτης, ποὺ τὸν φωνάζαμε καὶ Λύκο, λόγῳ φάτσας, στὰ καλὰ ἐκεῖνα σημιτικὰ χρόνια. Ἀπὸ ποιὸ μετερέζι δίνεις νέες ἀτελείωτες μάχες τώρα, δὲ θὰ μάθω. Ἀλλὰ οὔτε κι ἐσὺ θὰ μάθεις ὅτι σὲ λέγαν Λύκο.

Πλάκα εἶχες, Ἄγγελε Π., ποὺ καθόμασταν μαζὶ στὸ ἴδιο τὸ θρανίο, καὶ ὅταν ἔκανα ἀταξίες ἔβγαζαν ἐσένα ἔξω γιατὶ δὲν μποροῦσαν νὰ χωνέψουν ὅτι ἕνας καλὸς μαθητὴς κάνει ἀταξίες. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἔβριζες – δὲν κατέδιδες. Ὅμως, σὲ εἶδα μ’ αὐτὸ τὸ καπέλο ἀμερικανικῆς ἀποφοίτησης, καὶ στ’ ἀγαπημένα σου τὸν Θάνο Τζήμερο. Καὶ σκέφτηκα: Ἥμαρτον. Τί γενιά.

Posted in ανθρώπινα, μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Παλαιὸ καθεστώς

η δημοκρατία είναι κωμικό πολίτευμα επειδή θέλει να αντικαταστήσει μία λογική σχέση ετερότητας μεταξύ εξουσίας και υπηκόου με ένα φαντασιώδες «εμείς» προκειμένου αρχικά να έχει δωρεάν στρατιώτες για την άμυνα και μετά βασισμένη στην ίδια κοροϊδία να αποκτήσει χρήματα μέσω της φορολογίας. Μόνο χάρη στην δημοκρατία μπορεί η φορολογία να φτάσει στα σύγχρονα ύψη. Τι γίνεται όμως όταν στέλνεις να πολεμήσει κάποιον που τού έχεις κατάσχει περιουσιακά στοιχεία; Προφανώς θα λουφάρει αφού δεν έχει κάποιον λόγο να πολεμήσει.Τότε ο παλιός εθνικιστής δημοκράτης γίνεται διεθνιστής και παρακαλάει μην τού την πέσει κανένας γείτονας. Αυτό που είναι λογικά απάτη γίνεται αισθητικά κωμωδία.

 

Ὑπάρχουν ἀκόμα καλύτερες καταστάσεις: Προνεωτερικές, προδημοκρατικές. Νά, σὰν τὸ Χαλιφάτο ἢ τὴν τσαρικὴ ἐξουσία ἢ τὴ ρωμαϊκὴ Ἡγεμονία (principatus). Φτιάχνεις, ἐσύ, σὰν καλὸς ἔμπορος τὴν περιουσία σου, γίνεσαι σεβαστὸς πολίτης, πεπαιδευμένος, κι εὐεργέτης, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔκανες λιίγο παραπάνω ἐπίδειξη τοῦ πλούτου σου ἢ ἐπειδὴ ἁπλὰ πέφτεις σὲ δυσμένεια ἢ ἐπειδὴ σὲ κρυφάκουσαν νὰ λὲς κάτι παράνομο στὸν ὕπνο σου, σὲ παλουκώνει ὁ πασάς καὶ σοῦ δημεύει τὴν περιουσία. Νὰ μὴν κάνω πολὺ λόγο γιὰ τὴν «ἔλλογη φορολογία» ποὺ ἀπαιτοῦσε ὁ κάθε «πασὰς» ἢ ὁ «ἀνθύπατος»· εἶναι σὰν νὰ κλέβω ἐκκλησία.

Ἐπίσης, κλέβω ἐκκλησία ὅταν διαπιστώνω τὴν ὁμοιότητα μεταξὺ τῆς «ἀντιδραστικῆς» καὶ τῆς ἀναρχικῆς ἢ «προοδευτικῆς» ἐναντίωσης στὴν ὑποχρεωτικὴ καὶ δίχως μισθὸ στρατολόγηση, γινόμενης ἀντιληπτῆς ὡς κοροϊδίας ἀπὸ Ἀριστεροὺς καὶ Συντηρητικούς.

Δὲν θέλω ἐνδιάμεσα ἀντεπιχειρήματα: Ἢ ξεκάθαρη καὶ ὠμὴ σχέση ἑτερότητας ἐξουσίας-ἐξουσιαζόμενου ἢ Ἄλλα Λόγια ν’ Ἀγαπιώμαστε. Κι ἐγὼ θά ‘θελα νὰ λεγόμουν Συντηρητικός, ἀλλὰ μοῦ τὸ ἔκλεψαν οἱ ἐθνικοφιλελεύθεροι καὶ οἱ ἀντιδραστικοί, καὶ πᾶμε παρακάτω.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες | Tagged , , | Σχολιάστε

Συμβόλαιο καὶ ποίημα

Στὴν μπροστινὴ ὅψη, ἕνα συμβόλαιο ἀγοραπωλησίας, ποὺ κάνει λόγο γιὰ «χερσάμπελους», γιὰ «ληνόπιθους», περὶ «τιμῆς τῆς πρὸς ἀλλήλους συμπεφωνημένης», γιὰ «ὑπογράφοντες μάρτυρες» καὶ διάφορα ἄλλα τέτοια.

Στὴν ἄλλη ὅψη τοῦ παπύρου, ἕνα ποίημα τοῦ Διόσκορου τῆς Ἀφροδιτώς, ἑνὸς νομικοῦ καὶ γραφιᾶ τοῦ 6ου μ.Χ. αἰ., ποὺ ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται ἔπληττε πολὺ μὲ τὸ χαρτοβασίλειο τῶν αἰτήσεων καὶ τῶν συμβολαίων ποὺ τοῦ ἔφερναν οἱ χωριάτες νὰ συντάξει, καὶ ξέσκαγε μὲ ποιήματα. Ἀπὸ τὴν χιλιόχρονη ἑλληνική μας Αἴγυπτο, μὲ τοὺς χιλιάδες ἑλληνικοὺς παπύρους:

Αἴγυπτος Διόσκορος

Ἔτσι.

Posted in ποίηση, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐποχὴ ἀγωνίας;

Γιὰ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα κάνω λόγο, μὴ φοβᾶστε. Παρακάτω, ἕνας πολὺ διάσημος πάπυρος μὲ ἐρωτήματα πρὸς ἕνα αἰγυπτιακὸ μαντεῖο περὶ τὸ 300 μ.Χ. Μὲ βάση τὸν πάπυρο αὐτόν, χτίστηκαν ολόκληρες θεωρίες γιὰ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα ὡς ἐποχὴ ἀγωνίας (ἀπὸ τὸν E. R. Doods) κλαυθμοῦ, ὀδυρμοῦ καὶ «πνευματικῆς ἀναζήτησης», βασικὰ ἐπειδὴ ἐλήφθησαν ὑπόψη τὰ ἀγωνιώδη ἐρωτήματα κι ὄχι τὰ ὑπόλοιπα. Π.χ. τὸ «ἂν θὰ πουληθῶ (σκλάβος)» κι ὄχι τὸ «θὰ γίνω Συγκλητικός;». Τέτοιοι παραλληλισμοὶ γίνονταν τὸ ’60, ὅταν ὑποτίθεται ὅτι ὅλα ἦταν ἕτοιμα γιὰ τὸν 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, καὶ ζοῦσαν -ὑποτίθεται- ὅλοι σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀγωνίας. Ἐννοεῖται ὅτι πρόκειται γιὰ ἀστήριχτες θεωρίες. Τόσο γιὰ τὸν 20ὸ αἰ. ὅσο γιὰ τὸν 4ο. Ὅσοι τὸ ’60 κι ἑξῆς κοιμόντουσαν καὶ ξύπναγαν μὲ τὸν ἐφιάλτη τοῦ «πυρηνικοῦ ὀλέθρου» ἀποδείχτηκε -τὸ 1991, μετὰ τὴν ΕΣΣΔ- ὅτι δὲν ἦταν οἱ πιὸ ξύπνιοι κι εὐαίσθητοι παρὰ οἱ πιὸ ἀφελεῖς ὑστερικοί. Δὲν ὑπάρχει ἐποχὴ ποὺ νὰ μὴν ἔχει φόβους κι ἐλπίδες.

Φαντάζεται κανεὶς πῶς θὰ χαρακτηριστεῖ μετὰ ἀπὸ 1.700 χρόνια ἡ ἐποχή μας ἂν στὰ σκουπίδια της βρεθοῦν κόπιες ἀπὸ κανένα θρίλερ ἢ καμμία τσόντα (π.χ. τὴν «‘Ἀναστασία»). Ἢ κανένα λογύδριο τοῦ Κυριάκου καὶ τῶν Antifa.

μαντείο 300

μαντείο 300β

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Γερμανικὴ Βουλὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ

Μὲ μεγάλη χαρὰ ἔμαθα ὅτι οἱ εἰδήσεις τῆς ἡρωικῆς ΕΡΤ ἀφιέρωσαν ἀρκετὸ χρόνο στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Γερμανικὴ Βουλὴ ὑπερψήφισε τὸν ὁμόφυλο γάμο.

Χάρηκα μὲ τὴ βλακεία τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ μᾶς τὰ προβάλλει ὡς παράδειγμα τοῦ τί σκοπεύει νὰ κάνει ἡ ἴδια καὶ στὴν Ἑλλάδα: Ρὲ βόδια, ὅταν προβάλλετε ὁτιδήποτε γερμανικὸ ἢ ἐκ Γερμανίας, αὐτὸ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα οἱ Ἕλληνες νὰ τὸ μισήσουν, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸ γάμο τῶν ὁμοφυλόφιλων εἴτε γιὰ τὰ ἐπιτεύγματα τῆς γερμανικῆς βιομηχανίας εἴτε γιὰ τὸν Μότσαρτ. Ἡ Γερμανία ἔχει ταυτιστεῖ ἀμετάκλητα μὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ἀδίστακτο ποδοπάτημα τῆς Ἑλλάδας (μιλᾶ κάποιος ποὺ τρελλαίνεται γιὰ Μπάχ). Ὅ,τι συσχετίζεται μὲ αὐτήν, ἄρα καὶ ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλόφιλων στὴ Γερμανία (μὲ τὸν ὁποῖο ἐσεῖς, οἱ Ἀριστεροί, καταχαρήκατε), ἀντιμετωπίζεται τὸ ἴδιο ἐχθρικὰ μὲ τὴν Γερμανία.

Ἡ Γερμανικὴ Βουλὴ μέσα στὴν αἴθουσα τῆς ὅποίας ἔπεφταν κονφετὶ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀνακοινώθηκε ἡ ὑπερψήφιση τῆς θεσμοθέτησης τοῦ ὁμόφυλου γάμου εἶναι ἡ ἴδια Βουλὴ ποὺ ὑπερψηφίζει τὸν στραγγαλισμό μας προκειμένου νὰ γίνουμε ἐνάρετοι (οἰκονομικά). Ὅσο κι ἂν φιλοσοφικὰ ὑπάρχουν ἄπειροι συνδυασμοί, ἱστορικὰ καὶ ἔμπρακτα ὁ συνδυασμὸς ὁμόφυλου γάμου-ἰσλαμικοῦ ἐποικισμοῦ καὶ ἐπιβολῆς τῆς Σαρίας-Μνημονίων εἶναι πολὺ πιὸ ὑπαρκτὸς καὶ ἰσχυρὸς λ.χ. ἀπὸ τὸν φανταστικὸ ἀναρχο-ἀντισεξιστικὸ συνδυασμὸ κατάργησης τῶν τάξεων καὶ ἀποδοχῆς τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Οἱ διαφορετικὲς παρατάξεις ἔχουν διαμορφωθεῖ.

Εὐτυχῶς, εἶστε ἠλίθιοι. Μὲ ἱστορικὴ ἀναλογία, θὰ ἔλεγα ὅτι ἐνεργεῖτε καὶ μιλᾶτε ὅπως οἱ θρασεῖς παγανιστὲς στὴν βασιλεία τοῦ Ἰουλιανοῦ. Κάντε κι ἄλλα, ξεμπροστιαστεῖτε ἐντελῶς. Στὸ τέλος, πάντα, ἔρχεται ὁ Μέγας Θεοδόσιος.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Γερμανία, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Καλοκαιρινὲς ἀποδράσεις

Ἡ Ἀριστερὰ γουστάρει κάμπινγκ. Ἅμα εἶναι καὶ ἐλεύθερο, ἀκόμα καλύτερα. Ἡ Δεξιά, πάλι, γουστάρει ξενοδοχεῖο καὶ πισίνα, δίπλα στὴ θάλασσα, βέβαια (στὴ φοιτητική της ἐκδοχή, τσουλοσκελετοὶ τῶν 45 κιλῶν μὲ μπικίνι πετιοῦνται ἀπὸ σφίχτες ΔΑΠίτες μέσα στὴν πισίνα, σὰν τὶς ταινίες). Τί θὰ ἀπογίνουμε οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσει ἡ γκλαμουριὰ (ἐνίοτε, φανταστική, low budget γκλαμουριά) καὶ οἱ καρναβαλικὲς ἀναπαραστάσεις (μὲ μαγιό) τοῦ ἀντάρτικου; Εἴμαστε ἑλληναράδες μικροαστοὶ μὲ χωριό;

Σὲ κάθε περίπτωση, ὅπου κι ἂν πᾶτε, καὶ δὲν τὰ λέω γιὰ «σβαϊτσερικὸ» αὐτομαστίγωμα τὰ παρακάτω, σκεφτεῖτε καὶ λίγο ὅσους δουλεύουν στὴ γαλέρα τοῦ εὐρύτερου τουριστικοῦ τομέα. Φανταστεῖτε ὅτι στοὺς ἐργαζόμενους αὐτοὺς βάζουν τὸν κανονικὸ μισθὸ στὴν τράπεζα κι ἔπειτα μὲ μπράβους οἱ ἰδιοκτῆτες τῶν τουριστικῶν ἐπιχειρήσεων τοὺς τὸν ζητᾶν πίσω. Ὅτι ἐργαζόμενοι στὰ νησιὰ στοιβάζονται σὲ κοντέινερ ἀπὸ τὰ ἀφεντικά τους, γιατὶ τὰ δωμάτια κοστίζουν. Γιὰ τὶς συλλογικὲς συμβάσεις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖες χάρη στὴν ἄφιξη «ταξικῶν ἀδελφιῶν μας» (τουριστικῶν ὑπαλλήλων ἀπὸ τὴν Ἀν. Εὐρώπη) τὰ ὁποῖα δουλεύουν εὐχάριστα καὶ γιὰ ψίχουλα, ἀλλὰ καὶ χάρη στὴν Ε.Ε. εἶναι κουρελόχαρτα πιὸ πολὺ κι ἀπὸ τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας.

Καὶ μετά, χαρεῖτε κι ἐσεῖς μὲ τὴν αὔξηση τῶν τουριστῶν χρόνο-τὸ-χρόνο, ἐπαινέσατε τὸν ἄθλιο ἐκεῖνο πολιτικὸ ποὺ καθιέρωσε ὡς βαριὰ βιομηχανία τῆς Ἑλλάδας τὸν τουρισμό, καὶ εὐφρανθεῖτε -οἱ Ἀριστεροί- μὲ τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ τὴν πολυχρωμία ποὺ συνεπάγεται ὁ τουρισμός.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

All along the watchtower / Ἀντετοκοῦνμπο

 

Μπορεῖ νὰ πεῖ κάποιος ὅτι ἡ ὑπερπροβολὴ τοῦ Ἀντετοκοῦνμπο ἀποτελεῖ ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν ἐντὸς τῆς Ἀριστερᾶς. Δηλαδή, νὰ πειστοῦν οἱ προδότες Ἀριστεροὶ ἀπὸ τοὺς πατριῶτες Ἀριστεροὺς ὅτι ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ σημαία δὲν εἶναι κακὰ πράγματα γιατὶ νά, τὰ ἀγαπᾶ κι ἕνας Ἀφρικανός. Σὲ αὐτὸν τὸν ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου «διάλογο» δὲν ἔχουμε θέση οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ δὲν μᾶς ἀγγίζουν οἱ κατηγορίες τῆς Ἀριστερᾶς γιὰ προδοσία τοῦ ἀριστεροῦ ἢ ἀναρχικοῦ παρελθόντος μας (δὲν δώσαμε κανένα χέρι μας γιὰ χειραψία στὸν ΔΑΠίτη, ποὺ συνεπὴς ἐρχόταν νὰ μᾶς συγχαρεῖ πρὶν ἀπὸ κάθε φοιτητικὲς ἐκλογές, καὶ κυττάζαμε μὲ γουρλωμένη εἰρωνεία τὸν Ἀριστερὸ ποὺ ζήταγε νὰ ὑπογράψουμε γιὰ «νὰ πληρώνουν οἱ πλούσιοι»). Λ.χ. ἐγώ, ποὺ δὲν εἶμαι πατριώτης (πατρίδα= ζωικὴ φωλιά) οὔτε Ἀριστερὸς οὔτε πατριώτης Ἀριστερὸς -ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐξυμνητῆς τῶν Χιτῶν καὶ τοῦ Μεταξᾶ (κι οὔτε κάνω τὰ στραβὰ μάτια σ’ αὐτούς)- βλέπω τελείως βαρετὰ ὅλο τὸ σκηνικὸ καὶ δὲν βλέπω κανένα λόγο νὰ σπαταλιέται πολύτιμο πολιτικὸ κεφάλαιο τὴ στιγμὴ ποὺ χάνεται ὁ τόπος. Νὰ «τὴν ποῦμε στοὺς φασίστες» καὶ «στοὺς ἀπάτριδες τῆς Ἀριστερᾶς», ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι καταθέτουμε τὸ ἀκατανίκητο «ὑπερ-ἐπιχείρημα» ἐναντίον τους. Τὰ δυὸ μεγάλα καὶ βαρυσήμαντα τάργκετ γκρούπ: Φασίστες καὶ Προδότες.

Ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ἐπικρατεῖ ἡ ἐπικίνδυνη ἄποψη πὼς μόνο ὡς ἐξαίρεση τοῦ κανόνα μπορεῖς νὰ εἶσαι περήφανος (ἢ νὰ μὴν ἔχεις ἐνοχές) γιὰ τὴν ἑλληνικότητά σου. Ὅμως, ἡ ἐξαίρεση εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ ἀναδεικνύεται σὲ κανόνα προκειμένου νὰ ἐπιλυθοῦν τὰ ἐσωκομματικὰ τῆς Ἀριστερᾶς ἢ νὰ ἀποστομωθοῦν οἱ κομματικοὶ ἀντίπαλοι τῆς Ἀριστερᾶς. Χωρὶς ἐκ Δύσης προερχόμενες μπουρδολογίες περὶ «λευκῆς φυλῆς» καὶ «καθαροῦ ἑλληνικοῦ DNA«, πρέπει μὲ παρρησία νὰ εἰπωθεῖ ὅτι δὲν μᾶς χρειάζεται καμμιὰ ἑλληνοαφρικανικὴ ἐξαίρεση (μὲ τὴν ὁποία δὲν ἔχουμε κανένα πρόβλημα, ὡς ἐξαίρεση μόνο, ἐννοεῖται -ὅπως μᾶς ἀρέσει ὁ Hendrix ἀλλὰ ὄχι ἡ κλασικὴ ἀφροαμερικάνικη μουσική) γιὰ νὰ σιχαινόμαστε -σὰ νὰ ἀντικρύζουμε κόπρανα σκύλων στὸ πεζοδρόμιο- ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας, πέρα ἀπὸ κάθε λέξη, ὅσους μισοῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος μὲ τὴν α ἢ τὴ β πρόφαση.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

3ος αἰ. κι ὄχι 4ος αἰ.: Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας:

Ἀπὸ τὸ T. D. Barnes, Christians and Pagans in the Reign of Constantius, στό: A. Dihle (ἐκδ.), L’église et l’empire au IVe siècle [Entretiens sur L’Antiquité Classique 34], Genève 1989, 301-343. Προσοχὴ τί λέει γιὰ τὴν ἐναγώνια προσπάθεια τῶν σκληροπυρηνικῶν Παγανιστῶν νὰ «ξεμπερδεύουν μὲ τοὺς Χριστιανοὺς» διαισθανόμενοι ὅτι χάνουν τὸ παιχνίδι -προτοῦ κἂν ἐμφανιστεῖ ὁ Μέγας Κωνσταντίνος (ἢ ὁ Θεοδόσιος):

Two principle views of the “mission and expansion of Christianity” dominate modern treatments. The traditional view, given classic expression by Edward Gibbon, has been that before 312 Christians were a small, persecuted and insignificant minority of the population of the Roman Empire, small clusters of believers obliged to conceal their religion in an alien society: conversion to Christianity on a large scale came after and as a result of the conversion of Constantine in 312, or at least as a direct consequence of the pro-Christian policies which he began to adopt after he defeated Maxentius. The alternative view goes back to Jacob Burckhardt, through it is in fact untenable in the form in which he expressed it. It has been developed recently in the work of English-speaking historians such as William Frend, Peter Brown, Fergus Millar, Graeme Clarke and myself. On this view, the decisive shift came during the third century rather than the fourth, so that “the triumph of Christianity” can be seen as occurring in the period between 260 and 303. Effective toleration of Christianity began with the capture of Valerian by the Persians in 260 and the accession of Gallienus to sole rule, and the ‘Great Persecution’ of 303-313 was not the final titanic struggle of two religions long set on a collision course, but a desperate attempt of die-hard pagans to reverse the course of history before it was too late. This view derives both its origin and strength from close study of the writers and the history of the third century: Tertullian in North Africa, Clement of Alexandria, the career of Origen, the Octavius of Minucius Filix, the correspondence of Cyprian, the appeal to the emperor Aurelian in 270 to oust the deposed bishop Paul from the church of Antioch, the writings of Eusebius of Caesarea –all attest the growing respectability of Christianity from c. 200 and its expanding role in Roman provincial society. By 300, the Christian bishop was a prominent figure in many an eastern city and a large church stood facing Diocletian’s palace in Nicomedia. […] It is clear that Christians formed the dynamic element in Roman society and that by 300 no emperor could rule securely without the acquiescence of his Christian subjects

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Γενέθλια

Michele R. Salzman, Religious Koine and Religious Dissent in the Fourth Century, στο: J. Rüpke (εκδ.), A Companion to Roman Religion, Malden MA – Oxford UK 2007, 109-125.

Of course, Christian clerics and laypeople interpreted these rituals for the dead in markedly different ways. Most obviously, Christian inscriptions tended to note the date of death and celebrated the anniversaries of the deceased as “a new life” (Fontaine 1989: 1. 152). Pagans, however, tended to note the day of birth and the lifespan of their deceased on their tombstones, and the public rites of the Caristia and Feralia were intended to keep good relations with the dead, from a distance. Indeed, pagans saw the bodies of the dead as polluting; hence burial outside of the city was necessary to maintain the purity of the living. The Christian veneration of the bodies of the martyrs, especially as it developed in the fourth century, was repugnant to many pagans.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Χρέη

Στὴν ὑγεία τῶν κορόιδων

7.296 οφειλέτες χρωστούν 74 δισ. ευρώ. Στα 92,9 δισ. ευρώ τα συνολικά χρέη – 2,4 εκατ. φορολογούμενοι οφείλουν λιγότερα από 500 ευρώ ο καθένας

μαθαίνουμε.

Posted in Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

Ρὲ μπαγάσες

Τὸ ἔχω ξαναγράψει, ἄρα γιατί νὰ μὴν τὸ ξαναπῶ; Χίλιες φορὲς καλύτεροι οἱ ἀντιχριστιανοὶ κι αὐτοὶ ποὺ δὲν θέλουν καθόλου θρησκευτικά (ὀρθόδοξα) στὸ σχολεῖο, παρὰ οἱ «κι ἐμεῖς σεβόμαστε τὸ Χριστό» ἀλλὰ ἐννοοῦν κάποιον ἄλλον Χριστό, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ τὸν δικό τους, μιὰ τυχαία συρραφὴ ποὺ ἔχει κάτι ἀπὸ Βίβλο, κάτι ἀπὸ Χόλυγουντ, εἶναι λίγο ἀνθρωπιστὴς τοῦ Βολταίρου καὶ φέρνει σὲ κάτι ἀπὸ τὶς ἐφηβικὲς ἀναρχοφοιτητικὲς ἀναμνήσεις τους. Γιατὶ οἱ πρῶτοι τουλάχιστον λένε εὐθέως ὅτι δὲν γουστάρουν τὴν Ἐκκλησία Α.Ε., καὶ Τσακίστε τὴν Ἄτιμη. Ἐνῶ οἱ δεύτεροι καπηλεύονται τὸ Χριστὸ φτιάχνοντας μιὰ καρικατούρα -συνειδητὰ καὶ μή-, ἐνῶ οἱ Χριστιανοὶ δὲν καπηλεύτηκαν τὸν Μὰρξ καὶ τὸν Λένιν, καὶ δὲν δίνουν δεκάρα τσακιστὴ γιὰ τὴν ἀδιατάρακτη συνέχεια 2.000 χρόνων στὴν ἀντίληψη ποὺ ἔχει μιὰ θρησκευτικὴ κοινότητα γιὰ τὸ Χριστό. Τὰ 50-100 χρόνια τους εἶναι σπουδαιότερα. Τί νὰ γίνει; Δὲν εἶναι ἐπιθεώρηση οὔτε «ἐναλλακτικὴ» μπουὰτ τὰ θρησκευτικὰ στὸ σχολεῖο. Πιὸ εἰλικρινεῖς εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὰ μισοῦν καὶ θέλουν  «θρησκειολογία» ἢ οὐδετερόθρησκο κράτος. Γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ Χριστὸ πέρα ἀπὸ αὐτὴν τὴς Ἐκκλησίας τους, συνεπῶς ὅποιος λέει ὅτι εἶναι μὲ τὸ Χριστὸ κι ὄχι μὲ «τοὺς παπάδες» εἶναι ἄσχετος.

«ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ με Σαββόπουλο και ‘Ασιμο;…τα ύστερα του κόσμου…» τσιρίζουν τα «φυτά» του θεουσισμού….κι ο Χριστός τρωγόπινε με τελώνες και έκανε πλακίτσες με λεγεωνάριους….γιατί η δική του «αφόρμηση» δεν είχε την προκατάληψη του εξουσιαστή αλλά το πάθος της καθολικής λύτρωσης, και γιατί ο λόγος του ήταν σε δραματική ανταπόκριση βάθους με την αληθινή ζωή…ο Χριστός δεν φοβόταν τη ζωή..τη ζωή και τις ποικιλίες των αντινομιών και αντιφάσεών της τη φοβούνται μόνο οι πνευματικοί και ψυχικοί τύραννοι των ανθρώπων…ο Χριστός της καρδιάς μας θα είναι πάντα ο «Μπαγάσας» με την μοναχική Κιθάρα-Σταυρό μέσα στην αιώνια «Παράγκα» αυτής της εθνικής παρακμής….τα Αφεντικά της «πίστης» τον εξόρισαν στα πιο απόκοσμα σύννεφα, και τώρα δικαιολογημένα φοβούνται μια Συννεφούλα…..

 

 

Posted in Αριστερά, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , | 5 Σχόλια

ΣΚΑΪ ἐκπαιδευτικὸς προγραμματισμός

Σὰν τὸν περίφημο οἰκογενειακὸ προγραμματισμό, ποὺ κατέστησε χώρα γερόντων τὴν Ἑλλάδα.

Ὁ μύθος τῆς Σκύλας καὶ τῆς Χάρυβδης, κι ἡ ρήση Μπρὸς Γκρεμὸς καὶ Πίσω Ρέμα, σοφὰ ἔχουν μείνει στὴ μνήμη τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, καὶ ξανάρχονται καὶ τώρα στὸ νοῦ μου:

τί παράγουμε

Ἂν οἱ Ἀριστεροὶ καὶ Ἀναρχικοὶ μισοῦν τὴν πρωτιά, φθονοῦν ὅσους πρωτεύουν (κι ἐμφανίζουν τὸ φθόνο ὡς πόθο γιὰ ἰσότητα-δημοκρατία), καὶ θέλουν τὴν Παιδεία νὰ εἶναι μιὰ παιδικὴ χαρά, ἐξαιτίας τῶν ἀνεπίλυτων ψυχιατρικῶν προβλημάτων τους, ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ τεχνοκράτες ὀδύρονται γιατὶ οἱ μαθητὲς τοῦ Λυκείου δὲν ἐπιλέγουν νὰ γίνουν προγραμματιστὲς ἢ μηχανικοί, καὶ πιστεύουν ὅτι οἱ ἀνθρωπιστικὲς ἐπιστῆμες δὲν συμβάλλουν στὴν «ἀνάπτυξη». Τί νὰ πρωτοπεῖ κάποιος;

Γιὰ τὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ μποροῦσε νὰ σιτίζεται δωρεὰν χάρη στὶς ἀνθρωπιστικὲς ἐπιστῆμες (Ἀρχαῖα, ἱστορία) ἂν ἦταν κέντρο ἔρευνας καὶ μελέτης τῆς ἀρχαίας καὶ βυζαντινῆς ἱστορίας καὶ φιλοσοφίας; Εἶναι παράλογο, κι ἂς μὴν τὸ κατανοοῦν οἱ τεχνοκράτες κι ὁ κόσμος, ἀντὶ νὰ μαθαίνεις καὶ νὰ ἐρευνᾶς τὴν βυζαντινὴ ἱστορία στὴ Θεσσαλονίκη καὶ τὰ Ἀρχαῖα στὴν Ἀθήνα, νὰ πηγαίνεις στὸ Μόναχο ἢ τὴ Βιέννη γιὰ τὰ βυζαντινά, καὶ στὴν Ὀξφόρδη καὶ τὸ Καίμπριτζ γιὰ τὰ Ἀρχαῖα (φιλοσοφία-γραμματεία). Εἶναι πολὺ περίεργο ὅτι ψάχνεις μὲ κυάλια στὸ ΑΠΘ γιὰ μόνιμους καθηγητὲς βυζαντινῆς ἱστορίας, ποῦ -μὲ τὸ δίκιο τους- τί νὰ πρωτοπρολάβουν; τὴ διόρθωση φοιτητικῶν γραπτῶν ἢ λ.χ. τὴν ἔρευνα καὶ κριτικὴ ἔκδοση βυζαντινῶν κειμένων, ἀνέκδοτων ἀκόμη καὶ μή; (Ψάξτε πόσα βυζαντινὰ συγγράμματα ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀπὸ Νεοέλληνες ἱστορικούς.) Δὲν κατανοῶ τί φύσει ἀνώτερο ἔχει ὁ Γερμανὸς φιλόλογος καὶ ἱστορικὸς ποὺ ψάχνει γιὰ χειρόγραφα, τὰ μελετᾶ καὶ ἐκδίδει π.χ. τὸν Νικήτα Χωνιάτη, καὶ πουλᾶ στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (καὶ στὰ ἄλλα) τὴν κριτικὴ ἔκδοση τῆς Ἱστορίας του γιὰ 800 € τὸ κομμάτι, ἀπὸ ἕναν Ἕλληνα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ κάνει τὸ ἴδιο. (Ἀναφέρω τὰ βυζαντινά, γιατὶ αὐτὰ ξέρω.). Δὲν ἐννοῶ τὶς ἐπιδοτήσεις γιὰ «μπουφέδες» στὰ συνέδρια, ἀλλὰ γιὰ ἔρευνα, μὲ συγκεκριμένους στόχους: Τόσα ἔργα τοῦ τάδε βυζαντινοῦ συγγραφέα ὑπάρχουν ἀνέκδοτα. Τρεχᾶτε, νὰ πεῖ τὸ κράτος, μαζέψτε-φωτογραφίστε τὰ χειρόγραφα, μελετῆστε τα, ἐκδῶστε τα. Καὶ μιὰ ἑταιρεία βυζαντινῶν ἐκδόσεων ποὺ θὰ γίνει καλύτερη ἀπὸ τὶς γερμανικὲς καὶ γαλλικές. Δὲν κατανοῶ τί φύσει ἀνώτερο ἔχει ὁ Γερμανὸς καὶ Ξένος ποὺ γιὰ τὶς διακοπές του προτιμᾶ νὰ ἐξερευνᾶ τὰ βυζαντινὰ κάστρα καὶ μνημεῖα -χωμένα στὶς ἐρημιὲς καὶ τὰ βουνά- στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Τουρκία, ὥστε νὰ βγάλει ἀρχαιολογικὰ καὶ ἱστορικὰ συμπεράσματα, ἀπὸ ἕναν ἀντίστοιχο Ἕλληνα ποὺ θέλει νὰ ξεκουραστεῖ. Αὐτὸ δὲν εἶναι φανταστικό, γίνεται, καὶ ἔχουν ἐκδοθεῖ βιβλία ποὺ θεωροῦνται «ἀπαραίτητα». Πόσοι νέοι θὰ μποροῦσαν νὰ βροῦν πραγματικὴ δουλειὰ καὶ νὰ κάνουν ὅλες τὶς ἐργασίες ἀντὶ νὰ σαπίζουν κοιτῶντας ἂν πέρασαν ἢ κόπηκαν στὸ μάθημα καὶ πότε νὰ πάρουν πτυχίο γιὰ νὰ τὸ βάλουν στὴν κορνίζα. Δὲν θὰ μιλήσω γιὰ τὴ νεοελληνικὴ λογοτεχνία, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν «ἐργοστάσια μετάφρασης», ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους φοιτητὲς ποὺ ἀγαποῦν τὸν νεοελληνικὸ πολιτισμό. Ἢ γιὰ τὸ κατὰ πόσο οἱ νομικοὶ θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν τὴ χώρα κέντρο μελέτης τοῦ διαχρονικοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ δικαίου. Δὲν μιλάω ἁπλὰ γιὰ φοιτητικὸ τουρισμό, ποὺ ἀπὸ μόνος του εἶναι κερδοφόρος (βλ. τὶς παραπάνω πόλεις-παραδείγματα). Καί, τέλος, δὲν μιλῶ γιὰ τὰ gender studies ἢ τὴν ἀριστερὴ προπαγάνδα ποὺ αὐτοπαρουσιάζεται ὡς ἐπιστήμη μέσω τῶν Κοινωνικῶν Ἐπιστημῶν.

Ὁ καημένος, ποὺ παριστάνει τὸν τεχνοκράτη, δημοσιογράφος τοῦ ouranou (τοῦ ΣΚΑΪ στὰ ἀγγλικά) νομίζει ὅτι μιὰ χώρα ποὺ δὲν εἶχε βιομηχανικὴ ἐπανάσταση μπορεῖ νὰ συναγωνιστεῖ τὴ Δύση στὰ κομπιουτεράδικα καὶ τὰ μηχανολογικά. Οἱ μόνες μὴ δυτικὲς χῶρες ποὺ τὸ ἔκαναν, Ρωσσία, Κίνα, Ἰαπωνία, τὸ πέτυχαν μὲ σκληρὲς κολλεκτιβιστικὲς δικτατορίες (κι ὄχι μὲ ἀστεῖες μπανανίες-πράκτορες) καὶ δεκαετίες μάθησης. Βεβαίως, δὲν ὑπάρχει κανένα τεχνικὸ μυστικὸ ποὺ νὰ μὴν μαθαίνεται. Ἔχουμε καμμιὰ βαριὰ βιομηχανία ὥστε νὰ παράγουμε μηχανικούς; Νὰ τοὺς κάνουμε τί, τόσους πολλούς; Φυσικά, ὑπάρχουν καὶ τέτοιοι, ἑταιρεῖες καὶ καινοτόμοι ἄνθρωποι. Νὰ στηριχτοῦν, φυσικά. Νὰ παριστάνουμε ὅμως, ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἐπαγγέλματα ποὺ δὲν ὑπάρχουν; Ἀντὶ νὰ προωθηθοῦν διαδικασίες (σχολές, κίνητρα) ὥστε νὰ παραχθοῦν καλοὶ κι ἐπιδέξιοι τεχνίτες (μάστορες, ἠλεκτρολόγοι κ.λπ.), οἱ ὁποῖοι εἶναι τὸ ὑποχρεωτικὸ πρῶτο βῆμα -ὅπως παντοῦ ἔγινε- γιὰ τὴν δημιουργία βαριᾶς βιομηχανίας (ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γλιτώσουμε λίγο  ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀηδία τοῦ νὰ παριστάνει ὁ μουστακαλῆς ὑδραυλικὸς τὸν Θεὸ ποὺ δὲν δίνει ἀπόδειξη), αὐνανιζόμαστε μαζικὰ μὲ τοὺς «προγραμματιστές» καὶ τὸ e-goverment καὶ τὰ οἵ-μαίηλς. Πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια, ἔσκουζαν οἱ σεληνιασμένοι χιπστεράδες γιὰ τὸν διαδικτυακὸ ἀναλφαβητισμὸ τῶν μαθητῶν, κι ἔπειτα ἀπὸ λίγα χρόνια ἔσκουζε ἡ κοινωνία γιὰ τὴν μαλάκυνση ἐγκεφάλου ποὺ προκαλεῖ στὰ παιδιὰ ὁ ὑπολογιστής. Νὰ ξέρουμε τί μποροῦμε εὔκολα νὰ παράξουμε, ποὺ ἔχει βάση καὶ δὲν χάνεται ἀμέσως (ὅπως χάνεται ὁ τουρισμὸς μὲ ἕναν πόλεμο ἢ λ.χ. στὴ Λέσβο μὲ τὴν  ἔλευση Δῆθεν Προσφύγων ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ πλανήτη), καὶ νὰ μὴν παριστάνουμε αὐτὸ ποὺ δὲν εἴμαστε. Νὰ ξαναγίνουμε καλοὶ σὲ αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς φτιάξαμε.

Ἔχουμε τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ δὲν ἀντέχουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀνόμοιοι σὲ ἐπιτεύγματα καὶ ἐπιδόσεις  (κατὰ τὰ ἄλλα μισοῦν τὴν μοιομορφία τοῦ στρατοῦ) -Καὶ τοὺς λαϊκιστὲς πολιτικοὺς ποὺ δίνουν στὸ λαὸ εὐκαιρία νὰ σπουδάσει μὲ 10 (στὰ 20) βαθμὸ ὁ κανακάρης του καὶ τὸ κοριτσάκι του. Ἔχουμε καὶ τοὺς φιλελεύτερους ποὺ δὲν ἔχουν δεῖ τὰ ἀδιέξοδα τῆς τεχνοκρατικῆς ἐκπαίδευσης. Οἱ πρῶτοι μισοῦν τὴν μάθηση (μίσος ποὺ προϋποθέτει καὶ συνεπάγεται μίσος καὶ πρὸς ὅποιον μαθαίνει καλύτερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους) καὶ γρυλίζουν γιὰ μιὰ θέση τοῦ φιλόλογου στὰ σχολεῖα καὶ γιὰ μιὰ «ἐκπαιδευτικὴ ἐπάρκεια» (λὲς καὶ ὑπάρχει προγραμματισμένη ἀντιστοιχία εἰσακτέων-ἀναγκῶν ἐδῶ καὶ χρόνια ἢ λὲς καὶ οἱ «σχολικὲς ἀνάγκες γιὰ δασκάλους» δὲν εἶναι συχνὰ ἐπίπλαστες, μὲ τόση ὑπογεννητικότητα τοῦ 1.2 παιδιά/γυναίκα), γιατὶ θεωροῦν ἀδιανόητο νὰ ὑπάρχουν σπουδὲς δίχως δουλειά ἢ νὰ ὑπάρχει κι ἄλλη δουλειὰ μὲ βάση τὰ πτυχία τους ἀπὸ αὐτὴν τοῦ δασκάλου. Οἱ δὲ ΜενουμεΕυρωπη φιλελεύθεροι ὀνειρεύονται χιπστεράδες ὅπως στὶς ταινίες, καὶ ρίχνουν τὸ σφάλμα στὰ παιδιὰ ἐπειδὴ θέλουν νὰ σπουδάσουν αὐτὸ ποὺ τοὺς ἀρέσει. Γιὰ νὰ ἔχουμε φούσκα πληροφορικάριων, ὅπως ἔχουμε φούσκα δικηγόρων καὶ μηχανικῶν.

 

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Σκουπίδια ΣΥΡΙΖΑ παντοῦ

Ἂν ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔφερε στὴν Ἑλλάδα τοὺς Μουσουλμάνους, στὴν Τοπικὴ Αὐτοδιοίκηση ἔφερε τὶς ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες στὴν καθαριότητα.

Ἔφτιαξε μιὰ χαρὰ τὸν κομματικὸ στρατό του, ἀπὸ ΜΚΟ ὣς τοὺς συμβασιούχους στὴν καθαριότητα τῶν ΟΤΑ. Ἀνανέωσε νόμιμα, ἀλλὰ διόλου ἠθικά, μὲ ἀλλεπάλληλους νόμους τὶς συμβάσεις ἐργαζόμενων ποὺ κανονικὰ ἔπρεπε νὰ παραμείνουν μόνο γιὰ 8 μῆνες κι ὕστερα ἡ θέση τους νὰ πληρωθεῖ μὲ ἄλλους συμβασιούχους, ποὺ θὰ ἔμπαιναν κι αὐτοὶ μὲ διαγωνισμό, πάλι μόνο γιὰ 8 μῆνες.

Ἀφενός, ὁ ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε ἐλπίδες στοὺς παρατασιούχους ὅτι μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες παρατάσεις τῶν συμβάσεών τους στὸ τέλος θὰ τοὺς μονιμοποιήσει / καταστήσει «ἀορίστου χρόνου». Ἀφετέρου, ὅπως οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι θὰ ἔκαναν ἂν δοῦν ἔστω μιὰ ἐλπίδα νὰ ξεπροβάλλει, οἱ συμβασιοῦχοι ξέχασαν ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς ὅρους πρόσληψής τους ἦταν ὅτι θὰ ἀποχωρήσουν 8 μῆνες μετὰ. Κι ὅτι περιμένουν κι ἄλλοι στὴ σειρά, ἄνεργοι ἐπίσης, γιὰ πρόσληψη-ἐργασία στὴν καθαριότητα. Ὅσο κι ἂν εἶναι ἐξευτελιστικὸ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια ἕνα σύστημα (μιὰ διαδικασία) ποὺ σοῦ δίνει γιὰ λίγο δουλειὰ κι ἔπειτα σὲ πετάει νὰ ψοφήσεις μέχρι νὰ ξαναέρθει ἡ σειρά σου, ἠθικὸ δὲν εἶναι νὰ νομίζεις ὅτι μπορεῖς νὰ ἁρπάξεις τὴν εὐκαιρία κι ἀπὸ συμβασιοῦχος νὰ γίνεις μόνιμος, σὲ βάρος ὅσων περιμένουν νὰ δουλέψουν κι αὐτοὶ γιὰ 8 μῆνες.

Ἂν εἶναι νὰ διοριστοῦν κάποιοι μόνιμα στὴ δημόσια ὑπηρεσία Καθαριότητας -καὶ πρέπει νὰ διοριστοῦν ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἐλλείψεις-, ὁ διαγωνισμὸς θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει ξεκινώντας ἀπὸ μηδενικὴ βάση κι ὄχι νὰ διοριστεῖ ὅποιος ἐργάζεται τώρα ἐπειδὴ ἔτυχε νὰ ἐργάζεται τώρα. Ὄχι, δηλαδή, ἐπειδὴ σήμερα ἔτυχε ὁ χ, ψ, ζ νὰ ἐργάζεται καί, συνεπῶς, ἔτυχε νὰ ἔχει μαζέψει ἐξαιτίας τῶν ἀλλεπάλληλων παρατάσεων τῆς σύμβασής του ἀρκετὰ «μόρια» γιὰ τὴν μοριοδότηση, νὰ ἔχει καλύτερη κατάταξη στὸν διαγωνισμὸ σὲ σχέση μὲ κάποιον ἄνεργο ποὺ περιμένει ἐπὶ 8, 16, 24 μῆνες νὰ διοριστεῖ ὡς συμβασιοῦχος καὶ συνεπῶς δὲν ἔχει μαζέψει τόσα «μόρια».

Στὸ μυαλὸ τοῦ κομμουνιστῆ-ἀριστεριστῆ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει -ὡς ἰδέα- κατανοητὸς ὁ διαχωρισμὸς τῆς θέσης ἐργασίας (ποὺ πρέπει νὰ εἶναι μόνιμη) ἀπὸ τὸ φυσικὸ πρόσωπο ποὺ ἔχει ἐπιλεχθεῖ γιὰ ὁρισμένο διάστημα νὰ κάνει τὴν ἀντίστοιχη ἐργασία. Ὅσο γιὰ τοὺς ἀναρχικούς / ἀντιφὰ / προσφυγοπατέρες, φαντάζομαι ὅτι συνιστοῦν τὴν κατάργηση τοῦ ἀπαίσιου διαχωρισμοῦ διανοητικῆς-χειρωνακτικῆς ἐργασίας, ὥστε περιστασιακὰ ὁ καρδιοχειρουργὸς νὰ μαζεύει σκουπίδια κι ὁ σκουπιδιάρης νὰ ἐγχειρίζει. Ἄμισθα, βέβαια, γιατὶ πρέπει νὰ καταργηθεῖ τώρα, ποὺ μιλᾶμε, ἡ μισθωτὴ ἐργασία. Ἄλλωστε, ὄντας ἀντικρατιστὲς πρέπει ἐκτὸς τῶν παραπάνω νὰ ἐπιλύσουν τὸ θεωρητικὸ πρόβλημα ἂν στὴ συγκεκριμένη περίπτωση Ἐχθρὸς εἶναι τὸ Κράτος-Σατανᾶς (ἄρα, γιὰ ποιὰ κρατικὴ ὑπηρεσία καθαριότητας μιλᾶμε;) ἢ οἱ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες καθαριότητας καὶ οἱ τριτοκοσμικὲς ἐργασιακὲς γαλέρες τους. Υ.Γ. Ἕνα φυλλάδιο ποὺ μοῦ ἔπεσε στὰ χέρια κατακρίνει τὸν θεσμὸ τοῦ ΑΣΕΠ: «Οἱ ἐργολαβικὲς καθαρίστριες τῶν νοσοκομείων ξέρουν τι σημαίνει νὰ μπλέξεις μὲ τὰ κριτήρια τοῦ ΑΣΕΠ, ἕνα ταξικὸ κόσκινο ποὺ ὁδήγησε πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς στὴν ἀπόλυση«. Πῶς νὰ προσλαμβάνονται οἱ καθαρίστριες, δὲν τὸ διευκρίνισε, οὔτε πῶς προσλήφθηκαν ὅσες τώρα εἶναι καθαρίστριες σὲ νοσοκομεῖα. Μὲ μέσο; Μᾶλλον μὲ ἀπόφαση τῆς Κολλεκτίβας, ποὺ θὰ ἔχει ὑπόψη της κάποια ἄλλα, ἀνώτερα κριτήρια. Θὰ κάνουν ἀξιολόγηση οἱ νοσηλευόμενοι, ἴσως. Μὲ likes.

Φυσικά, ὁ ἑκάστοτε ΣΥΡΙΖΑ φταίει, κι ὄχι οἱ συγκεκριμένοι ἄνεργοι ἄνθρωποι ποὺ εἶδαν φῶς καὶ μπῆκαν, ἀφοῦ εἶναι στὴ φύση τοῦ Ἀνθρώπου νὰ θέλει νὰ βολευτεῖ. Ἀπὸ τὸ κεφάλι βρωμάει τὸ ψάρι, γιὰ ὅσο καιρὸ δὲν ἔχουμε ἀθηναϊκὴ ἀμεσοδημοκρατία. Βέβαια, ἂν εἶχαν κάποιο νοῦ  οἱ παρατασιοῦχοι, θὰ προέβαιναν σὲ κινήσεις καλῆς θέλησης πρὸς τοὺς πολίτες-δημότες, ὥστε νὰ δείξουν ὅτι ἐχθρὸς εἶναι τὸ κατεστημένο κι ὄχι οἱ πολίτες. Π.χ. θὰ καθάριζαν τὶς πόλεις μὲ τὸν ἴδιο τρόπο κατὰ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει προσωπικὸ ἀσφαλείας στὶς ἀπεργίες τῶν νοσοκομείων. Ἢ θὰ ἔκαναν κάποια ἄλλη συμβολικὴ κίνηση. Ὡστόσο, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ περιμένει πολλὰ πράγματα κάποιος ἀπὸ ἐξαθλιωμένους ἀνθρώπους ποὺ παρακαλᾶνε γιὰ μιὰ θέση στὸ σκουπιδιάρικο.

Καὶ τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὸ ΚΚΕ, ποὺ συνεχῶς δουλεύει γιὰ λογαριασμὸ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ; Ἀγωνίζεται γιὰ νὰ μονιμοποιηθοῦν οἱ δυνάμει ψηφοφόροι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Γιατὶ ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα: Δὲν θὰ ψηφίσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ τὸ ΚΚΕ, τὸν ΣΥΡΙΖΑ θὰ ψηφίσουν -ἂν μονιμοποιοῦνταν. Καὶ τὸ ΚΚΕ θὰ μείνει μὲ τὴ ντουντούκα του στὸ χέρι, ὅπως μένει πάντα. Ὅπως τὸ 1981 μὲ τὴν Ἀλλαγή, ποὺ ὅλοι οἱ «προλετάριοι» κατέληξαν στὸ ΠΑΣΟΚ κι ὄχι στὸ Κόμμα. Δὲν ξέρω ἂν τὸ ΚΚΕ «Ὑποκινεῖ» τοὺς συμβασιούχους, πάντως μὲ πρόσχημα τὴν «ὑποκίνησή» τους θὰ γίνει ἡ ἰδιωτικοποίηση τῆς Καθαριότητας τῶν Δήμων ἐνάντια στὴν ὁποία τάσσονται ὅσοι «ὑποκινοῦν». Ὅπως καὶ μὲ τὴν συριζαϊκὴ «ἀντίσταση στὰ Μνημόνια», ποὺ ἔφερε τρισχειρότερα μνημόνια. Ἀπὸ αὐτὰ συνάγεται ἡ τεράστια ἀπόσταση ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ κοινωνίας καὶ κομματανθρώπων. Οἱ δεύτεροι δὲν καταλαβαίνουν πόσο εὐάλωτη εἶναι πλέον ἡ κοινωνία στὴν παραμικρὴ διατάραξη τῆς κανονικότητάς της (μάζεμα σκουπιδιῶν), πόσο εὔκολα θὰ πειστεῖ γιὰ τὴν ἰδιωτικοποίηση, καὶ πιστεύουν ὅτι θὰ τὴν ἔχουν σύμμαχο, ἐνῶ σκάβουν τὸ λάκκο γιὰ τὴν δημόσια Καθαριότητα. Ζοῦν σὲ ἄλλο κόσμο.

Ἐπειδὴ ἡ ἰδιωτικὴ καθαριότητα εἶναι πολὺ πιὸ κοστοβόρα ἀπὸ τὴν δημοτική, κι ἐπειδὴ ξέρουμε τί θὰ πεῖ ἰδιώτης στὴν Ἑλλάδα: 2-3 καρχαρίες, ποὺ ἐλέγχουν τὰ πάντα ἀπὸ πλευρᾶς ἀπαραίτητων ὑλικοτεχνικῶν ὑποδομῶν γιὰ ὁτιδήποτε κινεῖται, καὶ νομιμότατα κερδίζουν τὸν ὁποιονδήποτε δημόσιο διαγωνισμό (κι ἄρα ἐπιβάλλουν ἐμπράκτως τὴν νοοτροπία τοῦ τσιφλικᾶ), κι ἐπειδὴ εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ ἔρθει ἡ ἰδιωτικὴ καθαριότητα, ἔχουμε ἕνα ἀκόμα μεγάλο ἔργο τῆς Ἀριστερᾶς (κι ὄχι -ὅπως κουτοπόνηρα ὑποστηρίζεται- μόνο «τοῦ ΣΥΡΙΖΑ»): Μετὰ τὸ Pride, τὰ σχολικὰ βιβλία, τὰ 62 κοινωνικὰ φύλα, τοὺς Δῆθεν Πρόσφυγες καί, φυσικά, ὅλα τὰ μνημονιακά. Ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ εἶναι σὰν μιὰ πέτρα δεμένη στὰ πόδια μας, καὶ βουλιάζει ὅλο καὶ περισσότερο στὴ θάλασσα παίρνοντάς μας μαζί της, χωρὶς δυνατότητα γυρισμοῦ ὅπως στὴν Τουρκοκρατία. Ἐννοεῖται, δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ ἄτομα ὁρισμένης νοημοσύνης ὅπως τὴν ἡγεσία τῆς ΝΔ. Ὡστόσο, μέχρι νὰ βρεθεῖ καλύτερο σύστημα, θὰ ἔπρεπε νὰ τηρεῖται ἡ διαδικασία. Θὰ μοῦ πεῖτε, ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία ἔχει κάποιον ὡς Πρόεδρό της, ὁ ὁποῖος ὡς Ὑπουργὸς ἔφτιαξε ἕνα νόμο ποὺ ἔκανε περίπου τὰ ἴδια μὲ τὸν σημερινὸ ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο μὲ ἕνα θαῦμα σωζόμαστε.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

26-6-363: ὁ θάνατος τοῦ Ἰουλιανοῦ / Μίθρας καὶ Σαπώρ

Ὁ Μίθρας τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὅτι θὰ τὸν κάνει θεό. Ὁ Ἰουλιανὸς τὸν πίστεψε. Ἀλλὰ ὁ Μίθρας ἦταν περσικὸς θεός. Ἦταν ποτὲ δυνατὸν ὁ Μίθρας νὰ βοηθήσει κάποιον ἐνάντια στοὺς Πέρσες του;

Στὸ ἔργο του Πρὸς Ἡράκλειον Κυνικόν (ἔκδ. G. Rochefort, Paris 1964, 234a-c), ὁ Ἰουλιανὸς περιγράφει μιὰ σκηνὴ στὴν ὁποία ὁ Μίθρας μιλᾶ πρὸς ἕναν «νεανίσκο», ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Ἰουλιανό (βλ. καὶ Π. Ἀθανασιάδη, Ἰουλιανός. Μιὰ βιογραφία, σ. 77). Ὁ Μίθρας λέει στὸν Ἰουλιανό: «Νὰ προτιμᾶς νὰ μᾶς λατρεύεις. Γιατὶ ἐμεῖς εἴμαστε φίλοι καὶ εὐεργέτες σου» (!). Ἔπειτα, τὸν ξεπροβοδεῖ καὶ τοῦ ὑπενθυμίζει: «Ἂν μᾶς ἀκολουθεῖς, θὰ γίνεις θεός καὶ θὰ συναντήσεις μαζί μας τὸν πατέρα μας» (Μέμνησο οὖν….ἑπόμενός τε ἡμῖν ὅτι θεὸς ἔσῃ καὶ τὸν ἡμέτερον ὄψει σὺν ἡμῖν πατέρα)*

Ἔτσι, ὁ Ἰουλιανὸς ξεκίνησε τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῶν Περσῶν παρὰ τὶς προτάσεις εἰρήνης τοῦ Σαπώρ, καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ γίνει δεύτερος Ἀλέξανδρος:

taqe20bostan20investiture20of20ardeshir20ii20by20ahura20mazda2020mitra20iran

Στὴν παραπάνω φωτογραφία, σκαλισμένοι σὲ ἕνα βράχο κάπου στὴν Περσία ἀπεικονίζονται ὁ Μίθρας, ποὺ κρατᾶ τὸ ξίφος (ἀριστερά), καὶ ὁ Ἀχούρα Μάζδα (στὴ μέση), ποὺ προσφέρει τὸ στέμμα στὸν Σαπώρη Β’, νικητὴ τοῦ Ἰουλιανοῦ τὸ 363.

Κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τοῦ Σαπώρη βρίσκεται νεκρὸς ὁ Ἰουλιανός, ποὺ θὰ γινόταν θεὸς καὶ θὰ ἔβλεπε τὸν πατέρα τῶν θεῶν. Ἀφοῦ ὁ Ἰουλιανὸς ξεγελάστηκε ἀπὸ τὸν περσικὸ θεὸ Μίθρα, μόνο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τοῦ πέρση βασιλιᾶ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ θέση του. Ἔτσι -θεολογικὰ μιλώντας, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψη τῶν ἀρχαιόθρησκων- ὁ Ἰουλιανὸς δὲν ἦταν μόνο ἀποστάτης τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἦταν καὶ ἀποστάτης ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ ὅπως καταλάβαινε τὸν Ἑλληνισμὸ ὁ ἴδιος, στὴν πιὸ θεοκρατικὴ ἐκδοχή του: ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι καταρχὴν ἡ λατρεία τῶν ἑλλήνων θεῶν.

 

*

Καὶ συνεχίζει ὁ Ἰουλιανός: «Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω ἂν ὅλα αὐτὰ ἦταν μύθος ἢ πραγματικότητα«, ἐνῶ στὴν ἀρχὴ τοῦ «μύθου» λέει ὅτι οἱ θεοὶ τὸν εἶχαν ρίξει σὲ ἔκσταση /  ὕπνωση (ὕπνον τινὰ καὶ κάρον ἐμβαλὼν τῆς ἐποινοίας ταύτης ἀπήγαγεν, αὖθις ἀνεγερεθεις ἄπεισιν εἰς ἐρημίαν, 230, 231b)

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Πέρσες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Wishbone Ash, Leaf and Stream

Find myself beside a stream of empty thought,
Like a leaf that’s fallen to the ground,
And carried by the flow of water to my dreams
Woken only by your sound.

Find myself beside a stream of empty thought,
Like a leaf that’s fallen to the ground,
And carried by the flow of water to my dreams
Woken only by your sound.

Alone I’ve walked this path for many years,
Listened to the wind that calls my name.
The weeping trees of yesterday look so sad,
Await your breath of spring again.

Far beyond the hills,
Where earth and sky will meet again,
Are shadows like an opening hand.
Control the secrets
That I’ve yet to find, and wonder at
The light in which they stand.

 

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Ἰουλιανὸς ὁ Ἱεροσολυμίτης ἢ Γιαχωβάς.

Μιὰ ἀπὸ τὶς ἄγνωστες τρέλες τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ ἦταν νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ προφητεῖες τοῦ Ἰησοῦ γιὰ τὸν ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων ἦταν λανθασμένες. Ἔτσι, ἀποφάσισε νὰ δώσει λεφτὰ καὶ πόρους γιὰ τὸ κτίσιμο τοῦ ναοῦ. Ἂν κτιζόταν ὁ ναὸς τῶν Ἰουδαίων, τότε ἡ προφητεία ὅτι δὲν θὰ ἔμενε πέτρα πάνω στὴν πέτρα, θὰ εἶχε ἀποδειχτεῖ ἐσφαλμένη, κι ὁ Χριστὸς ψευτοπροφήτης, ἄρα οἱ Χριστιανοὶ σύγχρονοι τοῦ Ἰουλιανοῦ πίστευαν σὲ ἕνα ψέμα. Ὅμως, τὸ ἔξυπνο πουλὶ ἀπὸ τὴ μύτη πιάνεται.

Σύμφωνα, βέβαια, μὲ τὸν Ἀμμιανὸ Μαρκελλίνο, αὐτὸ ὁ Ἰουλιανὸς τὸ ἐπιδίωξε ἐπειδὴ «ἤθελε ἡ βασιλεία του νὰ μείνει στὴ μνήμη τῶν ἀνθρώπων λόγῳ τῶν μεγάλων ἔργων του». Γι’ αὐτό, συνεχίζει ὁ Ἀμμιανός, ξόδεψε πολλὰ λεφτά, καὶ «Ἀνέθεσε τὸ ἔργο αὐτὸ στὸν Ἀλύπιο τῆς Ἀντιόχειας, ποὺ κάποτε ἦταν βοηθὸς ἐπάρχου τῆς Βρετανίας». Ὅμως…

Ammiani Marcellini Rerum Gestarum Libri qui supersunt, ἔκδ. J. Fontaine, Ammien Marcellin Histoire, Paris 1977, 78-79 (XXIII.1.2-3):

 

Ἂν καὶ ὁ Ἀλύπιος ἔδινε ὤθηση στὸ ἔργο μὲ σφρίγος, καὶ βοηθιόταν ἀπὸ τὸν κυβερνήτη τῆς ἐπαρχίας [τῆς Παλαιστίνης], τρομακτικὲς φλόγες ἔβγαιναν συνεχῶς κοντὰ στὰ θεμέλια τοῦ κτίσματος και κατέστησαν μὴ προσβάσιμο τὸ μέρος γιὰ τοὺς ἐργάτες. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς πέθαναν ἀπὸ τὰ ἐγκαύματα. Κι ἐπειδὴ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης τοὺς ἀπωθοῦσαν, τὸ ἐγχείρημα τερματίστηκε

Ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος συνέγραψε τὴν ἱστορία του γύρω στὸ 391. Τὸ ἴδιο γεγονὸς ἀναφέρει κι ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος μεταξὺ 386-387 στὸ πέμπτο λόγο του Κατὰ Ἰουδαίων, 11 (P.G. 48, 900-901):

Οἱ Ἰουδαῖοι ζήτησαν βοήθεια ἀπὸ τὸν Ἰουλιανό, γιὰ νὰ ξανακτίσουν τὸ Ναό. Ὁ αὐτοκράτορας δὲν λυπήθηκε κανένα ἔξοδο, ἔστειλε μηχανικοὺς ἀπὸ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία νὰ ἐπιβλέψουν τὶς ἐργασίες … Μόλις οἱ Ἰουδαῖοι ἄρχισαν νὰ ἀνοίγουν τὰ θεμέλια καὶ εἶχαν ἀδειάσει πολὺ χῶμα, καὶ ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἀρχίσουν τὸ κτίσιμο τοῦ ναοῦ, ξεπήδησε φωτιὰ ἀπὸ τὰ θεμέλια, ἔκαψε πολλοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς πέτρες τοῦ τόπου, καὶ σταμάτησε τὸ ἔργο. Ὅταν ὁ Ἰουλιανὸς πληροφορήθηκε ὅλα αὐτά, ἂν καὶ εἶχε τόση μανία, ἐπειδὴ φοβήθηκε μὴν τυχόν, ἐπιμένοντας νὰ κτίσει τὸ Ναό, πέσει καὶ στὸ δικό του κεφάλι ἡ φωτιὰ ἐκείνη, σταμάτησε τὸ ἐγχείρημα. Καὶ τώρα, ἂν ἐπισκεφτεῖ κανεὶς τὰ Ἱεροσόλυμα, θὰ δεῖ γυμνὰ νὰ στέκονται τὰ θεμέλια. Κι ἂν ζητήσει κάποιος νὰ μάθει τὴν αἰτία, δὲν θὰ ἀκούσει καμμιὰ ἄλλη παρὰ αὐτὴ ποὺ ἀναφέραμε. Μάρτυρες αὐτοῦ τοῦ πράγματος εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς. Γιατὶ δὲν συνέβη σὲ καιροὺς εὐσεβῶν αὐτοκρατόρων, ὥστε νὰ μὴν ἰσχυριστοῦν κάποιοι ὅτι «ἐπενέβησαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ ἐμπόδισαν ὅλα αὐτά», ἀλλά τότε [ἐπὶ Ἰουλιανοῦ], ὅταν καταδιωκόταν ἡ πίστη μας καὶ βρισκόταν σὲ ἄνθιση ἡ εἰδωλολατρία.

Ὁ Ἰουλιανός, βέβαια, δὲν εἶχε βοηθήσει τοὺς Ἰουδαίους μόνο ἀπὸ ἀντιχριστιανικὴ διάθεση. Ἔγραφε πρὸς ἐθνικοὺς ἱερεῖς ὅτι ὁ θεὸς τῶν Ἰουδαίων εἶναι παντοδύναμος καὶ ἀγαθός, ὅτι λατρεύεται ἀπὸ τοὺς Ἐθνικοὺς μὲ ἄλλα ὀνόματα: Ἐπιστολὴ 89α Ἰουλιανὸς [Καῖσαρ] Θεοδώρῳ ἀρχιερεῖ, ἔκδ. J. Bidez, L’empereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1924, 454a:

ἀληθῶς ὄντα δυνατώτατον [ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης] καὶ ἀγαθώτατον, ὃς ἐπιτροπεύει τὸν αἰσθητὸν κόσμον, ὅνπερ εὖ οἶδ’ ὅτι καὶ ἡμεῖς ἄλλοις θεραπεύομεν ὀνόμασιν»

Αὐτὸ ἔχει μεγάλη σημασία, γιατὶ τέτοια ὁμολογία δὲν ἦταν οὔτε δημόσια οὔτε ἔγινε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους χάριν κολακείας οὔτε πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ νὰ τοὺς τσιγκλίσει, ἀλλὰ πρὸς ἕναν Ἐθνικὸ σὲ μιὰ ἰδιωτικὴ ἐπιστολή. Πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς βέβαια, ὁ Ἰουλιανὸς ἀναφέρει ὅτι ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στάθηκε εὐμενὴς στὸν ἴδιο, ὅτι εἶναι μέγας καὶ πανίσχυρος θεός, κι ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς πάντα τὸν σέβεται.

Ἰουλιανοῦ αὐτοκράτορος Κατὰ Χριστιανῶν, ἔκδ. K. J. Neumann, Iuliani imperatoris librorum Contra Christianos quae supersunt, Leipzig 1880, 230.5-10:

ἀεὶ <δὲ> προσκυνῶν τὸν θεὸν Ἁβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, οἳ […] ἐσεβάσθησαν δὲ θεόν, ὃς ἐμεῖ καὶ τοῖς αὐτόν, ὥσπερ Ἁβραὰμ ἔσεβε, σεβομένοις εὐμενὴς ἦν, μέγας τε ὢν πάνυ καὶ δυνατός

Ἡ συμμαχία Ἰουλιανοῦ καὶ Ἰουδαίων δείχνει ὅτι ἡ ἄποψη τῶν Νεοπαγανιστῶν (ποὺ ἐκτιμοῦν, φυσικά, τὸν Ἰουλιανὸ) πὼς «Ὅλοι οἱ μονοθεϊστὲς εἶναι τὸ ἴδιο» εἶναι προϊὸν τεράστιας ἄγνοιας τῶν κειμένων. Ὁ πολυθεϊστὴς Ἰουλιανὸς συμμαχοῦσε μὲ τοὺς «μονοθεϊστές» (Ἰουδαίους) κατὰ τῶν «μονοθεϊστῶν» (Χριστιανῶν) κάνοντας ἔτσι τὴ διάκριση μεταξὺ «τῶν μονοθεϊστῶν, ποὺ εἶναι ὅλοι ἴδιοι», γιὰ τὴν ὁποία οἱ ἐν Ἑλλάδι λάτρεις τῶν θεῶν, σήμερα, δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦν τίποτα. Ἀκόμη περισσότερο, ὁ Ἰουλιανὸς ἀποδεχόταν, λάτρευε, μὲ ἄλλο ὄνομα, καὶ δεχόταν τὴν εὔνοια τοῦ σκληροῦ πυρήνα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ θεοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Νά τί ἀξίζουν, λοιπόν, τὰ περὶ «Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ» καὶ τὰ «Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ἰουδαῖοι, ὅλοι εἶναι ἴδιοι, ὡς μονοθεϊστές», τὰ ὁποῖα διαλαλοῦν οἱ ἀμαθεῖς –ἢ ἀπατεῶνες;– «Ἕλληνες Ἐθνικοί»: Τίποτα…

Οἱ «Ἕλληνες Ἐθνικοί», βέβαια, κάνουν καλὰ τὴν δουλειά τους: Τὴ στιγμὴ ποὺ συρρέουν ἰσλαμικοὶ πληθυσμοὶ στὴν Ἑλλάδα ἀλλάζοντας τὴν πληθυσμιακὴ σύνθεσή της, οἱ «Ἕλληνες Ἐθνικοὶ» κατ’ οὐσίαν διακηρύσσουν ὅτι «δὲν ὑπάρχει πρόβλημα, ἀφοῦ οἱ [γηγενεῖς] Χριστιανοὶ καὶ οἱ [ἐρχόμενοι] Μουσουλμάνοι εἶναι ἴδιοι, εἶναι κι οἱ δυὸ μονοθεϊστές». Στὸ ἴδιο ἔργο μὲ Ἀριστερούς, Μητσοτακικοὺς ΜενουμΕυρώπηδες καὶ Νεορθόδοξους. Ἀδέρφια..

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Εβραίοι, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

«Προχωρᾶμε» (στὸ μηδέν)

Ἀπορίες δωδεκάχρονων:

Ἀπορίες δωδεκάχρονων (εἰκοσάρηδων καὶ βάλε, βιολογικά), ποὺ δὲν βλέπουν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τὸ μόνο πραγματικὸ πλαίσιο στὸ ὁποῖο εἶναι δυνατὴ ὁποιαδήποτε πραγματικὴ σχέση μεταξὺ δυὸ ἢ περισσότερων ἀνθρώπων -κι ἀντίστροφα, χωρὶς ἕνα τέτοιο πλαίσιο κάθε σχέση μεταξὺ ἀνθρώπων εἶναι ἀδύνατη ἢ ἀδιέξοδη. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι καὶ στὴ σύγχρονη «ὀρθόδοξη» θεολογία ἔχουν παρεισφρύσει «σχεσιολογίες», ποὺ παραγνωρίζουν ὅτι ἡ σχέση / συσχετισμός (ἀρχικά, δύο ἀνθρώπων, ἐν τέλει ὅλων ἀναμεταξύ τους) μόνο μέσα σὲ ἕνα πλαίσιο ὑφίσταται, κι ὄχι στὸ κενό. Ὁποιαδήποτε «Κοινωνία» ἀρχίζει νὰ ὑφίσταται μόνο ὅταν ὑπάρχουν τρεῖς, κι ὄχι μόνο δύο, ἀκόμη κι ἂν ὁ τρίτος εἶναι ὡσεί παρών.

Τὸ πλαίσιο τοῦ συσχετισμοῦ εἶναι ὁ παράγοντας ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐξαρτᾶται ὁ συσχετισμός: αὐτὸ κάνει τὴ διαφορὰ ἀπὸ συσχετισμὸ σὲ συσχετισμό, κι ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Τὸ ἀληθινὸ πλαίσιο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ Κοινωνία, γιατὶ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία εἶναι ἁπλὰ ἕνα ἄλλο ὄνομα γιὰ τὸν συσχετισμό· ἂν ὁ συσχετισμὸς θεωρηθεῖ πλαίσιο τοῦ ἑαυτοῦ του, τότε μιλᾶμε γιὰ παραλογισμό. Μόνο πραγματικὸ πλαίσιο καὶ φόντο, σύμφωνο πρὸς τὴν «πραγματικὴ πραγματικότητα» εἶναι ὁ Θεός. Ὄχι βέβαια πλαίσιο ντεϊστικὸ -μιλᾶμε γιὰ τὸ χριστιανικὸ θεό. Εἰδάλλως, εἶναι σὰ νὰ ἔχουμε ἕνα σκηνικό: Δὲν ἀνταποκρίνεται στὴ φύση τῶν πραγμάτων.

Τί περίεργο, ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ψελλίσουν ὅτι προτιμοῦν νὰ χαθεῖ ὁ ἄνθρωπος παρὰ νὰ χαθεῖ (νὰ καταστραφεῖ οἰκολογικά) ὁ πλανήτης Γῆ, δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγαπᾶν ἕνα ἄψυχο-μὴ συνειδητὸ πλαίσιο τοῦ Ἀνθρώπου παραπάνω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ βρίσκουν περίεργο ὅτι ἕνα «συνειδητὸ πλαίσιο» τοῦ Ἀνθρώπου ἀξίζει νὰ ἀγαπηθεῖ περισσότερο. Περίεργο αὐτοὶ ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὴν ἀνωτερότητα – προτεραιότητα τῆς κοινωνίας (πλαισίου) ἔναντι τῶν μεμονωμένων ἀνθρώπων ρωτᾶνε γιατί νὰ ὑπάρχει προτεραιότητα ἀφοσίωσης / ἀγάπης ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ κι ὄχι τοῦ α, β, γ μεμονωμένου ἀνθρώπου. Συνηθισμένοι νὰ βλέπουν παντοῦ ἀντακλάσεις (οἱ θεοὶ ὡς ἀντανάκλαση τῆς μυκηναϊκῆς κοινωνίας κ.ο.κ.), ὁδηγοῦνται στὴν ταύτιση τοῦ πλαισίου μὲ ἐκεῖνο ποὺ διαδραματίζεται στὸ πλαίσιο. Στὸ βαθμὸ ποὺ βάζουν γιὰ πλαίσιο φαντάσματα, κουρτίνες καὶ χάρτινα φεγγαράκια, ἡ ἀναπτυσσόμενη σχέση ὁδηγεῖ σὲ προβληματικὲς καταστάσεις. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι κατὰ τὸν πατερικὸ Χριστιανισμὸ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ «ἀποδεικνύεται» μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ὄχι ὅμως μὲ τὴν «περισσότερη ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ὅ,τι τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό». Ἄλλωστε, στὸν ἴδιο πατερικὸ Χριστιανισμὸ ὑφίσταται καὶ ἡ φυγὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τὰ θέλήματά τους, γιὰ χάρη τῆς ὑπακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὅσο γιὰ τὴν ἔλλειψη ὁρατότητας ὡς μεγάλο πρόβλημα, φοβᾶμαι ὅτι κάμποσοι δὲν ἔχουν δεῖ τὸν ἐγκέφαλό τους, κι ὅμως τὸν ἀγαπᾶνε μὲ πάθος.

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, ανθρωπισμός | Tagged , | Σχολιάστε

Ἁγία Σοφία ραμαζανιώτικη

Ἀκόμη μιὰ φορὰ ἀπέδειξε τὸ ἑλληνικὸ κράτος, θέλοντας καὶ μή, ὅτι θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του συνεχιστὴ τῆς Ρωμαϊκῆς Αυτοκρατορίας τοῦ Ἰουστινιανοῦ (πέραν τοῦ Παλαιολόγου, βεβαίως), ἀφοῦ μόνο αὐτὸ ἀπὸ ὅλα τὰ ὀρθόδοξα κράτη διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Κορανίου στὴν Ἁγία Σοφία.

Ἡ ἱστορία μοιάζει μὲ ἐκείνη τοῦ βρέφους ποὺ διεκδικοῦσαν δυὸ γυναῖκες ὡς βλαστάρι τους ἡ καθεμιά, κι ὅταν ὁ Σολομώντας ἀποφάσισε νὰ μοιραστεῖ μὲ ξίφος στὴ μέση τὸ μωρὸ ἡ πραγματικὴ μάνα σπάραξε, ἐνῶ ἡ ἁρπάχτρα ἔμεινε ἀτάραχη.

Μεγάλη ἀταραξία, λοιπόν, ἐπέδειξαν γιὰ τὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας κατὰ τὸ Ραμαζάνι καὶ τὰ ἄλλα ὀρθόδοξα ἔθνη. Σωστὴ Ὀρθόδοξη Κοινοπολιτεία, λέμε.

Γιὰ νὰ μὴν ξεχνιώμαστε, ποιὰ εἶναι ἡ πατρίδα μας, κι ὅταν σᾶς μαγεύουν μὲ ἀποφθέγματα περὶ «ἐθνοφυλετισμοῦ» καὶ τὰ «ἐμεῖς δὲν ἔχουμε πατρίδα» (ἐκ τοῦ 2ου αἰ.) οἱ ἀριστεροὶ καὶ οἱ γιανναρικοὶ νεο-Ὀρθόδοξοι -μαζὶ μὲ τ’ ἀναρχοαριστερὰ καὶ κεντροπασοκοδεξιὰ ἀδέρφια τους-, ἐσεῖς νὰ τοὺς πετᾶτε στὰ μοῦτρα κάτι τέτοιες εἰδήσεις. Μήπως «γίνουν ἄνθρωποι» καὶ βγοῦν ἀπὸ τὸ κοινόβιο.

ποῦ εἶναι

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

Στῆβεν Χώκινγκ: Νεοπλατωνικὸς Φουτουρισμός

Ποτὲ δὲν τὸν συμπάθησα, μεταξὺ ἄλλων γιατὶ ἔχει τὸ χαρακτηριστικὸ ἐλάττωμα νὰ θέλει νὰ προβάλλει τὶς ἀπόψεις του σὲ ζητήματα ἄσχετα μὲ ἐκεῖνο χάρη στὸ ὁποῖο ἔγινε διάσημος καὶ τὸ ὁποῖο γνωρίζει. Μοῦ θυμίζει κάτι ἀπὸ Σόιμπλε. Στὸν ψυχισμό του. Σοῦ λένε (κι οἱ δυό), «Αὐτὸ εἶναι, τὴν πατήσατε· ἐδῶ δὲν ἔχει διαφυγή. Δὲν τὸ λέμε ἀπὸ κακία ἢ μελαγχολία αὐτό».

Ἀλλὰ τώρα, νὰ προτείνει νὰ φύγουμε ἀπὸ τὴ Γῆ γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας;;; Νὰ φτιάξουμε διαστημόπλοια, νὰ τὴ σκαπουλάρουμε! Νὰ γλιτώσει ἡ Γῆ.

Ὧ ἄνθρωποι! οἱ Νεοπλατωνικοὶ τὰ εἶχαν ἐπιλύσει αὐτὰ χωρὶς τέτοιο ἀστρονομικὸ κόστος καὶ φουτουρισμό. Ἁπλά, ἔφευγες ἀπὸ τὸ σῶμα σου καὶ πήγαινες στὸ βασίλειο τῶν Ἰδεῶν, στὸ Ἕν. Δὲν μετενσαρκωνόσουν ξανά. Κι ὅλα αὐτὰ χωρὶς ἀνάγκη γιὰ διαστημόπλοια καὶ ἀναζήτηση κατάλληλων πλανητῶν. Γιὰ νὰ μὴν πῶ πολλὰ γιὰ τὴν ἐλπίδα στὸ ἀνέλπιστο τοῦ Ἡράκλειτου ἢ τὸ χριστιανικὸ θαῦμα, γιατὶ αὐτὰ δὲν λένε τίποτα στοὺς παντογνῶστες τοῦ κροταλιστοῦ θετικισμοῦ.

Πρέπει νὰ μᾶς δουλεύετε.

 

Posted in Δυτικοί, ανθρωπισμός | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Play It Again Sam – Allan trying to talk to a girl

Κουλτουριάρικοι ἔρωτες.

Posted in τέχνη, Δύση, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Φάκ-ἔλη παιδείας

Βουρλίζεται ἕνας θεολόγος «στὶς ἐπάλξεις» (ὄχι τῆς Πόλης) ἢ χαίρεται -διαλέξτε-, ποὺ ἀπὸ τὸ Σεπτέμβρη οἱ μαθητοκαθηγητὲς θὰ ἔχουν στὸ μάθημα φάκελους ἀντὶ γιὰ βιβλία καὶ ἄλλα τέτοια ὀπισθοδρομικὰ πράγματα τοῦ Γουτεμβέργιου. Τὸ παλιὸ εἶναι κακό, βρέ, καὶ ξεπερασμένο. Τὸ νέο δὲν ἔχει σατανάδες, μὰ τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; 29 Κατασκευαστὲς συνιστοῦν τὸ νέο ἐκπαιδευτικὸ πρόγραμμα, ποὺ κοπιωδῶς ἑτοιμαζόταν ἐπὶ 1000 χρόνια. Λέτε νὰ γίνουν 30;

Ἐγὼ πάλι, ξέρω κάτι γονεῖς, ποὺ ὅσο μειώνεται ἡ ὕλη διαβάσματος (καθημερινοῦ καὶ ἐτησίου) τῶν παιδιῶν τους, τόσο περισσότερο σοῦ δείχνουν ὅτι χαίρονται, ἀφοῦ δὲν θὰ κουράζονται πολὺ νὰ διαβάσουν τὰ μικρά τους (πτηνὰ καὶ θηλαστικά), καὶ σοῦ κλείνουν τὸ μάτι χαρούμενοι ὅταν σὲ πληροφοροῦν σχετικά: Περισσότερη τηλεόραση, μπάλα, ὁ ἄντρας // περισσότερους φραπέδες μὲ τὶς φιλενάδες της ἡ Ἀσπασία, μετὰ τὸ ἀπογευματινὸ διάβασμα.

Στὸ ἔλος τῆς Προόδου. Οἱ Εἴλωτες τῆς Σπάρτης, λέει, ἀπὸ τὰ τριγύρω ἔλη ὀνομάστηκαν ἔτσι.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ὁ Λιβάνιος καὶ τὸ φέρετρο τοῦ μαραγκοῦ

Στὴν Ἀντιόχεια, τὸ 363. Ἀφότου εἶχε φύγει γιὰ τὸ μέτωπο ὁ Ἰουλιανὸς καὶ πολεμοῦσε τοὺς Πέρσες.

Ρώτησε εἰρωνικὰ ὁ παγανιστὴς Λιβάνιος ἕναν χριστιανὸ δάσκαλο, ὁ ὁποῖος ἦταν φίλος του: «Τί κάνει ὁ μαραγκός σας;» ἀποκαλώντας τὸν Χριστὸ μαραγκό, ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν τὸ ἐπάγγελμά του στὴ Ναζαρέτ.

Ἡ απάντηση τοῦ χριστιανοῦ φίλου του ἦταν: «Ἑτοιμάζει ἕνα φέρετρο«.

Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, έφτασαν στὴν Ἀντιόχεια τὰ νέα γιὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἰουλιανοῦ, καὶ τὸ πτῶμα του μεταφέρθηκε στὴν πόλη μέσα σὲ ἕνα φέρετρο.

Ιουλιανός Λιβάνιος

Θεοδώρητος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, 3, 23.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ὄχι ἄλλο Μίκη

: Θὰ ἔχουμε ἀκούσει ἴσαμε 300.000 ὧρες τὰ τραγούδια του ἀπὸ τὸ ’74.

Ὄχι ἄλλα δάκρυά του σὲ συναυλίες, πάρτυ, συνεντεύξεις, γκαλά:

Μποροῦμε να κλαῖμε καὶ μόνοι μας δίχως Σπίθες, Καραμανλῆ καὶ τάνκς καὶ Μὲ γέλασε τὸ παληόπαιδο ὁ Τσίπρας.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Documenta ξανά

Ἐδῶ ἔχουμε μιὰ ἀριστερὴ κριτικὴ ὑπεράσπιση τῆς Documenta14, ποὺ ἀναφέρεται καὶ στὸ ἐπικριτικὸ ἄρθρο τοῦ Κουτσουρέλη.

Στὴν πραγματικότητα, μαλώνει γιὰ ἕνα ἀδειανὸ πουκάμισο, ἀφοῦ ἀναφέρεται στὴν σταδιακὴ ἅλωση-ἀλλοτρίωση τῆς διοργάνωσης καὶ στὶς προτάσεις ἀντιστροφῆς, ἐνῶ ὑπερασπίζεται ἐπιλεκτικὰ ὅσα ἔργα ἔχουν «ἀντι-» χαρακτήρα. Καὶ ναί, καὶ ὄχι. Βασικά, ἕνας πολτὸς ἀπὸ ὅλα, ἀπόλυτα ταιριαστὸς μὲ τὸν μεταμοντερνισμὸ καὶ ὅλα τὰ κακὰ τῆς ἀγορᾶς.

Ἐνδεικτικά, ἡ στάση τοῦ ἀρθρογράφου στὴν ἀντιγερμανικὴ κριτικὴ καθὼς καὶ στὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων. Σὰν νὰ ἦταν τροτσκυστής, μᾶς λέει ὅτι ἄλλο ἡ Γερμανία κι ἄλλο οἱ ἐργαζόμενοί της. Στὴν Κατοχή, ὁρισμένοι κομμουνιστὲς στὴν Ἑλλάδα ἔλεγαν ὅτι μόνος σωστὸς κι ἐφικτὸς δρόμος ἀντίστασης εἶναι ἡ συμφιλίωση μὲ τοὺς γερμανοὺς ἐργάτες-Στρατιῶτες. Τέτοιος δρόμος, φυσικά, ἐκτὸς τοῦ ὅτι συνιστᾶ  τοτεμοποίηση-ἱεροποίηση τοῦ Ἐργάτη, ὡς μόνο πρακτικὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶχε νὰ ἐγκαθιδρυθεῖ στὴν Εὐρώπη τὸ χιλιετὲς Γ’ Ράιχ, ἀφοῦ οἱ γερμανοὶ ἐργαζόμενοι-ἀδέρφια τῶν ἑλλήνων Τροτσκυστῶν κώφευαν καὶ κώφευσαν σὲ τέτοιες ἐκκλήσεις. Ἐπίσης, ἀναφέρεται στὴν «ἐπίθεση στὰ δικαιώματα τῶν ΛΟΑΤ» λὲς καὶ εἶναι ἤδη ἠθικὰ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν κοινωνία –κι ὄχι ἀπὸ κονκλάβια κι Ἐπιτροπές– ὡς φυσιολογικὸ «δικαίωμα» τὸ νὰ παντρεύονται ὁμόφυλοι ἢ νὰ υἱοθετοῦν παιδιά. Ἢ λὲς καὶ ἡ μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια ὑπεράσπιση τοῦ ἀστικοῦ γάμου (διὰ τῆς ἐπέκτασής του καὶ στοὺς ὁμοφυλόφιλους) εἶναι μιὰ ἀπόλυτη κομμουνιστικὴ προτεραιότητα. Ἔπειτα, ἀναφερόμενος στὸν «ἀντι-» χαρακτήρα ὁρισμένων ἔργων ὑπερασπίζεται τὴν «ἀντισεξιστικὴ» ὁπτική τους. «Ἔστω καὶ μερικὰ ἀπὸ αὐτά, ἀντιφασιστικοῦ / ἀντισεξιστικοῦ χαρακτήρα, δείχνουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀπορρίψουμε ὅλη τὴν Ἔκθεση» εἶναι σὰν νὰ λέει.

Ἂν κάτι δείχνει ἡ μετριοπαθὴς ὑπεράσπιση τῆς ἔκθεσης αὐτῆς εἶναι τὴν ἐνσωμάτωση τῶν κομμουνιστῶν ποὺ νομίζουν ὅτι θὰ ἐκμεταλλευτοῦν τοὺς καπιταλιστές: Νομίζουν ὅτι πατώντας στὸν «ἀντι-ὁμοφοβισμὸ» καὶ συσχετιζόμενοι μὲ αὐτόν, ἢ πιστεύοντας ὅτι αὐτὸς ἔχει ἐγγενῶς ἀριστερὰ χαρακτηριστικά, θὰ φέρουν τὴν περιπόθητη Ἐπανάσταση. Φυσικά, οὔτε ἡ ὁμοφυλοφιλία οὔτε ὁ ἀντιφασισμὸς ἔχουν ἐγγενῶς ἀριστερὰ χαρακτηριστικά, ἀφοῦ εἶναι γνωστοὶ τόσο ναζιστὲς καὶ ἀκροδεξιῶν πεποιθήσεων ὁμοφυλόφιλοι (καὶ ἁπλὰ συντηρητικοί) ὅσο καὶ καπιταλιστὲς ἀντιφασίστες (ΗΠΑ, Βρετανία στὸν Β’ Π.Π.). Δὲν ἐνσωματώνει οὔτε οἰκειοποιεῖται ἡ Ἀριστερὰ τὸν ἀντισεξιστικὸ λόγο, ἀντίθετα, ὁ ἀντισεξιστικὸς καὶ ἀντι-«ὁμοφοβικὸς» λόγος ἐνσωματώνουν τὴν Ἀριστερά, ὡς ἀπαραίτητο ἀξεσουάρ, κάτι σὰν τὸ ὑπερσύγχρονο κινητὸ ποὺ διαθέτουν οἱ Μουσουλμάνοι «δύστυχοι πάμπτωχοι πρόσφυγες» καθὼς καὶ οἱ Ἀριστεροί, «καλωσοριστές» τους καὶ μή.

Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ τῶν Ἀριστερῶν εἶναι τόσο παλιὰ ὅσο ὁ Μάρξ, ποὺ ἤθελε νὰ τσιγκλίσει τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Ἀγγλία καὶ τὸν ἀγγλικὸ λαὸ κατὰ τῆς τσαρικῆς Ρωσίας ἐπειδὴ ἡ τελευταία ἀποτελοῦσε γιὰ τὸν Μὰρξ κίνδυνο γιὰ τὴν Ἐπανάσταση: Στρέφοντας τὴν Ἀγγλία κατὰ τῆς Ρωσίας θὰ ἀπενεργοποιοῦσε ἕνα ἐμπόδιο γιὰ τὴν Ἐπανάσταση. Ὅ,τι ἀκολούθησε, βέβαια, δὲν ἦταν ἡ ἐπιτυχὴς χρήση τῆς Ἀγγλίας χάριν τῶν σκοπῶν τῆς Ἐπανάστασης ἀλλὰ ἡ ἐπιτυχὴς χρήση τῶν δυτικοευρωπαίων Ἀριστερῶν χάριν τοῦ ψυχροπολεμικοῦ ἀντιρωσισμοῦ, καθὼς καὶ ἡ ἐμπέδωση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς κοσμοκρατορίας. Αὐτὰ ἡ διάνοια ποὺ λεγόταν Μὰρξ δὲν μποροῦσε νὰ τὰ προβλέψει ἔστω ὡς πιθανότητες.

Λόγῳ τῆς ἐγγενοῦς ἀδυναμίας της δὲν ἐνσωματώνει ἡ ἀσθενέστερη Ἀριστερὰ τὸ Σύστημα ἀλλὰ τὸ Σύστημα τὴν Ἀριστερά μέσῳ συνθημάτων τὰ ὁποῖα τάχα εἶναι ἀπελευθερωτικά, ἐνῶ ἁπλὰ εἶναι ἀστικὰ τοῦ 19ου αἰ. Ὡστόσο, οἱ Ἀριστεροὶ καὶ Κομμουνιστὲς συνεχίζουν νὰ ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὴν τακτική τους. Αὐτὰ δὲν τὰ λέω ἀπὸ ἀγάπη ἢ μίσος γιὰ τὴν Ἀριστερά, νομίζω ὅτι ἰσχύουν ἔτσι κι ἀλλιῶς.

Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ τώρα μὲ τὴν καταγγελία τῆς ἐμπορευματοποίησης, λὲς καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἔκθεση περιμέναμε νὰ ἀποφανθοῦμε σχετικά. Κι αὐτὸ γιατὶ ἡ μόνη κριτικὴ ποὺ ἀποδέχεται ὁ ἀρθρογράφος, ἡ ἀριστερὴ κριτικὴ τῶν ἐργαζόμενων κ.ἄ. κατὰ τῆς ἐμπορευματοποίησης, εἶναι τμῆμα τῶν παραπάνω. Μά, ἀναπόφευκτα ἡ Ἀριστερὰ γίνεται θέαμα. Προφανῶς ὁτιδήποτε μαζικὸ θὰ συνδεθεῖ μὲ τὸν τουρισμό καὶ τὰ λεφτά, ἀφοῦ ὁ οἰκονομισμὸς εἶναι κοινὴ βάση τοῦ ἀριστεροῦ καὶ δεξιοῦ ἀναγωγισμοῦ (οἰκονομία=βάση), ποὺ ἀντιλαμβάνεται μονόπλευρα τὴν ὕπαρξη τῆς Ἀγορᾶς, καπιταλιστικά, ἐνῶ ἡ Ἀγορὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα (οἱ ἀγορὲς τῶν πόλεων ἦταν καὶ ἐμπορικὰ κέντρα, καὶ τὸ ἀντίστοιχο ρῆμα εἶχε ἀπὸ τότε καὶ ἐμπορικὴ σημασία). Ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι νὰ κάνει vegan πάρτυ pride στὰ γρασίδια τοῦ Πανεπιστημίου μὲ μουσικὴ κάφρων, στὰ safe spaces-ὀχυρά της. Σὲ κάθε περίπτωση, ἔχει χάσει: Εἴτε διαδίδει τὸ μήνυμά της ἀλλοιώνοντάς το σὲ βαθμὸ ἀνεπίτρεπτο, γιὰ νὰ ἀποδείξει θέλοντας καὶ μὴ ὅτι δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἰδεολογικὸ «ὑπερσύγχρονο κινητὸ τηλέφωνο» τοῦ Συστήματος. Εἴτε ὀχυρώνεται στὶς κολλεχτίβες της. Σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα ὅπως ἡ ἴδια ἡ Ἀριστερὰ θέλει νὰ ἔχει, πάντως, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει.

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κόπηκε καὶ ἔπεσε ἡ περίφημη βελανιδιά, καθένας κάνει ὅ,τι θέλει. Ἡ Τέχνη στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐπανάστασης εἶναι μιὰ ἀπαίτηση ποὺ ἀντιστρέφεται εὔκολα στὸ ἡ Ἐπανάσταση στὴν ὑπηρεσία τῆς Τέχνης. Ἡ αἰσθητικοποίηση δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴ χριστιανικὴ τέχνη, ἀλλὰ ὁποιαδήποτε.

Κριτική, βέβαια, γιὰ τὸν ἐλιτισμὸ τοῦ καλλιτέχνη καὶ γιὰ τὴν ἀσχετοσύνη του μὲ τὴν λαϊκὴ πραγματικότητα (ἰδιότητες ποὺ χαρακτηρίζουν τὴ σύγχρονη τέχνη ἐδῶ κι αἰῶνες) δὲν εἶδα. Προέχει ὁ ἀντιφασισμός, κι ὁ λαὸς εἶναι δυνάμει φασίστες (ἐνῶ, ἂς ποῦμε, οἱ γκαίη δὲν εἶναι). Δῶσε τους ἀντιτρανσφοβία καὶ γίναν δικοί σου. Ἡ Ἀριστερὰ ὅταν εἶναι νὰ ὑπερασπιστεῖ κάποιον ἐπιλέγει ὅσους δὲν εἶναι λαός, ὅσους διαφέρουν ἀπὸ τὸ λαό. Ἐκ γενετῆς ἡ ἴδια ἄλλωστε, δὲν ἀνήκει στὸ λαὸ ἀλλὰ στὰ σαλόνια, διάβαζε καὶ γνώριζε ἀπέξω κι ἀνακατωτὰ τὸν Χέγκελ, καὶ οἱ Ἀριστεροὶ δὲν εἶναι ἐργάτες εἶναι καταρχὴν διανοούμενοι. Τὸ τελευταῖο δὲν ἀποτελεῖ μομφὴ πρὸς τὴν Ἀριστερὰ παρὰ μόνο ἂν στανικῶς θεωρηθεῖ ὅτι πρέπει νὰ ξεπεραστεῖ τὸ ἀξεπέραστο διιστορικὸ χάσμα μεταξὺ λόγιου καὶ λαϊκοῦ (ἢ ἂν ὡς μαοϊκὸς σιχαίνεσαι τοὺς λόγιους ποὺ ἔχουν διαφορετικὴ ἄποψη). Κατὰ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀριστερούε, φυσικά, εἶναι μομφή.

Καί Ναί, καὶ Ὄχι, λοιπόν.

 

Posted in τέχνη, Αριστερά, Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Ὁ Ἰουλιανὸς ὡς κόλακας τοῦ Μ. Κωνσταντίνου καὶ τοῦ Κωνστάντιου Β’

Μιὰ ἀπὸ τὶς ὡραῖες ἀντιλήψεις ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ οἱ περισσότεροι εἶναι αὐτὴ τοῦ ἀσυμβίβαστου καὶ γενναίου, καὶ «ἀκέραιου ἀνθρώπου». Ἑνὸς ἄνδρα ποὺ πάλαιψε ἐνάντια στὴν ἐποχή του, κι ἂς ἔχασε. Ἑνὸς ἄσχετου μὲ τὴ σαπίλα καὶ τὴν καμαρίλα τῆς «βυζαντινῆς» ἐποχῆς του.

Στὴν πραγματικότητα, ὅσοι πιστεύουν τέτοια πράγματα ἐκφράζουν εὐσεβεῖς πόθους παρὰ τὴν τεκμηριωμένη ἄποψή τους. Ὁ Ἰουλιανὸς κατέφευγε σὲ κολακεῖες δίχως σταματημὸ πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο Β’, καὶ δὲν διέφερε σὲ τίποτε, ὡς πρὸς αὐτές, ἀπὸ ἄλλους αὐλοκόλακες τοῦ αὐτοκράτορα, τοὺς ὁποίους ἀργότερα ἐκτέλεσε ὅταν ἀνῆλθε στὸ θρόνο.

Ὅσο καὶ νὰ φοβᾶται κάποιος γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του καὶ νὰ φροντίζει γι’ αὐτήν, ποτὲ δὲν θὰ κολάκευε ἕναν ἄνθρωπο τὸν ὁποῖο θεωροῦσε φονιὰ τοῦ πατέρα του. Ὡστόσο, ὁ Ἰουλιανός, ἂν καὶ θεωροῦσε τὸν Κωνστάντιο δολοφόνο τῶν συγγενῶν του, στοὺς ὁποίους συμπεριλαμβανόταν καὶ ὁ πατέρας τοῦ Ἰουλιανοῦ, θεώρησε δουλικὸ καθῆκον του νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε ὑποψία γιὰ δολοφονία τῶν συγγενῶν του:

Ἰουλιανοῦ Καίσαρος ἐγκώμιον εἰς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιον, ἔκδ. J. Bidez, Lempereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1932, κεφ. 12 (29.11-15):

Κατ’ ἀρχήν, τὰ ἀδέρφια σου, οἱ συμπολίτες σου, οἱ φίλοι τοῦ πατέρα σου, ὁ στρατός, δοκίμασαν τὴν τιμιότητα καὶ τὴ μετριοφροσύνη σου, ἄσχετα ἂν ὑποχρεώθηκες ἀπὸ τὰ πράγματα καὶ δὲν μπόρεσες νὰ ἐμποδίσεις ἄλλους νὰ διαπράξουν μερικὲς ἀκρότητες.

Στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα ὁ Ἰουλιανὸς ἀναφέρεται ἐμμέσως στὴ σφαγὴ τῶν συγγενῶν τοῦ Κωνσταντίνου, τὴν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι διέταξε ὁ Κωνστάντιος. Γράφει ὅτι δὲν ἔφταιγε ὁ Κωνστάντιος σὲ τίποτα γιὰ τοὺς φόνους καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι ἁπλῶς δὲν κατάφερε νὰ τοὺς ἐμποδίσει. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰουλιανός, ὅμως, ἀργότερα καὶ σὲ μεταγενέστερο ἔργο του, ἀποκαλεῖ φονεῖς συγγενῶν τους τοὺς Κωνσταντίνο καὶ Κωνστάντιο (Συμπόσιον ἢ Κρονιά, κεφ. 38: «..αἱμάτων συγγενῶν τιννύμενοι δίκας»). Ἔτσι, ὁ Ἰουλιανὸς ψευδόταν ἀθωώνοντας γιὰ τὸ φόνο τοῦ πατέρα του τὸν Κωνστάντιο, δίχως βεβαίως νὰ ἦταν ὑποχρεωμένος -στὰ πλαίσια τῆς λοιπῆς κολακείας του- νὰ ἀναφερθεῖ στὸ ἐπεισόδιο αὐτό, στὸ ἐγκώμιό του πρὸς τὸν Κωνστάντιο. Θὰ μποροῦσε νὰ παραλείψει τὸ φόνο (καὶ) τοῦ πατέρα του παραγεμίζοντας τὸ κείμενο μὲ ἄσχετες κολακεῖες.

Δὲν ξέρω πόσοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς θὰ κολάκευαν ἀηδιαστικὰ κάποιον ποὺ οἱ ἴδιοι θεωροῦν ὡς δολοφόνο τοῦ πατέρα τους, καὶ μάλιστα θὰ τὸν ἀθώωναν. Ὁ Ἰουλιανὸς ἔπραξε καὶ τὰ δύο. Στὰ πλαίσια τοῦ δικοῦ του ἠθικοῦ πλεονεκτήματος, πιθανόν, καὶ τοῦ ἠθικοῦ πλεονεκτήματος ποὺ συνιστοῦσε ἡ λατρεία τῶν θεῶν.

Ἀλλὰ ὁ Ἰουλιανὸς ἐγκωμιάζει καὶ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο.

Ἰουλιανοῦ Καίσαρος, περὶ τῶν τοῦ αὐτοκράτορος πράξεων ἢ περὶ βασιλείας, ἔκδ. J. Bidez, Lempereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1932, κεφ. 2 (119.29-33)

Ὁ πατέρας σου [= ὁ Κωνσταντίνος] ἀπόκτησε καλὰ καὶ ἅγια τὴ μερίδα ποὺ τοῦ ἀνῆκε στὴν αὐτοκρατορία, μετὰ τὸ φυσικὸ θάνατο ἐκείνου ποὺ τὸν γέννησε. Στὴ συνέχεια, ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν ἀπαίσια σκλαβιὰ τὶς ὑπόλοιπες περιοχές, ποὺ εἶχαν πέσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν αὐτοκρατόρων σὲ χέρια τυράννων.

καί:

Ἰουλιανοῦ Καίσαρος ἐγκώμιον εἰς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιον, ἔκδ. J. Bidez, Lempereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1932, κεφ. 6 (18.1-18, 19.1-31):

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ παπποῦ σου [= τοῦ Κωνστάντιου Χλωροῦ], ἡ ἐκλογὴ τοῦ ἴδιου καὶ ἡ ψῆφος ὁλόκληρου τοῦ στρατοῦ ἀνέβασαν στὸ θρόνο τὸν πατέρα σου [= τὸν Κωνσταντίνο]. Μήπως ἡ ἀνδρεία του στὸν πόλεμο δὲν ἔγινε γνωστὴ ἀπὸ τὰ κατορθώματά του κι ὄχι ἀπὸ τὰ λόγια; Γύρισε ὅλη τὴν οἰκουμένη καὶ καθαίρεσε τυράννους, ἀλλὰ ποτὲ νόμιμους βασιλεῖς. Ἐνέπνευσε τέτοια ἀφοσίωση στοὺς ὑπηκόους του, ὥστε οἱ στρατιῶτες, ἀναγνωρίζοντας, μέχρι σήμερα ἀκόμη, τὴ γενναιοδωρία καὶ τὴν καλοσύνη του, ἐξακολουθοῦν νὰ τὸν τιμοῦν σὰν θεό, καὶ οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων καὶ τῆς ὑπαίθρου, ὄχι τόσο γιὰ ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ βάρος τῆς τυραννίας ἀλλὰ γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ γίνουν ὑπήκοοι τοῦ πατέρα σου, εὔχονταν νὰ τοὺς κατανικήσει. Ὅταν ἔγινε κυρίαρχος τοῦ κόσμου, μετὰ τὴν κρίσιμη περίοδο, ὅπου ἡ ἀχόρταγη ἀπληστία τοῦ προκατόχου του εἶχε καταστρέψει τὰ πάντα, ὅπως συμβαίνει σὲ χρονιὲς ξηρασίας, καὶ ἡ φτώχεια βασιλευε παντοῦ, ἐνῶ ὅλα τὰ πλούτη εἶχαν μαζευτεῖ στὶς ἀποθῆκες τοῦ παλατιοῦ, ἐκεῖνος ἄνοιξε τὶς πόρτες καὶ πλημμύρισε τὸν κόσμο μ’ ἕναν χείμαρρο ἀπὸ ἀγαθά. […] Ἴσως ταιριάζει ἐδῶ νὰ ἀναφέρω καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀθήνα, τὴν ὁποία ὁ πατέρας σου τίμησε σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα. Ὡς αὐτοκράτορας καὶ κυρίαρχος τοῦ κόσμου, δέχτηκε νὰ ὀνομαστεῖ στρατηγὸς αὐτῆς τῆς πόλης, καὶ τὸ ἄγαλμα ποὺ στήθηκε γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, μαζὶ μὲ τὴν ἀναμνηστικὴ ἐπιγραφή, τοῦ ἔδωσε περισσότερη χαρὰ ἀπ’ ὅ,τι ἡ μεγαλύτερη τιμὴ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τοῦ ἀποδώσουν. Γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖνος, γιὰ νὰ τὴν ἀνταμοίψει, διέταξε νὰ μοιράζονται δωρεάν, πολλὲς φορὲς τὸ χρόνο, χιλιάδες μέδιμνοι σιτάρι. Ἔτσι, ἡ πόλη ἀπέκτησε ἄφθονη τροφὴ καὶ ὁ αὐτοκράτορας ἐγκώμια καὶ τιμὲς ἀπὸ τοὺς καλύτερους πολίτες.

 

Τί «βυζαντινισμός». Τί σάλιο! Κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι οἱ κολακεῖες τοῦ ἀνώτερου χριστιανικοῦ κλήρου ἐπὶ Τουρκοκρατίας πρὸς τοὺς Σουλτάνους -ποὺ γιὰ αἰτία τους εἶχαν πολὺ σοβαρότερα προβλήματα ἀπὸ τὴν μεμονωμένη βιολογικὴ ἐπιβίωση ἑνὸς δειλοῦ, ὅπως λ.χ. τὴ συλλογικὴ ἐπιβίωση τῶν ὑπόδουλων στοὺς Ὀσμανοὺς Χριστιανῶν κι ὄχι ἑνὸς ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχη- ἦταν πρωτοφανεῖς. Γελάστηκα. Πόσο διαφέρει ὁ Ἰουλιανὸς ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Χρυσόστομο ποὺ δημόσια καὶ κατάμουτρα κατήγγειλε τὴν αὐτοκράτειρα, καὶ δὲν λύγισε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸν ἔστειλαν σὲ ἐξορία καὶ τὸν ἀνάγκαζαν νὰ μετακινεῖται πεζῆ σὲ διάφορα μέρη σὲ ὅλη τὴ Μικρὰ Ἀσία ὥσπου νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν ἐξάντληση. Πόσο διαφέρει ὁ Ἰουλιανὸς ἀπὸ τὸν Ἀθανάσιο, ποὺ ἐξορίστηκε πέντε φορὲς, κυνηγήθηκε στὴν Αἴγυπτο μὲ σκοπὸ νὰ δολοφονηθεῖ, καὶ δὲν ὑποτάχθηκε σὲ κανέναν αὐτοκράτορα.

 

(ἡ μετάφραση εἶναι τοῦ Κάκτου, ἐλαφρῶς τροποποιημένη)

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, ανθρώπινα, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Depeche Mode – Enjoy the Silence

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Fleetwood Mac – Little lies

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Ψαρά, 20-6-1824

Τώρα ποὺ τὰ νησιὰ τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου ξαναγίνονται μουσουλμανικά, ἕνα ἐπίκαιρο ἐπίγραμμα τοῦ Σολωμοῦ:

Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γεναμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια
ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ.

psara-gif

psara1824

Posted in 1821, ποίηση, Ελλάδα, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Καλύβας καὶ χούντα

Στάθης Καλύβας ἀνέφερε μὲ ἄκομψο τρόπο τὸ γεγονὸς ὅτι ἄθελά της ἡ δικτατορία ἐξωθώντας στὰ ἄκρα τὴν μετεμφυλιακὴ ἔπαρση τοῦ νικητῆ προκάλεσε τὴν δημοκρατία.

Οἱ ἐπαγγελματίες δημοκράτες (=Ἀριστεροί) φρύαξαν, ἡ ἄποψη τοῦ Καλύβα θὰ ἦταν βέβαια σωστὴ ἐὰν τόνιζε ὅτι ἡ δικτατορία ἔφερε ἄθελά της τὴ δημοκρατία κι ὅτι καλύτερα νὰ μὴν τὴν ἔφερνε ἔτσι παρὰ νὰ μᾶς ἄφηνε ἥσυχους τὸ 1967 νὰ προχωρήσουμε σταδιακὰ στὴν πλέρια δημοκρατία τοῦ 74. Ἐξιδανικεύει τὴ Μεταπολίτευση καὶ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ ποιότητα μιᾶς δίχως χούντα Δημοκρατίας θὰ ἦταν πολὺ καλύτερη, δίχως οἱ ἀναρχοελευθεριάζουσες ἀθλιότητες  τύπου ΠΑΣΟΚ καὶ Antifa νὰ ἀποτελοῦν τὸν κανόνα. Ὡστόσο, πρέπει νὰ προσέξει κάποιος ὅτι ὁ Σ.Κ. ἐξυμνεῖ ἐμμέσως τὶς «δημοκρατικὲς» αὐτὲς κατακτήσεις, ἀφοῦ στὸ ἄρθρο του δὲν κατακρίνει τίποτε ἀπὸ τὴ Μεταπολίτευση (διότι θέλει νὰ τὴ συσχετίσει μὲ τὴ χούντα). Θέτει, ὅπως οἱ Ἀριστεροί, τὸ ψευτοδίλημμα Φασισμὸς ἢ ἀναρχομαζικοδημοκρατικὴ Ἐλευθεριότητα, καὶ ἀρνεῖται κάθε ἐναλλακτικὴ γιὰ τὸ παρελθόν: ὄχι μόνο καλῶς ἔγινε ἀλλὰ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ γίνει διαφορετικά. Ἱστορικὸς νὰ σοῦ πετύχει.

Ἔχει ἄθελά του δίκαιο ἐπίσης ὁ Καλύβας γιατὶ συσχετίζει χούντα καὶ δημοκρατία. Πράγματι, ἡ χούντα ἦταν ποὺ ἀνέδειξε τὴν ἀναξιοκρατία σὲ ἀρετή: Ἦταν ἕνας συνταγματάρχης αὐτὸς ποὺ διέταζε ἱεραρχικὰ ἀνώτερούς του. Ἐξαιτίας τοῦ ἔρωτα τοῦ δικτάτορα ἄλλαξαν νόμοι περὶ γάμου. Ἡ χούντα ἐξύψωσε ἰδεολογικὰ στὴν Ἑλλάδα τὸν σαχλεπίσαχλο πρωταθλητισμὸ καὶ τὴ μπάλα. Τὰ σκυλάδικα καὶ ὁ Δαλιανίδης εἶναι οἱ γονεῖς τοῦ μεταπολιτευτικοῦ λαϊκο-σκυλάδικου καὶ τοῦ μαζάνθρωπου τηλεθεατῆ ὣς τὴν ἔλευση τοῦ Σημιτισμοῦ τουλάχιστον.

Ὁ Καλύβας θεωρεῖ ὅτι χάρη στὴν Κύπρο πετύχαμε τὴ δημοκρατία, κι ἔχει δίκαιο ἀλλὰ ἀπὸ ἐντελῶς κυνικὴ καὶ ντετερμινιστικὴ ἄποψη. Σχεδὸν λέει ὅτι καλῶς ἔγινε ἡ τραγωδία τῆς Κύπρου κι ὅτι διαφορετικὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ ἔχουμε τόσο πλέρια δημοκρατία. Θὰ προτιμοῦσα -προσωπικά- καὶ δημοκρατία καὶ ἑλληνικὴ Κύπρο, ἀλλὰ ἐναλλακτικὰ θὰ προτιμοῦσα ἀκέραιη τὴν Κύπρο μὲ κάποια μικρὴ καθυστέρηση τῆς ἐπανόδου τῆς ἑλληνικῆς δημοκρατίας. Βέβαια, ἂν οἱ χουντικοὶ ἦταν ἐθνικιστὲς καὶ ὄχι κομμουνιστοφάγοι, θὰ διέταζαν τὰ ἑλληνικὰ ὑποβρύχια ποὺ βρίσκονταν στὴ θάλασσα μεταξὺ Κύπρου-Τουρκίας νὰ βουλιάξουν τὸν τουρκικὸ στόλο ποὺ κατευθυνόταν πρὸς τὴν Κερύνεια. Καὶ φυσικά, δὲν θὰ ἔκαναν πραξικόπημα χωρὶς ἑλληνικὴ μεραρχία στὴν Κύπρο, τὴν ὁποία κανεὶς ἕλληνας πατριώτης δὲν θὰ ἀπέσυρε -ἐννοεῖται ὅτι τὸ πραξικόπημα ἀναπόφευκτα χαλάρωσε τοὺς συναισθηματικοὺς δεσμοὺς Ἑλλαδιτῶν-Κυπρίων δίνοντας ἀφορμὴ στοὺς Νεοκύπριους, Ἀριστεροὺς καὶ Ἀγγλόφιλους, νὰ προωθήσουν τὸν συνειδησιακὸ ἀφελληνισμό.

Ἡ ἐθελοτυφλία τῶν Ἀριστερῶν, ποὺ λένε ὅτι τὸ Πολυτεχνεῖο ἔφερε τὴ Δημοκρατία, κι ὄχι ἡ Κύπρος, συναντᾶ τὸν νεοδεξιὸ Κυνισμὸ ποὺ σχεδὸν λέει ὅτι «ἀφοῦ χάρη στὴν καταστροφὴ τοῦ 1974 γίναμε δημοκρατία, δὲν πειράζει» (ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα τελικά οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου, που κατέστησε δυνατή μια ριζική και άμεση λύση του «δημοκρατικού προβλήματος» της χώρας, … Χωρίς το σοκ του Ιουλίου ’74 δύσκολα θα είχαμε την καθαρή λύση του πολιτειακού και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, αποφάσεις που παρέμεναν στον χώρο της φαντασίας μόλις δέκα χρόνια πριν).

Ὅσο γιὰ τὸ βαθμὸ ἀποδοχῆς τῆς χούντας, ὁ Καλύβας ξεχνᾶ ὅτι ὁ κόσμος δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει ἀπέναντι σὲ ὁπλισμένο στρατό, ὅπως ξεχνᾶ καὶ τὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ 50+% τῆς Ἕνωσης Κέντρου, κι ἑπομένως καθένας παρίστανε τὸν ἀνήξερο, ἀφοῦ δὲν χωροῦσε πολὺς ἡρωισμός, πέρα ἀπὸ κηδεῖες-πορεῖες τοῦ λαοῦ. Ἄλλο ἡ ἀτομικὴ αὐτοπροστασία ἐλλείψει συλλογικῆς ἀντίδρασης κι ἄλλο ἡ ἀποδοχὴ τῆς χούντας. Ἐκτὸς κι ἂν ρωτήσουμε ἀγρότες ποὺ τοὺς χάρισε τὰ χρέη ὁ Παπαδόπουλος κι ὁ Ἀντρέας ἢ ἂν θεωρήσουμε τὴν τσιμεντοποίηση τῶν πόλεων ὡς κάτι θετικό. Ὁ Καλύβας ἀναφερόμενος στὰ ἰδεολογήματα τῆς ἀτομικῆς εὐημερίας («η αποδοχή της [=τῆς χούντας] εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα«) ἀποδέχεται ὅλον τὸν μεταπολιτευτικὸ πολτό ὡς ἀκίνδυνο. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι ἀκριβῶς ἡ προσήλωση στὴν ἰδιωτικὴ εὐτυχία ὁδήγησε στὴν Ἑλλάδα τῆς κρίσης.

Ἂν ὁ Σ. Καλύβας σκοπὸ εἶχε νὰ συσχετίσει τὴ χούντα μὲ τὴν Μεταπολίτευση, δὲν ἔχει ἄδικο. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποενοχοποιεῖ τὴν χούντα οὔτε τῆς δίνει σχετικὴ θετικὴ ἀξία, παρὰ τὴν φανερώνει ὡς γενεσιουργὸ αἰτία τοῦ μεταπολιτευτικοῦ καὶ μαζικοδημοκρατικοῦ βάλτου.

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Jean Baptiste Lully (1632-1687). L’Orchestre du Roi Soleil

Posted in μουσική | Tagged | 1 σχόλιο

ΕΛΤΑ

 

Ὑπομονετικὰ στὴ σειρά μας. Μιὰ κωλοπετσωμένη (βαμμένη κ.λπ.) ἄγνωστο πόσο μεγάλης ἡλικίας καὶ πάντως ἀνέραστη, φωνάζει συνέχεια στὸ κινητό, καὶ ξάφνου σταματᾶ. «Τὸ κλείσατε τὸ μαγαζί;» ρωτᾶ εἰρωνικὰ κι ἀνυπόμονα τοὺς ὑπαλλήλους, κι ὅταν ξαναρχίζει τὸ μέτζο-σοπράνο στὸ κινητὸ καὶ τῆς κάνουν παρατήρηση πρῶτα ἕνας ὑπάλληλος καὶ ἔπειτα ἕνας πελάτης, αὐτὴ ἀπαντᾶ εἰρωνικὰ ὅτι δὲν εἶναι παιδί τους, κι ὅτι εἶναι ἑξήντα χρόνων, καὶ βέβαια μιλᾶ στὸν ἑνικὸ σὲ ὅλους, ἐνῶ αὐτοὶ τῆς μιλᾶνε στὸν πληθυντικὸ εὐγενείας. Τὸ σοφὸ ἀντεπιχείρημά της εἶναι ὅτι καὶ στὸ ἀστικὸ οὐρλιάζουνε, ἄρα γιατί ὄχι καὶ σὲ δημόσιο χῶρο. Τὴν κατσαδιάζουν οἱ μισοί, στὰ παλιά της τὰ παπούτσια τοὺς γράφει ὅλους, κι ἐπιμένει σχολιάζοντας μάλιστα στὸν συνομιλητή της. Τέλος πάντων, γυρνᾶ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦρθε.

Στὴ συνέχεια, καὶ μετὰ 20′ ἀναμονῆς, τὰ ΕΛΤΑ μοῦ λὲν ὅτι θὰ πρέπει νὰ πάω σὲ ἄλλα ΕΛΤΑ γιατὶ ἐδῶ δὲν γίνεται ἡ δουλειά μου. Δὲν λέω τίποτα καὶ παίρνω τὰ πόδια μου. Ἤμουν βέβαια ἕτοιμος νὰ βρίσω τὸ Δημόσιο καὶ τὴν τελευταία Σοβιετία, ἀλλὰ μετὰ θυμήθηκα, ὁ καημένος, ὅτι τὰ ΕΛΤΑ ἔχουν ἰδιωτικοποιηθεῖ ἐδῶ καὶ καιρό. Ἀτυχία.

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ παλαιστινιακὸ σκοτάδι τῶν ἀναρχο-αντιιμπεριαλιστῶν στὴν Ἑλλάδα

Ἕνα κείμενο ἀπὸ «ἀπελευθερωτικὴ σκοπιά» γιὰ τὴν Παλαιστίνη.

Ἀσχέτως τοῦ ἀρθρογράφου, εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συμμεριζόμενους τὸ ἄρθρο του ἀντιεθνικιστὲς θὰ ἦταν ἱκανοὶ νὰ κατηγορήσουν ὡς «παράνομους ἐποικιστὲς τῆς Παλαιστίνης» τοὺς Σιωνιστὲς τοῦ 1918-1948, ἐνῶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς ἀντιεθνικιστὲς ταυτόχρονα δὲν θὰ ἔχουν καμμία ἀντίρρηση γιὰ τὸν παράνομο ἐποικισμὸ τῆς Ἑλλάδας μὲ Μουσουλμάνους. Ἐπίσης, εἶναι πραγματικὰ κωμικὸ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγριεύουν στὴν ἰδέα τοῦ ἔθνους-κράτους γιὰ τοὺς Ἑβραίους (ἢ τοὺς Ἕλληνες) νὰ εἶναι ἤρεμοι σὰν τὰ ἀρνάκια κι εὐχαριστημένοι ὅταν ἀφορᾶ τὸ «μὴ ἐθνο-κράτος» χαλιφάτο μὲ ἄλλο ὄνομα ποὺ διαχρονικὰ ἀπαντᾶ στὸ Ἰσλάμ ἐπὶ 1.400 χρόνια. Στὸ ὄνομα τῆς ἀραχνιασμένης ἀντιαστικῆς ἐπίθεσης τοῦ 19ου αἰ. πρὸς τὸ «ἀστικὸ ἐθνοκράτος» κουνᾶνε τὴν ἀναρχικὴ-κινηματικὴ οὐρίτσα τους σὲ κάθε μορφῆς ἐμιράτα, σουλτανάτα, σαρίες καὶ ἀραβικὲς φυλετικὲς δικτατορίες ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. «Ἀφοῦ δὲν εἶναι ἐθνικὸ κράτος, εἶναι καλό«. Ἐθνοκράτος, τζίζ! παρεκτὸς κι ἂν εἶναι ἀραβικὸ φυλετικὸ χαλιφάτο τῆς Σαρίας. Οἱ λαοὶ δὲν ἔχουν Κράτη – Ἔχουν Αὐτοδιαχειριζόμενα Στέκια. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἐντόπιους «Μαρξιστὲς» αὐτοὶ θὰ ἦταν καλὸ νὰ μὴν κάνουν κρεμαστάρια ὅ,τι δὲν φτάνουν. Τὸ γεγονὸς ὅτι εἰδικὰ οἱ ἐν Ἑλλάδι μαρξιστὲς ἔχουν ἐνεργήσει ἔτσι ὥστε οἱ Ἕλληνες νὰ μὴν νοιάζονται γιὰ τὴ χώρα τους καὶ τὸ ἐθνοκράτος τους (σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς μαρξιστὲς τῆς Κούβας, τῆς Ἀλβανίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Κίνας, τῆς ΕΣΣΔ κ.λπ.), δὲν σημαίνει ὅτι κι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι λαοὶ τῆς Γῆς θὰ πρέπει νὰ θεωρήσουν τετελεσμένα καὶ δίκαια τὰ γεγονότα τοῦ παρελθόντος, καὶ νὰ εἶναι λοβοτομημένοι. Ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκανοι (πρὸς τὸ παρόν) νὰ διαφυλάξουν καὶ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ 1821 δὲν σημαίνει ὅτι ἄλλοι λαοὶ εἶναι κακοὶ ἐπειδὴ ἀρνοῦνται νὰ θεωρήσουν ὅτι τὸ Εἶναι παράγει Δέον.

Τὸ ἄρθρο νομίζει πὼς κατανοεῖ τὰ κίνητρα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν Ἑβραίων. Ἀλλὰ γιὰ τὴν κατανόηση μιᾶς τέτοιας σύγκρουσης χρειάζεται καὶ ἡ «ψυχανάλυση» τῶν Ἀράβων. Οἱ Ἄραβες δὲν εἶναι ἠθικὰ ἀνώτεροι, καὶ ἂν νομίζουν ὅτι εἶναι αὐτὸ τὸ βασίζουν στὸ δικαίωμα ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ θεὸς τοῦ Κορανίου: νὰ κατακτήσουν καὶ τὴν Παλαιστίνη. Ἡ ἐντοπιότητά τους ἔχει σοβαρὰ προβλήματα θεμελίωσής της ὥστε ἀπορῶ γιατί οἱ ἀντικληρικαλιστὲς καὶ ἐνάντιοι σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἀναρχικοὶ-ἀντιεξουσιαστὲς δὲν ἐντόπισαν τὸ πράγμα αὐτὸ στὴν ἀραβικὴ αὐτοσυνειδησία.

Ἕνα δεύτερο ζήτημα εἶναι τὸ περὶ δικαίου αἴσθημα. Εἶναι ἀνθρώπινη ἰδιότητα τέτοιο αἴσθημα, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενό του δὲν εἶναι σταθερό. Ἔτσι, γιὰ νὰ γίνει κάτι τετελεσμένο ὡς δίκαιο θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσουν ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι τουλάχιστον. Στὴν περίπτωση τῆς Παλαιστίνης δὲν συμφώνησαν ποτὲ ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι ὅτι τὰ γεγονότα τοῦ 1ου καὶ τοῦ 7ου αἰ. (ἐκδίωξη Ἑβραίων – Ἰσλάμ) εἶναι δίκαια. Πρὸς τί ἡ ἔκπληξη γιὰ τὸ «τόσο μεγάλο χρονικὸ διάστημα»; Τὸ δίκαιο δὲν χάνεται μὲ τὸ χρόνο σὲ κάθε περίπτωση. Καθένας ἔχει δικαίωμα νὰ μὴν ἀποδεχτεῖ ποτέ, μέχρι νὰ πεθάνει, ὁρισμένα πράγματα ἢ ἀντιλήψεις. Καὶ νὰ τὶς ἀνατρέψει, ἂν μπορεῖ. Τὸ «ἕως πόσο πίσω» φτάνει τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου εἶναι ἀπόλυτα αὐθαίρετο καὶ καθόλου παράλογο, εἰδικὰ ὅταν ἀφορᾶ συλλογικὲς διεκδικήσεις γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν ὑπῆρξε συμφωνία. Βλ. γιὰ παράδειγμα τὴν ἀπάντηση τοῦ Κολοκοτρώνη στοὺς Δυτικοὺς ὅτι ἂν καὶ πέθανε ὁ Παλαιολόγος, δὲν ἔκαμε καμμία συνθήκη μὲ τοὺς Τούρκους γιὰ ἀποδοχὴ τῆς κατάκτησης.

Οἱ Ἄραβες οὔτε κατὰ διάνοια δὲν ἔχουν κάνει αὐτοκριτικὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐπεκτάθηκαν ὡς Ἄραβες  καὶ ὡς Ἰσλὰμ στὰ ἐδάφη τους. Ἡ ἄγνοια ἢ ἡ δικαιολόγηση τῆς ἱστορίας τους τοὺς καθιστᾶ ἀνίκανους νὰ καταλάβουν τὰ βάσανα τῶν ἄλλων λαῶν, πόσο μᾶλλον τῶν Ἑβραίων. Θὰ ἦταν ἀφελὲς νὰ νομίσουμε ὅτι θὰ καταλάβουν τὰ προβλήματα τῶν Ἑβραίων οἱ Ἄραβες, αὐτοὶ ποὺ δὲν καταλάβαιναν οὔτε κἂν τὰ προβλήματα τῶν λαῶν τοὺς ὁποίους ἐπὶ 14 αἰῶνες καταπίεζαν, ἐξισλάμιζαν, ἐξανδραπόδιζαν, ἐξαράβιζαν καὶ τοὺς εἶχαν δώσει καθεστὼς ὑπηκόου β’ κατηγορίας ἢ καὶ ζώου (κοπαδιοῦ). Ἡ ἔκκληση τοῦ ἀρθρογράφου πρὸς τοὺς Ἄραβες «νὰ καταλάβουν τοὺς Ἑβραίους» εἶναι κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὰ Ἄγραφα. Οἱ Ἄραβες δὲν καταλαβαίνουν τίποτε πέρα ἀπὸ τὸ δικαίωμά τους νὰ ἁρπάζουν ἐδάφη Χριστιανῶν, Ἑβραίων καὶ ἄλλων ἀφοῦ ἔτσι τοὺς προστάζει τὸ Κοράνι. Ἂν ὁ ἀρθρογράφος στέκεται μὲ δέος ἀπέναντι στοὺς «φτωχοὺς βοσκοὺς κι ἀγρότες ποὺ τοὺς πῆραν τὴ γῆ οἱ Σιωνιστὲς», αὐτὸ τὸ δέος εἶναι ἀβάσιμο, συνιστᾶ «πεπολιτισμένη» συμπάθεια πρὸς τὸν Εὐγενὴ Ἄγριο, καὶ εἶναι μιὰ ἐπινόηση τῶν σαλονιῶν καὶ τῶν «κινημάτων». Ὄχι τῆς πραγματικότητας. Ρομαντισμοὶ τέτοιοι εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, κι οὔτε κἂν τὸ ὄνομα ρομαντισμὸς ἀξίζουν.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχετικοποίηση ποὺ κάνει ὁ ἀρθρογράφος στὸ Ὁλοκαύτωμα

«Οι Σιωνιστές, για λόγους προπαγάνδας, διάλεξαν τον όρο «ολοκαύτωμα» για να ξεχωρίσουν την εβραϊκή γενοκτονία, απ’ όσες προηγήθηκαν και όσες μέλλονται και να δώσουν στη συμφορά τους ένα χαρακτήρα εξαιρετικό […] Ο εξαιρετικός χαρακτήρας που προανέφερα σημαίνει ότι: «Πολλοί μπορεί να υπέφεραν στη διάρκεια της ιστορίας αλλά μόνο εμείς, οι Εβραίοι, υποφέρουμε σε τέτοιο βαθμό. Είμαστε τα “κατ’ εξοχήν” θύματα». Το προπαγανδιστικό κόλπο μπορεί να πέτυχε, οι ζητούμενες παροχές να εξασφαλίστηκαν, αλλά επίσης πέτυχε να θυματοποιήσει στον μέγιστο βαθμό την εβραϊκή ψυχή και ιδιαίτερα όσους μετανάστευσαν στο Ισραήλ»

θὰ πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι, ἀφενός, κανεὶς λαὸς ὣς τώρα δὲν ἔχει σφαγιαστεῖ τόσο «βιομηχανικὰ» κι ἐν ψυχρῷ, κι ἄρα δὲν χωρᾶ σχετικοποίηση (ὅσο κι ἂν κι ἄλλοι λαοὶ καταπιέζονταν καὶ σφαγιάζονταν συστηματικά), ἀλλὰ ἀφετέρου τίποτε δὲν ἀποκλείει νὰ συμβεῖ κάτι χειρότερο, κι ἑπομένως ἡ ἀπολυτοποίηση τοῦ Ὁλοκαυτώματος εἶναι λανθασμένη, καὶ πρέπει νὰ στέκεται κάποιος στὴ μέση ἀποφεύγοντας σχετικοποιήσεις καὶ ἀπολυτοποιήσεις. Υ. Γ. Σὰν καλὸς φιλόλογος ὁ ἀρθρογράφος ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴ λ. Ὁλοκαύτωμα καὶ προτιμᾶ τὴ λ. γενοκτονία. Κανένα πρόβλημα, ἂς τὸ ποῦμε καὶ τὸ μπλὲ ποδήλατο ποὺ πετᾶ, ἅμα ἐνοχλεῖστε τόσο πολύ, βρὲ παιδιά! Ἡ γνωστὴ κατηγορία τῆς «ἑβραϊκῆς ἀποκλειστικότητας στὴν Κλάψα» εἶναι ὁλωσδιόλου λανθασμένη. Ἀντὶ νὰ παραπονιέσαι γιὰ τὸ σκοτάδι ἄναψε ἕνα φῶς. Ἀντὶ νὰ φαγώνονται ἀναμεταξύ τους Ἕλληνες (κι Ἀρμένιοι ἢ ἄλλοι), ἂς μιμηθοῦν τοὺς Ἑβραίους κι ἂς ρίξουν -οἱ Ἕλληνες μεγιστάνες κ.λπ.- ὅλα τὰ λεφτά τους γιὰ παραγωγὴ χολυγουντιανῶν ταινιῶν μὲ θέμα τὴ μικρασιατικὴ γενοκτονία  -ἀντὶ νὰ τὰ ρίχνουν στὸ ποδόσφαιρο καὶ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια.

Ὁ ἀρθρογράφος καταλήγει ὅτι ἡ ἰσραηλινὴ κοινωνία εἶναι «στρατόκαυλη». Δὲν ἔχει ἰδέα -καὶ φαίνεται- ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Κατηγορεῖ τὸν Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιὰ νὰ δεῖ τὸ θεὸ τοῦ Κορανίου. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει γιατὶ ἁπλούστατα εἶναι μονόπλευρος. Ἐννοεῖται ὅτι δὲν ἔχει καθόλου ἰδέα γιὰ τὸ Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ καὶ γιὰ 10 δίκαιους δὲν θὰ κατέστρεφε τὰ Σόδομα (Γένεσις ιη’, 32), ἢ γιὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ φέρεται καὶ συμφωνεῖ μὲ ὅλους, Ἑβραίους καὶ μή. Τὰ ἀπίστευτα χονδροειδὴ ἰδεολογικὰ σχήματά του θυμίζουν τὶς μαμελούκειες ἀναλύσεις τῶν διαφόρων καταληψιῶν καὶ «κολλεκτίβων».

Ἀκόμη καὶ τὴν ἀντίσταση τῶν Ἑβραίων στοὺς Ρωμαίους στὴ Μασσάντα ὁ ἀρθρογράφος τὴν βλέπει ἀφ’ ὑψηλοῦ κάνοντας λόγο γιὰ «Σύνδρομο τῆς Μασσάντα». Μοιάζει ἡ ὁπτικὴ αὐτὴ μὲ τὴν χαιρέκακη κριτικὴ «καλὰ νὰ πάθετε, τὰ θέλατε» ποὺ ἐκστομίζουν γιὰ τοὺς Ἕλληνες τοῦ ’22 κάποιοι ἄλλοι. Ἀντὶ νὰ δεῖ μὲ συμπάθεια τὸ ἐπὶ αἰῶνες θύμα, ὁ ἀρθρογράφος τὸ κατηγορεῖ ὡς τρομοκρατημένο καὶ δέσμιο τῶν δαιμόνων του καὶ τῶν ἑφτὰ κακῶν τῆς μοίρας του. Δὲν φταῖνε ὅσοι τοῦ δημιούργησαν (Τοῦρκοι, Γερμανοί) τοῦ Ἕλληνα καὶ τοῦ Ἑβραίου ἀνεπούλωτα ψυχικὰ προβλήματα, ὄχι. Οἱ Ἕλληνες φταῖνε, ποὺ τὰ ἔβαλαν μὲ τοὺς Τούρκους ὅταν προσπάθησαν τὸ ’22 νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ 1821 γιὰ νὰ γλιτώσουν ὅλοι τους καὶ ὁριστικὰ ἀπὸ τὸ ζυγό: Ἔπρεπε νὰ κάθονται νὰ καταπιέζονται, νὰ σφαγιάζονται καὶ νὰ εὐνουχίζονται στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα οἱ μικρασιάτες Ἕλληνες. Οἱ Ἑβραῖοι φταῖνε ποὺ ἔχοντας σφαγεῖ ἀντιστάθηκαν καὶ ἀντιστέκονται. Κάτι μοῦ θυμίζει ἀπὸ Ράμφο ἡ ἄποψη τοῦ ἀρθρογράφου, ποὺ (ὁ Ράμφος) συμμερίζεται τὴν ἄποψη τῶν ΗΠΑ «μᾶς μισοῦν γιατὶ εἴμαστε καλοί». Ἁπλά, ἀντὶ γιὰ ΗΠΑ καὶ Δυτικούς, τὸ λένε Μουσουλμάνοι.

Ὁ ἀρθρογράφος προβλέπει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι χαμένοι ἀπὸ χέρι. Ὅτι δὲν ὑφίσταται ἡ ἰδέα μιᾶς ὁριστικῆς ἑβραϊκῆς νίκης. Ὡστόσο, ὅπως ἔχει ἀποδειχτεῖ ἱστορικά, ἐδῶ καὶ 45 χρόνια κανεὶς Ἄραβας (τὰ κράτη) δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν Παλαιστίνη. Τὴν ἔχουν ξεγράψει, καὶ ἀλληλοσφάζονται Σηίτες καὶ Σουνίτες. Τοὺς δὲ παλαιστίνιους Μουσουλμάνους πρόσφυγες τοὺς ἔχουν ὡς πολίτες γ’ κατηγορίας στὰ γειτονικὰ ἀραβικὰ κράτη. Τόση ἀγάπη, πιά. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ κατακτήσουν τὴν Εὐρώπη παρὰ τὸ Ἰσραὴλ οἱ Μουσουλμάνοι. Ὅταν ἡ ἀναδυόμενη Κίνα καὶ μιὰ ἐθνικιστικὴ-ἰνδουιστικὴ Ἰνδία (2.5 δισ. ἄνθρωποι) ζητήσουν λογαριασμὸ ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαρκῶς παρενοχλοῦνται, τότε θὰ δοῦμε πόσα ἀπίδια πιάνει ὁ σάκκος τῶν Μουσουλμάνων.

Υ.Γ 2 Τέλος, ἂν καὶ τὸ γράφει στὴν ἀρχή, ὁ ἀρθρογράφος ἐπιφυλάσσει στοὺς μετὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα Ἑβραίους ἕνα ἱστορικὸ δίλημμα ποὺ ἀνήκει τελείως σὲ ἄλλα, ἀνύπαρκτα Σύμπαντα:

Το Ισραήλ, με την δημιουργία του είχε την επιλογή δύο απαντήσεων που μπορούσε να δώσει στην Εβραϊκή γενοκτονία από τους Ναζί. Η πρώτη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε να γίνει από κανένα σε κανένα ξανά στην ιστορία. Η δεύτερη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί σε μας.

Τὸν ἀρθρογράφο, φαίνεται, δὲν τὸν ἀπασχολεῖ τὸ μόνο πραγματικὸ δίλημμα ποὺ εἶχαν οἱ Ἑβραῖοι, πῶς νὰ διασφαλίσουν ὅτι σὲ ἕναν κόσμο ποὺ δὲν δίνει δεκάρα γι’ αὐτοὺς, ὅποιος τοὺς ξαναπειράξει θὰ τιμωρηθεῖ. Οὔτε ὁ ἀρθρογράφος σκέφτηκε μήπως ἡ ἐναλλακτικὴ ποὺ θέτει στοὺς Ἑβραίους ὡς «ἠθικὴ ὑποχρέωση», τὸ «Νὰ μὴν ἀφήσουν κανέναν λαὸ νὰ πάθει ὅ,τι ἔπαθαν οἱ ἴδιοι» θὰ τοὺς καθιστοῦσε παγκόσμιους μπάτσους σὰν τὶς ΗΠΑ ποὺ ἐξάγουν Δημοκρατία καὶ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα. Δηλαδή, ὁ ἀρθρογράφος ἀγνοεῖ ὅτι ἡ «παγκόσμια καλοσύνη» (ἑνὸς κράτους ἢ καὶ Ὀργανισμοῦ) τὴν ὁποία αὐτὸς ἔχει κατὰ νοῦ εἶναι πανταχοῦ παρούσα, εἶναι ἤδη μιὰ φριχτὴ πραγματικότητα, στοὺς βομβαρδισμοὺς ἀπὸ τὴ Βοσνία ὣς τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ τὴ Λιβύη. Χώρια ποὺ ἡ ἐναλλακτικὴ ποὺ θέτει ὁ ἀρθρογράφος στοὺς Ἑβραίους συνεπάγεται ἐν τέλει (εἴτε τὸ καταλαβαίνει ὁ ἀρθρογράφος εἴτε ὄχι) τὶς κατηγορίες πὼς τὸ Ἰσραὴλ εἶναι κράτος ναζιστικό, πὼς φέρεται ναζιστικὰ πρὸς τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Παλαιστίνης, δηλαδή πὼς τοὺς καίει σὲ φούρνους καὶ τοὺς ἐξοντώνει σὲ θαλάμους ἀερίων ἕναν-ἕναν (μέχρι τὸν τελευταῖο) μέσα σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ἐπειδὴ τὸ Ἰσραὴλ δὲν ἔχει κάνει κάτι τέτοιο, ἡ «ἠθικὴ ὑποχρέωση» ποὺ ζητᾶ ὁ ἀρθρογράφος προφανῶς ἔχει ἐκπληρωθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλινούς, ἀφοῦ δὲν ἐξοντώνουν «βιομηχανικὰ» τοὺς Ἄραβες, κι ὡς ἐκ τούτου περιττεύει ἡ ὑπενθύμισή της ἀπὸ τὸν ἀρθρογράφο.

Ἐπειδὴ δηλαδή, ὁ κάθε λογῆς Ἀναρχισμὸς κι ἀντιεξουσιασμὸς ζεῖ στὴν παρατεταμένη παιδική του ἡλικία, τὰ «Ἐμεῖς ΔΕΝ (σφάξαμε κ.λπ.)» -μόνο στὴν Ἱσπανία πρόλαβε καὶ γκρέμιζε καὶ σκότωνε ἀμάχους-, θὰ πρέπει οἱ ὑπόλοιποι νὰ αὐτοκτονήσουν!

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Άραβες, Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Τριμερής

Μεγάλα ἀστέρια οἱ κυβερνητικοί, στὴ διαχείριση τῶν σχέσεων τῆς Ἑλλάδας μὲ Ἰσραὴλ καὶ Ἰσλάμ.

Πρῶτα φέρνουν, διασπέρνουν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα κι ἐγκαθιστοῦν ξανὰ Μουσουλμάνους (τὸ «ξανὰ» ἀναφέρεται στὴν Τουρκοκρατία ὡς πρώτη φορά -ἄσχετα ἀπὸ ποιοὺς ἔγινε. Ἀπὸ μὴ ἑλληνικῆς συνείδησης), ποὺ σὲ μιὰ γενιὰ θὰ γίνουν ὅμοιοι τῶν Τζιχαντιστῶν τῆς Δύσης (ἢ ἐργαστήρια παραγωγῆς τέτοιων).

Κατόπιν, γίνονται συνέταιροι μὲ τὸ Ἰσραήλ προκαλώντας τὴν ἀναμενόμενη ὀργὴ ὅλων τῶν Μουσουλμάνων, ἄρα καὶ τῶν ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἐποίκων. Ποὺ κάποτε θὰ ἀγανακτήσουν ἐμπράκτως κατὰ τῆς χώρας ποὺ συμμαχεῖ μὲ τὴ χώρα ποὺ (κατ’ αὐτούς) «ἐπιτίθεται σὲ Μουσουλμάνους».

Εἶναι μιὰ στρατηγικὴ περίτεχνη, ποὺ βάζει τὴν Ἑλλάδα νὰ βουλιάξει ἀκόμα περισσότερο -εἴτε ξεκινοῦσε μὲ τὴν πρώτη συμμαχία εἴτε μὲ τὴν δεύτερη.  Τὸ πλησιέστερο ποὺ μπορῶ νὰ θυμηθῶ εἶναι τὸ «ἐμεῖς θὰ βγάλουμε τὸ πιστόλι καὶ θὰ τὸ αφήσουμε στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων (καὶ θὰ τρομάξουμε τοὺς διαπραγματευτές)» τοῦ ΓΑΠ, ὅπου πιστόλι ἦταν ἡ εἴσοδος στὸ πρόγραμμα τοῦ ΔΝΤ.

Τί περίεργο: Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀναγάγει τὴν (ἀτομική) Συνείδηση σὲ ὑπέρτατο ἀγαθό (π.χ. λύσσα καὶ συνείδηση, συνειδητὸς πολίτης, νὰ κοιμᾶμαι μὲ ἥσυχη τὴ συνείδησή μου γιατὶ ἐγὼ φταίω ἂν οἱ Πρόσφυγες ὅλου τοῦ κόσμου δὲν ἔρθουν στὴν Ἑλλάδα) νὰ μὴν δίνουν καμμία σημασία, καὶ νὰ τὴ λογίζουν -ἐξαιτίας τοῦ μακάριου τῶ πνεύματι Ἀναγωγισμοῦ τους- ὡς ἀνύπαρκτη, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὑπαρκτὲς μορφὲς καὶ περιεχόμενο συνείδησης. Τὴν Ἑλληνική.

Posted in Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Λογομαχίες: Πειραιῶς vs Ἀργολίδος

Ἡ ἀπάντηση τοῦ μητροπολίτη Πειραιᾶ πρὸς τὸν μητροπολίτη Ἀργολίδας καὶ ἡ προηγούμενη ἐπιστολή, τοῦ μητροπολίτη Ἀργολίδος πρὸς τὸν Πειραιῶς.

Ὅπου τίθενται μὲ πολὺ ὡραῖο, ρητορικό, τρόπο πολλὰ ζητήματα.

Ἀποσπάσματα:

Ἀκολούθως γράψατε τὸ ἀπίστευτο: «Μοῦ φαίνεται λοιπὸν παράλογο νὰ ἀναθεματίζουμε ὅλους τους ἄλλους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς κατ’ ὄνομα Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς μὲ αἱρετικὲς ἀντιλήψεις»! Δηλαδὴ τί θέλετε νὰ κάνετε, μία «Ἐκκλησία τῶν Καθαρῶν»; Δὲν γνωρίζετε τὴν Παραβολὴ τῆς σαγήνης, μὲ τὴν ὁποία εἰκονίζεται ἡ Ἐκκλησία, στὴν ὁποία συνυπάρχουν οἱ «τέλειοι» μὲ πνευματικὰ ἀσθενεῖς γιὰ θεραπεία; Ταυτίζετε τοὺς ἀκατήχητους χριστιανοὺς μὲ τοὺς συνειδητοὺς αἱρετικούς! […] ἀναφέρετε κάτι ποὺ ἴσως καὶ ἕνας πρωτοετὴς φοιτητὴς τῆς Θεολογίας δὲν θὰ ἔλεγε. Βάζετε τὸ ἐνδεχόμενο ἀφορισμοῦ ἁπλῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν τὴ δογματική τῆς Ἐκκλησίας! Γράψατε «Δέν σκεφτήκαμε ὅλους αὐτοὺς (σ.σ. τοὺς ἀθεολόγητους πιστοὺς) νὰ τοὺς καταδικάσουμε νὰ τοὺς ἀφορίσουμε, νὰ τοὺς ἀναθεματίσουμε». Βάζετε στὴν ἴδια κατηγορία τοὺς ἁπλοὺς πιστοὺς ποὺ δὲν γνωρίζουν Θεολογία μὲ τοὺς συνειδητοὺς καὶ ἀμετανόητους αἱρετικοὺς καὶ αἱρεσιάρχες;

Γράφετε ὅτι ὁ ἀφορισμὸς καὶ τὸ ἀνάθεμα στὴν Ἐκκλησία εἶναι «ἕνα ἔσχατο ποιμαντικὸ μέσο καὶ ἔκφραση ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας». Δὲν λέτε ὅμως ὅτι εἶναι καὶ ἕνας τρόπος ἀποκοπῆς τοῦ «σεσηπότος» μέλους, γιὰ νὰ μὴ μολυνθεῖ καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα καί μάλιστα σήμερα στήν ἐποχή τοῦ διαθρησκειακοῦ καί διαχριστιανικοῦ συγκρητισμοῦ. Ὅταν ἀπηύθυνα τοὺς ἀναθεματισμοὺς πρὸς τοὺς σύγχρονους αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ σκοπὸ εἶχα νὰ ὁριοθετήσω τὴν σώζουσα ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τὴν σύγχρονη ποικιλόμορφη πλάνη στοὺς πιστούς τῆς μητροπολιτικῆς μου περιφέρειας […] Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστὲς ὅταν ἀκοῦν τὴ λέξη ἀνάθεμα ἐνοχλοῦνται, δαιμονίζονται. Πιστεύουν ὅτι ἐκφράζει ἕνα μισαλλόδοξο πνεῦμα, ποὺ εἶναι ξένο πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς καὶ τῆς συμφιλιώσεως, ποὺ καλλιεργεῖται ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες στοὺς κόλπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στὴν ἐπαρχία Σας ἴσως νὰ μὴν ἔχετε πρόβλημα μὲ τὸ Ἰσλάμ. Ἐδῶ ὅμως στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ τὸ πρόβλημα εἶναι ὀξύτατο. Ἔχω λοιπὸν χρέος καὶ καθῆκον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴ τοῦ ποιμνίου μου ἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ Ἰσλάμ, καὶ νὰ καταδείξω τὴν πλάνη καὶ τὸ ψεῦδος αὐτῆς τῆς θρησκείας, μὲ μαρτυρίες ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες. […] Σᾶς ἐρωτῶ: Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅταν στηλίτευαν, καὶ μάλιστα μὲ σφοδρότητα, τὶς πλάνες τοῦ Ἰσλάμ, ἀναλογίστηκαν ποτέ, «τί ἐπιπτώσεις μποροῦσε νὰ φέρει αὐτὴ ἡ ἐνέργειά» τους; […] Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε, ὅτι τὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦσαν οἱ Ἅγιοι αὐτοί, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλὰμ δὲν εἶχαν ἤδη «αἱματοκυλήσει τὸν κόσμο στὸ ὄνομα τῆς πίστης τους». […] Δὲν ἔχετε ἄραγε τὴν πνευματικὴ διάκριση, νὰ ἀντιληφθεῖτε, πόσο ἀναγκαῖος καθίσταται σήμερα ὁ ἀναθεματισμὸς τοῦ Ἰσλάμ, ὅταν ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ ἔκπληξη βλέπει ἀπὸ τὰ ΜΜΕ πολλοὺς Ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες νὰ διακηρύσσουν γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ὅτι καὶ στὸ Ἰσλὰμ ὑπάρχει σωτηρία; Ἀναλογιστήκατε ποτὲ πόσος σκανδαλισμὸς γίνεται καὶ πόση πνευματικὴ φθορὰ προξενεῖτε στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ;

Βάζετε στὸ στόμα τοῦ ὑποτιθέμενου ἐπιστολογράφου τὸ ἐρώτημα: «Μπορεῖ ἕνας ἐπίσκοπος νὰ ἐκφράζει καὶ νὰ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἐκκλησία; Ὁ ἅγιος Πειραιῶς ἔχει ἐξουσιοδοτηθεῖ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία νὰ μιλάει ὅποτε θέλει καὶ νὰ ἀπευθύνεται ὅπου γῆς στὸν ὁποιονδήποτε;». […] Σᾶς ἀπαντῶ λοιπόν: ἂν ἐννοεῖτε τὴν Ἐκκλησία ὡς ἕνα νομικὸ πρόσωπο, ἕνα σωματεῖο, ἀνάλογα μὲ τὴν «ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ, τότε δὲν ὁμιλῶ ἐκ μέρους του! Δὲν ἔχω καμιὰ ἐξουσιοδότηση νὰ μιλήσω γι’ αὐτή. Ἂν ὅμως ἐννοεῖτε τὴν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ. Ἂν δέχεστε τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ὅτι ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία εἶναι ἡ φανέρωση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τότε, ὡς Ἐπίσκοπος τῆς τοπικῆς μου ἐκκλησίας, ὁμιλῶ ἐκ μέρους της.

Στήν συνέχεια ἀφήνετε νὰ Σᾶς «ξεφύγει» ἡ ἔκδηλη ἀγάπη σας γιὰ τὸν αἱρεσιάρχη Φραγκίσκο, καταληψία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Δύσης. Γράφετε, κάτι ποὺ καὶ παλιότερα τονίσατε: Γιὰ τὴν Ἐκκλησία «δὲν εἶναι ὁ πάπας τὸ πρόβλημα, δὲν εἶναι οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις»! Προφανῶς γιὰ Σᾶς δὲν εἶναι ὁ «πάπας» τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ αὐτὸς γιὰ Σᾶς δὲν εἶναι αἱρεσιάρχης καὶ θλιβερὸ κατάλοιπο τοῦ μεσαιωνικοῦ φράγκικου φεουδαρχισμοῦ τό κρατίδιό του!

 

Ἀλλὰ σκάλωσε τὸ μάτι μου στὸ ὅτι ἡ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἐρντογὰν ἦταν προσχηματικὴ καὶ δὲν σκόπευε νὰ τὸν πείσει νὰ ἐκχριστιανιστεῖ. Αὐτὸ μαζὶ μὲ τὶς ἀναφορὲς στὰ Πρωτόκολλα τῆς Σιὼν μὲ χάλασε. Κάνει καὶ μερικὰ λαθάκια, ὅπως τὴν εὐμενὴ ἀποδοχὴ τῶν Ἀράβων ἀπὸ τοὺς Κόπτες ἢ τὴν ὕπαρξη εἰδωλολατρῶν τὸ 843. Τί νὰ κάνουμε, κανεὶς δὲν εἶναι τέλειος. Ὅλα κι ὅλα! Γεμίσαμε καὶ καταληψίες, ἄλλωστε…

Ὅσοι, βέβαια, δὲν βλέπετε στὰ παραπάνω παρὰ ἕναν ζοφερὸ «βυζαντινισμὸ» καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ ἐκτιμήσετε, ἀκόμη κι ὡς «πνεῦμα», πόσο μᾶλλον ὡς «οὐσία», τέτοιες ἀντιμαχίες, δὲν εἶστε παρὰ μούμιες τοῦ Διαφωτισμοῦ. Δυστυχῶς, στὴν πραγματικὴ ζωὴ δὲν ἔχει Μαμ-Ρά, παρὰ μόνο στοὺς Θάντερκάτς. Στὸ παραμικρὸ φῶς, γίνεστε σκόνη.

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Δυτικοί, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , | 4 Σχόλια

Ἀδερφὲς καὶ παλληκάρια (Μ. Στεφανίδης)

Πηγή

Η υποσυνείδητη «ενοχή» για την «παρέκκλιση» δεν αφορά τόσο στους στρέιτ όσο στους γκέι οι οποίοι ως ψυχολογική υπεραναπλήρωση προβάλλουν την ομοφυλοφυλία σαν must, σαν επιλογή υπεροχής, αξιοπρέπειας κλπ. Επίσης είναι προκλητικά αστεία η εμμονή σε μικροαστικά σουσούμια με … νυφικά, μπονμπονιέρες, pride parade κλπ. […] καταλαβαίνω τους γάμους με τα νυφικά, τις γελοιότητες με τις gay parade, τις τεκνοποιήσεις (!) με παρένθετες μητέρες και δότριες ωαρίων κλπ. Όλη δηλαδή αυτή την μικροαστική διαδικασία απομίμησης της κανονικότητας που κάνει τόσο χτυπητή και την έλλειψη και την διαφορά. […] Πάντως δεν μου βγάζετε από το μυαλό πως σε κάθε ομοφυλόφιλο ζευγάρι εμφιλοχωρεί πάντα, συμβολικός ή ρεαλιστικός, ο φαλλός – το υπερβατικό σημαίνον του Lacan. Δηλαδή γίνεται πάντα στην ομοφυλοφιλική «παρέκκλιση» μια προσομοίωση του «φυσιολογικού» έρωτα με τον έναν από τους δυο παρτενέρ να υποδύεται (ή και να είναι) το αρσενικό και τον άλλο να υποδύεται (ή και να είναι) το θήλυ… Πάντα ένας ρόλος, μια μίμηση, μια μεταφορά που θα ανακαλεί την έλλειψη, για να μη πω απώλεια. Εξ ου και το μένος τους προς την κανονικότητα. Αφού πάντα μέσα από την προβαλλόμενη διαφορά μόλις συγκαλύπτεται μια οντολογικής τάξης αδυναμία … Ένα βασανιστικό υποκατάστατο.

 

Ἐντάξει. Ἐννοῶ: Δὲν καταλαβαίνω τὸ σκεπτικὸ ὅσων Ἀριστερῶν ἐπιχειρηματολογοῦν γιὰ τὸ αὐταπόδεικτο. Εἶναι ἐσωτερικὴ διαμάχη, ἡ ὁποία δὲν ἔχει κάποιο νόημα ἐκτὸς ὅλης αὐτῆς τῆς σοφῆς κλίκας ποὺ λέγεται ἀριστερὰ καὶ ἀριστεροφιλελεύθεροι / κεντροαριστεροὶ / κεντροδεξιοὶ Κούληδες.

Προφανῶς ὁ Πολιτισμός δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὴ Φύση. Τὴ μεταμφιέζει, τὴ μετασχηματίζει, τὴ μιμεῖται ἄσχημα καὶ μή, πάντως δὲν γλιτώνει ἀπὸ αὐτήν. Ὅπως καταλήγει ἀκόμα καὶ τὸ ἄρθρο, ἀκόμα καὶ δυὸ ὁμοφυλόφιλοι ἄντρες δὲν εἶναι ἴδιοι ὡς σεξουαλικὰ ὄντα, καὶ δὲν φέρονται ὅμοια κατὰ τὴν διάρκεια τῆς σεξουαλικῆς πράξης: ὁ ἕνας παριστάνει ὡς κακέκτυπο τὴ Γυναίκα ἐνῶ ὁ ἄλλος παραμένει ἌντραςΝὰ μπεῖς σὲ συζήτηση μὲ μπόλικη θολούρα ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὴ Φύση -Γιὰ Τί; καὶ Πρὸς Τί;

Ὅσοι δὲν θὰ συναντήσουν κατὰ τὴν ἀπογευματινὴ καὶ βραδινή τους ἔξοδο-βόλτα τὸν ὀργισμένο ἀντιεξουσιαστὴ φιλο-γκαίη Ἀριστερὸ κι Ἀναρχικὸ φίλο τους, δὲν ὀφείλουν καθόλου νὰ κατανοήσουν ἢ νὰ συμμεριστοῦν τὴν ἀγωνία ὅσων θὰ τὸν συναντήσουν (τὸν ὀργισμένο ἀντιεξουσιαστὴ φιλο-γκαίη Ἀριστερὸ κι Ἀναρχικό, λέω….) καὶ θὰ φᾶνε, θὰ πιοῦνε καὶ θὰ συζητήσουν μαζί του προσπαθώντας νὰ μὴν φανοῦν «φασίστες», ὀπισθοδρομικοὶ καὶ «μικροαστοί». Εἶναι μὴ-πρόβλημα γιὰ τοὺς πρώτους. Ὁ «ὀργισμένος ἀντιεξουσιαστὴς φιλο-γκαίη Ἀριστερὸς κι Ἀναρχικός….» γιὰ τοὺς πρώτους δὲν εἶναι παρὰ μιὰ κοινωνικὰ ἀσήμαντη μειονοτικὴ φιγούρα ποὺ ἐπιβάλλει στὰ παρασκήνια τὶς ἀπόψεις του στὰ Ὑπουργεῖα χάρη στοὺς κουστουμαρισμένους φίλους του, ἐνῶ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν_ὑπάρχει ὅσο κι ἂν γρυλίζει.

 Ἂν τὰ λόγια καὶ ἡ «λογικὴ» ἄλλαζαν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὴν εἶχαν ἀλλάξει ἐδῶ καὶ χιλιετίες. Καθένας προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλλει τὴν κοσμοαντίληψή του, χαμογελαστὰ ἢ ἄγρια, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι παραμύθια. Πιὸ εὔκολα κατατροπώνεις μιὰ μεταμοντέρνα φιλομοφυλόφιλη ἀντίληψη κάνοντας 2-3 παιδιὰ καὶ ἀναθρέφοντάς τα σωστά, παρὰ συζητώντας ἀτελείωτα μὲ λάθος ἀνθρώπους… Ἀπὸ τὴν ἄλλη, πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ σὲ κάποια παλαιὰ «σεμνὴ» καὶ πεπολιτισμένη ὁμοφυλοφιλία, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἐπιστροφὴ σὲ μιὰ μυθικὴ Κοινότητα στὴν ἐποχὴ τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης.

Κατὰ τὰ ἄλλα, ἡ ἴδια ἡ Φύση (μὲ τὶς μεταμφιέσεις της, τοὺς μετασχηματισμούς της κ.λπ.) θὰ ἐξαφανίσει ὅσους μετατρέπουν αὐθαίρετα τὴν ἐναντίωση στὴν ἴδια ἀπὸ ἁπλὴ στατιστικὴ παρέκκλιση (ποὺ πάντοτε ὑπῆρχε, καὶ δὲν ξεριζώνεται) σὲ θεσπισμένο Νόμο καὶ Πρόταγμα, καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πράξει εἴτε μὲ τὸ Ἰσλὰμ εἴτε μὲ ἄλλο τρόπο (ἐρήμωση).

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, κοινωνία | Tagged , , | 3 Σχόλια

Κεντροαριστερὰ σὲ κέφια

I

Λιάκος γενιά 30

Ὁ Λιάκος, τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας τοῦ Σημιτισμοῦ (ΟΠΕΚ), τοῦ ὁποίου ἡ γενιὰ ἀκόμη παραπονιέται, 43 χρόνια μετὰ τὴ χούντα, ὅτι εἶναι διωκόμενη. Βαρυγκωμᾶ ὁ Λιάκος μὲ τὴ «Γενιὰ τοῦ ’30», ποὺ τὸν σκιάζει καὶ τὸν ψυχοπλακώνει. Ἡ δική του γενιά, ποὺ 40 χρόνια χαροπαλεύει κι ἐπιδεικνύει τὶς «πληγές της», καὶ τῆς ὁποίας τὸ ἔργο δὲν εἶναι παρὰ ἕνα αὐτοδοξαζόμενο ἐλιτιστικὸ Τίποτα, σάμπως δὲν ἔχει καθίσει στὸ σβέρκο τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας, οἰκονομικά-πνευματικά; Ἔτσι εἶναι οἱ μεταμφιέσεις καὶ ἡ στρατηγικὴ τῆς σύγχρονης Ἐξουσίας: Συνίστανται στὴν διαρκὴ αὐτοπεριγραφή της καὶ παρουσίασή της ὡς «διωκόμενου ἐναλλακτικοῦ Περιθωρίου» καὶ «ἀντιεξουσιαστικῆς» ἐπὶ δεκαετίες μετὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἰδεολογικῆς κυριαρχίας. Τὸ «Διωκόμενο Κατεστημένο»…!

Λιάκος 2006

Ὁ Λιάκος, ποὺ τὸ 2004-6 φερόταν σὰν παιδὶ δημοτικοῦ πρὸς τὸν Ἀλευρομάγειρο («ἀλευρομάγειροι»), τώρα κάνει λόγο γιὰ «Σταυρολυγερό», ὁ χαρούμενα δύστυχος, καὶ γιὰ ἐνάντιους ποὺ «δὲν μποροῦν ὅπως τὸ 2006 νὰ μᾶς σταματήσουν». Τὸν ἀποκαλῶ δύστυχο, γιατὶ δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ναὶ μέν, «στὴ βράση νὰ κολλάει τὸ σίδερο», δηλαδὴ ὅτι τώρα ποὺ ἔπιασαν οἱ ὁμόφρονές του τὸ Τζόκερ (τὴν Ἐξουσία) νομίζουν ὅτι θὰ ἐφαρμόσουν τὸ πρόγραμμα τοῦ (δῆθεν) 1789 καὶ ψηφίζουν δὲκα-δέκα τοὺς ἀντίστοιχους νόμους, gay pride καὶ Μνημόνια· ὡστόσο ὁ κόσμος ἔχει ταυτίσει τὴν πολιτική τους στὰ ἰδεολογικὰ ζητήματα (ἱστορίας, ταυτότητας) μὲ τὰ χυδαιότερα σκληρότερα μνημόνια. Τὸ μίσος γιὰ τὸ δεύτερο συμβαδίζει ἢ γεννᾶ ἢ τονώνει τὴν ἀντίθεση πρὸς τὸ πρῶτο.

Ἔχει ἀποδειχτεῖ στὴν πράξη καὶ χωρὶς θεωρητικὲς ἀριστερὲς σκιαμαχίες, ὅτι μίσος πρὸς τὴν κοινωνία καὶ μίσος γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ τὴν Ὀρθοδοξία συμβαδίζουν, εἶναι ὅψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Ὅτι ἂν πᾶς νὰ ἐπιβάλλεις τὰ χειρότερα Μνημόνια πρέπει παράλληλα καὶ ὑποχρεωτικῶς νὰ καταστρέψεις τὴ γλώσσα, τὴν ἱστορία, τὴ φυσικὴ σεξουαλικότητα καὶ τὴ θρησκεία τῆς κοινωνίας στὴν ὁποία ἐφαρμόζεις τὰ Μνημόνια αὐτά.

Αὐτὸ τὸ δίδαγμα δὲν εἶναι συνειδητὸ ἀλλὰ εἶναι συνειρμικό, καὶ ὁ συνειρμὸς αὐτὸς τὸ καθιστᾶ πολὺ πιὸ ἰσχυρό. Ἑπομένως, οἱ Λιάκοι μακροπρόθεσμα ἔχουν καταστρέψει τὴν ὑπόθεσή τους. Ἀργὰ ἢ γρήγορα, θὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ὅταν δὲν θὰ ὑπάρχει ἐπιστροφὴ.

 

II

Τυρίκος Ρομά

Ὁ Γιῶργος Τυρίκος-Ἐργᾶς, ποὺ νοιάζεται τόσα χρόνια γιὰ τοὺς Πρόσφυγες (εἶμαι βέβαιος πὼς καὶ πρὸ τοῦ 2015, ἐλλείψει Προσφύγων, βοηθοῦσε Ἕλληνες άστεγους καὶ ἄπορους), ἀντιλήφθηκε ὅτι καὶ οἱ Τσιγγάνοι ἀντιμετωπίζουν πρόβλημα. Καὶ ὅπως «ὅλοι οἱ πρόσφυγες εἶναι καλοὶ ἁπλῶς καὶ μόνο διότι εἶναι Πρόσφυγες» (φανταστεῖτε νὰ ὑποστηριζόταν στὰ σοβαρὰ τὸ 1945 ὅτι ὅλοι οἱ «πρόσφυγες Γερμανοὶ ντόπιοι» στὴ Γερμανία τοῦ 1944-45, ἐρχόμενοι-ξεριζωμένοι ἀπὸ τὴν Ἀν. Εὐρώπη, ἦταν –γενικὰ καὶ ἀόριστα– «καλοί»: Καὶ οἱ φιλοναζιστές, ποὺ χαίρονταν ὅταν προέλαυνε ὁ Χίτλερ στὴν Ἀν. Εὐρώπη, καὶ οἱ ἄλλοι, μὴ Ναζιστές),

ἔτσι καὶ ὅλοι οἱ Τσιγγάνοι εἶναι –βεβαίως– «ἄνθρωποι», ἄρα –ἀφοῦ ὁ Ἄνθρωπος εἶναι φύσει Καλός– καλοί. Ὄχι μόνο ὅσοι ἔχασαν τὸ παιδί τους καὶ ὅσοι ὑφίστανται καθημερινὰ τὴν γκετοποίησή τους καὶ τοὺς ὁμόφυλούς τους ἐμπόρους ναρκωτικῶν, ποὺ γλεντᾶνε τὴν κάθε ἀποφυλάκισή τους, ἀλλὰ καὶ οἱ τσιγγάνοι ἔμποροι ναρκωτικῶν ποὺ τὸ γιορτάζουν. Ὅλοι τους εἶναι «ἄνθρωποι» μὲ τὴν ἠθικιστικὴ ἔννοια τῆς λέξης «ἄνθρωπος» καὶ ὄχι μόνο μὲ τὴν περιγραφική (ποὺ εἶναι αυτονόητη). [Γιὰ ὁρισμένους ἄλλους, «ἴδιες εἶναι οἱ κρητικὲς μπαλωθιὲς (ποὺ τὸ 1941 τρέλαναν τοὺς Γερμανούς), ἴδιες καὶ οἱ πιστολιὲς τῶν ἐμπόρων ναρκωτικῶν (ποὺ σκοτώνουν ἄμαχους σὲ εἰρηνικὴ περίοδο)».

Κατὰ τὰ ἄλλα, κινδυνεύει ἡ ψυχική του ὑγεία. Ἕναν γιατρό, βρὲ παιδιά. Εἶναι καὶ μικρὸς ὁ ἄνθρωπος, καὶ τί θ’ ἀπογίνουν οἱ Πρόσφυγες μετά;

Posted in παιδεία, πολυπολιτισμός, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Ὁράματα καὶ ὑπερήφανα θεάματα

Ἕνας κόσμος μὲ γκαίη τουρίστες ὑψηλοῦ ἀτομικοῦ εἰσοδήματος, περιφερόμενους ἀνὰ τὴν ὑφήλιο καὶ μὲ τα σκυλιά-παιδιά τους, καὶ Μουσουλμάνους ἐποίκους / (ἐρωτικούς;) δούλους – πολιτισμικὴ ἀτραξιὸν στὶς γερασμένες γειτονιὲς τῶν φυγότεκνων ντόπιων.

Οἱ (ἔτι) ἐφήβοι τοῦ 60′-’70, καμαρώνουν σήμερα σὰν τὶς πεθερές ποὺ πραγματοποιήθηκαν τὰ ἀπελευθερωτικὰ ὄνειρά τους. Νά τί θὰ πεῖ εὐτυχία, νὰ πᾶνε στὸν Ἅδη σὲ βαθιὰ γεράματα κι ἔχοντας ζήσει τέτοια χαρά, τουλάχιστον:

Ἕνα ὅραμα γιὰ τὸν 21ο αἰ., δηλαδή.

 

Σὲ ἄλλα νέα:

Τὰ μικρὰ τῶν παραπάνω (ἔτι) ἐφήβων θὰ διαδηλώσουν στὴ Θεσσαλονίκη κατὰ τοῦ Νετανιάχου στὴν τριμερὴ Ἑλλάδας-Κύπρου-Ἰσραήλ, δὲν θὰ διαδηλώσουν ὅμως κατὰ τοῦ Μουσείου Ὁλοκαυτώματος ποὺ σχεδιάζεται νὰ φτιαχτεῖ στὴν πόλη. Δηλαδή, κατὰ τῆς μονοκαλλιέργειας τῆς ἱστορικῆς μνήμης τῆς πόλης αὐτῆς.

Προφανῶς -γιὰ μένα, ὄχι γιὰ ἑβραιοφάγους- χρειάζεται ἡ διαρκὴς ὑπενθύμιση τῆς ἐξόντωσης τῶν Ἑβραίων τῆς πόλης. Ὄχι ὅμως ὡς ὁδοστρωτήρας ποὺ σκοπὸ ἢ ἔμμεσο ἀποτέλεσμα θὰ ἔχει νὰ λησμονηθεῖ (α) ὅτι ἡ ἱστορία τῆς πόλης δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ 1430/1492 ἀλλὰ 1.700 χρόνια νωρίτερα (καὶ χωρὶς ἑβραϊκὴ παρουσία ἄξια λόγου), (β) ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ κοινότητα στὴν Θεσσαλονίκη δὲν ὑπῆρξε μόνο θύμα ἀλλὰ καὶ ποικιλότροπος θύτης (ὡς ὄργανο τῶν Ὀθωμανῶν οἱ ὁποῖοι τὴν προσκάλεσαν ἐμμέσως κατὰ τῶν ὑποδουλωμένων Ἑλλήνων ἐμπορικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀντίζηλών τους), (γ) ὅτι στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἔλαβαν χώρα κι ἄλλες γενοκτονίες (κάψιμο ζωντανῶν ἀνθρώπων στὸ Χορτιάτη ἀπὸ τοὺς Γερμανούς) καὶ (δ) ὅτι στὴν Θεσσαλονίκη ζοῦν ἀπόγονοι ὅσων γλίτωσαν ἀπὸ μιὰ ἄλλη Γενοκτονία, τοῦ 1922. Εἶναι προκλητικὸ νὰ μὴν ὑπάρχει «μουσεῖο γενοκτονίας» (ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλετε πεῖτε το) γιὰ τὸν μικρασιατικὸ καὶ ποντιακὸ Ἑλληνισμό, γιὰ τὸν  Χορτιάτη, καὶ νὰ ἱδρύεται μόνο γιὰ τοὺς Ἑβραίους τῆς πόλης. Ὅλοι δικαιοῦνται νὰ μνημονεύονται, σαφῶς. Ὄχι μερικοί μόνο, ὅμως.

Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ βεβηλώνουν ἑβραϊκὰ μνημεῖα γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα βρίσκονται πάντα σὲ δίλημμα: τί νὰ δείξουν δημοσίως, τὸν ἀντιεβραϊσμό τους (ἐναντίωση στὸ Ἰσραήλ, βεβηλώσεις) ἢ τὸν ἀνθελληνισμό τους (ἀποσιώπηση τῆς ἑλληνικότητας τῆς Θεσσαλονίκης). Πράγμα πού, βεβαίως, δείχνει ὅτι ἡ λυσσασμένη «ἀγωνία τους» νὰ καταδείξουν πόσο «ἑβραιούπολη ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη καὶ ὅτι οἱ Ἕλληνες τὸ 1912 δὲν Ἀπελευθέρωσαν τίποτε» δὲν ὀφείλεται σὲ καμμιὰ συμπάθεια πρὸς τοὺς Ἑβραίους ἀλλὰ σὲ σχιζοφρενικὸ φιλοθωμανισμό. Τώρα, βεβαίως, μὲ τὸ «Μουσουλμάνοι welcome» ποὺ λένε ἀπὸ τὸ 2015, μᾶς ξεκαθάρισαν τὴ στάση τους.

Εἶναι δέ, γελοῖο, ὀργανώσεις σὰν τὴν ΑΝΤΑΡΣΥΑ νὰ συνυπογράφουν κείμενο στὸ ὁποῖο καταγγέλλεται τὸ χτύπημα τῶν ΗΠΑ ἐνάντια στὴν  Συρία (στὴ νόμιμη κυβέρνηση, ἐννοεῖται!), ἐνῶ οἱ ἴδιοι ἔχουν ταχθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια ὑπὲρ τῶν ἥπιων τζιχαντιστῶν ποὺ ἀντιμάχονται τὴ Συρία (πάλι, ἐννοεῖται!, τὴ νόμιμη κυβέρνησή της). Νὰ μὴ γνωρίζει ἡ δεξιά σου τί ποιεῖ ἡ Ἀριστερά σου…

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Γερμανία, Εβραίοι, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Μικρά Ασία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ὁ χρησμὸς τῶν Δελφῶν στὸν Ἰουλιανό

μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἀπόλλωνας ἀπαντᾶ στὸν Ἰουλιανό (361-363), ὁ ὁποῖος ζήτησε συμβουλὴ διὰ τοῦ προσωπικοῦ του γιατροῦ, τοῦ Ὀριβάσιου, εἶναι γνωστὸς σὲ πολλούς. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι στὴν Ἑλλαδάρα μας ἀρκετοὶ τὸν θεωροῦν πλαστὸ καὶ μεταγενέστερο δημιούργημα τῶν Χριστιανῶν:

Χρησμὸς Ὀριβάσιου

Τί κρίμα ποὺ ἀγνοεῖται ἀκόμα καὶ τὸ στοιχειῶδες, ὅτι δηλαδὴ ὁ πρῶτος ποὺ καταγράφει τὸν χρησμὸ αὐτὸν δὲν εἶναι ὁ Κεδρηνός, 700 χρόνια ἀργότερα, ἀλλὰ ὁ Ἀρειανιστὴς Φιλοστόργιος, ποὺ ζοῦσε τὸν 4ο αἰ. Ἄλλο πράγμα, βεβαίως τὰ 700 χρόνια κι ἄλλο τὰ 50. Μιὰ ἁπλὴ ἀνάγνωση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τοῦ Φιλοστόργιου 77.20-26 (ἐκδότης J. Bidez) θὰ ἔδειχνε ὅτι δὲν ἦταν ὁ Κεδρηνὸς ὁ «ἐφευρέτης» τοῦ χρησμοῦ, καὶ θὰ ἔπειθε τὸν καθένα νὰ μὴν ἀναπαράγει τέτοιες ἀπόψεις περὶ Κεδρηνοῦ. Ἐννοεῖται ὅτι καὶ ἄλλοι συγγραφεῖς τῆς ἐποχῆς ἀναφέρουν ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς συμβουλεύθηκε τὰ μαντεῖα ἀνὰ τὴν ἐπικράτεια τῆς Αὐτοκρατορίας, λ.χ. ὁ Θεοδώρητος. Εἶναι γνωστὸ ἄλλωστε ὅτι τὰ μαντεῖα τῶν θεῶν ἀπέτρεπαν τὸν Ἰουλιανὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἐκστρατεύσει ἐναντίον τῆς Περσίας, ἀλλὰ αὐτὸς τὸ χαβά του.

Ὁ χρησμὸς αὐτὸς πρὸς τὸν Ἰουλιανό, μὲ τὸ συγκεκριμένο περιεχόμενο, δὲν δόθηκε γιὰ νὰ δείξει τὸ ἱερατεῖο τῶν Δελφῶν «πόσο μάταιη» ἦταν ἡ προσπάθεια τοῦ αὐτοκράτορα νὰ ἀναβιώσει τὴν ἀρχαία θρησκεία: Ἦταν, ἁπλούστατα, ἀναφορὰ στὴν κατάπτωση τῆς ἀρχαίας λατρείας στὰ 361, ὅπως τὸ ἴδιο τὸ ἱερατεῖο τῶν Δελφῶν ἔβλεπε τὴν κατάπτωση αὐτὴ καὶ τὴν παραδεχόταν ὡς πραγματικότητα, καὶ ἐμμέσως ἐμπεριεῖχε τὴν παράκληση πρὸς τὸν Ἰουλιανὸ γιὰ νὰ ἐνεργήσει ὥστε νὰ τερματιστεῖ ἡ παρακμή. Ἄλλο ἂν οἱ Χριστιανοί, τοτινοὶ καὶ μεταγενέστεροι, ἑρμήνευσαν τὸν χρησμὸ ἀλλιῶς καὶ τὸν παρέθεσαν μὲ θριαμβευτικὴ διάθεση. Π.χ. «εἴδατε; ἀκόμη κι οἱ θεοὶ παραδέχονται τὴν ἀδυναμία τους». Ἂν διαχωριστεῖ τὸ περιεχόμενο ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία του, τότε ὁ χρησμὸς δὲν φαίνεται νὰ εἶναι πλαστογραφημένος ἢ ἀνύπαρκτος καὶ χαλκευμένος ἀπὸ Χριστιανούς. Ἄλλωστε, δὲν εἶναι ἀπαραίτητο ὅτι ὁ χρησμὸς δόθηκε στὸν Ὀριβάσιο ἀκριβῶς ὅπως τὸν μεταφέρει ὁ Φιλοστόργιος (κι ἔτσι, κάθε συζήτηση γιὰ τὸ κατὰ πόσο τὸ κείμενο τοῦ χρησμοῦ αὐτοῦ μοιάζει μὲ κείμενα ἀπὸ ἄλλους χρησμούς εἶναι ἀνούσια), ὡστόσο τὸ νόημά του θὰ ἦταν αὐτὸ τῆς παρακμῆς.

Ἐπειδὴ ὁ Φιλοστόργιος ἐκδόθηκε 104 χρόνια πρίν, στὴν Ἑλλάδα πολλοὶ ἀπομυθοποιητὲς ζοῦν ἀκόμη -φιλολογικῶς, ἐννοῶ!- στὸ 1912. Τέλος πάντων, στὴν ΝεοἙλλάδα ἀπέχουμε ἀκόμη πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ ἔχουμε διαβάσει ὁλόκληρη τὴ βυζαντινὴ γραμματεία, καί, γι’ αὐτό, ἂς μὴν τὸ κάνουμε θέμα κι αὐτὸ τὸ λάθος. Θὰ παραπέμψω καὶ στὸ καλὸ ἄρθρο του T. E. Gregory, Julian and the Last Oracle at Delphi, GRBS 24 (1983), 355-366.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία | Tagged , , , , , , , | 1 σχόλιο

Πανελλήνια ἄρθρα

Κάτι τέτοια ἄρθρα, ἀερογαμάτα (σὰν ἀνεμογκάστρι) καὶ ρεμβαστικά, ποὺ ἐμφανίζονται στὴν ὀθόνη μιὰ φορὰ ἀνὰ ἔτος (στὸν μήνα τῶν Πανελληνίων), θὰ τὰ χάσουμε -μαζὶ καὶ τὸ γέλιο ἐξαιτίας τους-, γιὰ πάντα φοβᾶμαι, ὅταν καταργηθοῦν οἱ Πανελλήνιες καὶ κουτσοὶ-τυφλοὶ θὰ περνᾶνε μὲ τὸ βαθμὸ τοῦ νηπιαγωγείου Λυκείου στὸ ἀγαπημένο τους ΑΕΙ.

Ἄλλωστε, θὰ ἔρθει μιὰ μέρα ποὺ ὅλα τὰ κελιὰ θὰ γίνουν ρεμπετάδικα. Ἡ γνώση καὶ ὁ γνώστης θὰ γίνουν ἕνα. Τὸ μάτι ποὺ βλέπει καὶ αὐτὸ ποὺ βλέπεται -ἕνα πράμα. Τὸ πέος καὶ ὁ κόλπος -ἕνα. Ἕνα ὅλα. Ὅλα Τέχνη, Ὅλα Ἀθρωπιά-Ἀλληλεγγύη, Ὅλα Γνώση καὶ Φῶς. Γιὰ ποιὰ ΑΕΙ μιλᾶμε τώρα;

Βέβαια, καὶ μετὰ τὴν ξεπερασμένη παραπάνω κριτικὴ στὸ σάπιο καθεστὼς τῶν πανελλήνιων ὅλο καὶ κάτι θὰ βροῦν οἱ «ἀπ’ ἔξω», οἱ αὐτοὶ «ποὺ δὲν εἶναι σὰν κι ἐμᾶς», γιὰ νὰ παινευτοῦν, νὰ ξεχωρίσουν ἀπὸ τὴ χαβούζα τῶν ἀγχωμένων μικροαστῶν. Μὲ μόρφωση ἢ χωρὶς αὐτή, θὰ βροῦν ἀφορμὴ κι αἰτία νὰ διαφωτίσουν βρίζοντας. Τὰ πάντα ἐκλογικεύονται, ἀκόμα καὶ ἡ τρέλα -ἡ ὁποία ἐπιπλέον ἐξιδανικεύεται, καὶ κρύβει τόση ἀνθρωπιά, ἄλλωστε. Κι ἡ μαζικοδημοκρατικὴ κοινωνία ἀνέχεται μὲ χαμόγελο τὰ ὀργισμένα νειάτα ἐτῶν 36 ποὺ τὴν πασαλείφουν μὲ πίσσα καὶ πούπουλα. Γιὰ ὅσο καιρὸ ὑφίσταται μιὰ τέτοια κοινωνία, ἀκόμα, βεβαίως. Προλάβετε!

 

 

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Survivor

στὰ βουνά, στὰ σχολεῖα, στὶς σχολικὲς ἐκδρομές, στὰ Τρίκαλα, στὸ Παρίσι, στὴν Ἀθήνα, στὴ Ρώμη,

παντοῦ

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, ανθρώπινα | Tagged , , | 1 σχόλιο

Νομαδισμός (M. Vardis)

manolisvardis

Σίγουρα, με την έννοια της προδοσίας ως προσωπικής, συνειδητής πράξης, δεν είναι. […] Το θέμα είναι ότι τέτοιες ρήσεις χτυπούν στο μαλακό υπογάστριο μίας κοινωνίας με νοοτροπία νομάδα (όπως οι Αφγανοί και Πακιστανοί που υποδέχεται). […] Η βαθιά ιστορική αίσθηση, και δεν χρειάζεται να είσαι ούτε κομμουνιστής ούτε πατριώτης, λέει ότι η παραμονή στον τόπο σου, ακόμα και σε μίζερες συνθήκες, η αναπαραγωγή σου και το πέρασμα του χρόνου, ενδέχεται να δημιουργήσει συνθήκες αλλαγών, που θα είναι ικανές να αλλάξουν τα πράγματα. Χρειάζεται μία αίσθηση προοπτικής και βίωμα ιστορικής ταπεινότητας. Τα άλλα όλα είναι βλακείες

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

τὰ μεταβομβιστικά

Ἂν μετρούσαμε τὶς διαδικτυακὲς ἀντιδράσεις ἐξαιτίας τῶν ἐπιθέσεων στὸ Λονδίνο, νομίζω ὅτι αὐτὲς θὰ προέκυπτε ὅτι εἶναι οἱ περισσότερο ὑποτονικὲς συγκριτικὰ μὲ κάθε ἄλλη περίπτωση μουσουλμανικῶν ἐπιθέσεων. Αὐτὸ σημαίνει: εἴτε ὅτι ὁ κόσμος βαρέθηκε τὰ πραγματικὰ σπλάττερ καὶ θέλει βίντεο-γκέιμ ἢ ἐν πάσει περιπτώσει σοβαρότερα ζητήματα, εἴτε ὅτι ἔχει ἀποδεχτεῖ τὸ μοιραῖο τῆς κατίσχυσης (ἔστω, καὶ σὲ ἐπίπεδο περιοδικῶν ἐπαναλήψεων) τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ προτείνει ὁ Ἐχθρός (π.χ. μπορεῖ νὰ φᾶς καμμιὰ μαχαιριά ἢ βόμβα), εἴτε ὅτι ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχει (διαδικτυακά, τουλάχιστον) στὶς ἑκάστοτε μεταβομβιστικὲς Γιορτὲς Ἀγάπης καὶ Φεστιβάλ «no hate speech». Στὴν τρίτη περίπτωση, ὁ κόσμος μισεῖ τὸ «εἴμαστε ἀγαπημένοι» ἀλλὰ δὲν τολμᾶ νὰ τὸ πεῖ.

Ἡ λεγόμενη «πατριωτικὴ Ἀριστερὰ» ἐπίσης φοβᾶται νὰ τὸ πεῖ δημόσια καὶ συνεχῶς (ὅτι μισεῖ τὶς Γιορτὲς Ἀγάπης), γιατὶ κανεὶς δὲν μισεῖ τὴ μάνα του, κι ἂν τὴ μισήσει σὲ βάθος καὶ δημόσια, τότε θὰ χάσει ὅλους τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του. Καὶ ζωὴ χωρὶς φίλους εἶναι ἀνυπόφορη. Ἐννοεῖται ὅτι οἱ βέροι Ἀριστεροὶ διατρανώνουν τόσο περισσότερο τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς φιλήσυχους Μουσουλμάνους ὅσο συχνότερα καὶ βιαιότερα συμβαίνουν ἐπιθέσεις ΜΦΜ (μὴ φιλήσυχων Μουσουλμάνων).

Ἡ Ἀκροδεξιά, δὲν εἶναι ὅτι δὲν θέλει, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ τίποτε νὰ κάνει πέρα ἀπὸ ἄναρθρες κραυγές -ὄντας κι αὐτὴ ὑλιστική. Ἄλλωστε, εἶναι κι αὐτὴ προβληματική: Εἴτε δὲν ξεχωρίζει ποιὸς εἶναι ὁ Ἐχθρός  (π.χ., θεωρεῖ τοὺς Ἑβραίους ἐχθρό, ζώντας ἀκόμη στὴν Τουρκοκρατία) εἴτε πάει ἐκ προοιμίου τζάμπα χαμένη ἀποδεχόμενη ἰδεολογήματα περὶ λευκῆς φυλῆς καὶ «ἀποενοχοποίησης τῶν λευκῶν», λὲς καὶ ζοῦμε στὴν Καλύβα τοῦ Μπαρμπα-Θωμᾶ καὶ τὰ προβλήματά μας εἶναι δέρματος (π.χ. ὁ λευκὸς Ἰσλαμιστὴς εἶναι καλός, γιατὶ εἶναι Λευκός, καὶ κάποτε ἴσως μετανοήσει), ἢ λὲς καὶ ἡ ὕπαρξη φυσιολογικῶν ἐνοχῶν ἄλλων (μὴ Ἑλλήνων) γιὰ τὴν ἀποικιοκρατία θὰ ἔπρεπε νὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν ἐγκατάσταση ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν ὡς δῆθεν δίκαιη τιμωρία τῶν «λευκῶν». Ἐπίσης, ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσει τὴν ἱστορικὴ ἀλληλουχία καὶ τὸν αἰτιακὸ συσχετισμὸ μεταξὺ διαχρονικῆς δυτικῆς καὶ ἰσλαμικῆς ἐπιθετικότητας (αὐτὸ τὸ κάνει μόνο ἡ «πατριωτικὴ Ἀριστερά»). Ἡ «ἐθνικὰ σκεπτόμενη Δεξιά» πράττει τὸ ἴδιο, εἴτε ἀνήκει στὴ Δύση εἴτε ἐπιχαίρει γιὰ τὴν κατάρρευσή της ξεχνώντας, βέβαια, ὅτι ἡ κατάρρευση αὐτὴ συμβαίνει μὲ συγκεκριμένο τρόπο, ἰσλαμικό.

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Οἱ λοβοτομημένοι

τοῦ «Ἀλλὰ κι ἐμεῖς, δὲν ἔχουμε κάνει πολλά;» (ἐκάμαμεν κι ἐμεῖς πολλά, τῶν ΑΚΕΛικῶν στὴν Κύπρο), τοῦ «Εἶναι ἀδύνατο, πλέον, νὰ τοὺς νικήσεις μὲ ριζικὰ μέτρα«, καὶ τοῦ «Δοκιμάζουν τὴν ψυχραιμία μας ὥστε νὰ ξεσπάσουμε στοὺς καλοὺς Μουσουλμάνους (καὶ ὕστερα νὰ μᾶς κάνουν ντά, ὅλοι μαζί)«, ἀλλὰ καὶ τοῦ «Ναί, ἀλλὰ αὐτὸς ἐκεῖ ὁ Μουσουλμάνος εἶναι καλός«

σήμερα ἔχουν τὴν τιμητική τους. Ἀπολαῦστε τους.

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δυτικοί, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Global problems, global solutions

hqdefault

Πολεμική: Ἄσε. Προτιμῶ νὰ καταστραφεῖ ἐντελῶς τὸ περιβάλλον, νὰ καοῦν τὰ δάση, ἀπὸ νὰ προσκυνήσουμε -στὴν πράξη- τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου ἢ τὸ IMF. Νὰ μὴ μείνει οὔτε κλωνάρι. Τὸ ὑπαρκτὸ δίλημμα δὲν εἶναι μεταξὺ «Τραμπισμοῦ» κι ἐναλλακτικῆς οἰκολογικῆς ἀντίληψης (ἄρα, ἐπιλέγουμε ἀμέσως τὸ β’), ἀλλὰ μεταξὺ τῆς πολιτικῆς Τρὰμπ καὶ τῶν Παγκόσμιων Ὀργανισμῶν μὲ τὴ δική τους θρησκεία, ἱερατεῖα, δόγματα, πρακτικὲς σὲ βάρος τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων.

Δὲν εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ευχάριστο, καὶ θεωρητικὰ δὲν εἶναι μονόδρομος ἡ «οἰκολογικὸ» ὅτι γιὰ νὰ μὴν καταστραφεῖ ὁ πλανήτης (καὶ νὰ μὴν τρῶς μεταλλαγμένα) θὰ πρέπει νὰ αὐξηθεῖ τὸ κόστος στὸ καθημερινὸ προϊὸν ποὺ ἀγοράζει ὁ φτωχὸς κι ὁ μικρομεσαῖος -ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο ὑπαρκτὸ δίλημμα, κι ὄχι τὰ ἐναλλακτικὰ φαντάσματα ἀναρχισμοῦ κι ἀριστερισμοῦ. Θεωρητικά, πάλι, δὲν εἶναι μονόδρομος ὅτι οἱ πλούσιοι ρυπαίνοντες πληρώνουν, καὶ ἐμμέσως ἀποκτοῦν τὸ δικαίωμα νὰ ρυπαίνουν, ἐνῶ οἱ φτωχοὶ ρυπαίνοντες εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ζοῦν σὰν ἄνθρωποι τῶν σπηλαίων ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ πληρώσουν τὰ βαριὰ «οἰκολογικὰ πρόστιμα» ποὺ μπαίνουν βάσει τῆς «οἰκολογικῆς εὐαισθησίας» τῶν χορτάτων – ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πρακτικὰ τὸ μοναδικὸ ὑπαρκτὸ δίλημμα, ἀπέναντι στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ ἀπάντηση νὰ πάει στὰ κομμάτια ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος ὅπως αὐτὴ νοεῖται σήμερα καὶ θὰ νοεῖται γιὰ πολὺ καιρὸ ἀκόμα.

Τὸ ὅτι σὲ ἕναν ἄλλο κόσμο τετράχρονων ὅπου τὸ πρωὶ θὰ ψαρεύαμε καὶ τὸ βράδυ θὰ ζωγραφίζαμε, τέτοια προβλήματα θὰ εἶχαν ἐπιλυθεῖ βάσει τῆς παγκόσμιας καλῆς κἀγαθῆς συνείδησης δὲν κάνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποκρύβει τὸ πραγματικὸ δίλημμα ποὺ τίθεται τώρα, ἄρα καὶ μὲ τίνος τὸ μέρος θὰ ταχθεῖς. Ἐμμέσως, λοιπόν, ἡ ἀναφορὰ σὲ τέτοιο κόσμο τετράχρονων σὲ ἐκβιάζει νὰ ταχθεῖς μὲ τὰ ἱερατεῖα τῶν ἀνεμογεννητριῶν στὰ βουνὰ καὶ τῶν ἐπαγγελματιῶν οἰκολόγων.

Τὸν ὑπόλοιπο καιρό: θεολογικὰ σκεπτόμενοι δὲν πρέπει νὰ καταστρέφουμε τὴ Γῆ (Γένεσις β’, 15), ἀλλὰ θεολογικὰ βασιζόμενοι (π.χ. Πρὸς Ρωμαίους η’, 21. Ἀποκάλυψις κα’, 1, 5) αὐτὴ θὰ ξαναφτιαχτεῖ καλύτερη ἔτσι κι ἀλλιῶς. Νὰ μὴν ἐπεκταθοῦμε στοὺς λόγῳ μισανθρωπίας Φιλόζωους, ποὺ ἀποδίδουν ἀνθρώπινες ἀρετὲς στὰ ζῶα, καὶ εἶναι πεπεισμένοι γιὰ τὴν σκληρότητα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ κλέβει κρέας, ἀβγὰ κ.λπ. ἀπὸ τὰ ζῶα ἢ σφάζει μικρούλια ἀρνάκια τὸ Πάσχα, ἀλλὰ εἶναι συγκαταβατικοὶ πρὸς τὴ σκληρότητα λ.χ. μιᾶς τίγρης ποὺ κομματιάζει ἕνα ἀδύναμο ἐλαφάκι καὶ ποὺ τὸ ἐπιλέγει ὡς θήραμα ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι μικρὸ κι ἀδύναμο, ἢ πρὸς τὴ σκληρότητα τοῦ κούκκου καὶ τοῦ νεοσσοῦ του, ποὺ πετᾶ ἀπὸ τὴ φωλιὰ τὰ ἀβγὰ τοῦ ἄλλου πουλιοῦ ἢ καὶ τὰ τρώει.

Posted in φιλοσοφίες, οικολογία | Tagged | 3 Σχόλια