Τὸ ζωάκι εἶναι ἄκακο, δὲν ἔφταιγε

Αὐτὴ ἡ φράση, συμπληρωμένη ἀπὸ τὴν ἄποψη ὅτι φταῖνε οἱ ἰδιοκτῆτες κάθε φορὰ ποὺ ἕνα «οἰκόσιτο» τέρας σκοτώνει παιδιὰ εἶναι ἡ ἐπιτομὴ τῆς ἄγνοιας τῆς φυσικῆς πραγματικότητας. Τὰ ζῶα εἶναι ἐπιθετικά, καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐλέγξουν ἢ νὰ ἀναβάλουν τὴν ἐπιθετικότητά τους στὸ βαθμὸ στὸν ὁποῖο μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ συγκρατήσει τὰ νεῦρα του, πόσο μᾶλλον ἕνα σκυλί, δηλαδὴ μετεξελιγμένος λύκος. Δὲν φταῖν, λοιπόν, οἱ ἰδιοκτῆτες τοῦ σκύλου ποὺ τρώει παιδιὰ καὶ δαγκώνει. Φταίει ἡ κοινωνία κι ὁ νόμος, ποὺ θεωροῦν ὅτι ἕνας «ἐξημερωμένος» λύκος εἶναι διαχειρίσιμος. Δὲν εἶναι θέμα στατιστικῆς. Οὔτε ὅλα τὰ ὅπλα σκοτώνουν, ἀλλὰ τὰ ἀπαγορεύουμε ἀκριβῶς γιατὶ κάποιες φορὲς σκοτώνουν, καὶ γιατὶ σίγουρα θὰ σκοτώσουν. Οἱ φιλόζωοι εἶναι ἱκανοὶ νὰ ποῦν ὅτι ἀκόμα κι ἕνας ἐλέφαντας θὰ ἦταν διαχειρίσιμος ὡς οἰκόσιτο ζῶο σὲ ἕνα σπίτι «ἀρκεῖ νὰ ληφθοῦν τὰ κατάλληλα μέτρα». Λοιπόν, δὲν εἶναι διαχειρίσιμος οὔτε ὁ ἐλέφαντας οὔτε τὰ ἑρπετὰ οὔτε τὰ σκυλιά. Χώρια ποὺ συνιστᾶ ἀνθρωποκεντρικὴ ἐπίδειξη ἰσχύος νὰ κλείνεις στὸ σπίτι ἕνα ζῶο ἀντὶ νὰ τὸ ἀφήνεις ἐλεύθερο στὴ φύση, γιὰ νὰ περνᾶς ἐσὺ καλὰ ἐπειδὴ ἐσὺ εἶσαι ἀνίκανος νὰ διαχειριστεῖς τὶς σχέσεις σου μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Advertisements
Posted in κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

ἐθνικὴ Ἑλλάδος, ἄντε γειά σου

Ἡ ἰδέα μιᾶς ἐθνικῆς Ἑλλάδος στὸ μπάσκετ καὶ γενικότερα μιᾶς καλαθοσφαιρικῆς ἑλληνικότητας εἶχε ἤδη ὑποσκαφτεῖ ἀπὸ τότε ποὺ ἐπετράπη νὰ παίζουν δύο κανονικοὶ ξένοι στὴν πεντάδα κάθε ὁμάδας. Δύο ξένοι σὺν ἄπειρα βλαστάρια τῶν ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων, πραγματικὰ ἢ δῆθεν, τὰ ὁποῖα ἀποκαλοῦμε «ὁμογενεῖς», μᾶς κάνουν μιὰ ὁμάδα (σύλλογο) ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ μὴ Ἕλληνες, μὴ μεγαλωμένους στὴν Ἑλλάδα. Ἡ «ἑλληνικότητα» ἐδῶ δὲν εἶναι μιὰ φολκλορικὴ κατάσταση: Εἶναι τὸ μπασκετικὸ δυναμικὸ μιᾶς χώρας χωρὶς προσθῆκες μεγαλωμένες μὲ ἄλλες ἐμπειρίες, δηλαδὴ σὲ ξένες χῶρες.  Εἶναι νὰ εἶσαι αὐτὸ ποὺ εἶσαι χωρὶς νὰ παριστάνεις ὅτι εἶσαι κάτι ἄλλο ἔχοντας τὴ βοήθεια ξένων. Χωρὶς ψέμματα. Ἤδη, ἕνας σύλλογος ποὺ παίζει μὲ 3-4 ξένους, ὁμογενεῖς καὶ κανονικοὺς ξένους, δὲν εἶναι πλέον ὁ ΠΑΟΚ ἢ ὁ Ἄρης ἢ ἡ ΑΕΚ, ἀλλὰ μιὰ βλακεία ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ λέγεται καὶ «Η/Υ Dell – Μερσεντὲς ΠΑΟΚ», καὶ ποὺ δὲν παραπέμπει σὲ καμμία διαχρονικότητα, ἄρα σὲ καμμία ἱκανότητα νὰ προκαλεῖ καὶ νὰ ζητᾶ ἀφοσίωση. Δὲν εἶναι ποδόσφαιρο, ὅπου οἱ τὸ πολὺ 3-4 ξένοι χάνονται μέσα στὴν ἑντεκάδα. Χτυπᾶ στὸ μάτι κατευθείαν, κάνει ψεύτικη τὴν Ὁμάδα. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μένουν διαρκῶς στὸν πάγκο ἀρκετοὶ ἀξιόλογοι Ἕλληνες (μὴ ὁμογενεῖς) γιὰ χάρη τοῦ κάθε μαύρου ποὺ τάχα ἔχει τὸ μπάσκετ στὰ γονίδιά του ἐπειδὴ (!) εἶναι μαῦρος καὶ χτυπιέται καλύτερα ἀπὸ τὸν μέσο Μεσογειακό, ὅπως καὶ γιὰ χάρη τοῦ κάθε ξυλάγκουρου ὁμογενῆ συνήθως ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ποὺ εἶχε ἀποτύχει νὰ σταδιοδρομήσει στὴ χώρα του. Ὅσον δὲ ἀφορᾶ τοὺς Γιουγκοσλάβους «ὁμογενεῖς», γελᾶ καὶ τὸ παρδαλὸ κατσίκι. Τύφλα νά ἔχει ὁ ὀθωμανὸς Βαλκάνιος Πραματευτὴς καὶ ὁ Ἐμφύλιος, ποὺ ἔφτιαξαν τόσους πανύψηλους «Ἕλληνες».

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ παράγινε, ὅταν θεοποιήσαμε ὡς Ἕλληνες τοὺς ἐκ Νιγηρίας Ἀντετοκοῦμπο χάριν ἀντιρατσισμοῦ καὶ ἐξαιτίας τῆς Ἀριστερᾶς. Σαφῶς, ἀγαπᾶμε ὅσους ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ βαπτίστηκαν Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἑλλάδα δὲν σὲ κάνει αὐτομάτως Ἕλληνα. Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀντιμετωπίζουμε κάποιον ὡς Ἕλληνα, γιὰ νὰ κερδίζει τὸ σεβασμό μας ἐὰν εἶναι ἔτσι κι ἀλλιῶς καλὸς σὲ κάτι. Τέλειος στὸ ἀμερικανικὸ μπάσκετ ὁ Ἀντετοκοῦμπο. Ἀλλὰ ὁ Giannis δὲν εἶναι ὁ Γκάλης, παιδὶ μεταναστῶν ἀπὸ τὴ Ρόδο, τὸ ὁποῖο ξαναγύρισε στὴν Ἑλλάδα. Θὰ μοῦ πεῖτε, τί ρόλο ἔχουν ὅλα αὐτά; Μά, λείπει ἡ ὁμοιο-γένεια ποὺ ἡ ὁμο-γένεια δημιουργεῖ. Σὲ μιὰ Ἑλλάδα ὅπου οἱ ἕλληνες παῖχτες παίζουν διαρκῶς μὲ 2-3 ξένους «δικούς τους» (στὶς ἐπαγγελματικὲς ὁμάδες), τί χειρότερο γιὰ μιὰ ὁμάδα (τὴν Ἐθνική) ὅπου μόνο Ἕλληνες ἐπιτρέπεται νὰ παίζουν καὶ μάλιστα γιὰ περιορισμένο ἀριθμὸ ἀγώνων; Καὶ γιὰ μὲν τὸ ποδόσφαιρο, πάντοτε ἤμασταν τόσο χάλια. Στὸ μπάσκετ ὅμως, ἤμασταν πολὺ καλύτεροι. Οἱ ἧττες τῆς ἐθνικῆς στὸ μπάσκετ ἦταν μιὰ καλὴ σφαλιάρα στὴν διαφημιζόμενη ἀνωτερότητα τοῦ (κακῶς χαρακτηριζόμενου) «ἀντιρατσισμοῦ». Στὴν ἔσχατη, καταργῆστε τὶς ἐθνικὲς ὁμάδες, ἀφοῦ θεωρεῖτε ὅτι τὰ «Ἕλληνας τὸ γένος» καὶ «κάτοικος τῆς χώρας μὲ ρίζες σὲ αὐτήν» εἶναι μιὰ ξεπερασμένη βλακεία καὶ μισή. Ἐὰν πέρασε ὁ καιρὸς τῶν ἀντιλήψεων αὐτῶν ὅμως, τότε πέρασε κι ὁ καιρὸς τῆς ἔννοιας τῆς «Ἐθνικῆς». Ἡ διάσπαση τοῦ κόσμου σὲ ἄτομα ποὺ ἐναλλάσσονται καὶ ἐπανατοποθετοῦνται σήμερα στὴν Ἐθνικὴ Δανίας κι αὔριο στὴν Ἐθνικὴ Κατὰρ χωρὶς κανεὶς νὰ ἐκνευρίζεται καὶ νὰ ἀπορεῖ, δὲν συνάδει μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἔθνους ὡς πράγματος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ καθημερινὸ καὶ τωρινό (χωρὶς νὰ τὸ ἀρνεῖται).

Στὴν Ἐθνικὴ τῆς «διαφορετικότητας», λοιπόν, θὰ ἔρθουν κι ἄλλες τέτοιες σφαλιάρες. Εἴτε ἀφοροῦν τὰ δεξιὰ ἀμερικανάκια ποὺ θέλησαν νὰ μιμηθοῦν τὴ μητέρα-Δύση μὲ τὶς ἀθλητικὲς μεταγραφὲς καὶ «ἐθνικοποιήσεις» κατσικιῶν παιχτῶν ἀπὸ πρώην ἀποικίες κ.λπ., εἴτε τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ «ἀντιρατσισμὸς» εἶναι τὸ μέλλον καὶ ἡ ἐγγύηση ἐπιτυχίας. Ἐγὼ ξέρω ὅτι οἱ μισθοφόροι ἦταν πάντοτε αἴτιο παρακμῆς.

Posted in πολυπολιτισμός, Ελλάδα | Tagged , | 1 σχόλιο

Marin Marais: Sonnerie de Ste. Geneviève du Mont-de-Paris (1723)

Οἱ Γάλλοι (κι ὅλοι οἱ Δυτικοί) πρὶν κάψουν φλάντζα μὲ τὸ Διαφωτισμό, τὴν Ἐπανάσταση and all that.

Posted in μουσική | 1 σχόλιο

Ἐμφύλιοι στὸ ΑΠΘ

Ἀλλοδαποὶ ἔμποροι ναρκωτικῶν πετᾶν πέτρες στοὺς ἀναρχικούς. Λόγῳ τοῦ ὅτι «οι αντιεξουσιαστές είχαν διώξει νωρίτερα τους αλλοδαπούς από τον χώρο των Πανεπιστημίων, λόγω εκδήλωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη στα γρασίδια της Φιλοσοφικής, στο πλαίσιο φεστιβάλ«. Ἔ ὄχι καὶ ὅταν ἐμεῖς κάνουμε φεστιβάλ, ρὲ καταπιεσμένοι μετανάστες, τῆς γῆς οἱ κολασμένοι. Πιὸ μετά. Ἀπὸ αὔριο, τὰ τρὸλλ ὑπὲρ τοῦ ἀσύλου στὴν παραβατικότητα θὰ διαλαλοῦν τὸ γεγονὸς ὡς ἀπόδειξη τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος. Τέτοια ἀναισχυντία, σίγουρα θὰ τὴν ἀκούσετε. Στὴ σωστή του ἀναλογία, βέβαια: Γιὰ ἑκατοντάδες παντοειδὴ ἐγκλήματα στὸ ΑΠΘ, μία μόνο ἐνέργεια τῶν ἀναρχικῶν, κι αὐτὴ σὲ ἕνα μπαχολοφεστιβάλ (καὶ μόνο γιὰ χάρη του). Ἀναίσχυντοι, εἴπαμε -ὄχι οἱ μπάχαλοι, ἀλλὰ οἱ μπάχαλοι «μὲ πολιτικά».

c-658vsxoao3ovc

 

Posted in Αριστερά | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

σὲ ἄμυνα ποιοί

Ἡ Δύση σὲ ἄμυνα, διαβάζω στὴν ὡραία πολυτονικὴ Ἑστία. Ψάχνω γιὰ τοὺς «μετανάστες» στὸ κείμενο, τίποτε. Σὰν νὰ πρόκειται μόνο γιὰ ἀνταγωνισμοὺς κρατῶν κι ὄχι γιὰ ἀλλαγὴ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Δύσης. Τὸ μέγιστο πρόβλημά μας εἶναι ἡ Κίνα, τὰ κινέζικα ὡράρια στὴν Ἑλλάδα, ἡ Ρωσία κ.λπ., κι ὄχι τὸ Ἰσλάμ. Γιὰ τὸ Ἰσλὰμ οὔτε κουβένα. Αὐτὰ λέει τὸ ἄρθρο, ἐμμέσως. Κι οἱ Ἕλληνες; αὐτοὶ εἶναι «ἰδιαίτεροι δυτικοί» κατὰ τὸ ἄρθρο. Τὸ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας δὲν θὰ φανατίσει, δὲν θὰ στρέψει κι ἄλλο στὸ Ἰσλὰμ τοὺς ἐν Ἑλλάδι Μουσουλμάνους, ἀλλὰ τάχα θὰ λειτουργήσει ὡς κόσκινο. Ποιὸ κόσκινο; Εἴδατε πουθενὰ στὰ τζαμιὰ τῆς Δύσης τοὺς «μετριοπαθεῖς» Μουσουλμάνους νὰ καταδίδουν τοὺς «ἐξτρεμιστές φανατικούς μουσουλμάνους«; Ὄχι βέβαια. Μόνο δῆθεν κλαῖνε μετὰ ἀπὸ κάθε βόμβα σὲ εὐρωπαϊκὴ πόλη. Γιατί λοιπὸν αὐτὸ νὰ κατορθωθεῖ στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ «μετριοπαθεῖς Μουσουλμάνους»; Ἔχουμε κανένα μυστικὸ ὅπλο ποὺ μετατρέπει σὲ καταδότες τοὺς Μουσουλμάνους; Ἀπίστευτα, κι ὅμως συντηρητικά.

Υ.Γ. Προφανῶς, δὲν εἶναι ἔτσι μόνο οἱ συντηρητικοὶ τῆς ΝΔ, ἀλλὰ οἱ συντηρητικοὶ τῆς Δεξιᾶς γενικότερα. Ἡ κακιὰ ἢ ἡ καλὴ Ρωσία, ἡ κακιὰ ἢ ἡ καλὴ Κίνα, ἡ Ἑλλάδα ποὺ εἶναι δυτικὴ ἢ δὲν εἶναι ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ρωσοκινεζική, κ.ο.κ. Ἤ, ὅπως ἄλλοι ἀναλυτές: Τί καλὸς ἢ κακὸς εἶναι ὁ Τράμπ κ.λπ., λὲς καὶ δὲν εἶναι τὸ ἐθνοκράτος μας τὸ μόνο κριτήριο γιὰ νὰ ἀξιολογοῦμε Τρὰμπ καὶ Δύση καὶ Ρωσίες καὶ Ἰσλάμ. Θὰ μποροῦσα νὰ τὰ διάβαζα στὴ Βουδαπέστη ὅλα αὐτά, δηλαδὴ ἐντελῶς ἀποστασιοποιημένα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα.

Posted in Δεξιά | Σχολιάστε

γιατί ὄχι τὸ Βυζάντιο;

Τὸ Βυζάντιο εἶχε ἀπορριφθεῖ τὸν 18ο αἰ. ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Διαφωτιστὲς καὶ μή, ὡς κεντρικὸς ἐθνικὸς μύθος, λέει ἡ θεωρία, γιατὶ εἶχε χάσει ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Σὲ κάθε μάχη ἔχανε, ποδοπατιόταν, ἐξευτελιζόταν. Ἡ ἥττα του ἦταν ὁρατὴ ἀκόμη κατὰ τὸ 1821 καὶ τὸν Νεοελληνικὸ Διαφωτισμό: ἡ ὀθωμανικὴ κυριαρχία. Ἕνας ἡττημένος, καὶ δὴ ἡττημένος ἀπὸ τὸν τωρινὸ κατακτητή σου, δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ ἐμπνεύσει παρὰ μόνο τὴν παρακμή. Ἦταν συνώνυμο τῆς σκλαβιᾶς, λοιπόν. Ἔτσι, ἔπρεπε νὰ βρεῖ τὸ Ἔθνος ἕνα ἄλλο σημεῖο ἀναφορᾶς.

Κάτι ὅμως δὲν πάει καλά. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔχαναν, σὲ κάθε μάχη, ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους (Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Πύρρο -κατ’ ἀντιστοιχία οἱ Λασκαρίδες κατανικοῦσαν τοὺς Σελτζούκους.) Αὐτογελοιοποιήθηκαν μὲ τὶς συνεχόμενες φιλορωμαϊκὲς συμμαχίες μερικῶν ἐξ αὐτῶν. Πῆραν οἱ μισοὶ τὸ μέρος τῶν Ρωμαίων κατὰ ἄλλων Ἑλλήνων. Αὐτοεξευτελίζονταν μὲ τὶς θεοποιήσεις ἀρχικὰ ρωμαίων ὑπάτων, ἔπειτα τῆς Ρώμης καὶ τέλος τῶν αὐτοκρατόρων, καὶ γέμιζαν τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο μὲ ναοὺς τῆς Θεᾶς Ρώμης, καὶ πάνω στὴν Ἀκρόπολη. Ἔγιναν οἱ ἄκαπνοι ὑπηρέτες τῶν Ρωμαίων, μὲ τοὺς ἰατρούς, τοὺς Ἀντίνοους καὶ τοὺς θεατρίνους τους, τὰ μπιμπελὼ τῆς Ρώμης. Δὲν ἐπαναστάτησαν ποτέ τους. Ἄλλαζαν τὰ ὀνόματά τους σὲ ρωμαϊκά. Αὐτὸς ποὺ γνωρίζουμε ὡς Ἡρώδη Ἀττικὸ ἦταν στὴν πραγματικότητα ὁ Λούκιος Βιβούλλιος Ἵππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Ἀττικὸς Ἡρώδης, κι ὁ Αἴλιος Ἀριστείδης ἦταν ὁ Πόπλιος Αἴλιος Ἀριστείδης Θεόδωρος -κι ἔτσι ἔκαναν πλήθη ἄλλων Ἑλλήνων. Ἄλλαζαν τὶς ἀφιερώσεις τῶν ἀγαλμάτων Ἑλλήνων ἡρώων ὥστε νὰ τιμοῦν τοὺς Ρωμαίους. Μόνο 300 χρονάκια χωρίζουν τὸ Μαραθώνα τὸ 490 π.Χ. ἀπὸ τοὺς πανηγυρισμοὺς τοῦ 196 π.Χ. γιὰ τὴν «ἐλευθερία ἀπὸ τοὺς Μακεδόνες» τὴν ὁποία προσέφεραν οἱ Ρωμαῖοι. Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν βγαίνει τὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα ἐνέπνεε τὸ πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας περισσότερο σὲ σχέση μὲ τὸ Βυζάντιο; Ἀπὸ τὴν ἀσχετοσύνη περὶ τὴν ἱστορία.

Ὑποτίθεται ὅτι τὸ Βυζάντιο ὡς ἰδεῶδες του εἶχε ὄχι τὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα μὰ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, πράγμα ποὺ τὸ κάνει περιθωριακὸ καὶ «ὄχι τόσο ἑλληνικό». Ὅπως γράφει ἡ Averil Cameron, ἡ κλασσικὴ ἐποχὴ ἦταν ἡ «Dream Time of the western civilization», ἀπὸ τὴν ὁποία μποροῦσες νὰ ἐμπνέεσαι, ἤ -θὰ ἔλεγε κάποιος ἄλλος- νὰ φαντασιώνεσαι ἄκριτα, χωρὶς τελειωμό.

Στὴν πραγματικότητα, λίγα πράγματα ἔρχονται ἀπευθείας ἀπὸ τὸν 5ο καὶ 4ο αἰ. πρὸ Χριστοῦ.

-Τὰ περισσότερα ἑλληνικὰ κτίσματα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Συρίας ἀνοικοδομήθηκαν στὴ ρωμαϊκὴ περίοδο. Στὴν Ἀθήνα, τὸ μνημεῖο τοῦ Φιλοπάππου, τὸ Ὡρολόγιο τοῦ Κυρρήστου, τὸ Ἡρώδειο καὶ οἱ Στῆλες τοῦ Ὀλύμπιου Διὸς εἶναι ἑλληνικὰ κτίσματα ἀλλὰ τῆς ρωμαϊκῆς περιόδου. Ἡ ἔπαυλη τοῦ Διονύσου στὸ Δίων μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ ψηφιδωτὸ εἶναι τοῦ 200 μ.Χ.

-Ἡ νομοθεσία τοῦ δυτικοῦ κόσμου βασίζεται στὴ νομοθεσία ποὺ κωδικοποιήθηκε στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα -ἐκείνη στὴν ὁποία ἀπέβλεπε τὸ Βυζάντιο- κι ὄχι σὲ προηγούμενες ἐποχές.

-Οἱ εὐρωπαϊκὲς θρησκεῖες, λατινικὸς Χριστιανισμός, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τοὺς Πατέρες καὶ τὸν μοναχισμό, ἀλλὰ καὶ οἱ Μονοφυσίτες καὶ Κόπτες (ὅταν ἡ «Εὐρώπη» συμπεριελάμβανε τὴ Συρία καὶ τὴν Αἴγυπτο), ὅλες τους κατὰ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα ἄρχισαν νὰ ἀποκρυσταλλώνονται. Τὸ ἴδιο θὰ μποροῦσε νὰ εἰπωθεῖ ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ Ἰσλάμ, ποὺ δανείστηκε πολλὰ ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμὸ καὶ ἄλλες αἱρέσεις τῆς ρωμαϊκῆς-βυζαντινῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας ὅσον ἀφορᾶ τὴ θεότητα καὶ τὴ φύση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ μοναχισμὸς ἐμφανίστηκε τὴν ἴδια ἐποχή.

-Ἀκόμη καὶ τὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας (ἑλληνικῆς καὶ λατινικῆς) γραμματείας τὰ γνωρίζουμε βασικὰ μέσῳ τῆς ἀντιγραφῆς ποὺ ἔγινε στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, στὰ ἀντιγραφεῖα τῆς Κωνσταντινούπολης (Κωνστάντιος Β΄ κ.λπ.) τῆς βυζαντινῆς Ἀλεξάνδρειας κι ἄλλων πόλεων. Κι ὄχι ἀπευθείας ἀπὸ τὰ ἀντιγραφεῖα τῆς πτολεμαϊκῆς Ἀλεξάνδρειας.

-Τὰ πρῶτα πραγματικὰ πανεπιστήμια μὲ πολλὲς αἴθουσες διδασκαλίας ἡ μιὰ δίπλα στὴν ἄλλη, κι ὄχι ἁπλὲς σχολὲς συγκεκριμένων φιλοσόφων, δημιουργήθηκαν τὸν 4ο καὶ 5ο αἰ. στὴν Ἀλεξάνδρεια.

-Ὁ Νεοπλατωνισμός, ποὺ ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση καὶ μετὰ κίνησε τὸ ἐνδιαφέρον πολλῶν, στὴν ἐποχὴ ἐκείνη, 4ο-6ο αἰ., ἤκμασε, κι ἀπὸ τότε προέρχονται τὰ πάμπολλα νεοπλατωνικὰ σχόλια στὸν Ἀριστοτέλη καὶ τὸν Πλάτωνα.

Ὥστε, λοιπόν, ἦταν οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ ὄχι τῆς Κλασσικῆς Ἑλλάδας. Φυσικά, μόνο παρακμιακὴ δὲν εἶναι μιὰ ἐποχὴ τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ὁποίας ἀκόμα εἶναι παρόντα.

Τελικά, βλέπουμε νὰ σχηματίζεται μιὰ τέτοια εἰκόνα στὴν ὁποία τὸ Βυζάντιο δὲν εἶναι καὶ τόσο μοναχικὸ κι ἐξωτικὸ ὅσο λέγεται, ἐξαιτίας τοῦ θαυμασμοῦ του γιὰ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα. Ἀλλὰ μᾶλλον ὁ Γίββων καὶ ὁ Διαφωτισμός, ἢ στὰ δικά μας ὁ Καστοριάδης, ὁ Λιαντίνης καὶ ἄλλοι, εἶναι οἱ πραγματικὰ μονάχοι κι ἔρημοι ἀποβλέποντας στὴν ἀπευθείας, ἐξωιστορικὴ πρόσληψη τῆς κλασσικῆς Ἀρχαιότητας. (Ὁ Γίββων, φυσικά, ἀνώτερη ἐποχὴ θεωροῦσε τὸν 2ο μ.Χ. αἰ.) Ἀκόμη καὶ ἡ δημοκρατία ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι ἔμμεση περιέχει πολὺ περισσότερες ἐγγυήσεις γιὰ τὸ ἄτομο ἀπὸ ὅ,τι τὸν 5ο π.Χ. αἰ. Ὥστε ἡ ἀντιπαλότητα αὐτὴ εἶναι ἕνα πρόσφατο κατασκεύασμα. Ἄλλωστε, μόνο ἡ εἰρωνεία τῆς Ἱστορίας ἐξηγεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτοὶ ποὺ διέσωσαν γιὰ δέκα αἰῶνες τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ ποὺ ξέκοψαν τοὺς Ἕλληνες μιὰ γιὰ πάντα ἀπὸ τὸ Λάτιο χαρακτηρίζονται σήμερα χριστιανοὶ ἀνθέλληνες.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ὀτοτοτοῖ, ὀτοτοτοῖ

…Ἔτσι γιατί νὰ εἶναι: μόλις κανεὶς ἔχει
τὰ περιώνυμα Στενά, τὴν Σμύρνη
καὶ τὴν Κωνσταντινούπολιν, εὐθὺς ἀθροίζει στόλο
καὶ πηαίνει πρὸς τοὺς Ἕλληνας νὰ ναυμαχήσει.
Ἂ ναὶ βεβαίως· ἄλλο λόγο νὰ μὴ λέμε:
ὀτοτοτοῖ, ὀτοτοτοῖ, ὀτοτοτοῖ.
Ἂ ναὶ τῷ ὄντι· τί μᾶς μένει πιὰ νὰ ποῦμε:
ὀά, ὀά, ὀά, ὀά, ὀά, ὀά
Posted in ποίηση, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἀνδρέας Κάλβος: Πάντοτε ἐπίκαιρος

Ἂς ἐρημώσῃ ὁ πόλεμος
τὴν Ἑλλάδα πρὶν εὕρῃ
τῆς Χίου τὴν μοῖραν

Ἤ:

Δυστυχησμένα πλάσματα
τῆς πλέον δυστυχησμένης
φύσεως, τελειώνομεν
ἕνα θρῆνον καὶ εἰς ἄλλον
πέφτομεν πάλιν.

Κατὰ συνέπεια:

Καὶ ἂν ὁ θεὸς καὶ τ᾿ ἄρματα
μᾶς λείψωσι, καλήτερα
πάλιν ῾νὰ χρεμετήσωσι
῾ς τὸν Κιθαιρῶνα Τούρκων
ἄγριαι φορᾶδες.

Κοντεύουμε νὰ πιάσουμε τὸ στόχο μας, 2/2. Θεὸς πρῶτα, καὶ τώρα τὰ ἄρματα. Προλαβαίνουμε ὣς τὸ ’21; Μὴν ἀνησυχεῖτε γιὰ τὶς φοράδες, θὰ βρεθοῦν.

 

Posted in ποίηση, Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

σιγά, οἱ πατριῶτες κοιμοῦνται

Ἔκανα ἕνα ψυχογράφημα τῶν πατριωτῶν Δεξιῶν ὡς τμήματος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἔφερα δυὸ δημοσιογραφικὰ παραδείγματα (μόνο ἐπὶ Τσίπρα τσίριζαν γιὰ τὴ λαθρομετανάστευση), καὶ γιὰ ἀπάντηση ἔλαβα, τελικὰ-τελικά, κάτι συναισθηματισμοὺς τοῦ τύπου νὰ μᾶς γράφεις τὰ ὀνόματα στὴν ἐκκλησία, καὶ προσευχήσου γιὰ τοὺς Τούρκους (λὲς καὶ δὲν τὸ ἔχω κάνει). Δηλαδή, ὄχι ἀπάντηση στὸ ἂν εἶναι ἢ δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Δεξιὸς κοινωνιολογικά (ὄχι περιπτωσιολογικά, ἐγὼ ἐσὺ ἐμένα), ὡς τύπος ἕλληνα ἀνθρώπου ποὺ τσιριδοκοπᾶ ἐνοχλητικὰ κατὰ τῶν συγκεκριμένων πολιτικῶν ἀλλὰ δὲν κάνει ἀπολύτως τίποτε ἐναντίον τους (βασικά, ἁπλῶς πολλὰ παιδιὰ στὰ ὁποῖα νὰ δώσει «ταλιμπανικὴ» ἑλληνοχριστιανικὴ ἀνατροφή, καὶ αὐτὰ νὰ κατακλύσουν τὴν Ἑλλάδα σὲ βάρος τῶν ἐχθρῶν της) πέραν τῆς ἐμφυλιοπολεμικῆς ρητορείας καὶ τῆς ταυτόχρονης υἱοθέτησης τοῦ ἀριστεροῦ λάιφ-στάυλ (σκυλὰκια καὶ τὰ λεφτουδάκια μας). Ἀλλά: ἀπολίτικοι συναισθηματισμοί, προσωπικὲς περιπτωσιολογίες καὶ μὴ-μὲ-λησμονεῖ κ.λπ. Ἐντάξει μὲ τὰ ὀνόματα, θὰ ἀφήνω καὶ λεφτὰ στὸ παγκάρι. Κι ἐσεῖς γιὰ ἐμένα. Τί νὰ κάνουμε. Στοργὴ καὶ προδέρμ. Ἀφοῦ κανεὶς δὲν λέει ἂν ἡ ἐθνικὴ Δεξιὰ εἶναι τέτοια, λὲς καὶ μπορεῖ νὰ γίνει κοινωνιολογικὴ γενίκευση δίχως ταμπέλες, καὶ ὡσὰν τὸ ζήτημα νὰ εἶναι ὄχι ἡ ὀρθότητά τους ἢ ἡ ἀβασιμότητά τους ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἀπαραίτητη γιὰ ἀναλύσεις ὕπαρξη ταμπελῶν.

Γιὰ τοὺς ἄλλους πατριῶτες, βέβαια, ἔχω ἀκόμα καλύτερα νέα. Οἱ νεοναζὶ ψόφησαν πολιτικῶς, δόξα τῷ Θεῷ, ὁπότε κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν ντροπὴ μέσα στὴν καταφρόνια τὰ ἀριστεροφιλελεύθερα πλάσματα ποὺ συσχέτιζαν, ὡς πολιτικοὶ ἀναλυτὲς τῆς δεκάρας, τὰ πάμπολλα συλλαλητήρια γιὰ τὸ Μακεδονικὸ μὲ τὴν ἄνοδο καὶ προώθηση τῆς ἀκροδεξιᾶς. Γιατὶ, ὅπως ἴσως νὰ καταλάβατε, τὸ τεράστιο ἐνδιαφέρον τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὸ Μακεδονικὸ κι ἡ ἀντίθεσή τους στὸν μακεδονισμὸ ἦταν ἀντιστρόφως ἀνάλογα τῆς ἐκλογικῆς δύναμης τῶν ἐθνικοσοσιαλιστῶν. Ὅπότε, καθένας μπορεῖ νὰ ἐκφράζεται χωρὶς νὰ φοβᾶται ὅτι ἐνισχύει πολιτικὰ ἕνα κόμμα ποὺ εἶναι ἀνύπαρκτο πλέον. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἦταν πάντοτε λανθασμένη ἡ ἑξῆς «ἐργολαβία», οἱ ἀκροδεξιοὶ νὰ ἀναλαμβάνουν τὸ μεταναστευτικὸ καὶ οἱ πατριῶτες τὴν Τουρκία. Τὰ ζητήματα εἶναι ἀλληλένδετα. Δὲν μπορεῖς νὰ καταπολεμήσεις τὴν Τουρκία ἐὰν -μεταξὺ ἄλλων- δὲν ἐναντιωθεῖς στοὺς «πρόσφυγες» (δηλαδή, ἐὰν δὲν διακηρύξεις ὅτι εἶναι κρατικὰ ἀνεπιθύμητοι ἢ ὅτι πρέπει νὰ ἐμποδίζονται ἀπὸ τὸ νὰ εἰσέρχονται στὴν Ἑλλάδα) ποὺ ἡ Τουρκία στέλνει, κι ἀντιστρόφως, δὲν μπορεῖς νὰ ἐναντιωθεῖς στὴν ἰσλαμοποίηση τῆς χώρας ἐὰν δὲν ἐναντιωθεῖς στὴν Τουρκία ἡ ὁποία προωθεῖ τοὺς Μουσουλμάνους ἀλλὰ κάνεις προβοκατόρικες καὶ ἠλίθιες ἐπιθέσεις (πογκρὸμ σὲ ἀθώους) σὲ Μουσουλμάνους ποὺ ἤδη ἀποβιβάστηκαν στὴν Ἑλλάδα. (Βεβαίως, κρατικὴ βία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσκεῖται πολὺ σκληρὴ σὲ ὅσους λαθρομετανάστες διαπράττουν παρανομίες, κλοπές, φόνους, μὲ εἰδικὴ ὑπεραυστηρὴ νομοθεσία καὶ ποινές, ἄδεια στὴν Ἀστυνομία νὰ δρᾶ πιὸ ἐλεύθερα μὲ τὰ ὅπλα της κ.λπ.)

Τώρα ποὺ παρῆλθαν οἱ ἐθνικοσοσιαλιστές, θὰ περίμενε κάποιος νὰ ἀναδειχτεῖ ἀπὸ τοὺς σοβαροὺς πατριῶτες τὸ ζήτημα τοῦ νὰ κλείσουν τὰ σύνορα. Γιατὶ κάθε δημοκρατικὴ κοινωνία ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸ κάνει αὐτό, ὡς κυρία τοῦ ἑαυτοῦ της, ἀλλὰ κυρίως γιατὶ ὁ ἀνθρωπισμὸς ὑπὲρ τοῦ Α ποὺ γίνεται σὲ βάρος τοῦ Β καὶ χωρὶς τὴ συγκατάθεσή του εἶναι ψευτοανθρωπισμός. Ἄμ, δέ. Γιατὶ ὅσο φοβᾶται ὁ Δεξιὸς νὰ πεῖ ὅτι ὅτι εἶναι Δεξιός (κι ὅτι τὰ ἔκανε σαλάτα), ἄλλο τόσο ὁ πατριώτης φοβᾶται μήπως τὸν ποῦν φασίστα. Φοβίες εἶναι αὐτές. Καὶ σοφιστεῖες ὅτι δὲν φτάνει τὸ μέτρο αὐτό, ὅτι ἡ μετανάστευση εἶναι παγκόσμια ἄρα ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτε ἡ διεθνὴς κοινότητα εἶναι καταδικασμένη ἡ προσπάθειά μας, καὶ ἄλλα τέτοια δῆθεν ψαγμένα. Ἐγὼ ξέρω ὅτι ὁ Σαλβίνι μείωσε τὶς ροὲς καὶ ὅτι ὅταν δὲν ὑπάρχει κοινὴ προσπάθεια τότε καθένας προσπαθεῖ -καὶ πρέπει νὰ προσπαθεῖ- νὰ σώσει μόνο τὸν ἑαυτό του. Δηλαδή, μᾶς εἶναι ἀδιάφορο, ὡς Ἑλλάδα, ἐὰν ἡ μετανάστευση εἶναι παγκόσμια καὶ θὰ συνεχιστεῖ: ἀρκεῖ νὰ μὴν περνᾶ βάρκα μὲ ζωντανοὺς τὰ θαλάσσια σύνορά μας. Ἔχουμε ὡς Ἑλλάδα ἀρκετὲς σφαῖρες, ἔχουμε ἐναλλακτικὰ ἀρκετὰ πολεμικὰ σκάφη ποὺ θὰ ἐμποδίσουν τὰ φουσκωτὰ νὰ προχωρήσουν πέραν τῶν θαλάσσιων συνόρων μας. Ἔχουμε ἀρκετὲς νάρκες γιὰ τὸν Ἕβρο. Ἔχουμε τὴ δυνατότητα γιὰ πλωτὰ καὶ ταυτόχρονα κλειστὰ κέντρα κράτησης. Ἔχουμε τόσα μέσα νὰ κάνουμε τὸ βίο ἀβίωτο ὅσων περνοῦν παράνομα, καὶ νὰ διαλαλήσουμε στὰ ΜΚΔ, στὴν ἀραβικὴ γλώσσα, πόσο θὰ ὑποφέρουν ὅσοι εἰσέλθουν. Τόσο ἁπλό. Μὴν τὸ πεῖτε «κλείσιμο τῶν συνόρων», πεῖτε το φύλαξη, πεῖτε το αὐστηρὴ ἀπαγόρευση τῆς παράνομης διέλευσης τῶν συνόρων. Ὅσοι εἶναι καλοὶ στὸ μάρκετινγκ, θὰ βροῦν τὸν εὔηχο ὅρο γιὰ ἕνα πολὺ καλὸ πράγμα. Φασισμὸς κι ἀπανθρωπιὰ δὲν εἶναι πάντως. Φασισμὸς εἶναι νὰ γίνεται ἕνας λαὸς μειονότητα στὴ χώρα του γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο. Ὅταν ὁ πατριώτης ξεπεράσει τὴ φοβία του, θὰ ἀλλάξει γνώμη, θὰ ξεκολλήσει ἡ γλώσσα του, μόνο ποὺ τότε θὰ εἶναι ἐντελῶς ἀργά.

Πρὸς τὸ παρόν, εἶναι σκέτα ἤδη ἀργά.

Posted in Ελλάδα | 9 Σχόλια

Νίκας τοῖς βασιλεῦσι

Αὐτὰ τὰ δῆθεν ἀθῶα κατὰ τοῦ «βασιλεῦσι» ἐκ μέρους τῶν Νεορθόδοξων, ἔχουν δοκιμάσει νὰ ἐφαρμόσουν οἱ ἴδιοι σὲ κάθε περίπτωση στὴν ὁποία βρίσκουν τὴ λέξη Βασιλεὺς σὲ προσευχὲς καὶ ὕμνους; Βασιλεῦ οὐράνιε, ἢ ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου κ.λπ. κ.λπ. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ χρήση τοῦ ὅρου ἀφορᾶ ἀρχετυπικὰ τὸ κάθε πολίτευμα, κι ὄχι εἰδικὰ τὴ βασιλεία. Εἶναι, δηλαδή, πολιτικὰ ἀθώα κι ὄχι ὑπὲρ τῆς βασιλείας ὡς πολιτεύματος.

Ἐπιπλέον, ἡ τραγελαφικότητα τῆς ἀντικατάστασης τοῦ βασιλεῦσι ἀποδεικνύεται μὲ τὴν χρήση τῆς μὴ ἀντικαθιστάμενης λέξης βαρβάρων. Ποιοὶ βάρβαροι; Τί ρατσιστικὲς ἐκφράσεις εἶναι αὐτές; Καὶ ποιὲς στρατιωτικὲς νίκες; Νὰ καταργηθοῦν κι αὐτά, κι ὁ στρατὸς ἐπίσης, ποὺ εἶναι ἄχρηστος σὲ μιὰ χριστιανικὴ κοινωνία -ἔτσι θὰ ἔλεγε ἕνας συνεπὴς καὶ μὴ ὑποκριτὴς Μάρτυρας τοῦ Ἰεχωβᾶ Νεορθόδοξος. Ὅπως φαίνεται, ἐὰν ἀρχίσει νὰ τραβᾶ κάποιος μία κλωστή, τελικὰ χαλᾶ ὅλο τὸ ροῦχο.

Καταρχήν, θὰ ἔπρεπε νὰ πῶ βέβαια ὅτι ἡ «δημοκρατικότητα» καὶ ὁ ὅρος «δημοκράτης» ποὺ ἔχουν κατὰ νοῦ οἱ ἀριστεροχριστιανοὶ καὶ «δημοκράτες χριστιανοί» δὲν σημαίνουν ὅ,τι νομίζουμε ὅτι σημαίνουν. Δὲν σημαίνουν τὴν προσήλωση στὶς δημοκρατικὲς ἀρχὲς καὶ διαδικασίες καὶ τὴ διαφύλαξή τους ἀπὸ ὅποιον θέλει ἄλλα καθεστῶτα, φασιστικά, ἀπολυταρχικὰ κ.ο.κ. Ἀντίθετα, σημαίνουν κάτι ἀντίστοιχο ἢ παρόμοιο μὲ τὸ «δημοκρατικὸς» γιὰ τοὺς σταλινικοὺς στὸ «ΔΣΕ» (Δημοκρατικὸς Στρατὸς Ἑλλάδας) καὶ σὲ ἄλλες μαρξιστικὲς χρήσεις του, δηλαδὴ αὐταρχισμὸ καὶ ἀντιδημοκρατικότητα. Αὐτὰ πίστευαν οἱ καημένοι διωχθέντες γονεῖς τους, αὐτὰ πιστεύουν μὲ διαφοροποιήσεις οἱ σημερινοὶ «χριστιανοὶ δημοκράτες». Γιὰ νὰ τοὺς προλάβω, «πραγματικὴ» δημοκρατία δὲν σημαίνει ἰσότητα στὴν κατοχὴ τῶν μέσων παραγωγῆς οὔτε ἴση κατοχὴ πλούτου (ὅπως σᾶς γέλασε ὁ Μάρξ), γιατὶ ἱστορικὰ ἡ ἀμεσοδημοκρατικὴ Ἀθήνα δὲν χαρακτηριζόταν ἀπὸ τέτοια πράγματα. (Εἶχε τὶς ὑποχρεωτικὲς «λειτουργίες» τῶν πλουσίων, καὶ μόνον.) Ἄρα, ἡ ἐπίκληση κάποιας πραγματικιᾶς δημοκρατίας ὡς ἐπιχειρήματος γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ «τοῖς βασιλεῦσι» εἶναι ἀβάσιμη. Ἀφῆστε ἥσυχη τὴ δημοκρατία.

Εἶμαι ὁ τελευταῖος ποὺ θὰ ἔλεγε ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶχε δικούς της βασιλεῖς μετὰ τὸ 1453. Οἱ δοτοὶ βασιλεῖς τῆς νεότερης Ἑλλάδας δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς Ρωμιοὺς «ἀείμνηστους καὶ ἡμέτερους αὐτοκράτορες» ποὺ ἀναφέρονται πολλάκις στὰ ἐπαναστατικὰ ἑλληνικὰ συντάγματα τοῦ 1821. Θὰ εἶχαν σχέση μόνον ἐὰν ὁ Κωνσταντίνος Α΄ ἔκλεινε τὰ στόματα τῶν παλαιοκομματικῶν ἀντιβενιζελικῶν, τῆς γυναικούλας του καὶ τοῦ Μεταξᾶ, καὶ ἑνωνόταν μὲ τὸν Βενιζέλο ἀντὶ νὰ ἐπιτρέπει στοὺς Λαϊκοὺς τὴ φρικτὴ φράση «Δὲν τὰ θέλομε» καὶ «Μικρὴ πλὴν Τίμια». Τότε, ναί. Ἂς ἀντιστεκόταν ὁ Κωνσταντίνος Β΄ στὴ δικτατορία καὶ προηγουμένως ἂς μὴν ἔβαζε ἐμπόδια στὴ δημοκρατικὴ διακυβέρνηση τῆς Ἑλλάδας στὴ δεκαετία τοῦ ’60. Γιὰ πέταμα, λοιπόν, ἡ βασιλεία στὴν Ἑλλάδα -ἂς φρόντιζαν νὰ τὴν ἔκαναν ἀγαπητὴ οἱ βασιλόφρονες ὅταν ἔπρεπε. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἕως τὰ ἀγωνιστικὰ μεγαλεῖα τῆς ἀπαίτησης γιὰ κατάργηση (μὴ χρήση) τοῦ «βασιλεῦσι» σὲ ἕναν ὕμνο, ὑπάρχει τεράστια ἀπόσταση τὴν ὁποία δὲν ἀπαιτεῖται νὰ καλύψουμε.

Ἀγαπητὲ ἀριστεροχριστιανέ, χριστιανοκομμουνιστή, «δημοκράτη» Χριστιανέ, ἀντιεξουσιαστὴ Χριστιανέ, «μὴ ὑποκριτὴ» Χριστιανέ, «μὴ συντηρητικέ» καὶ «φωτισμένε» Χριστιανέ, ἢ ὅπως ἀλλιῶς εἶσαι γνωστός: Ὅπως ἡ ἐνδοεκκλησιαστικὴ κριτική σου στὴν τυπικότητα τῆς νηστείας, στὴ σημερινὴ ἐποχὴ τῆς γενικευμένης ἀπιστίας, δίνει τὸ ἄλλοθι σὲ χλιαροὺς Χριστιανοὺς γιὰ μὴ τήρησή της. Ὅπως ὁ «φιλειρηνισμός» σου τοῦ ’60 καὶ τὸ «ἀντι-ΝΑΤΟ» τοῦ ’73 ἦταν στὴν πραγματικότητα τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴ Φινλανδοποίηση καὶ κατόπιν σοβιετοποίηση, κι ὄχι δεῖγμα τῆς ἀγάπης σου εἰδικὰ κι ἀποκλειστικὰ πρὸς τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος κι ἐθνοκράτος ἢ ἔστω τοῦ εἰλικρινοῦς φιλειρηνισμοῦ σου. Ὅπως ἡ κριτική σου στὸν «τυπικὸ ἐκκλησιασμὸ» καὶ στὸν «σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ» δίνει τὸ ἄλλοθι στὴν κρατικὴ κατάργηση τοῦ σχολικοῦ ἐκκλησιασμοῦ καὶ στὴν ἀδιαφορία τῶν νυσταγμένων Χριστιανῶν γιὰ τὸ ἐλάχιστο χριστιανικὸ ἀπαιτούμενο, τὸ ὁποῖο συνιστᾶ ὁ κυριακάτικος ἐκκλησιασμός. Ὅπως ἡ ἐναντίωσή σου στὰ ἐπιτίμια τῶν κανόνων γιὰ τὰ σεξουαλικὰ ζητήματα δὲν γίνεται στὰ ὀρθόδοξα πλαίσια τῆς «οἰκονομίας» ἀλλὰ ἀποκλειστικῶς στὰ πλαίσια τοῦ μεταμοντερνισμοῦ καὶ τῆς «ἐλευθερίας» του: Ἔτσι ἀκριβῶς κι ὁ δημοκρατικὸς καημός σου γιὰ τὸ «βασιλεῦσι» εἶναι ψεύτικος, ὅπως κάθε τὶ πάνω σου καὶ μέσα σου. Ἀγόρασε λοιπὸν πολὺ ξύδι (γιατὶ δὲν τὸ γλιτώνεις τὸ «βασιλεῦσι»), καί -σημείωσέ το- δεκάρα δὲν δίνουμε ἂν ὡς Χριστιανὸς ἀρέσεις ἢ ὄχι στοὺς ἄθρησκους φίλους σου. Δὲν τοὺς ὑπέδειξε κανεὶς Χριστιανὸς τὸ πῶς θὰ ἑρμηνεύουν τὶς γραφές τους, τὸν Λακὰν καὶ τὸν Μάρξ, συνεπῶς ἂς μὴν μᾶς ὑποδεικνύουν αὐτοί, κι ἐσύ, τί ἐννοοῦμε ἐμεῖς μὲ τὸ «βασιλεῦσι».

Posted in Αριστερά, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἀνθρωποθυσίες στὸν Πολυθεϊσμό; Φέρτε ἕνα σύννεφο ἀπ’ τὸ ὁποῖο νὰ πέσουμε

Εἶναι ἡ ἀνωτερότητα τοῦ παγανισμοῦ, τὸν ὁποῖο «μὲ τὴ βία ἐξαφάνισε ὁ Χριστιανισμός», ὅπως λὲν ἀνερυθρίαστα οἱ σύγχρονες μοιρολογίστρες τοῦ πολυθεϊσμοῦ. Κι ἄλλα (γιὰ τρίτη συνεχόμενη φορὰ τὰ τελευταῖα χρόνια) εὑρήματα ἀνθρωποθυσιῶν χάριν τῶν θεῶν τοῦ Πολυθεϊσμοῦ. Στὸ Περού.

perou-maziki-anthropothusia-paidion-efere-sto-fos-i-arxaiologiki-skapani

Θὰ μοῦ πεῖτε ὅτι οἱ Ἰνδιάνοι ἦταν κατώτερη βαθμίδα τῆς ἐξέλιξης στὸ πολυθεϊστικὸ σύστημα, καὶ γι’ αὐτὸ «δὲν μετρᾶνε ὡς ἀποδεικτικὸ στοιχεῖο κατὰ τοῦ πολυθεϊσμοῦ». Ὅπως λέει κι ὁ Καστοριάδης στὴν «Ἑλληνικὴ Ἰδιαιτερότητα», μόνο οἱ ἑλληνικοὶ μύθοι εἶναι «ἀληθινοί», ὄχι τῶν ἄλλων παγανιστικῶν μυθολογιῶν. Βέβαια, ἀκόμη κι ἂν ἀφήσουμε στὴν ἄκρη τὴν ψεκασμένη παραφιλολογία ὅτι οἱ προκολομβιανοὶ πολιτισμοὶ ἦταν ἑλληνικοί, θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσουμε ὅτι οἱ ἀνθρωποθυσίες ἦταν γνωστὴ πρακτικὴ στὸν πολυθεϊσμὸ τῆς Μεσογείου. Ὁ Πορφύριος στὰ τέλη τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα, λέει…

Ὅτι καταργήθηκαν οἱ ἀνθρωποθυσίες σχεδὸν ἀπὸ ὅλους αὐτὸ τὸ μαρτυρεῖ ὁ Πάλλας, ὁ ὁποῖος συγκέντρωσε τὰ στοιχεῖα περὶ τῶν μυστηρίων τοῦ Μίθρα κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Ἁδριανοῦ.

Περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων 2.55, καί, παραθέτοντας τὸν Θεόφραστο:

Μέχρι τώρα, λοιπόν, στὴν Ἀρκαδία κατὰ τὰ Λύκαια καὶ στὴν Καρχηδόνα ἐπίσης, ὅταν τιμοῦν τὸν Κρόνο, ὄχι μόνον τελοῦνται πάνδημες, δημόσιες ἀνθρωποθυσίες, ἀλλὰ σὲ κανονικὰ χρονικὰ διαστήματα ραίνουν τοὺς βωμοὺς μὲ ἀνθρώπινο αἷμα

Περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων, 2.27.

Στὴ Ρώμη, μόλις τὸ 97 π.Χ. ἀπαγορεύθηκαν ἀπὸ τὴ Σύγκλητο οἱ ἀνθρωποθυσίες (Πλίνιος, Φυσικὴ Ἱστορία, 30.12). Ὁ Πλίνιος, μάλιστα, περηφανεύεται ὅτι ἐξαιτίας τῶν Ρωμαίων τερματίστηκαν οἱ ἀνθρωποθυσίες ποὺ γίνονταν ἀπὸ ὅλους τοὺς λαούς, γιατὶ οἱ Ρωμαῖοι τὶς ἀπαγόρευσαν, καὶ φέρνει ὡς παράδειγμα τὴν ἀπαγόρευσή τους ἀπὸ τὸν Τιβέριο στὴ Γαλατία.

Πάντως, ἡ περηφάνεια τοῦ Πλίνιου δὲν ἀνταποκρίνεται ἐντελῶς στὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα, ἀφοῦ σύμφωνα μὲ τὸν Πλούταρχο, ἀκολουθώντας οἱ Ρωμαῖοι τὶς ὁδηγίες στὰ Σιβυλλικὰ βιβλία προκειμένου νὰ ἀποτραποῦν κάποια ἐπερχόμενα δεινά, προστάχτηκε

νὰ θυσιάσουν σὲ κάποιες παράδοξες καὶ ξένες θεότητες δύο Ἕλληνες καὶ δύο Γαλάτες θάβοντάς τους ζωντανοὺς στὸ μέρος ἐκεῖνο

Αἴτια Ρωμαϊκά, 83

Ὄχι οἱ προκατειλημμένοι Χριστιανοὶ ἀλλὰ οἱ μὴ Χριστιανοὶ ἄφησαν πολλὰ συγγράμματα τὰ ὁποῖα βρίθουν ἀπὸ ἀφελεῖς ἀφηγήσεις γιὰ ἀνθρωποθυσίες χάριν τῶν θεῶν τοῦ πολυθεϊσμοῦ, ὄχι μόνο στὰ μυθικὰ ἀλλὰ στὰ νέοτερα χρόνια.

Ἐνῶ ὁ Θεμιστοκλῆς προσέφερε κοντὰ στὴ ναυαρχίδα θυσία, τοῦ ἔφεραν τρεῖς αἰχμαλώτους […] Ὅταν τοὺς εἶδε ὁ μάντης Εὐφραντίδης, ἐπειδὴ ἐκείνη τὴν ὥρα ὑψώθηκε ἀπὸ τὰ ἱερὰ μεγάλη καὶ λαμπρὴ φλόγα, ταυτόχρονα δὲ κάποιο φτέρνισμα ἀπὸ τὰ δεξιὰ ἔδωσε τὸ σημάδι, τὸν συμβούλευσε νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τοὺς νέους αἰχμαλώτους καὶ ἀφοῦ προσευχηθεῖ, νὰ τοὺς θυσιάσει ὅλους στὸν Ὠμηστὴ Διόνυσο. Ἔτσι, εἶπε, θὰ ἐξασφαλιστεῖ στοὺς Ἕλληνες ἡ νίκη συγχρόνως καὶ ἡ σωτηρία. […] Καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐξεπλάγη […] ἀλλὰ τὸ πλῆθος ἄρχισε μὲ ὁμαδικὲς φωνὲς νὰ ἐπικαλεῖται τὴ βοήθεια τοῦ θεοῦ, ὁδήγησε βιαίως τοὺς αἰχμαλώτους στὸ βωμὸ καὶ ἐπέβαλε νὰ ἐκτελεστεῖ ἡ θυσία, ὅπως συμβούλευσε ὁ μάντης. Αὐτὰ τὰ διηγεῖται ἐκ τῶν ἱστορικῶν ὁ Φανίας ὁ Λέσβιος, ὁ ὁποῖος ἦταν φιλόσοφος καὶ ὄχι ἄπειρος στὰ ἱστορικὰ ζητήματα.

Πλούταρχος, Θεμιστοκλῆς, 13.

Τὸ νὰ ἐπικαλεστεῖ κάποιος τὸ μεγάλο χρονικὸ διάστημα μεταξὺ τῶν Μηδικῶν καὶ τοῦ Πλουτάρχου γιὰ νὰ ἀπορρίψει τὴν πληροφορία ὡς μύθο εἶναι κάπως ἄκομψο. Γιατὶ καὶ τὴν περίφημη φράση «Μολὼν λαβὲ» τοὺ Λεωνίδα στὶς Θερμοπύλες, τὴν συναντοῦμε γιὰ πρώτη φορὰ στὸν Πλούταρχο. Εἶναι, λοιπόν, προϊὸν τῆς φαντασίας του κι αὐτή;

Ὁ Πλάτων, πάντως, γράφει:

Παρατηροῦμε ὅτι ἔχει ἐπιβιώσει ἀκόμα καὶ στὶς μέρες μας ἡ συνήθεια νὰ γίνονται ἀνθρωποθυσίες σὲ πολλὰ μέρη τοῦ κόσμου

Νόμοι, 782c

Ὅσον ἀφορᾶ παλαιότερα ἔθιμα ἀνθρωποθυσίας, ὁ Παυσανίας ἀναφέρει ἐτήσιες καὶ ἔκτακτες ἀνθρωποθυσίες στὰ Βοιωτικά, 8.2, στὰ Μεσσηνιακά, 9.4, στὰ Ἀχαϊκά, 19.4. Ὁ Στράβων, 10.2.9 γιὰ ἐτήσια ἀνθρωποθυσία στὴν Λευκάδα. Ὁ Πορφύριος (ὄ.π.), κάνει λόγο γιὰ ἀνθρωποθυσίες «στὰ παλιὰ τὰ χρόνια» στὴ Ρόδο καὶ στὴ Σαλαμίνα τῆς Κύπρου (2.53), στὴ Χίο καὶ τὴν Τένεδο (2.54), στὴ Φοινίκη καὶ στὴν Κρήτη (2.55), στὴ Λαοδικεία τῆς Συρίας, στοὺς Σκύθες καὶ τοὺς Θράκες, στὴν Ἀθήνα καὶ τὴ Ρώμη (2.55). Γιὰ ἀνθρωποθυσία χάριν καθαρμοῦ στὴν Ἀθήνα κάνει λόγο κι ὁ Ἀθηναῖος (13, 602c), ἐνῶ ὁ Σουετώνιος γράφει ὅτι ὁ Αὔγουστος διάλεξε τριακόσιους αἰχμαλώτους ἱππεῖς καὶ συγκλητικοὺς καὶ τοὺς θυσίασε χάριν τοῦ θεοποιημένου Καίσαρα στὶς Εἰδὲς Μαρτίου.

Ὅταν καταργήθηκαν «σχεδὸν ὅλες» (ὅπως λέει ὁ Πορφύριος) οἱ ἀνθρωποθυσίες, ἔμεινε στὰ ἀγάλματα ἡ εὐχαρίστηση γιὰ ἀνθρώπινο αἷμα. Ἀκούγεται ἀνορθολογικό, ἀλλὰ δὲν τὸ λέμε ἐμεῖς, οὔτε κάποιος μισότρελλος φανατισμένος Χριστιανός, μὰ ὁ περιηγητὴς Παυσανίας τὸν 2ο μ.Χ. αἰώνα:

Στὴ μαστίγωση παρευρίσκεται καὶ ἡ ἱέρεια τῆς Ἀρτέμιδας, μὲ τὸ ξόανο τῆς θεᾶς στὰ χέρια. Τὸ ξόανο εἶναι κανονικὰ ἐλαφρύ, γιατὶ εἶναι μικρό. Ἂν ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ μαστιγώνουν εἶναι φειδωλοὶ στὰ χτυπήματά τους, τότε τὸ ξόανο γίνεται βαρὺ γιὰ τὰ χέρια τῆς ἱέρειας, τόσο βαρὺ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ κρατάει εὔκολα, καὶ κατηγορεῖ τοὺς μαστιγωτὲς τῶν νέων λέγοντας ὅτι ὑποφέρει ἀπὸ τὸ βάρος του ἐξαιτίας τους.

Λακωνικά, 16.11. Ἐπίσης:

[Στὴν Ἁλέα] ὑπάρχει ναὸς τοῦ Διόνυσου μὲ τὸ ἄγαλμά του. Γι’ αὐτὸ τὸ θεὸ ἔχουν μιὰ γιορτή, Σκιέρεια, κάθε δεύτερο χρόνο. Σύμφωνα μὲ δελφικὴ μαντεία, στὴ γιορτὴ τοῦ Διόνυσου μαστιγώνονται γυναῖκες ὅπως μαστιγώνονται οἱ ἔφηβοι τῶν Σπαρτιατῶν στὸ ἱερὸ τῆς Ὀρθίας

Ἀρκαδικά, 23.1

Οἱ μαστιγωτὲς ἄκουγαν τὴν παραπονούμενη ἱέρεια τῆς Ἄρτεμης: Οἱ μαστιγώσεις στὴ Σπάρτη πολλὲς φορὲς ὁδηγοῦσαν στὸ θάνατο τῶν μαστιγωνόμενων, ὅπως διαβεβαιώνουν ὁ Πλούταρχος, Τὰ παλαιὰ τῶν Λακεδαιμονίων ἐπιτηδεύματα, 40 (239cd) καὶ ὁ Λουκιανός, Ἀνάχαρσις 38. Στὴν πράξη, λοιπόν, οἱ ἀνθρωποθυσίες συνεχίζονταν (σὲ κάποιο βαθμό) καὶ κατὰ τὸν 2ο μ.Χ. αἰώνα στὴ Σπάρτη.

Εἶναι ἡ «ἀλήθεια» τῶν ἀρχαιοελληνικῶν μύθων, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Καστοριάδης κάνει λόγο.

Οἱ ἑλληνόφωνοι συγγραφεῖς τῆς ρωμαϊκῆς περιόδου προσπαθοῦσαν βέβαια νὰ μπαλώσουν τὰ πράγματα. Ὁ Πλούταρχος ἔλεγε ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀνέχονταν τὶς ἀνθρωποθυσίες

προσπαθώντας νὰ ἐξευμενίσουν καὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ὀργὴ καὶ τὴ βαρυθυμία σκληρῶν, δύστροπων καὶ ἐκδικητικῶν [δαιμόνων]

Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων, 14 (417d)

Ὁ Πορφύριος ἐπίσης προσπαθεῖ νὰ πεῖ στοὺς ἀναγνῶστες του ὅτι «δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ νομίζεις», ἀλλὰ ὅτι:

Ὄχι πρὸς τιμὴν θεῶν, ἀλλὰ δαιμόνων, εἰσήγαγαν οἱ ἄνθρωποι τὶς αἱματηρὲς θυσίες.

Περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων, 2.57.

Μὲ ἄλλα λόγια, τὶς ἀποδίδουν στοὺς μυθολογικοὺς «δαίμονες» (καμμία σχέση μὲ τοὺς χριστιανικοὺς δαίμονες), κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων θεωροῦνταν κακοί, καὶ γλιτώνουν τοὺς πολυαγαπημένους τους θεοὺς ἀπὸ τὴν εὐθύνη τῆς ἀνθρωποθυσίας. Φυσικά, ὁ Πορφύριος δὲν ρώτησε τοὺς Ἕλληνες ποὺ θυσίασαν τοὺς αἰχμαλώτους στὸν Διόνυσο ἐὰν ὁ τελευταῖος ἦταν κατ’ αὐτοὺς ἕνας κακὸς μυθολογικὸς δαίμονας. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι πῶς ὁ Πορφύριος κι ὁ Πλούταρχος δικαιολογοῦσαν τὰ ἀδικαιολόγητα, ἀλλὰ πόσο ἀμόρφωτοι ἢ ψεῦτες (δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω ὅτι μποροῦν νὰ εἶναι καὶ τὰ δύο) εἶναι ὅσοι σήμερα ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς κατέστρεψε κάτι τόσο ὡραῖο ὅπως τὸν Παγανισμό. Ἂς ἐπαναλάβουμε, λοιπόν: οἱ χειρότεροι δυσφημιστὲς τῆς Ἀρχαιότητας εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἀποδέχονται συνολικὰ ὡς ἀνώτερη τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Νέα Παραλία

Προτάσεις γιὰ ἀπαγόρευση:

-Τὰ ζευγαράκια μὲ σκυλάκια.

-Τοὺς μουσικοὺς ποὺ παίζουν Πίνκ Φλόιντ.

Posted in Θεσσαλονίκη | Tagged | Σχολιάστε

3 του Σεπτέμβρη

Τὸ δράμα τοῦ ΠΑΣΟΚ δείχνει τὶς ἱστορικὲς εὐθύνες τῶν Δεξιῶν, ποὺ τὰ ἄφησαν ὅλα στὸν αὐτόματο πιλότο: Εἴτε πρόκειται γιὰ τὴ φιλότουρκη χούντα (Παπαδόπουλος ὑπὲρ τῆς Ἑλληνοτουρκικῆς ὁμοσπονδίας) καὶ τὴν ἀπόσυρση τῆς μεραρχίας καὶ τὴν ἀπίστευτη προδοσία τοῦ ’74, εἴτε γιὰ τὸν ἐξαμερικανισμὸ τῶν ἠθῶν εἴτε γιὰ τὴν πολυκατοικία ὡς ἑλληνικὴ κατοικία. Ἔσπρωξαν τὸν κόσμο σὲ αὐτὸ τό, ὄντως ἀπαίσιο, κόμμα, τὸ «μὲ ὅλους καὶ μὲ τίποτα», ποὺ διαφορετικὰ δὲν θὰ εἶχε καμμία τύχη. Μάλιστα, κανάκευαν καὶ θέριευαν πολιτιστικὰ τὴν Ἀριστερά, εἴτε μὲ τὸν «ἀντιφασίστα» Χατζιδάκη (νὰ μαλώνει-δασκαλεύει) εἴτε μὲ τὴν κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων καὶ τῆς καθαρεύουσας χάριν μιᾶς ἀπροσδιόριστης δημοτικιᾶς ΚΝΕ δίχως ἀπαρέμφατο καὶ μετοχή, εἴτε κλείνοντας τὸ μάτι γιὰ τὴν μελλοντικὴ κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ, γιὰ νὰ μὴν πῶ γιὰ τὴν ἀνοχὴ στὸν ἀμετανόητο ἀριστερισμό. Πράγματι, ὁ τύπος τοῦ Δεξιοῦ εἶναι ὁ ἀμέριμνος ποὺ ἔχει τὸ ἀκαταλόγιστο, αὐτὸς ποὺ νόμισε ὅτι ἀρκοῦσε νὰ νικηθοῦν οἱ σταλινικοὶ πετσοκόφτες τῆς Ἑλλάδας τὸ 1949, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει στὸ καφενεῖο του, σὲ μιὰ ἐξωχρονικὴ-ἐξωιστορικὴ κατάσταση, τόσο μυθικὴ ὅσο τὰ δημοτικὰ τραγούδια ποὺ μένουν γιὰ πάντα ἴδια. Ἡ φύση ἀπεχθάνεται τὰ κενά, καὶ τὰ γέμισε μὲ τὸ χειρότερο ὑλικό.

Ἔτσι, ἔχουμε μιὰ διακήρυξη ποὺ κρύβει κάτω ἀπὸ φιλο-ἐθνικὲς παπαρδέλες (ἄκρως πιστευτὲς ἐξαιτίας τῆς φιλότουρκης χούντας), προτάσεις ὅπως «Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αφαιρείται«, δηλαδὴ οἱ τουρκόψυχοι τῆς Θράκης δὲν διώχνονται, «Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία«, δηλαδὴ περιθωριοποιεῖται καὶ ληστεύεται τὸ θεμέλιο τοῦ πολιτισμοῦ μας, καὶ «ελεύθερη επιστροφή των πολιτικών προσφύγων στην πατρίδα«, δηλαδὴ δυνητικὰ καὶ τῶν «Σλαβομακεδόνων».

Τώρα ποὺ εἶναι πλέον ἀργὰ γιὰ νὰ γίνει ὁτιδήποτε, μποροῦμε ἁπλῶς νὰ συζητᾶμε στὸ καφενεῖο τοῦ διαδικτύου ποιὸς ἔφταιξε. Τζάμπα εἶναι.

Posted in πολιτικά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Σιγά, ἡ ἐθνικὴ Δεξιὰ κοιμᾶται

Ὁ καημός της εἶναι τὸ ΠΑΣΟΚ. Γιατὶ χωρὶς τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἐμφυλίου, καὶ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῆς συζήτησης στὴν λαϊκιστικὴ Ἀριστερὰ καὶ τὰ ψηφουλάκια της, πῶς θὰ ἀπολογηθεῖ γιὰ τὸ σκασμὸ ποὺ ἔχει βγάλει κι ὁ παρασημοφορημένος Γιανναρᾶς κι ἡ «πατριωτικὴ Δεξιὰ» γιὰ τὸ μουσουλμανικὸ-προσφυγικὸ ζήτημα; Οἱ ἔποικοι ἔρχονται μὲ τὴν ἴδιο ρυθμὸ ὅπως τὸ 2015, ἀλλὰ ὁ καημὸς τῆς Δεξιᾶς (τῆς «σωστῆς Δεξιᾶς»!) εἶναι ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κλείσιμο τῶν συνόρων. Κυττῶ τὰ πρωτοσέλλιδα μιᾶς «συντηρητικῆς» πολυτονισμένης ἐφημερίδας στὶς μέρες αὐτές, ποὺ ἔρχονται καραβιὲς Ἰσλαμιστῶν στὴν Μακεδονία: Ἡ ἀπόδοση τῶν Ὑπουργῶν (3/9), ὁ Σημίτης γιὰ Πρόεδρος (ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται), ὁ Τσίπρας καὶ οἱ μισθοὶ τῶν βουλευτῶν του, Ἐκκλησία ὑπὲρ ΗΠΑ γιὰ τὴν Οὐκρανία, ἀγνοοῦνται τὰ ὀστὰ τοῦ Καραϊσκάκη. Καί τί σημασία δίνεται σὲ ἕνα (1) ἐξώφυλλο γιὰ τὸ προσφυγικό; «Μᾶς ἐκβιάζουν γιὰ τὴν ΑΟΖ μὲ καραβάνια μεταναστῶν«. Δὲν εἶναι ζήτημα σημαντικὸ αὐτὸ καθεαυτὸ οἱ καραβιές, δηλαδὴ ζήτημα ἐθνολογικῆς ἀλλοίωσης καὶ νέας Τουρκοκρατίας: εἶναι ἁπλὸ ζήτημα παζαρέματος σὲ μιὰ πιθανὴ συμφωνία. Τέτοια ξεφτίλα. Στὴν δὲ «Δημοκρατία», διαβάζουμε: Συνταξιοῦχοι (τὰ λεφτουδάκια μας) (3/9), Ζάεφ-Σόρος (περσινὰ ξυνὰ σταφύλια), ἡ Κεντροαριστερά (στὰ… παλιά μας τὰ παπούτσια), Διευθυντὴς τῆς ΕΥΠ, «Εὐχαριστῶ τοῦς Γερμανούς» (πώ, πώ!…), Κρυφὲς αὐξήσεις ΔΕΗ («νὰ τρώει ὁ Πασόκος!»). Γι’ αὐτὰ καίγεται ὁ κοσμάκης, βρέ, ὁ ἁπλὸς λα(γ)ός. Ἐμφύλιος καὶ νὰ τρῶμε καλά. Γράφω γιὰ τὴ σιωπὴ (ἀπόλυτη, ἐδῶ καὶ 5 χρόνια) τοῦ Γιανναρᾶ γιὰ τὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς χώρας, καὶ λαμβάνω σχόλιο γιὰ τὶς παραπανίσιες θέσεις στὰ ΑΕΙ. Αὐτό.

Μετά, σᾶς φταῖνε οἱ ὑλιστὲς Ἀριστεροφιλελεύθεροι, ποὺ ὅλα τὰ μετρᾶν μὲ τὸ χρῆμα καὶ τὸ φαγητό, καὶ «διαβρώνουν τὶς ἠθικὲς βάσεις τῆς κοινωνίας». Οὔτε κἂν πατριῶτες (ἢ «ἐθνικιστές») παράλληλα καὶ ταυτόχρονα μὲ τὸν ἀντικομμουνισμό σας δὲν μπορεῖτε νὰ εἶστε. Ἄλλος, βάζει τὸν «ἐθνικισμὸ» πρώτιστο πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας (μεγάλος ἐθνικιστὴς ὁ Ἱερώνυμος, βέβαια!), τὸν Οἰκουμενισμό τρίτο. Ἄλλος δεξιάρας, χτυπιέται γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα καὶ τοὺς πολύτεκνους, παιδιὰ ὅμως δὲν ἔχει κάνει (σὲ μεγάλη ἡλικία πλέον, καὶ δημόσιο πρόσωπο). Ἔστω, γιὰ νὰ δώσει τὸ καλὸ παράδειγμα, τὸ «πρότυπο», ἐννοῶ.

Τὸ κλείσιμο τῶν συνόρων ὡς θεματικὴ τὸ ἔχει πάρει ἐργολαβία ὁ τρίτος ξάδερφός σας, ἐθνικοσοσιαλιστὴς μπράβος-θαμώνας τῶν γυμναστηρίων τῆς γειτονιᾶς σας, καὶ φυσικὰ τέτοια λοῦμπεν ἄτομα δὲν μποροῦν ἐπίσης τίποτε νὰ κάνουν. Ὅπως κι ὁ  «αὔριο ἐκπληρώνεται τὸ Ποθούμενο» γείτονάς σας. Ἐντάξει, τὸ ἐμπεδώσαμε: οἱ Δεξιοὶ εἶστε σκέτα ἀντικομμουνιστές, ὄχι πατριῶτες (οὔτε «ἐθνικιστές»). Ὁπότε βάζετε τὴ σημαία στὸ μπαλκόνι ἢ τὶς συγκεντρώσεις τοῦ Κούλη, καμμιὰ ἀνάρτηση «ριζοσπαστικιὰ» στὰ ΜΚΔ, κανένα «white privilege» (οἱ Μεσογειακοὶ αἰσθάνονται WASP, λευκοὶ σὰν τὸ γάλα, κι ἀπὸ πάνω) χουλιγκανισμὸς πραγματικὸς καὶ μή, κάτω τὸ ΠΑΣΟΚ, ὄχι στὶς πολλὲς θέσεις στὰ ΑΕΙ, καὶ ξοφλήσατε τὸ λογαριασμό σας μὲ τὸ ἔθνος.

Υ.Γ. κι ὅποιος ἔχει τὴ μύγα, μυγιάστηκε!

Posted in Δεξιά | Tagged , | 13 Σχόλια

κάνουν πῶς δὲν βλέπουν

1. Ὁ Γιανναρᾶς τιμᾶται ἀπὸ τὸν Βαρθολομαῖο, κι ἀρχίζει στὴν ἐφημερίδα τὰ λογύδρια γιὰ τὰ προσόντα τῶν ἱεραρχῶν (Υ.Γ. καὶ πρώην χωριατῶν). Θρηνεῖ κι αὐτὸς ἐπειδὴ τὰ προσόντα τους εἶναι συνήθως ἕνα πτυχίο Θεολογικῆς Σχολῆς καὶ ἡ ἀγαμία ἐκτὸς μοναστηριοῦ. Θυμᾶται, νομίζω, ὅτι τὸν Χρυσόστομο τὸν κορόιδεψαν λέγοντάς του ὅτι τὸν πηγαίνουν σὲ μιὰ διπλανὴ ἐπισκοπὴ γιὰ ἐπείγοντες λόγους καὶ τὸν πῆγαν στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ Ἐπίσκοπο· καὶ τὸν Μ. Ἀντώνιο, ποὺ ρώτησε ἄλλον μοναχὸ ἐὰν θὰ πρέπει νὰ ἐπισκεφτεῖ τὸν αὐτοκράτορα στὴν αὐλή του ἐπειτα ἀπὸ πρόσκληση, κι ἔλαβε τὴν ἀπάντηση ὅτι ἐὰν πάει θὰ εἶναι ὁ Ἀντώνιος ἐνῶ ἐὰν δὲν πάει θὰ εἶναι ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Αἴ, ὁ Γιανναρᾶς ἔκανε τὸ ἀντίθετο. Μιλιὰ δὲν βγάζει ὁ λαλίστατος γέροντας γιὰ τὸ πῶς πολιτεύτηκε ὁ Βαρθολομαῖος στὴν Οὐκρανία. Καλά, γιὰ τὸ προσφυγικό, ἐννοεῖται οὔτε λόγος. «Ἱερεμιάδες ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς καὶ γιὰ ἀνώδυνα θέματα», αὐτὰ ἔγραφε πάντοτε ὁ Γιανναρᾶς.

2. Ὁ Παντελῆς Σαββίδης ζητᾶ ἀπὸ τὸν Μητσοτάκη νὰ μοιράζονται δίκαια οἱ πρόσφυγες στὴν Ἑλλάδα, μισοὶ νὰ πᾶνε στὴν Ἀθήνα ὅπως κι ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, κι ὄχι ὅλοι στὴ Μακεδονία. Ἀφενός, δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι κι αὐτὸ θὰ συμβεῖ, ὅταν δηλαδὴ μὲ τὸ καλὸ γεμίσει ἠ Μακεδονία. Ἀφετέρου, ἐφόσον θεωρεῖ, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, κι αὐτὸς τὴν ἀπαίτηση γιὰ κλείσιμο τῶν συνόρων ἔγκλημα τῆς σκέψης κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς, δὲν ἔχει παρὰ νὰ περιμένει νὰ γεμίσει ἡ Μακεδονία. Τρία-τέσσερα ἑκατομμύρια πρόσφυγες εἶναι αὐτά, στὰ παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Κάποτε θὰ ἔρθουν ὅλοι. Δὲν πειράζει, κύριε Σαββίδη μας, θὰ ἀναθεωρήσετε ἀλλὰ τότε θὰ εἶναι ἀργὰ γιὰ τὴν Μακεδονία καὶ τὴν Ἀθήνα. Πρὸς τὸ παρόν, μετατρέπετε τὸ πρωτεῦον πρόβλημα τῶν Μουσουλμάνων ποὺ συνεχῶς εἰσέρχονται ἐπειδὴ εἴμαστε ἀνθρωπιστές, στὸ δευτερεῦον πρόβλημα τῆς κακιᾶς Ἀθήνας ποὺ δὲν τοὺς μοιράζει ἴσα.

Posted in Ελλάδα, ανθρωπισμός, θρησκεία | Tagged , , , | 5 Σχόλια

Ὁ θεός τους, τὰ καπούλια

Βάζει κάποιος στὰ ΜΚΔ μιὰ σύγχρονη (τουριστική) ἀναπαράσταση τῆς Ἄρτεμης, μὲ πεταχτὰ ὀπίσθια κ.λπ. κ.λπ. Ἀφενός, ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἀναπαράσταση εἶναι πανάρχαια (τῆς Κνωσοῦ) τὴν ὁποία μάλιστα «μᾶς τὴν ἔκλεψαν» οἱ Δυτικοί (μουσεῖο Βοστώνης!), ἀφετέρου ἀρχίζει τὶς ὑψιπετεῖς θεωρίες περὶ Φύσεως (ἡ Ἄρτεμις εἶναι ἡ ἴδια ἡ Φύσις) καὶ «ἀρχαίας» κοσμοθέασης: ξέρετε, τὶς θεωρίες ἐκεῖνες τῶν σαπιοκοιλιάδων 60+ ΠΑΣΟΚων ποὺ ἀπὸ τὰ πολλὰ τσίπουρα τοῦ ’80 «ξέφυγαν», καὶ ἐνῶ ἦταν ἄθεοι εἶδαν μπροστά τους τὸν Δία στὸ Λιτόχωρο, ἢ τῶν Δαυλοκατεστραμένων ρωμιοκτόνων «οἱ Ἀινοὺ εἶναι Ἕλληνες», ἢ τῶν ἐξίσου μισότρελλων ἀλλὰ καταστασιακῶν νιτσεΐδιων ἴδιας πάνω-κάτω ἡλικίας καὶ ἱκανότητας γιὰ φαφλατάδικο γρύλισμα*. Ἀπὸ κάτω, στὰ σχόλια: ζούρλα, θαυμασμὸς κι ἔκσταση μὲ τὸ FAKE εὕρημα τῆς δῆθεν Κνωσσοῦ. Καί «Τί λαχταριστὰ ὀπίσθια!», ἀναφωνεῖ ἕνας Ἕλλην, «Τί ζουμερὰ στήθη», ἀνταπαντοῦν τὰ γερόντια μαζὶ κι οἱ κλῶνοι τους, καὶ ἡ πιὸ σοῦπερ ἀνταπάντηση εἶναι «Μά, φυσικά, ἀφοῦ εἶναι θεά!». ΟΕΔ. Καὶ τὰ λάικ πέφτουνε χαλάζι, μαζὶ μὲ τὰ σάλια τῶν ἀσυνουσίαστων γέρων καὶ γριῶν. Καὶ τὸ μόνο παράπονο: «οἱ ἄτιμοι ξένοι μᾶς τὰ πῆραν». Φυσικά, ἡ Ἄρτεμη τῆς μυθολογίας ἦταν παρθένα, ποιὸς νὰ τὸ πεῖ αὐτὸ ὅμως στοὺς ξαναμμένους «πραγματικοὺς Ἕλληνες» ποὺ τόλμησαν κι ἔριξαν τὸ βλέμμα τους στὰ προσόντα τῆς θεᾶς;

Εἰδωλολατρία λοιπόν, εἶναι ἡ ἀπολυτοποίηση ὁποιουδήποτε κομματιοῦ τῆς κτίσης, καὶ φυσικὰ τῆς ἴδιας τῆς κτίσης. Εἴτε μιλᾶμε γιὰ θεοποιήσεις τοῦ κώλου, εἴτε γιὰ ποτάμια καὶ δέντρα, εἴτε γιὰ τὰ λεφτά, εἴτε γιὰ πρόσωπα καὶ συναισθήματα, εἴτε γιὰ τὴν Τέχνη καὶ τὶς ὑψηλὲς ἰδέες. Πιὸ κωμικοτραγικὸ εἶναι τὸ ἐπιχείρημα-καταπέλτης τῶν εἰδωλολατρῶν (συνειδητῶν καὶ μή), πὼς ἐὰν δὲν ἀπολυτοποιήσεις τὸ ἑκάστοτε κομμάτι τῆς φύσης (ἢ ὅλη τὴ Φύση), τότε ἁπλούστατα τὸ ἐχθρεύεσαι καὶ τὸ περιφρονεῖς. Τί νὰ πεῖ κάποιος; ἐδῶ ἡ ἐπιστήμη σηκώνει ψηλὰ τὰ χέρια: Εἴτε θὰ μισεῖς καὶ θὰ περιφρονεῖς κάτι εἴτε θὰ τὸ ἀναβιβάζεις σὲ θεό. Μέση κατάσταση δὲν ὑπάρχει. Ἡ στάση αὐτή (ἢ σκατὰ ἢ χρυσάφι), σαφῶς κλινικῆς περίπτωσης, ἐκλαμβάνεται ἀπὸ τοὺς κατήγορους τῆς «ἰουδαιοχριστιανικῆς ἀντιμετώπισης τῆς Φύσης» ὡς ἀκαταμάχητο ἐπιχείρημα, ποὺ μᾶς ἀποστομώνει. Τί λέτε, ρὲ παιδιά…; Πεῖτε κι ἄλλα τέτοια. Μαγευτήκαμε, μείναμε ἄφωνοι. Στὴν πραγματικότητα, ὅλοι αὐτοί (ἀπὸ σοβαροὺς φιλοσόφους ἕως ξεμωραμένους) βρίζουν ὅσο πιὸ βαριὰ μποροῦν τὰ πράγματα τὰ ὁποῖα θεοποιοῦν, ἀφοῦ τοὺς ἀποδίδουν μιὰ ἰδιότητα τὴν ὁποῖα αὐτὰ οὔτε ἔχουν καὶ οὔτε θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν.

* Ἔχω ὑπόψη ὅσα ἔγραφαν ἐπίσημα, σε κείμενά τους. Γι’ αὐτὸ οἱ χαρακτηρισμοὶ τοῦτοι.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, θρησκεία, οικολογία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Wagner, Bruckner, Beethoven

 

Ὡραῖος βαγκνερικὸς κι ὁ Μπροῦκνερ:

Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Νίτσε, ἡ βαγκνερικὴ μουσικὴ εἶναι σὰ ναρκωτικό, τὴν ἀκοῦς γιὰ ὧρες…

Προφανῶς, δὲν χρειάζεται νὰ πῶ πόσο διαφωνῶ μὲ τὴν κοσμοθέαση ὅλων αὐτῶν. Ὅμως, εἶναι δεῖγμα ἐκλέπτυνσης τοῦ γούστου τὸ νὰ μπορεῖς νὰ ἀπολαμβάνεις πράγματα ποὺ ἔφτιαξαν ἰδεολογικὰ ἄσχετοι ἢ κι ἐχθρικοὶ πρὸς ἐσένα. Αὐτὸ δὲν τὸ ἔχουν οἱ τῆς ἀπέναντι μεριᾶς. Τὸ ἀνώτερο ποὺ μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν οἱ Ἕλληνες ἐχθροί μας εἶναι, ὅπως ὁ Καστοριάδης, νὰ ἐκτιμοῦν τὰ «Κατὰ Ματθαῖον πάθη». Ποὺ εἶναι ξένα κι ὄχι ἑλληνορθόδοξα, ὅπως οἱ ὀρθόδοξοι ὕμνοι τῆς Μ. Ἑβδομάδας.

Posted in μουσική | Σχολιάστε

ὁ καημένος Ἀρειανισμός, καὶ ἄλλα τέτοια: Ὁ ἀνθρωπιστικὸς φανατισμὸς τῆς ἰσοπέδωσης

Τὸ νὰ διαβάζεις γιὰ τὶς «διώξεις κατὰ τῶν Ἀρειανιστῶν» ἀπὸ τὸν Θεοδόσιο μὲ «δολοφονικὸ ζῆλο», στὰ πλαίσια γενικὰ τοῦ μοτίβου ὅτι «ὅλοι ἴδιοι εἶναι» καὶ τοῦ «κάθε ἰδεολογία μόλις ἑδραιωθεῖ ἐξαερώνει τοὺς ἀντιπάλους της», σὲ διαβεβαιώνει γιὰ τὴν παντοδυναμία τῆς ἄγνοιας τῆς ἱστορίας.

Οὔτε ἰδέα ἔχουν, γιὰ παράδειγμα, ὅσοι φέρνουν ὡς παράδειγμα τὴν τύχη τῶν αἱρετικῶν στὰ χέρια τῆς κρατούσας Ἐκκλησίας τοῦ 4ου αἰώνα, γιὰ τὶς ἐπανειλλημένες διακηρύξεις ἱεραρχῶν, πατέρων καὶ ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τῆς ἄσκησης βίας σὲ βάρος τῶν αἱρετικῶν. Ὅλα τὰ παρακάτω διακηρύχτηκαν ἐνῶ ἡ Ὀρθοδοξία ἤδη εἶχε κυριαρχήσει πολιτικά, καὶ ὄχι ὅταν ἦταν διωκόμενη: Ὁ ἅγιος Μαρτίνος μεσολάβησε στὸν αὐτοκράτορα ὑπὲρ τοῦ αἱρετικοῦ Πρισκιλλιανοῦ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἡ ἐκτέλεση αἱρετικῶν θὰ ἦταν καταπάτηση τῶν θείων νόμων (Σουλπίκιος Σεβῆρος, Sacra Historia, 2.50). Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος καταδίκασε τὴν ἐκτέλεση τοῦ Πρισκιλλιανοῦ (ἐπιστ. 24). Ἐπίσης, ἔστειλε δύο ἐπιστολὲς στὸν Θεοδόσιο ζητώντας του νὰ δείξει ἐπιείκεια στοὺς ἡττημένους Ἐθνικούς, πράγμα ποὺ ὁ Θεοδόσιος ἔπραξε. Ὁ Λέων, πάπας Ρώμης, ὑποστήριξε τὴν καθαίρεση ἀλλὰ ὄχι τὴ θανάτωση τῶν πρισκιλλιανιστῶν κληρικῶν. Ὁ Ἰσίδωρος τῆς Σεβίλλης καταδικάζει τὴν θανάτωση αἱρετικῶν (Sententiarum, 3, 4, 4-6), ὅπως καὶ ὁ Ἰλάριος Πουατιὲ τὴ θρησκευτικὴ βία (Liber contra Auxentium, 3.4). Μόνο «παραμερισμένοι ἀπὸ τοὺς μηχανικοὺς τῆς βίας» δὲν στάθηκαν οἱ παραπάνω Πατέρες καὶ ἅγιοι. Ὁ Κοσμᾶς δὲν συμβουλεύει λήψη βίαιων μέτρων κατὰ τῶν Βογόμιλων, ἐνῶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης διακηρύσσει ὅτι ρόλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ κατηχεῖ καὶ ὄχι νὰ σκοτώνει τοὺς αἱρετικούς. Τὰ ἴδια ἰσχυρίζονται οἱ Χρυσόστομοι, οἱ Γρηγόριοι καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι Πατέρες τοῦ 4ου αἰώνα. Ὅποιος ἀγνοεῖ τὰ παραπάνω παραδείγματα, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πιὸ προσεκτικός, λιγότερο βέβαιος γιὰ τὶς ἀποφάνσεις του.

Οὔτε ὅμως ὑπάρχει μεγάλη ἀπόκλιση μεταξὺ χριστιανῶν αὐτοκρατόρων καὶ τῶν παραπάνω ἁγίων. Οἱ «κακοὶ» Θεοδόσιοι χτυποῦσαν τόσο πολὺ τοὺς Ἐθνικούς, ὥστε τοὺς διόριζαν Ἔπαρχους τοῦ Πραιτωρίου, καὶ νομοθετοῦσαν ἐναντίον τῆς βίας σὲ βάρος Ἐθνικῶν. Διέτασσαν τόσο πολύ τὴν καταστροφὴ ναῶν καὶ ἀγαλμάτων, ὥστε ἡ νομοθεσία τους εἶναι γεμάτη ἀπὸ προστατευτικὲς διατάξεις ὑπὲρ ἀρχαίων ναῶν καὶ ἀγαλμάτων. Ἡ ὑπαρκτὴ ἀπόκλιση μεταξὺ Ἐκκλησίας καὶ Αὐτοκράτορα ὀφείλεται, ἁπλούστατα, στὴν προϋπάρχουσα παγανιστικὴ ρωμαϊκὴ «συνταγὴ» ἀντιμετώπισης τῶν ἀντιφρονούντων. Τὸ ὅτι «τελικὰ» ὁ Ἀρειανισμός ἐξαφανίστηκε, δὲν ἀποτελεῖ ἀπόδειξη γιὰ τὴν ἄσκηση βίας «παρὰ τὶς ἐκκλήσεις λιγοστῶν Πατέρων γιὰ ἀνεκτικότητα». Κάτι τέτοιο συνιστᾶ ἀκόμη σοβαρότερη ἄγνοια τῆς ἱστορικῆς ἐξέλιξης. Πρὶν ἀπὸ τὴν φανταστικὴ «καταδίωξη μὲ δολοφονικὸ ζῆλο τῶν Ἀρειανιστῶν ἀπὸ τὸν Θεοδόσιο», οἱ Ἀρειανιστὲς εἶχαν διαπράξει σειρὰ ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα κανεὶς ὑπερασπιστὴς τοῦ «ἑκάστοτε διωκόμενου» δὲν γνωρίζει καὶ δὲν ὑπενθυμίζει.

Ἀναρωτιέται λοιπὸν κάποιος, ἐὰν ὑπῆρξαν Ἀρειανιστὲς ποὺ κατὰ τὴ διάπραξη τῶν ἐγκλημάτων αὐτῶν μίλησαν ὑπὲρ τῶν ἀντιφρονούντων ὅπως οἱ παραπάνω ὀρθόδοξοι ἅγιοι. Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους ποὺ ὑποστήριξαν τὴ μὴ βία ἐνόσω ἡ Ὀρθοδοξία εἶχε πλέον κυριαρχήσει, οἱ Ἀρειανιστὲς δὲν διακήρυσσαν τὴ μὴ βία ἐνόσω κυριαρχοῦσαν. Μάταια ἐπίσης θὰ ψάχνει κάποιος γιὰ «σταλινικοὺς» οἱ ὁποῖοι διακήρυσσαν τὴν μὴ δίωξη τῶν τροτσκιστῶν καὶ ἄλλων ἀντιφρονούντων. Γιατί, μήπως οἱ Διαφωτιστὲς ἐνῶ ἀκόμη ἦταν «διωκόμενοι» δὲν διακήρυσσαν ὅτι οἱ ἀντιφρονοῦντες (=οἱ διαφωνοῦντες μὲ τὶς ἰδέες τῶν Διαφωτιστῶν) πρέπει νὰ ἐξολοθρεύονται; Μήπως κι ὁ Πλήθων Γεμιστὸς δὲν διακήρυσσε, ἐνῶ καλὰ καλὰ δὲν εἶχε ἐπικρατήσει, ὅτι ὅσοι διαφωνοῦν μὲ τὶς ἰδέες του θὰ καίγονται στὴν πυρά;

Ἄρα, ἡ ἄποψη «ὅλοι εἶπαν καὶ ἔκαναν τὸ ἴδιο μόλις ἐξασφάλισαν τὴν ἐξουσία» εἶναι προϊὸν ἄγνοιας ἢ ψέμμα.

Ἡ διαφορὰ μεταξὺ «Ἀρειανιστῶν», «Σταλινικῶν» καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, Ἐκκλησίας τοῦ 4ου αἰώνα, εἶναι τεράστια στὸ ζήτημα αὐτό. Κι ἐπειδὴ ὁ «ὑπερασπιστὴς κάθε εἴδους ἀντιφρονούντα» δὲν τὸ γνωρίζει, μετατρέπεται σὲ κήρυκα τῆς δῆθεν μετριοπάθειας, τοῦ «ὅλοι ἴδιοι εἶναι». Φιλοσοφικά, τὸ «ὅλοι ἴδιοι στάθηκαν» ἀκούγεται πολὺ πειστικό, ἱστορικὰ ὅμως ἐλάχιστα ἢ καθόλου. Εἶναι ἡ γνωστὴ κατάσταση ὅπου οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ φιλοσοφοῦντες / κοινωνιολογοῦντες στέκονται ἐνάντιοι στὴν Ἱστορία.

Θὰ μπορούσαμε νὰ χαρακτηρίσουμε τὴν «ἀνθρωπιστικὴ» αὐτὴ στάση, φανατισμὸ μὲ ἀνθρωπιστικὸ πρόσωπο. Ἤπιο φανατισμό, ἀλλὰ φανατισμό. Γιατὶ, ὅσο κι ἂν τὸ ἀρνοῦνται οἱ «πραγματικοὶ» ἀνθρωπιστές, δὲν εἶναι ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ οἱ ἰδεολογίες «ἴδιες» ὅσον ἀφορᾶ τὴν μεταχείριση τῶν ἀντιφρονούντων.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, ανθρωπισμός, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Παλαιὰ Διαθήκη: Ἀντιγραφὴ ἄλλων μυθολογιῶν;

Εἶναι τόσο κουραστικό, ἀλλὰ ἀκούγεται: Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἀντιγραφὴ τῶν βαβυλωνιακῶν καὶ αἰγυπτιακῶν μυθολογιῶν καὶ θεολογιῶν. Τὸ πρόβλημα μὲ τέτοιες ἀπόψεις εἶναι ὅτι ὑπάρχουν οὐσιώδεις διαφορὲς σὲ πολλὰ ζητήματα.

Σκοπὸς τῆς δημιουργίας τῶν ἀνθρώπων:

Στοὺς σουμεριακοὺς μύθους καὶ στὸ βαβυλωνιακὸ ἔπος τῆς δημιουργίας ἔχουμε τὰ ἑξῆς: Ἀρχικά, οἱ θεοὶ ἐργάζονταν, μετὰ ἀνέθεσαν τὴν ἐργασία σὲ κατώτερες θεότητες, τοὺς Igigi, καὶ ὅταν αὐτοὶ ἐπαναστάτησαν, τότε πλάθεται ἀπὸ τοὺς θεοὺς ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τοὺς θεοὺς καὶ νὰ καλλιεργεῖ τὰ χωράφια, ὥστε οἱ θεοὶ νὰ μὴν ἔχουν ἔγνοια γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους πλέον, διότι (στὸ σουμεριακὸ μύθο) οἱ θεοὶ ἀρχικὰ παραπονιοῦνται ὅτι δὲν βρίσκουν  νὰ φᾶνε. Σὲ ἕναν ἄλλο μύθο, ἐπειδὴ δυὸ θεοὶ μαλώνουν καὶ μεθᾶνε, οἱ θεοὶ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ ἀναγκαῖα δημιουργοῦν τὸν ἄνθρωπο. Λείπει ἀπολύτως τέτοια ἀδυναμία στὸ Θεὸ τῆς Γένεσης. Φτιάχνεται, ἀλλοῦ, ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Κινγκοὺ ὁ ἄνθρωπος, γιὰ «νὰ ξεκουράζει τοὺς θεούς», γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὰ ἱερά, τὶς θυσίες, ἀκόμα καὶ νὰ χορεύει μπροστά τους. Ἡ μόνη «κοπιαστικὴ» ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἦταν νὰ καλλιεργεῖ καὶ νὰ φυλάσσει τὸν Παράδεισο, ὄχι ὅμως γιὰ νὰ παρέχει τροφὴ στὸ Θεό. Ἀκόμη καὶ ἡ μεταπτωτικὴ κατάρα γιὰ τὴν ἐργασία (ἱδρώτας τοῦ προσώπου) δὲν ἀποσκοπεῖ στὴν παραγωγὴ τροφῆς χάριν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ κατασκευὴ τοῦ ἀνθρώπου:

Ὁ Ἐνκί, στὸ σουμεριακὸ μύθο, φτιάχνει ἕνα ἀνθρώπινο ὂν ἀδύνατο σωματικὰ καὶ πνευματικά. Ζητᾶ τὴ βοήθεια μιᾶς ἄλλης θεότητας, τῆς Νινμάχ. Οὔτε αὐτὴ καταφέρνει νὰ διορθώσει τὰ πράγματα, καὶ καταριέται τὸν Ἐνκὶ γιὰ τὸ δημιούργημά του. Ὁ Θεὸς τῆς Γένεσης, ἀντίθετα, εὐλογεῖ τὸν λίαν καλὸ ἄνθρωπο, κι ὅταν βλέπει τὴ μοναξιά του, τοῦ δημιουργεῖ βοηθό.

Ἐπιπλέον, ὁ ἄνθρωπος τῶν μυθολογιῶν φτιάχνεται ἀπὸ αἷμα φονευμένου θεοῦ, ἀναμεμειγμένο μὲ πηλό. Ἔτσι, θανατώνεται ὁ θεὸς Κινγκού, καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα του φτιάχνουν τὸν ἄνθρωπο. Ἡ διήγηση αὐτὴ ταιριάζει μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ὀρφική, ἀφοῦ μὲ τὸ αἷμα τῶν Τιτάνων φτιάχνεται ὁ ἄνθρωπος. Ὄχι ὅμως καὶ μὲ τὴ βιβλική, ὅπου ὁ Θεὸς φυσᾶ στὸν πηλό.

Στὴν αἰγυπτιακὴ μυθολογία, ὁ Χνοὺμ φτιάχνει τὸν ἄνθρωπο μὲ πηλὸ ἀλλὰ σὲ τροχό. Τὸ τελευταῖο ὑποδηλώνει μεταγενέστερη δημιουργία τοῦ μύθου, ἀλλὰ καὶ σχετικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου.

Ὑπερπληθυσμός, τὸ πρόβλημα τῶν θεῶν:

Ὁ Θεὸς τῆς Γενέσεως (1.28) προτρέπει στὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν ἀνθρώπων. Στὴ διήγηση τοῦ Ἀτραχάση, οἱ θεοὶ προκαλοῦν διαδοχικὰ πανούκλα, ξηρασία καὶ κατακλυσμό, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ τῶν ἀνθρώπων.

Διάρκεια ζωῆς τῶν πρώτων ἀνθρώπων:

Ἂν ὁ Μαθασούλας ἔζησε 969 χρόνια, οἱ βασιλεῖς τῆς Μεσοποταμίας βασίλευσαν 43.200 χρόνια (Ἐνμενλουάννα), 18.600 χρόνια (Οὐμπαρατούτου), 18.000 χρόνια (Ντουμούζι). Μετὰ τὸν Κατακλυσμό, ἡ πιὸ μακρόχρονη βασιλεία κρατᾶ 1.560 χρόνια (Ετάνα). Οἱ διαφορὲς εἶναι τεράστιες. Πάντως, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἐὰν ὁ βασιλιᾶς Ἐνμεμπαραγκίσι βασίλευσε 900 ἔτη, εἶναι ὑπαρκτό πρόσωπο (ἄφησε τὶς πρῶτες ἐπιγραφὲς στὴ σουμεριακὴ γραφή), καὶ κάπως ἀλλιῶς θὰ πρέπει νὰ ἑρμηνευτεῖ ἡ βασιλεία τῶν 900 ἐτῶν. Ἀντίστοιχα θὰ πρέπει νὰ σκεφτοῦμε καὶ γιὰ τὰ πρόσωπα τῆς Γένεσης.

Κατακλυσμός:

Αἴτία του, στὴ Γένεση, ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων. Στοὺς βαβυλωνιακοὺς μύθους, ὁ θόρυβος τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἐνοχλεῖ τοὺς θεούς, εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κατακλυσμοῦ. Ἐναλλακτικά, αἰτία εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν νὰ δουλέψουν προκειμένου νὰ παράγουν τροφὴ γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῶν θεῶν. Στοὺς Σουμέριους, ὁ ἀντίστοιχος τοῦ Νῶε, ὁ Ζιουζούντρα, μετὰ τὸν κατακλυσμὸ γίνεται ἀθάνατος. Τὸ ἴδιο κι ὁ βαβυλωνιακὸς Νῶε, ὁ Οὐτναπιστίμ, ποὺ ἐπιπλέον γίνεται θεός. Ὄχι ὅμως κι ὁ βιβλικὸς Νῶε.

Στὴν αἰγυπτιακὴ μυθολογία δὲν ὑπάρχει διήγηση γιὰ κατακλυσμό. Ὁ Ρὰ βλέπει ὅτι εἶχε χάσει τὸ κύρος του σὲ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους. Στέλνει ἀρχικὰ τὴν Ἄθωρ νὰ κατασφάξει τοὺς ἀνθρώπους, στὴ συνέχεια ὡστόσο τὸ μετανοιώνει καὶ τὴν ἐμποδίζει.

Στὸ βαβυλωνιακὸ μύθο, ὁ κατακλυσμὸς κρατᾶ δεκατέσσερις μέρες, ἐνῶ στὴ Γένεση σαράντα. Τὸ πλοῖο τοῦ Οὐτναπιστὶμ εἶναι ἕνας κύβος μὲ πλευρὰ 140 πήχεων: Ἀδύνατον νὰ ἐπιπλεύσει. Ἀντίθετα, ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶε ἔχει ἑξαπλάσιο μῆκος ἀπὸ ὅ,τι πλάτος.

Ἡλιολατρεία τῆς Αἰγύπτου:

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὁ ἥλιος εἶναι μιὰ λάμπα. Δημιουργεῖται στὴν τέταρτη μέρα τῆς δημιουργίας, ἐκτὸς ἄλλων καὶ γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι δὲν εἶναι ἡ αἰτία τοῦ σύμπαντος καὶ τῆς ζωῆς. Ἔτσι, ἡ αἰγυπτιακὴ ἡλιολατρεία δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὸν ἥλιο στὴν Βίβλο.

Ἡ θεωρία τῆς ἀντιγραφῆς παρουσιάζει σοβαρὰ προβλήματα. Γενικά, εἶναι ἀρκετὰ τεμπέλικη θεωρία, ἀφοῦ τὰ ἀποδίδει ὅλα σὲ μιὰ ἀντιγραφή. Ὅμως, ἐνῶ ὁ Ἀβραὰμ προέρχεται ἀπὸ τὴ Μεσοποταμία, ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι θὰ ἀνέμενε κάποιος οἱ διηγήσεις τῆς Γένεσης ἔχουν μεγάλη διαφορὰ ἀπὸ τὶς λοιπὲς διηγήσεις τῆς Μεσοποταμίας. Ὑπάρχει μιὰ ἀβυσσαλέα διαφορά, πέραν τοῦ μονοθεϊσμοῦ: Ὁ βιβλικὸς Θεὸς δημιουργεῖ ἀνιδιοτελῶς κι ἀπὸ καθαρὸ ἐνδιαφέρον τὸν ἄνθρωπο, ἐνῶ οἱ θεοὶ γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση κάποιας δικῆς τους ἀνάγκης, σὲ βάρος τῆς θέλησης τοῦ ἀνθρώπου. Εἴτε κάποιος μπερδεύει τὴν Π.Δ. μὲ τὸ Κοράνι εἴτε μὲ τὶς ἀφελεῖς διηγήσεις τῆς βαβυλωνιακῆς μυθολογίας, ἀδυνατεῖ νὰ δεῖ τὴν μοναδικότητα τοῦ κειμένου αὐτοῦ.

Posted in θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Can you swim?

Οἱ Τουρκοάραβες εἶναι γενικὰ ἀπληροφόρητοι. Οἱ πρῶτοι νομίζουν ὅτι οἱ ΑΕΚτζῆδες πονᾶνε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως οἱ δεύτεροι νομίζουν ὅτι οἱ Δυτικοὶ εἶναι Χριστιανοί. Μόνο μὲ τὸν «αὐτόνομο» Ἡρακλῆ μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ ἡ κατάντια τῆς ἀντιφὰ (ψευτο-αντιφά, μόνο ἀντι-Ἑλλάδα) ΑΕΚ. Κανονικά, οἱ ὀργανωμένοι ὁπαδοί της θὰ ἔπρεπε νὰ ζητήσουν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ σήματός της, ἀφοῦ ὁ δικέφαλος εἶναι ἀλυτρωτικὸ σύμβολο ὑπόσχεσης γιὰ ἀνασύσταση τῆς «θεοκρατικῆς» Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Οἱ ὀργανωμένοι ὁπαδοί της πρωτοστατοῦν σὲ ἐκδηλώσεις συμπαράστασης, ἀνακοινώσεις ἐπὶ ἀνακοινώσεων κ.λπ., γιὰ τοὺς «δυστυχισμένους πρόσφυγες» ἀποσιωπώντας ὅτι ὑπάρχει ἀβυσσαλέα διαφορὰ μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν ποὺ σφάχτηκαν ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους τὸ 1922 καὶ ἦρθαν κακὴν κακῶς στὴν Ἑλλάδα,  καὶ τῶν Μουσουλμάνων τῆς Συρίας ποὺ ἀλληλοσφάζονται καὶ ἔπειτα ἀποστέλλονται ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἐνῶ δὲν κινδυνεύουν καθόλου στὴν Τουρκία, προκειμένου νὰ ἀλλοιωθεῖ ἡ πληθυσμιακὴ σύνθεση τῆς Ἑλλάδας.

Δὲν θὰ ἐκπλησσόμουν ἐὰν καὶ οἱ ἀντιφὰ τῆς ΑΕΚ ἔβαζαν τέτοιο πανώ -ὅπως οἱ Γενίτσαροι Κύπριοι τῆς Ὁμόνοιας ἀναρτοῦν τὴ σημαία τῶν Τουρκοκυπρίων. Ἄλλωστε, οἱ πρόγονοί τους, οἱ κομματικοί, ἔλεγαν ὅτι χαρήκανε καὶ συνέβαλαν στὸ «πέταμα στὴ θάλασσα» τῶν Μικρασιατῶν. Ἀντιφὰ εἴμασταν στὸν Β΄ Π.Π. ὅλοι, καὶ ΗΠΑ καὶ Ἀγγλία καὶ ΕΣΣΔ, δὲν θὰ μᾶς ποῦν τώρα κι οἱ ἄκαπνοι, στὴν πράξη φιλοναζὶ τροτσκιστὲς τί ἐστὶ ἀντιφασισμός. Συνεπῶς, ἀντιφασιστικὴ ἐργολαβία ἀπὸ ἀντιεξουσιαστὲς-ἀναρχικούς, ποὺ θέλουν νὰ γεμίσει ξανὰ ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ Μουσουλμάνους, δὲν ἀναγνωρίζουμε.

 

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Τὸ σουηδικὸ σάιμποργκ

Τὰ μόνα παιδιὰ ποὺ οἱ Δυτικοὶ τελικὰ ἀνέχονται νὰ ἀνακατεύονται στὰ πόδια τους εἶναι ἐκεῖνα ἀπὸ σιλικόνη.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, οικολογία | Tagged , | Σχολιάστε

ψῆφος ὁμογενής, συστημένη ἀπὸ τὸ χωριό.

Μόνο γιὰ ἀστεῖο, κι ὅμως ἑλληνικό. Ἄνθρωποι δύο καὶ πλέον γενεῶν ἀλλοδαποί, ξένοι πιά, θὰ ἐπιτρέπεται νὰ συγκαθορίζουν τὴν τύχη τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους. Μουζάκα, gyros, μαgειρίτσα, τσολιάς, καὶ μιὰ ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα. Αὐτὰ γνωρίζουν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ὅσο τρελὸ εἶναι νὰ ψηφίζουν ἀλλοδαποὶ καὶ λαθρομετανάστες στὴν Ἑλλάδα, ἄλλο τόσο εἶναι νὰ ψηφίζουν ἄνθρωποι ἄσχετοι, γεννημένοι στὰ ξένα, ποὺ ἔρχονται καμμιὰ φορὰ γιὰ διακοπές. Ἔχουμε μιὰ μεταφυσικὴ ἀντίληψη τῆς ἑλληνικότητας, ὅτι τάχα στανικῶς διατηρεῖται στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα (τόσο εἶναι δυὸ γενιές). Ὅσο κι ἂν ὑπάρχει ἕνα εὖρος ἀντιλήψεων, καὶ ὅσο κι ἂν οἱ ὁμογενεῖς εἶναι φιλέλληνες, δὲν εἶναι «κανονικοὶ» Ἕλληνες. Ἐννοεῖται, μακριά μας ὅσοι κρίνουν γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ψήφου μὲ βάση τὸ τί ψηφίζουν («δημοκρατικὰ» ἢ «πατριωτικά», δηλαδὴ δεξιά) οἱ ὁμογενεῖς. Δὲν μπορεῖ ἡ πραγματικότητα τοῦ Ἑλληνοαμερικανοῦ κι Ἑλληνοαυστραλοῦ τρίτης γενιᾶς νὰ τοῦ ὑποδείξει τί νὰ ψηφίσει. Καλύτερα, ἐννοῶ, ἀπὸ τὴ ζωὴ στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα. Οὔτε οἱ καλὲς προθέσεις του (εἴτε «δημοκρατικὲς» εἴτε «ἐθνικές»). Δὲν χρειάζεται ἡ θεσμοθέτηση τῆς σχέσης πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, δὲν κατάφεραν ἐντελῶς τίποτα τὸ 1974, οὔτε λόμπυ οὔτε κουραφέξαλα. Κι ὅπως μᾶς ἀπαντοῦσε ἕνας θεῖος, ὅταν ὁ ἀδερφός του τοῦ ἔλεγε ὅτι τὸ τάδε ἀμερικανικὸ κόμμα (ποὺ ψήφιζε ὁ θεῖος) εἶναι φιλοτουρκικό, ἄρα ὅτι ὡς Ἑλληνοαμερικάνος δὲν θὰ πρέπει νὰ τὸ ψηφίζει: «Ἐγὼ κυττάζω τὰ συμφέροντά μου, ὄχι πολλοὶ taxes κ.λπ.»· ἐνῶ ἕνας ἄλλος μοῦ ἔλεγε, παλιά, ὅτι ὁ Ἀβραμόπουλος ἦταν σοβαρός. Ἀκριβῶς ἔτσι: Τί συμφέροντα νὰ ἔχουν ἄραγε στὴν Ἑλλάδα αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, τὰ ὁποῖα θὰ διακινδυνεύσουν μὲ μιὰ «τρελὴ» ψῆφο τους στὶς ἑλληνικὲς ἐκλογές; Κανένα. Καὶ τί ἔχουν  νὰ πάθουν καὶ νὰ χάσουν, ἂν κάνουν κάτι στραβὸ μὲ τὴ ψῆφο τους; Τίποτε… Ξές, οἱ ὁμογενεῖς ποὺ νομίζουν ὅτι ἀκόμα ζοῦμε στὸ ’70 καὶ φιλοξενοῦνται στὰ σπίτια τῶν μακρινῶν συγγενῶν τους χωρὶς νὰ ρωτήσουν τοὺς τελευταίους. Ὅπως ἔγραφε κι ὁ Κονδύλης, οἱ ἐργατοϋπάλληλοι τοῦ Σίδνεϋ δὲν εἶναι Μπενάκηδες. «Οι σημερινές ελληνικές παροικίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας βρίσκονται τόσο μακριά και μέσα σε κοινωνίες τόσο διαφορετικές, ώστε μάλλον χρειάζονται την ενίσχυση του ελληνικού κράτους προκειμένου να διατηρούν δεσμούς μαζί του παρά είναι οι ίδιες σε θέση να του δώσουν ουσιαστική υλική ενίσχυση ή πνευματική ώθηση«. Αὐτὸ σημαίνει: Ὄχι ψῆφο, μὰ σχολεῖα ἑλληνικά, μὲ θρησκεία, ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ γλώσσα.

Posted in Ελλάδα | Tagged | 8 Σχόλια

Τί ἄσχημο, πόσο ἄσχημο

Πάντα ὅταν βλέπω ἕναν ἴδιο τόπο μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ἢ ὅταν βλέπω τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους σὲ ἄλλους τόπους, ἢ τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους νὰ λείπουν ἀπὸ ἕναν τόπο ὅπου ἦταν, τότε μὲ πιάνει κάτι. Ἀλλὰ αὐτὴν τὴν ἀηδία δὲν τὴν μπορῶ, νά:

tc3bcrk20mutfac49fc4b1-kebabc3a7c4b1lar20loncasc4b1-nakkas20osman-surname-i20humayun

cb425592a4735981f7b95e16951e9e36

sultanahmet-c59fenlikleri

Mosaïques de l'entrée sud-ouest de Sainte-Sophie (Istanbul, Turquie)

Καλύτερα, σὰν τὴν Κασσάνδρα κι ἂς μὴν μπορῶ νὰ πείθω ἀνθρώπους νὰ μὴν πηγαίνουν ἐκεῖ.

Posted in Τούρκοι | Tagged , , | 1 σχόλιο

πυθαγορικά

Οἱ πόνοι εἶναι καλό, ἐνῶ οἱ ἡδονὲς ἀπὸ κάθε πλευρὰ κακό˙ γιατὶ, ἀφοῦ γεννηθήκαμε γιὰ νὰ τιμωρηθοῦμε, πρέπει νὰ τιμωρούμαστε

Ἰάμβλιχου, Πυθαγόρου βίος

Ἀγαπήθηκε ἰδιαίτερα γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, καὶ οἱ ὁπαδοί του ἀκόμη καὶ σήμερα διακρίνονται ἀνάμεσα σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὸν ξεχωριστὸ τρόπο τῆς ζωῆς τους, ποὺ οἱ ἴδιοι ὀνομάζουν πυθαγόρειο

Πλάτων, Πολιτεία, 600ab

Posted in φιλοσοφίες, Αρχαιότητα | Tagged | Σχολιάστε

Ἡ νύχτα τῶν ζωντανῶν μουσικῶν

ζωντανοί μουσικοί

Εικόνα | Posted on by | Σχολιάστε

γιὰ τὸ καλό σου, οἰκολόγε

Ἄλλο νὰ μὴ σὲ ἀφήνουν νὰ ἀπολαύσεις κάθε μέρα τὸ ἀγαπημένο σου γεῦμα ἢ νὰ μὴν αὐξήσεις τὸ ἀγροτικὸ εἰσόδημά σου ἐπειδὴ εἶναι μοβόροι κακοὶ καπιταλιστές, καὶ ἄλλο πράγμα νὰ σοῦ τὰ κάνουν αὐτὰ ἐπειδὴ πρέπει νὰ σωθεῖ τὸ σπίτι σου ἡ Γῆ. Τότε, μάλιστα. Μειῶστε καὶ τοὺς δυτικοὺς μισθούς, ἢ ἀπαγορεῦστε στὸν τρίτο κόσμο νὰ ἀναπτυχθεῖ (ἅμα κοτᾶτε, βομβαρδίστε τον). Καλὸ καὶ ἅγιο.

Ὅπως ὁ «κύριος» τοῦ σκύλου τελικὰ καταλήγει ὑπηρέτης τοῦ σκύλου: Ἔτσι καὶ μὲ τὴ σχέση φύσης – «οἰκολογικοποιημένης» ἀνθρωπότητας, τελικὰ δὲν καταλαβαίνεις ἐὰν πρέπει νὰ φροντίζουμε γιὰ τὴ φύση προκειμένου νὰ εἴμαστε ἀσφαλεῖς, ἢ ἐὰν εἴμαστε ὑπηρέτες τῆς φύσης γιατὶ ἡ ἰδιότητα τοῦ ὑπηρέτη ἀποτελεῖ ὕψιστη αὐταξία καὶ τίτλο τιμῆς. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο ἐπιλογῶν εἶναι τεράστια. Ὅπως οἱ βαβυλωνιακὲς θρησκεῖες (ἀλλὰ ὄχι ἡ παλαιοδιαθηκική) ὑποστηρίζουν, ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἀπὸ τοὺς θεοὺς γιὰ νὰ τοὺς ταΐζει καὶ νὰ τοὺς ὑπηρετεῖ, κατὰ δὲ τὸν Πυθαγόρα προκειμένου νὰ τοὺς λατρεύει. Ἐπιστρέφουμε στὰ παλιὰ «ὡραῖα χρόνια», πρὸ τοῦ «ἀπαίσιου ἑβραιοχριστιανισμοῦ».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, οικολογία | Σχολιάστε

ἄγαλμα – MET

Πηγή

hb_14.130.1

 

Posted in ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Τὸ 1/3 τῶν ἐπιτυχόντων κάτω ἀπὸ τὴ βάση;

Ἡ λύση εἶναι μία: Διορισμοί, τώρα. Ἤδη θὰ ἔχουν ἁπλώσει τὰ γιγάντια πανώ τους οἱ Ἀριστεροί, στὶς καθηγητικὲς σχολές τους: Γιὰ ἐλεύθερη εἴσοδο στὶς σχολὲς καὶ γιὰ διορισμὸ-ἀπορρόφηση ὅσων πέρασαν φέτος καὶ θὰ πάρουν πτυχίο σὲ 4-5 χρόνια. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι θὰ ἔχουμε μαθηματικοὺς ποὺ μπῆκαν μὲ 7,5 καὶ ποὺ θὰ διδάξουν μαθηματικά. Φιλόλογους ποὺ μπῆκαν μὲ 4,5 κ.ο.κ. Ἡ μαζικὴ δημοκρατία ἀπαιτεῖ ἄλλωστε τὴ συμμαχία μεταξὺ Ἀριστερῶν καὶ πλέριων μαζῶν (Δεξιῶν, Κεντρώων) γιὰ περισσότερους διορισμούς. Δὲν ἔχει σημασία ποὺ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν μειώνεται. Ἂς φέρουμε μεταναστόπουλα γιὰ νὰ διατηρηθεῖ καὶ νὰ αὐξηθεῖ ὁ ἀριθμὸς τῶν σχολείων τῆς χώρας -μὲ τὴ λύση αὐτὴ ἀκόμη καὶ οἱ δεξιοὶ ἀντιπροσφυγιστὲς κι ἀντιισλαμιστὲς καθηγητὲς θὰ συμφωνοῦσαν. Ἂς μὴν σκεφτῶ τὸν μελλοντικὸ πολιτικὸ μηχανικὸ μὲ βαθμοὺς κάτω ἀπὸ τὴ βάση.

Posted in παιδεία | Tagged , | 51 Σχόλια

οἰκολογία γιὰ λίγους

Ἡ οἰκολογικὴ ἀπαίτηση ἔχει τὸ ἑξῆς πρόβλημα. Ὅταν ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ ὁποιοδήποτε θεό, τὸ μόνο ποὺ σοῦ ἀπομένει εἶναι ἡ γῆ. Ἐὰν παραιτηθεῖς καὶ ἀπὸ τὴ «γῆ», δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀφθονία της, δὲν μπορεῖς νὰ ζήσεις. Δὲν ἀκουμπᾶς στὸν οὐρανὸ οὔτε πατᾶς στὴ γῆ. Εἶσαι στὸ κενό, πέφτεις στὴν ἄβυσσο.

Ἂν θὲς νὰ μοιράσεις δίκαια τὴ φτώχεια καὶ τὸν «λιτὸ βίο», τότε ἡ «διατήρηση τοῦ πλανήτη» δὲν εἶναι πειστικὸ ἐπιχείρημα. Δὲν ἔπεισε τοὺς Σοβιετικοὺς πολίτες, πάντως. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μιμητικὸ ὄν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐὰν δεῖ ἕναν διπλανό του πλουσιότερο κ.λπ. θὰ θελήσει τὸ ἴδιο κι αὐτός. Γιατί αὐτὸς κι ὄχι ἐγώ; Εἰδικά, τώρα, εἶναι τραγικὰ γελοῖο νὰ περιμένεις ὅτι ὁ Τριτοκοσμικὸς ποὺ βλέπει μέσῳ διδικτύου τὴν ἀφθονία, δὲν θὰ τὴν θελήσει γιὰ τὸν ἴδιο: Νὰ τοῦ κόψουμε τὸ ἴντερνετ; Ἐκτὸς κι ἂν ὑπάρχει κάποιο ἀντίθετο πρότυπο, δὲν θὰ πάψει νὰ ἐπιθυμεῖ ὅσα βλέπει (καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ τοῦ ἀπαγορεύσουμε νὰ τὰ βλέπει). Ἡ «διατήρηση τοῦ πλανήτη προκειμένου νὰ συνεχίσουμε νὰ ζοῦμε» δὲν εἶναι πρότυπο, καὶ ξέρουμε ὅτι οἱ νόμοι (π.χ. νὰ ξοδεύουμε τόσα MB, νὰ τρῶμε τόσες θερμίδες τὴν ἡμέρα κ.λπ.) ὑπάρχουν ὥστε κάποιοι πιὸ ἔξυπνοι νὰ τοὺς παραβιάζουν: Κάποιοι θὰ ζοῦν καλύτερα καὶ κάποιοι χειρότερα, ὅπως γινόταν καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἐποχὴ τῆς ἀφθονίας. Ὁ «τρόμος» λοιπόν, δὲν εἶναι πειστικὸ ἐπιχείρημα.

Ὑπάρχουν καὶ ὑπῆρξαν χῶρες ποὺ ἦταν πάντοτε φτωχές. Παρὰ τὴν ἀποικιοκρατία, ποτὲ δὲν ἀναπτύχθηκε στὴν ὑποσαχάρια Ἀφρικὴ καὶ τὸν Ἀμαζόνιο πολιτισμὸς μὲ πλοῦτο τέτοιο λ.χ. ὅσο στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ἄρα, ζητᾶμε τὸ ἀκατόρθωτο, καὶ ἄδικο: νὰ ἐξισωθοῦν περιοχὲς ποὺ πάντοτε, καὶ ἀσχέτως παγκοσμιοποίησης, ἦταν ἐλεεινὰ φτωχὲς μὲ χῶρες ποὺ πάντοτε εἶχαν τὸ κρασάκι τους, τὸ λαδάκι τους, τὸ σιτάρι τους. Δὲν περιμέναμε ὅλοι τὴν παγκοσμιοποίηση ὥστε νὰ χτίζουμε πόλεις. Δὲν μιλᾶμε δηλαδὴ γιὰ τὸ «δικαίωμα» τοῦ Ἄγγλου νὰ ἔχει στὸ σουπερμάρκετ του φθηνὰ ἰνδικὰ λαχανικά, ἀλλὰ γιὰ κάτι ἄλλο, ποὺ μπορεῖ νὰ τὸ δεῖ μόνο ὅποιος ἔχει ἱστορικοὺς ὁρίζοντες πέραν τῶν τελευταίων 3-4 αἰώνων.

Ὁ πλανήτης θὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει. Τὸ ἐὰν δὲν θὰ ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι (πράγμα κάπως ἀδύνατο, ἀκόμα καὶ σὲ περίπτωση «οἰκολογικῆς καταστροφῆς») ἢ ὁρισμένοι ἢ πολλοὶ ἄνθρωποι, εἶναι ἕνα ἄλλο θέμα. Κατανοῶ τὸ δικαίωμα τοῦ ὁπαδοῦ τοῦ μεταφυσικοῦ μηδενισμοῦ νὰ τρομάζει μὲ τὸ ὑποτιθέμενο «ὁριστικὸ Τέλος» του, ἀλλὰ ὅπως ἔστρωσε ἔτσι θὰ ξαπλώσει. Εἶναι νὰ γελᾶ κανεὶς μὲ ὅσους «μορφωμένους» ἐπαναλαμβάνουν χιλιοειπωμένες μυθολογίες λ.χ. ὅπως ἐκείνην περὶ ἀπουσίας τῆς ἰδέας τῆς προόδου στὴν Ἀρχαιότητα. Οἱ Αρχαῖοι δὲν ἦταν καλοὶ ἐπειδὴ «δὲν ἤθελαν νὰ πλουτίσουν» (ἤθελαν καὶ μὲ τὸ παραπάνω), οὔτε ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ἀνακαλύψει τὶς μηχανές. Ὅποιος σφάζει μὲ τὴ λεγεώνα, θὰ σφάξει καὶ μὲ τὸ πολυβόλο -ἁπλῶς, πιὸ ἀποτελεσματικά. Ὅπως ὅλοι οἱ προνεοτερικοὶ λαοί, θεωρητικοποιοῦσαν τὴν τεχνολογικὴ ἀδυναμία τους ἀναγάγοντάς την σὲ θεῖο καὶ φυσικὸ νόμο.

Ἄλλωστε, ἡ μαζικοδημοκρατικὴ ἀφθονία ἦταν ἱστορικὰ τὸ τελειωτικό, «ἀποστομωτικὸ» ἐπιχείρημα τῶν Νέων Χρόνων κατὰ τοῦ χριστιανικοῦ ἀσκητισμοῦ καὶ τῆς πίστης τῶν μαζῶν στὸ Χριστιανισμό: Δὲν ὑπάρχει παράδεισος οὔτε ἀνάγκη γιὰ ἀσκητικότητα προκειμένου νὰ τὸν κερδίσουμε, ἀφοῦ ὑπάρχει ἡ δυνατότητα (διὰ τῆς βιομηχανίας) γιὰ ἄνεση καὶ ἡ ἀπόλαυση τῆς ἀφθονίας. Ὁ Παράδεισος εἶναι ἐδῶ, σταματῆστε νὰ αὐτοβασανίζεστε. Τώρα μὲ τὴν οἰκολογικὴ κρίση, οἱ ἀπατεῶνες τοῦ Διαφωτισμοῦ «τὰ γυρνᾶνε», καὶ θυμοῦνται ὡς ἀποδιοπομπαῖο τράγο τοὺς Χριστιανούς, ποὺ «περιφρονοῦν καὶ τάχα καταστρέφουν τὸν κόσμο αὐτὸν γιὰ χάρη ἑνὸς ἄλλου, μεταφυσικοῦ». Λὲς καὶ ὑπῆρχε βιομηχανία στὸ Μεσαίωνα. Πραγματικὴ σοφιστεία -καὶ φυσικά, ἡ ἐκκοσμίκευση τῆς χριστιανικῆς κοσμοθεώρησης εἶναι ἔργο τῶν ἐκκοσμικευτῶν, ὄχι τῶν Χριστιανῶν.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Χωρίς κατηγορία, οικολογία | Tagged , , | Σχολιάστε

Νὰ τὸν χαιρόμαστε

Ἐλεεινολογεῖ ὁ Μ. Ἰγνατίου τὶς ΗΠΑ γιὰ τὸν ἄπιστο σύμμαχό τους, τὸν Ἐρντογάν. Ἐὰν τὸ ἔκανε στὰ ἀγγλικὰ συμβουλεύοντας τοὺς ἀμερικανοὺς ἀξιωματούχους, θὰ τὸ καταλάβαινα καὶ θὰ τὸν εὐχαριστοῦσα θερμά. Ἀλλὰ τί θέλει νὰ πεῖ μὲ τὸ ἑλληνικὸ ἄρθρο του ἀπευθυνόμενος στὴν ἑλληνικὴ ἡγεσία; Ὅτι τάχα τὸ πρόβλημα εἶναι τῶν ΗΠΑ κι ὄχι τῆς Ἑλλάδας; Ἡ Ἑλλάδα ἐπειδὴ εἶναι διαιρεμένη συνειδησιακὰ σὲ πάμπολλους «ἑλληνοδυτικούς», «εὐρωπαϊστές», «προσφυγιστές», «μαρξιστές», ἀδυνατεῖ νὰ ζητήσει καὶ νὰ παραλάβει ἔστω καὶ μία ρωσικὴ σφαίρα χωρὶς ἄμεσα νὰ καοῦν ὅλα τὰ δάση καὶ ἡ πρωτεύουσά της, ὅπως τὸ 2007, τὸ 2008 καὶ τὸ 2009. Γιὰ νὰ μὴν κάτσουμε νὰ ρωτήσουμε ποιὸς ἀνέχτηκε ἢ φύτεψε στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τόσους τέτοιους (σὰν τὶς προαναφερθεῖσες κατηγορίες), ποὺ βάζουν σὲ ὑποδεέστερη μοίρα τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος. Σάμπως, δὲν γνωρίζουν οἱ ἕλληνες πρωθυπουργοὶ ὅτι ἔχουν νὰ κάνουν μὲ ἕνα λαὸ κατὰ (ἂς ποῦμε) 50% ἀποτελούμενο ἀπὸ «Εὐρωπαίους», «πολίτες τοῦ κόσμου» κι «ἀνθρώπους πάνω ἀπ’ ὅλα»; Τί ἐκβιαστικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ νὰ κάνει μιὰ τέτοια χώρα;

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , | 25 Σχόλια

ἑλληνορθόδοξα

Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν κάποιος ζωντανὸς Ἕλληνας, μὲ σάρκα καὶ ὀστά, τὴ στιγμὴ ποὺ διαβάζουμε αὐτὲς τὶς γραμμές, εἶναι ἐφικτὸ νὰ εἶναι Ἕλληνας δίχως νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος. Φυσικὰ καὶ εἶναι. Τὸ ζήτημα εἶναι, ἁπλά, ὅτι μὲ τὴν ἀπορθοδοξοποίηση δημιουργοῦνται οἱ προϋποθέσεις προκειμένου οἱ ἑπόμενες γενιὲς νὰ μὴν νοιώθουν Ἕλληνες. Ἢ θὰ καταντήσουν, τὰ παιδιά τους, λογοτέχνες (θεὸς ἡ Τέχνη καὶ τὸ φιλότεχνο κοινό) ἢ ἀρχαιόθρησκοι ἢ Εὐρωπαῖοι καὶ διεθνιστὲς (σοβιετόδουλοι) ἢ πολίτες τοῦ κόσμου. Ὁτιδήποτε ἔρθει νὰ καλύψει τὸ κενὸ τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ εἶναι λιγότερο ἑλληνικὸ καὶ γηγενές. Ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἀρχαιολάτρες, ἔχουν ἀκουστεῖ τόσα καὶ τόσα γιὰ ξένες χρηματοδοτήσεις, ἀκόμα καὶ γιὰ ἀνατροφὲς σὲ κιμπούτς (ἄλλος βάσισε τὴν ὁριστικὴ ἐπιλογή του ὑπὲρ τοῦ πολυθεϊσμοῦ στὴ γνώμη ἑνὸς Ἰνδιάνου στὶς ΗΠΑ), καὶ δὲ συμμαζεύεται.

Τὸ ζήτημα, καλοί μου θρησκευτικὰ ἀδιάφοροι πατριῶτες (ποὺ ἀλληθωρίζετε λίγο πρὸς τὸν παγανισμό), δὲν εἶναι λοιπὸν ὅτι τάχα σᾶς ἀμφισβητοῦμε τὴν ἑλληνικότητα ἢ ἐὰν πρέπει νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη «τὰ θρησκευτικὰ μίση» καὶ νὰ ἀφιερωθοῦμε τὸ Ἔθνος. Μιὰ χαρὰ στὸ Ἔθνος ἀφιερωμένοι εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι. Τὸ γεγονὸς εἶναι –γιὰ νὰ μιλήσουμε στὴ γλώσσα σας– ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔσωσε τὸν Ἑλληνισμό (ἔσωσε, κι ἂς ἀφήσουμε τὰ προτεσταντικὰ παραμύθια τοῦ Χάρνακ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παγανισμὸς μὲ μάσκα Χριστιανική) καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο· ἄρα προκειμένου νὰ σώζεται τὸ Ἔθνος (αὐτὸ τὸ ἔθνος), πρέπει νὰ προηγεῖται ἡ Ὀρθοδοξία ἢ νὰ μὴν πρεσβεύει τὸ Ἔθνος πράγματα ἐνάντια στὴν Ὀρθοδοξία. Ξέρουμε τί ἔθνος ἔγιναν οἱ ἰταλιῶτες Ἕλληνες τοῦ 11ου αἰ. ὅταν ἔγιναν Ρωμαιοκαθολικοί, καὶ τί ἔθνος ἔγιναν οἱ Βαλαάδες καὶ οἱ Μικρασιάτες ποὺ ἐξισλαμίστηκαν. Μὴν λέμε θεωρίες, ὅτι ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς ἐκκοσμίκευσης ὅπου δὲν ἔχει μεγάλη σημασία ἡ θρησκεία ἢ ὅτι «εὐχαριστοῦμε ποὺ σώσατε τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι παληὲς ἱστορίες», γιατὶ ἡ ἐκκοσμικευμένη Δύση ἐξισλαμίζεται, καὶ γιατὶ κανεὶς δὲν σώζεται ἅπαξ, μιὰ φορὰ γιὰ πάντα. Ἅμα δὲ γουστάρετε πραγματικὰ τὴν Ὀρθοδοξία, κι ἄν, ἀντιθέτως, κρυφοτρέχουν τὰ σάλια σας μὲ τὴν λογοτεχνία, τὶς ἑταῖρες καὶ τὶς θεές, εἶναι δικαίωμά σας, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἑτοιμαστεῖτε νὰ περιτμηθεῖτε καὶ νὰ φορέσετε τὴ μαντήλα, καὶ μὴ γκαρίζετε δῆθεν ἀγανακτισμένα ποὺ βλέπετε τόσους λαθρομετανάστες καὶ μαντῆλες. Ἀφοῦ Ἰσλὰμ καὶ Ἀρχαιότητα εἶχαν τόσα κοινὰ κακὰ στοιχεῖα (πολυγαμία, σαρκολατρεία, ἐξύμνηση τῆς βίας-ἀνάγκης, Τύχη-Κισμέτ κ.ἄ.), τὰ ὁποῖα σᾶς «ἀπαγόρευσε» γιὰ 1.500 χρόνια ἡ «ἑβραϊκὴ Ὀρθοδοξία».

Τώρα, λοιπόν, ποὺ σᾶς διαβεβαιώσαμε ὅτι εἶστε Ἕλληνες ἂν καὶ ὄχι (καὶ τόσο) Ὀρθόδοξοι, μπορεῖτε νὰ ἡσυχάσετε.

Υ.Γ. προφανῶς, ἐδῶ ἀπευθύνομαι μόνο σὲ ὅσους «δυσανασχετοῦν». Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἀντιλαμβάνονται τὸν ὅρο Ἐκκλησία ὡς «ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας».

Posted in Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , | 5 Σχόλια

Στὰ χωράφια

Μεταμοντέρνες θεματολογίες

αυτοί εδώ είναι σε διαρκή μετακίνηση και δεν επιθυμούν να εγκατασταθούν σε χωριά, π.χ. της Ηπείρου, έρημα για να δουλέψουν τη γη, δεν περνά από το μυαλό κανενός. […]

έχεις τους …. χριστιανούς που ανακάλυψαν τον χαμένο τους «αδελφό», κάτι πολύ σημαντικό, ούτως ή άλλως, αφού αυτή την πλούσια αίσθηση δεν μπορεί να στη δώσει ούτε η οικογένεια και τα παιδιά που δεν έχεις ούτε τα κατοικίδια που φιλοξενείς

Εἶναι ἐκπληκτικό, ἀλλὰ οἱ ἀγροτικοὶ ἰσλαμικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ «θέλουμε» νὰ ἐγκαταστήσουμε στὴν Ἑλλάδα δὲν θέλουν νὰ φύγουν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς πόλεις. Βασικά, στὰ μέρη μου (εὐτυχῶς, ἀρκετὰ μακριά) εἶχαν δοκιμάσει πρόσφατα νὰ φέρουν «ἀνήλικες» (17 ἐτῶν +40 μηνῶν) σὲ τέτοια ἡμιπεθαμένα χωριά. Πρὸς Θεοῦ, ὄχι γιὰ νὰ δουλέψουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάθονται τεμπέλικα μὲ τὰ ἐπιδόματα ποὺ οἱ «Ἄπιστοι» τοὺς παρέχουν -ὅπως οἱ πρόγονοί τους ἔπαιρναν χαράτσι ἀπὸ τοὺς ραγιάδες. Ἡ διαδικασία ἔγινε μὲ ὅλην τὴ φιλοπροσφυγικὴ κιτσαρία καὶ φανφάρα, καὶ μὲ τὰ γνωστὰ συγκινητικὰ ταρατατζούμ, ὅπου πρέπει νὰ χαιρόμαστε ποὺ ἡ Μακεδονία ξαναγεμίζει ἰσλαμικοὺς πληθυσμούς. Καί; τί ἔγινε; Μιὰ ὡραία μέρα (ὀλίγες μέρες μετὰ τὰ ταρατατζούμ), σηκώθηκαν μόνες τους καὶ τὸ σκάσανε. Χαζὲς εἶναι μήπως, νὰ ζήσουν στὸ χωριό; Τοὺς βοηθᾶμε κι «ἐμεῖς» ἄλλωστε, μὲ τὰ ὡραῖα διαμερισματάκια στὰ ὁποῖα τοὺς βάζουμε, ἀφοῦ μὲ διαπλανητικὴ ντουντούκα βροντοφωνάζουμε ὅτι διαθέτουμε ἄνετα διαμερίσματα γιὰ ὁποιονδήποτε καταφέρει νὰ περάσει τὰ ἀφύλακτα ἑλληνικὰ σύνορα. Χαζοὶ εἶναι οἱ Μουσουλμάνοι «πρόσφυγες», ὥστε νὰ προκόψουν δουλεύοντας ὅπως τόσοι καὶ τόσοι Ἀλβανοί, Πολωνοὶ κ.λπ. ποὺ δούλεψαν καὶ δουλεύουν στὰ χωράφια καὶ τὴν οἰκοδομή;

Ἀναρωτιέμαι: Ἔχουν ποτὲ φανταστεῖ πόσο κὶτς εἶναι οἱ ἴδιοι, οἱ «δημοκράτες» Χριστιανοὶ καὶ οἱ χριστιανοκομμουνιστὲς ποὺ κάνουν κανονικὸ μπούλινγκ σὲ ὅποιον τῆς Ἐκκλησίας διαφωνεῖ μαζί τους στὸ «προσφυγικό»; Ἔχουν προσπαθήσει γιὰ μιὰ στιγμὴ νὰ ἀποστασιοποιηθοῦν ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ τὸν δοῦν διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι οἱ ἴδιοι νομίζουν πὼς εἶναι; Ἔχουν πάει σὲ γειτονιὲς ὅπου καθημερινὰ ἀλληλοσκοτώνονται Μουσουλμάνοι καὶ νὰ ἐξηγήσουν στοὺς δυστυχισμένους συμπολίτες μας ποὺ μένουν ἐκεῖ, πόσο χριστιανικὸ εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ ἴδιοι (οἱ «αὐθεντικοὶ» χριστιανοί) σὲ βάρος τους; Ἀλλὰ τί περιμένεις τώρα ἀπὸ παχύδερμα; Νὰ καταλάβουν τὰ λάθη τους;

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Πληθωνικά

Γράφει ὁ Κ. Κουτσουρέλης γιὰ τὸ κάψιμο τοῦ «του σημαντικότερου ίσως έργου της βυζαντινής σκέψης», τῶν Νόμων τοῦ Πλήθωνα.

Καὶ διαβάζω, πέραν τὴς νομοθετούμενης πολυγαμίας (Περὶ τῆς ἑνὶ ἀνδρὶ γυναικῶν πλειόνων συνοικήσεως), τὸ ἑξῆς σημαντικό: «Ὅποιος διαφωνεῖ μὲ τὸν νομοθέτη θὰ καίγεται στὴν πυρά».

…οὗ καὶ σοφιστῶν, ἤν τις παρὰ τὰς ἡμετέρας ταύτας δόξας σοφιζόμενος ἁλῷ, ζῶν καὶ οὗτος καυθήσεται

Μάλιστα οἱ διαφωνοῦντες θὰ θάβονται μαζὶ μὲ τοὺς ἐγκληματίες σὲ ξεχωριστὰ νεκροταφεῖα καὶ «οὐ τοῖς κοινοῖς».

Δὲν ξέρω πόσοι ἀπὸ τοὺς θαυμαστὲς τοῦ Πλήθωνα θὰ συμφωνοῦσαν ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀξία μιᾶς τέτοιας νομοθεσίας. Ἴσως μόνο στὴν περίπτωση στὴν ὁποία οἱ ἴδιοι θὰ ἦταν οἱ κρατοῦντες καὶ ὄχι οἱ διαφωνοῦντες. Τὸ μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι ὁ Σχολάριος ἔκαψε ἕνα βιβλίο ποὺ διέτασσε νὰ τὴν καύση τῶν διαφωνούντων. Κάψιμο βιβλίου vs κάψιμο ἀνθρώπων, δὲν ξέρω πόσοι θὰ προτιμοῦσαν τὸ δεύτερο. Λὲς καὶ δὲν κάηκαν βιβλία ἀπὸ τοὺς πολυθεϊστές.  Πάντως, ὁ Κ.Κ. δὲν ἀποκαλεῖ «φανατικὸ» κάποιον ποὺ προτείνει τὸ κάψιμο στὴν πυρὰ τῶν διαφωνούντων. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ ἀποστροφή του γιὰ τὸν φανατισμὸ εἶναι ἀποκλειστικὰ πολεμικῆς χροιᾶς. Δηλαδή, χρησιμοποιεῖ (πρῶτο πράγμα ποὺ μαθαίνει κανεὶς στὸ σχολειὸ τοῦ Διαφωτισμοῦ) τὸν «φανατισμὸ» ὡς ἐργαλεῖο ἰδεολογίας: Ὁ δικός μας φανατισμὸς εἶναι καλός, τοῦ Ἐχθροῦ εἶναι κακός.

Τὸ ὡραῖο μὲ τοὺς Νεοέλληνες διανοούμενους εἶναι ὅτι ὁ Πλήθων στάθηκε ἐνάντιος στὴν «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν». Γιὰ τοὺς δικούς του λόγους, φυσικά. Ἀλλὰ πάντως, ἦταν ἐνάντιος. Δὲν στάθηκε στὸ πλευρὸ τῶν φιλοδυτικῶν κατὰ τοῦ σκιάχτρου τῆς Ὀρθοδοξίας, ἢ ἔστω στὸ πλευρὸ τῶν «πολιτικὰ ρεαλιστῶν». Κι αὐτὸ πολλοὶ κάνουν ὅτι δὲν τὸ βλέπουν. Μαζὶ μὲ τόσα ἄλλα, βέβαια.

Posted in Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Σμύρνη 1922 – Σαγγάριος 1921

Ἐκεῖ, μέσα σὲ ἕνα μικρὸ πολεμικὸ μουσεῖο, μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, κρύψαμε ὅσο καλύτερα γινόταν τὴν ἀλήθεια: Ὅτι ἡ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ἦταν ἡ φυσιολογικὴ συνέχεια τοῦ 1821 καὶ τοῦ 1912. Ὅτι ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Τούρκους δίχως τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δὲν στέκεται, δὲν διαρκεῖ -πράγμα ποὺ ἀποδεικνύεται στὶς μέρες μας. Ὅτι –ὅπως εἶπε ἡ Ἀρβελέρ– εἴμαστε ἕνα ἔθνος ποὺ δὲν ἀπελευθέρωσε τὴν πρωτεύουσά του, σὲ ἀντίθεση μὲ ἄλλα. Ὅτι ἡ ἐξόντωση τῶν Ἑλλήνων τῆς Μ. Ἀσίας ξεκίνησε προγραμματισμένα πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόβαση ἑλληνικῶν στρατευμάτων στὴ Σμύρνη, καὶ συνεπῶς ἡ Ἐκστρατεία δὲν ἦταν ἡ αἰτία τῆς ἐξόντωσης τῶν Μικρασιατῶν. Καὶ ὅτι ἡ Καταστροφή, ἀντιστρέψιμη ἢ μή, δὲν εἶναι πραγματικὰ ἐπουλώσιμη, ἀπὸ ὁποιοδήποτε θανατηφόρο ναρκωτικὸ καὶ ἀσπιρίνη κι ἂν δοκιμάσαμε καὶ θὰ δοκιμάσουμε (Εὐρώπη, σοσιαλισμό, μεταπολεμικὴ μάσα).

Κι ὅμως, νά ποὺ ἡ Ἀλήθεια καταχωνιάζεται καὶ κρύφτηκε ἀποτελεσματικά. Εἶναι ἀνύπαρκτη.

πολεμικό μουσείο Boutatos Christos

(φωτογραφία: Μπουτάτος Χρῆστος)

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

ἡ ἁγιότητα τῶν μεταμοντέρνων ἀριστεροχριστιανῶν

Ὁ μεταμοντερνισμὸς τῶν χριστιανοκομμουνιστῶν (ἀριστεροχριστιανῶν, χριστιανῶν ἀντιεξουσιαστῶν καὶ λοιπῶν ὑγιῶν δυνάμεων τοῦ τόπου) διαφαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι στὶς ἑορτὲς διαφόρων ἁγίων προβάλλουν ὡς κύριο, πρωτεῦον, χαρακτηριστικὸ τοῦ ἑκάστοτε ἑορταζόμενου ἁγίου ὄχι τὴ διδασκαλία του γιὰ ἀκλόνητη πίστη στὸ Χριστὸ οὔτε τὴν μέχρι (μαρτυρικοῦ του) θανάτου προσήλωσή του στὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ τὴν «ἀνοχὴ στὴ διαφορετικότητα», λ.χ. τὸ νὰ μὴν βιαιοπραγεῖς σὲ βάρος τῶν Μουσουλμάνων, τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν ἀλλοδόξων γενικότερα, ἢ νὰ «ἀγαπᾶς» τοὺς Ρομά (ὄχι μὲ τὴν χριστιανικὴ ἔννοια τῆς ἀγάπης, φυσικά, ἀλλὰ νὰ ἀφήνεις τὶς κοινότητές τους ὡς πριγκιπάτα ἀσυδοσίας καὶ ἀνομίας). Σαφῶς, ἡ ἀνοχὴ στὸ διαφορετικὸ εἶναι τμῆμα τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἔχει θέση.

Ὡστόσο, ὑπάρχουν δύο τεράστιες διαφορὲς μεταξὺ Χριστιανισμοῦ καὶ Ἀριστεροχριστιανισμοῦ (ὁμοίως, μεταμοντερνισμοῦ): Πρῶτον, ἡ χριστιανικὴ ἀνοχὴ δὲν ἔχει τὴ σημασία τῆς μεταπολεμικῆς ἀδιαφορίας (live and let live), προκειμένου δηλαδὴ νὰ φᾶμε ὁ καθένας ἀπερίσπαστοι καὶ νὰ καταναλώσουμε τὰ ἀγαπημένα μας προϊόντα (ποὺ δὲν εἶναι μόνο ὑλικά). Ἔχει τὴν ἔννοια τῆς ριζικῆς διαφωνίας (καὶ τὴς ἔκφρασης τούτης τῆς διαφωνίας) ἡ ὁποία ὡστόσο ἀποφεύγει καὶ ἀρνεῖται προγραμματικὰ νὰ μετατραπεῖ σὲ πράξεις βίας καὶ βίαιης ἐκμηδένισης τῶν ἀλλόδοξων. Λείπει, δηλαδή, ἀπὸ μεταμοντέρνους κι Ἀριστεροχριστιανοὺς ἡ (ἔμφαση στὴν) ἔκφραση τῆς διαφωνίας πρὸς ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἀνεχόμαστε. Πράγματι, τί ἀξία ἔχει ἡ ἀνοχὴ πρὸς κάτι ὅταν στὴν πραγματικότητα αὐτὸ «δὲν σὲ νοιάζει»;  Δεύτερον, ἡ θέση τῆς χριστιανικὰ νοούμενης ἀνοχῆς στὴ χριστιανικὴ ἱεράρχηση τῶν ἀξιῶν δὲν εἶναι ἡ πρώτη, ἡ μέγιστη κ.λπ., ἀφοῦ πρώτιστη χριστιανικὴ ἀξία εἶναι ἡ πίστη στὴν ἀντικειμενική (ἀπόλυτη, ὑπεριστορική) ἀλήθεια κι ὀρθότητα τοῦ περιεχομένου τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ἀντίθετα, ἡ θέση τῆς μεταμοντέρνας ἀνοχῆς στὸ σύστημα τοῦ μεταμοντερνισμοῦ εἶναι ἡ πρώτη, ἡ μέγιστη. Τίποτε ἀνώτερο δὲν ὑπάρχει στὸ Σύμπαν τοῦ μεταμοντέρνου ἀπὸ τὸ «Διαφορετικὸ» καὶ τὴν «Ἀνοχή». Οἱ ἀριστεροχριστιανοὶ διαστρεβλώνουν τὸν Χριστιανισμὸ ἀλλάζοντας τόσο τὸ νόημα τῆς ἀνοχῆς ποὺ ὁ ἴδιος πρεσβεύει ὅσο καὶ τὴ θέση της τὴν ὁποία ὁ ἴδιος τῆς ἔχει δώσει. Παρουσιάζουν τὸν μεταμοντερνισμό τους ὡς Χριστιανισμό, προκειμένου νὰ εἰσπράξουν χειροκροτήματα (ἀντὶ καρπαζιῶν) ἀπὸ τὶς ἀθεϊστικὲς ἢ θρησκευτικὰ ἀδιάφορες παρέες καὶ κολλεκτίβες τους. Μέσα στὴν χαρά τους γιὰ τὰ χειροκροτήματα αὐτά, καταγγέλλουν ὡς φανατικούς, ὡς διαστρεβλωτὲς τοῦ «ἀρχέγονου Χριστιανισμοῦ» ὅσους ἁπλῶς τοὺς ὑπενθυμίζουν τὴν ἀσυμβατότητα Χριστιανισμοῦ καὶ μεταμοντερνισμοῦ (εἴτε ἀριστεροχριστιανικῆς εἴτε τῆς φιλελεύθερης κ.ἄ. κοπῆς). Κανονικά, ἕνας Χριστιανὸς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο δειλὸς ὥστε νὰ χρειάζεται τὴν ἐπιδοκιμασία τῆς ἐκκοσμικευμένης συντροφιᾶς του, τοῦ τύπου «Ὤ! ὥστε ἔχετε κι ἐσεῖς οἱ Χριστιανοὶ τὴν ἀνεκτικότητα στὴ διδασκαλία σας». Δεκάρα δὲν δίνουν κανονικὰ οἱ Χριστιανοὶ γι’ αὐτά. Γι’ αὐτὸ ὁ Χρυσόστομος γράφει (ΚΓ΄ ὁμιλία εἰς τὴν Πρὸς Ρωμαίους, 2 = PG 60, 611B):

Γιατὶ, δὲν εἶπε «μὴν ἀνταποδίδεις τὸ κακὸ στοὺς πιστούς», ἀλλὰ «σὲ κανένα», οὔτε σὲ Ἐθνικό, οὔτε σὲ μιαρό, οὔτε σὲ ὁποιονδήποτε. […] Σὲ κανένα μὴ δίνεις ἀφορμὴ ἀντιδικίας καὶ φιλονικίας, οὔτε στὸν Ἰουδαῖο οὔτε στὸν Ἐθνικό˙ ἀλλὰ ἐὰν κάπου δεῖς ὅτι ζημειώνεται ἡ εὐσέβεια, νὰ μὴν προτιμήσεις τὴν ὁμόνοια ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ νὰ σταθεῖς γενναῖα μέχρι θανάτου. Καὶ οὔτε ἔτσι νὰ πολεμᾶς μὲ τὴν ψυχή, οὔτε νὰ ἀποστρέφεσαι τὴ γνώμη, ἀλλὰ νὰ μάχεσαι μόνο μὲ τὰ πράγματα. Γιατὶ αὐτὸ σημαίνει τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύσατε. […] Οὔτε νὰ παίρνετε ἐκδίκηση, ἀγαπητοί, ἀλλὰ νὰ δίνετε τόπο στὴν ὄργή.

Οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ λοιπὸν σὲ πρῶτο στάδιο διαστρεβλώνουν τὸ Χριστιανισμὸ ταυτίζοντάς τον μὲ τὶς μεταμοντερνιές τους, καὶ σὲ δεύτερο ὑβρίζουν ὡς διαστρεβλωτὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅσους καταγγέλλουν τὴν δική τους διαστρέβλωση. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, τὰ πραγματικὰ ἀδέρφια τους ἀπὸ τὴ μία ἀνέχονται τὶς σφαγὲς Χριστιανῶν κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ποινικοποιοῦν τὴν ἔκφραση ἀπέχθειας τῶν Χριστιανῶν γιὰ τὶς θρησκεῖες ἐκεῖνες ποὺ κηρύττουν τὶς σφαγὲς αὐτὲς ὡς θεάρεστες.

Posted in Αριστερά, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Μάλθους

Ένας τέτοιος ήταν ο κληρικός R. Malthus ο οποίος υποστήριζε ότι η οικονομική ανάπτυξη οδηγεί σε υπερπληθυσμό που θα στερέψει τον πλανήτη. Σήμερα η liberal προπαγάνδα βασίζεται πάρα πολύ στον Malthus: η παγκόσμια τράπεζα που συμβουλεύει να μην κάνετε πολλά παιδιά για να μοιάζετε πλούσιοι–η οικολογία–η λιτότητα–η gender fluidity, είναι κάποιες από τις ιδέες που έχουν την πηγή τους στην ανάγκη μείωσης του πληθυσμού που έθιξε ο άγγλος κληρικός.

Πηγή

Ἐνῶ, λοιπόν, ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀκολουθία τοῦ γάμου εὔχεται πολλὰ καὶ καλὰ παιδιά («Οἱ υἱοί σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν», «ἴδοις υἱοὺς τῶν υἱῶν σου», «ἰδεῖν τέκνα τέκνων», «ἐν ὁράσει υἱῶν καὶ θυγατέρων» -μόνο οἱ ἀριστεροχριστιανοὶ θέτουν τὸ ψευτοδίλημμα «ἢ πολυτεκνία ἢ καλλιτεκνία» [ἡ καλλιτεκνία ἀναφέρεται στὴν ἀκολουθία μόνο μία φορά, ἡ εὐτεκνία σημαίνει, βλ. Liddell-Scott, καὶ «πολλὰ παιδιά»]), μαζὶ μὲ τὴ νηστεία (ποὺ σχεδὸν κατάργησαν ὁ Καθολικισμὸς κι ὁ Προτεσταντισμός), ὁ Προτεσταντισμὸς ἔβγαλε τὸ «Μὴ γεννᾶτε» τοῦ Μάλθους, τὸ «μὴν τυχὸν γεννήσετε!» τῆς δεκαεξάχρονης καὶ τὸ «περνᾶμε καλὰ χωρὶς παιδιὰ» τῶν φιλελεύθερων NY Times. Ὑπάρχουν Χριστιανισμοὶ καὶ Χριστιανισμοί. Οἱ ἰδέες, πάντως, ἐπανέρχονται περιοδικά.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Παιδιὰ τοῦ κλίματος

Δὲν μποροῦν νὰ κάνουν μιὰ ἁπλὴ νηστεία (δὲν λέω κἂν γιὰ ἀλάδωτη), ἡ ὁποία ἀπαγορεύει γιὰ περίπου 180 μέρες τὸ χρόνο (τὸ μισὸ ἔτος) τὸ κρέας, τὰ γαλακτοκομικὰ κ.λπ., οὔτε μποροῦν νὰ ἀποχωριστοῦν τὸ κινητὸ ἢ τὸν ὑπολογιστή τους, ποὺ εἶναι ρουφῆχτρες ἐνέργειας. Ἀλλὰ θέλουν ἐθνικὰ καὶ παγκόσμια μέτρα, γιὰ νὰ μειώσουμε τοὺς ρύπους καὶ τὰ πλαστικά (τὰ ὁποῖα πετᾶ ὁ Τρίτος Κόσμος, τὸν ὁποῖο δὲν ἐλέγχει πλέον ἡ Δύση). Καὶ τὴν πίττα ἀφάγωτη καὶ τὸ σκύλο χορτάτο, αὐτὸ θέλουμε. Ὁ κόσμος ποὺ παθιάζεται μὲ τὸ περιβάλλον συνήθως δὲν γνωρίζει τί εἶναι αὐτὸ τὸ πράγμα, ἡ νηστεία, καὶ ἂν τρώγεται, ὁπότε δὲν προσπαθῶ νὰ πείσω, μόνο νὰ κατανοήσω. Ποιοὶ εἶναι λιγότερο λογικοί, ἡ νεαρὰ ψυχασθενὴς ἢ οἱ ἡδονιστὲς οἰκολόγοι / ἀγανακτισμένοι ἀνησυχοῦντες, δὲν μπορῶ νὰ ἀποφασίσω.

Posted in οικολογία | Tagged | 3 Σχόλια

Μιὰ στὸ καρφί..

Εἰδήσεις ποὺ σοῦ προτείνει ἡ σελίδα ἀφότου κλείσεις τὸ μέηλ σου, μὲ τὴν ἀκόλουθη σειρά:

1. Δεῖτε ἀρετουσάριστη τὴν τάδε (σιτεμένη, πλέον) μὲ τὸ μαγιό της στὴν παραλία.

2. Θρῆνος γιὰ τὸ χαμό τῆς συζύγου τοῦ τάδε.

3. Ἡ τάδε νεαρούλα μὲ μπικίνι, δές την, ἔχει ἀδυνατίσει ὅσο ποτὲ ἄλλοτε.

4. Πέθανε ἡ δείνα ἠθοποιὸς ἀπὸ καρκίνο, σήμερα κηδεύεται.

Ἡ μεταμοντέρνα καὶ δυτικὴ ἐκδοχὴ τῆς προνεοτερικῆς χριστιανικῆς χαρμολύπης. Ἀσταμάτητα. Φρίκη καὶ ἡδονισμός, πένθος καὶ ὀφθαλμόλουτρα, καὶ ὁ κύκλος ἐπαναλαμβάνεται: αὐνανισμὸς καὶ σύγκρυο, ἐπιθυμία γιὰ ἀπόλαυση καὶ ὁ τρόμος τοῦ αἰφνίδιου θανάτου, ἡ μυρωδιὰ τοῦ λαχταριστοῦ φαγητοῦ καὶ ἡ μυρωδιὰ τοῦ σηπτόμενου σώματος.

Ἡ Ἑλλάδα σώζεται μόνο μὲ δύο θαύματα.

 

Posted in κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Ἡ Δημοκρατία στὰ χρόνια τοῦ Φιλόστρατου

Βίοι Σοφιστῶν, 1.16.1-3:

Ὁ σοφιστὴς Κριτίας, ἂν καὶ κατέλυσε τὴν Ἀθηναϊκὴ δημοκρατία, δὲν πρέπει νὰ θεωρηθεῖ κακός, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ δημοκρατία εἶχε φτάσει σὲ τέτοιο σημεῖο ἔπαρσης ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἀπὸ μόνη της θὰ καταστρεφόταν, ἀφοῦ δὲν ὑπάκουε σὲ αὐτοὺς ποὺ κυβερνοῦσαν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους. Ἀξιοκατάκριτος εἶναι γιὰ τὸ ὅτι πῆγε φανερὰ μὲ τὸ μέρος τῶν Σπαρτιατῶν, πρόδωσε τὰ ἱερά, γκρέμισε τὰ τείχη […] Κατέστρωσε μαζὶ μὲ τοὺς Λακεδαιμόνιους τὸ ἀνήκουστο σχέδιο τῆς μετατροπῆς τῆς Ἀττικῆς σὲ βοσκότοπο, ἀφοῦ ἐκκενωθεῖ ἀπὸ τοὺς κατοίκους της. […] Ἦταν ἄρτια μορφωμένος καὶ ἐξέφραζε συχνότατα φιλοσοφικὲς γνῶμες. […] ἔβλαπτε τὴ δημοκρατία καὶ κατηγοροῦσε τοὺς Ἀθηναίους ὡς τοὺς χειρότερους ἀνθρώπους. […] Μερικοὶ πιστεύουν πὼς ὁ θάνατός του ἦταν γενναῖος, ἐπειδὴ ἡ τυραννίδα ἔγινε τάφος του. Ἐμένα νὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ πῶ ὅτι κανεὶς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὅτι πέθανε καλὰ γιὰ πράγματα ποὺ κακῶς ἔπραξε. Αὐτοὶ εἶναι νομίζω, οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ Ἕλληνες ἔδειξαν ἐλάχιστο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν σοφία καὶ τὸ ἔργο του. Γιατὶ, ἂν τὰ λόγια δὲν συμφωνοῦν μὲ τὸ ἦθος τοῦ γράφοντος, φαίνεται σὰν νὰ μιλᾶμε μὲ γλώσσα ξένη, ὅπως οἱ αὐλοί.

Βίοι Σοφιστῶν, 1.23.1:

Αὐτὸ τὸ ἀξίωμα [τοῦ στρατηγοῦ] κάποτε συνίστατο στὴ στρατολόγηση πολιτῶν καὶ τὴν καθοδήγησή τους στὸν πόλεμο, τώρα ὅμως ὅποιος τὸ ἔχει φροντίζει γιὰ τὰ τρόφιμα καὶ τὴν ἀγορὰ σιταριοῦ.

 

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Δράσεις

Μὲ τόσες πυρκαγιὲς σὲ τόσους πολλοὺς τόπους τῆς Ἑλλάδας, ἕτοιμα τὰ ὑπουργικὰ μέτρα («δράσεις«) γιὰ βοήθεια στοὺς κατοίκους: Παράταση τῆς τουριστικῆς περιόδου, καμπάνια μέσῳ προβολῆς ἀπὸ blogger τοῦ νησιοῦ στὴ Ρουμανία (!) κ.ο.κ.
Νά καὶ κάποια ἄλλα μέτρα, ἄγνωστα ἀκόμη, τοῦ 4ου αἰώνα:
-Ὁ Μ. Θεοδόσιος τουλάχιστον δύο φορὲς (386, 393) μείωσε ἢ κατάργησε φόρους σὲ περιοχὲς ποὺ εἶχαν πληγεῖ (C.Th.13.11.2. C.J. 11.52.1).
-Ἀντίστοιχα ἔπραττε ὁ Ἰουστινιανὸς γιὰ πόλεις ποὺ εἶχαν ὑποστεῖ ἐπιδρομή. Γιὰ τὶς πόλεις τῆς Ἰταλίας, ποὺ ὑπέφεραν ἀπὸ τοὺς πολέμους, χάρισε ἀναστολὴ χρεῶν γιὰ πέντε ἔτη (556).
Καὶ οὕτω καθεξῆς.
Τὰ τριχίλιαρα τοῦ Καραμανλῆ καὶ τῶν λοιπῶν πρωθυπουργῶν μᾶς τελείωσαν, ὁπότε κάνουμε τουριστικὴ προβολὴ στὴ Ρουμανία.
Posted in Ελλάδα, Ρωμανία | Tagged | Σχολιάστε

δύο (2)

1. Προσωκρατικό:

Στὸν […]ού, 5500 χρόνια μετά.

Ἴσως ὁ […] αὐτοῦ: «Τὸ ἀβγὸ ἔκανε τὴν κότα ἢ ἡ κότα τὸ ἀβγό;». Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι […]. Κατὰ συνέπεια, <ὅπως βεβαιώνει καὶ ὁ Ἀναξαγ>όρας, τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα εἶναι τὸ ἀσπράδι τοῦ ἀβγοῦ.

2.

Σὲ ἀφηρημένης τεχνοτροπίας Τέρας ποὺ εἶχε πάρει τὴ μορφὴ ἀγάλματος: Φανερώθηκε στὸν ὕπνο τοῦ καλλιτέχνη τὸ ἐν λόγῳ Τέρας, καὶ ἀπόρησε.

-Καλά, ποῦ μὲ εἶδες ἐσύ, καὶ μπόρεσες νὰ μὲ ἀναπαραστήσεις;

-Ἢ ἐσὺ θὰ ἀνέβηκες ἀπὸ τὰ Τάρταρα, ἢ ἐγὼ θὰ κατέβηκα ἐκεῖ καὶ σὲ εἶδα,

ὁ Γλύπτης τοῦ ἀπάντησε.

Posted in πεζόστιχοι | Σχολιάστε

16 & τοῦβλο

προφανώς μόνον αν είσαι 16 χρόνων και τούβλο δεν μπορείς να καταλάβεις ότι τα φωτοβολταϊκά και γενικότερα ό, τι παράγεται σήμερα δεν γίνονται με κεντήματα αλλά ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ. Για να έχεις πραγματικά σχεδόν zero carbon πλοίο πρέπει να κόψεις δεντράκια (φυσικά και να πάς να αναστήσεις καραβομαραγκούς). Και αυτά τα χίππικα δεν αφορούν μόνον νεοοαριστερούς αλλά και νεοδεξιούς που νοσταλγούν επίσης φανταστικά παρελθόντα αλλά με τις ευκολίες και τις «κοινωνικές κατακτήσεις» του σήμερα. Το έχω πει ξανά και ξανά, ότι το βασικό πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών είναι ο αισθητισμός, δλδ το να είσαι τουρίστας στον κόσμο. Και ναι αυτό είναι πράγματι αποτέλεσμα της οικονομικής-βιομηχανικής ανάπτυξης.

Πηγή

Ὁ Ἄνθρωπος ὡς πνεῦμα (μὲ τὸν βαθμὸ ποὺ μόνο ὁ ἄνθρωπος ἔχει «πραγματικὰ» Πνεῦμα), καὶ σύνδεσμος νοητοῦ καὶ ὑλικοῦ (κατὰ τὸν Χριστιανισμό), προκαλεῖ πολλαπλὰ προβλήματα στὸ ἀχριστιανικὸ νεοτερικὸ κοσμοείδωλο, ποὺ ὡς λύση ἄλλοτε ἐπιδιώκει νὰ σχετικοποιήσει τὸ πνεῦμα («καὶ τὰ ζῶα ἔχουν») ὥστε νὰ ἐνταχθεῖ ἐπιτέλους πραγματικὰ ὁ Ἄνθρωπος στὸν «κύκλο τῆς Φύσης» (π.χ. θὰ μποροῦσε νὰ τοῦ παρέχεται καθημερινὸ δελτίο καθορισμένων καὶ λίγων θερμίδων, ὡς συνέπεια τῶν «δικαιωμάτων τῶν ζώων στὴν ἴση διαχείριση πόρων»), καὶ ἄλλοτε ἐπιδιώκει ἐξαιτίας τῆς ἐπίγνωσης ὅτι ὁ Ἄνθρωπος δὲν ταιριάζει μὲ τὶς ποικίλλες θεωρίες περὶ «ἁρμονίας τῆς Φύσης»– νὰ τὸν ἐξολοθρεύσει συστηματικὰ προκειμένου ἡ «ἁρμονία τῆς Φύσης» (ἕνα νεοτερικὸ credo) νὰ ἐπιτευχθεῖ: «μὴ γεννᾶτε, μὴ πέρδεσθε κ.λπ.»

Ἐπὶ τῆς παρατιθέμενης ἀνάρτησης, ὑπάρχει κι ἕνας τρίτος δρόμος, τοῦ μαθητευόμενου μάγου: Θὰ κάνουμε αὐτὸ κι ἐτοῦτο, κι ἔτσι θὰ ἐπαναφέρουμε τὴ μυθικὴ (παραδείσια) «ἰσορροπία τῆς Φύσης». Θὰ φτιάξουμε χάρη στὶς βιομηχανίες (ποὺ ρυπαίνουν ἢ ληστεύουν τὸ ἐνδιαίτημα ἄλλων μορφῶν ζωῆς) οἰκολογικὰ προϊόντα (π.χ. ἀνεμογεννήτριες!) τὰ ὁποῖα θὰ ἐπαναφέρουν τὴν «ἁρμονία-ἰσορροπία»: ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐξοντώνουμε τὰ πουλιὰ καὶ τὰ τοπικὰ οἰκοσυστήματα στοὺς χώρους τοποθέτησης τῶν Α/Γ, πέραν φυσικὰ τῆς ἀπόσπασης πόρων ἀπὸ τη Φύση. Ἕνα ψέμμα ποὺ χρειάζεται μεγάλη δόση ναρκωτικῶν γιὰ νὰ γίνει πιστευτό: Πὼς μὲ τεχνητὰ μέσα θὰ ξαναφέρουμε μιὰ μὴ τεχνητὴ κατάσταση στὰ πάνω της.

Στὸν δυτικὸ Μεσαίωνα τὴν δεσποινίδα θὰ τὴ θεωροῦσαν (οἱ μισοί) δαιμονισμένη (δὲν χαμογελᾶ, ἄλλωστε, δεῖγμα ψυχολογικῶν προβλημάτων) καὶ θὰ τὴν ἔκαιγαν. Σήμερα, θὰ μᾶς κάψουν οἱ μάγισσες.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, οικολογία | Tagged , | Σχολιάστε

Energy 101

Posted in επιστήμη | Tagged | Σχολιάστε

ρούσικος πατριωτισμός

Ἡ φράση ἀπὸ τὸν Μακρυγιάννη. Δὲν ξέρω πόσο ἐκτιμᾶτε τοὺς σοῦπερ συμμάχους μας τῆς Δύσης, ποὺ κι αὐτοὶ τσακίζουν τὴν Τουρκία. Ἀλλὰ ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς τῶν Ρώσων καλὰ κρατεῖ. Πούλμαν πάνω στὰ πούλμαν Ὀρθόδοξων τοῦ 6% (τοὺς μόνους Ρώσους ποὺ ἐκτιμῶ -ὄχι αὐτοὺς τῆς Χαλκιδικῆς), στὴν οὐρὰ γιὰ προσκύνημα σὲ γνωστὸ μοναστήρι. Καὶ ὣς ἐδῶ καλά. Μὲ τὶς μαντῆλες τῶν Ρωσίδων δὲν ἔχω πρόβλημα, οὔτε καὶ μὲ τὰ ἄλλα ἐπιδεικτικὰ εὐσεβή τους. Καθένας λαὸς ὅπως νοιώθει καὶ ὅπως ἐκφράζεται. Δὲν εἶναι ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς ἴδιας ψυχοσύνθεσης. Ἂς στέκονται ὄρθιοι καὶ χωρὶς καρέκλες πολλὲς ὧρες στὶς Κυριακές -πάντως, γιὰ νὰ γράψεις ἕναν Ἀκάθιστο Ὕμνο πρέπει ἀραιὰ καὶ ποῦ νὰ κάθεσαι. Ἔχω μεγάλο πρόβλημα ὅμως μὲ τὴν ἀσυναίσθητη προσπάθεια ἐπίδειξης εὐσέβειας ἐκ μέρους τῶν Ἑλλήνων πρὸς τοὺς Ρώσους, μὲ τὴν προσπάθεια νὰ υἱοθετήσουν μπροστὰ στοὺς Ρώσους ρωσικὰ ἔθιμα, π.χ. νὰ φορέσουν τὴ μαντήλα. Ἕνα εἶδος τυραννίας ἀσκεῖται, ἀθέλητα μᾶλλον, πάνω στὴν ἑλληνικὴ ὀρθόδοξη ψυχοσύνθεση, ἀφοῦ συγκρούεται μὲ τὴν ρωσικὴ ὀρθόδοξη ψυχοσύνθεση, ἡ ὁποία (τοῦ 6%, ἔτσι;) αὐτοπαινεύεται ὡς ἡ πιὸ σοῦπερ ὀρθόδοξη. Μοιάζουμε μὲ τοὺς Ρωμανιῶτες Ἑβραίους ποὺ ἀφομοιώθηκαν καὶ ἐξαφανίστηκαν ὅταν ἦρθαν στὰ μέρη τους οἱ Ἑβραῖοι πρόσφυγες ἀπὸ τὴ Δύση. Ἢ ἡ κατάσταση αὐτὴ μοιάζει μὲ τὴν εἰσροὴ στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ἐπὶ Τουρκοκρατίας δυτικῶν λατρευτικῶν ἐθίμων χάρη στοὺς «μορφωμένους» μισσιονάριους ποὺ ἁλώνιζαν. Οἱ «ὁμογενεῖς» ἐκ Ρωσίας κτίζουν ἐκκλησίες μὲ ρώσικη κι ὄχι βυζαντινὴ ἢ τραπεζούντια-ποντιακὴ ἀρχιτεκτονική. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι πηγαίνεις ἕναν ξένο, δυτικὸ Ὀρθόδοξο στὴν Ἑλλάδα σὲ μοναστήρι νὰ προσκυνήσει, καὶ αὐτὸς καταλήγει νὰ δεῖ ἀντὶ τῆς ἑλληνικῆς τὴ ρωσικὴ λαϊκὴ εὐσέβεια, ἡ ὁποία στὰ ἑλληνικὰ μάτια μοιάζει μὲ κακὸ θέατρο, ὄχι ἀπ’ τὰ ὡραῖα βυζαντινά, τῶν παλατιῶν τῆς Κωνσταντινούπολης. Καὶ βέβαια, ἐνῶ ὁ ἅγιος εἶναι θαμμένος ἁπλὰ καὶ ταπεινά, τὸ μοναστήρι ἀντὶ νὰ χτίσει γύρω-γύρω ἕνα ναΰδριο, σὰν μέσα στὸν Ἅη-Δημήτρη ὅπου μπαίνεις προσκυνᾶς καὶ βγαίνεις χωρὶς νὰ σὲ χαζεύουν ἄλλοι 100 (ἀντίστοιχα πρὸς τὴν ταπεινότητα τοῦ τάφου), ἀφήνει τὴν προσκύνηση ὁρατὴ σὲ ὅλους σὰ νὰ κάνουν χάζι, σὰν νὰ ἦταν ὁ σκοπὸς νὰ παρακολουθοῦν οἱ στὴν οὐρὰ τὸ πῶς προσκυνοῦν ὅσοι προσκυνοῦν (γιὰ νὰ περνᾶ ἡ ὥρα τῆς ἀναμονῆς;), πόσο εὐσεβῶς -δηλαδή, ρωσικά!- λυγίζουν, γονατίζουν κι ἀγγίζουν τὸν τάφο κ.λπ. Ἢ αὐτὲς οἱ μοναστικὲς ὁδηγίες «ὄχι φωτογραφίες» τὴ ἴδια στιγμὴ ποὺ τὸ πλῆθος τῶν ἀναμενόντων παρατηρεῖ τὸ πῶς προσκυνᾶ καθένας, εἶναι ἀντιφατικές. Φυσικά, ἕνας μὴ Χριστιανὸς θὰ δώσει σὲ ὅλα αὐτὰ παραπάνω βάρος ἀπὸ ὅ,τι πρέπει, θὰ τοῦ εἶναι ἀπόδειξη ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι σκέτο θέατρο  καὶ τίποτε ἄλλο, καὶ θὰ σιχαθεῖ καὶ δὲν θὰ ξαναπατήσει. Ἕνας Χριστιανὸς κανονικὰ δὲν θὰ δώσει σημασία. Ὅμως, ἀκριβῶς γιὰ νὰ προσελκυστεῖ κι ἕνας μὴ Χριστιανός (ὅλο καὶ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἔρχονται σὲ τέτοια μέρη μετὰ ἀπὸ πρόσκληση γνωστῶν τους, φαντάζομαι) ἢ νὰ μὴν σκανδαλιστεῖ σὲ βαθμὸ μοιραῖο ἕνας ἤδη Χριστιανός, «καλὸ θὰ ἦταν αὐτὰ νὰ μὴ γίνονται».

Posted in Ελλάδα, Ρωσία, θρησκεία | Tagged , | 26 Σχόλια

Ἀμβροσιάδα

Ἀφοῦ δὲν εἶδα ἕως σήμερα κάποιο Χριστιανὸ νὰ λέει ὅτι «Καταδικάζω καὶ τὸ ὕφος τοῦ Ἀμβρόσιου καὶ τὶς προτροπές του γιὰ φτυσίματα ἢ φάπες, ἀλλὰ καταδικάζω ἐξίσου ὡς ἁμαρτία ἐνάντια στὸ Θεὸ καὶ συνεπῶς λάθος τρόπο ζωῆς τὴν ὁμοφυλοφιλία  (κι ὅσους Χριστιανοὺς δὲν τὴν καταδικάζουν) διότι τὰ ἴδια ἀκριβῶς λέει καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη γιὰ τὸ πράγμα αὐτό, κι ὅποιος ἐκνευρίζεται μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη ἂς ρίξει ξανὰ στὰ λιοντάρια τοὺς Χριστιανοὺς ἢ ἂς προτείνει τὴν ἀπαγόρευση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀφοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ εἶσαι Χριστιανὸς καὶ νὰ μὴν καταδικάζεις τὴν ὁμοφυλοφιλία», ἂς τὸ κάνω ἐγώ. Ἔτσι, γιὰ μεγαλύτερη πολυφωνία.

Ὡραῖο τὸ κρυφτοῦλι ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ εἶναι, δῆθεν, καὶ δημοκράτες, καὶ ἀπὸ ὅσους κουκουλώνουν τὶς πολιτικὲς συμπάθειες τοῦ Ἀμβρόσιου. Τουλάχιστον, ὁ μητροπολίτης Πειραιὼς κατήγγειλε τοὺς παγανιστὲς τῆς ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Ἀκροδεξιᾶς ἀμέσως ὅταν κατάλαβε ὅτι εἶναι παγανιστές. Πόσο ἀνερυθρίαστα οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ εἶναι καὶ λιγάκι Χριστιανοὶ (ὤ! ἡ ἁγία Ἀριστερά, μὲ τὶς σχεδὸν χριστιανικὲς προθέσεις) ξεχνᾶνε ὅτι εἶναι καθῆκον ἑνὸς ἐπισκόπου νὰ ὑπενθυμίζει στὸ ποίμνιό του τί εἶναι ἁμαρτία καὶ τί ὄχι. Καὶ πόσο ἀνέμελα οἱ Δεξιοὶ δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὶς σχέσεις ἑνὸς ἐπισκόπου μιᾶς πόλης ποὺ καταστράφηκε ἀπὸ ἐθνικοσοσιαλιστὲς μὲ ἐθνικοσοσιαλιστές (ποὺ προσποιοῦνται ὅτι δὲν εἶναι ἐθνικοσοσιαλιστές). Παῖξτε ἐμφύλιο, πλάκα ἔχετε.

Posted in θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

προτεραιότητες

IMG_20190814_105818_0

IMG_20190814_105126_4

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, στὰ χωριά (σὲ ὅσα τουλάχιστον ἤθελαν νὰ ἔχουν πολιτισμό) οἱ προτεραιότητες ἦταν ἄλλες. Στὰ τέλη τοῦ 1948, ἔγινε μέσα στὸ χωριὸ γιὰ τελευταία φορὰ μεγάλη μάχη, μὲ καψίματα, λεηλασίες καὶ σκοτωμούς. Τὸ σχολεῖο κάηκε. Ἀπὸ τὰ πρῶτα πράγματα ποὺ ἔγιναν ἀμέσως μετὰ τὸν Ἐμφύλιο, σὲ ἄλλη τοποθεσία καὶ μεγαλύτερο, ἦταν νὰ κτιστεῖ / ὁλοκληρωθεῖ τὸ 1950 τὸ διώροφο σχολεῖο. Σὲ αὐτό, τὸ 1952, τρία χρόνια μετὰ τὸν Ἐμφύλιο, ἱδρύθηκε Γυμνάσιο, ἀρχικὰ ἰδιωτικό, στὴ συνέχεια δημόσιο. Καὶ στὴν ἴδια δεκαετία ὁλοκληρώθηκε τὸ ἀποχετευτικὸ σύστημα (ἀντὶ βόθρων -ἕνα ζητούμενο γιὰ πάμπολλα χωριὰ τὸ 2019). Δεῖγμα τοῦ πῶς σκέφτονταν τότε καὶ πῶς τώρα οἱ Ἕλληνες.

Σιάτιστα, 1888:

trampantzeio2bgymnasio2bsiatista2b03

Ἂς ποῦμε, τὸ ἀντίστοιχο σήμερα θὰ ἦταν νὰ φτιαχτεῖ ἕνας καινούργιος ξενώνας (ὑπάρχει ἕνας, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ μοιράσουν δυὸ γαϊδάρων ἄχυρα μὲ τὸ μοναστήρι τοῦ ἑνὸς καλογέρου -καὶ τοὺς φταίει ὁ παπάς, καὶ καλά), ὥστε ὅσοι δὲν ἔχουν δικό τους σπίτι νὰ μὴν πηγαίνουν τὰ καλοκαίρια σὲ ξενῶνες γειτονικῶν χωριῶν, καὶ νὰ ἀφήνουν στὴν πατρίδα τους λεφτά. Ἢ νὰ φτιαχτεῖ μιὰ βιοτεχνία ἢ σχολὴ γουνοποιίας ὥστε νὰ γίνονται κατόπιν ἐξαγωγὲς σὲ Ρωσίες κ.λπ. (στὶς ὁποῖες χῶρες ὑπάρχει ζήτηση γιὰ γούνινα). Ἢ ἡ καλλιέργεια λεβάντας κ.λπ. νὰ ἐντατικοποιηθεῖ. Ἢ νὰ τονωθεῖ ὁ θρησκευτικὸς κι ὀρειβατικὸς τουρισμός. Ἀντιθέτως, ὁ κόσμος σήμερα θέλει νὰ γυρίζει ἡ ἀνεμογεννήτρια, νὰ κάθεται νὰ τὴ θαυμάζει, καὶ νὰ ἐπιδεικνύει τὰ ἀτσαλάκωτα ροῦχα του καὶ τὴν οἰκολογία του. Καὶ καλά, ἀνησυχία γιὰ τὴ σκόνη στὴν Πτολεμαΐδα -στὰ παλιά του τὰ παπούτσια γιὰ τὴν ἀνεργία. Τεμπελιὰ καὶ ξερὸ ψωμί. Προτεραιότητες τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου.

Posted in Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , | 16 Σχόλια

Τελευταῖοι Ἐθνικοὶ κατὰ Ἑλλήνων

Στὰ μυαλὰ πολλῶν νεοελλήνων Μὴ Χριστιανῶν εἶναι ἀκλόνητη ἡ ἄποψη ὅτι οἱ τελευταῖοι Ἐθνικοὶ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας ἦταν φιλέλληνες μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἦταν παγανιστές. Παγανισμὸς καὶ φιλελληνισμὸς ἦταν ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Δὲν γνωρίζω κατὰ πόσο συνιστοῦσε φιλελληνισμὸ ἡ χαρὰ τοῦ Ἰουλιανοῦ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν βιβλίων τοῦ Ἐπίκουρου καὶ τοῦ Πύρρωνα ἢ κατὰ πόσο τὸ μίσος του γιὰ τὸ θέατρο εἶναι ἑλληνικό. Οὔτε κατὰ πόσο ὁ Ἰάμβλιχος (3ος-4ος αἰ.), ποὺ ἔβριζε καὶ ὑποτιμοῦσε τοὺς Ἕλληνες, ἦταν φιλέλληνας ἐπειδὴ ἦταν παγανιστής. Κατὰ τὸν σύρο Ἰάμβλιχο, οἱ ἐθνοτικὰ Ἕλληνες φταῖνε γιὰ τὴν παρακμὴ τῆς ἀρχαίας θρησκείας:

Τώρα, λοιπόν, γιὰ τὸ ὅτι τὰ πάντα, καὶ τὰ ὀνόματα [τῶν θεῶν] καὶ οἱ προσευχές [πρὸς αὐτούς], ἔχουν σβήσει, φταίει τὸ ἑξῆς, ὅτι, δηλαδή, δὲν σταματοῦν καθόλου νὰ μεταβάλλονται διαρκῶς ἀπὸ τὴν καινοτομία καὶ τὴν παρατυπία τῶν Ἑλλήνων. Γιατὶ οἱ Ἕλληνες εἶναι ἐκ φύσεως νεωτεριστὲς καὶ κινοῦνται παντοῦ μὲ ὁρμή, χωρὶς νὰ ἔχουν μέσα τους κανένα στήριγμα˙ καὶ χωρὶς νὰ διαφυλάσσουν ὅ,τι τυχὸν παραλάβουν ἀπὸ κάποιους, ἀλλὰ ἐγκαταλείποντας καὶ αὐτὸ γρήγορα, ὅλα τὰ μεταπλάθουν σύμφωνα μὲ τὴν ἄστατη λεκτικὴ ἐφευρετικότητά τους˙οἱ βάρβαροι ὅμως, ἐπειδὴ εἶναι σταθεροὶ στὰ ἤθη τους, μένουν ἐπίσης σταθεροὶ στὰ ἴδια λόγια˙ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς αὐτοὶ εἶναι ἀγαπητοὶ στοὺς θεοὺς καὶ ἀπευθύνουν τοὺς λόγους τοὺς ἀρεστοὺς στοὺς θεούς˙ καὶ δὲν ἐπιτρέπεται σὲ κανέναν ἄνθρωπο νὰ τοὺς ἀλλάξει μὲ κανέναν τρόπο. Αὐτὰ ἀπαντᾶμε σὲ σένα γιὰ τὰ ἄρρητα ὀνόματα, τὰ ὁποῖα ἀποκαλοῦνται βαρβαρικά, εἶναι ὅμως ἱεροπρεπή

Περὶ Μυστηρίων, 7.5

Ὅμως, ἔχουμε κι ἄλλο ἕνα παράδειγμα: Τὸν Πορφύριο. Τοῦ ὁποίου τὸ πραγματικὸ ὄνομα, στὴ μητρική, φοινικική (Τύρος), γλώσσα, ἦταν Μάλχος. Κάποιοι σήμερα, προβάλλουν ἕναν Φοίνικα φιλόσοφο ὁ ὁποῖος ἀντιπαθοῦσε τοὺς ἐθνοτικὰ Ἕλληνες, καὶ τὸν προβάλλουν μόνο καὶ μόνο γιατὶ αὐτὸς ἔγραψε τὸ γνωστὸ βιβλίο κατὰ Χριστιανῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ νεοέλληνες ἐθνικοπαγανιστὲς καὶ νεοπαγανιστὲς βάζουν τὸν ἀντιχριστιανισμό τους (τὴ θρησκεία) σὲ ὑψηλότερη προτεραιότητα ἀπὸ τὴν ἑλληνικότητά τους, ἡ ὁποία, κατὰ τοὺς ἴδιους, τοὺς διακρίνει ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς Ἕλληνες.

Στὴν γνωστὴ «ἐπιστολὴ» πρὸς τὸν Ἀνεβώ, ὁ Πορφύριος ὑποστηρίζει ὅτι οἰ ἀρχὲς τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων προέρχονται ἀπὸ εἰκασίες:

περὶ ὧν εἴρηται μὲν πλεῖστα καὶ παρὰ τοῖς Ἑλλήνων φιλοσόφοις, εἴρηται δὲ ἐκ στοχασμοῦ τὸ πλέον τὰς ἀρχὰς ἔχον τῆς πίστεως

Οἱ Ἕλληνες (οἱ ἐθνοτικὰ Ἕλληνες) πλανήθηκαν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς βάρβαρους, γράφει ἀλλοῦ:

Χαλκόδετος γὰρ ἡ πρὸς θεοὺς ὁδός, αἰπεινή τε καὶ τραχεῖα, ἧς πολλὰς ἀτραποὺς βάρβαροι μὲν ἐξεῦρον, Ἕλληνες δὲ ἐπλανήθησαν, οἱ δὲ κρατοῦντες ἤδη καὶ διέφθειραν. Τὴν δὲ εὕρεσιν Αἰγυπτίοις ὁ θεὸς ἐμαρτύρησε Φοίνιξί τε καὶ Χαλδαίοις, Λυδοῖς τε καὶ Ἑβραίοις.

Περὶ τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας, 141, ἔκδ. G. Wolff.

Στὸ Περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων, 4.18, ὑποστηρίζει ὅτι οἱ σύγχρονοί του Ἕλληνες ἦταν (κάποιοι ἐξ αὐτῶν, καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ κάποιους βαρβάρους) σοφιστές:

Κανεὶς οὔτε ἀπὸ αὐτοὺς οὔτε ἀπὸ τοὺς ἄλλλους, δὲν φάνηκε ν’ ἀπορεῖ, ἔχοντας γίνει ἕνας σοφιστής -καὶ τέτοιοι ἄνθρωποι ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων στὶς μέρες μας-…

Ἄλλωστε, ὁ Πορφύριος ὑποστηρίζει ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν τὴ σοφία ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, τοὺς Αἰγύπτιους, τοὺς Ἄραβες καὶ τοὺς Χαλδαίους:

Κατόπιν, ὁ Πυθαγόρας ἦρθε κοντὰ στοὺς Αἰγυπτίους, τοὺς Ἄραβες, τοὺς Χαλδαίους καὶ Ἑβραίους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐξακρίβωσε τὴ γνώση τὴ σχετικὴ μὲ τὰ ὄνειρα

Πυθαγόρου Βίος, 11.

Ὑπάρχει κι ἕνας ἄλλος Φοίνικας, ὁ Σαγχουνιάθων, ὁ ὁποῖος εἶχε γράψει μιὰ ἱστορία τῆς Φοινίκης στὴ μητρική του γλώσσα. Τὴ μετάφρασή της στὰ ἑλληνικὰ ἔκαμε ὁ Φίλων τῆς Βύβλου. Σὲ αὐτὴ τὴν ἱστορία, ὁ Σαγχθουνιάθων κατηγορεῖ τοὺς Ἕλληνες (εἰδικὰ τὸν Ἡσίοδο καὶ διάφορους ποιητές) ὅτι οἰκειοποιήθηκαν τοὺς φοινικικοὺς μύθους, στοὺς ὁποίους πρόσθεσαν πολλὰ καὶ διάφορα γιὰ νὰ τοὺς καταστήσουν γοητευτικούς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «νικήσουν τὴν ἀλήθεια». Κι ἐνῶ οἱ Φοίνικες διατήρησαν τὴν μυθολογία ὡς ἱερὴ παρακαταθήκη, οἱ Ἕλληνες μὲ τὶς φαντασίες τους κατόρθωσαν ἡ μὲν ἀλήθεια νὰ ἀκούγεται ὡς παραμύθι καὶ τὸ δὲ ψέμμα ὡς ἀλήθεια:

Οἱ δὲ Ἕλληνες….τὰ μὲν πρῶτα πλεῖστα ἐξιδιώσαντο, εἶτα τοῖς προ<σ>κοσμήσασι ποικίλως ἐξετραγώδησαν ταῖς τε τῶν μύθων ἡδοναῖς θέλγειν ἐπινοοῦντες παντοίως ἐποίκιλλον· ἔνθεν Ἡσίοδος οἵ τε κυκλικοὶ περιηχημένοι Θεογονίας καὶ Γιγαντομαχίας καὶ Τιτανομαχίας ἔπλασαν ἰδίας καὶ ἐκτομάς· οἷς συμπεριφερόμενοι ἐξενίκησαν τὴν ἀλήθειαν. Σύντροφοι δὲ τοῖς ἐκείνων πλάσμασιν αἱ ἀκοαὶ ἡμῶν γενόμεναι καὶ προληφθεῖσαι πολλοῖς αἰῶσι ὡς παρακαταθήκην φυλάσσουσιν ἥνπερ ἐδέξαντο μυθοποιίαν, καθάπερ καὶ ἀρχόμενος εἶπον, ἥτις συνεργηθεῖσα χρόνῳ δυσεξίτητον αὐτῆς τὴν κατοχὴν ἀπείργασται, ὥστε τὴν μὲν ἀλήθειαν δοκεῖν λῆρον, τὸ δὲ τῆς ἀφηγήσεως νόθον ἀλήθειαν

H. W. Attridge – R. A. Oden, Jr (ἔκδ.), Philo of Byblos The Phoenician History, Washington DC 1981, 60.4-19 (ἀπ. 2).

Ὁ «Ἑλληνισμὸς» τῶν τελευταίων Παγανιστῶν τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας δὲν τοὺς ἀπέτρεπε ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιτίθενται στοὺς ἐθνοτικὰ Ἕλληνες γιὰ χάρη τῆς δικῆς τους «βαρβαρικῆς» πατρίδας, Αἰγυπτιακῆς, Συριακῆς ἢ Φοινικικῆς. Ἡ ἰδέα ὅτι ὁ παγανισμὸς ἦταν φιλελληνικὸς σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ Χριστιανισμό, θὰ πρέπει νὰ ἀπορριφθεῖ.

Posted in θρησκεία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

τὸ θέατρο τοῦ ἀρχαιοκεντρισμοῦ

Κάπου στὰ 1806, σὲ ἕνα ἄγνωστο κείμενο τοῦ Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ, τὴν Ἑλληνικὴ Νομαρχία, διαβάζουμε γιὰ τοὺς θεατὲς τοῦ θεάτρου:

Τρέχουσι μὲ κάθε ταχύτητα εἰς τὸ θέατρον, νὰ ἀκούσωσι τὸ τραγώδιον μιᾶς γυναικός, ἢ ἑνὸς ἀνδρός, ἢ ἄλλου τινὸς εὐνούχου, καὶ τοὺς ἐφημίζουσι. […]  Στέκονται μὲ ἄκραν ὑπομονήν, καὶ πολλάκις χωρὶς εὐχαρίστησιν, νὰ θεωρῶσι τοὺς χοροὺς εἰς τὸ θέατρον καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς ἀσωτείας τριγύρωθεν

(Δ΄, 70)

Λίγο ἀργότερα, κάπου στὰ 1824, ἕνας ἄγνωστος συγγραφέας ὀνόματι Ἀδαμάντιος Κοραῆς γράφει γιὰ τὸ θέατρο:

Ἡ βασιλεύουσα εἰς τοὺς σκηνικοὺς ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ σωφροσύνη, οὔδ’ ὅτι πολλὰ δράματα δὲν εἶναι σωφροσύνης διδακτήρια.

– Ἔχεις τὶ δίκαιον εἰς τοῦτο πολλὰ θέατρα ὀλίγον διαφέρουν ἀπὸ τὰ πορνοστάσια […]

Οἱ νέοι μας, συχνάζοντες τὰ θέατρα μὲ τόσην ἡδονήν, ὅσην φυσικὰ προξενοῦν ὅλα τὰ νεοφανή, κινδυνεύουν νὰ φθείρωσιν ἢ καὶ νὰ ἀμελήσωσιν ὁλότελα τὴν ἀπαραιτήτως ἀναγκαίαν παιδείαν εἰς τοὺς μέλλοντας καὶ θέλοντας νὰ ἦναι ἐλεύθεροι. Οἱ σκηνικοί μας, ὄντες νέοι καὶ νέαι Ἕλληνες, πρέπει ν’ ἀφήσωσι τὰς ἄλλας ἀναγκαίας εἰς τὴν παρούσαν μας πτωχείαν ἐργασίας …. διὰ νὰ ἀσχολῶνται εἰς τὰ ἔργα καὶ ἤθη τῆς σκηνῆς … νὰ γίνωνται καταφρονηταί [….]

–Ἐὰν υἱὸς ἢ θυγάτηρ σου ἐπεθύμει νὰ ἀναβῇ εἰς τὴν σκηνήν, τοὺς ἐσυγχώρεις νὰ γεννῶσι σκηνικοί;

– …

– Ἐπειδὴ σιωπᾶς, ἄφες με ν’ ἀποκριθῶ ἀντί σου. Ὄχι βέβαια· δὲν ἤθελες ὑποφέρειν ποτὲ νὰ ἴδῃς ἢ ν’ ἀκούσεις ὑποκρινόμενον ἐπὶ σκηνῆς υἱὸν ἢ θυγατέρα σου. Διὰ τί; Διὰ τὴν ὁποίαν καυχᾶσαι ὅτι δὲν ἔχεις πρόληψιν. Τὴν ἔχεις, φίλε, ἀλλὰ μὴ λυπῆσαι· δὲν εἶναι πρόληψις.

(Διάλογος περὶ τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων).

Ἀκόμη καὶ οἱ δυὸ παραπάνω Διαφωτιστές, λοιπόν, ἐλάχιστα ἢ λίγο Ὀρθόδοξοι, τοὺς ὁποίους μάλιστα ὁρισμένοι προβάλουν κι ὡς σύμβολα ἀγώνα ἐνάντια στὴν Ἐκκλησία (!), σιχαίνονταν τὸ θέατρο.

Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι οἱ μόνοι ποὺ πῆραν στὰ σοβαρὰ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα: Κριτικὰ ἀσχολήθηκαν μαζί της καὶ ἄλλοτε τὴν παίνεψαν, ἄλλοτε τὴν καταδίκασαν. Ἀδιαφόρησαν γιὰ τὰ ἀρνητικά της, καὶ τὰ καταδίκασαν, καὶ κράτησαν τὰ καλά της. Ἀντίθετα, οἱ Μὴ Χριστιανοὶ ἐξυμνητὲς τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας προβάλλουν ὡς θεσπέσια καὶ θεϊκὰ τὰ ἀντικειμενικῶς κακὰ τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας καὶ καταχώνουν τὰ πραγματικὰ καλά της. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς τῶν Χριστιανῶν, ἄκριτα (δηλαδή, μὴ ἑλληνικά) θεοποίησαν τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα. Ἀκόμη χειρότερα, τὴν ἐργαλειοποίησαν ὡς ἁπλὸ ὅπλο κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Γιὰ παράδειγμα, μόνο στοὺς Χριστιανοὺς ἀνήκει ὁ Ἱπποκράτης, ὁ ὁποῖος στὸν ὅρκο του ἀπαγορεύει σὲ γιατρὸ νὰ βοηθᾶ στὴν πραγματοποίηση ἔκτρωσης. Ὁλόκληρη ἡ Ἀρχαιότητα (ρωμαϊκὴ καὶ ἑλληνική) δικαιολογοῦσε κι ἐπαινοῦσε τὶς ἐκτρώσεις, ἐκτὸς φυσικὰ ἀπὸ τὸν Ἱπποκράτη καὶ τοὺς Χριστιανούς. Ἀντίθετα ὅλοι ὅσοι σήμερα εἶναι ἀντιχριστιανοὶ καὶ ταυτόχρονα θαυμάζουν τὴν Ἀρχαιότητα, ὑπερασπίζονται τὶς ἐκτρώσεις ἐνάντια στὸν Ἱπποκράτη. Τὸν ὁποῖον οἰκειοποιοῦνται κι ἀπὸ πάνω, ὡς Μὴ Χριστιανό. Ὁμοίως, σήμερα οἱ ἀρχαιοκεντρικοὶ ὑπερασπίζονται (γιὰ «ἐθνικοὺς» ἢ «φολκλορικοὺς» λόγους) τὰ ἔθιμα καὶ δεισιδαιμονίες τοῦ ὄχλου τῆς Ἀρχαιότητας (ἐκείνων ποὺ ἐπανειλλημμένα δίκαζαν καὶ καταδίκαζαν τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους) τὰ ὁποῖα ἐπιβίωσαν: Τὶς πανσέληνους, τὶς κουτσουλιὲς ποὺ πέφτουν πάνω σου, τὶς ἡλιολατρεῖες, τὰ «χτύπα ξύλο», τὰ μάγια, τὶς «γρουσουζιές» καὶ τὴν «τύχη», τὰ χαϊμαλιά, τὰ τὰμ-τάμ, τὶς κλάψες μπροστὰ στὸ θάνατο, τοὺς ἀστρολόγους καὶ βέβαια τὴν ἀνωμαλία ἐκείνη στὴν ὁποία ἀντιτάχθηκαν οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ Χριστιανοί. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀρνητικὰ οἱ ἀντιχριστιανοὶ μὴ Χριστιανοὶ τὰ θεωροῦν πολὺ σημαντικὰ στοιχεῖα τῆς Ἀρχαιότητας, ποὺ τὴν καθιστοῦν ἰδεῶδες καὶ πρότυπο πολιτισμοῦ. Πραγματικὸ ἀναποδογύρισμα καὶ ἐπαναξιολόγηση ὅλων τῶν ἀξιῶν. Γιὰ τὸ χειρότερο, ὅμως.

Τὸ βόθρο τὸν ἐκλαμβάνουν ὡς ἀφρόκρεμα, καὶ τὴν ἀφρόκρεμα τὴν καθυβρίζουν ὡς «σκοταδισμό».

Δική μας εἶναι λοιπόν, τῶν Χριστιανῶν, ἡ Ἀρχαιότητα καὶ ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα -στὰ καλύτερά της. Σὲ σᾶς, τοὺς ἀντιχριστιανοὺς μὴ Χριστιανούς, ἀνήκουν μόνο οἱ λοῦμπεν συνήθειες καὶ προλήψεις τῶν ἀστοιχείωτων τῆς προχριστιανικῆς ἐποχῆς, τὸ κατακάθι τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ καὶ οἱ κατάδεσμοι.  Ἂς φαντασιώνεστε ὅσο θέλετε μὲ ἑταῖρες μὲ καυτὰ σορτσάκια ἀρχαίων ἀγγείων καὶ «ἱέρειες»-ἠθοποιοὺς ποὺ λάγνα ξελαρυγγίζονται, ὧ Ἀπόλλωνα, κάθε τέσσερα χρόνια στὴν Ὀλυμπία. Καὶ τί ὡραῖα ποὺ ἦταν ἡ λατρεία τῆς Ἄρτεμης στὴν Ἔφεσο τὴν ὁποία κατέστρεψαν οἱ Χριστιανοί: Στεῖλτε, ἂν ἔχετε κοσμοθεωρητικὴ συνέπεια, λοιπόν, τὰ ἀγόρια σας νὰ εὐνουχιστοῦν ἐκεῖ (νὰ γίνουν «Μεγάβυζοι», βλ. Στράβωνα, 14.1). Τὸ μυαλό σας, φυσικά, πάντοτε στὸ φαὶ καὶ στὸ κοκὸ τὸ εἴχατε -ἀπευθύνομαι βέβαια, καὶ στοὺς «συντηρητικοὺς» ποὺ «σέβονται τὴ χριστιανικὴ θρησκεία» γιὰ ἐθνικούς – ἑνοποιητικοὺς λόγους (ἀλλὰ μόνο γιὰ τέτοιους λόγους).

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

ἀνεμογεννήτριες

IMG_6385

Τοὺς λὲς ὅτι ἡ αἰολικὴ ἐνέργεια ἔχει πολλὰ προβλήματα, ὅτι μόνο συμπληρωματικὰ μπορεῖ νὰ βοηθήσει, μὲ ἀποτέλεσμα τῆς συμπληρωματικότητας αὐτῆς τὸ γεγονὸς ὅτι θὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ταυτόχρονη συνεχὴς λειτουργία τῶν ἐργοστασίων τῆς ΔΕΗ (τὰ ὁποῖα δῆθεν θὰ ἀντικαθιστοῦσαν καὶ θὰ ἔκλειναν οἱ ἀνεμογεννήτριες) γιὰ νὰ μὴν πέσει τὸ δίκτυο παροχῆς ἠλεκτρισμοῦ λόγῳ ἄπνοιας ἢ ὑπερβολικῆς περιστροφῆς τῶν ἀνεμογεννητριῶν. Τοὺς λὲς γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι διάφορες ἀνεπτυγμένες χῶρες ἔχουν χιλιάδες ἀνεμογεννήτριες κι ὅμως αὐτὲς παράγουν ἕνα πολὺ μικρὸ ποσοστὸ τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνέργειας: ἀρχίζουν τὶς θεωρίες γιὰ ἀποθήκευση τὴς αἰολικῆς ἐνέργειας, μόνο ποὺ χρειάζονται μπαταρίες. Ὅσο γιὰ τὴν ἀσχήμια ποὺ προκαλεῖται στὸ τοπίο τῶν πατεράδων τους, οὔτε ποὺ τοὺς νοιάζει. Ἐπικαλοῦνται τὸν καρκίνο στὴν περιοχή, ἐνῶ τὸ ἁπλούστερο πράγμα θὰ ἦταν νὰ ἀλλάζουν συχνότατα τὰ φίλτρα. Ὅσο γιὰ τὴν ἀνεργία μὲ τὴ ποικιλλότροπη διάλυση τῆς ΔΕΗ, οὔτε λέξη. Ὁ πολὺς κόσμος, μὲ τὴν φιλοπρόοδη παράδοση τοῦ χωριοῦ, ἡ ὁποία ἔχει ἐκφυλιστεῖ σὲ ἀφέλεια ἰθαγενῶν γιὰ φύκια καὶ κορδέλες, χαίρεται καὶ δὲν τὸν νοιάζει. Νομίζει ὅτι συνιστᾶ πρόοδο καὶ τζάμπα χρῆμα. Φτάνουν, μερικοί, νὰ ἀντιστρέφουν τὰ πράγματα, καὶ νὰ ἀποκαλοῦν εἰρωνικὰ «οἰκολόγους» ὅσους ἀντιστέκονται στὴν οἰκολογία τῶν εἰσαγόμενων ἀνεμογεννητριῶν καὶ τὴν πρὸς τὸ παρὸν ἐπιδοτούμενη οἰκολογία τῆς Ε.Ε. γιὰ ἀγορὰ τῶν ἀνεμογεννητριῶν. Τοὺς εἶναι προτιμότερο νὰ διαλυθεῖ ἡ ΔΕΗ, ποὺ παράγει ρεῦμα γιὰ ὅλη τὴ χώρα χωρὶς δανεισμό. Ξεχνοῦν πόσο σημαντικὸ εἶναι γιὰ τὴν τουριστικὴ ἀνάπτυξη τὸ νὰ ἀνέβει κάποιος (ὀρειβατικοὶ σύλλογοι, τουρίστες κ.λπ.) στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ καὶ νὰ μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει τὴ θέα καὶ τὴν φύση χωρὶς τὴν ὄχληση καὶ τὸν κίνδυνο τῶν ἀνεμογεννητριῶν. Πράγμα ποὺ συνεπάγεται ὅτι ἡ ἀπόρριψη τῶν ἀνεμογεννητριῶν δὲν εἶναι προϊὸν ἀρνητισμοῦ ἢ χίπικης ἀφέλειας, ἀλλὰ γίνεται γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς ἀναίρεσης ὅλων τῶν οἰκονομικῶν κ.ἄ. πλεονεκτημάτων ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προσφέρει ἕνας οἰκολογικὸς τουρισμὸς στὴν περιοχή μας. Στὰς Εὐρώπας, ποὺ τόσο λαχταροῦν νὰ τὶς μοιάσουν οἱ «φιλοπρόοδοι», οἱ ἀνεμογεννήτριες συχνὰ τοποθετοῦνται στὴ θάλασσα καὶ ὄχι στὶς βουνοκορφές. Βέβαια, ἐκεῖ (στὴ Β. Εὐρώπη) ὑπάρχουν οἱ ἀνοιχτοὶ ὠκεανοί, μὲ τοὺς δυνατοὺς ἀνέμους, ποὺ δὲν ὑπάρχουν στὰ ἑλληνικὰ βουνὰ καὶ θάλασσες.

Υ.Γ. Σὲ δυὸ ἡμέρες ἀπὸ τὴ φωτογράφιση, ἡ κατασκευὴ ἀποπερατώθηκε. Μέσα στὸ Δεκαπενταύγουστο. Τὸ κράτος δουλεύει. Ὄχι παίζουμε (μὲ τὰ λόμπυ τῶν ΑΠΕ).

Posted in οικολογία | Tagged | 19 Σχόλια

παραδοσιακά

Ἐπειδὴ εἴπαμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὡς ἔθνος-χῶρος ἔχει διόμιση χιλιετίες ἱστορία διαχωρισμοῦ μεταξὺ λόγιων καὶ λαϊκῶν ἀνθρώπων, ποὺ ζοῦσαν ὁ ἕνας δίπλα στὸν ἄλλον σὰν σὲ τελείως χωριστὰ γκέτο, τί ἀπομένει ἀπὸ τὴν μὴ λόγια παράδοση, τοῦ χωριοῦ: Καταρχάς, κάποτε τὰ χωριὰ εἶχαν μιὰ κάποια αὐτόνομη λόγια παράδοση, μὲ «ἑλληνικὰ σχολεῖα», «γυμνάσια» καὶ «παρθεναγωγεῖα»: Αὐτὴ καταστράφηκε γιὰ πάντα. Οἱ ἔνοχοι γιὰ αὐτὰ εἶναι γνωστοί, ἀπὸ τὸν Ἐμφύλιο καὶ τὶς δεξιὲς ἀμερικανιὲς ἕως τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἐκσυγχρονισμὸ καὶ τὸν «Καποδίστρια». Ἡ Ἱεραρχία καὶ ἡ Παράδοση εἶναι ἀντικειμενικὰ ἀλάνθαστοι ὁδοδεῖκτες (παρὰ τὴν σκληρότητα κάποιων πτυχῶν τους), καθὼς ὁ τύπος ἀντικειμενικὰ σώζει τὴν οὐσία, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὲς ἀπέμεινε μιὰ παρέλαση ξοάνων, καθένα ἀπὸ τὰ ὁποία φορᾶ τὰ καλά του στὶς καλοκαιριάτικες γιορτὲς καὶ ἀνταμώματα στὸ χωριό. Ἡ ἴδια ἡ κοινότητα, ἐνῶ δὲν ἦταν ποτὲ κάτι τὸ μονοκόμματο, ὅπως τὸ ἑλληνορθόδοξο ἀφήγημα θέλει (εἶχε ἕνα μεγάλο εὖρος ἀποκλινουσῶν συμπεριφορῶν), ἔχει διαλυθεῖ: Ἀφενὸς οἱ ἄσχετοι τύποι ποὺ κατακλύζουμε τὰ χωριὰ ξέρουμε 3-4 συγγενεῖς σὲ ἕνα θέατρο ἀγνώστων μακρινῶν συγγενῶν· ἀφετέρου τὰ διάφορα ἐντόπια ζούζουλα, ψεκαγανακτισμένα ἢ μή, νομίζουν ὅτι δραστηριοποιοῦνται παράγοντας πολιτισμὸ ἢ μοντερνιὰ καὶ καινοτομία (ὅπως ἐπὶ Ἐκσυγχρονισμοῦ διαλαλοῦσαν τὴν δυνατότητα τῆς ἐπαρχίας «νὰ ξοδέψει»), χωρὶς βέβαια νὰ ἔχουν ψάξει τί καθιστοῦσε τὸ χωριό τους σὲ παλιότερες ἐποχὲς πλούσιο καὶ μὲ πολιτισμό, π.χ. τί παρῆγε, τί ἐμπορευόταν, τί σπίτια ἔκτιζε κ.ο.κ. Ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες, θὰ μποροῦσε νὰ ἀναδειχτεῖ ἡ ὅποια παράδοση ὑφίσταται, σὲ ἀντίθεση βέβαια μὲ ὅ,τι νομίζουν οἱ φυλετικὰ ἀνάμεικτοι* (ἀθηναϊστὲς Ἕλληνες μὲ πολιτισμὸ αὐτὸν τῶν σειρῶν τοῦ MEGA), οἱ λόγῳ τῆς ἰδιαίτερής τους καταγωγῆς (χωρὶς πραγματικὰ χωριά)* ἰδεολογικὰ ἀδιάφοροι ἕως ἐχθρικοὶ γιὰ τὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα (ἀπ’ ὅπου κατάγεται ὁ κύριος ὄγκος τῶν Ἑλλήνων), καὶ οἱ δεδηλωμένοι ἐχθροὶ τῆς παράδοσης. Ἂς ποῦμε, ὅσοι ἔχουν περάσει τὰ παιδικὰ καλοκαίρια τους στὰ χωριά τους κι ὄχι σὲ διακοπὲς στὰ νησιά, καὶ κατόπιν ὡς φοιτητὲς δὲν γλένταγαν στὰ μπουζούκια (ἢ τὶς ροκιές) τοῦ Μ. Σαββάτου στὴν πόλη -μὴ χάσουν- γιὰ νὰ ἔρθουν κατόπιν ξυνο-νυσταργοπορημένοι μεσημέρι Κυριακῆς τοῦ Πάσχα καὶ νὰ φᾶνε μπιφτεκάκι καὶ σνίτσελ (τὸ ἀρνὶ τοὺς χαλᾶ τὸ στομάχι, ὡς βαριὰ βλάχικο), καταλαβαίνουν πολὺ καλύτερα τί θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει.

*Προφανῶς, ἀναφέρομαι μόνο σὲ τμῆμα, μεγάλο ὅμως, τῆς κατηγορίας αὐτῆς.

 

Posted in παράδοση | Σχολιάστε

Antoine Forqueray: La Forqueray

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Berlioz: Symphonie fantastique – 5/5

Μὲ τὰ μεγάλα τοῦ Γένους τραπεζογλέντια στὶς 15 Αὐγούστου καὶ τὶς χορευτικὲς ἐπιδείξεις δυστυχῶς δὲν τὰ πήγαινα καλὰ ἀπὸ μικρός, ὅσο κι ἂν καὶ ἡ μουσική τους μ’ ἀρέσει, καὶ ὅσο κι ἂν θεωρῶ τὴν παρουσία σὲ τέτοια τραπεζογλέντια στοιχεῖο ποὺ διαμόρφωσε τὸ χαρακτήρα μου -καὶ ἀπαραίτητα γιὰ ὅποιον θέλει νὰ καταλάβει τί ἦταν ἡ πραγματικὴ Ἑλλάδα μέχρι τὸ ’80. Ὁπότε, κάτι ἄλλο.

Posted in μουσική | Σχολιάστε

πυρκαγιές

«Ὄχι, δὲν εἶναι ἡ κλιματικὴ ἀλλαγή· εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας».

«Ὄχι, δὲν εἶναι τὰ ἀόρατα μικρόβια· εἶναι τὰ ἀόρατα δαιμόνια».

Ἐδῶ σταματοῦν οἱ ἀντιστοιχίες μεταξὺ θεολογίας καὶ ἐκκοσμίκευσης, καὶ ἡ ἐγκοσμιοκρατία ἀκολουθεῖ τὸ δρόμο της, τῆς σταύρωσης δίχως ἀνάσταση (προϊὸν ὑστερομεσαιωνικῶν παπικῶν ἑρμηνειῶν γιὰ τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ ὡς ἱκανὴ συνθήκη –μὲ ὑποτίμηση τῆς Ἀνάστασης– γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς), τοῦ αὐτο/βασανισμοῦ χωρὶς ἐλπίδα (μοιάζει λίγο μὲ αὐτομαστιγωνόμενους Σηίτες): Τοῦ οἰκολογικοῦ ἐφιάλτη, τὴς ἐρημοποίησης κ.λπ., γενικὰ ἑνὸς φρικτοῦ τέλους σὲ ἕναν μικρὸ ἀσήμαντο πλανήτη πάνω στὸν ὁποῖο θὰ βράσουμε ζωντανοί. Ἀντίθετα, ὁ δρόμος τῆς θεολογίας εἶναι ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ φύση στὸ τέλος θὰ ξαναφτιαχτεί· πεποίθηση συνδυασμένη μὲ τὴν ἐντολὴ γιὰ προστασία τῆς φύσης (βλ. διάφορες διατάξεις στὴν Παλαιὰ Διαθήκη), καὶ τὴν ὑπενθύμιση γιὰ τὴ σχέση μεταξὺ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς καταστροφῆς τῆς φύσης.

Ὅπου, λοιπόν, ὁ ἄθεος βλέπει στὶς πυρκαγιὲς τὸν ἀναπότρεπτο ἐφιάλτη νὰ ἔρχεται,  καὶ τὸν κόσμο μας νὰ καταστρέφεται ὁριστικά, ἐκεῖ ὁ «θεολόγος» δὲν βλέπει τίποτε τέτοιο, καὶ δὲν τὸ κάνει ἀπὸ ἀδιαφορία. Ξέρουμε ὅτι διαφορετικὰ προϊόντα παρήγαγαν λίγο πρὶν ἐξαφανιστοῦν, καθένας τους, οἱ πολιτισμοὶ μὲ διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ θανάτου. Ἂς ποῦμε, ὁ βυζαντινὸς πολιτισμὸς ἔδωσε τὴν παλαιολόγεια τέχνη ἐνῶ ἔβλεπε ξεκάθαρα ὅτι ὁπωσδήποτε θὰ ἐξαερωθεῖ ὡς πολιτικὴ ὀντότητα· ἀντίθετα, ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς λίγο προτοῦ πεθάνει (κι ἂς μὴν τὸ παραδέχεται), παράγει λ.χ. τὴ θεσμοθέτηση τῆς διάκρισης μεταξὺ βιολογικοῦ καὶ σεξουαλικοῦ φύλου, τὴν πρωτοφανὴ προβολὴ τῆς βίας (ΜΜΕ κ.λπ.), μαζὶ μὲ τὴν (κατὰ Ζιράρ) «γλώσσα τοῦ Ἀντιχρίστου» (οἰκειοποίηση τῆς χριστιανικῆς ἀγαπολογίας καὶ ἀγάπης μὲ πολεμικὸ σκοπὸ κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ).

Καλὲς αὐτομαστιγώσεις, λοιπόν, μὲ τὴν τάχα καταγγελτικὴ ἀγωνία γιὰ τὸ ποιὸς ἔκαψε τί, καὶ τί δῆθεν μπορεῖ νὰ γίνει.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, οικολογία | Tagged | Σχολιάστε

HWV

Τὸ μόνο ποὺ ἀναγνωρίζω στὴ Γερμανία εἶναι τὸ μπαρὸκ τσέμπαλό της.

Posted in μουσική | 1 σχόλιο

Θεοδωράκης: συνεκμετάλλευση Αἰγαίου

Πῶς τὰ φέρνει ὁ καιρός, κι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὁ Θεοδωράκης, ἐπανῆλθε στὴν θέση του γιὰ ἑλληνοτουρκικὴ φιλία, γιατὶ «ἡ Τουρκία θὰ εἶναι πάντα γείτονας τῶν Ἑλλήνων» ἀλλὰ καὶ γιατὶ «οι Τούρκοι αισθάνονται όπως θα αισθανόμασταν κι εμείς εάν η Σαλαμίνα και η Αίγινα ήταν τουρκικά νησιά […] θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ασφυξία της Τουρκίας και συζητώντας μαζί της να καταλήξουμε σε μια ρεαλιστική λύση, σε μια συμφωνία των δύο πλευρών που να ξεπερνά τους τύπους και να λαμβάνει υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Τουρκία ασφυκτιά και απειλεί, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτος ο υποθαλάσσιος πλούτος.«

Στὸν ἄνθρωπο αὐτὸν θὰ ἔπρεπε κάποιος νὰ ἀπαντήσει ὅτι οἱ Τοῦρκοι δὲν σκέφτονται παρομοίως, δηλαδὴ ὅτι δὲν σκέφτονται πὼς θὰ πρέπει νὰ τὰ βροῦν μὲ τοὺς Ἕλληνες ἐπειδὴ κατανοοῦν ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ εἶναι πάντα γείτονάς τους, γιατὶ ἁπλούστατα ἀφενὸς δὲν κατανοοῦν ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ εἶναι πάντα γείτονάς τους κι ἀφετέρου θέλουν νὰ τὴν κατακτήσουν ξανακάνοντάς την (ἢ τμήματά της) Βιλαέτι τῆς Ρούμελης -δηλαδή, οἱ Τοῦρκοι δὲν θέλουν νὰ εἴμαστε γιὰ πάντα γείτονές τους καὶ δὲν σκέφτονται τὸ μέλλον τους μὲ αὐτὴν τὴν παράμετρο, ἀλλὰ θέλουν νὰ ἐξαφανιστοῦμε ὅπως πρὸ τοῦ 1821.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ξεμωραμένη ἄποψη ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἀσφυκτιοῦν μὲ τὰ νησιά μας, ἂς τοῦ πεῖ κάποιος ὅτι κι οἱ Ἕλληνες ἀσφυκτιοῦν βλέποντας τὴ Σμύρνη καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη τουρκικές, καὶ οὐδέποτε φαντάζονται στὰ πιὸ κρυφὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους ὅτι αὐτὲς θὰ εἶναι τέτοιες γιὰ πάντα.

image010

Τί νὰ γίνει, λοιπόν, ὥστε νὰ παρηγορηθοῦν καὶ οἱ Ἕλληνες; Ὁ Θεοδωράκης νὰ κάνει μιὰ ἐπιτροπὴ ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας μὲ σκοπὸ τὴν συγκυριαρχία, γι’ ἀρχή, Ἑλλάδας καὶ Τουρκίας στὴν Ἰωνία καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη. Καὶ νὰ κλαψουρίζει μέρα-νύχτα στοὺς Τούρκους συνεπίτροπούς του γιὰ τὸ παράπονο καὶ τὸν βαθὺ καημὸ τῶν Ἑλλήνων. Ἂν θέλει, τουλάχιστον, νὰ κατανοεῖ τὶς «εὐαισθησίες» ὅλων, Τούρκων καὶ Ἑλλήνων, καὶ ὄχι μόνο τῶν Τούρκων.

Νὰ καταλάβει, τέλος, κάθε φορέας τῆς ἑλληνοκεμαλικῆς φιλίας (ἡ λ. φορέας χρησιμοποιεῖται γιὰ νόσο), ὅτι τὰ νησιὰ τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου εἶναι ἑλληνικὰ ἐδῶ καὶ 3.000-4.000 χρόνια χάρη σὲ ἕναν ἀπολύτως φυσιολογικὸ τρόπο, εἴτε μὲ αὐτὸ τὸ γεγονὸς πικραίνονται καὶ στεναχωριοῦνται οἱ χωρὶς νησιὰ Τοῦρκοι εἴτε ὄχι. Τὸ Αἰγαῖο εἶναι τὰ νησιά του. Δὲν εἶναι θάλασσα ὅπως ὁ δίχως νησιὰ Ἀτλαντικός, ὥστε νὰ τὴ μοιράσουμε στὴ μέση (ἐνεργειακὰ καὶ γεωγραφικά).

Ἂς τὸν χαίρονται καὶ οἱ ἀκροδεξιοὶ ποὺ τὸν θαύμαζαν πρόσφατα ὡς παιδὶ τῆς μεταξικῆς νεολαίας, καὶ οἱ Ἀριστεροί, ποὺ τὸν ἔβριζαν ὡς ἐθνικιστή. Ἄλλωστε, Μεταξᾶς καὶ Ἀριστερὰ ὅμοια φιλότουρκοι εἶναι.

Posted in Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Μὰρκ Τουαίην καὶ Ἁγία Σοφία

Διαβάζω κάπου, ὅτι κατὰ τὸν Μ. Τουαίην, ὅσοι ἐκστασιάζονται μὲ τὴν Ἁγία Σοφία εἶναι ἀκατάλληλοι γιὰ τουριστικοὶ ὁδηγοί, καὶ οἱ κρίσεις τους εἶναι γιὰ πέταμα. Καθόλου τυχαῖο τὸ ὅτι δὲν κατάφερα νὰ διαβάσω ποτὲ τὸν Τὸμ Σόγιερ καὶ τὶς  «Περιπέτειες τοῦ Χάκλμπερι Φίν». Δυὸ φορὲς προσπάθησα ἀνεπιτυχῶς, μοῦ ἔμεινε θολὰ στὴ μνήμη μόνο ὅτι ἕνας μικρὸς ἀλητάμπουρας ἔκανε διάφορα τάχα περιπετειώδη. Τόσες δεκαετίες καταλαμβάνει ἄδικα (κι ἀδιάβαστα) θέση στὴ βιβλιοθήκη μὲ τὰ παιδικά μου ἀναγνώσματα. Διαβάζω ὅμως ὅτι ἦταν τέκτονας: «Twain was a Freemason. He belonged to Polar Star Lodge No. 79 A.F.&A.M., based in St. Louis. He was initiated an Entered Apprentice on May 22, 1861, passed to the degree of Fellow Craft on June 12, and raised to the degree of Master Mason on July 10«.

Posted in βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , | Σχολιάστε

Vasilissa ergo gaude

Παντρεύεται τὸ 1420 ἕνας ξεπεσμένος Παλαιολόγος μιὰ Ἰταλίδα μιᾶς ἄσημης πόλης (ἀλλὰ ἀνηψιὰ τοῦ Πάπα), καὶ ἕνας Δυτικὸς συνθέτει τὸ παρακάτω τραγούδι. Ξέρετε, στὰ πλαίσια τῆς ἐπιδιωκόμενης Ἕνωσης τῶν Ἐκκλησιῶν ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό, ἂς πάει καὶ τὸ παλιάμπελο τῶν Γερμανικῶν ἀξιώσεων στὴ ρωμαϊκότητα: ὁ Δυτικὸς συνθέτης ὀνομάζει «Ρωμαῖο» (κι ὄχι Γραικό) τὸν βυζαντινὸ γαμπρό.

Posted in Δυτικοί, Ρωμανία, μουσική | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ πολυθεϊστὲς Ρωμαῖοι Αὐτοκράτορες: «θεοὶ» ἢ τέρατα;

Ἕνα ἀπὸ τὰ προσφιλὴ ἀφηγήματα τῶν Νέων Χρόνων γιὰ τὸν Μεσαίωνα (ἀπὸ τὸν ὁποῖο μᾶς «γλίτωσαν») εἶναι ἡ μνεία –μὲ ἔκδηλη τὴ φρίκη καὶ ἀηδία, κατὰ τὴν ἐξιστόρηση– στοὺς αἱμοσταγεῖς Βυζαντινοὺς Αὐτοκράτορες, μὲ ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν προσωπική τους ζωή καὶ καθημερινὴ συμπεριφορά. Οἱ ὁποῖοι Βυζαντινοὶ Αὐτοκράτορες, μᾶς λέει μὲ σιχασιὰ ὁ ἠθικιστὴς τῶν Νέων Χρόνων, ἔκοβαν μύτες, χέρια, πόδια στὴν αὐλή, εὐνούχιζαν καὶ τύφλωναν κατὰ βούληση ὅποιον κακόμοιρο ἔβρισκαν μπροστά τους καὶ τὸν θεωροῦσαν ἐχθρό τους. Ὅλον τὸν καιρό τους, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ συμμετοχὴ σὲ ἐκκλησιαστικὲς συνόδους, οἱ Βυζαντινοὶ Αὐτοκράτορες τὸν περνοῦσαν μὲ τέτοιο ἀπάνθρωπο τρόπο. Τί βυζαντινισμοί, τί ἴντριγκες, τί Θεοδώρες καὶ Ἰουστινιανοὶ καὶ Ἀπόκρυφες Ἱστορίες τοῦ Προκόπιου, τί συζυγοκτόνοι καὶ παιδοκτόνοι Κωνσταντίνοι! Ὁ κατάλογος δὲν ἔχει τέλος. Αὐτὴ εἶναι ἡ λίγο πολὺ καθιερωμένη ἐκδοχὴ τῆς πιάτσας (διαδικτυακῆς καὶ «μορφωμένης») γιὰ τὴ βυζαντινὴ ἐξουσία. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ αἰτία γιὰ αὐτὴ τὴ στάση εἶναι ὁ Χριστιανισμὸς τοῦ Βυζαντίου, καὶ μόνον αὐτός, ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ. Πρὶν ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς Αὐτοκράτορες, ἐπικρατοῦσε ὁ ὀρθολογισμός…

Τὸ ἐντυπωσιακὸ μὲ τὴ Νεοτερικότητα εἶναι ὅτι ἐνῶ χρησιμοποίησε καὶ χρησιμοποιεῖ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ὑποκειμενικότητας / σχετικότητας κάθε ἀξιακοῦ συστήματος ἐναντίον τῶν ἀξιῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ (προκειμένου κατόπιν νὰ ἐπιβάλλει τὶς δικές τις ὑποκειμενικὲς ἀξίες ὡς ἀντικειμενικὲς καὶ πανανθρώπινες), ὅταν πρόκειται γιὰ τοὺς «αἱμοχαρεῖς, αἱμοδιψεῖς καὶ αἱμοβόρους» Βυζαντινοὺς Αὐτοκράτορες παθαίνει μιὰ κάποια «φιλοσοφικὴ ἀμνησία» καὶ ξεχνᾶ τί θὰ πεῖ ἱστορικὴ σύγκριση. Τί θὰ πεῖ, δηλαδή, νὰ συγκρίνουμε τοὺς χριστιανοὺς Ρωμαίους Αὐτοκράτορες (δηλαδή, τοὺς Βυζαντινούς) μὲ τοὺς ἐθνικοὺς / πολυθεϊστὲς Ρωμαίους Αὐτοκράτορες.

Δὲν μένει, λοιπόν, παρὰ νὰ δοῦμε, μέσα ἀπὸ τὶς πηγές, τί εἴδους ἄνθρωποι ἦταν οἱ πολυθεϊστὲς Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες. Οἱ ρωμαῖοι ἱστορικοὶ ἄφησαν μερικὰ ἀθάνατα ἔργα, καὶ εἶναι κρίμα νὰ μένουν ἀναξιοποίητα. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Σουετώνιος.

Συνέχεια

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

στιγμιότυπα διακοπῶν

1. Δημοτικὰ στὴν ΕΡΤ. Ἡ ΕΡΤ ἀνάλογα μὲ τὸ ἂν εἶναι χειμώνας ἢ καλοκαίρι προβάλλει δημοτικὰ τραγούδια ἀπὸ διάφορες περιοχὲς τῆς χώρας σύμφωνα μὲ τὸν κάτωθι τρόπο.

Χειμώνας: 6/10 τοῦ προγράμματος τῶν σχετικῶν τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν μὲ τραγούδια ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο (μαθαίνουμε ἕως καὶ τὰ πιὸ μικρὰ μικρὰ χωριά της), κι ἀπὸ 1/10 γιὰ κάθε μιὰ ἀπὸ τὶς Στερεά, Κρήτη, Νησιά νότιου Αἰγαίου, Ἤπειρο.

Καλοκαίρι (κι ἐδῶ εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον): 7/10 τοῦ χρόνου ἀφιερώνεται στὴ δημοτικὴ μουσικὴ τῶν τόπων στοὺς ὁποίους οἱ Ἀθηναῖοι παραθερίζουν κατὰ τὸ καλοκαίρι, ἤτοι σὲ Κυκλάδες καὶ Δωδεκάνησα. Μαζὶ μὲ Κρήτη καὶ Πελοπόννησο (τὰ 3/10). Γιατὶ, ὅταν ὁ Ἀθηναῖος πάει κάπου γιὰ διακοπές, ἡ ΕΡΤ θεωρεῖ ὅτι πρέπει νὰ προβάλλει τὴ μουσικὴ ἐκείνου τοῦ τόπου, τῶν διακοπῶν. Νὰ πληροφορήσει τὸν ἄνθρωπο, ὅλα κι ὅλα. Ὄχι, μὲ τίποτα, Θράκες καὶ Μακεδονίες καὶ Βόρειο Αἰγαῖο καὶ Θεσσαλία. Ὅλα ὀργανωμένα στὴν ἐντέλεια. Τὸ λέω ὡς αἰσθητικὸ παράδοξο περισσότερο, ὡς δεῖγμα ἀνορθολογικῆς ἐπιλογῆς παρὰ ὡς τοπικιστικὴ διαμαρτυρία. Ὑπόθεση ἐργασίας: Οἱ λύρες καὶ τὰ φραγκοτράγουδα τοῦ Ν. Αἰγαίου μοιάζουν (ἀκούγονται) ὡς περισσότερο «ἀστικά», ἤτοι μὴ χωριάτικα, στὴ συνείδηση τοῦ Ἀθηναϊσμοῦ. Ἤ, ἐναλλακτικά, διὰ τῆς παρουσίας του, ὁ ἐξευρωπαϊσμένος Ἀθηναῖος ἐξευγενίζει καὶ ἀστικοποιεῖ τὴν χωριάτικη κουλτούρα τῆς Μυκόνου καὶ τῆς Σαντορίνης. Στὴν πραγματικότητα, ἀστικὸ πολιτισμὸ πρὸ τοῦ 1821 εἶχαν μόνο Μακεδόνες, Θρακιῶτες καὶ Μικρασιάτες (κι ἐνίοτε Ἠπειρῶτες), ἐπειδὴ μόνο αὐτοὶ ἔκαναν ἐμπόριο στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν Εὐρώπη, ἄρα τὰ  μουσικά τους ὄργανα ἐκπέμπουν πιὸ «ἀστικὸ ἦθος». (Δὲν συμπεριλαμβάνω τὴ Σύρο, ἀφοῦ ἀρνήθηκαν νὰ συμμετάσχουν στὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821.)

2. Ὁ μεσήλικας ποὺ χάλαγε τὰ χοντρὰ σὲ ψιλὰ στὸ παιχνιδάδικο μὲ τὰ καραβάκια, τραινάκια, ἀεροπλάνα κ.λπ. ὅπου ἀνεβαίνουν καὶ παίζουν τὰ παιδιά, μοῦ λέει ὅταν τοῦ ξαναδίνω λεφτὰ γιὰ νὰ τὰ χαλάσει: «Δὲν θὰ ἦταν καλύτερο νὰ ἀγοράζατε ἕνα παγωτὸ γιὰ τὰ παιδιὰ ἀντὶ γιὰ αὐτὰ τὰ παιχνίδια;» Προνεοτερικὸς θὰ ἦταν, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἤθελε νὰ αὐξήσει τὸ κέρδος τῆς ἐπιχείρησης (στὴν ὁποία δούλευε). Μπορεῖ νὰ τὸ ἔλεγε μὲ καλὴ διάθεση, μπορεῖ ὅμως καὶ νὰ εἶχε διάθεση ἐριστική, ξερόλα, νὰ δηλητηριάσει ἀκόμη καὶ μιὰ τέτοια ἀθώα κατάσταση. Ἔπρεπε νὰ τοῦ (τὴν) ἀντι-πῶ: «Τὰ παγωτὰ ἔχουν ζάχαρη, καὶ χαλᾶ τὰ δόντια», ἀλλὰ οὔτε ἑτοιμόλογος εἶμαι οὔτε θὰ μὲ καταλάβαινε ὁ προνεοτερικός Ἄνθρωπος.

Posted in Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

ἀνατομία μὲ ζωντανούς

Θυμᾶμαι ἕναν ἡμιμαθὴ νεοπαγανιστή, ποὺ προσφάτως πέθανε, καὶ ἔτσι δὲν θὰ μπορεῖ νὰ λέει κι ἄλλες ἀνακρίβειες, νὰ λέει ὅτι οἱ Βυζαντινοὶ χρησιμοποίησαν πρῶτοι σὲ μαθήματα ἀνατομίας σώματα ζωντανῶν ἀνθρώπων. Κάτι τέτοιο τὸ ἀνέφερε -καὶ καλά- ὡς παράδειγμα τῆς ἀπανθρωπιᾶς τῶν Βυζαντινῶν, ἐπειδὴ αὐτοὶ ἦταν Χριστιανοί. Αὐτὸς ὁ νεοπαγανιστὴς δὲν εἶχε πληροφορηθεῖ (λέμε, τώρα!) γιὰ τὸν Ἐρασίστρατο καὶ τὸν Ἡρόφιλο, διάσημους γιατροὺς στὸ α΄ μισὸ τοῦ 3ου π.Χ., ποὺ ἀνάτεμναν στὴν Ἀλεξάνδρεια ζωντανοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ δοῦν τὰ ὄργανά τους:

Aulus Cornelius Celsus, De medicina, Προοίμιο, 23-24:

Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀνοίξει κανεὶς τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ καὶ νὰ ἐξετάσει τὰ ἔντερα καὶ τὰ σπλάγχνα του. Ὁ Ἡρόφιλος καὶ ὁ Ἐρασίστρατος ἔπραξαν αὐτὸ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, ὅταν ἀνέτμησαν ἀνθρώπους ζωντανούς -ἐγκληματίες ποὺ τοὺς ἔδωσαν οἱ βασιλεῖς ἀπὸ τὴ φυλακή· καὶ ἐνόσῳ αὐτοὶ ἀκόμη ἀνέπνεαν, ἐξέτασαν τὰ μέρη ποὺ προηγουμένως ἡ φύση ἔκρυβε, τὴ θέση τους, τὸ χρῶμα, τὸ σχῆμα, τὸ μέγεθος, τὴ διάταξή τους, τὴ σκληρότητά τους, τὴ μαλακότητά τους, τὴν ἁπαλότητά τους, τὴ σχέση…καὶ ἐὰν κάθε τμῆμα εἰσέρχεται σὲ ἄλλο ἢ ὑποδέχεται ἄλλο.

Ergo necessarium esse incidere corpora mortuorum, eorumque viscera atque intestina scrutari; longeque optime fecisse Herophilum et Erasistratum, qui nocentes homines a regibus ex carcere acceptos vivos inciderint, considerarintque etiamnum spiritu remanente ea, quae natura ante clausisset, eorumque positum, colorem, figuram, magnitudinem, ordinem, duritiem, mollitiem, levorem, contactum, processus deinde singulorum et recessus, et sive quid inseritur alteri, sive quid partem alterius in se recipit

herophilos_28190629_-_veloso_salgado

 

Posted in Αρχαιότητα | Tagged , | Σχολιάστε

Στῶν παπάδων τὶς γιορτὲς ὅλοι στὴ δουλειά

κυριακή αργία

Στὶς γιορτὲς τῶν παπάδων ὅλοι στὴ δουλειά. Κυριακὴ δὲν εἶναι πιὰ καὶ Χριστούγεννα δὲν ἔχουν τὰ καλὰ παιδιά. Ἦταν δίκαιο ἔγινε πράξη: Θὰ πεθάνετε δουλεύοντας, γιὰ νὰ σκάσουν ἀπ’ τὸ κακό τους οἱ παπάδες. Ἀρκεῖ ποὺ θὰ σκάσουν αὐτοί: ἐσᾶς σᾶς ἀρκεῖ.

Φωτογραφία0911

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, αθεϊσμός | Tagged , , | 2 Σχόλια

Πολυθεϊσμὸς καὶ μισαλλοδοξία

Ὁ πολυθεϊστικὸς ἑλληνορωμαϊκὸς κόσμος ἕως τὸν 4ο μ.Χ. αἰ. ἦταν ἕνας κόσμος πολιτισμένης ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων. Κανεὶς δὲν διωκόταν γιὰ τὶς μεταφυσικὲς καὶ φιλοσοφικὲς ἀπόψεις του, ἐνῶ τὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνταλλαγῆς ἰδεῶν ἦταν ὑψηλό. Αὐτὸ ἐπέτρεπε τὴ διαφωνία χωρὶς νὰ προκαλεῖται ἐπιθυμία ἐκμηδένισης τοῦ φιλοσοφικοῦ ἀντιπάλου. Ὅλοι οἱ δρόμοι ἦταν σεβαστοί. «Ὅλοι κυττᾶμε τὰ ἴδια ἄστρα, ὁ ἴδιος οὐρανὸς καλύπτει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους», ἔγραφε ἕνας ἀρχαιόθρησκος. Ὁ Χριστιανισμός, ὡστόσο ὑπονόμευσε τὴν ἀνεκτικότητα αὐτή, ἐπειδὴ ἡ ἐγγενὴς μισαλλοδοξία του δὲν ἐπέτρεπε παρὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Μίας Ἄποψης. Ἔκτοτε, ἡ ἤρεμη ἀντιπαράθεση μετατράπηκε σὲ μίσος, τὸ μίσος ἐκδηλώθηκε μὲ διώξεις, σφαγές, ἐξορίες καὶ κάψιμο τῶν γραπτῶν τῶν ἀντιφρονούντων. Ἀρκεῖ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, τὶς δίκες καὶ τὸ κάψιμο μαγισσῶν, τὰ ἀπαγορευμένα βιβλία ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό. Ἡ ἐλευθερία νὰ σκέφτεσαι διαφορετικὰ ἀπαγορεύθηκε μὲ τὸ Χριστιανισμό, καὶ μόνο μετὰ τὸν 16ο αἰ., κατέστη ἐφικτὴ σταδιακά: Αὐτὰ λέει τὸ παραμύθι τῆς ἐγγενοῦς πολυθεϊστικῆς ἀνεκτικότητας.

Συνέχεια

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

παῖξε γκόλφ

Τώρα καταλαβαίνω γιατί οἱ Νεοέλληνες φιλοδυτικοὶ ἐξοργίζονται τόσο πολὺ μὲ τοὺς Ἀνθενωτικούς, ἐξαιτίας τῶν ὁποίων δὲν ἑνώθηκε ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴ Δυτική: Γιατὶ ἔχασαν, κι αὐτοὶ κι ἐμεῖς, τὴ μεγάλη εὐκαιρία νὰ παίζουμε γκὸλφ στὶς ἐκκλησίες. Ὅπως στὴ Δύση. Ἂν παίζαμε καὶ στὶς ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδας γκόλφ, τότε ὁ Χριστιανισμὸς θὰ εἶχε ξοφλήσει κι ἐδῶ, καὶ οἱ σημερινοὶ Νεοέλληνες πιστοὶ τῆς Δύσης θὰ εἶχαν ξεπεράσει τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο. Εἶδες τί καλὸς ὁ Προτεσταντισμός; Adventure. Ὄχι σαχλαμάρες.

l8rr5z2z4qi7xyy04ad0

 

Posted in Δύση, αθεϊσμός | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Μητροπολίτης Μόρφου 2

Ἡ Νεοτερικότητα εἶναι ἀπόλυτα ἱκανὴ νὰ κατανοήσει καὶ νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν χριστιανικὴ ἐξύμνηση τῆς Ἐλευθερίας (ἡ ὁποία διακηρυσσόταν ἐνάντια στὴν ἐξύμνηση τῆς Τύχης-Μοίρας, ποὺ διακήρυσσε ὁ Παγανισμός -τὸν ὁποῖο ἐξυμνεῖ ἡ Νεοτερικότητα), ἀλλὰ ἐντελῶς ἀνίκανη καὶ ἀπρόθυμη νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν χριστιανικὴ διάκριση μεταξὺ καλῆς καὶ κακῆς χρήσης τῆς Ἐλευθερίας. Μὴν τοὺς πεῖς, τῶν μὴ Χριστιανῶν, γιὰ τέτοιο πράγμα, ἐξαγριώνονται. Σημασία ἔχει νὰ ἐπιλέγεις κάτι ἐλεύθερα, κι ὄχι ἂν κάτι εἶναι καλὸ ἢ μή -σοῦ λένε. Ἡ ἀβασιμότητα τῆς (ἀπὸ ἀντίδραση) στάσης τῆς Νεοτερικότητας εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προφανής, ἀκόμη καὶ γιὰ ἁπλὰ ζητήματα: Ἐὰν ἐλεύθερα ἀποφασίσεις νὰ μὴν διαβάσεις γιὰ τὶς Πανελλήνιες ἐξετάσεις, εἶσαι ἕνας βλάκας καὶ μισὸς παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἤσουν «ἐλεύθερος». Ἔκανες κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας σου. Ἄρα, θέλουν δὲ θέλουν, ὑπάρχει μιὰ διάκριση στὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία ἀντιστοιχεῖ στὴ δεδομένη ὑφὴ τῆς Πραγματικότητας κι ὄχι ἁπλῶς σὲ χριστιανικὲς μεταφυσικὲς ἀντιλήψεις. Φυσικά, ἡ διάκριση αὐτὴ εἶναι καταρχὴν καὶ κατ’ ἀρχὰς χριστιανική, ἀφοῦ ἡ παγανιστικὴ κοσμοαντίληψη ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Τύχη-Μοίρα ἐξυμνοῦσε καὶ τὴν Ἀνάγκη (λὲς καὶ ὁτιδήποτε εἶναι «ἀναγκαῖο») καὶ τὴν ἱκανοποίησή της.

Μιὰ ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς αἰτίες τῆς ἐπιτυχίας τοῦ Χριστιανισμοῦ ἕως καὶ τὸν 4ο αἰώνα ἦταν ὅτι δὲν ἔκανε ὅ,τι οἱ Ἐθνικοί. Οἱ Χριστιανοὶ δὲν πετοῦσαν (ἀπέθεταν) τὰ παιδιά τους, δὲν ἐξόντωναν τὰ νεογέννητα κορίτσια τους (ποὺ ἦταν ἄχρηστα ὡς βοηθοὶ στὴν ἀντρικὴ ἐργασία, καὶ ἔπρεπε νὰ τὰ παντρέψουν), δὲν ἔκαναν σεξουαλικὰ ὅ,τι ἔκαναν οἱ Παγανιστὲς μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ τὶς ἐξωσυζυγικὲς σχέσεις, ἐνῶ ἦταν προσεκτικοὶ καὶ στὶς ἐνδοσυζυγικὲς σχέσεις. Ἀντίθετα, οἱ Ἐθνικοὶ ποὺ ἔκαναν τὰ παραπάνω ἐξαφανίζονταν ἀπὸ ἀρρώστιες σεξουαλικῆς φύσης, ἡ γεννητικότητά τους μειωνόταν λ.χ. ὅταν ἡ γυναίκα ποὺ ἔκανε ἔκτρωση καθίστατο στείρα (ἐὰν γλίτωνε τὸ θάνατο κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἔκτρωσης μὲ πρωτόγονα μέσα). Ἡ «φυσικὴ ἐπιλογὴ» εὐνόησε τὸ Χριστιανισμὸ κι ὄχι τοὺς Ἐθνικούς.

Σήμερα, ἡ ἰατρικὴ ἔχει προοδεύει ἔτσι ὥστε οἱ σημερινοὶ Παγανιστές, τῆς Νεοτερικότητας, νὰ μποροῦν νὰ κάνουν ὅ,τι κι οἱ παλιοὶ Παγανιστὲς ἀλλὰ χωρὶς τὸ φόβο τοῦ θανάτου. Οἱ ἐκτρώσεις γίνονται σὲ ἀποστειρωμένο περιβάλλον, ὑπάρχει προφυλακτικὸ γιὰ κάθε εἴδους συνεύρεση κ.ο.κ. Ἔτσι, φάνηκε ἀρχικὰ ὅτι ἡ ἠθικὴ τοῦ Παγανισμοῦ πῆρε τὴν ἐκδίκησή της ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό. Ὅτι ὁ Παγανισμὸς ἀνταποκρίνεται στὴν ἀληθινὴ «φύση» τῶν πραγμάτων.

Ὅμως, ἡ πτώση τῆς γεννητικότητας τῶν νεο-Παγανιστῶν (εἴτε ὅσων εἶναι τέτοιοι συνειδητά, εἴτε ὅσων εἶναι ὑπὲρ τῆς παγανιστικῆς ἠθικῆς κι ἁπλὰ δὲν τὸ καταλαβαίνουν ὅτι εἶναι Παγανιστές) ἐμφανίστηκε καὶ πάλι. Ἁπλῶς, δὲν μολύνεται λ.χ. ὁ ὁμοφυλόφιλος ἀπὸ τὰ κόπρανα οὔτε πεθαίνει ἡ ἔγκυος ποὺ κάνει ἔκτρωση.  Ἀπὸ μόνη της ἡ μείωση τῆς γεννητικότητας θὰ ἦταν μὴ θανάσιμο κακό. Γιὰ κακή τους τύχη ὅμως, τῶν νεο-Παγανιστῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ὑπολοίπων Δυτικῶν, οἱ πληθυσμοὶ γειτονικῶν περιοχῶν ὅπως τῆς Ἀφρικῆς καὶ τοῦ ἀραβομεσογειακοῦ Ἰσλάμ, χάρη στὴν γονιμότητά τους (ποὺ ὀφείλεται στὴν ἠθική τους, ἀλλὰ καὶ στὴν ἰατρικὴ βοήθεια τῆς Δύσης πρὸς αὐτούς) ἐξουδετερώνουν πληθυσμιακὰ τὴ Δύση. Ἔτσι, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ καὶ παρὰ τὴν ἰατρικὴ πρόοδο, ἀποδεικνύεται ὅτι θέλουμε-δὲ-θέλουμε ὑπάρχει καλὴ καὶ κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας, καὶ ὅτι ἡ παγανιστικὴ λαϊκὴ* ἠθικὴ (ὅ,τι φᾶμε κι ὅ,τι πιοῦμε, καὶ λογαριασμὸ δὲ δίνουμε) ὁδηγεῖ στὴ συλλογικὴ αὐτοκτονία ἑνὸς ὁλόκληρου πολιτισμοῦ. Τὸν 3ο καὶ 4ο αἰώνα, βεβαίως, ὑπῆρχαν Χριστιανοί, κι ἔτσι ἔσωσαν τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ ἐμποδίζοντας νὰ τὸν καταπιοῦν οἱ Σασσανίδες, οἱ Ἄβαροι, οἱ Οὗννοι καὶ οἱ Γερμανοί. Σήμερα, δὲν ὑπάρχουν (ἀρκετοί) Χριστιανοί, ὥστε νὰ σώσουν τὸν ἴδιο πολιτισμό. Ἄγνωστο λοιπόν, τί θὰ γίνει.

* Τὴν ἐννοῶ σὲ ἄμεση ἀντιδιαστολὴ πρὸς τὴν φιλοσοφικὴ παγανιστικὴ ἠθική, ποὺ στὰ τελευταῖα της ἔμοιαζε τῆς χριστιανικῆς. Τὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι οἱ σημερινοὶ «μορφωμένοι» νεο-Παγανιστὲς τῆς Νεοτερικότητας, ποὺ ἔχουν καμάρι πὼς κατάγονται ἀπὸ τοὺς παγανιστὲς φιλοσόφους, δὲν ἔχουν τὴν σεξουαλικὴ ἠθικὴ τῶν φιλοσόφων ἀλλὰ τὴν παγανιστικὴ λαϊκὴ ἠθική, τῆς πλέμπας (ὅ,τι ἁρπάξει ὁ κῶλος μας). Ἄρα, κατάγονται (λέμε, τώρα) ἀπὸ φιλοσόφους ἀλλὰ περιφρονοῦν τὴν ἠθικὴ τῶν φιλοσόφων.

Posted in σεξουαλικότητα, Δύση, Χωρίς κατηγορία, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Μάχη τοῦ Κλειδίου, 29-7-1014

Βουλγαρικὰ μνημεῖα καὶ πίνακες.

Vasil Goranov:

9dd9f49edb9f0902614aba8819de0238

765765765477659867_1024x668

img_2940

865c0c0b4ab0e063e5caa3387c1a8741b383d9dc6e08ed75e51eee2b83dc2934

clipboard08281029

Μνημεῖα παντοῦ. Πολὺ συγκινητικά. Εἰδικὰ ὅτι ἀκόμη τοὺς θυμοῦνται. Ἀλλὰ κατέστρεφαν τὴ ρωμαίικη πατρίδα μας, τοὺς ἀναδόχους τους. Μᾶς ἀνάγκασαν, λοιπόν… Καὶ τὰ μνημεῖα αὐτὰ δὲν συνεπάγονται ἁπλῶς λύπη, συνεπάγονται καὶ μίσος πρὸς ἐμᾶς, καὶ διαιώνιση τοῦ μίσους αὐτοῦ, καὶ μὴ συγγνώμη γιὰ τὸ ὅτι ἀναίτια μᾶς ἐπιτίθονταν ἀπὸ τὸ 800 ὣς τὸ 1018.

Ὅσο γιὰ ἐμᾶς, δὲν καταλαβαίνουμε τί σήμαινε ἡ ἐξουδετέρωση τῆς μεσαιωνικῆς Βουλγαρίας. Κάτι ἀντίστοιχο τῶν γεγονότων τοῦ 1014-1018 θὰ ἦταν νὰ ἐκδιώκονταν ἀπὸ κάποιον Βυζαντινὸ Αὐτοκράτορα οἱ Σελτζοῦκοι στὴ Μικρὰ Ἀσία, ποὺ θὰ παρέμενε ἑλληνικὴ ὅπως ἡ Μακεδονία. Κι ἕτσι, στήσαμε ἕνα μικρὸ μνημεῖο σὲ ἕναν ἀσήμαντο ἐπαρχιακὸ δρόμο.

mahi_kleidiou_mnimeio

Μὲ τὴν ἐπιγραφή: ΒΑΣΙΛΕΙΩ ΤΩ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙ ΜΝΗΜΟΝΕΣ ΔΕΙΝΩΝ ΑΕΘΛΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ ΤΟΔΕ ΛΑΪΝΟΝ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΣΤΗΣΑΝ ΔΟΞΗΣ ΑΪΔΙΟΝ.

Τὸ ἐπίγραμμα στὸν τάφο του, μεταξὺ ἄλλων, λέει:

ὅλη μου τὴ ζωὴ

προστάτευα τὰ παιδιὰ τῆς Νέας Ρώμης

ὅταν ἐκστράτευα  ἀντρίκια πρὸς τὴν Δύση

καὶ στὶς ἐσχατιὲς τῆς Ἀνατολῆς.

Καὶ αὐτὸ τὸ μαρτυροῦν

οἱ Πέρσες, οἱ Σκύθες [Βούλγαροι],

οἱ Ἄραβες…

 

basilios_ii

Δὲν τὸν ξεχάσαμε ὅλα τὰ παιδιά του, ὅμως.

Posted in Βούλγαροι, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Noheda

Ἱσπανία. Ρωμαϊκὴ βίλλα, 4ος αἰώνας

noheda-mosaic-above

Χορός. Ὁ ὑπηρέτης παρέχει ἀέρα στὸ ὄργανον (πάνω δεξιά, φαίνονται καὶ οἱ σωλῆνες του).

 

Posted in ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Μητροπολίτης Μόρφου καὶ παραεπιστήμη ἢ ψυχολογία

Θυμᾶμαι ὅτι πρὶν ἀπὸ κάποιες δεκαετίες, διάφορες ἔρευνες ἔλεγαν ὅτι ὅσες ἔγκυες διαβάζουν καὶ ἐπιλύουν μαθηματικὰ προβλήματα γεννοῦσαν παιδιὰ τὰ ὁποῖα ἦταν καλοὶ μαθηματικοί. Ξέρετε, οἱ ἔρευνες (μὲ ὅλα τὰ προβλήματα ποὺ ἔχει τὸ θεοποιημένο ἀπὸ τὴ Νεοτερικότητα πείραμα) ποὺ σοῦ ἀποδεικνύουν ὅ,τι ἐπιθυμεῖς νὰ ἀποδείξεις ἀνάλογα μὲ τὶς στημένες συνθῆκες τοῦ πειράματος. Διαβάζω καὶ τώρα, γιὰ τὸ πόσο καλὸν στὴ Φυσικὴ καὶ τὰ Μαθηματικὰ σὲ κάνει ἡ θετικὴ σκέψη τῆς μητέρας σου ὅταν βρισκόσουν στὴ μήτρα της.

Σὲ κάτι τέτοια θὰ πρέπει νὰ ἔπεσε, καὶ νὰ τὰ διάβασε, ὁ Μητροπολίτης Μόρφου καὶ ἄλλοι. Εἴτε παλιὰ (προνεοτερικά) εἴτε νεότερα. Τὰ ὁποῖα συνίστανται στὴν ἄποψη πὼς ὅ,τι σκέφτεσαι ἢ κάνεις ὡς ἔγκυος τὸ μιμεῖται τὸ παιδί σου ἀργότερα. Κάτι τέτοιο δὲν ἀποδεικνύεται, οὔτε κἂν γιὰ τὴν ἐπαγγελματικὴ καριέρα τοῦ κατοπινὰ γεννημένου παιδιοῦ σου. Πόσες καὶ πόσες γιατρίνες (μὲ σύζυγο ἐπίσης γιατρό), ποὺ ἀσκοῦσαν τὸ ἐπάγγελμά τους ἕως κάποιους μῆνες ἐγκυμοσύνης, γέννησαν παιδιὰ τὰ ὁποῖα ἀργότερα δὲν μποροῦν μὰ οὔτε θέλουν (δὲν τὰ ἑλκύει καθόλου ἡ προοπτική) νὰ γίνουν γιατροί. Καὶ μιὰ ποὺ ἀναφέραμε τὴν ἱατρική, ἡ ἀναφορὰ στὴν «καρδιὰ» προέρχεται ἀπὸ ἀρχαιοελληνικὲς κ.ἄ. προνεοτερικὲς ἰατρικὲς ἀπόψεις, ποὺ τοποθετοῦσαν τὴν πηγὴ τοῦ συναισθήματος (συμπόνια κ.λπ.) στὸ ὄργανο τῆς καρδιᾶς. Ξέρουμε ὅτι ἡ καρδιὰ οὔτε σκέφτεται οὔτε συμπονᾶ, εἶναι μιὰ ἀντλία προώθησης αἵματος χωρὶς μεταφυσικὴ διάσταση. Ἁπλά, ἡ ψυχοσωματικὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου συνεπάγεται σὲ περίπτωση θλίψης ἢ κατάθλιψης ἕνα καρδιακὸ ἢ ἔστω ἕναν πόνο στὴν καρδιά.

Λίγα βήματα ἀκόμη ἂν προχωρήσουμε στὴ σκέψη αὐτήν, καὶ φτάνουμε στὴν θεωρία τῆς κυτταρικῆς μνήμης. Προσοχή, δὲν μπερδεύω τὴν παραπάνω ψευδοεπιστήμη μὲ τὴν ἀποδεδειγμένη ἄποψη ὅτι μιὰ ἔγκυος μὲ κατάθλιψη ἢ ἄγχος «ρίχνει» στὸ αἷμα της (ἀπὸ τὸ ὁποῖο θρέφεται τὸ ἔμβρυο) οὐσίες ποὺ ταράσουν τὸ ἀγέννητο παιδί, καὶ βγαίνει πιὸ ἀγχωτικὸ ὡς χαρακτήρας. Οὔτε ὅτι ἂν ἡ ἔγκυος καπνίζει, τότε τὸ παιδὶ πιθανὸν ἀποκτᾶ ἀναπνευστικὰ προβλήματα. Οὔτε ὅτι τὸ παιδὶ μιμεῖται, ἀφότου γεννηθεῖ ὅμως, συμπεριφορὲς ποὺ βλέπει μπροστά του, ἢ λόγια ἢ πράξεις.

Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι νὰ προβάλλουμε ἀλληλοσυγκρουόμενες -γιὰ διαφορετικὲς περιστάσεις- συμβουλές (κατάκρινε ἢ μὴ κατακρίνεις δημόσια γιὰ προσωπικὰ ἁμαρτήματα τὸν ἄλλο Χριστιανό -πάντα σὲ ἀντιδιαστολλὴ πρὸς τὴν ἀπαιτούμενη κατάκριση γιὰ θεολογικὰ λάθη του κι αἱρετικὲς ἀπόψεις του) ἀνάλογα μὲ τὸ στόχο μας (ἐνδοχριστιανικὸ ἢ ἐξωχριστιανικό). Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἔχουμε ἀφενὸς τοὺς μεταμοντέρνους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ πείσουν τοὺς πάντες (Χριστιανοὺς καὶ μή) ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ταιριάζει μὲ τὸ «κάμε ὅ,τι γουστάρεις» τῆς μαζικῆς δημοκρατίας, ὅπως παλιότερα κάποιοι ἄλλοι Χριστιανοὶ ἤθελαν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ταιριάζει μὲ τὸν Κομμουνισμὸ ἤ (πολὺ παλιότερα) μὲ τὸν φεουδαλισμό. Ὅλων αὐτῶν τρέμει ἡ ψυχούλα τους μὴν δὲν συμβαδίζουν μὲ τὶς τρέχουσες ἰδέες. Ἀφετέρου, ἔχουμε τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ποὺ ὅλο καὶ κάποια δικαιολογία θὰ βροῦν γιὰ νὰ τὴν βρίσουν. Ὅ,τι κι ἂν ποῦν καὶ κάνουν οἱ ἱεράρχες. Οἱ κομπλεξικοὶ καὶ «πρόθυμοι» Χριστιανοὶ θὰ ἀπογοητεύονται πάντα ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας, ὅσες «παραχωρήσεις» κι ἂν κάνουν.

Τὸ ζήτημα εἶναι πόσο δὲν καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ πλειονότητα τῶν ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἐχθρῶν της ἢ τῶν ἀδιάφορων γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ εἶναι ἱκανὴ νὰ πιστεύει σὲ κάθε εἴδους ψυχολογίστικη καὶ ψευδοεπιστημονικὴ σαχλαμάρα τὴν ὁποία ἐὰν ὅμως -σὲ ἄλλη στιγμή- ἀκούσει νὰ ἰσχυρίζονται «οἱ παπάδες», τότε ἡ πλειονότητα αὐτὴ εἶναι ἕτοιμη νὰ κατηγορήσει ὡς ὀπισθοδρομικὴ τὴν Ἐκκλησία. Οἱ ἐφημερίδες τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἄλλωστε (Ἐλευθεροτυπία κ.λπ.) εἶχαν καθημερινὴ στήλη γιὰ τὰ ἄστρα. Ὁ «κόσμος» (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικά) ἀποδέχεται κάθε ἀναπόδεικτη ἄποψη τὴν ὁποία ἰσχυρίζονται οἱ ἐπιστημονιστὲς (ἢ καὶ ἐπιστήμονες σοβαροὶ κατὰ τὰ ἄλλα) καὶ οἱ ψυχολόγοι, ἐνῶ ἂν τὴν ἰσχυριστοῦν (σὲ διάφορες παραλλαγές της) τίποτε παπάδες, τότε οἱ ἔξυπνες μάζες τῶν ΜΚΔ καὶ ΜΜΕ πλαντάζουν στὸ γέλιο καὶ ἐκδηλώνουν τὴ φρίκη τους «γιὰ τόσο ἠλίθιες καὶ μεσαιωνικὲς ἰδέες».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, σεξουαλικότητα, ανθρωπισμός, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

J.S. Bach: Jauchzet Gott in allen Landen BWV 51

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Λουκιανός

Τὸν συμπαθῶ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὲς κι πολιτικοποιημένους (Λοΐζους, Σαββόπουλους, Θεοδωράκηδες), ἀκόμη κι ἂν ἦταν ἕνα μισο»ἀστικὸ» χαβαλὲ ὕφος, γιατὶ ἁπλούστατα ρόλος τῆς μουσικῆς δὲν εἶναι νὰ σὲ καθοδηγεῖ στὸ τί θὰ ψηφίσεις οὔτε νὰ τὴν ἀκοῦς σὲ πορεῖες ἀγανακτισμένων καὶ συγκεντρώσεις γιὰ τὰ δίκαια τῶν Σαντινίστας.

Δὲν κατάλαβα ὅμως αὐτὸ μὲ τὸ πάρτυ στὴ θάλασσα τῆς Βουλιαγμένης. Χιλιάδες μαλλιαροὶ Νεοέλληνες πέρδονταν, οὐροῦσαν (μπύρες καὶ προχωρημένη ἡ ὥρα) δίπλα σου. Βιολογικὸς καθαρισμὸς δὲν ὑπῆρχε. Ἀλλὰ ἦταν μόλις τὸ 1983, Ἀντρέας = αἰσιοδοξία πρόσφατη. Αἰσιοδοξία μὲ βάση τί, ἄραγε; Ἡ γενιὰ ποὺ ἤθελε νὰ ξεσκάσει, μαζὶ μὲ τὴν ἀμέσως προηγούμενη, ποὺ ἔτρεχε αἷμα ἀπ’ τὶς βασανισμένες πληγές της. Ἴσως νὰ τὴν πήδηξα κι ἐγώ. Οἱ γενιὲς αὐτὲς δὲν θὰ πάρουν ποτὲ εἴδηση ὅτι τοὺς «πρόσφυγες» καὶ τὶς μποῦργκες τὰ ἔφερε στὴ χώρα ὁ δικός τους τρόπος σκέψης καὶ ζωῆς, κι αὐτοὶ ψάχνονται νὰ βροῦν τί κακὸ τοὺς βρῆκε.

«Ὁ λαὸς τραγοῦδι θέλει, φτάνουν τὰ προβλήματα…»

party_sti_vouliagmeni

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Licht auf dem Weg

Στὴν Ἑλλάδα, καὶ χωρὶς τὸ σταυρὸ στὴν κορυφή, θὰ τὸ ἐκλάμβανε κανεὶς ὡς ὑπερσύγχρονο οὐρητήριο στὴν ἐθνικὴ ὁδό. Ἴσως καὶ μὲ τὸ σταυρό, ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸν πρόσεχε. Ἐναλλακτικά, ὡς ὀστεοφυλάκιο στὸ νεκροταφεῖο. Στὴ Γερμανία ὅμως, εἶναι χριστιανικὸ παρεκκλήσι στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου.

ag

autobahnkapelle_

Ὁ ὀλέθριος αὐτὸς καλόγηρος, ὁ Λούθηρος! ποὺ ἔλεγε κι ὁ Νίτσε. Ὀλέθριος γιὰ ἄλλους λόγους ὅμως, ἀφοῦ ἀποχάζεψε τελείως τοὺς Τεύτονες. Μαζὶ μὲ τὴ μοντέρνα ἀρχιτεκτονική, φυσικά!

Posted in Γερμανία, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

al Mubaraki

Ἦρθε στὴ Θεσσαλονίκη τὸ ξύλινο-παραδοσιακὸ καταριανὸ πλοῖο γιὰ νὰ προμοτάρει τὸ FIFA 2022 στὸ Κατάρ, καὶ τὸ ὑποδεχτήκαμε ἐπίσημα, γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ γεγονός: Μὲ φουστανέλες, χοροὺς κ.λπ. Πιὸ κὶτς πεθαίνεις. Μετά, σοῦ λέει, φταίει ὁ ἐθνολαϊκισμὸς τῆς συντηρητικῆς Θεσσαλονίκης.

Τίποτε δὲν πῆγε στραβά. Ἀλλὰ μερικὲς εἰκόνες θὰ θύμιζαν τὸ Σκλάβος στὴ  Μπαρμπαριά:

karavi-kataar-04

Τὸ ζήτημα (ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ σουρρεαλιστικά) εἶναι: Θὰ μοῦ πεῖ κανεὶς ποῦ βρίσκονταν ἐκείνη τὴ στιγμή, τῆς ἄφιξης, τὰ χελάνδιά μας;

Posted in φιλελεύθεροι, Θεσσαλονίκη | Tagged , | Σχολιάστε

Ἀφίσες 1913-1918

Πέτρος Ροῦμπος (1873 – 1942), τὸ ὄνειρον τοῦ στρατοῦ μας (1917-1918):

cf81cebfcf8dcebccf80cebfcf82-cf80ceadcf84cf81cebfcf82-cf84cebf-cf8ccebdceb5ceb9cf81cebfcebd-cf84cebfcf85-cf83cf84cf81ceb1cf84cebfcf8d

 

Στὴ δεύτερη, οἱ ἀκτογραμμὲς ἀπεικονίζονται μᾶλλον μὲ βάση τὶς γεωγραφικὲς γνώσεις τοῦ 5ου π.Χ. αἰώνα.

fc7a4632464953a7fa31f0c4ceb2907f

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

Ἄσυλο Πανεπιστημιακό

Κάπως ἀργὰ ξύπνησαν ἀπὸ τὸ λήθαργο οἱ καημένοι ὑπερασπιστὲς τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου, καὶ ἀνακάλυψαν τὸ δικαίωμα στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση ἰδεῶν, καὶ διαβεβαιώνουν ὅτι «καὶ μὲ τὸν ὑπὸ κατάργηση νόμο θὰ μποροῦσε νὰ ἐπεμβαίνει ἡ ἀστυνομία στὰ Πανεπιστήμια γιὰ τέλεση κοινῶν ἐγκλημάτων».

Τὸ δικαίωμα στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση ἰδεῶν στὸ χῶρο τοῦ Πανεπιστημίου θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ὑπερασπιστοῦν νωρίτερα, τὰ τελευταῖα τέσσερα χρόνια, οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἀνησυχοῦντες, ἐνάντια στοὺς μπάχαλους (μὲ τὰ λοστάρια στὶς πορεῖες) καθὼς καὶ ἐνάντια σ’ ἐκείνους ποὺ ἀπειλοῦσαν μὲ χρήση βίας στὴν περίπτωση ποὺ τιμηθεῖ ὁ Ἄνθιμος ἀπὸ τὸ ΑΠΘ. Ἀλλὰ οἱ «δημοκράτες» ὑπερασπιστὲς τοῦ ἀσύλου δὲν ἔκαναν τίποτε ἀπὸ αὐτά.

Ὅσο γιὰ τὸ δεύτερο ἀνέκδοτο, πὼς «καὶ μὲ τὸν τωρινὸ νόμο, ἡ ἀστυνομία μπορεῖ νὰ ἐπέμβει γιὰ τέλεση ἐγκλημάτων», δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο ἀστεῖο. Ὑπῆρχε ἕως σήμερα ἄτυπα ἢ τυπικὰ μιὰ τεράστια ἄρνηση ἢ φόβος νὰ προσκληθεῖ ἡ ἀστυνομία, γιατὶ στὴ θέα τῶν ἀστυνομικῶν θὰ γυάλιζε τὸ μάτι τῶν κοινωνικὰ εὐαίσθητων τύπων μὲ τὰ κόκκινα λοστάρια. Καὶ κυρίως γιατὶ κι οἱ Πανεπιστημιακοὶ ἄνθρωποι εἶναι, μὲ ΙΧ, μὲ εὔκολα εὑρέσιμη διεύθυνση κατοικίας, καὶ δὲν τολμοῦσαν νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ τὴ λοστοφόρα φοιτητικὴ Ἀριστερά. Πρακτικά, ἡ ἀστυνομία δὲν ἐπενέβαινε ποτέ. Ἄσε ποὺ τὰ ἐγκλήματα αὐτά (βιασμοί, κλοπές, ξυλοδαρμοί) τελοῦνταν μέσα σὲ δευτερόλεπτα ἢ λίγα λεπτά, καὶ ἡ εἴσοδος τῆς ἀστυνομίας στὰ Πανεπιστήμια γινόταν κατόπιν ἑορτῆς, γιὰ νὰ παρασχεθεῖ ἠθικὴ παρηγοριὰ στὴν ἤδη βιασμένη, στὸν ἤδη ξυλοκοπημένο, στὸν ἤδη ληστευμένο. Αὐτὰ δὲν ἐνδιαφέρουν καθόλου τοὺς εὐαίσθητους πολίτες ποὺ φοβοῦνται μήπως ἀπαγορευτεῖ καμμιὰ τρομερὰ ἐνδιαφέρουσα συζήτηση γιὰ τὸν Τροτσκισμὸ καὶ τὴν προοπτικὴ τοῦ ἀναρχικοῦ κινήματος μέσα σὲ πανεπιστημιακὸ χῶρο. Ὅταν καὶ ἡ ἐλάχιστη ἀφισοκόλληση στὰ ΑΕΙ γιὰ πατριωτικὰ ζητήματα ἦταν ἀδύνατη γιατὶ ἡ Ἄμεση Δράση τῶν ἀναρχικῶν ἐπενέβαινε γιὰ τὸ ἀπαραίτητο ξύλο, οἱ τωρινοὶ εὐαισθητοποιημένοι πολίτες δὲν ἀγανακτοῦσαν. Τώρα βγῆκαν νὰ μιλήσουν; Οἱ βαλτοὶ τῶν μπάχαλων θὰ ἔκλαιγαν λιγότερο ἐπιτηδευμένα καὶ θεατρινίστικα ἀπὸ τοὺς ὄψιμους ὑπερασπιστὲς τῆς διακίνησης ἰδεῶν.

Ὅλα αὐτὰ τὰ φαρισαϊκὰ καὶ νομικίστικα, προκειμένου νὰ διάγουν ἀμέριμνο βίο οἱ λαθρέμποροι καὶ οἱ ροπαλοφόροι, τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ πείθουν γιὰ τὴν ἀνάγκη γιὰ μόνιμη παρουσία ἀστυνομικῶν στὰ πανεπιστήμια, ὄχι βεβαίως σὲ ἕνα λεωφορεῖο-εὔκολο στόχο, ἀλλὰ μὲ πάνοπλες καὶ πολυπληθεῖς περιπολίες, εἰδικὰ μετὰ τὰ ἀπογεύματα, ὅταν αὐξάνεται ὁ δικαιολογημένος φόβος φοιτητῶν καὶ φοιτητριῶν γιὰ τὸ πῶς θὰ βγοῦν σῶοι ἀπὸ τὶς αἴθουσες μετὰ τὸ τέλος τῆς διδασκαλίας. Καμμιὰ ἰδέα δὲν διώκεται πλέον στὸ ξέφραγο μπάχαλο Ἑλλάς, οὔτε φυσικὰ θὰ ἔρθει ἡ χούντα, ὁ Τράμπ, ὁ Μπερλουσκόνι ἢ ὁ Ὀρμπάν, ὁ Καρατζαφέρης κι ὁ βασιλιάς του. Μὴν ἀνησυχεῖτε, ἡ καραμέλα ἔλειωσε.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

24-7-1923

25ce259525cf258625ce25b725ce25bc25ce25b525cf258125ce25af25ce25b425ce25b12b25ce25a325cf258525ce25bd25ce25b825ce25ae25ce25ba25ce25b72b25ce259b25cf258925ce25b625ce25ac25ce25bd25ce25b725cf25

rss

Ἡ Μικρὰ Ἀσία χωρὶς Ἕλληνες, μετὰ ἀπὸ 2.700 χρόνια. Πόσο ὅμως θὰ μποροῦσε νὰ κρατήσει αὐτὸ τὸ καθεστώς, μὲ νησιὰ ἑλληνικὰ δίπλα σὲ μιὰ μὴ ἑλληνικὴ ἐνδοχώρα; Ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὸ 2015 κ.ἑ., μὲ τὴν ἰσλαμοποίηση τῶν νησιῶν, λιγότερο ἀπὸ 100 χρόνια. Σὲ 92 χρόνια, τὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου ξανάγιναν, πληθυσμιακά (δηλαδή, πιὸ σίγουρα), μουσουλμανικά. Καὶ πόσο θὰ μποροῦσε νὰ ἀντέξει ἕνα κράτος περιορισμένο στὸ Αἰγαῖο μπροστὰ σὲ ἕνα κράτος-γίγαντα, μὲ τεράστια ἐνδοχώρα, ποὺ ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴ Σμύρνη καὶ τελείωνε στὸν Καύκασο;

Γιὰ πρώτη φορὰ ἀναγνωρίστηκε τελεσίδικα ὅτι τὸ 1453, τὸ 1176, τὸ 1071 δὲν ἦταν στιγμὲς καὶ γεγονότα ποὺ ἔπρεπε νὰ διορθωθοῦν, ὅταν κάποτε μὲ τὸ καλὸ οἱ Ἕλληνες δυναμώσουν. Ὁ Μεγαλοϊδεατισμὸς χλευάστηκε καὶ χλευάζεται, χρησιμοποιούμενος ὡς λέξη ὅπως (ἀκόμη)  ὁ βυζαντινισμός. Γιὰ μερικούς, αὐτὸ σήμαινε ὅτι ἐπιτέλους οἱ Ἕλληνες προσγειώθηκαν στὴν Πραγματικότητα, ὅπως αὐτὴ ὑφίσταται ἐδῶ καὶ 800 χρόνια.

Ἡ συνέχεια τῶν γεγονότων ὡστόσο ἀπέδειξε ὅτι ἡ διαγραφὴ μιᾶς χιλιετίας δὲν ἦταν διαχειρίσιμη, κι ὅτι ἦταν ἁπλῶς ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους -νά ἡ μόνη Πραγματικότητα. Οἱ νέες μεγάλες ἰδέες ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη ἀποδείχτηκαν ἀκόμη πιὸ ἀνύπαρκτες (καραμανλικὴ-σημιτικὴ Εὐρώπη, κομμουνισμός, Μεταπολίτευση). Θὰ ἦταν καλύτερο νὰ δοῦμε τὸ 1923 ὡς τὴν ἀπαρχὴ μιᾶς νέας, ἀκόμη πιὸ δυσάρεστης Τουρκοκρατίας: Τῆς Τουρκοκρατίας στὰ μυαλά μας, ἀφοῦ πλέον «ἀπαγορεύεται» (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικά -στὴν ἐκπαίδευση, στὰ ΜΜΕ, στὰ Πανεπιστήμια) νὰ σκεφτοῦμε ἕναν κόσμο ὅπως τὸν σκέφτονταν οἱ προπαπποῦδες μας: Χωρὶς Τοῦρκο στὰ μέρη μας. Στὴ ρουφήχτρα τοῦ νεροχύτη τῆς Ἱστορίας, τὸ καπάκι ἄνοιξε τὸ 1923, καὶ φτάσαμε στοὺς μικρότερους κύκλους. Ἢ θὰ κλείσει τὸ καπάκι ἢ θὰ βρεθοῦμε στὸν ὑπόνομο.

Posted in Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

«Αὔριο θὰ σὲ δῶ»

λευκός πύργος 1980

(1980 – ἁλιευμένη στὰ ΜΚΔ)

Οἱ τριαντάρες θὰ ἔχουν γίνει ἑβδομηντάρες -ἂν ζοῦν. Ἕνα ποίημα Μακεδόνιου Ὑπάτου (6ος μ.Χ. αἰώνας), στὴν ἴδια πόλη, λοιπόν:

 

«Αὔριο θὰ σὲ δῶ». Ὅμως αὐτὸ δὲ γίνεται ποτέ,

καὶ πάντα μὲ τὴν ἴδια ἀναβολὴ τὸ μεταθέτεις.

Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο φέρεσαι σὲ μένα ποὺ σὲ λαχταρῶ.

Ὅμως σὲ ἄλλους δίνεις ἄλλα δῶρα σου

κι ἀρνεῖσαι τὴν πιστή μου ἀγάπη

«Τὸ βράδυ θὰ σὲ δῶ!» Μὰ ποιὸ εἶναι τῶν γυναικῶν τὸ βράδυ;

Γεράματα βαθιὰ κι ἀμέτρητο πλῆθος ρυτίδων.

 

«Αὔριον ἀθρήσκω σε». Τὸ δ’ οὔποτε γίνεται ἡμῖν,

ἠθάδος ἀμφιβολίης αἰὲν ἀεξομένης.

Ταῦτά μοι ἱμείροντι χαρίζεαι˙ ἄλλα δ’ ἐς ἄλλους

δῶρα φέρεις, ἐμέθεν πίστιν ἀπειπαμένη.

«ὅψομαι ἑσπερίη σε». τί δ’ ἕσπερός ἐστι γυναικῶν;

γῆρας ἀμετρήτῳ πληθόμενων ῥυτίδι.

Posted in ποίηση, γυναίκες | Tagged , , | Σχολιάστε

Γκράφιτι καὶ γκράφιτι

Ἁλυσοδεμένοι στὸ βοῦρκο τῆς θυματοποίησης. «Ἐνάντια στὴν κατάκριση γιὰ τὴν ἡπατίτιδα», στὸ Ἱπποκράτειο τῆς Θεσσαλονίκης. Μιζέρια, καὶ μίσος πρὸς τοὺς ἄλλους, ποὺ τάχα μισοῦν τὸν ἄρρωστο, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα θέλουν νὰ προφυλαχτοῦν ἀπὸ ἄτομα ἀνεύθυνα καθὼς καὶ ἀπὸ τὸ πολιτισμικὸ περιβάλλον τους τὸ ὁποῖο τὰ ἀναπαράγει (γεννοβολᾶ) χωρὶς νὰ νοιάζεται γιὰ περιττὰ πράγματα ὅπως ἡ ὑγεία καὶ ἡ μόρφωση, ἡ ἔνταξη σὲ μιὰ κανονικότητα. Ἡ ἄκαρδη κοινωνία/Ἐξουσία – Σατανᾶς, καὶ τὸ τάχα θύμα της, ποὺ ἐντελῶς τυχαῖα στὸ σπίτι του δὲν τοῦ ἔμαθαν νὰ πλένει τὰ χέρια του πρὶν φάει ἢ ἀφότου χέσει. Ἡ κουράδα τοῦ ἀντιεξουσιασμοῦ, ἀσκεῖ ἐξουσία στὰ μάτια μας:

0012

Ἡ ἐλπίδα τῆς νέας ζωῆς. Ἡ Ἀμάλθεια καὶ τὸ κέρας της, στὴ μαιευτικὴ κλινικὴ τοῦ πανεπιστημιακοῦ νοσοκομείου τῶν Πατρῶν. Καμμία χολεριασμένη κακία, καμμιὰ δηλητηρίαση τῆς κακιᾶς κοινωνίας, κανένας καταγγελτικὸς ἐμετὸς ποὺ σοκάρει τὸν μικροαστό, π.χ. «Τί ἤθελες καὶ γεννήθηκες σὲ μιὰ τέτοια καταπιεστικὴ κοινωνία;» καὶ «τράβα, κάνε ἔκτρωση» (κι ἂν δὲν τὸν σοκάρει, θὰ τὸν σφάξουμε):

gkat_02_2007_page_1_image_0007

 

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Γεροντικὲς ἐκδικήσεις

Ὅταν ἐπὶ 40-45 χρόνια ἡ μνησίκακη Ἀμφισβήτηση ἔχει ποτίσει ἕως καὶ τὸ μεδούλι τοῦ μεταπολεμικοῦ Ἕλληνα, ἡ κριτικὴ στὴ Γώγου εἶναι ὅ,τι ἀκριβῶς γράφεται στὸν τίτλο τῆς ἀνάρτησης. Δὲν ἔχει πρακτικὸ νόημα, δηλαδὴ δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀντιστρέψει τὰ ἀποτελέσματα τῆς Ἀμφισβήτησης. Εἶναι μιὰ κριτικὴ ἐκτὸς χρόνου καὶ τόπου (ἀφοῦ ἡ γωγικὴ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἴδιος τόπος μὲ τὴν Ἑλλάδα τοῦ 1963). Ἡ Ἀμφισβήτηση ἔκαψε ὅλο τὸ λίπος τοῦ Νεοέλληνα, ὁ ὁποῖος εἶναι χειροπόδαρα δεμένος, καὶ δὲν ὑπάρχει χρόνος γιὰ ἀνασυγκρότηση (παρὰ μόνο μὲ 2 -μόνο- θαύματα). Ἡ μνησικακία τῆς Ἀμφισβήτησης ἔχει καταφέρει ἕνα τέτοιο ἀναποδογύρισμα καὶ μιὰ τέτοια ἐπαναξιολόγηση τῶν ἀξιῶν, ὥστε λ.χ. οἱ ἐκπρόσωποί της νὰ μνησικακοῦν ἀποκαλώντας / κατηγορώντας ὡς μνησίκακους τὸν ὑπόλοιπο κόσμο· ἐμᾶς. Ἂς ποῦμε, ὅταν χρησιμοποιοῦμε τὸν ὅρο «γκόθικ» (ὅ,τι πιὸ μὴ ἑλληνικό, καὶ ὅ,τι πιὸ Νορδικό) γιὰ κάποια δημοτικὰ τραγούδια, μοιάζουμε λιγάκι τοῦ Σ. Μάνγκο, ποὺ ἀποκαλοῦσε «γοτθικὴ» τὴν βασιλικὴ μετὰ τρούλλου Ἁγία Σοφία. Βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας διὰ μέσου τῆς Ἀμφισβήτησης καὶ τοῦ σημείου ἀναφορᾶς ποὺ αὐτὴ ἔθετε. Ὑπάρχει, σὲ μερικούς, κι ἕνας φόβος μήπως δὲν εἶναι γκόθικ ἢ ρὸκ ἡ παράδοσή μας πρὸ τοῦ 1960.

Εἶναι βεβαίως εἰλικρινὰ εὐχάριστο νὰ παίρνουμε ρομαντικὰ τὸ μέρος τῶν ξεχασμένων καὶ «ἡττημένων» (ἄλλωστε, αὐτὸ μᾶς ἔμαθε ἡ Ἀμφισβήτηση: ἡ ἐκδοχὴ τῆς ἱστορίας τῶν ἡττημένων εἶναι ἰδίῳ δικαιώματι ἀληθέστερη, ἀνθρωπινότερη), ἁπλά, πόσο μᾶλλον ὅταν ἡ δική μας ἐκδοχὴ εἶναι ποὺ ἡττήθηκε (ὅποιαδήποτε μὴ δική τους, ἐννοῶ). Τέλος πάντων, νά ἕνα ποίημα τοῦ 2006 (ἂν μπορεῖ νὰ τὸ πεῖ κανεὶς ποίημα!), σὲ στιγμὲς κοροϊδευτικῆς διάθεσης (τῆς μόνης γιὰ τὴν ὁποία ἴσως θὰ ἄξιζε):

ΑΝΤΙΑΝΤΙ

Κάποτε, Γιώργη,

οἱ φυλακὲς θὰ γίνουν ρεμπετάδικα.

Τότε ὅλοι θὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε

ὅ,τι θέλουμε.

Τότε ὁ χρόνος θὰ κυλᾶ ἀντίστροφα.

Θὰ βγαίνουμε ἔξω ἀπ’ τὸ σῶμα μας,

θὰ μπαίνουμε δυὸ δυὸ σ’ ἕνα σῶμα,

καὶ δὲ θὰ ὑπάρχει βαρύτητα οὔτε τριβή.

Ἐκείνη τὴν ἐποχή, Δημήτριε, θὰ συναντᾶμε

τὸ πρόσωπο καὶ τὴν οὐσία τοῦ κόσμου

γυμνοὶ στὰ πάρκα,

καὶ θὰ μποροῦμε νὰ πατᾶμε κάποιο

διακόπτη, δικῆς μας πατέντας, ποὺ θὰ

μᾶς πηγαίνει ἐναλλὰξ ἀπὸ τὴν Ὕπαρξη

στὴν Ἀνυπαρξία,

γιὰ νὰ συνάπτουμε ἀγαπητικὲς σχέσεις καὶ

μὲ τὶς δύο.

Γιατὶ τότε μόνο θὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι

κι εὐτυχισμένοι, ὅταν τὸ ἀπόκρυφο Ἐγώ

μας κατοικήσει σ’ ἕναν θάμνο.

Posted in ποίηση, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | 3 Σχόλια

Ἄδειες ζωές;

Κολλᾶν κάποιοι μιὰ ἀφίσα, στὴν ἀλλοτινὴ βιτρίνα ἑνὸς καταστήματος ποὺ θὰ ἔχει κλείσει ἐδῶ καὶ χρόνια, ἡ ὁποία κατηγορεῖ τὰ «γεμάτα μαγαζιὰ» γιὰ τὶς «ἄδειες ζωές». Τὰ καταστήματα στὴ Θεσσαλονίκη κλείνουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο μὲ ἀσύλληπτη ταχύτητα, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ ἐγχειρίδιο χρήσης (manual) τοῦ ἀντικαπιταλιστῆ ἀναρχικοῦ, τὸ ὁποῖο εἶναι ὑπεράνω κάθε πραγματικότητας, μὲ τὰ μαγαζιὰ ὑποφέρουμε ἀπὸ τὴν πλήξη. Δὲν ἔχουμε δηλαδή, χάρη στὸ μαγαζί, τὸ εἰσόδημα μιᾶς οἰκογένειας (ἢ πολλῶν οἰκογενειῶν), καὶ τὰ δημιουργούμενα λεφτὰ γιὰ τὶς ξένες γλῶσσες τῶν παιδιῶν, γιὰ τὸ παιχνίδι τους, κι ὅλα ὅσα ἕνα μαγαζὶ ποὺ δὲν ἔκλεισε -καὶ εἶναι γεμάτο- παρέχει. Ἄλλὰ ἔχουμε «πλήξη». Πόσο τυφλὸς μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος ποὺ μιλᾶ γιὰ μαγαζιὰ γεμάτα ἐμπορεύματα καὶ ξέχειλα ἀπὸ χρῆμα, μπροστὰ σὲ ἕνα πρώην μαγαζί, χωρὶς ἐμπορεύματα, χωρὶς λεφτά, μὲ ἀνεργία τῶν ἰδιοκτητῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων του;

Μόνος τύπος ἀνθρώπου ποὺ ὑποστηρίζει αὐτά, τὰ ὁποῖα καταρρίπτονται καὶ γελοιοποιοῦνται μπροστὰ στὰ ἴδια του τὰ μάτια, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κάποιος βολεμένος μὲ τὰ λεφτὰ τοῦ μπαμπᾶ γιὰ διδακτορικὸ στὴν ἀερολογία, ἢ κάποιος ἀμόρφωτος τῶν καταλήψεων καὶ τῶν κινημάτων, ποὺ διάβασε 2-3 βιβλία σχιζοφρενῶν ζάπλουτων τεμπέληδων, καὶ ἔκτοτε ἀναπαράγει κατὰ περιόδους τὸ περιεχόμενό τους μὲ ὅλο καὶ νέες διατυπώσεις. Σὰν καλὸς διαφημιστής. Ἄλλωστε, οἱ περισσότεροι μαρκετίστες προέρχονται ἀπὸ τὴν προκὰτ λογικὴ τῶν σύντομων συνθημάτων τοῦ ἀντιεξουσιασμοῦ κι ἀναρχισμοῦ, καὶ ἐκεῖ «ἔχουν παρελθόν». Οἱ μόνοι ποὺ εἶναι γιὰ λύπηση, γιὰ μίσος, γιὰ χλευασμό, οἱ μόνοι ποὺ ἔχουν ἄδειες ζωὲς εἶναι αὐτὰ τὰ κοτοειδή, οἱ ἀφισοκολλητές.

IMG_20190702_110432_8

Posted in Αριστερά, Θεσσαλονίκη, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Σκοτεινοὶ Αἰῶνες: τουαλέτες

Στοὺς ρωμαϊκοὺς χρόνους, καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα, ὑπῆρχαν δημόσια λουτρά, δημόσιες τουαλέτες, μὲ τρεχούμενο νερό. Αὐτὸ μείωνε τὴ συχνότητα ἐμφάνισης τῶν ἀσθενειῶν καὶ συντελοῦσε σὲ καλύτερο ἐπίπεδο ζωῆς στὶς ρωμαϊκὲς πόλεις.

Ἔτσι εἶχαν τὰ πράγματα, ὥσπου νεότερες ἔρευνες ἀπέδειξαν τὸ ἀντίθετο. Σύμφωνα μὲ μελέτες, τὰ λουτρὰ καὶ οἱ τουαλέτες δὲν μείωσαν τὸν ἀριθμὸ τῶν παρασίτων ποὺ ὑπῆρχαν στοὺς ἀνθρώπους τῆς ρωμαϊκῆς περιόδου. Ἐξάλλου, στὶς ρωμαϊκὲς δημόσιες τουαλέτες, ποὺ ὑπῆρχαν καὶ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, τὸ σφουγγάρι γιὰ τὸ πλύσιμο τοῦ πρωκτοῦ ξεπλενόταν μὲ τὸ νερὸ καὶ στὴ συνέχεια χρησιμοποιεῖτο ἀπὸ ἄλλους χρῆστες. Ἡ παρήγορη ἄποψη ὅτι τὸ σφουγγάρι ξεπλενόταν σὲ ξύδι εἶναι ἁπλῶς μιὰ εἰκασία μὴ ἀναφερόμενη στὰ ρωμαϊκὰ κείμενα κι ἄλλες πηγές. Ἀπὸ πρωκτὸ σὲ πρωκτό, τὰ κάθε εἴδους μικρόβια καὶ παράσιτα μεταδίδονταν εὔκολα. Τὸ νερὸ δὲν ἔτρεχε πάντοτε μὲ τέτοια ταχύτητα ὥστε νὰ διώχνει γρήγορα τὰ κόπρανα, ἄλλωστε.

384f946dd65cf45899cdebdfb3ec1020

Θυμᾶμαι τὸν Ράμφο νὰ γράφει ἀηδιασμένος ὅτι στὸν Μεσαίωνα, πρὸ τῆς ἁγίας ἐξατομικεύσεως, οἱ ἄνθρωποι ἀφόδευαν χωρὶς ἀναστολὲς ὁ ἕνας μπροστὰ στὸν ἄλλον.

toilettekening

Ὁ Ράμφος ἀγνοεῖ ὅτι κάτι τέτοιο γινόταν καὶ στὴν χρυσὴ ἐποχὴ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (2ος μ.Χ. αἰώνας). Θὰ πρόσθετα ὅτι ἡ ἐξατομίκευση ἦρθε μαζὶ μὲ τὸ Χριστιανισμό. Τότε, σαφῶς, παρατηροῦμε πολὺ περισσότερες ἰδιωτικὲς τουαλέτες. Φανταστεῖτε νὰ κάνετε τὴν ἀνάγκη σας μαζὶ μὲ ἄλλους εἴκοσι ἀνθρώπους, ἄγνωστους συνήθως, ὅπως στὴν Ὄστια, τὸ ἐπίνειο τῆς Ρώμης. Τί θέατρο μορφασμῶν, τί θάλαμος ἀερίων, τί χαρὰ νὰ μοιράζεστε τὰ σφουγγάρια:

image-20151118-14191-5yzen5

Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὅσοι ὑπενθυμίζουν τὸ λοιμὸ ἐπὶ χριστιανοῦ Ἰουστινιανοῦ, ξεχνᾶνε ὅτι τὸν 2ο μ.Χ. (165-180) εἶχε ξεσπάσει στὴν παγανιστικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μιὰ τόσο μεγάλης ἔκτασης ἐπιδημία, ὥστε οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν σὰν τὶς μύγες.

 

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμαίοι | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ὁ τρελὸς ποὺ ὁδηγοῦσε ἀνάποδα

Τίτλος ἄρθρου στὴ σελίδα τοῦ Μ. Ἰγνατίου, γιὰ τὸ ζήτημα τῶν F-35 καὶ τὴν Τουρκία: «Και ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ στον …κόσμο του: Η Τουρκία αξίζει περισσότερο από τους S-400, δηλώνει…«. Σὰ νὰ μᾶς λέει ὅτι κάτι λιγοστοὶ τρελλοὶ εἶναι ὑπὲρ τῆς Τουρκίας, γιατὶ οἱ Ἀμερικάνοι αὐτοὶ γνωρίζουν ποιὰ εἶναι τὰ συμφέροντα τῶν ΗΠΑ λιγότερο ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες.

Μοῦ θυμίζει αὐτὸ τὸ ἀνέκδοτο μὲ τὸν τρελὸ ποὺ ὁδηγοῦσε ἀνάποδα, κι ἀκούει στὸ ραδιόφωνο τὴν προειδοποίηση πρὸς τοὺς ὁδηγοὺς γιὰ ἕναν τρελὸ ποὺ ὁδηγεῖ ἀνάποδα, καὶ μονολογεῖ: Μόνο ἕνας;

Θὰ μοῦ πεῖς, ἐδῶ ἔχουμε βέρους Δεξιοὺς (altrightικούς) ποὺ πίστευαν ὅτι ὁ Τρὰμπ εἶναι ἀντιτοῦρκος, καὶ πὼς διαθέτουμε τοὺς καλύτερους συμμάχους ever (yeah!). Ἂς τὸ ξεκαθαρίσω, μπὰς καὶ τὸ ἀντιληφθοῦν: Ἄλλο τὸ ἂν ὁ Τρὰμπ εἶναι καλὸς στὸ ἐσωτερικό (κατὰ ἀμβλώσεων καὶ λαθρομεταναστῶν κ.ο.κ.) καὶ ἄλλο -λανθασμένο- νὰ νομίζουμε ὅτι ἡ «ἐσωτερικὴ καλοσύνη» (τὴν ὁποία πρέπει νὰ μιμηθοῦμε) συνεπάγεται ἐναντίωση στὴν Τουρκία.

Ἡ Τουρκία, δηλαδὴ ἡ Μικρὰ Ἀσία καὶ Κωνσταντινούπολη, εἶναι τὸ καλύτερο οἰκόπεδο στὸ ἡλιακὸ σύστημα. Ἡ μωρία ὅτι θὰ πείσουμε τοὺς Δυτικοὺς γιὰ τὸ ἀντίθετο εἶναι ἄνευ προηγουμένου. Ὑπενθυμίζω ὅτι οἱ Δυτικοὶ μᾶς ὑποστήριξαν νὰ πάρουμε τὴ Μικρὰ Ἀσία μόνο ἀφότου ἔγινε πόλεμος ἐναντίον τους ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Πό-λε-μος. Ὄχι προκαταρκτικὰ καὶ παιχνίδια. Τὸ ἕνα δὲν φέρνει τὸ ἄλλο. Γιατὶ, ἂν ἤσασταν Ἀμερικάνοι, θὰ ξέρατε ὅτι ἅμα κλωτσήσετε τὴν Τουρκία καὶ τὴν καταστήσετε ἐπίσημα ἐχθρό σας, αὐτὴ πάει, πέταξε γιὰ «πάντα». Τουλάχιστον γιὰ μιὰ γενιά, 25-30 χρόνια, ὅπως ἦταν ἡ Τουρκία ἀπὸ τὸ 1914 ὣς τὸ 1950.

Posted in Δυτικοί, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

οἱ δύο δρόμοι τῆς ἑλληνικῆς Δεξιᾶς

Ξέρουμε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει στιγμὴ δίχως νὰ γρυλίζει ἐμφυλιοπολεμικά, δηλαδὴ ὅτι δὲν τὴν πειράζει νὰ μὴν ἀπομείνει πέτρα πάνω στὴν πέτρα στὴν Ἑλλάδα ἐὰν εἶναι νὰ γίνει ταξικὸς ἀγώνας. Γιατὶ, ὅπως ρητὰ καὶ ξεδιάντροπα γράφουν, «πατρίδα μας εἶναι ἡ Ἀριστερά»· ὄχι ἡ Ἑλλάδα (ὄχι «πρώτιστα ἡ Ἑλλάδα», πάντως), ἀλλὰ ἡ Ἀριστερά: Ὅλα αὐτὰ τὰ ζήσαμε τὰ τελευταῖα τέσσερα χρόνια, καὶ εἶναι γεγονότα πέραν κάθε ἀμφισβήτησης.

Ἡ ἑλληνικὴ Δεξιά, ὅμως, ἔχει δύο δρόμους. Ὁ ἕνας εἶναι νὰ γίνεται εἰκόνα καὶ ὁμοίωση τῆς πολυπολιτισμικῆς Ἀριστερᾶς ἢ μᾶλλον τῆς ΑΝΤΑΡΣΥΑ καὶ τῆς ΚΕΕΡΦΑ. Ὁ ἄλλος δρόμος τῆς Δεξιᾶς εἶναι, ὅταν θέλει νὰ κρύψει τὴν ἀμηχανία της γιὰ τὴν ἐπικρότηση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ τὴν ἡγεσία της, νὰ γίνει ξανὰ Ἀριστερά, ἐμφυλιοπολεμικὴ ὅμως. Ἔτσι, ἡ Ἑστία, γράφει «Ζήτω ἡ Ἑλλάδα, Ζήτω ἡ θρησκεία», γιὰ τὴ συνάντηση τοῦ πρωθυπουργοῦ μὲ τὸν Ἱερώνυμο, ποὺ στήριζε διὰ τῆς σιωπῆς του τὴν Ἀριστερὰ σὲ ὅλα τὰ ζητήματα (πρόσφυγες, Μακεδονία, πράιντ κ.λπ.), στὰ ὁποῖα ἄλλωστε συμφωνεῖ κι ὁ Μητσοτάκης. Καὶ ὁ Τ. Θεοδωρόπουλος ἀναδεικνύει (ξανὰ) τὸ θέμα τῆς κατάπτυστης ΕΡΤ, διότι πῶς νὰ τὸ κάνουμε, πουλᾶ ἀκόμη στὸ συντηρητικὸ κοινὸ τὸ ἱερὸ τέρας τοῦ ἀριστεροπασοκισμοῦ. Ὅταν λοιπόν, θέλουμε νὰ κρύψουμε κάτω ἀπὸ τὸ χαλάκι τὸ ὅτι ὁ ἀρχηγός μας δὲν θὰ καταγγείλει τὶς Πρέσπες, ἀρχίζουμε τὰ ζήτω ἡ Ἑλλάδα ζήτω ἡ θρησκεία καὶ τὰ  κάτω ἡ ΕΡΤ.

Ἔτσι καταλαβαίνει καθεὶς γιατί ἔχει διαχρονικὰ ψύχωση μὲ τὸν Ἐμφύλιο καὶ ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἡ πραγματικὴ Δεξιά. Τὶς βοηθᾶ νὰ ξελασπώνουν.

Posted in Δεξιά | Tagged , | 1 σχόλιο

Στὴ βρύση στὰ Τσερίτσενα…

Τώρα πλέον, τὸ χωριὸ θὰ ξαναλέγεται Τσερίτσενα. Θὰ ταιριάζει, δηλαδή, μὲ τὸ γνωστὸ ἠπειρώτικο τραγούδι. Ἡ ἑλληνικότητα τῶν ἡρώων τοῦ ’21 δὲν ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴ διγλωσσία ὁρισμένων ἐξ αὐτῶν. Μόνο γιὰ ὅποια μέρη ὑπάρχει -ἀδίκως, φυσικά- ζήτημα ἀμφισβήτησής τους (Μακεδονία), καὶ μόνο γιὰ τὴν τουρκική -γλώσσα σκλαβιᾶς καὶ ἀφόρητης ταπείνωσης-, μόνο τότε τὰ τοπωνύμια πρέπει νὰ ἀλλάζουν στὸ αὐθεντικὸ ἀρχαῖο ἢ βυζαντινὸ ἑλληνικό· καί, πάλι, μόνο γιὰ ἐκεῖνα τὰ μέρη τῆς Μακεδονίας γιὰ τὰ ὁποῖα ὑπάρχει ἀμφισβήτηση τῆς ἑλληνικότητάς τους. Τὸ ἂν πέρασαν ἀπὸ ἕναν τόπο πρὶν ἀπὸ 1.000 χρόνια κάτι Σλάβοι καὶ τοῦ ἔδωσαν τὸ ὄνομά του, κι ὕστερα χάθηκαν ἀλλὰ τὸ τοπωνύμιο παρέμεινε, δὲν πειράζει. Σημασία ἔχει μὲ ποιὸν πολέμησαν τὸ ’21, τὸ ’12-’13, τὸ ’22, τὸ ’40 οἱ ἄνθρωποι ἑνὸς τόπου. Σημασία ἔχει σὲ ποιὰ γλώσσα ἤθελαν νὰ λειτουργοῦν οἱ ἐκκλησίες τους καὶ τὰ σχολεῖα τῶν χωριῶν τους. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι δευτερεύοντα.

Στη βρύση στα Τσερί -νι-τσενα,
στη μέ- μωρέ στη μέσ’ από τη χώρα
Μπουλουμπασιά- άι γεια σας παιδιά,
Μπουλουμπασιάδες κάθονταν.

Μπουλουμπασιάδες κάθονταν κι όλο Μαργαριτιώτες.
Κι αγνάντευαν τον πόλεμο που κάνουν οι Σουλιώτες
πώς πολεμάν μικρά παιδιά, γυναίκες σαν τους άντρες,
πώς πολεμά η Τζαβέλαινα σαν άξιο παλικάρι,
σέρνει τα βόλια στην ποδιά, φυσέκια στο ζουνάρι,
και το παιδί στην αγκαλιά κι όλο μπροστά πηγαίνει.

Posted in παράδοση | Tagged , , | 1 σχόλιο

«Ὄχι μὲ τὰ λεφτά μας»

Ὄχι ἀπὸ τὸ ἀνώτατο δικαστήριο τῶν ΗΠΑ στὴν κρατικὴ χρηματοδότηση τῶν ἀμβλώσεων. Τί πιὸ δίκαιο, ἀφοῦ ἡ διαφωνία γιὰ τὸ πότε κάτι ἀρχίζει νὰ θεωρεῖται ἄνθρωπος εἶναι ἀγεφύρωτη; Μακάρι καὶ στὰ δικά μας.

Posted in Δύση | Tagged , | Σχολιάστε

Γαμματίζει πρὸς δύσιν

Δηλαδή, κάθετα στρίβει -τὸ σύνορο τοῦ χωραφιοῦ- στὰ δυτικά. Ἀπὸ τὸ κεφαλαῖο γράμμα Γ. Καὶ ἀκουμβίζει εἰς τὸν τάφρον, καί: πορεύεται, καθὼς κυκλεύει, τὴν δημοσίαν ὁδόν, καί οὕτω καθεξῆς. Μόνο ὅποιος ἔχει διαβάσει βυζαντινὰ ἑλληνικά, ὄχι τὴν ἀττικίζουσα, καταλαβαίνει πόσο ἐντυπωσιακὴ γλώσσα ἦταν, μὲ τί λογοτεχνικὲς προοπτικές, καὶ τί εἰκόνες σοῦ δίνουν ἀμέσως οἱ λέξεις τῆς βυζαντινῆς ἑλληνικῆς. Τῆς βυζαντινῆς ἑλληνικῆς στὴ Μακεδονία, λέγω ὑμῖν.

 

Posted in γλώσσα | Tagged | Σχολιάστε

Καστοριάδης: προϋποθέσεις τοῦ καπιταλισμοῦ

Ὅλες αὐτὲς οἱ χῶρες, οἱ μὴ εὐρωπαϊκὲς καὶ ἔξω ἀπὸ τὴ σφαίρα τὴν εὐρωπαϊκή…οὔτε οἱ δημοκρατικὲς ἰδέες καὶ τάσεις μπόρεσαν νὰ διεισδύσουν τόσο εὔκολα οὔτε οἱ ἐπαναστατικὲς ἰδέες. Αὐτὸ εἶναι μιὰ μεγάλη ἱστορία, ποὺ προκάλεσε τὴν ἔκπληξη τῶν δυτικῶν οἰκονομολόγων: Γιατί δὲν ἀναπτύσσονται οἱ χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου; Πρώτη ἀπάντηση, διότι τοὺς λείπουν κεφάλαια. Νὰ τοὺς δώσουμε κεφάλαια. Τοὺς δίνανε κεφάλαια, τοὺς ἔδιναν μηχανές. Δὲν ἀναπτύσσονταν. Δεύτερη ἀπάντηση, διότι τοὺς λείπει τεχνικὴ ἐκπαίδευση. Νὰ τοὺς στήσουμε τεχνικὴ ἐκπαίδευση. Τοὺς στήνανε τέτοια καὶ τοὺς στήνουν. Δὲν ἀναπτύσσονταν. Ἐντέλει, τρίτη μεγαλοφυὴς ἀνακάλυψη…διότι τοὺς λείπουν ἐπιχειρηματίες καπιταλιστές, δηλαδὴ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἱκανοὶ νὰ μαζέψουν μαζὶ καὶ ἐργατικὴ δύναμη καὶ κεφάλαιο καὶ μιὰ ἐφεύρεση καὶ μιὰ διαίσθηση τῆς ἀγορᾶς καὶ νὰ στήσουν μιὰ ἐπιχείρηση ποὺ νὰ δουλεύει. Ἂν πᾶμε λίγο πιὸ πέρα ἀπ’ τὰ ἐπιφανειακά, πράγματι λείπουν ἀπ’ αὐτὲς τὶς χῶρες ἐπιχειρηματίες μ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἀλλὰ λείπει ἐπίσης ἐργατικὸ δυναμικὸ μὲ τὴν ἔννοια ποὺ ὑπῆρχε στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη. Ἡ βιολογικὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου δὲν παράγει προλετάριους ὅπως ἄλλωστε δὲν παράγει ἐπιχειρηματίες. Οἱ προλετάριοι εἶναι κοινωνικὸ δημιούργημα καὶ τοὺς δημιούργησε ὁ καπιταλισμὸς στὴ Δύση πάνω σ’ ἕνα ἀνθρωπολογικὸ στρῶμα τὸ ὁποῖο ἐπιδεχόταν αὐτὴν τὴ δημιουργία, διότι ἤδη ἡ Δυτικὴ γεωργία ἦταν ἡ ἀρχὴ αὐτῆς τῆς βιομηχανικῆς ἀνάπτυξης. Ὅταν πᾶτε καὶ δεῖτε ὅπου σώζονται ἀγρεπαύλεις παλιὲς σὲ μιὰ γεωγραφικὴ ζώνη ἡ ὁποία…συνεπῶς περιλαμβάνει τὴ Βόρεια Ἰταλία, μικρὸ τμῆμα τῆς Βόρειας Ἱσπανίας, τὴν Γαλλία, τὴν Ἀγγλία, τὶς Σκανδιναβικὲς χῶρες, τὴ Γερμανία, τὴν Ἑλβετία, τὴν Αὐστρία κ.λπ., θὰ δεῖτε παλαιότατες ἀγρεπαύλεις, ὅπως δὲν τὶς ἔχουμε ἐμεῖς πουθενὰ στὰ Βαλκάνια, οὔτε στὴν Πολωνία, ἦταν ἤδη μικρὰ ἐργοστάσια πρὶν νὰ ὑπάρξει καπιταλισμός, ὅπου ἔβγαινε καὶ ἀπὸ τὴ μύγα ξύγκι, ὅπου ὑπῆρχαν ἀγροτικὰ μηχανήματα πολὺ προηγμένα κι ὅπου ἤδη προπαρασκευαζόταν αὐτὴ ἡ ἐπανάσταση στὴ σύλληψη τῆς ἐργασίας καὶ στὴν πραγματικότητα ποὺ ἐπέφερε ὁ καπιταλισμός… Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐργάτες, ἤδη ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα, ἔμαθαν ἢ ἀναγκάστηκαν νὰ μάθουν τὴν ὥρα. Ἕνας λογικὸς καὶ φυσιολογικὸς ἄνθρωπος δὲν ἔχει καμιὰ ἀνάγκη νὰ ζεῖ μ’ ἕνα ρολόι στὸ χέρι καὶ νὰ βλέπει τί ὥρα εἶναι. Ὑπάρχει ὁ ἥλιος, χειμώνας, καλοκαίρι…πάει στ’ ἀμπέλια του, στὰ χωράφια του, ξαναγυρίζει κ.λπ. ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὑπάρχει ἡ φάμπρικα ἢ τὸ ἀνθρακωρυχεῖο ὑπάρχει ἡ σειρήνα τῆς φάμπρικας, εἶναι ἕξι τὸ πρωί, ἤ, ἑφτὰ τὸ πρωί, καὶ μετὰ ξαναεῖναι ἡ σειρήνα τῆς φάμπρικας καὶ ὁ ἐργάτης φυσικὰ πρέπει νὰ ἔχει ξυπνήσει πρὶν καὶ νὰ ἔχει φάει κάτι νὰ φύγει καὶ νὰ χρονομετρήσει τὸ δρόμο του. Ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα ἀρχίζει μιὰ τεράστια ἀνάπτυξη τῆς πώλησης ρολογιῶν. Δηλαδὴ τὸ δυτικὸ προλεταριάτο, ὅπως τὸ ξέραμε…εἶναι ἕνα κοινωνικὸ δημιούργημα ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι εἶχαν μάθει ὅτι, τουλάχιστον 12 στὴν ἀρχή, 10 μετά, 8 στὸ τέλος ὧρες τὴν ἡμέρα, ὅλες τους οἱ σωματικὲς κινήσεις καὶ ἡ πνευματική τους προσοχὴ εἶναι ἀποκλειστικὰ ἀφιερωμένες σὲ ἕνα καὶ μόνο ἀντικείμενο, ποὺ πρέπει νὰ τὸ χειριστοῦν μὲ τὴ μεγαλύτερη δυνατὴ ἀκρίβεια γιὰ νὰ βγεῖ ἕνα ὁρισμένο ἀποτέλεσμα. Σκεφτεῖτε, ἂς ποῦμε, τὴ βιομηχανία τῶν αὐτοκινήτων ἢ ἀκόμη καὶ τὴν ὑφαντουργία κ.λπ. Αὐτὴ ἡ στάση δὲν φυτρώνει μὲς στὴ ζούγκλα. Δὲν σημαίνει κατὰ κανένα τρόπο ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς ζούγκλας εἶναι κατώτεροι ἀπὸ τοὺς προλετάριους, ἁπλῶς δὲν ἔχουν ὑποστεῖ αὐτὸ τὸ ντρεσάρισμα ποὺ ἄλλωστε στὴν οὐσία του εἶναι ἀπάνθρωπο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ὅταν πηγαίνουν στὰ ἐργοστάσια δουλεύουν μὲ τὸν ρυθμὸ μὲ τὸν ὁποῖον θέλουν νὰ δουλέψουν, γίνονται φασαρίες, τέλος πάντων δουλεύουν δὲν δουλεύουν, καὶ ὅταν σὲ 15 μέρες ἢ σ’ ἕνα μήνα ἔχουν μαζέψει ἀρκετὰ λεφτά, φεύγουν, ξαναπᾶνε στὸ χωριό τους, ὅπου κάνουν ἕνα μεγάλο τσιμπούσι γιὰ τὴν οἰκογένεια, δίνουν λεφτὰ στὰ ξαδέλφια, στοὺς ἀνθρώπους τῆς φυλῆς κ.λπ. κι ὅταν τοὺς ξαναλείψουν λεφτὰ ξαναπᾶνε στὸ ἐργοστάσιο. Βιομηχανία μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο δὲν γίνεται. Ἀλλὰ οὔτε γίνεται κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ἡ ὁποία προϋποθέτει μιὰ σχετικὴ ὁμοιογένεια τοῦ πληθυσμοῦ, ἐνῶ, στὶς περισσότερες ἀπ’ αὐτὲς τὶς χῶρες, μιλάω κυρίως γιὰ τὴν Ἀφρική, δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ὁμοιογένεια οὔτε ἡ γλωσσικὴ οὔτε τῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων κ.λπ.,  καί, κυρίως, οὔτε μιὰ συνείδηση πολιτικῆς ἑνότητας.

Κ. Καστοριάδης, Χῶροι τοῦ ἀνθρώπου, σσ. 88-94 καὶ166.

Εὔκολες καὶ σωστὲς ἐξηγήσεις γιὰ τὴν Ἀφρική, ἀλλὰ δύσκολα ἰσχύουσες γιὰ τὴν Κίνα ἢ γιὰ ἄλλες τὶς χῶρες τοῦ ἀσιατικοῦ σκληροῦ κολλεκτιβισμοῦ ποὺ ἔχουν ἐπιτύχει στὸν καπιταλισμό. Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ὁμοιότητα τῆς Κίνας μὲ τὴ Δύση; Εἶναι μιὰ ὁμοιότητα ποὺ δὲν βλέπει ὅποιος φορᾶ τὶς παρωπίδες τῆς «Ἐλευθερίας» καὶ τῆς «Ἀμφισβήτησης»: Ὁ φεουδαλισμός-ἱεραρχία, ἡ στυγνὴ καταπίεση ἐλεῷ Θεοῦ καὶ Αὐτοκράτορα, ἄρα, ὁ εὔκολος (χωρὶς ἀντίδραση) προγραμματισμὸς μιᾶς μυρμηγκοφωλιᾶς ἀνθρώπων ὥστε αὐτὴ «νὰ βγάζει κι ἀπ’ τὴ μύγα ξύγκι», ὁ ἰδεολογικὸς ὁλοκληρωτισμός, μὲ ὅλους τοὺς ἔμπρακτους τρόπους ἐξαέρωσης τῶν ἀντιφρονούντων.

Posted in Δύση, Κίνα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ἡ Φύση ὡς Ψέμα

Ἡ φύση ὡς τὸ μεγάλο ψέμα τῶν διακοπῶν. Εἶναι τελείως ἄλλο πράγμα νὰ ζῆς μὲ τὴ φύση, ὡς ἀγρότης, ὡς βοσκὸς κ.λπ., καὶ ἄλλο πράγμα νὰ τὴν βλέπεις ὡς ἐπισκέπτης καὶ περιηγητὴς-παρατηρητής.

Στὴν πρώτη περίπτωση, ὣς ἕνα σημεῖο γίνεσαι ἕνα μαζί της (π.χ. ἀκολουθεῖς τὴ διαδοχὴ τῶν ἐποχῶν, τὸν βαρὺ χειμώνα κ.λπ.). Στὴ ζωὴ μὲ τὴ φύση δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ αὐτὴ τὴν διανοουμενίστικη ἔκσταση καὶ φιλολογία περὶ φύσεως. Μόνο μόχθος, δουλειὰ ἀπὸ τὰ ξημερώματα ὣς τὸ ἀπόγευμα, πρὶν δύσει ὁ ἥλιος· φτωχικὸ φαγητὸ κάτω ἀπὸ ἕνα δέντρο ἢ μιὰ περισσότερο ἢ λιγότερο πρόχειρη καλύβα, τραγούδι πουλιοῦ γιὰ νὰ ξεχαστεῖς κατὰ τὴν ἐργασία, τρεχάλα γιὰ νὰ μαζέψεις τὴν ἀγελάδα ποὺ χάθηκε. Μοναξιὰ στὰ βουνά, παρέα μὲ τὰ πρόβατα καὶ τὰ τζομπανόσκυλα μέσα στὴ βαθιὰ νύχτα τοῦ καλοκαιριοῦ. Ὅσοι τὰ ξέρουν ἀπὸ πρῶτο χέρι, τὰ ξέρουν. Κανένας παγανισμὸς τῶν σαλονιῶν μπροστὰ στὴν ἀνατολὴ καὶ θέαση τοῦ (θεοῦ… χά χά) Ἡλίου, καμμία ψευτοεἰδωλολατρία τῆς αὐγουστιάτικης Πανσέληνου, καὶ καμμιὰ χορτάτη οἰκολογία-κινδυνολογία γιὰ τὸν ὑπὸ ἐξαφάνιση λύκο καὶ τὴ «βαρβαρότητα τοῦ παστουρώματος». Μόνα διαλείμματα: τὰ πανηγύρια, ὁ ἐκκλησιασμός, τὸ καφενεῖο, τὸ παζάρι, τὸ σχολεῖο (γιὰ ὅσους πήγαιναν).

Στὴ δεύτερη περίπτωση, στέκεσαι ἀπέναντί της, ἔχεις κάποιες στιγμὲς μαζί της, ἀλλά, φυσικά, δὲν σοῦ εἶναι τίποτε ἡ Φύση παρὰ μιὰ ἀκόμα ἀτραξιόν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἰδέα τῶν διακοπῶν ὡς καταφυγῆς στὴ φύση, στὴν ἐξοχή, «στὸ χωριό», ἦταν ἀδιανόητη γιὰ τὸν ἀγρότη τοῦ 1940 καὶ τοῦ ’60 -αὐτὰ τὰ ἐννοῶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν γιορτῶν καὶ πανηγυριῶν χάρη στὰ ὁποῖα διακόπτονταν συχνότατα οἱ ἐτήσιες ἀγροτικὲς καὶ ἄλλες ἐργασίες. Γιὰ τὴν πλειονότητα τοῦ κόσμου (πρὸ ἀστυφιλίας), μετάβαση σὲ ἄγνωστο κι ἑλκυστικὸ περιβάλλον ἐκτὸς φύσεως ἦταν μόνο οἱ (γιὰ ἐμπορικοὺς κ.ἄ.) μικρῆς (ἀκόμη καὶ κάποιων ὡρῶν) διάρκειας ἐπισκέψεις στὶς πλησιέστερες ἐπαρχιακὲς πόλεις. Ὅσοι ἔφευγαν στὴν Πόλη ἢ τὴν Ἀμερική, χάνονταν γι’ αὐτὸν τὸν μικρόκοσμο. Οἱ ἄνθρωποι ἔφυγαν ἀπὸ τὴ φύση στὶς πόλεις, στὶς ὁποῖες διδάχτηκαν μιὰ ἰδέα περὶ φύσεως ποὺ δὲν ἀντιστοιχοῦσε σὲ ὅ,τι ζοῦσαν οἱ ἴδιοι μέσα στὴ φύση.

Σήμερα, πᾶμε στὴ φύση ὅπως πᾶμε στὸ ζωολογικὸ κῆπο -ἁπλά, νομίζουμε ὅτι δὲν πᾶμε σὲ ἕναν ζωολογικὸ κῆπο. Στὸ ἴδιο πλαίσιο βρίσκονται οἱ τάχα μου φυσιολατρικὲς ἀναβάσεις σὲ βουνὰ κ.λπ. μὲ τὴν ἀπαραίτητη βοήθεια τοῦ πλέον ὑπερσύγχρονου ἐξοπλισμοῦ (ἀπὸ εἰδικὰ παπούτσια ἕως κινητά).  Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὡς τόπος ἔχει 2.600 χρόνια διανοουμενισμοῦ, δηλαδὴ ριζικοῦ ἀποχωρισμοῦ ἀπὸ τὴ φύση, καὶ ταυτόχρονα (σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ 2.600 χρόνια) ὁ διανοουμενισμὸς αὐτὸς συνυπάρχει –ὅπως τὸ λάδι μὲ τὸ νερὸ στὸ καντήλι– μὲ μιὰ βαθιὰ «ζωικὴ ἀνθρωπότητα» ὅπως τὴν περιέγραψα στὴν δεύτερη παράγραφο. Ὁ βουκολισμός μας μοιάζει μὲ ἐκεῖνο τῶν ἑλληνιστικῶν καὶ ρωμαϊκῶν χρόνων, παρὰ μὲ τοῦ ἀρχαϊκοῦ (καὶ πρωτόγονου κατὰ τὸν 5ο π.Χ. αἰώνα) Ἡσιόδου. Ἡ φυσιολατρία εἶναι ἀποστειρωμένο συναίσθημα. Ἐὰν θέλετε νὰ βιώσετε τὴ φύση, ξαναγίνετε ὅ,τι ἦταν οἱ πατέρες καὶ οἱ προπάπποι σας, ἀλλιῶς γράψτε κανένα βουκολικὸ ποίημα.

Posted in οικολογία | Tagged , | Σχολιάστε

1054

16 Ἰουλίου, μιὰ ὡραία μέρα γιὰ νὰ γίνει ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν γιὰ τὴν ἑπόμενη χιλιετία. Ἤ: πῶς δὲν καταντήσαμε ὅπως οἱ Δυτικοὶ στοὺς χάρτες τῆς ἀνάρτησης αὐτῆς. Ἐνοχικοὶ κι αὐτοκτονικοί

Posted in Δυτικοί, Δύση | Tagged , , , | Σχολιάστε

14 Ἰουλίου

Ἐλευθερία μόνο γιὰ ὅσους ἐπιθυμοῦμε.

o

Ἰσότητα ἐπιλεκτική.

depositphotos_23849773-stock-photo-stone-heads-from-notre-dame

Ἀδελφότητα ἐπιλεκτική.

King+Head,+Notre-Dame,+Musée+de+Cluny

230 χρόνια τώρα, ἡ μάχη τοῦ Φωτὸς μὲ τὸ Σκοτάδι ὡς δικαιολογία γιὰ τὸ φαγοπότι.

King+Head,+Notre-Dame,+Musée+de+Cluny2

Ἀγάλματα βιβλικῶν βασιλέων ἀπὸ τὴν Παναγία τῶν Παρισίων, τώρα στὸ μουσεῖο τοῦ Κλουνύ. Ὁ ὄχλος τῶν ἐξαπατημένων ἀπὸ τοὺς παρτάκηδες ἐπαναστάτες αὐταπατήθηκε καὶ τὰ ἐξέλαβε γιὰ Γάλλους βασιλεῖς, κι ἔτσι τὰ κατέστρεψε. Ἡ Νεοτερικότητα σφάζει πιὸ ἀγαθὰ ἀπὸ τὸν σκοτεινὸ Μεσαίωνα.

eglise_saint-ayoul_provins_statues-colonnes

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Κροῖσος καὶ ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία

kroisos_stake_louvre_g197

Ὁ αἰχμάλωτος τοῦ Κύρου Κροῖσος, ὁ τελευταῖος Λύδος βασιλιάς, ρώτησε τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν, πῶς γίνεται ἐνῶ ὁ ἴδιος τιμοῦσε τὸν «θεὸ τῶν Ἑλλήνων», τὸν Ἀπόλλωνα, «περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους θεούς», ὁ Ἀπόλλων τὸν παγίδευσε καὶ μὲ τοὺς χρησμούς του τὸν ξεσήκωσε κατὰ τῶν Περσῶν· ἂν δὲν ντρέπεται καθόλου γι’ αὐτό, καὶ ἐὰν «συνηθίζουν οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων νὰ εἶναι ἀχάριστοι».

Ὁ Ἀπόλλων τοῦ ἀπάντησε ὅτι «καὶ ὁ θεὸς ἀκόμη δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀποφύγει ὅσα ἀπὸ τὰ πρὶν καθορίσθηκαν νὰ συμβοῦν». Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἴδιο τὸν Κροῖσο, αὐτὸς πλήρωσε τὸ σφάλμα τοῦ πέμπτου προγόνου του, ὁ ὁποῖος ὄντας στὴν ὑπηρεσία τῶν Ἡρακλειδῶν δέχθηκε νὰ γίνει ὄργανο τῶν δόλιων ἐπιδιώξεων μιᾶς γυναίκας, προκειμένου νὰ ἐξοντώσει τὸν ἀφέντη του […] ἀποτελεῖ κατόρθωμα τοῦ θεοῦ….πὼς δηλαδὴ πιάστηκε αἰχμάλωτος κατὰ τρία χρόνια ἀργότερα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τοῦ τὸ εἶχε καθορίσει ἡ Μοίρα.

Ἡρόδοτος 1.90-91

Ὁ Ἀπόλλων, μάλιστα, ὑποστήριξε ὅτι ὁ Κροῖσος θὰ ἔπρεπε νὰ αἰτηθεῖ καὶ δεύτερο διευκρινιστικὸ χρησμό, γιὰ νὰ καταλάβει ποιὸ βασίλειο θὰ καταστραφεῖ. Ὡστόσο, ὅταν προηγουμένως παραδέχεται ὅτι ὁ Κροῖσος πλήρωσε γιὰ τὸ ἁμάρτημα τοῦ προγόνου του, εἴτε ἤθελε νὰ πάρει κι ἄλλα δῶρα εἴτε δὲν νοιαζόταν γιὰ τὴν τύχη τοῦ Κροίσου, ὁ ὁποῖος ἔτσι κι ἀλλιῶς θὰ καταστρεφόταν. Τὸ φυσιολογικὸ κατὰ τὸν Ἀπόλλωνα / Μαντεῖο τῶν Δελφῶν ἦταν ὅτι, ἀφενὸς θὰ ἔπρεπε νὰ δοθοῦν κι ἄλλα πλούσια δῶρα (γιὰ τὸν β΄ διευκρινιστικὸ χρησμό), ἀφετέρου ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ γλιτώσει ὁ Κροῖσος ὅ,τι κι ἂν ἔκανε.

Συχνότατα, ὁρισμένοι μὴ νεοπαγανιστὲς νοσταλγοῦν τὴν προχριστιανικὴ ἐποχή, ποὺ κατ’ αὐτοὺς ἦταν μιὰ ἐποχὴ ἐλευθερίας, καὶ ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐποχὴ καταδυνάστευσης ποὺ ἀκολούθησε, μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εὔλογα τὰ ἐρωτήματα τοῦ Κροίσου. Θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ προσθέσει: Σὲ τί χρειάζονται θεοὶ ποὺ εἶναι ἀνίκανοι νὰ σὲ σώσουν ἀπὸ τὴν παράλογη αὐτὴ Μοίρα; Εἶναι «ἐποχὴ ἐλευθερίας» τὸ νὰ πληρώνει κάποιος γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ προπροπροπαπποῦ του; Οἱ ἀντιχριστιανοὶ ὀρθολογιστὲς τῆς Νεοτερικότητας θεωροῦν προτιμότερη μιὰ ἀντίληψη ποὺ παραδέχεται τὴν ὕπαρξη μοίρας καὶ εἱμαρμένης, παρὰ μιὰ κοσμοαντίληψη ποὺ τονίζει τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου; Τότε, βεβαίως, οἱ ἴδιοι θὰ ἔπρεπε νὰ αὐτοχαρακτηρίζονται μοιρολάτρες καὶ ὄχι ὀρθολογιστές, ἀφοῦ ὁ Χριστιανισμὸς ἐναντιώθηκε σὲ κάθε ἄποψη γιὰ πεπρωμένο.

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

μετεκλογικά

42% ἀποχὴ σημαίνει ὅτι θὰ μᾶς κυβερνήσει τὸ 23%. Ἀλλὰ μόνο ὅσοι ψήφισαν ἔχουν δικαίωμα νὰ διαμαρτύρονται γι’ αὐτό.

Σύριζα: Τὸ 31% δὲν εἶναι οὔτε νίκη οὔτε ἀντοχὴ οὔτε «ξαποσταίνει καὶ ξανὰ πρὸς τὴ δόξα τραβᾶ». Μὲ δεδομένο ὅτι ἡ ἀντίδραση στὶς Πρέσπες ἦταν «τοπική» (Β. Ἑλλάδα -οἱ Νότιοι ἐγγενῶς χλευάζουν τοὺς Μακεδόνες καὶ Β/Ἑλλαδίτες γιὰ τὰ δῆθεν προβλήματά τους) καὶ ἡ ἀντίδραση σὲ ἄλλα θέματα ἦταν σχετικὰ πρόσφατη (ἡ -ἐξαντικειμένου τοπική- πυρκαγιὰ στὸ Μάτι τὸ 2018), καθὼς καὶ ὅτι τὰ ἐπιδόματα ἔπεφταν βροχή (μόνο τὸ Δῶρο Χριστουγέννων δὲν δόθηκε), μόνο οἱ ὑπεραισιόδοξοι πίστευαν σὲ ἐπιστροφὴ τοῦ Σύριζα σὲ μικρὰ ποσοστὰ ἢ σὲ 25-27% . Σημασία ἔχει ἡ διαφορὰ κι ὄχι ὅτι τὸ κόμμα αὐτὸ συγκράτησε τὸν κομματικὸ στρατό του. Εἶναι ἄλλου εἴδους ἡ ἠθικὴ συντριβὴ τοῦ Σύριζα, κι αὐτὸ ἐκφράζει ἡ μεγάλη διαφορά. Εἶναι τὸ ξεβράκωμα τῆς (πλατωνικῆς) Ἰδέας ὅτι ἡ Ἀριστερὰ στὴν καθαρὴ μορφή της εἶναι κάτι τὸ οὐσιωδῶς Καλό, πέρα ἀπὸ κάθε κατοπινὴ «κατὰ λάθος διαστρέβλωσή» της. Ἡ τωρινὴ διαφορὰ ΝΔ-Σύριζα (480 χλδ) εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν διαφορὰ Σύριζα-ΝΔ τοῦ 2015 (400χλδ), ἐνῶ ἡ πρωτιὰ τῆς ΝΔ (40%) εἶναι μεγαλύτερη τοῦ Σύριζα τοῦ 2015 (34%).

ΝΔ: τὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι θρασύτατοι φιλελεύθεροι τῆς Δράσης καὶ οἱ ἀντεθνικοὶ ἐπιβήτορες Τσατσόπουλοι δὲν βγῆκαν βουλευτές. Αὐτὸ δείχνει ὅτι δὲν ἔχουν ἀποβλακωθεῖ ὅλοι οἱ ψηφοφόροι στὸ κόμμα αὐτό. Δὲν πιστεύω ὅτι ὁ Μητσοτάκης εἶναι ἱκανός, καὶ πιστεύω ὅτι θὰ ἐνδώσει στὶς ἀξιώσεις τῶν φιλοσορικῶν, τῶν νεοφιλελεύθερων καὶ τῶν ἀπάτριδων. Πρὸς τὸ παρόν, θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ κάνει ὅ,τι θέλει: 40% ἔχει νὰ πιάσει κόμμα ἐδῶ καὶ 10 χρόνια. Ἂν δὲν ἦταν μάλιστα ἡ τοπικὴ ἀντίδραση στὴ Β. Ἑλλάδα, ἡ διαφορὰ θὰ ἦταν μικρότερη. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μιὰ ὑποβόσκουσα πλὴν πολὺ χαλαρὴ «πατριωτικὴ» ἐσωτερικὴ ἀντιπολίτευση στὴ ΝΔ. Δὲν τὴν θεωρῶ πατριωτική, γιατὶ ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνεις, δὲν ψηφίζει κανεὶς πατριώτης κάποιον ποὺ «θὰ σεβαστεῖ τὴ Συμφωνία». Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅταν ξεχαστεῖ ὁ Τσίπρας,  θὰ συνιστᾶ βαρίδιο γιὰ τὸν Μητσοτάκη ὁ ὄγκος ὅσων «κατὰ τὰ ἄλλα, πατριωτῶν» (sic) τὸν ψήφισαν. Ἐὰν ὁ Μητσοτάκης κάνει ἀντίστοιχα (σὲ πιὸ σοβαρὰ ζητήματα) ὅ,τι ἔκανε ὁ μπαμπάκας του, μὲ τοὺς Ἀνδριανόπουλους καὶ τοὺς Μάνους ποὺ σὲ μιὰ νύχτα διπλασίασαν τὶς τιμὲς τοῦ ψωμιοῦ καὶ τὶς βενζίνης, θὰ ξεπαλουκώσει τὸν ἀριστεροπασοκισμό, ποὺ τώρα κεῖται νεκρός. Καὶ τὸ πιθανότερο εἶναι ὅτι θὰ τὸ κάνει.

ΧΑ: Οἱ Ἀριστεροὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὴν ἐξαφάνισή της, ἀλλὰ δὲν παραδέχονται ὅτι εἶναι λανθασμένη ἡ σχετικὰ πρόσφατη ἐκτίμησή τους πὼς τὰ συλλαλητήρια εἶναι φασιστικὰ-ἐθνικιστικὰ καὶ θὰ ἐνισχύσουν τὸ κόμμα αὐτό. Ἀσφαλῶς, ἡ ἐξαφάνισή της εἶναι θετικὸ γιατὶ θὰ πάψει ἀκόμη περισσότερο νὰ γίνεται πιστευτὸ τὸ ἀριστερὸ ἀφήγημα περὶ ἐθνικισμοῦ γιὰ κάθε ἐκδήλωση ἑλληνικῆς ἐθνικῆς στόχευσης. Στὴ ἔσχατη, ὁ κόσμος δὲν γουστάρει κλεομενίζουσες παννυχίδες ἔξω ἀπὸ θέατρα βλάσφημων παραστάσεων, οὔτε τάχα μου χουλιγκανικὸ ἀκτιβισμό. Οἱ ἄνθρωποι ἐξυπηρέτησαν ἐπὶ μιὰ σχεδὸν δεκαετία τὸ σχέδιο τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων νὰ ταυτίζεται ἡ ἑλληνικὴ σημαία μὲ τὸν χιτλερισμό, καὶ ἡ κρατικὴ ἀλλὰ βίαιη ἐναντίωση στὴν λαθρομετανάστευση μὲ τὰ πογκρὸμ στὶς λαϊκὲς ἀγορές. Ἔκαναν τὴ ζημιά τὴν ὁποία ἀναμενόταν ὅτι θὰ ἔκαναν στὴν πιὸ κρίσιμη στιγμή, καὶ γιὰ τὴν ὁποία προτιμήθηκαν μεθοδικὰ ἀπὸ τοὺς Ἰοὺς τῆς Ἐλευθεροτυπίας, τὴν Ἀνταρσύα καὶ τὴν Κεερφα, καὶ τώρα ἀποσύρονται. Τὸ κακὸ ποὺ ἔκαναν εἶναι μὴ διορθώσιμο -ἀπὸ ἄποψη χαμένου χρόνου κι εὐκαιριῶν. Ὁ πατριωτικὸς κόσμος ὅμως τοὺς ἔδειξε ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἐξαπατήσουν κανέναν μὲ τὸ νὰ πιάνουν «πρῶτο τραπέζι πίστα» στὰ συλλαλητήρια γιὰ τὴ Μακεδονία. Κινήθηκε ἐνάντια στὴν Ἀριστερὰ καὶ τοὺς νεοναζί.

Βαρουφάκης: Ἡ μεγαλύτερη ζημιά. Ἡ ὑποθήκη γιὰ μιὰ σοροειδὴ ΓΑΠικοῦ τύπου συγκυβέρνηση μετὰ τὸ πιθανὸ μητσοτακικὸ Βατερλώ. Δεδομένων των φιλοσορικῶν στὴ ΝΔ (ΜΚΟ κ.λπ.), κάτι τέτοιο δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλειστεῖ. Ἀναπόφευκτα, βέβαια, θὰ εἶχε ξεμείνει ἕνα κομμάτι φαντασιόπληκτων, ποὺ πιστεύει ἀκόμη ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε νικηθεῖ ἡ παντοδύναμη Γερμανία τοῦ 2015. Μὴν ξεχνᾶμε καὶ ὅσους «πατριῶτες» θὰ ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ τὶς ἀποψάρες τοῦ ἡγέτη τους γιὰ ἑλληνοτουρκικὴ συνεργασία καὶ ἀντιεθνικισμό.

Θράκη: 3 ἢ 4 βουλευτὲς Μουσουλμάνοι ἢ τουρκόφρονες. Γιὰ ἑλληνόφρονα ἢ Πομάκο Μουσουλμάνο, κανεὶς δὲν προνόησε τίποτε. Τουλάχιστον, δὲν θὰ μποροῦν νὰ ἐκβιάζουν μὲ πτώση τὴν κυβέρνηση, ὅπως μὲ τὸ Σύριζα.

«Πατριωτικὸς χῶρος»: Ἀφοῦ ὅλοι ἔπεσαν μὲ τὰ μοῦτρα στὶς εὐρωεκλογές, ξέμειναν ἀπὸ λεφτά, δὲν συνεργάζονταν ἄλλωστε καὶ ἀναμεταξύ τους, ἐνῶ ὑπῆρξαν ἑπτά (7) κόμματα ἀριστερίστικα στὶς ἐθνικὲς ἐκλογές, τὰ ὁποῖα παραδόξως δὲν ξέμειναν ἀπὸ λεφτά.

Posted in πολιτικά | Tagged , , , | Σχολιάστε

ἐκλογικὲς μάζες

Ὅπως τὸ 2014-15 ἔτρωγαν σανό, ἔτσι καὶ τώρα. Θὰ ὑπάρχουν πάρα πολλοὶ ἐκεῖ ἔξω, ποὺ πιστεύουν ὅτι ἅμα «μειωθεῖ ἡ γραφειοκρατία» καὶ «μειωθοῦν οἱ φόροι», θὰ ἀνοίξουν αὐτόματα κερδοφόρες ἐπιχειρήσεις καὶ θὰ δημιουργηθεῖ πλοῦτος γιὰ τὸν κοσμάκη. Ὄχι ὅτι ὁ Σύριζα δὲν ἦταν πρακτικὰ τόσο νεοφιλελεύθερος ὅσο θὰ εἶναι ἡ ΝΔ, ἀλλὰ οἱ καταπιεσμένοι μισθωτοὶ ποὺ τρῶν τὸ μητσοτακικὸ σανὸ καὶ φαντάζονται πὼς θὰ γίνουν ἀφεντικὰ μιᾶς δικῆς τους πρωτοποριακῆς ἑταιρείας, λὲς καὶ ἡ καινοτομία πουλιέται στὶς λαϊκὲς ἀγορές, εἶναι γιὰ κλάματα. Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ὑπερβολικὰ πολλοὺς μικροϊδιοκτῆτες καὶ μικρομεσαίους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι ἀδύνατον αὐτοὶ ἐλλείψει σκληρῶν φόρων νὰ γίνουν ἐπιχειρηματίες καὶ βιομήχανοι, δηλαδὴ νὰ βγάλουν πολλὰ λεφτὰ κι ἔπειτα νὰ φορολογηθοῦν ὅπως συμβαίνει στὶς δυτικὲς χῶρες. Λαϊκὸς καπιταλισμὸς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μόνο στὶς πληθυσμιακὰ μεγάλες χῶρες-ἀγορές. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ παραπάνω συνταγὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ στὴν Ἑλλάδα. Οὔτε καὶ τὸ ἀντίθετο ἔχει νόημα, οἱ σκληροὶ φόροι σὲ χώρα μικροϊδιοκτητῶν καὶ μικρομεσαίων, γιατὶ ἅμα τοὺς ζορίσεις κλείνουν τὸ μαγαζὶ-παράγκα ἢ φοροδιαφεύγουν. Ἡ νεοφιλελεύθερη συνταγὴ γιὰ ἀφανισμὸ τῶν μικρομεσαίων, τῶν μικρῶν οἰκογενειακῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τῆς ἰδιοκτησίας τους, μπὰς καὶ φυτρώσουν μεγάλες βιομηχανίες στὶς ὁποῖες θὰ πᾶνε στανικῶς νὰ δουλέψουν οἱ προλεταριοποιημένοι μικροαστοί, ἁπλῶς ὁδήγησε στὴ φυγὴ τῶν ἀπάτριδων παιδιῶν τῶν μικρομεσαίων (τόσα χρόνια τούρκικες σειρὲς καὶ πανεπιστήμια ἐθνοφαγικά, νά ἡ πλύση ἐγκεφάλου μὲ τὰ ἀποτελέσματά της), γιατὶ «τζάμπα ἀπέκτησαν μεταπτυχιακό;», ἢ σὲ γυράδικα μὲ μισθοὺς τῶν 300-400€. Ἄλλωστε, κι οἱ ἕλληνες βιομήχανοι-μεγαλοεπιχειρηματίες στῶν ὁποίων τὶς ἑταιρεῖες θὰ συνωστίζονταν οἱ προλεταριοποιημένοι, φημίζονται γιὰ τὶς ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες τους, τὴ μεταφορὰ τῶν ἑδρῶν τους σὲ Βουλγαρία καὶ Βρετανία, καὶ τὴν ἔλλειψη πατριωτισμοῦ τύπου Ἀβέρωφ. Γενικά, ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ πρόβλημα, μόνο ποὺ οἱ ἐφαρμοζόμενες λύσεις τὴν διαλύουν ἀκόμη περισσότερο. Ὄχι ὅτι ἔχω κάτι νὰ προτείνω.

Οἱ μισθωτοὶ ἐπίδοξοι «ἐπιχειρηματίες» ποὺ βρίσκονται στὸ μητσοτακικὸ 40% θὰ ἀπογοητευθοῦν ἀπὸ τὴ ΝΔ πιὸ γρήγορα ἀπὸ ὅ,τι νομίζουμε, παρὰ τὰ γενναῖα ξεσπάσματα τοῦ Μητσοτακισμοῦ κατὰ τοῦ κράτους, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ τοὺς παρασχεθεῖ καὶ μιὰ προσωρινὴ αἴσθηση δικαιοσύνης ἢ ἱκανοποίησης τῆς μνησικακίας τους κατὰ τοῦ δημοσίου. Γιατὶ εἶναι ἄλλο πράγμα τὸ νὰ ὑποφέρουν καὶ στὸν δημόσιο, ἀριστεροπασοκικό, τομέα, κι ἐντελῶς ἄλλο ὅτι αὐτὸ θὰ ὁδηγήσει στὴν ἀνάπτυξη. Εἰδικά, ἡ νέα γενιά, ποὺ περιμένει νὰ ζήσει κι ἀντιλαμβάνεται ὡς μόδα τὸ νὰ δηλώνει νεοφιλελεύθερη, θὰ «ἀποδράσει» σύντομα κι αὐτή, γιατὶ μεγάλωσε σὲ περιβάλλον καὶ κουλτούρα ἀντεθνική, «Ὅπου γῆς καὶ πατρίς, hakuna matata«, ποὺ ρητὰ λὲν στὰ κινούμενα σχέδια τὰ ὁποῖα βλέπω νὰ βλέπουν τὰ παιδιά. Ἡ νεοφιλελεύθερη ἢ ἡ «πατριωτικὴ» Δεξιὰ δὲν ἔχουν «οὐσία», εἶναι ἁπλῶς ἀντιαριστεροί, ἀντικομμουνισταί, καὶ τίποτε ἄλλο, ἐνῶ ἡ ἡγεσία τῆς ΝΔ ἀντίστοιχα εἶναι ἑνωμένη μόνο λόγῳ τῆς κουτάλας. Ἅμα λάχει καὶ συνεργάτες τῶν κατακτητῶν γίνονται, ἀρκεῖ «νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὸ ΕΑΜ». Οὔτε πατριῶτες οὔτε κἂν νεοφιλελεύθεροι δὲν εἶναι. Οἱ «πατριῶτες» τοῦ 40% τῆς ΝΔ κουνᾶν τὶς ἑλληνικὲς σημαῖες καὶ πηγαίνουν στὰ συλλαλητήρια ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι ὁ Κυριάκος θὰ σεβαστεῖ τὶς Πρέσπες. Εἶναι ἀλήθεια ὡστόσο, ταυτόχρονα, ὅτι ἡ λαϊκιὰ Δεξιὰ πιστὴ στὴ ΝΔ κατάφερε καὶ ἄλλαξε τὴν ἀρχικὴ ἐναντίωση τῆς ΝΔ στὰ συλλαλητήρια. Δὲν μᾶς ἀρκεῖ ὅμως καθόλου αὐτὸ τὸ ἐπίτευγμα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ υἱοθέτηση τῆς πρότασης γιὰ δημοψήφισμα, πράγμα ποὺ ποτὲ δὲν θὰ ἔκανε, καὶ δὲν θὰ τὸ κάνει, ἡ ΝΔ τοῦ Μητσοτάκη.

Κι ἐνῶ οἱ κατὰ φαντασίαν βιομήχανοι (καὶ κατὰ φαντασίαν πατριῶτες) θὰ ἀπογοητευτοῦν σύντομα, δὲν ὑπάρχει Ἀριστερά, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν σ’ αὐτήν, γιατὶ τὴν ἔκαψε ὁ Τσίπρας, ἡ Δούρου καὶ τὸ Μακεδονικό, κι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἔχει καλά, τὴ Ρένα καὶ τὸν Ἀλέξη, ποὺ ἔκαναν ὅ,τι δὲν μπόρεσε ἡ Δεξιὰ ἐπὶ 45 χρόνια. Γιὰ κάποια χρόνια ἐπιτέλους θὰ λουφάξουν, σὲ κάποιο βαθμό, τὰ τάγματα ἀσφαλείας τῆς Ἀριστερᾶς, ἂν καὶ αὐτὰ εἶναι ἥσσονος σημασίας πλέον, μὲ τόσους μαχαιροβγάλτες μετανάστες λ.χ. στὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης. Καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ ἐπίσης ὁδεύει χαλαρὰ στὴν πλήρη ἐξαέρωσή του. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι κι ἡ ΝΔ θὰ ἀπαξιωθεῖ τελείως, χωρὶς νὰ καραδοκεῖ ὅπως τὸ 2012-14 ἡ Ἀριστερά.

Ὑπάρχει ὅμως ὁ «Δὲν ὑπάρχουν σύνορα (ἀπὸ ψηλά)» Βαρουφάκης (ὁ Τσίπρας ἐπισήμως διακήρυσσε ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἁπλῶς θαλάσσια σύνορα, κι ὄχι ὅτι γενικὰ δὲν ὑπάρχουν σύνορα -ἄλλο τί ἔκανε), καὶ διακηρυγμένα ἀντιχριστιανὸς (ζητᾶ οὐδετερόθρησκο Σύνταγμα καὶ κατάργηση προνομίων Ἁγίου Ὅρους) ἐκτὸς ἀπὸ δημόσια ἀντεθνικός. Αὐτὸς θὰ εἶναι πολλὲς φορὲς ἐπικινδυνότερος ἀπὸ τὸ Ποτάμι, εἴδαμε ἄλλωστε πολλοὺς «ἔξυπνους» τοῦ ἀριστεροῦ πατριωτικοῦ ἀντιμνημονιακοῦ χώρου νὰ προσχωροῦν σὲ αὐτόν, γιατὶ θὰ κόψει κρυπτονόμισμα ἢ θὰ ξεγελάσει τὰ ἁρπακτικὰ τῆς Ε.Ε. ὅπως τὸ 2015.

Τὰ ἔξυπνα ἄτομα τῆς πατριωτικῆς Δεξιᾶς: Εἴτε ἐγκλωβίστηκαν στοὺς νεοναζί, οἱ ὁποῖοι ἀφενὸς ἦταν ἕνα κόμμα ἀντιμνημονιακό, διαμαρτυρίας γιὰ τὰ κεκτημένα προνόμια δηλαδή, κι ἀφετέρου καθιστοῦσαν εὔκολη τὴν ταύτιση τοῦ πατριωτισμοῦ μὲ τὸν κατακτητικὸ κι ἀντιχριστιανικὸ ἐθνικοσοσιαλισμό -ἁπλά, ἔτυχε ἡ δίκη καὶ κόπηκε τὸ ρεῦμα, ὁριστικά. Ἀκτιβισμοὺς δὲν γουστάρουν οἱ πατριῶτες Δεξιοί, εἶναι καλοὶ μικρομεσαῖοι. Εἴτε ἐγκλωβίστηκαν στοὺς Καμμένους, καὶ τώρα στοὺς κρυφοπαγανιστές (ἂν θυμᾶμαι καλά, παλιότερα ὁ Βελόπουλος εἶχε πάει νὰ βγάλει βιβλίο ποὺ συσχέτιζε Χριστὸ [«Ἰησοῦ»] καὶ Δία, ἀλλὰ ἡ Μητροπολη Θεσσαλονίκης ἀντέδρασε, κι αὐτὸς τὸ παράχωσε), δηλαδὴ ἔχουν κάψει ὅλα τὰ ἐγκεφαλικά τους κύτταρα. Ὅταν μάλιστα ἡ ΝΔ κάνει τεμενάδες στοὺς Τούρκους (ἡ Ἴμβρος δεῖγμα συνύπαρξης Ἑλλήνων καὶ Τούρκων, εἶπε πρόσφατα ὁ Μητσοτάκης) ἢ δὲν κάνει τίποτε γιὰ τὴ βίαιη ἀπώθηση τῶν «προσφύγων» καὶ τὴν ἀσφάλεια στὶς πόλεις (στόχος ἀδύνατος, δεδομένης τῆς ἀνεμπόδιστης εἰσόδου ξένων), θὰ τελειώσει κι ἡ τελευταία τους ἐλπίδα.

Γενικά, ἡ Ἑλλάδα σώζεται μόνο μὲ δύο θαύματα, καὶ ἂς μὴν πῶ πῶς ἀλλιῶς.

Posted in πολιτικά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged | 1 σχόλιο

Ὁ ἀραβικὸς Φάρος τῆς Ἀλεξάνδρειας

Microsoft Word - Integrity Assessment of the Pharos of Alexandri

Στὴ ὀργιάζουσα φαντασία τῶν Ἀραβομουσουλμάνων κατακτητῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὁ ἑλληνιστικὸς Φάρος εἶχε μαγικὲς ἱκανότητες. Συγκεκριμένα, πίστευαν ὅτι ἕνας καθρέφτης στὴν κορυφή του λειτουργοῦσε ὡς φακὸς μέσα ἀπὸ τὸν ὁποῖο μποροῦσε νὰ δεῖ κάποιος ἕως καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ συνεπῶς νὰ πληροφορεῖται ἐγκαίρως γιὰ κάθε φορὰ ποὺ οἱ Ρωμιοὶ θὰ ἔστελναν τὰ πολεμικά τους πλοῖα ἐναντίον τῆς Αἰγύπτου. Σύμφωνα μάλιστα μὲ μιὰ ἀραβικὴ παράδοση, ὁ χαλίφης al-Walid (705-715) ξεγελάστηκε ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς, ποὺ τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ Φάρος κρύβει ἕναν θησαυρό, καὶ κατεδάφισε τὸ πάνω μέρος του (αὐτὸ μὲ τὸν καθρέπτη), πρὸς μεγάλη ἱκανοποίηση τῶν Βυζαντινῶν. Μάλιστα, ὅταν κάποιος Ἄραβας προσπάθησε νὰ πείσει τὸν χαλίφη al-Hakim (996-1021) νὰ τοποθετήσει ἕναν νέο καθρέπτη στὴν κορυφὴ τοῦ Φάρου, αὐτὸς ἀντέτεινε ὅτι ἡ πρόταση ἦταν χωρὶς νόημα λόγῳ τῶν καλῶν σχέσεων μὲ τὸ Βυζάντιο.

D. Behrens-Abouseif, The Islamic History of the Lighthouse of Alexandria, Muqarnas 23 (2006) 1-14.

 

Posted in Άραβες, Αίγυπτος | Tagged , | Σχολιάστε

ἄνευ

ἄνευ

Ὁ πατέρας μου θυμόταν τρεῖς σκηνὲς ἀπὸ τὸν δικό του πατέρα. Ἡ μία ἦταν, ὅταν τοῦ ἔφτειαξε μποτίνια -καὶ τί χαρά. Ἡ δεύτερη, ὅταν ἔβρεχε πολὺ καὶ ἦρθε τρέχοντας καὶ τὸν πῆρε ἀπὸ τὸν κῆπο καὶ γρήγορα τὸν ἔφερε σπίτι. Καὶ ἡ τρίτη ὅταν εἶδε νὰ τὸν φέρνουν σπίτι πεθαμένο πάνω στὸ ἄλογο. Στὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ τῆς φωτογραφίας ἤδη ὁ πατέρας εἶναι μόνο γονιδιακὰ παρών, πέρα ἀπὸ μιὰ θολὴ ἀνάμνηση 1-2 σκηνῶν, καὶ χωρὶς ὅλη αὐτὴ τὴ γνωριμία-ἐπίδραση ποὺ ἔχει ἡ μακροχρόνια «ἔκθεση» ἑνὸς παιδιοῦ στὸν γονιό του, ἡ γνωριμία μὲ τὴν ψυχή του. Καμμιὰ ἀνάμνηση παιχνιδιοῦ γιοῦ-πατέρα, καμμιὰ συνειδητοποίηση τοῦ κενοῦ, τὸ ὁποῖο τοῦ φαντάζει φυσιολογικό, καὶ μὴ-κενό.

Posted in ανθρώπινα | 2 Σχόλια

Διάολοι

Ἀπὸ τὸ «Θὰ συνεργαστῶ ἀκόμη καὶ μὲ τὸ διάβολο γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ πατρίδα», τῶν ἐπαγγελματιῶν πολιτικῶν, στὸ «Στὸ διάολο ἡ πατρίς», τῶν ἀκτιβιστῶν πολιτικῶν, εἶναι ἕνα pride δρόμος. Γιατὶ ἀκόμη κι ἂν κάποιος ἀπορρίψει τὴ μεταφυσικὴ σκέψη ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ πάει στὸ διάολο ἡ πατρὶς εἶναι ἡ συμμαχία μαζὶ του ὑπὲρ τῆς πατρίδος, δὲν παύει ὁ συσχετισμὸς νὰ εἶναι ποιητικότατος, εἰδικὰ ἀφοῦ καὶ οἱ ἀκτιβιστὲς ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπαγγελματίες πολιτικάντηδες δὲν πιστεύουν στὴν ὕπαρξη διαβόλου. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὁ διάβολος εἶναι ὁ κατεξοχὴν ὑπερήφανος.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Σχολιάστε

Ἡ Χρονογραφία τοῦ 354 μ.Χ.: εἰκόνες

Ἕνα ἡμερολόγιο μὲ τὶς ἐπίσημες γιορτὲς στὴν πόλη τῆς Ρώμης. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἐπίσης γνωστὸ ὡς Ἡμερολόγιο τοῦ 354. Τὸ αὐθεντικὸ εἰκονογραφημένο χειρόγραφο χάθηκε κάπου στὸν 17ο αἰ., ἀλλὰ κάποιος εἶχε προνοήσει νὰ γίνουν ἀντίγραφα τῶν εἰκόνων, μὲ πένα. Παρ’ ὅλο ποὺ τὰ σκίτσα ἔχουν κάτι ἀπὸ ἀναγεννησιακὴ ζωγραφική, πράγμα ἀναπόφευκτο (θυμηθεῖτε πῶς ἀπεικονίζουν τοὺς Ἕλληνες τοῦ 1821 οἱ ρομαντικοὶ Γερμανοὶ ζωγράφοι), ὡστόσο ἡ πιστότητα τῆς ἀντιγραφῆς θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀρκετὰ ἕως πολὺ μεγάλη.

Αὐτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ (337-361). Τὸ 357, ἐπισκέφτηκε τὴ Ρώμη. Μὲ τὸ δεξί του χέρι ρίχνει νομίσματα, δεῖγμα τῆς ἀναμενόμενης ἢ ὑποτιθέμενης αὐτοκρατορικῆς ἁπλοχεριᾶς πρὸς τοὺς ὑπηκόους:

07_constantius2chrono354

Προσωποποίηση τῆς Κωνσταντινούπολης:

02_constantinople

Προσωποποίηση τῆς Ἀλεξάνδρειας:

02_alexandria

Ὁ Καίσαρ Γάλλος, ἀδερφὸς τοῦ Ἰουλιανοῦ. Διορίστηκε στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν ἑτεροθαλὴ θεῖο του Κωνστάντιο Β΄, ἀλλὰ «τὰ ἔκανε μαντάρα» στὴν Ἀντιόχεια ἀδικώντας πολλοὺς καὶ διάφορους ἄρχοντες, ὥστε τελικὰ ὁ Κωνστάντιος τὸν ἐκτέλεσε. Ἂν καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ ἀνακάλεσε τὴν καταδίκη του, οἱ ἐχθροὶ τοῦ Γάλλου καθυστέρησαν τὴν ἄφιξη στοὺς ἐκτελεστὲς τῆς διαταγῆς γιὰ ἀπονομὴ χάριτος, καὶ ὁ Γάλλος ἐκτελέστηκε. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ἡ ἐκτέλεση ἔγινε τὸ 354:

07_gallus

 

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμανία, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Κοσμᾶς & Δαμιανός

Ἅγιος Δημήτριος Πέκιου, Κοσσυφοπέδιο, περὶ τὸ 1317: Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός.

Pec 1317 1324

Θυμᾶμαι ποὺ μὲ πήγαινε ἡ μάνα μου στὴν ἐκκλησία στὰ Κάστρα. Εἶχε καὶ πανηγύρι ἀπέξω, καὶ παίρναμε παιχνίδια. Ἡ γιαγιά μου, πάλι, νόμιζε ὅτι εἶναι ἡ ἁγία Ἀνάργυρη. Ἐρασμιακὰ προβλήματα.

Posted in Σέρβοι, βυζαντινή τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Ἡ κακὴ Ρώμη;

It is, for instance, no great surprise that the Roman empire is not particularly in favour at the moment, and therefore that its demise is not deeply regretted. In Europe, empires and imperialism went firmly out of fashion in the decades following the Second World War, while in the United States, which traces its origins to a struggle for freedom from British imperial control, they have seldom enjoyed explicit favour. The ‘Empire’ in Hollywood’s Star Wars is the force of evil, its storm troopers modelled partly on Roman praetorian guards.

I am no advocate of twenty-first-century imperialism—empires, it seems to me, have had their day—but it is a mistake to treat all empires of the past as universally bad in an undifferentiated way. The imposition of Roman power had certainly been brutal, and it was fiercely resisted by many. But in time the Roman empire evolved into something rather remarkable, very different from any modern empire. By the fourth century, the provincial aristocracies of the Roman world had largely forgotten their tribal ancestors and had settled down to be ‘Roman’. Quite unlike any modern empire, Rome did not fall because its provincial subjects struggled to be ‘free’. Amongst all the possible causes of Rome’s fall canvassed by historians, popular uprisings to throw off the shackles of imperial rule come a very long way down any list. This is hardly surprising, since, as I have argued at length in this book, Roman rule, and above all Roman peace, brought levels of comfort and sophistication to the West that had not been seen before and that were not to be seen again for many centuries.

Indeed, in the modern post-colonial world, the very concept of ‘acivilization’, be it ancient or modern, is now uncomfortable, because it is seen as demeaning to those societies that are excluded from the label. Nowadays, instead of ‘civilizations’, we apply universally the neutral word ‘cultures’; all cultures are equal, and no cultures are more equal than others. […] But abandoning altogether the concept of ‘a civilization’ risks imposing too flat a view on the world’s cultures. For better or worse (and often it is for the worse), some cultures are much more sophisticated than others. Societies with large cities, complex production- and distribution networks, and the widespread use of writing, are markedly different from societies of villages, with essentially household production and an oral culture.

B. Ward-Perkins, The fall of Rome and the end of civilization, Oxford 2005, σσ. 176 -179.

Δηλαδή: Ἡ Ρώμη ἦταν τόσο «μὴ ἰμπεριαλιστική», ὥστε τὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ ἀρκοῦν καὶ περισσεύουν γιὰ τὶς ἐπαναστάσεις ἐναντίον τῆς ρωμαϊκῆς κυριαρχίας μετὰ τὸν 1ο π.Χ. αἰώνα. Γιὰ νὰ τὸ φέρω στὰ δικά μας, κάποιοι μᾶς λένε πόσο ἄδικα ὑποτιμημένοι εἶναι οἱ Ὀθωμανοὶ καὶ οἱ Ἄραβες –οἱ κατακτητές μας– πού, τάχα, στὴν πραγματικότητα ἦταν ἁπλὰ ὅπως οἱ Ρωμαῖοι ἢ μάλιστα ἡ συνέχεια τῶν Ρωμαίων. Πρέπει μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια βλασφημία νὰ ὑπενθυμίζεται μιὰ τεράστια καὶ μὴ δυνάμενη νὰ δικαιολογηθεῖ διαφορά: Ὅτι οἱ Ἄραβες καὶ οἱ Τοῦρκοι διατήρησαν, καὶ διατηροῦν, ἕνα καθεστὼς ἀνισότητας μεταξὺ τῶν ὑπηκόων τους (Μουσουλμάνων καὶ Μὴ Μουσουλμάνων), ἐνῶ οἱ Ρωμαῖοι κατάργησαν στὶς ἀρχὲς τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα τὴ διάκριση μεταξὺ Ρωμαίων κατακτητῶν καὶ μὴ Ρωμαίων κατακτημένων, καὶ κατέστησαν Ρωμαίους τοὺς πάντες. Δὲν εἶναι λοιπόν, ὅλες οἱ κουλτοῦρες ἴσες, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν κατάφεραν τὰ ἴδια πράγματα ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἴδιο ζήτημα.

Ὡστόσο, καὶ ἡ ἐξύμνηση τῆς Ρώμης ἔχει τὰ ὅριά της: Τὴν ἀπαξίωση τῆς βυζαντινῆς συνέχειας:

Nietzsche called the Roman empire ‘‘the most grandiose form of organization under difficult conditions that has yet been achieved, in comparison with which everything before and after is patchwork, bungling, dilettantism . . . its structure was calculated to prove itself by millennia.’’ He meant this as an attack on Christianity, which shows that he knew nothing of Byzantium.

A. Kaldellis, Hellenism in Byzantium, N. York 2007, σσ. 393-394.

Βεβαίως, ὁ Ward-Perkins διακρίνει μεταξὺ τῆς δυτικῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας καὶ τῆς συνεχιζόμενης ἀνατολικῆς ρωμαϊκῆς ἀκμὴς στὴν ἴδια περίοδο, καὶ δὲν ἀπαξιώνει τίποτε. Πάρα πολλοὶ ἄλλοι ὅμως, κάνουν τὸ λάθος αὐτό.

Posted in πολυπολιτισμός, Ρωμαίοι | Tagged | Σχολιάστε

μεταμοντερνισμοί;

In the 1960s, economic history was highly fashionable, because it played an integral part in Marxist interpretations of the past. When the attraction of Marxist theory declined, as it did with the demise of Communism, most historians, and the reading public, seem to have withdrawn from economic history altogether, rather than seek out different ways of studying it and of understanding its importance. […] It may be that our modern age has helped shape the particular way in which the religion of Late Antiquity is now studied, above all in the USA. The approach that is currently fashionable is not the traditional one, still practised, for instance, in parts of Catholic Europe, and characterized by the painstaking reconstruction of authoritative texts, and by the study of religious institutions (like the papacy) and of orthodox structures and beliefs. The religious figures who characterize the new Late Antiquity are not popes and bishops in council, determining doctrine or developing the liturgy, but charismatic ascetics and intellectuals, in isolation or in small communities, finding their path to God in a highly individualistic, rather than an institutional and formalized, way. Modern ‘new-age’ spirituality has perhaps had a profound impact on the way that late-antique religion is studied and presented.

B. Ward-Perkins, The fall of Rome and the end of civilization, Oxford 2005, σσ. 179-180.

Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι οἱ θεωρίες γιὰ τὸν «ἅγιο ἄνθρωπο» πρωτοδιατυπώθηκαν ἐνόσῳ ἀκόμη δὲν εἶχε καταρρεύσει ἡ ΕΣΣΔ καὶ ἀπαξιωθεῖ ὁ Μαρξισμός. Δὲν μπορεῖ λοιπὸν νὰ συσχετιστεῖ ἡ κατάρρευση τῆς ΕΣΣΔ (1991) μὲ τὴν ἐμφάνιση ἑρμηνειῶν (1971) ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας καὶ ποὺ τονίζουν τὴ σπουδαιότητα ἄλλων παραγόντων. Προβληματικὴ εἶναι καὶ ἡ ἄποψη ὅτι τὸ σύγχρονο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν μὴ «θεσμικὸ Χριστιανισμό» τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας (ἐρημίτες, «ἅγιοι ἄνθρωποι», ἀντὶ γιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία) συνιστᾶ ἐκδήλωση τοῦ μεταμοντερνισμοῦ καὶ τῆς νεοεποχίτικης ἀτομικιστικῆς θρησκευτικότητας. Μὲ τὴν ἄποψη αὐτὴν ἀφήνεται τελείως ἀνερμήνευτο τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα (κι ὄχι τώρα, μόνο) πλήθη Χριστιανῶν «θρησκευτικῶν τουριστῶν» ἔτρεχαν στὶς ἐρημιὲς τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Συρίας (ἐρχόμενοι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς Αὐτοκρατορίας), γιὰ νὰ γνωρίσουν ἀσκητὲς καὶ νὰ λάβουν συμβουλὲς γιὰ τὴ ζωή τους. Ἦταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ κατὰ οἱονδήποτε τρόπο μεταμοντέρνοι; Ὄχι. Ἄρα, ὁ μεταμοντερνισμὸς καὶ ἡ «νέα ἐποχὴ» δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγήσουν σύγχρονα φαινόμενα τὰ ὁποῖα ὑπῆρχαν καὶ πολὺ παλαιότερα. Ὁ «Γεροντισμὸς» δὲν εἶναι τωρινὸ φαινόμενο, εἶναι φαινόμενο τοῦ 4ου αἰώνα. Ἁπλά, μερικὲς λέξεις νομίζεται ὅτι ἐξηγοῦν τὰ πάντα.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

The Euro-barbarian

For instance, there is certainly a link between interpretations of the Germanic invaders as primarily peaceful, and the remarkable (and deserved) success that modern Germany has had at constructing a new and positive identity within Europe, after the disastrous Nazi years. Images of the fifth-century Germanic peoples and their settlement in the western empire have changed dramatically since the Second World War, as ideas about modern Germans and their role in the new Europe have altered.

At the time of the Nazi threat and in the immediate aftermath of the war, the fifth-century invaders were, not unnaturally, viewed by most Europeans in a very bleak light. […] Gradually, attitudes to twentieth-century Germans mellowed and softened, and with them the image of the fifth-century Germanic invaders. Already in the 1960s and 1970s the Germanic peoples had been rehabilitated from murderous and destructive thugs to become an essential element in the making of modern Europe, in book titles like ‘The Formation of Europe and the Barbarian Invasions’. When Goffart launched his theory of peaceful ‘accommodation’ in 1980 it therefore fell on fertile ground.[…]

The European Union needs to forge a spirit of cooperation between the once warring nations of the Continent, and it is no coincidence that the European Science Foundation’s research project into this period was entitled ‘The Transformation of the Roman World’—implying a seamless and peaceful transition from Roman times to the ‘Middle Ages’ and beyond. In this new vision of the end of the ancient world, the Roman empire is not ‘assassinated’ by Germanic invaders; rather, Romans and Germans together carry forward much that was Roman, into a new Romano-Germanic world. ‘Latin’ and ‘Germanic’ Europe is at peace.

B. Ward-Perkins, The fall of Rome and the end of civilization, Oxford 2005, σσ. 173-174.

Posted in Γερμανία, Δύση, Ρωμαίοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐλεύθερο ἐμπόριο: χιλιοειπωμένα

Ἀλλὰ μὲ τὴν δήλωση τοῦ Κινέζου προέδρου, ὅτι ὁ οἰκονομικὸς προστατευτισμὸς καταστρέφει τὴν παγκόσμια ἐμπορικὴ τάξη, τὰ ξαναθυμᾶται κανείς, συγκεκριμένα τὸν Κονδύλη, ποὺ ἔλεγε:

Τὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο θὰ ἐμφανισθεῖ σὲ διαφορετικὸ φῶς ὅταν ἡ πρώτη ἐξαγωγικὴ χώρα τοῦ κόσμου δὲν θὰ ὀνομάζεται πιὰ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ Γερμανία, ἀλλὰ Κίνα.

Ἡ πρώτη πρόβλεψη ἐπαληθεύτηκε ἤδη στὶς ΗΠΑ. Ὄχι στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ὡς ἀσήμαντο τίποτα ἔχει ἕνα μεγάλο dt ἀντίδρασης καὶ προσαρμογῆς της στὶς νέες φιλοσοφικὲς μόδες, π.χ. οἱ νεοφιλελεύθεροί της ἀκόμη πιστεύουν στὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο, τὴν Ε.Ε. κ.ο.κ., καὶ οὐδέποτε σκέφτηκαν ὅτι μόνο ὁ ἰσχυρός, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐλέγχει τὰ παγκόσμια ἐμπορικὰ δίκτυα, ζητᾶ «ἐλεύθερο ἐμπόριο». Δὲν τὰ λέω μὲ ἀγανάκτηση αὐτά -εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα μόνο νὰ προσαρμόζεται ξέρει στὶς νέες ἀπόψεις. Οὔτε μὲ ἐλπίδα ὅτι οἱ ἀπόψεις στὴν Ἑλλάδα θὰ ἀλλάξουν γρηγορότερα ἀπὸ τὶς παγκόσμιες. Τὸ κείμενο τοῦ Κ. συνεχίζει μὲ μιὰ δεύτερη πρόβλεψη, ἡ ὁποία μένει νὰ ἐπαληθευτεῖ, γιατὶ στὴν δεύτερη αὐτὴν περίπτωση ὁ Ἄλλος δὲν εἶναι ἡ Κίνα ἀλλὰ τὸ Ἰσλάμ, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ἡ «ἀνθρωπιστικὴ ἀπόσταση ἀσφαλείας»:

Καὶ ἡ ἐλευθερία τῆς διακίνησης θὰ προκαλέσει ὑστερικὲς καὶ βάρβαρες ἀντιδράσεις ὅταν ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι περάσουν τὰ σύνορα τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν.

Γιὰ παράδειγμα, τὰ παρωχημένης ἰδεολογίας ἑλληνικὰ ΜΜΕ ἀποκαλοῦν ἀμφιλεγόμενη τὴν ἄποψη τοῦ Δαλάι Λάμα ὅτι ἡ Εὐρώπη θὰ γίνει ἰσλαμικὴ καὶ ἀφρικανικὴ ἐξαιτίας τῆς μετανάστευσης. Στὴν πραγματικότητα, ὁ Δ.Λ. ἁπλὰ βλέπει χωρὶς τὶς παρωπίδες τοῦ δηθενανθρωπισμοῦ τὴν εὐρωπαϊκὴ κατάσταση.

 

 

Posted in φιλελεύθεροι, Δύση, Κίνα | Tagged , , , | Σχολιάστε