ἐρωτοπαράπονα τῆς νε(ρ)ολαίας

Νὰ τοῦ πάρουμε μιὰ πάστα

Γιαγιαδίστικο -αὐτὸ μ’ ἀρέσει-, δηλ. ρομαντικὸς ἔρως, μονογαμία καὶ τέτοια. Ἀλλὰ φαίνεται ὅτι οἱ καιροὶ ἄλλαξαν, καὶ ἀπὸ τὶς πολλὲς ταινίες ἢ τὰ διαβάσματα ἢ τὴ  γενικὴ βαρεμάρα, τὸ Ἐγὼ ἀρκεῖται στὸ ἐλάχιστο: τὴν ψυχολογικὴ ἐπιβεβαίωσή του: Κάποτε, ὁ Νίτσε ὑποστήριζε ὅτι ἡ χριστιανικὴ ταπείνωση εἶναι νὰ αὐτοπεριοριστεῖς τόσο πολύ (ζαρώνοντας σὰν σκουλήκι) ὥστε  κανεὶς νὰ μὴν βλέπει τὴν κρυφὴ περηφάνειά σου προκειμένου νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὴν ποδοπατήσει. Τώρα καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν καταλάβαινε καλὰ τὴν ταπείνωση, κάτι ἀντιστοιχο, ἀλλὰ παρόμοιο: Σοῦ ἀρκεῖ ὅτι σὲ θέλουν, ὅτι σὲ ἔχουν θεοποιήσει, κι ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα τοὺς γράφεις στὰ παληά σου τὰ παπούτσια, καὶ περιορίζεσαι νὰ βγάλεις τὸ σκυλάκι σου γιὰ βόλτα. Σημάδια κατάρρευσης τοῦ Ἀτόμου -καὶ τῆς κοινωνίας του.

Advertisements
Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , | 1 σχόλιο

Ἕλληνες, οἱ κακομαθημένοι καταναλωτὲς τῆς Ἱστορίας

Τοὺς προσέβαλε τὴν σεξουαλικὴ ἠθικὴ κάποιος, καὶ ἀμέσως ἀγανάκτησαν οἱ μουχλιασμένοι συντηρητικοὶ μὲ τὴ διαφημιστικὴ προσβολὴ κατὰ τῶν πατριαρχικῶν ἑτεροκανονικῶν δογμάτων τους. Κι αὐτὸς ἀνταπάντησε ὅτι ἔχουμε πολιτισμικὸ πρόβλημα κι ὄχι πολιτικό, ὅτι εἴμαστε κακομαθημένοι κι ὅτι ὑπηρετοῦμε πτωχευμένες ἰδέες. Ὅπως; τὴν πίστη στὴ φυσιολογικότητα τῆς ἑτεροφυλοφιλίας; Ἢ κάτι ἄλλο; Αὐτὸ μένει νὰ τὸ μαντέψουμε ἐμεῖς. Θὰ κρατήσω τὴν πρώτη φράση ἀπὸ μιὰ ἀνακοίνωση γονέων γιὰ τὸ θάνατο τοῦ γιοῦ τους: «Ο Θεός μας ζητά να διαχειριστούμε το αδιανόητο και να ζήσουμε με το αφόρητο». Ὡς παράδειγμα πολιτισμικοῦ προβλήματος.

Posted in κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Διάβασε, φάε..

Ο Γκεβαρισμός βοηθούσε τους γονείς να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Διάβασε, φάε και μετά παίξε όση επανάσταση θέλεις.

Εκεί οι άνθρωποι μάζευαν όλη μέρα ζαχαροκάλαμα, όμως μετά χόρευαν και τραγουδούσαν. Το ταξίδι στην Κούβα ήταν προορισμός της χρυσής αριστερής νεολαίας της εποχής, εξίσου εξωτικό με το Grand Tour του 18ου αιώνα.

Πηγή

Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , , | Σχολιάστε

Soyer Moses: Cynthia (1954)

b1b16051d79f3a66f8bcbfd977dc5437.

 

Posted in ζωγραφική | Tagged , | Σχολιάστε

«Χαιρετίσματα ἀπὸ τὴν κόλαση»

Είναι μερικά πράγματα που δεν επιδέχονται αντίρρηση. Όπως, για παράδειγμα, ότι το φύλο, όπως το βιώνει κάθε άνθρωπος, είναι κοινωνική και μόνο κατασκευή· ότι δεν προκαθορίζεται άμεσα ή έμμεσα από τα υλικά-βιολογικά δεδομένα του σώματος. Όποιος το αμφισβητεί αυτό δεν κάνει απλώς λάθος. Είναι ένας γελοίος σκοταδιστής, κολλημένος στον μεσαίωνα, στη θεοκρατία κτό. Και είναι βέβαια κι ένας μοχθηρός υπάνθρωπος, σιχαμερό σκουλήκι, που κακώς του επιτρέπεται να υπάρχει και να μιλά. Το ξέραμε και από πιο πριν, αλλά το εμπεδώσαμε με την ευκαιρία του νόμου για τη νομική αναγνώριση της αλλαγής φύλου.

Το ότι υπάρχουν ψυχοθεραπευτές, παιδαγωγοί, ιατροί χειρούργοι, ακτιβίστριες του ριζοσπαστικού φεμινισμού, ακόμα και της trans κοινότητας, που αμφισβητούν τη σύγχρονη αυτή μηντιακή «ορθοδοξία» περί φύλου, σεξουαλικότητας κλπ, δεν έχει καμία σημασία. Γιατί; Διότι, πολύ απλά, αυτό που εδώ διακυβεύεται δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Είναι το κεντρικό δόγμα που εκφράζει τη ριζική ουτοπία του ανώτερου σταδίου του καπιταλισμού: ο απόλυτος υποκειμενικός αυτοπροσδιορισμός. Αυτοπροσδιορισμός, ανεξάρτητος όχι μόνο από νόμους, κανόνες, παραδόσεις, κοινωνικές νόρμες και άλλες τέτοιες, ιστορικές και πολιτιστικές «κατασκευές», αλλά και από το ίδιο το βιοφυσικό υπόστρωμα της ύπαρξης.

Πηγή

Δὲν μᾶς λέει βέβαια γιατί εἶναι χαιρετίσματα ἀπὸ τὴν Κόλαση. Μιὰ δοκιμή: Ὅποτε τίθεται ζήτημα μεταξὺ κοινωνικῆς ἐπιβίωσης καὶ ἀτομικοῦ καπρίτσιου, τότε εἴτε οἱ ἀτομικὲς αὐθαιρεσίες καὶ οἱ μὴ ἐξαντικειμενικευμένες, ἄπειρες ἀτομικὲς ἐπιθυμίες καταπνίγονται, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς κοινωνικῆς πειθάρχησης, εἴτε δὲν καταπνίγονται ἀλλὰ ἀντιθέτως κυριαρχοῦν, καὶ μιὰ ἄλλη, νέα, κοινωνία παίρνει τὴ θέση τῆς παλιᾶς, ποὺ καταρρέοντας καταπλακώνει τοὺς πάντες, ὅπως μιὰ πολυκατοικία τοὺς ἐνοίκους της. Φυσικά, δὲν ἐννοῶ ὅτι μιὰ κοινωνία τρανσέξουαλ καὶ ὁμοφυλόφιλων ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ πάρει τὴ θέση τῆς τωρινῆς καὶ νὰ διατηρηθεῖ. Φοβᾶμαι, ὅμως, ὅτι ἡ δοκιμή μου εἶναι λανθασμένη, δηλαδὴ δὲν ἀνιχνεύει σωστὰ τὸ σκεπτικὸ τοῦ ἄρθρου. Κι ὅτι τὸ πρόβλημα μερικοποιεῖται ἀπὸ τὸ ἄρθρο, κακῶς, στήν –μὲ ἀνθρωπολογικὰ μέτρα– χρονικὴ ἀσημαντότητα τοῦ καπιταλισμοῦ, μὲ τὴν μάταιη ἐλπίδα ὅτι θὰ ἐνεργοποιηθοῦν παβλωφικῶς τὰ ἀνακλαστικὰ τῶν «συντρόφων», πού, στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν κι αὐτοὶ τὸ 2015, ἄλλο ἂν κατάντησαν στυμμένες λεμονόκουπες. Γενικά, χαμένος κόπος, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ κάποιοι νὰ ἔχουν περισσευούμενη ἐνέργεια καὶ ζωτικότητα, καὶ νὰ τὴν σπαταλοῦν χωρὶς νόημα. Διακόσιες φορὲς τὸ ἔχω πεῖ, διακοσιοστὴ πρώτη τώρα: Νὰ τελειώνουμε μὲ τὴν κάθε μορφῆς Ἀριστερά, τὸν Ἀναρχισμό, τὴν Ἐναλλακτικότητα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἕνα κλουβί ὠδικοῦ πτηνοῦ ποὺ στὸ πορτάκι του γράφει –ἀντὶ γιὰ «καλωσήρθατε»– μιὰ λέξη μοναχά, Ἐλευθερία. Δὲν χρειαζόμαστε καμμιὰ ἀξία της νὰ μᾶς βοηθήσει ἐνάντια στὸν κοινωνικὸ δαρβινισμό, τὸν φιλελεύθερο ναρκισσισμὸ καὶ τὸν παγανισμό. Ἀντίθετα, ὅπου ἀνακατεύεται καταστρέφει τὴν ὑπόθεση. Ὄχι ἐξαιτίας κάποιου ἀνύπαρκτου προπατορικοῦ κι ἁμαρτωλοῦ ἀντικομμουνισμοῦ γράφονται τὰ παραπάνω, ἀλλά, ἁπλά, γιατὶ δὲν βγάζει πουθενὰ νὰ πείθεις τοὺς ἀμετάπειστους.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Βενετία τέλος

220 χρόνια πρίν, στὶς 17 Ὀκτωβρίου 1797 μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Campo Formio, τὸ τέρας τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας ψόφησε καὶ πῆγε στὸν πατέρα της. Δὲν ξεχνᾶμε οὔτε συγχωροῦμε τὸ ρόλο ποὺ ἔπαιξε στὰ 1204, ὅταν μᾶς τεμάχισε σὲ 1000 κομμάτια. Ὅπως μᾶς ἔχει πεῖ ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, αὐτοὶ πρῶτοι δεῖξαν τὸ δρόμο γιὰ τὴν Πόλη στοὺς Τούρκους. Οἱ πρῶτοι σύγχρονοι ἀποικιοκράτες τῆς Δύσης, σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων.

Μερικοὶ Ἕλληνες τὴν νοσταλγοῦν. Ἐμεῖς, ἀντευχόμαστε: Καλό, ἀργὸ κι ἐναγώνιο βούλιαγμα στὴν Ἁδριατική.

repubblica_di_venezia

Posted in Δύση, Ελλάδα, ιστορία | Tagged , | 14 Σχόλια

Ἀντιδράσεις

δημοκρατία–αθηναϊκή δημοκρατία: διάρκεια 140 χρόνια, ωμή επιθετικότητα, δημιουργία ενός ιστορικού φιάσκου, της αθηναϊκής ηγεμονίας που οδήγησε στον πελοποννησιακό πόλεμο και την καταστροφή της Αθήνας από την οποία η πόλη δεν επανήλθε ποτέ.

δεσποτισμός–ρωμαϊκή αυτοκρατορία (είμαι διαλλακτικός, δεν επιλέγω την αρχαία Αίγυπτο): διάρκεια (παγανιστική+χριστιανική) 1500 χρόνια (αν θεωρήσει κανείς και την οθωμανική ως μωαμεθανική συνέχεια, πάμε στα 1900), ειρήνη, με χρήση βίας μόνο για την εσωτερική τάξη, πολιτικός ανταγωνισμός μόνο στην κορυφή μεταξύ όσων αξιώνουν τον θρόνο, πόλεμοι αμυντικοί ή ανάκτησης.

Σχόλιο στὰ παραπάνω:

Τὰ περὶ μικρῆς χρονικὰ διάρκειας τῆς ἀμεσοδημοκρατίας, τὰ λέγαμε στὸν Καστοριαδισμὸ ὅταν τόνιζε τὴν πολὺ μικρὴ στατιστικὴ συχνότητα τῆς ἐμφάνισης ἁγίων καὶ ἀσκητῶν γιὰ νὰ δείξει ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἐνάντια στὴν βαθύτερη οὐσία τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Οἱ Καστοριαδικοὶ δὲν μᾶς ἄκουγαν. Ἦταν πεθαμένοι κι αὐτοὶ ὅπως ὁ Καστοριάδης -πνευματικά.

Ὅμως, ὁ Καστοριάδης ἦταν ἁπλῶς ἀντιχριστιανός, ὄχι καὶ ἀντιχριστιανὸς καὶ ἀντιδημοκράτης. Τί θὰ ποῦμε ὅμως ὅταν μᾶς τὰ λένε οἱ μὴ («πάν’ ἀπ’ ὅλα») Χριστιανοί (ἢ ἐπιφανειακὰ Χριστιανοί, γιὰ πολιτικοὺς λόγους) καὶ ἀντιδημοκράτες;

Ὁ ἐπιτυχημένος μυστικοσύμβουλος Φαναριώτης τοὺ Χτὲς εἶναι ὁ σημερινὸς παλουκωμένος στὸ Σεράι· εἶναι ὁ Σενέκας ποὺ ἔκοψε τὶς φλέβες του (καὶ τὰ παραδείγματα δὲν ἔχουν σταματημό), ἐνῶ ὁ δεσποτισμός, ὁ ἀτόφιος δεσποτισμός (ὄχι νεοτερικὲς ὑστερίες τύπου Χίτλερ καὶ ἄλλα τέτοια μετὰ τὸ 1789), ἔχει διακόσια χρόνια κι ἀκόμη νὰ πάρει τὰ πάνω του. Μιὰ κοινωνία ὅπου τὸ πρότυπο εἶναι νὰ τὰ ἔχεις καλὰ μὲ τὸν ἡγεμόνα δὲν εἶναι ἀπαραίτητα πιὸ καλή. Ἂν τὰ πολλὰ χρόνια εἶναι ἀπόδειξη ἀνώτερης ποιότητας, τότε καὶ τὸ μεγάλο κρανίο εἶναι ἀπόδειξη ἐξυπνάδας. Ἄσε ποὺ τὶς περὶ ὀθωμανικῆς εἰρήνης ἀπόψεις δὲν θὰ ἀντιλαμβάνονταν καλὰ οἱ διαρκῶς ἐξεγειρόμενοι Ἕλληνες. Φυσικά, στὰ μυαλὰ τῶν ἀντιδραστικῶν*, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἀπόλυτη μοναρχία ἔχει νὰ φανεῖ ἐπὶ 200 χρόνια, δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωση ὅτι ἴδιο πολίτευμα εἶναι ἡ γαλλικὴ μοναρχία-φέουδο, ἡ μουσουλμανικὴ μοναρχία-θεοκρατία καὶ ἡ βυζαντινὴ respublica-πολιτεία. Ἂς ἀφήσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ βασιλεὺς συνέθετε ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους ἐνῶ ὁ σουλτάνος ἔγραφε ἐρωτικὰ ποιήματα πρὸς τὶς πόρνες καὶ τοὺς πόρνους τοῦ χαρεμιοῦ του.

Υ.Γ.

Φυσικά, οἱ ἀντιδημοκράτες νοσταλγοὶ τοῦ δεσποτισμοῦ τείνουν νὰ ἀγνοοῦν τὸ γεγονὸς τῆς ἀνελέητης φορολογίας τῶν κατακτημένων περιοχῶν ἀπὸ τὴ Ρώμη, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ὅταν αὐτὴ σταθεροποιήθηκε. Οἱ διάφορες ἐξεγέρσεις ἀγροτῶν καὶ δούλων, στὴ Ρώμη, στὴ Ρωμανία, στὸ ἀραβικὸ χαλιφάτο, στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία (περιόδους στὶς ὁποῖες οἱ ἀγρότες ἦταν ἡ πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ) δείχνουν πόσο μέλι-γάλα ἦταν ἡ ζωὴ τότε.

Ὅμως ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐκλεπτυσμένοι-πεπαιδευμένοι φίλοι τῆς (πεφωτισμένης) δεσποτείας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀντέχουν νὰ πληρώνουν ἕναν ΕΝΦΙΑ διότι, λέει, «ἔχουν (!) Ἀνθρώπινα Δικαιώματα, μέσα στὰ ὁποῖα συμπεριλαμβάνεται τὸ δικαίωμα τῆς ἰδιοκτησίας»(!), ὅλοι αὐτοί, λοιπόν, φανταστεῖτε νὰ ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ πληρώνουν τὸν φόρο τοῦ χρυσάργυρου καὶ νὰ ἐξαναγκάζονται νὰ πωλοῦν ὄχι ἁπλῶς τὰ σπίτια τους ἀλλὰ καὶ τὰ παιδιά τους καὶ νὰ στείλουν τὴ γυναίκα νὰ κάνει πεζοδρόμιο. Θὰ γίνονταν οἱ φανατικότεροι δημοκράτες.

Υ.Γ. 2

Ἐπίσης φανατικοὶ δημοκράτες θὰ γίνονταν οἱ νοσταλγοὶ του Δεσποτισμοῦ ἂν κάποτε μάθαιναν γιὰ τὴν φιλαγροτικὴ πολιτικὴ τῆς δυναστείας τῶν Μακεδόνων σὲ βάρος τῶν Δυνατῶν, καθὼς καὶ γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἀκμὴ τοῦ μεσου ρωμαϊκοῦ (βυζαντινοῦ) κράτους συνέπεσε ἀκριβῶς μὲ τὰ παραπάνω μέτρα ἐναντίον τῶν πλουσίων. Βλέπετε, καὶ οἱ φίλοι τῆς Δεσποτείας πλάθουν Οὐτοπίες βασισμένες στὸ παρελθὸν καὶ βασισμένοι στὴν ἄγνοιά τους γιὰ αὐτό: οὐτοπίες ποὺ εἶναι ὁλόιδιες μὲ τὶς ἀναρχικὲς καὶ μαρξιστικὲς Οὐτοπίες περὶ τῆς παραδεισένιας πρωτόγονης κι ἀταξικῆς κοινότητας.

* δὲν ἐνέχει ἀξιολογήσεις ὁ χαρακτηρισμός

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, Ακροδεξιά, Δύση, Ελλάδα, Ρωμαίοι, Ρωμανία, Τούρκοι | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἀσυνέπειες

Freedom is never voluntarily given by the oppressor;
it must be demanded by the oppressed

ἀλλὰ καὶ

All men are born free and equal by nature,

καὶ μάλιστα, Les hommes naissent et demeurent libres.

Στὸ μυαλὸ εἶναι στόχος

Ἀλλὰ καὶ

Es ist nicht das Bewußtsein der Menschen, das ihr Sein,

sondern umgekehrt ihr gesellschaftliches Sein, das ihr Bewußtsein bestimmt.

Τὸ νοῦ σου, ἔ;

Μὴν χρησιμοποιεῖς ποτὲ διαφορετικὰ κοσμοθεμελιωτικὰ ἐπιχειρήματα.

 

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Αριστερά | Tagged , , | 2 Σχόλια

Pachelbel, Rain and Tears

Ἕνα μπαρὸκ τραγούδι

κι ἕνα ρόκ:

 

Posted in μουσική | Tagged , | 1 σχόλιο

Βαλκανικὴ συνεννόηση…

…στὸ χωριό μου:

«Περὶ τὰ μέσα Μαΐου 1902 παρουσιάστηκε μιὰ ὁμάδα 8 [Βουλγάρων] ἀνταρτῶν στὸ τυροκομεῖο τοῦ Παπαφώτη. Ἀπ’ αὐτοὺς οἱ δυὸ ὁμιλοῦσαν τέλεια τὰ ἑλληνικά. Ὁ ἕνας (προφανῶς ὁ ἀρχηγός) ζήτησε τὸ Γούλια τὸν Μπάτζιο … ἀπάντησε τότε ὁ ἀρχικομιτατζῆς, «θὰ πᾶς στὸ χωριὸ γιὰ νὰ βρεῖς τὸ ἀφεντικό σου καὶ θὰ εἰδοποιήσεις τὸν παπά, τὸ μουχτάρη σας καὶ τὸ δάσκαλο ὅτι θὰ τοῦς καρτεροῦμε στὸ μοναστήρι σας (ἐννοοῦσε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο). Τοὺς θέλουμε νὰ ἔρθουν τὸ δίχως ἄλλο». Πράγματι ὁ Γούλιας κατέβηκε στὸ χωριό, βρῆκε τὸ ἀφεντικό του καὶ τοῦ διηγήθηκε τὰ καθέκαστα. Εἰδοποίησαν καὶ τὸ μουχτάρη, τὸ γιατρὸ καὶ τὸν παπα-Γιώργη. Ὁ Μπάτζιος βρῆκε στὸ δρόμο τυχαῖα τὸ Γιάννη Βιλιανώτη καὶ τοῦ εἶπε τὸ σκοπὸ τοῦ ἐρχομοῦ του στὸ χωριό. Ἔτσι ὁ Βιλιανώτης ἔφτασε πρῶτος στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο. Κοντὰ στὸν Ἅγιο Νικόλαο βρῆκε τὰ πρόβατα τοῦ μοναστηριοῦ μὲ τοὺς τσοπάνηδες Κων/νο Κορμᾶ καὶ Μηλιόκα Μήλιο, τοὺς ἐνημέρωσε σχετικὰ καὶ παριστάνοντας κι αὐτὸς τὸν τσομπάνο ὁδήγησαν τὰ πρόβατα κοντὰ στὸ μοναστήρι, γιὰ νὰ βοηθήσουν κι αὐτοὶ ἂν παρουσιαζόταν ἀνάγκη. Σημειώνουμε ὅτι τὴν ἐποχὴ αὐτὴ οἱ τσοπάνηδες ὁπλοφοροῦσαν νόμιμα…

Ἡ παρέα ἔφτασε στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο τὸ ἀπόγευμα. Βρῆκε πράγματι τρεῖς ἀπὸ τοὺς ὀκτὼ κομιτατζῆδες στὴν παλιὰ Κούλια [=κελλιὰ τῆς μονῆς] ποὺ τοὺς περιποιοῦνταν ὁ γέροντας ἡγούμενος. Οἱ ἄλλοι πέντε εἶχαν πάρει θέσεις κρυφὰ γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι καὶ παραφύλαγαν. Οἱ δυὸ μάλιστα παρακολουθοῦσαν τοὺς τσοπάνηδες τοῦ κοπαδιοῦ. Στοὺς τρεῖς κομιτατζῆδες παρουσιάστηκαν μόνον οἱ πέντε …καὶ Παπαχαντζιάρας, ὁ ὁποῖος κάτω ἀπὸ τὸ ράσο του εἶχε πάντοτε κρυμμένη μιὰ χαντζάρα γι’ αὐτὸ καὶ τοῦ κόλλησαν τὸ παρατσούκλι αὐτό. Ἡ ἔνοπλη ὁμάδα του χωρὶς νὰ γίνει ἀντιληπτὴ ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὰ σκυλιὰ τοῦ κοπαδιοῦ, κρύφτηκε στὰ κελιὰ καὶ στὶς ἀποθῆκες τοῦ μοναστηριοῦ περιμένοντας τὸ σύνθημα τοῦ Παπαχαντζιάρα.

Ὅταν βρέθηκαν ὅλοι μαζί, ὁ ἀρχηγὸς τῆς τσέτας εἶπε τὸ λόγο τῆς ἐπίσκεψής του, ἔδωσε τὸ σημείωμα στὸν Παπαφώτη κι ἔπειτα μὲ τρόπο ποὺ ἔδειχνε καλὰ δασκαλεμένο ἄνθρωπο, γύρισε τὴν κουβέντα στὸ συμφέρον ποὺ ἔχουν ὅλοι οἱ Μακεδόνες νὰ ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῶν Τούρκων γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν καὶ συνεπῶς ὅλοι οἱ σκλαβωμένοι Μακεδόνες εἶναι ἀδέλφια καὶ πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦν ἐναντίον τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ. Ἔπειτα γυρίζοντας στὸν Παπαχαντζιάρα εἶπε ὅτι ἂν δεχτεῖ Ἐξαρχικὸ ἱερέα στὸ χωριὸ θὰ εἰσπράττει ἀπὸ τὴν Ἐξαρχία 30 λίρες τὸ μήνα (ποσὸ ἀρκετὰ μεγάλο). Ἐπίσης εἶπε ὅτι ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ χωριὸ ὑποχρεωτικὰ πρέπει νὰ περάσουν οἱ ἀγωγιάτες, ἡ ἐπαναστατικὴ ὀργάνωσή του (τὸ βουλγαρικὸ Κομιτάτο δηλαδή) ἦταν πρόθυμη νὰ πληρώσει ὄχι μόνο τοὺς ἀγωγιάτες τοῦ χωριοῦ ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους κατοίκους τοῦ χωριοῦ ποὺ θὰ βοηθοῦσαν στὴ μεταφορὰ καὶ τὴν ἀπόκρυψη τῶν ὅπλων καὶ τῶν πολεμοφοδίων.

Στὴν ἀρχή, σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ μπαρμπα-Γιάννη, ἡ παρέα τῶν χωρικῶν προβληματίστηκε ἔντονα. Τὰ ψευτοκηρύγματα περὶ ἐπανάστασης καὶ ἐλευθερίας τῆς Μακεδονίας τοὺς ἄρεσαν γιατὶ ἄγγιζαν τοὺς πόθους καὶ τὰ ὁράματά τους. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως, ποὺ ὁ ἀρχικομιτατζῆς ἄρχισε νὰ ἐκτοξεύει φοβέρες λέγοντας ὅτι ὅποιος δὲν ἀκολουθήσει τὸν ἀγώνα μὲ τὸ καλὸ θὰ μετανιώσει πικρά, ὅτι πίσω ἀπ’ αὐτοὺς βρίσκονται χιλιάδες ἄλλοι ποὺ ἔχουν τὴν ὑποστήριξη τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ κυρίως τῆς Ρωσίας καὶ πολλὰ ἄλλα, ὁ Παπαχαντζιάρας πρῶτος μὲ νόημα ἔδωσε νὰ καταλάβουν οἱ ἄλλοι ὅτι πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ τοὺς ἐξοντώσει. Στὸ μεταξύ, εἶχε ἀρχίσει νὰ σουρουπώνει κι ἔτσι βρῆκαν τὴν εὐκαιρία νὰ τρυπώσουν κρυφὰ στὴν Κούλια ὁ Νικ. Κόλιας καὶ ὁ Βασ. Χειμάρας. Αὐτὸ προέβλεπε τὸ σχέδιο. Ὁ Παπαχαντζιάρας σὲ μιὰ στιγμὴ σηκώθηκε καὶ προφασίστηκε ὅτι θέλει νὰ πάει στὴν τουαλέτα. Κατέβηκε κάτω κι ὅταν βεβαιώθηκε ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιο ἦταν στὴ θέση τους τὰ δύο παλλικάρια του, ἀνέβηκε ξανὰ ἐπάνω καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἀρχηγό «Καπετάνιε, συμφωνῶ μὲ ὅσα εἶπες ἀλλὰ θέλω νὰ κουβεντιάσουμε κάτι οἱ δυό μας ἰδιαίτερα, πρὶν σοῦ πῶ τὴν τελική μου ἀπάντηση». Καὶ πρὶν καλὰ-καλὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν Κούλια, ὁ Παπαχαντζιάρας, ποὺ ἦταν, κατά πως μολογοῦσαν οἱ παποῦδες μας, πολὺ ψηλὸς καὶ πολὺ χειροδύναμος καὶ εὐκίνητος, ἅρπαξε ἀπὸ τὸ λαιμὸ τὸν ἀρχικομιτατζῆ καὶ πρὶν ἐκεῖνος προλάβει νὰ ἀντιδράσει ἔπεσε νεκρὸς μὲ μιὰ μαχαιριὰ τοῦ Κόλια.

Ὕστερα ἀνέβηκε ἀτάραχος πάλι στὸ δωμάτιο ποὺ ἦταν οἱ ἄλλοι καὶ εἶπε στὸν ὑπαρχηγὸ νὰ κατεβεῖ κάτω γιατὶ τὸν θέλει ὁ ἀρχηγός του. Ἐκεῖνος σηκώθηκε ἀνυποψίαστος καὶ μόλις βγῆκε ἀπὸ τὴν πόρτα αἰφνιδιάστηκε ἀπὸ τὸ Χειμάρα ποὺ μὲ τὸ ἕνα χέρι τοῦ ἔκλεισε τὸ στόμα καὶ μὲ τὸ ἄλλο τοῦ κάρφωσε τὸ μαχαίρι. Σχεδὸν ταυτόχρονα οἱ ἄλλοι μὲ πρωτοστάτη τὸν Παπαφώτη ἔκαναν τὸ ἴδιο στὸν τρίτο κομιτατζῆ-φύλακα, ποὺ καθόταν δίπλα τους καὶ εἶχε τὸ ὅπλο ἀνάμεσα στὰ σκέλη του. Ὅλα ἔγιναν μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε οἱ ἔξω ἀπὸ τὴν Κούλια δὲν ἀντελήφθησαν τὸ παραμικρό. Εἶχε σχεδὸν νυχτώσει ὅταν ὁ Γούλιας ὁ Μπατζιος βγῆκε καὶ φώναξε τοὺς τσοπάνους νὰ πᾶνε γιὰ φαγητό. Στοὺς κομιτατζῆδες εἶπε ὅτι ὁ ἀρχηγός τους ἔδωσε ἐντολὴ νὰ πᾶνε πρῶτα οἱ τρεῖς νὰ φᾶνε κι ἔπειτα οἱ ἄλλοι δυὸ γιὰ νὰ μὴ μείνει τὸ μοναστήρι δίχως σκοπούς.

Μόλις οἱ τρεῖς μπῆκαν στὴν Κούλια αἰφνιδιάστηκαν ἀπὸ τοὺς χωρικοὺς καὶ πρὶν προλάβουν νὰ ἀντιδράσουν, βρέθηκαν νεκροί. Τὴν ἴδια τύχη εἶχαν καὶ οἱ ἄλλοι δυὸ ποὺ πῆγαν κατόπι. Τέλος, ἀφοῦ ἔπλυναν τὰ αἵματα καὶ ἔριξαν ἀσβεστόνερο, ἔβαλαν τὰ πτώματα σὲ «κουσιόργια» (μεγάλα κοφίνια πλεγμένα μὲ βέργες ἰτιᾶς), τὰ φόρτωσαν σὲ τέσσερα μουλάρια καὶ τὰ ἔριξαν στὴ «Σκασμάδα» (μεγάλη σχισμὴ μεγάλου βάθους στὶς πλαγιὲς τοῦ βουνοῦ)».

Στὸ λάκκο τοῦ χωριοῦ μου ἡ ἐνδοβαλκανικὴ συνεννόηση (ἔβαλαν καὶ κάτι συγγενεῖς τὸ χεράκι τους, ἀπὸ ὅσο βλέπω).

Ἀπὸ τότε, δὲν μᾶς ξαναεπισκέφτηκαν οἱ ἀδελφοί μας. Κρίμα.

Μιὰ καὶ σήμερα εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς ἀπελευθέρωσής του (14 Ὀκτωβρίου 1912).

σάρωση2817

 

Posted in Βούλγαροι, Μακεδονία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Shostakovich String Quartet No. 4, Movement 1

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

H αναγνώριση της ταυτότητας του φύλου

Η άρνηση της ηλικιακής ωριμότητας μέσω της ενασχόλησης με πηγές ευχαρίστησης εφηβικής τάξης (ηλεκτρονικά παιχνίδια, οικιακά ζώα κα.) [3], η αναζήτηση μίας μετα- ανθρώπινης συνθήκης ύπαρξης, που κανείς θα μπορεί να μην αρρωσταίνει ή να μην πεθαίνει ποτέ [4], η πεποίθηση ότι το κάθε τι μπορεί να «κατασκευασθεί» άρα και το σώμα μας, όπως στην περίπτωση μας λέει το μανιφέστο της Donna Haraway, A Cyborg Manifesto: Science, Technology, and Social- Feminism in the late Twentieth Century, είναι μερικά μόνο από τα δείγματα μίας νέας αντίληψης που έχει ήδη διαμορφωθεί. Μη με ρωτήσετε εάν αυτό απαιτεί η παγκόσμια καταναλωτική αγορά ή κάποια «σκοτεινά κέντρα» της παγκοσμιοποίησης ή απλά προέκυψε ιστορικά και επιστημονικά, δεν είμαι σε θέση ν’ απαντήσω.

[…..] Ό,τι ήταν κάποτε λογοτεχνία ή πολιτικός οραματισμός, είναι σήμερα πλάνο άμεσης πραγματοποίησης. Και μάλιστα, με βιασύνη. Η «ανδρογυνία» είναι, και αυτή, ένα «πεδίο» αναζήτησης ταυτότητας και ηδονής. Και έχει να κάνει με την συνειδησιακή μεταλλαγή του σώματος. Ο μετανεωτερικός άνθρωπος δεν εννοεί ή δεν φαντασιώνεται το σώμα του όπως ο προνεωτερικός αντίστοιχος. Η άρνηση […]

via H αναγνώριση της ταυτότητας του φύλου — manolisgvardis

Posted in φιλοσοφίες, κοινωνία, Αναδημοσιεύσεις, φιλελεύθεροι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Βιολογισμὸς vs κοινωνικὴ κατασκευή

Ὅσο, μὲ ὑπαιτιότητα τῆς Ἀριστερᾶς, διακηρύσσεται καὶ ἐπιβάλλεται ἐπὶ ποινῇ μήνυσης καὶ φυλάκισης ἡ ἄποψη ὅτι τὰ πάντα εἶναι κοινωνικὴ κατασκευή, καὶ δὲν ὑπάρχει ἀνθρώπινη φύση, τόσο περισσότερο ἡ ἀντίθετη πλευρά (ἢ κάποιοι) ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ πνευματικὸ εἶναι παραφυάδα ἢ ἁπλὴ οὐρὰ τοῦ βιολογικοῦ.

Γιὰ παράδειγμα, βλέπω μιὰν ἀνάρτηση στὰ ΜΚΔ, ὅπου παρατίθεται ἀπόσπασμα ἑνὸς βιβλίου γιὰ τὴν καταγωγή τῶν Ἑλλήνων (Θ. Γ. Γιαννόπουλος, Πόθεν καὶ πότε οἱ Έλληνες), στὸ ὁποῖο γίνεται, ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται, ἐκτενὴς ἀναφορὰ καὶ στὴν καταγωγὴ τῶν ἄλλων Εὐρωπαίων. Δὲν ἔχω διαβάσει τὸ βιβλίο, δὲν ἔχω λόγο νὰ ἀμφισβητῶ τὴν παράθεση, οὔτε ξέρω ἂν ὑπάρχει κάποια διευκρινιση. Ἀναγκαστικά, περιορίζομαι στὰ ἀποσπάσματα ποὺ διαβάζω κι ἐπιφυλάσσομαι γιὰ τὸ ὑπόλοιπο βιβλίο. Μὲ ἔντονα (δικά μου) τὸ σημεῖο ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει:

Οι παλαιολιθικές απαρχές του πολιτισμού στις διάφορες περιοχές της Ευρώπης προσφέρουν ερμηνευτικό έδαφος και για τις βαθιές πολιτιστικές διαφορές μεταξύ τους. Ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μπορεί εδώ να αναφερθεί το βαθύ χάσμα μεταξύ του μεσογειακού και του γερμανόφωνου κόσμου. Η πολιτιστική αυτή ασυμβατότητα -για όσους τουλάχιστον μπορούν να τη διακρίνουν απροκατάληπτα πίσω από το σύγχρονο προπέτασμα του «κοινού ευρωπαϊκού πολιτισμού», καθώς και τον συνήθη στην εποχή μας διαπολιτισμικό «εγκυκλοπαιδισμό»- καθίσταται μάλλον ευεξήγητη υπό το φως της παλαιολιθικής συνέχειας. Αν, δηλαδή, ο πρωτογερμανικός πληθυσμιακός και γλωσσικός κορμός διαμορφώθηκε κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική (περ. 40.000 – 10.000 π.Χ., διάστημα που συνιστά τα 3/4 της προϊστορικής και ιστορικής του διαδρομής), τότε η έντονη απόκλιση που ώς σήμερα εμφανίζει ο γερμανόφωνος κόσμος στο πεδίο της πολιτιστικής ανθρωπολογίας ανάγεται ίσως στην μακρά του «ζύμωση» με τις ημιπαγετωνικές συνθήκες (πιθανώς και με την παλαιοανθρωπολογική διαφοροποίηση) που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή την κεντροβόρειο Ευρώπη. Σ’ ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον λάμβανε χώρα την ίδια περίοδο η πολιτιστική συγκρότηση στις νοτιότερες ευρωπαϊκές περιοχές (π.χ. πρωτοελληνική και πρωτοϊταλική). Η τεράστια χρονική διάρκεια των ανεξάρτητων αυτών εξελικτικών διαδικασιών συνετέλεσε, κατά συνέπεια, στην διαμόρφωση διακριτών και συμπαγών πολιτιστικών καταβολών.

Εκτός αυτού, κάποια σύγχρονα δεδομένα που χαρακτηρίζουν περιοχές του δυτικού κόσμου, όπως π.χ. οι χαμηλοί δείκτες ιδιοκατοίκησης και η διαρκής εργασιακή κινητικότητα ως αποτέλεσμα της προηγμένης πλέον τεχνολογίας των μεταφορών, μοιάζουν να αντανακλούν ένα πολιτιστικό υπόβαθρο στο οποίο παραμένουν ακόμη ζωντανά στοιχεία του κυνηγετικού-τροφοσυλλεκτικού τρόπου ζωής της Παλαιολιθικής. Μια τέτοια ερμηνεία εναρμονίζεται με τα αρχαιολογικά και γενετικά στοιχεία που, όπως είδαμε, υποδηλώνουν την ομαλή μετάβαση (χωρίς μεγάλες πληθυσμιακές αλλαγές) από την Μεσολιθική στην Νεολιθική Εποχή στην βορείως των Άλπεων ηπειρωτική Ευρώπη. Αντιλαμβάνεται επομένως κανείς ότι οι πολιτιστικές αποκλίσεις στα διάφορα σημεία της ευρωπαϊκής ηπείρου είναι μια πραγματικότητα με πολύ βαθιές ρίζες στον χρόνο.* * *

Μια πραγματικότητα που φαινόμενα και εξελίξεις της εποχής μας όπως, π.χ., η ρομαντική ιδέα της ευρωπαϊκής και της ήδη υπό κρίσιν νομισματικής ενοποίησης ή ο διεθνισμός (δηλαδή η γενικευτική ισχύς) που διεκδικούν οι κύριες πολιτικές θεωρίες δείχνουν ότι δεν λαμβάνεται επαρκώς υπ’ όψιν.

* * * Θα μπορούσε, μάλιστα, να υποστηριχθεί ότι φαινόμενα των τελευταίων μόλις 2000-2500 ετών, όπως ο αρχαίος ελληνορωμαϊκός πολιτισμός και ο χριστιανισμός, έχουν υπερεκτιμηθεί ως προς την επίδρασή τους στην διαμόρφωση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας των σύγχρονων ευρωπαϊκών λαών, κυρίως της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης.

 

Αὐτὸ μοῦ θυμίζει κάτι ἀπὸ τὶς θεωρίες, ποὺ δὲ θυμᾶμαι ποῦ τὶς διάβασα, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς ἥλιος, ἡ ἑλληνικὴ γῆ καὶ θάλασσα κ.λπ. ἐξελληνίζουν. Σαφῶς, ἡ πρόσληψη τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ἀρχαιότητας ἦταν ἄλλη στοὺς μεσογειακοὺς Ρωμαίους καὶ ἄλλη στοὺς Ἀγγλο-Γερμανούς. Ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴ διαπίστωση ὣς τὸ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἀγγλο-Γερμανῶν εἶναι λιγότερο ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὴν Ἀρχαιότητα ἀπ’ ὅσο νομίζουμε, δηλαδή ὅτι ἔχουμε ὑπερτιμήσει τὴ συμβολὴ τῶν δυὸ αὐτῶν πολιτιστικῶν μεγεθῶν στὸν πολιτισμὸ τῶν λαῶν αὐτῶν, εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ ἀπόσταση. Εἶναι γνωστὸ τί ἦταν οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Γερμανοί (οἱ Σλάβοι κ.ἄ., θὰ πρόσθετα ἐγώ) πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπαφή τους μὲ τὸν χριστιανικὸ ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμό: Κανίβαλοι. Χωρὶς ὑπερβολές. Ἀνθρωποθυσίες, γινόταν μέχρι τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Σκανδιναβίας, τὸν 11ο αἰ. Ἀνθρωποθυσίες στοὺς Γαλάτες ἀναφέρουν οἱ Ρωμαῖοι, θυσίες αἰχμαλώτων ἀπὸ τοὺς Σκύθες (πρόγονους τῶν Σλάβων) ἀναφέρει ὁ Ἡρόδοτος.

Ἂν λοιπόν, αὐτὸ ἄλλαξε ἐνῶ οἱ κλιματικὲς καὶ γενετικὲς συνθῆκες παρέμειναν ἴδιες, τότε ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ πρέπει νὰ ἀποδοθεῖ στὴν υἱοθέτηση ἑνὸς ἄλλου πολιτισμικοῦ προτύπου: τοῦ χριστιανικοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ. Τὸ ἐπίπεδο τῶν λαῶν αὐτῶν προτοῦ γνωρίσουν τὸν χριστιανικὸ ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ ἦταν πολὺ χαμηλὸ ὥστε νὰ ἀμφισβητηθεῖ, γιὰ γενετικούς-βιολογικούς καὶ κλιματικούς λόγους, ἡ κατοπινὴ μεγάλη, καὶ θετική, ἐπίδραση τῆς Ἀρχαιότητας καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ αὐτούς.

Προσοχή: Δὲν ἀμφισβητῶ τὴ διαφορετικὴ ψυχοσύνθεση Νορδικῶν καὶ Μεσογειακῶν. Ἀμφισβητῶ τὴν ἄποψη ὅτι αὐτὴ ἡ διαφορετικὴ ψυχοσύνθεση ὁδηγεῖ σὲ ἐλάχιστη δυνατότητα γιὰ πολιτισμικὲς ἀλλαγές. Σαφῶς, ἡ προτεσταντικὴ ἐκδοχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη. Αὐτὸ δὲν ἀποκλείει τὴ μεταφορὰ καλλιτεχνικῶν προτύπων (ὅπως ἔγινε κατὰ τὸ Μεσαίωνα, ὅταν ἡ ρωμιὰ πριγκίπισσα Θεοφανῶ ἔγινε σύζυγος τοῦ Ὄθωνα Γ’). Γιὰ νὰ ἔρθουμε στὰ δικά μας, Ἕλληνες πραγματικοὶ ἦταν οἱ Μικρασιάτες, μὲ τὰ ὅλα τους καὶ σὰν κι ἐμᾶς, ἀλλὰ μετατράπηκαν σὲ Ἰσλαμο-Τουρανοὺς τοῦ Ἐρντογὰν καὶ τοῦ Κεμάλ, καὶ τὸ ὅτι χορεύουν ἴδιους περίπου χοροὺς δὲν σημαίνει τίποτε. Μεταλλάχθηκαν πολιτισμικά. Εἶναι γιὰ ἐμᾶς οἱ Ἄλλοι. Καί, γιὰ νὰ ξαναγυρίσω στοὺς Γερμανούς, στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὁ ἀποχριστιανισμὸς καὶ ἀπὸ-ἑλληνορωμαϊσμός τους κατὰ τὰ τελευταῖα 150 χρόνια ὁδηγεῖ ξανὰ σὲ ἀνθρωποθυσίες-Άουσβιτς, σὲ πορνεῖα κτηνοβατῶν καὶ σὲ ἄλλες καταστάσεις «προ Ἑλλάδας-Ρώμης-Χριστιανισμοῦ».

Φυσικά, παρ’ ὅλο ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιρρίψει κάποιος τὴν εὐθύνη σὲ μερικοὺς παλιότερους βιολόγους (ποὺ ἔψαχναν γιὰ τὸ γονίδιο τῆς τηλεθέασης καὶ τοῦ καπνίσματος) καὶ «βιολογιστὲς» (Ντώκινς) γιὰ τὴν ὑπερεκτίμηση τῆς Βιολογίας, ἡ μεγαλύτερη εὐθύνη ἀνήκει στὴν Ἀριστερά. Αὐτὴ συστηματικὰ καὶ ἐπὶ δεκαετίες (χάριν τοῦ δικαιωματισμοῦ) προκάλεσε καὶ προκαλεῖ τὸν «πόλεμο» Φύση ἢ Κοινωνία ἐξωθώντας στὰ ἄκρα τὴ συζήτηση καὶ ἀποκαλώντας φασίστα ὅποιον ἔχει ἐξωθηθεῖ ἐπιχειρηματολογικὰ στὰ ἀπένταντί της ἄκρα ἐξαιτίας της. Ἡ εἰρωνεία εἶναι ὅτι ἐξαιτίας τῆς ἀριστερῆς «φιλοσοφίας» περὶ «Κατασκευῆς», κερδισμένος βγαίνει ἕνας βιολογικὰ ἐξωευρωπαϊκὸς πολιτισμός, ὁ Ἀραβικὸς (φυλετικὰ διαφορετικὸς παρὰ τὶς προσμείξεις καὶ τὶς μεσογειακὲς ὁμοιότητες)-Ἰσλαμικός.

Ἡ Φύση τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ πολιτισμός του, ἀποκλειστικὰ τουλάχιστον. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ἀνθρώπινη φύση ἐπιτρέπει περισσότερες ἀλλαγὲς ἀπὸ ὅ,τι ἔχει ὑποτεθεῖ. Σύμφωνα μὲ μιὰν ἄλλη κοσμοθεώρηση, ὕλη καὶ πνεῦμα εἶναι καὶ τὰ δύο κτιστά, καὶ ἡ πλατωνίζουσα διχοτομία τὴν ὁποία ὁ δυτικομεσαιωνικὸς Χριστιανισμὸς κληροδότησε στοὺς ἄθεους τῶν Νέων Χρονων δὲν εἶναι παρὰ ἕνα τεράστιο σφάλμα.

Posted in φιλοσοφίες, Αρχαιότητα, Δυτικοί, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Antifa in theory and in practice

Πηγή

Fascists are divided into two categories: the fascists and the anti-fascists.”

– Ennio Flaiano, Italian writer and co-author of Federico Fellini’s greatest film scripts.

In recent weeks, a totally disoriented left has been widely exhorted to unify around a masked vanguard calling itself Antifa, for anti-fascist. Hooded and dressed in black, Antifa is essentially a variation of the Black Bloc, familiar for introducing violence into peaceful demonstrations in many countries. Imported from Europe, the label Antifa sounds more political. It also serves the purpose of stigmatizing those it attacks as “fascists”.

Despite its imported European name, Antifa is basically just another example of America’s steady descent into violence.

Historical Pretensions

Antifa first came to prominence from its role in reversing Berkeley’s proud “free speech” tradition by preventing right wing personalities from speaking there. But its moment of glory was its clash with rightwingers in Charlottesville on August 12, largely because Trump commented that there were “good people on both sides”. With exuberant Schadenfreude, commentators grabbed the opportunity to condemn the despised President for his “moral equivalence”, thereby bestowing a moral blessing on Antifa.

Charlottesville served as a successful book launching for Antifa: the Antifascist Handbook, whose author, young academic Mark Bray, is an Antifa in both theory and practice. The book is “really taking off very fast”, rejoiced the publisher, Melville House. It instantly won acclaim from leading mainstream media such as the New York Times,The Guardian and NBC, not hitherto known for rushing to review leftwing books, least of all those by revolutionary anarchists.

The Washington Post welcomed Bray as spokesman for “insurgent activist movements” and observed that: “The book’s most enlightening contribution is on the history of anti-fascist efforts over the past century, but its most relevant for today is its justification for stifling speech and clobbering white supremacists.”

Bray’s “enlightening contribution” is to a tell a flattering version of the Antifa story to a generation whose dualistic, Holocaust-centered view of history has largely deprived them of both the factual and the analytical tools to judge multidimensional events such as the growth of fascism. Bray presents today’s Antifa as though it were the glorious legitimate heir to every noble cause since abolitionism. But there were no anti-fascists before fascism, and the label “Antifa” by no means applies to all the many adversaries of fascism.

The implicit claim to carry on the tradition of the International Brigades who fought in Spain against Franco is nothing other than a form of innocence by association. Since we must revere the heroes of the Spanish Civil War, some of that esteem is supposed to rub off on their self-designated heirs. Unfortunately, there are no veterans of the Abraham Lincoln Brigade still alive to point to the difference between a vast organized defense against invading fascist armies and skirmishes on the Berkeley campus. As for the Anarchists of Catalonia, the patent on anarchism ran out a long time ago, and anyone is free to market his own generic.

The original Antifascist movement was an effort by the Communist International to cease hostilities with Europe’s Socialist Parties in order to build a common front against the triumphant movements led by Mussolini and Hitler.

Since Fascism thrived, and Antifa was never a serious adversary, its apologists thrive on the “nipped in the bud” claim: “if only” Antifascists had beat up the fascist movements early enough, the latter would have been nipped in the bud. Since reason and debate failed to stop the rise of fascism, they argue, we must use street violence – which, by the way, failed even more decisively.

This is totally ahistorical. Fascism exalted violence, and violence was its preferred testing ground. Both Communists and Fascists were fighting in the streets and the atmosphere of violence helped fascism thrive as a bulwark against Bolshevism, gaining the crucial support of leading capitalists and militarists in their countries, which brought them to power.

Since historic fascism no longer exists, Bray’s Antifa have broadened their notion of “fascism” to include anything that violates the current Identity Politics canon: from “patriarchy” (a pre-fascist attitude to put it mildly) to “transphobia” (decidedly a post-fascist problem).

The masked militants of Antifa seem to be more inspired by Batman than by Marx or even by Bakunin.

Storm Troopers of the Neoliberal War Party

Since Mark Bray offers European credentials for current US Antifa, it is appropriate to observe what Antifa amounts to in Europe today.

In Europe, the tendency takes two forms. Black Bloc activists regularly invade various leftist demonstrations in order to smash windows and fight the police. These testosterone exhibits are of minor political significance, other than provoking public calls to strengthen police forces. They are widely suspected of being influenced by police infiltration.

As an example, last September 23, several dozen black-clad masked ruffians, tearing down posters and throwing stones, attempted to storm the platform where the flamboyant Jean-Luc Mélenchon was to address the mass meeting of La France Insoumise, today the leading leftist party in France. Their unspoken message seemed to be that nobody is revolutionary enough for them. Occasionally, they do actually spot a random skinhead to beat up. This establishes their credentials as “anti-fascist”.

They use these credentials to arrogate to themselves the right to slander others in a sort of informal self-appointed inquisition.

As prime example, in late 2010, a young woman named Ornella Guyet appeared in Paris seeking work as a journalist in various leftist periodicals and blogs. She “tried to infiltrate everywhere”, according to the former director of Le Monde diplomatique, Maurice Lemoine, who “always intuitively distrusted her” when he hired her as an intern.

Viktor Dedaj, who manages one of the main leftist sites in France, Le Grand Soir, was among those who tried to help her, only to experience an unpleasant surprise a few months later. Ornella had become a self-appointed inquisitor dedicated to denouncing “conspirationism, confusionism, anti-Semitism and red-brown” on Internet. This took the form of personal attacks on individuals whom she judged to be guilty of those sins. What is significant is that all her targets were opposed to US and NATO aggressive wars in the Middle East.

Indeed, the timing of her crusade coincided with the “regime change” wars that destroyed Libya and tore apart Syria. The attacks singled out leading critics of those wars.

Viktor Dedaj was on her hit list. So was Michel Collon, close to the Belgian Workers Party, author, activist and manager of the bilingual site Investig’action. So was François Ruffin, film-maker, editor of the leftist journal Fakir elected recently to the National Assembly on the list of Mélenchon’s party La France Insoumise. And so on. The list is long.

The targeted personalities are diverse, but all have one thing in common: opposition to aggressive wars. What’s more, so far as I can tell, just about everyone opposed to those wars is on her list.

The main technique is guilt by association. High on the list of mortal sins is criticism of the European Union, which is associated with “nationalism” which is associated with “fascism” which is associated with “anti-Semitism”, hinting at a penchant for genocide. This coincides perfectly with the official policy of the EU and EU governments, but Antifa uses much harsher language.

In mid-June 2011, the anti-EU party Union Populaire Républicaineled by François Asselineau was the object of slanderous insinuations on Antifa internet sites signed by “Marie-Anne Boutoleau” (a pseudonym for Ornella Guyet). Fearing violence, owners cancelled scheduled UPR meeting places in Lyon. UPR did a little investigation, discovering that Ornella Guyet was on the speakers list at a March 2009 Seminar on International Media organized in Paris by the Center for the Study of International Communications and the School of Media and Public Affairs at George Washington University. A surprising association for such a zealous crusader against “red-brown”.

In case anyone has doubts, “red-brown” is a term used to smear anyone with generally leftist views – that is, “red” – with the fascist color “brown”. This smear can be based on having the same opinion as someone on the right, speaking on the same platform with someone on the right, being published alongside someone on the right, being seen at an anti-war demonstration also attended by someone on the right, and so on. This is particularly useful for the War Party, since these days, many conservatives are more opposed to war than leftists who have bought into the “humanitarian war” mantra.

The government doesn’t need to repress anti-war gatherings. Antifa does the job.

The Franco-African comedien Dieudonné M’Bala M’Bala, stigmatized for anti-Semitism since 2002 for his tv sketch lampooning an Israeli settler as part of George W. Bush’s “Axis of Good”, is not only a target, but serves as a guilty association for anyone who defends his right to free speech – such as Belgian professor Jean Bricmont, virtually blacklisted in France for trying to get in a word in favor of free speech during a TV talk show. Dieudonné has been banned from the media, sued and fined countless times, even sentenced to jail in Belgium, but continues to enjoy a full house of enthusiastic supporters at his one-man shows, where the main political message is opposition to war.

Still, accusations of being soft on Dieudonné can have serious effects on individuals in more precarious positions, since the mere hint of “anti-Semitism” can be a career killer in France. Invitations are cancelled, publications refused, messages go unanswered.

In April 2016, Ornella Guyet dropped out of sight, amid strong suspicions about her own peculiar associations.

The moral of this story is simple. Self-appointed radical revolutionaries can be the most useful thought police for the neoliberal war party.

I am not suggesting that all, or most, Antifa are agents of the establishment. But they can be manipulated, infiltrated or impersonated precisely because they are self-anointed and usually more or less disguised.

Silencing Necessary Debate

One who is certainly sincere is Mark Bray, author of The Intifa Handbook. It is clear where Mark Bray is coming from when he writes (p.36-7): “… Hitler’s ‘final solution’ murdered six million Jews in gas chambers, with firing squads, through hunger an lack of medical treatment in squalid camps and ghettoes, with beatings, by working them to death, and through suicidal despair. Approximately two out of every three Jews on the continent were killed, including some of my relatives.”

This personal history explains why Mark Bray feels passionately about “fascism”. This is perfectly understandable in one who is haunted by fear that “it can happen again”.

However, even the most justifiable emotional concerns do not necessarily contribute to wise counsel. Violent reactions to fear may seem to be strong and effective when in reality they are morally weak and practically ineffectual.

We are in a period of great political confusion. Labeling every manifestation of “political incorrectness” as fascism impedes clarification of debate over issues that very much need to be defined and clarified.

The scarcity of fascists has been compensated by identifying criticism of immigration as fascism. This identification, in connection with rejection of national borders, derives much of its emotional force above all from the ancestral fear in the Jewish community of being excluded from the nations in which they find themselves.

The issue of immigration has different aspects in different places. It is not the same in European countries as in the United States. There is a basic distinction between immigrants and immigration. Immigrants are people who deserve consideration. Immigration is a policy that needs to be evaluated. It should be possible to discuss the policy without being accused of persecuting the people. After all, trade union leaders have traditionally opposed mass immigration, not out of racism, but because it can be a deliberate capitalist strategy to bring down wages.

In reality, immigration is a complex subject, with many aspects that can lead to reasonable compromise. But to polarize the issue misses the chances for compromise. By making mass immigration the litmus test of whether or not one is fascist, Antifa intimidation impedes reasonable discussion. Without discussion, without readiness to listen to all viewpoints, the issue will simply divide the population into two camps, for and against. And who will win such a confrontation?

A recent survey* shows that mass immigration is increasingly unpopular in all European countries. The complexity of the issue is shown by the fact that in the vast majority of European countries, most people believe they have a duty to welcome refugees, but disapprove of continued mass immigration. The official argument that immigration is a good thing is accepted by only 40%, compared to 60% of all Europeans who believe that “immigration is bad for our country”. A left whose principal cause is open borders will become increasingly unpopular.

Childish Violence

The idea that the way to shut someone up is to punch him in the jaw is as American as Hollywood movies. It is also typical of the gang war that prevails in certain parts of Los Angeles. Banding together with others “like us” to fight against gangs of “them” for control of turf is characteristic of young men in uncertain circumstances. The search for a cause can involve endowing such conduct with a political purpose: either fascist or antifascist. For disoriented youth, this is an alternative to joining the US Marines.

American Antifa looks very much like a middle class wedding between Identity Politics and gang warfare. Mark Bray (page 175) quotes his DC Antifa source as implying that the motive of would-be fascists is to side with “the most powerful kid in the block” and will retreat if scared. Our gang is tougher than your gang.

That is also the logic of US imperialism, which habitually declares of its chosen enemies: “All they understand is force.” Although Antifa claim to be radical revolutionaries, their mindset is perfectly typical the atmosphere of violence which prevails in militarized America.

In another vein, Antifa follows the trend of current Identity Politics excesses that are squelching free speech in what should be its citadel, academia. Words are considered so dangerous that “safe spaces” must be established to protect people from them. This extreme vulnerability to injury from words is strangely linked to tolerance of real physical violence.

Wild Goose Chase

In the United States, the worst thing about Antifa is the effort to lead the disoriented American left into a wild goose chase, tracking down imaginary “fascists” instead of getting together openly to work out a coherent positive program. The United States has more than its share of weird individuals, of gratuitous aggression, of crazy ideas, and tracking down these marginal characters, whether alone or in groups, is a huge distraction. The truly dangerous people in the United States are safely ensconced in Wall Street, in Washington Think Tanks, in the executive suites of the sprawling military industry, not to mention the editorial offices of some of the mainstream media currently adopting a benevolent attitude toward “anti-fascists” simply because they are useful in focusing on the maverick Trump instead of themselves.

Antifa USA, by defining “resistance to fascism” as resistance to lost causes – the Confederacy, white supremacists and for that matter Donald Trump – is actually distracting from resistance to the ruling neoliberal establishment, which is also opposed to the Confederacy and white supremacists and has already largely managed to capture Trump by its implacable campaign of denigration. That ruling establishment, which in its insatiable foreign wars and introduction of police state methods, has successfully used popular “resistance to Trump” to make him even worse than he already was.

The facile use of the term “fascist” gets in the way of thoughtful identification and definition of the real enemy of humanity today. In the contemporary chaos, the greatest and most dangerous upheavals in the world all stem from the same source, which is hard to name, but which we might give the provisional simplified label of Globalized Imperialism. This amounts to a multifaceted project to reshape the world to satisfy the demands of financial capitalism, the military industrial complex, United States ideological vanity and the megalomania of leaders of lesser “Western” powers, notably Israel. It could be called simply “imperialism”, except that it is much vaster and more destructive than the historic imperialism of previous centuries. It is also much more disguised. And since it bears no clear label such as “fascism”, it is difficult to denounce in simple terms.

The fixation on preventing a form of tyranny that arose over 80 years ago, under very different circumstances, obstructs recognition of the monstrous tyranny of today. Fighting the previous war leads to defeat.

Donald Trump is an outsider who will not be let inside. The election of Donald Trump is above all a grave symptom of the decadence of the American political system, totally ruled by money, lobbies, the military-industrial complex and corporate media. Their lies are undermining the very basis of democracy. Antifa has gone on the offensive against the one weapon still in the hands of the people: the right to free speech and assembly.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ (αἴτια)

Ἐδῶ ὁ πίνακας τῆς αὔξησης, ποὺ δείχνει ὅτι ἡ πρώτη, καὶ ἀποφασιστική, μεγάλη αὔξηση (5 ἑκατομμύρια σὲ 50 χρόνια) ἔγινε στὸ β’ μισὸ τοῦ 3ου αἰ. Κι ἄλλες φορὲς εἶχε αὐξηθεῖ πάρα πολὺ ἀνὰ μισὸ αἰώνα ὁ χριστιανικὸς πληθυσμός, ἀλλὰ μιλᾶμε γιὰ χιλιάδες καὶ ὄχι γιὰ ἑκατομμύρια. Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν πρὶν ἀπὸ τοὺς νόμους τῶν Μ. Κωνσταντίνου καὶ Μ. Θεοδόσιου.

Δυὸ ἐξηγήσεις λανθασμένες: Ἡ προτεσταντική (τῶν Ὀργανωσιακῶν, θὰ λέγαμε), καὶ ἡ μαρξιστική. Στὴν πρώτη ὁ πάστορας (sic) ἔστηνε τὸ κνίτικο τραπέζι του καὶ ἄρχισε νὰ σαγηνεύει τὸν κόσμο, καὶ βασικὰ αὐτὸ ἦταν: ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε. Ἡ λαοθάλασσα μεταστράφηκε, κι ἁπλὰ περιμέναμε γιὰ τὴν τελική, τυπικὴ προσυπογραφὴ ἐκ μέρους τῶν αὐτοκρατόρων. Στὸ μυαλὸ εἶναι ὁ στόχος, ποὺ λέει κι ἡ Γώγου. Κατὰ τὴν δεύτερη ἐξήγηση, οἱ σκλάβοι, λέει, διεῖδαν ἐλπίδα ἀπελευθέρωσης, ἔτρωγαν καὶ τζάμπα στὶς «ἀγάπες» και ἔτσι ἐκχριστιανίστηκαν. Οἱ κατώτεροι ζωικοὶ ὀργανισμοὶ πᾶνε ὅπου ἔχει φαγητὸ ἢ (σήμερα) σὲ ὅποιο κόμμα τάζει διορισμούς. Τὸ φαγητὸ καθορίζει τὴ συνείδηση.

Μιὰ ἐνδιάμεση ἀπόπειρα (καὶ τὸ μυαλὸ καὶ τὸ φαγητό) δὲν λέει πολλά. Ἄλλωστε, προφανῶς ὑπάρχει μιὰ διαπλοκὴ Ἀριστερισμοῦ-Προτεσταντισμοῦ, ὡς δυτικιστικῶν σεκτῶν / ἀκτιβιστῶν. Τὸ ζήτημα εἶναι πῶς, χωρὶς νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ «ὑπερφυσικότητα» (ποὺ θὰ ἐπαρκοῦσε ἀπὸ μόνη της, χωρὶς καμμιὰ ἄλλη ἐξήγηση, μόνο ἂν ὁ Θεὸς ἦταν μάγος ποὺ δὲ σέβεται τὴν ἀνθρώπινη ἐπιλογὴ οὔτε τὰ ἀνθρώπινα, καὶ ἔβγαζαν κουνέλια ἀπὸ τὸ καπέλο τους οἱ Χριστιανοί), νὰ διακρίνει κάποιος τὶς πρακτικές, καθημερινὲς στρατηγικές. Ἡ θεωρία τοῦ προσηλυτισμοῦ δὲν ἐξηγεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι πολυπληθεῖς Ἐθνικοὶ ὑπῆρχαν καὶ ὣς τὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 5ου αἰ., κι ἔτσι οἱ φρεσκοξυρισμένοι πάστορες ποὺ ζοῦν σὲ κοινόβια τῆς Ζωῆς (κι ὅσοι τοὺς ὑπερασπίζονται) δὲν μάγεψαν ὅλον τὸν κόσμο μὲ τὰ λόγια τους καὶ τὰ ἐπιχειρήματά τους. Μάγευαν μερικούς, ναί. Πολλοὺς δὲν τοὺς μάγευαν ὅμως. Ἡ θεωρία τοῦ φαγητοῦ δὲν ἐξηγεῖ τὰ τεράστια ποσοστὰ αὔξησης ἐνόσῳ ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία δὲν μποροῦσε νὰ θρέφει πολλούς καὶ δὲν εἶχε πρόσβαση στὴν κρατικὴ βοήθεια σὲ τρόφιμα. Οἱ Χριστιανοί:

– Δὲν πέταγαν τὰ θηλυκὰ βρέφη τους, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μὴ μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μελλοντικῶν μητέρων. Οἱ Ἐθνικοὶ ἔκαναν τὸ ἀντίθετο.

-Ἀπέφευγαν τὴν ἀπόθεση τῶν ἀνεπιθύμητων («πλεονάζοντων») βρεφῶν γενικά.

-Φρόντιζαν γιὰ τοὺς ἀρρώστους τους σὲ ἐπιδημίες, πράγμα ποὺ μείωνε τὴ θνησιμότητα, ἀκόμη κι ἂν τελικὰ πέθαινε αὐτὸς ποὺ φρόντιζε. Οἱ Ἐθνικοὶ τὸ ἔσκαγαν ὅσοι μποροῦσαν, στὶς ἐξοχές, γιὰ ὅσο ἦταν σὲ ἔξαρση ἡ ἐπιδημία. Οἱ πλατιὲς μάζες τῶν Ἐθνικῶν ψόφαγαν σὰν τὶς μύγες στὶς πόλεις ἀπὸ τὸ λοιμό. Δὲν ὑπῆρχαν νοσοκομεῖα, φυσικά.

-Ἀπεφευγαν ὁτιδήποτε προκαλοῦσε τὴν ἐλάττωση γονιμότητας ἢ τὴν ὑψηλή θνησιμότητα: Παιδοφιλία, πολλαπλὲς σχέσεις καὶ πορνεία: Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν φάρμακα, τὰ ἀφροδίσια νοσήματα ἔδιναν κι ἔπαιρναν στοὺς Ἐθνικούς. Ἐκτρώσεις: Τὶς περισσότερες φορὲς αὐτὲς ὁδηγοῦσαν στὸ θάνατο τῆς ἐγκύου ἢ στὴ στείρωσή της λόγῳ μόλυνσης, ἄρα στὴ μείωση τῶν ὑποψήφιων μητέρων.

-Ἀποφυγὴ τῆς φυγοτεκνίας, ἡ ὁποία ἦταν χαρακτηριστικὸ τῶν Ἐθνικῶν καὶ δὴ τῶν φιλοσόφων (ἀνέκαθεν), ποὺ θεωροῦσαν ὅτι ὁ γάμος καὶ τὰ παιδιὰ τοὺς ἐμποδίζουν ἀπὸ τὴν ὑψηλὴ θεωρία καὶ τὴ θέαση τῶν Ἰδεῶν. Οἱ Χριστιανοὶ ὄχι ἁπλὰ παντρεύονταν ἀλλὰ παντρεύονταν ἀκόμη καὶ Ἐθνικούς, καὶ τοὺς προσηλύτιζαν. Ἔτσι μόνον ἐξηγεῖται ὅτι στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰ. ὑπῆρχαν τόσοι πολλοὶ στρατιωτικοί, βουλευτὲς καὶ συγκλητικοὶ Χριστιανοί. Δὲν ἦταν μυγιάγγιχτοι.

Ὅλα αὐτὰ καθιστοῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς κοινωνικὴ ὁμάδα τῆς ὁποίας ὁ πληθυσμὸς αὐξανόταν. Κι ὅλα αὐτὰ, ὅταν δὲν τηρηθοῦν, θὰ ξανακάνουν τοὺς Χριστιανοὺς μιὰν ἀσήμαντη πληθυσμιακῶς ὁμάδα.

Σίγουρα, ὑπάρχουν καὶ τὰ καθαρῶς φιλοσοφικὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ζιάκας, ὀρθὰ ἀποδομώντας τὸν Dodds. Αὐτά, ἄλλη φορά, χωρὶς νὰ εἶναι δευτερευούσης σημασίας. Καὶ τὰ θαύματα, βεβαίως.

Βεβαίως, καὶ πέντε Χριστιανοὶ νὰ μείνουν, «πύλαι Ἅδου οὐ» κ.λπ. Θὰ ἔχουν βάλει ὅμως οἱ ἴδιοι τὸ χεράκι τους νὰ βγάλουν τὰ ματάκια τους καὶ νὰ γεμίσει ὁ κόσμος ἀ(ντι)χριστιανούς. Ἴσως ὅμως, πάλι, ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεορθοδοξο-συντηρητικοὶ φυγότεκνοι εἶναι τόσο ἅγιοι καὶ ἔχουν τόσο πρωτοχριστιανικὸ παράδειγμα ὥστε θὰ κάνουν τὴν κρίσιμη στιγμὴ τὸ θαῦμα, εἴτε ὡς φρεσκοξυρισμένοι πάστορες (ἢ χιπστεράδες Ν/Ορθόδοξοι) εἴτε μὲ πραγματικὰ θαύματα. Τὰ μοναστήρια βγῆκαν βόλτα, κατά πως φαίνεται.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Στὸν ἀγώνα…

Εἶναι γνωστὸ ὅτι συνήθως, τὴν ἐργολαβία τῆς ἀντιπαράθεσης στὴν Ἀριστερὰ ἔχουν οἱ Ἀκροδεξιοί, οἱ ἐθνικοσοσιαλιστές, μοναρχικοί, φασίστες, Μεταξικοί, ἐμφυλιοπολεμικοὶ καὶ ἄλλοι. Εἶναι ἐπίσης γνωστὸ ὅτι ἡ ἀνάληψη τῆς ἐργολαβίας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ κερδίζει πάντα ἡ Ἀριστερά, εἴτε θέλει κάποιος νὰ παραδεχτεῖ εἴτε ὄχι τὸ ἀντικειμενικὸ αὐτὸ γεγονὸς καὶ συνθήκη. Οἱ αἰτίες εἶναι πολλές, καὶ δὲν εἶναι μόνο οὔτε κυρίως ἐπικοινωνιακὲς ἢ «ζήτημα ἀτυχίας». Θέλουν-δὲ-θέλουν, οἱ Μουσουλίνι / Χίτλερ ἦταν στυγνοὶ κατακτητὲς τῆς Ἑλλάδας καὶ τὰ καθεστῶτα τους τραγωδίες. Ὅσοι ἀκολουθοῦν τὴν Ἀκροδεξιὰ γιὰ νὰ πᾶν κόντρα στὴν Ἀριστερά, εἶναι χαμένοι ἀπὸ χέρι στὸ καλὰ σκηνοθετημένο μεταπολιτευτικὸ θέατρο. Ἀκόμη καὶ ἀποκλειστικὰ γιὰ λόγους τακτικῆς θὰ ἔπρεπε νὰ γυρνοῦν μὲ ἀηδία ἀλλοῦ τὸ πρόσωπο ὅταν βλέπουν τέτοια μορφώματα κι ἰδέες.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ φιλελεύθερη Δεξιὰ εἶναι πιὸ ἀριστερὴ κι ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, κι ὅτι ἅμα δὲν φοβόταν τοὺς συντηρητικοὺς ψηφοφόρους της, θὰ ψήφιζε μὲ τὰ τέσσερα τὰ νομοσχέδια γιὰ τὸ κοινωνικὸ φύλο, καὶ θὰ κούναγε καὶ τὸ κεφάλι της καταφατικά. Δὲν ἔχουν τίποτε νὰ χωρίσουν ἀπὸ αὐτὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ψήφους τοῦ Μήτσου ἀπὸ τὰ Τρίκαλα, ποὺ σὲ λίγα χρόνια θὰ πεθάνει καὶ τοῦ ὁποίου τὰ παιδιὰ εἶναι καλοὶ κἀγαθοὶ μαζικοδημοκράτες μὲ συντηρητικὲς πινελιές (λεοπαρδαλί).

Τὴν ἀντιμετώπιση τῆς Ἀριστερᾶς δὲν μποροῦν νὰ φέρουν σὲ πέρας ὅσοι ἔχουν τὸ ἴδιο ἢ παρόμοιο λάιφστάυλ (τρόπο ζωῆς στὰ ἑλληνικά) μὲ αὐτήν: Ὅσοι εἶναι πολιτικοποιημένοι, ἄτεκνοι, ἄθεοι, μὴ «συνηθισμένοι οἰκογενειάρχες», ποὺ θεωροῦν τὴν Πολιτικὴ τὴν ἀνώτατη ἐκδήλωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πνεύματος, ἄνθρωποι κινούμενοι στὸ χῶρο τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν Τεχνῶν. Μόνο μιὰ ἀπόλυτη ἀντιπαράθεση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης δραστηριοποίησης καὶ κοσμοθέασης, κι ὄχι μόνο στὴν κοσμοθέαση, δίνει ὑπαρξιακὴ βάση στὴν ἀντιπαράθεση μὲ τὴν μεταπολιτευτικὴ Ἀριστερά (ἡ ἔμφαση στὸ «μεταπολιτευτική»), δηλαδὴ τὴν κάνει ἀκλόνητα σταθερή. Κοντολογίς, ἂν ἡ Ἀριστερὰ πιστεύει στὸ Διάβολο μὲ τὴ χειρότερη μορφή του, ἐσὺ πρέπει νὰ πιστέψεις –ἀφοῦ λειτουργεῖς πολιτικά, ἐξαιτίας τῆς ἀριστερῆς παιδείας σου– στὸ Θεὸ μὲ τὴν πιὸ καθαρόαιμη, ταλιμπανικὴ πίστη. Ἀκόμη καὶ μὲ ἀντίτιμο νὰ πεταχτοῦν τὰ καλὰ τῆς Ἀριστερᾶς. Τὰ ὁποῖα θὰ τὰ βροῦμε ἢ θὰ τὰ ζητήσουμε στὴν ἑπόμενη στροφὴ τῆς Ἱστορίας, ἐνῶ τὴ συλλογικὴ βιοψυχική μας ὕπαρξη (χωρὶς τρανσέξουαλ ὡς ἰσάξια κοινωνικὰ πρότυπα καὶ χωρὶς μποῦργκες καὶ Ἰσλάμ) δὲν θὰ τὴ βροῦμε ἐὰν θέλουμε νὰ τὰ ἔχουμε καλὰ μὲ τοὺς φίλους μας στὶς καταλήψεις καὶ τὰ ΜΜΕ ἢ γιὰ νὰ ψήσουμε τὰ καλὰ σκεπτόμενα παιδιὰ νὰ ἔρθουν μαζί μας ἢ γιὰ νὰ διαπραγματευτοῦμε ποσοστὰ ἐλευθεριότητας γιὰ αἰωνίως μετέφηβους μεταφοιτητές, ποὺ θέλουν κι αὐτοὶ οἱ καημένοι νὰ πηδᾶνε ἐλεύθερα (κι ἀνεύθυνα) ὅσο ἔχουν νειάτα κι ὀμορφιά, τώρα ποὺ τελειώνει τὸ μεταπολεμικὸ σαξὲς στόρυ.

Προφανῶς, καθένας ἔχει κάνει ἕναν τεράστιο ἀγώνα ὡς Ἀριστερὸς ἢ Ἀναρχικὸς γιὰ νὰ παρατήσει μία-μία τὶς βλαβερὲς ἀντιλήψεις τῆς Ἀριστερᾶς (ἄλλο ὁ κομμουνισμός, βέβαια, κι ἄλλο ἑλληνοδυτικὴ Ἀριστερά). Καὶ γι’ αὐτό, χρειάζεται περισσότερο σεβασμὸς παρὰ κριτική. Ἄλλωστε, ἀπὸ πλευρᾶς κοσμοθέασης καὶ προγράμματος αὐτοὶ οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι ὅ,τι καλύτερο κυκλοφορεῖ στὴν πιάτσα καὶ σ’ αὐτὴν τὴν παρακμή.

Οἱ εὐθύνες τῶν συντηρητικῶν, τῶν «ταλιμπάν», πέρα ἀπὸ τὶς γνωστὲς εὐθύνες καθενὸς Ἑλληναρᾶ (ἀποστέωση τῶν συμβόλων καὶ μάσα, ἀπαξίωση τῆς μεταπολεμικῆς ἱεραρχίας σὲ βαθμὸ συμπάθειας πρὸς τὴ Χούντα -δὲν ἀναφέρομαι σὲ δαρβινιστὲς καὶ θατσερικοὺς ἀκροδεξιούς), σὲ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο ἔχουν τονιστεῖ ξανὰ καὶ ξανά, εἰδικὰ στὰ ζητήματα τῆς γεννητικότητας. Σὲ ἀγαστὴ ἔμπρακτη συνεργασία μὲ τοὺς αἰώνια ψαγμένους καὶ χαλαροὺς ἀναρχοαριστεροὺς Χριστιανούς, οἱ «δεσποινίδες» (καὶ οἱ «δεσποινίδοι») δὲν ἔκαναν παιδιὰ παρὰ «διάβαζαν» (σπούδαζαν), καὶ τὶς Κυριακὲς τ’ ἀπογεύματα σουλατσάριζαν στὶς Ἀπολυτρώσεις καὶ τοὺς Σωτῆρρρρες χωρὶς προηγουμένως νὰ ἔχουν πλύνει οὔτε ἕνα οἰκογενειακὸ πιάτο, ἔστω γιὰ δεῖγμα. Ἀντὶ γιὰ φραπὲ κι ἀντὶ γιὰ «τὶς Κυριακὲς ἀπὸ νωρὶς στὸ καφενεῖο»: «ἐποικοδομητικὲς καὶ ψυχωφέλιμες ὁμιλίες δεσποινίδων», δηλαδή, καὶ πῶς θὰ ὀργανωθοῦμε. Κηρύγματα ὑπὲρ τῆς παρθενίας (ἐκτὸς μονῆς, πάντα, στὸ πουπουλένιο κρεβατάκι τους) κι ὄχι τῆς πολυτεκνίας (ἤ: γιὰ τὸ θεαθῆναι), νὰ βολευτοῦν μαζικοδημοκρατικὰ κι αὐτὲς / αὐτοὶ ἤθελαν. Οἱ ἀναρχοαριστεροὶ Χριστιανοί, αἰώνια μετέφηβοι κι αὐτοί, μὲ τὰ δικά τους ψυχωφέλιμα κοινωνιστικὰ ἀναγνώσματα, ἀγωνιστὲς ἐνάντια στὴν ὑποκρισία καὶ ὑπὲρ τῆς κοινωνικῆς ἀπελευθέρωσης ὅπως τὴν κήρυτταν οἱ Ψαρουδάκηδες κατὰ τοῦ Σιωνισμοῦ (!) καὶ τῆς Μασωνίας (!) καὶ κατὰ τοῦ Η/Υ στὶς Βρυξέλλες πού, μᾶς πληροφοροῦσε ὁ Ν.Ψ., χαϊδευτικὰ ἀποκαλεῖτο «Θηρίο», «ἄρα…τι ἄλλη ἀπόδειξη χρειάζεται ὅτι ἔρχεται ὁ Ἀντίχριστος;» (ἄρα, ποῦ καιρὸς πιὰ γιὰ παιδιά). Ἢ μὲ μεσοπολεμικὲς πομφόλυγες χριστιανοκομμουνισμοῦ ἢ καταστασιακοῦ ἀναρχοχριστιανισμοῦ. Κι ἔτσι περνοῦσε ὁ καιρός, ψυχωφέλιμα καὶ χαλαρά: Χωρὶς σκοτοῦρες οἰκογενειακές, μὲ ἀέναο φιλοσοφικὸ ψάξιμο κατὰ τοῦ Ἀπόλυτου Κακοῦ. Καὶ «ἀγώνα» κατὰ τῶν «κομμουνιστῶν» ἢ τῶν «ὑποκριτῶν ὀργανωσιακῶν Χριστιανῶν» καὶ συνάμα τῆς Μασωνίας. Ἰδεολογικὸς πόλεμος, ὄχι παῖξε-γέλασε. Πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ μάχη τῶν Ἰδεῶν. Ἡ χυδαιότητα καὶ μαζικοδημοκρατικότητα καὶ τῶν δύο φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ μισιοῦνται, ἀριστεροὶ Χριστιανοὶ καὶ συντηρητικοὶ Χριστιανοί, θανάσιμα, εἶναι ἐξίσου φυγότεκνοι καὶ καλοπερασάκηδες.

Προφανῶς, ἀπὸ τοὺς συντηρητικοὺς ἔχω ἀποκλείσει τοὺς αἰσθητικιστὲς καὶ λοιπὲς φιλοσοφημένες δεξιὲς δυνάμεις, γιατὶ ἄλλος εἶναι ὁ καημός τους αὐτῶν.

Κι ἐνῶ οἱ στρατιὲς τῶν μαζικοδημοκρατῶν κι Ἀριστερῶν (μεταπολιτευτικῶν, ἔτσι;) διὰ προσηλυτισμοῦ / σχολικοῦ – φοιτητικοῦ γενιτσαρισμοῦ καὶ διὰ τῆς μόδας πλήθαιναν, οἱ μεγάλοι μας Χριστιανοὶ ἀγωνίζονταν σὰν τὸν Δὸν Κιχώτη κατὰ ἀνεμόμυλων, χωρὶς νὰ γεννοβολᾶνε. Δὲν βλέπουν ὅτι μιὰ περιθωριακὴ ὁμάδα, οἱ Μουσουλμάνοι, ὑποσκελίζουν κι ἐκθρονίζουν -σὲ ἐξίσου ἐχθρικὸ περιβάλλον- τοὺς Δυτικοὺς καὶ τὶς ἀξίες τους, μόνο καὶ μόνο χάρη στὴ γεννητικότητά της. Δηλαδή, ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν καὶ στὴν Ἑλλάδα τὸ ἴδιο οἱ Χριστιανοί. Βεβαίως, ὑπάρχει καὶ τὸ ἄλλοθι τῆς Κρίσης. Πού, ἀρχικῶς, σκεφτόμουν ὅτι ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς συντηρητικοὺς καὶ Δεξιούς (ἀφοῦ οἱ [μεταπολιτευτικοὶ] Ἀριστεροὶ εἶναι ἐκ πεποιθήσεως φυγότεκνοι, μὲ ἢ χωρὶς Κρίση), ἀλλὰ ἔπειτα ἄλλαξα γνώμη: Δὲν ἰσχύει γιὰ κανένα, ἀφοῦ κι οἱ τάχα μου συντηρητικοὶ ταλιμπανέζοι Χριστιανοὶ ἤθελαν τὸ διαμερισματάκι τους καὶ τὰ πούπουλά τους, καὶ τὶς ἐν Κυρίῳ (ἀλίμονο…) «ἀποδράσεις» τους. Οὔτε μιὰ προσπάθεια, ρὲ παιδιά. Θὰ ρίξετε τὶς πέτρες σὰν τὸν Δευκαλίωνα μετὰ τὸν Κατακλυσμό, καὶ θὰ φυτρώσουν ἄνθρωποι. Ἢ θὰ κάνει τὶς πέτρες αὐτὲς τέκνα τοῦ Ἀβραάμ γιὰ χατήρι σας, ὁ Θεός, τὸ δικό σας, ἀτομικὸ γεννητικὸ σύστημα σᾶς τὸ ἔδωσε μόνο γιὰ μόστρα καὶ μὴν χρειαστεῖ νὰ δηλώσετε ἀλλαγὴ φύλου μὲ τὸν σχετικὸ νόμο. Ἤ: θὰ ἐκχριστιανίσετε μὲ τὸν ἐθελοντισμὸ καὶ τὶς ΜΚΟ τοὺς «πρόσφυγες» Μουσουλμάνους, ἀφοῦ πιστεύετε πὼς τὸ φαγητὸ μεταστρέφει συνειδήσεις (σὰν καλοὶ ὑλιστές, ποὺ εἶστε). Οὔτε μιὰ τιμημένη προσπάθεια, γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων. Νὰ πηγαίνατε στὸ μοναστήρι νὰ ἀντισταθμίζατε ὅλα αὐτα, νὰ ἔλεγα χαλάλι.

Αὐτά.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , | 36 Σχόλια

Ἡ Δύση τῆς Δύσης

Εἶχα διαβάσει τόσο παλιὰ τὸ «Ἡ Δύση τῆς Δύσης» τοῦ Lorenz Gyömörey (1931-1989), ποὺ δὲ θυμᾶμαι σχεδὸν τίποτα πέρα ἀπὸ ὅσα λίγα ἀποδελτίωσα. Θυμᾶμαι ὅτι διαπνεόταν ἀπὸ ἕναν (καὶ φιλοβυζαντινό) φιλελληνισμὸ ποὺ ἀκριβῶς μ’ ἀρέσει στοὺς Δυτικούς. Ἔχει σὲ κάποιο βαθμὸ μιὰ ἐξιδανίκευση, ὅμως ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὅλα αὐτὰ γράφτηκαν σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ τὸ ΠΑΣΟΚ δὲν εἶχε μπεῖ ὣς τὸ μεδούλι (ἢ δὲν ὑπῆρχε), δὲν ὑπῆρχε ἰδιωτικὴ τηλεόραση καὶ ἡ σημερινὴ Ἀριστερὰ βρισκόταν στὰ σπάργανα. Ἔστω. Δὲν εἶναι οὔτε Ζορμπάς οὔτε Μελίνα-Σῶστε-Τὴν-Ἑλλάδα, πάντως. Μόνο μιὰ ρωμανική, λατινογενὴς Εὐρώπη –πρὶν ἀπὸ κάθε «γοτθικὸ» καὶ ἀγγλοσαξωνικὸ ψυχισμό– εἶναι ὁ φυσικὸς σύμμαχός μας στὴ Δύση, αὐτοὶ ποὺ «μᾶς καταλαβαίνουν καλύτερα» στὰ μέρη ἐκεῖνα.

Μαζὶ μὲ διάφορους δυτικοὺς τεχνοκριτικοὺς ποὺ μετὰ τὸν Β’ Π.Π. ἀνατίμησαν τὴν βυζαντινὴ τέχνη, ἦταν κάτι τὸ πολὺ θετικό· βεβαίως, ἡ τάση αὐτὴ ἀφοροῦσε κυρίως τὰ τῆς τέχνης, καὶ ἔσβησε κάπου μετὰ τὸν περίφημο Μάη τοῦ ’68, ὅταν μπουχτίσαμε μὲ Ἀριστερά, ἀκόμα περισσότερη Ἀριστερά, τοὺς αἰώνια κατατρεγμένους Ἄραβές της καὶ τὰ δικαιώματα καὶ τῶν δυό στὴ ζωή μας.

συνέντευξη τοῦ Gyömörey, λοιπόν (ἀποσπάσματα):

Ἡ κοινωνικὴ δομὴ τῆς Ἰταλίας εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τῆς Ἑλλάδας. Στὴν Ἰταλία συνέβη ὅ,τι καὶ στὴν ὑπόλοιπη Δυτικὴ Εὐρώπη. Ὑπῆρξε μιὰ φεουδαρχικὴ κληρονομικὴ τάξη εὐγενῶν, τὴν ὁποία ἐξουδετέρωσε ἡ μαχόμενη ἀστικὴ τάξη. Στὴν Ἑλλάδα, οὔτε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Μεσαίωνα οὔτε κατὰ τὸ Βυζάντιο ὑπῆρξε κληρονομικὴ τάξη εὐγενῶν. Καὶ ἐπὶ Τουρκοκρατίας ἐπίσης. Ἔτσι, δὲν δημιουργήθηκε καὶ μιὰ μαχόμενη τάξη ἀστῶν, πράγμα ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἀκμὴ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τὴν παρακμή του μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῶν ἀστῶν ἀπὸ τοὺς τεχνοκράτες, τὸ 19ο καὶ τὸν 20ὸ αἰώνα. Στὴν περίοδο τοῦ Διαφωτισμοῦ, ὅμως, ἦταν ἡ ἀστικὴ τάξη ποὺ ἐμάχετο γιὰ νὰ πάρει τὴ θέση τῆς ἀριστοκρατίας. […] Τὴν Ἑλλάδα, νομίζω, τὴ διαφοροποιεί ἀπὸ τὴ Δυτικὴ Εὐρώπη τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἀναπτύχθηκε ποτὲ ταξικὴ συνείδηση σὲ καμιὰ τάξη καὶ σὲ κανένα στρῶμα. Ὑπάρχει κινητικότητα μεταξὺ τάξεων κι αὐτὸ γιατὶ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε κληρονομικὴ τάξη εὐγενῶν, τὸ γαλάζιο αἷμα, ποὺ δημιουργεῖ μετὰ τὶς ἀντιθέσεις μεταξὺ τῶν τάξεων. Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι μεταχειρίζομαι μαρξιστικούς ὅρους. Ἀντίθετα, στηρίζομαι σὲ λογικὰ τεκμηριωμένα γεγονότα.

 – Ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀπουσία μαχόμενης ἀστικῆς τάξης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, εἶναι καὶ ἡ ἀφετηρία τῆς τραγωδίας της. Ἡ αἰτία ποὺ τὴν καταδικάζει στὴ μοίρα τοῦ «τρίτου κόσμου», στὴν Εὐρώπη. Τι λέτε ἐσεῖς γι’ αὐτό;

– Νομίζω ὅτι αὐτὸ ποὺ θεωρεῖται καλὴ μοίρα γιὰ τὴν Εὐρώπη εἶναι κακοτυχία γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Τώρα πλέον, ἔχει ἀντιστραφεῖ. Ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη βρίσκεται σὲ ἀδιέξοδο, ἐνῶ ἡ ἱστορικὴ εξέλιξη στὴν Ἑλλάδα τῆς ἐπιτρέπει νὰ ψηλαφίσει καινούργιες λύσεις.

Τὰ παραπάνω, φυσικά, ὁδηγοῦν σὲ νέες διαμάχες μας μὲ τοὺς Δυτικιστές, ποὺ συστηματικὰ βρίζουν τὶς μικρὲς ἀνεπρόκοπες οἰκογενειακὲς ἐπιχειρήσεις, (ἄλλοι ἐξ αὐτῶν) τὴν πατριαρχικὴ ἑλληνικὴ οἰκογένεια, (κάποιοι) τὴν Ὀρθοδοξία (παρ’ ὄλο ποὺ παριστάνουν τοὺς Μαρξιστές -καὶ συνεπῶς, κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦν τὴν Ὀρθοδοξία ἁπλῶς ἐποικοδόμημα καὶ ὄχι αἰτία γιὰ τὴν «ὀπισθοδρόμηση»), καὶ στὸ βάθος τοὺς τάχα «φιλότουρκους Ἀνθενωτικούς» (τόσα ξέρουν, τόσα λένε, βεβαίως). Γιατί ὄχι; Τὸ μίσος, ἡ χλεύη καὶ ἡ περιφρόνηση εἶναι ἀμοιβαῖα. Σαφῶς, ὁ μακαρίτης ἔκανε λάθος ὅτι εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα γιὰ τὸ ἑλληνικὸ πρότυπο. Διότι οἱ Ἕλληνες εἶναι πάντα παιδιά, ποὺ μὲ λίγα σοκολατάκια, μιὰ ΟΝΕ, ἕνα πασοκικὸ βίντεο, τὰ ἀπαγάγεις. Τὰ ἐθνικῶς ἀδέρφια μας οἱ Δυτικιστές (φεῦ), σὰν τοὺς κομμουνιστὲς ποὺ λέν ὅτι «αὐτὸ ποὺ ἀπέτυχε δὲν ἦταν ὁ πραγματικὸς κομμουνισμός», ἰσχυρίζονται ὅτι «αὐτὸ [ποὺ τώρα διαλύεται κι ἀποτυγχάνει] δὲν εἶναι ὁ  Ἐν Οὐρανοῖς πραγματικὸς καπιταλισμός / ἐκδυτικισμός«.

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Φ. Νίτσε, Λυκόφως τῶν Εἰδώλων: δυὸ ἀποσπάσματα

1.

Γιὰ νὰ ὑπάρχουν θεσμοί, πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνα εἶδος θέλησης, ἐνστίκτου ἢ ἐπιταγῆς, ἀντι-φιλελεύθερο μέχρι κακίας: Ἡ θέληση γιὰ παράδοση, γιὰ ἐξουσία, γιὰ εὐθύνη ἀπέναντι στοὺς αἰῶνες ποὺ ἔρχονται, γιὰ ἀλληλεγγύη μεταξὺ ἁλυσίδων γενεῶν στὸ παρελθὸν καὶ στὸ μέλλον ad infinitum. Ὅταν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ θέληση, ἱδρύεται κάτι σὰν τὸ imperium Romanum….Ὁλόκληρη ἡ Δύση δὲν ἔχει πιὰ τὰ ἔνστικτα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀναπτύσσονται οἱ θεσμοί, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀναπτύσσεται ἕνα μέλλον: Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ ἀντίθετο ἀπὸ τὸ «σύγχρονο πνεῦμα» τῆς Δύσης. Ὁ καθένας ζεῖ μόνο γιὰ τὸ σήμερα, ζεῖ πολὺ γρήγορα, ζεῖ πολὺ ἀνεύθυνα: Αὐτὸ ἀκριβῶς λέγεται «ἐλευθερία». Ὁτιδήποτε κάνει τοὺς θεσμοὺς θεσμούς, ἀντιμετωπίζει τὴν ἀπέχθεια, τὸ μίσος, τὴν περιφρόνηση. Νομίζουμε πὼς διατρέχουμε καὶ πάλι τὸν κίνδυνο μιᾶς νέας σκλαβιᾶς μόλις ἀκούσουμε τὴ λέξη «ἐξουσία». Ἰδοὺ πόσο πολὺ ἔχει προχωρήσει ἡ παρακμὴ μέσα στὰ ἀξιολογικὰ ἔνστικτα τῶν πολιτικῶν μας, τῶν πολιτικῶν κομμάτων μας: Ἐνστικτωδῶς, προτιμοῦν αὐτὸ ποὺ ἀποσυνθέτει, ποὺ ἐπισπεύδει τὸ τέλος…

 

2.

Ὅταν παρατάει κανεὶς τὴ χριστιανικὴ πίστη, ἀποπέμπει καὶ τὸ δικαίωμα γιὰ χριστιανικὴ ἠθική. Τούτη ἡ ἠθικὴ δὲν εἶναι κατὰ κανένα τρόπο αὐτονόητη. Αὐτὸ πρέπει νὰ τονιστεῖ ξανὰ καὶ ξανά. Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἕνα σύστημα, μιὰ συνολικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων. Ὅταν σπάει κανεὶς μιὰ μόνο ἔννοια τοῦ συστήματος αὐτοῦ, π.χ. τὴν πίστη στὸ Θεό, σπάει καὶ τὸ σύνολο: Δὲν ἔχει πιὰ τίποτε ἀναγκαῖο στὰ χέρια του.

 

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες | Tagged , , | Σχολιάστε

Πανσλαβιστὲς Ὀρθόδοξοι καὶ τὰ ὅρια τοῦ βυζαντινισμοῦ

Περιδιαβαίνοντας κάποιος τὰ ΜΚΔ, μπορεῖ νὰ δεῖ διάφορες σελίδες ποὺ ἀσχολοῦνται καὶ προωθοῦν τὸν βυζαντινὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν βυζαντινὴ ἱστορία. Ὁ ἕλληνας χρήστης νοιώθει κάποια ἔκπληξη ὅταν διαπιστώνει ὅτι τὶς διαχειρίζονται ὄχι Ἕλληνες ἀλλὰ ξένοι καὶ μάλιστα Βούλγαροι κ.ἄ. Σλάβοι.

Φυσικά, ἡ πρώτη ἐπιπόλαια ἀντίδραση εἶναι ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. Ὅμως, γρήγορα καταλαβαίνει καθένας ποῦ τὸ πᾶνε οἱ φίλοι μας οἱ φιλοβυζαντινοί, Σλάβοι καὶ μή: Τὸ πᾶνε στὸν ἀφελληνισμὸ μὲ τὸν α ἢ β τρόπο τῆς Ρωμανίας. Ἐπαναλαμβάνω, δὲν μιλᾶμε γιὰ ἐχθροὺς τῆς Ρωμανίας, ὅπως τοὺς ἀρχαιοκεντρικοὺς καὶ παγανιστές. Ἀλλὰ γιὰ ὅσους, ὅσο ξετυλίγουν τὸ νῆμα τῆς σκέψης τους, φανερώνεται ὅτι βλέπουν τὴ Ρωμανία ὡς κάτι στὸ ὁποῖο μπορεῖ ὁ Δυτικὸς κι ὁ Σλάβος νὰ συμμετέχει μὲ τρόπο ὅμως ποὺ ἀποκλείει ἢ παραμερίζει τὴν ἑλληνικότητά της. Οἱ σύνηθεις τρόποι εἶναι οἱ ἑξῆς: Ἀφενός, ἡ προβολὴ τῆς «ρωμαϊκότητας» τῆς Ρωμανίας, ὡσὰν νὰ πρόκειται γιὰ τὴ σχέση τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας τοῦ 2017 μὲ τὸ Ἑλληνικὸ Βασίλειο τοῦ 1850. Ἀφετέρου, οἱ ἀναφορὲς σὲ κάποια βυζαντινὴ κοινοπολιτεία ἐθνῶν, κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ Ὀμπολένσκυ, ἀλλὰ μὲ πανσλαβικὲς νύξεις καὶ ἀναφορὲς στὴν «Τρίτη Ρώμη».

Προφανῶς, ἡ ἀναγωγὴ στὴ ρωμαϊκότητα («Ρωμαῖοι οἱ Λατίνοι, Ρωμαῖοι κι οἱ Βυζαντινοί, ἄρα γιὰ ποιὰ ἑλληνικότητα τῶν τελευταίων μιλᾶμε;») ἀρκεῖται, ὡς ἀπόδειξη, στὴν κοινότητα τοῦ ὀνόματος «Ρωμαῖος» μεταξὺ Κάτωνα καὶ Γρηγορᾶ, καὶ ὄχι στὸ τί σημαίνει τὸ ὄνομα. Καὶ μόνο ἂν σκεφτοῦμε ὅτι οἱ βάσεις τῆς Ρωμανίας ἦταν οἱ ἑλληνόφωνοι πληθυσμοί, ἡ ἑλληνικὴ παιδεία καὶ πολιτισμός (λόγιος καὶ λαϊκός), ἡ Ὀρθοδοξία, οἱ ρωμαϊκοὶ νόμοι καὶ ἡ Κωνσταντινούπολη, διαπιστώνουμε ὅτι μόνο οἱ ρωμαϊκοὶ νόμοι εἶναι κοινὸ μεταξὺ Ρώμης καὶ Ρωμανίας· φυσικά, οἱ ρωμαϊκοὶ νόμοι τῆς Ρωμανίας τροποποιήθηκαν σὲ σημαντικὸ βαθμὸ ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ πνεῦμα καὶ τὸ ἑλληνικὸ ἐθιμικὸ δίκαιο. Τὸ περιεχόμενο τῆς ρωμαϊκῆς συνείδησης εἶναι τελείως διαφορετικό. Ὅπως, γιὰ παράδειγμα, μιλᾶμε γιὰ προτεσταντικὸ καὶ ὀρθόδοξο Χριστιανισμό, ποὺ θεωρητικὰ εἶναι «Χριστιανισμοί» ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα τελείως διαφορετικὰ πράγματα.

Ὰν ψάξει κάποιος γιὰ τὶς ψυχολογικὲς αἰτίες τῆς ἐμμονῆς, διαπιστώνει ὅτι κάποιοι Δυτικοὶ και ἐνίοτε Ἰταλοί ἢ «λατινογενεῖς» λαοί (μὲ λατινογενὴ γλώσσα ἢ Παπικοί) νοσταλγοῦν μιὰν ἄλλη Εὐρώπη, διάφορη τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς καὶ νορδικῆς, ποὺ ἐπικάλυψε τὸ λατινικὸ στρῶμα. Ἡ νοσταλγία γίνεται καὶ ἀπαίτηση γιὰ συνέχεια. Ἔτσι βλέπει κάποιος νὰ γίνεται λόγος γιὰ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἀπὸ τὸ 30 π.Χ. ὣς τὸ 1453 μ.Χ. (!): ξεπερνιέται τὸ γοτθικό-βαρβαρικό (διάβαζε: νορδικό) ἐνδιάμεσο, καὶ φτάνουμε στὴν Ἀναγέννηση. Κι ἀπέναντι στὴν ἀγγλοσαξωνικὴ κυνικὴ ὠμότητα, ποὺ κάνει ζάρια καὶ τὰ μητρικὰ κόκκαλά της, μπορεῖ νὰ ἀντιπαραταχθεῖ ὁ αἰώνιος Νόμος τῆς Ρώμης. Ἔτσι, ὁ Δυτικὸς ποὺ εἶναι φιλοβυζαντινὸς κολακεύεται μὲ τὴ σκέψη ὅτι ἀνήκει στὴν ἑλληνορωμαϊκὴ αὐτὴ ἑνότητα ποὺ ὀνομάστηκε Βυζάντιο. Τὸ θέμα εἶναι ἂν ὁ ναρκισσισμός του ἔχει βάση. Ἐννοεῖται, ὅτι ὁ φιλοβυζαντινὸς αὐτὸς Δυτικὸς δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸν ἀνθέλληνα ἑλληνολάτρη Δυτικὸ ποὺ ἐνθουσιάζεται μὲ τὶς ἀρχαῖες κολῶνες καὶ τοὺς σύγχρονους Ὀλυμπιακοὺς Ἀγώνες.

Οἱ Σλάβοι εἶναι χειρότερη περίπτωση, γιατὶ δὲν ἔχουν ἁπλὰ ψυχολογικὰ προβλήματα καὶ τάσεις ἀναπλήρωσης τοῦ κενοῦ ποὺ προκάλεσε ἡ εἰσβολὴ τῶν Γερμανῶν τὸν 5ο αι. μ.Χ.· ἔχουν «ἐπεκτατικὲς τάσεις» ὄχι μόνο γεωγραφικά (αὐτὲς θὰ τὶς εἶχαν καὶ χωρὶς τὴν ἐπίφαση τοῦ βυζαντινισμοῦ τους) ἀλλὰ στὸ πεδίο τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ παρελθόντος τους. Βεβαίως, τὰ σλαβικὰ ἐπιχειρήματα περὶ κοινῆς βυζαντινῆς ταυτότητας καὶ Τρίτης Ρώμης καταρρίπτονται ἐξίσου εὔκολα ὅπως τὰ Δυτικά: Οἱ Σλαβο-Ρῶσοι τὸ μόνο ποὺ πῆραν ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ τρίπτυχο Ἑλλάδα-Ρώμη-Ὀρθοδοξία (ἡ οὐσία τῆς βυζαντινῆς ταυτότητας) εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Ἀπὸ τὰ ἄλλα (δίχως τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάρχει βυζαντινὴ ταυτότητα στὴν ὁλότητά της καὶ ὡς πραγματικό-ἱστορικὸ γεγονός) δὲν σκαμπάζουν τίποτε οὔτε ἐνδιαφέρθηκαν γι’ αὐτά. Πῶς ὅμως νὰ ἀποκληθεῖς «Βυζαντινὸς» ὅταν εἶσαι ἄσχετος μὲ τὴν βυζαντινὴ ταυτότητα στὸ σύνολό της; Μόνο Ὀρθόδοξος μπορεῖς νὰ εἶσαι· αὐτὸ δὲν εἶναι διόλου κακό. Κακὸ εἶναι ἂν συγχέεις τὸ α μὲ τὸ β. Παρόμοια, ὅλο τὸ παραμύθι τῆς Τρίτης Ρώμης βασίζεται ἀφενὸς στὴν παραπάνω (ἐσκεμμένη) σύγχυση κι ἀφετέρου στὸ ὅτι τὸν 15ο αἰ. μιὰ ἁπλὴ Ρωμηὰ πριγκίπισσα παντρεύτηκε ἕναν Ρῶσο ἡγεμόνα, ἄρα μετέφερε τὰ δικαιώματα στὴ Ρωσία. Ἡ γνώμη τῶν ἴδιων τῶν Βυζαντινῶν, φυσικά, δὲν μετρᾶ καθόλου γιὰ τοὺς τάχα «Βυζάντιο καὶ ξερὸ ψωμὶ» Σλάβους Ὀρθόδοξους: Κι ἄλλη φορά (ἐπὶ Μακεδόνων) οἱ Ρωμαῖοι πάντρεψαν πριγκίπισσά τους μὲ Ρῶσο, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔκανε οὔτε τοὺς Ρώσους νὰ αὐτοαποκληθοῦν Ρωμαῖοι οὔτε, φυσικά, τοὺς Ρωμαίους νὰ ἀναγνωρίσουν στάτους Ρωμαίου στοὺς Ρῶς.

Οἱ Σλάβοι εἶναι ἀναγκασμένοι νὰ πατοῦν σὲ δύο βάρκες: Αὐτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ αὐτὴ τοῦ Πανσλαβισμοῦ. Ὅμως, αὐτὰ τὰ δύο ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι μποροῦν νὰ εἶναι ἀσύμβατα· ἄλλωστε, ἡ ἕνωση τῶν Σλάβων στὴ βάση κάποιας σλαβικῆς «φυλῆς» σημαίνει ὅτι ἀφενὸς μποροῦν νὰ συμμετάχουν καὶ μὴ Ὀρθόδοξοι, ἀρκεῖ νὰ εἶναι Σλάβοι, καὶ ἀφετέρου σημαίνει ὅτι ὅποτε συγκρουστεῖ Ὀρθόδοξος μὴ Σλάβος μὲ Ὀρθόδοξο Σλάβο, ὁ Πανσλαβιστὴς «Ὀρθόδοξος» θὰ ταχθεῖ κατὰ τοῦ Ὀρθόδοξου μὴ Σλάβου, δηλαδὴ θὰ ἐναντιωθεῖ στὸ πνεῦμα τῆς διορθόδοξης φιλίας καὶ κοινοπολιτείας. Βλέπε γιὰ παράδειγμα τὴν ὑπόθεση τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας, βασισμένης σὲ πανσλαβιστικὰ κριτήρια.

Τὸ κωμικὸ τῆς ὑπόθεσης εἶναι ὅτι οἱ Πανσλαβιστὲς Ὀρθόδοξοι αὐτοπαρουσιάζονται –παλιά τους τέχνη κόσκινο– ἐπὶ αἰῶνες ὡς ultra-Ὀρθόδοξοι, ὡς θεματοφύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ δὲν ἀνέχονται τὴν παραμικρὴ ἀπόκλιση καὶ ποὺ ὡς πολιτικὸ ἢ ἄλλο κριτήριο ἔχουν μόνο τὴν Ὀρθοδοξία: Οἱ ἴδιοι, ὅπως δείξαμε, δὲν ἔχουν πρόβλημα μὲ τὴν ἐπίθεση σὲ Ὀρθόδοξους ἐὰν οἱ τελευταῖοι δὲν εἶναι Σλάβοι.

Βέβαια, ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἐκδήλωση τῆς ἀπέραντης, ἀτελείωτης, ἀέναης μειονεξίας τοῦ Σλάβου μπροστὰ στὸν Ἕλληνα νονό του. Δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ θέλει νὰ παριστάνει πότε τὸν «Βυζαντινό», πότε τὸν «Μακεδόνα», πότε τὸν «σοῦπερ-Ὀρθόδοξο» θεματοφύλακα τῆς Πίστης, πότε ποιὸς ξέρει τί ἄλλο. Νοιώθει ἀπέραντα μικρὸς ποὺ δὲν ἔχει συνεισφέρει σὲ τίποτε στὰ ὀρθόδοξα δόγματα καὶ συνόδους ἢ ποὺ στὴν πραγματικότητα οἱ σχέσεις του μὲ τοὺς Ρωμαίους ἦταν εἰσβολῆς στὴν ἐπικράτειά τους καὶ διαπραγμάτευσης γιὰ τὸ πλιάτσικο. Ἡ ἀτελείωτη αὐτὴ μειονεξία ἄλλοτε ἐκδηλώνεται ὡς θαυμασμὸς «μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα» κι ἄλλοτε ὡς κλεψιά. Δὲν βλέπω τίποτε ποὺ νὰ τὴ σταματήσει στὸ μέλλον παρὰ μόνο τὸν ὁριστικὸ ἐκδυτικισμὸ τῶν Σλάβων Ὀρθόδοξων.

Φυσικά, δὲν εἶναι κακὸ οὔτε κατωτερότητα τὸ ὅτι οἱ Σλάβοι βρῆκαν ἕτοιμο πακέτο, καὶ δὲν συνεισέφεραν στὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν πρόσεξαν τὴν παραβολὴ μὲ τοὺς ἐργάτες τοῦ ἀμπελιοῦ. Ὡς κατωτερότητα κι ἐνοχὴ τὸ ἀντιλαμβάνονται μόνον οἱ ἴδιοι, καὶ ἀρχίζουν τὸν μηχανισμὸ τῆς κλοπῆς. Φτάνουν, σὲ στιγμὲς εἰλικρινοῦς κακίας, νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν ἑλληνικότητα τῆς Ρωμανίας ἀγνοώντας (καὶ μὲ τὶς δυὸ σημασίες τῆς λέξης) ὅτι τὰ δικά τους, μεσαιωνικὰ ρωσικά, βουλγαρικά, σερβικὰ χρονικὰ ἀναφέρονται στοὺς Βυζαντινοὺς καὶ τὸ Βυζάντιο ὡς Ἕλληνες καὶ Ἑλλάδα, ἀντίστοιχα.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν τέτοιες τάσεις ἀπὸ Ἕλληνες. Παραδείγματα, ὁ Ἀ. Καλδέλλης καὶ ὁ Ρωμανίδης, ἐνῶ παλιότερα ἡ Ἀριστερὰ παραμόρφωνε τὸ ὅραμα τοῦ Ρῆγα Φεραίου γιὰ πορνικούς, κομματικοὺς λόγους, μόνο γιὰ ὅσο διάστημα οἱ Σλάβοι τῶν Βαλκανίων ἀνῆκαν σὲ ἄλλο παγκόσμιο στρατόπεδο, στὸ ὁποῖο λαχταροῦσε ἡ Ἀριστερὰ νὰ βρεθοῦμε. Τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὸν φιλοβυζαντινισμό τους εἶναι νὰ κλέψουν ἀπὸ τοὺς Νεοέλληνες τὸ βυζαντινὸ παρελθόν τους· ὅπως ὁ «ἀρχαιολάτρης Δυτικὸς» περιφρονοῦσε, σὰν τοὺς Λατίνους τοῦ 1ου αἰ. π.Χ., τὸν σύγχρονό του Ἕλληνα συγκρίνοντάς τον μὲ ἐκεῖνον τοῦ Χρυσοῦ Αἰώνα.

Φυσικά, νὰ μᾶς λείπει τέτοιος βυζαντινισμός, ποὺ στὸ κάτω-κάτω ἦταν ἐνάντιος στοὺς Βυζαντινούς. Στὰ μάτια τῶν τελευταίων, ὅποιος δὲν ὑποτασσόταν στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ κουλτούρα (καὶ δὲν μίλαγε ἑλληνικά) δὲν ἦταν παρὰ ἕνας πρωτόγονος βάρβαρος, ποὺ μὲ τίποτα δὲν λογιζόταν ὡς «Ρωμαῖος» ἀκόμη κι ἂν ζοῦσε ἀνέκαθεν μέσα στὰ ὅρια τῆς Ρωμανίας (ἐνάντια στὴν ὁποία, ἄλλωστε, διαρκῶς ἐπαναστατοῦσε). Ἀκόμη καὶ ἡ Ὀρθοδοξία μετὰ τὴν πρωτοβυζαντινὴ περίοδο ἑρμηνευόταν ὀρθά, ὅλως τυχαίως, μόνο ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες κατόχους τῆς Κωνσταντινούπολης κι ὄχι λ.χ. ἀπὸ τοὺς καλόπιστους Χριστιανοὺς τῆς Ἱσπανίας ἢ τῆς Ρωσίας -ἄλλο ἂν μποροῦσαν νὰ ὑπάρχουν ἐσωτερικὲς ἑλληνικὲς ἔριδες π.χ. Εἰκονομαχία. Ἀκόμη καὶ αὐτές ὅμως, δηλαδὴ τὸ περιεχόμενό τους, ἦταν τελείως ἀκατανόητες γιὰ τοὺς λαοὺς ἐπιπέδου σλαβικοῦ ἢ γιὰ τοὺς Φράγκους τοῦ 9ου αἰ. ποὺ νόμισαν, σὰν ἐξυπνάκηδες, πὼς οἱ Βυζαντινοὶ διακηρύσσαμε  ὅτι μπορεῖ νὰ λατρεύεται τὸ ξύλο τῶν εἰκόνων, ἁπλὰ ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι -οἱ Φράγκοι- δὲν γνώριζαν ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἑλληνικὴ ὁρολογία. Μόνο ὁ πρὸ τοῦ 800 μ.Χ. Πάπας, ὡς ἀξιοδάκρυτο ἑλληνορωμαϊκὸ κατάλοιπο στὴ γερμανικὴ καὶ ἀραβοκρατούμενη Δύση, συμμετεῖχε μὲ σοβαρότητα στὶς θεολογικὲς συζητήσεις τῶν μεσαιωνικῶν Ἑλλήνων. Ὁ «Καλδελλισμός» ἀντιστρατεύεται ὅσο τίποτε ἄλλο τὴν πραγματικὴ βυζαντινὴ ἐθνοπολιτισμικὴ ταυτότητα. Εἶναι ἡ τελευταία λέξη τῆς διαστρέβλωσής της. Τὸ ἀπόλυτο ψέμα σὲ σύγχρονη συσκευασία.

Κι ἔρχομαι στὸ πρακτικό: Μὲ τέτοιους μειονεκτικούς λαοὺς σὰν τοὺς Σλάβους Ὀρθόδοξους δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καμμία συμμαχία ἐνάντια στὸ Ἰσλάμ. Εἴτε θὰ πρέπει νὰ σιωπήσουν (δηλαδή, νὰ μὴ μᾶς τὸ λένε μὲ τέτοια ἀφέλεια ἢ θράσος ὅτι εἶναι οἱ πνευματικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Βυζαντίου) καὶ νὰ μὴν κλέβουν μὲ «φιλοβυζαντινισμὸ» τὴν ἱστορία μας εἴτε πρέπει νὰ ἀλλάξουν ἄποψη. Κι ὅταν λέω Σλάβους Ὀρθόδοξους, δὲν ἐννοῶ τόσο τὴ Ρωσία, ποὺ παίζει σὲ ἄλλη κατηγορία, ὅσο Σέρβους, Βουλγαρομακεδόνες καὶ Βουλγάρους. Πρέπει πρῶτα νὰ μάθουν νὰ σέβονται καὶ νὰ εἶναι περήφανοι γιὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι, κι ἔπειτα νὰ συνεργαστοῦμε. Γιὰ παράδειγμα, οἱ Βούλγαροι, λαὸς μὲ τεράστια ἐπιθετικότητα ἐναντίον μας (περισσότερο ἀπὸ τὴν ἐπιθετικότητά τους πρὸς τοὺς Τούρκους) μπορεῖ νὰ μισοπεθαίνουν μὲ μιὰ τουρκικὴ μειονότητα, ἀλλὰ ὀνειρεύονται Μακεδονίες καὶ Θράκες. Οἱ Σέρβοι, μπορεῖ νὰ εἶχαν μόνο τοὺς Ἕλληνες ἔμπρακτα φίλους στὸν Α’ Π.Π. (διάσωση τοῦ ἡττημένου στρατοῦ τους μὲ μεταφορά του στὴν Κέρκυρα τὸ 1915) καὶ στὴ δεκαετία τοῦ ’90 (Κόσοβο, Βοσνία, φιλοξενίες Σερβόπουλων), αὐτὸ δὲν τοὺς ἐμπόδισε, ἂν καὶ (κι αὐτοί…) ultra-ΚαραΤέλειουςΕὐλαβεῖςὈρθόδοξους νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς Ψευτομακεδόνες, ἀκόμη κι ἂν οἱ τελευταῖοι καταπατοῦν ὡς σχισματικοὶ τὴ δικαιοδοσία τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας στὰ ἐδάφη τῆς ΠΓΔΜ. Τόσο πιστοὶ στοὺς ὀρθόδοξους κανόνες οἱ εὐλαβεῖς ὑπερορθόδοξοι καὶ πανσλαβιστὲς Σέρβοι. Οἱ Ρωσόφιλοι αὐτοὶ Πανσλαβιστὲς Σοῦπερ-Ὀρθόδοξοι δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ Ἁγία Μητέρα τους Ρωσία μπορεῖ νὰ τοὺς πετᾶ ὡς τροφὴ στὰ δόντια τῶν Ἀλβάνότουρκων τοῦ Κοσόβου καὶ τῶν Τουρκοβογόμιλων τῆς Βοσνίας, κι ὅτι ἡ Ρωσία εἶναι ἱστορικὰ ἀναγκασμένη νὰ εἶναι ἰμπεριαλιστικὴ τόσο ὅσο οἱ ΗΠΑ καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι. Φυσικά, γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες ἰσχύουν τόσο αὐτὰ ὅσο κι ὅτι ἡ Ρωσία εἶναι καλὸς βαφτισιμιός μας μόνο ἐὰν πολεμᾶ Γερμανοὺς καὶ Ἰσλάμ (τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἂν γιὰ διάφορους λόγους δὲν τὸ κάνει, κατανοοῦμε πολὺ καλὰ τὶς αἰτίες, ὡστόσο δὲν τῆς ἀναγνωρίζουμε καμμία ὀρθόδοξη ἁγιότητα οὔτε ἀδελφικότητα.

Ἐν ὀλίγοις, πρέπει νὰ ἐναντιωνόμαστε τόσο στοὺς ρωσοφάγους ἰσλαμοπράκτορες Ἀναρχικοὺς-Antifa καὶ ἐν γένει «Ἑλληνοδυτικοὺς» (ἄλλου εἴδους πράκτορες ἢ ἀφελεῖς, κι αὐτοί), ὅσο καὶ στοὺς ἀφελεῖς Σλαβόφιλους. Ἡ «βυζαντινὴ κοινοπολιτεία», μὲ λατινογενεῖς ἢ σλαβορθόδοξους ὄντως μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, μόνο ὅμως ἐν ἀληθείᾳ κι ὄχι μὲ συμβιβασμούς στὸ ζήτημα τῆς ἱστορίας ἢ μὲ κλοπές. Διαφορετικά, ὅπως ἔγραφε ἕνας Βυζαντινός: «Ἡμεῖς γὰρ χριστιανοὶ ὄντες καὶ μίαν πίστην ἔχοντες, ὅμως βαρβάρους ἔχομεν καὶ λέγομεν τοὺς Βουλγάρους, τοὺς Βλάχους, τοὺς Ἀλβανίτας, τοὺς Ρούσους» (Ἑ. Ἀρβελέρ, Γιατὶ τὸ Βυζάντιο, σ. 63).

Posted in Βούλγαροι, Δυτικοί, Ελλάδα, Ρωσία, Ρωμανία, Σέρβοι, Σλάβοι, Χωρίς κατηγορία, θρησκεία | Tagged , , , , , , | 7 Σχόλια

Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση

Μὲ ἀφορμὴ τὴ «Σύναξη»

Πηγή

Δεν θα ήθελα να αδικήσω το έργο των συγγραφέων, από τα άρθρα των οποίων «απομόνωσα» κάποια ενδεικτικά, για εμένα, αποσπάσματα. Εξακολουθώ όμως να τα θεωρώ ενδεικτικά μίας «εργαλειακής» χρήσης δεδομένων της Πατερικής, συνοδικής και βιβλικής ιστορίας, με σκοπό την «επίθεση» ή την «αποδόμηση» αυτών που θεωρούνται ως φανατικοί. 

Η συζήτηση θα έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο. Η «οικονομία» για τους Πατέρες της Εκκλησίας ήταν στενά συνδεδεμένη με τη διαχείριση της μετάνοιας από την Εκκλησία. Οι επίσκοποι ως «οικονόμοι ψυχών» ασκούν το ποιμαντικό τους έργο, ακριβώς παρέχοντας πλήρη ή εν μέρει μετάνοια. Δεν καταδικάζεις ως ποιμένας ψυχών ούτε τον ετερόδοξο, ακόμα και ούτε τον αιρετικό, διότι δεν υποκαθιστάς την Θεία φιλανθρωπία, όμως απ’ αυτό το σημείο μέχρι το σημείο να «εμπλέκεσαι» σε διαλόγους με τις άλλες εκκλησίες, δεν είμαι σίγουρος ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Το αποδέχομαι ως ιστορική- συγκυριακή απαίτηση. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

7 Ὀκτωβρίου 1571: Ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου

battle

Στὴν ὁποία ἔλαβε μέρος καὶ ὁ ἱσπανὸς συγγραφέας Θερβάντες

 

Posted in Δυτικοί, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

Κ. Καρυωτάκης, ἕνα ποίημα

Φύγε κι ἄσε με μοναχό, ποὺ βλέπω νὰ πληθαίνει

ἀπάνω ἡ νύχτα, καὶ βαθιὰ νὰ γίνονται τὰ χάη.

Οὔτε τοῦ πόνου ἡ θύμηση σὲ λίγο πιὰ δὲ μένει,

κι εἶμαι ἄνθος ποὺ φυλλοροεῖ στὸ χέρι σου καὶ πάει.

 

Φύγε καθὼς τὰ χρόνια κεῖνα ἐφύγανε, ποὺ μόνον

μιὰ λέξη σου ἦταν, στὴ ζωή, γιὰ μένα σὰν παιάνας.

Τώρα τὰ χείλη μου διψοῦν τὸ φίλημα τῆς μάνας,

τῆς μάνας γῆς, καὶ ἀνοίγονται στὸ γέλιο τῶν αἰώνων.

 

Φύγε, ἡ καρδιά μου νοσταλγεῖ τὴν ἄπειρη γαλήνη!

Τάράζει καὶ ἡ ἀνάσα σου τὰ μαῦρα τῆς Στυγὸς

νερά, ποὺ μὲ πηγαίνουν, ὅπως εἶμαι ναυαγός,

ἐκεῖ, στὸ ἀπόλυτο Μηδέν, στὴν Ἀπεραντοσύνη.

Posted in ποίηση | Tagged , | Σχολιάστε

Ἄγγελος Σικελιανός, τρία ποιήματα

ΔΕΗΣΗ

Πνέμα τοῦ πόνου, ποὺ οἱ θλιμμένοι ἀγῶνες

Σὲ ὑψώσανε στῶν αἰώνων τοὺς αἰῶνες,

κ’ εὐδόκησες ν’ ἀστράψουνε οἱ κορόνες

τῶν ἀδυνάτων, ἄστρα·

 

πνέμα πανάγαθο, ἀπὸ τῆς ἀβύσσου

τοῦ Δικαίου ποὺ χαράζει ἡ δύναμή Σου,

κι ὡς τρικυμιὰ ἀνοιξιάτικη ἡ ὁρμή Σου

βροντάει στὰ κάστρα·

 

Κύριε, ποὺ φύσηξες στοῦ ὀχτροῦ τὰ μάτια

ἀφιόνι, νὰ χαθεῖ στὰ μονοπάτια

τῆς Δικαιοσύνης Σου, καὶ τὰ παλάτια

τοῦ ‘ριξες κάτου·

 

κ’ εἶδες ἡ γῆ τὴ Δόξα ν’ ἀναδίνει

τοῦ ἀγώνα Σου ἱερή, καὶ τὴ γαλήνη

μᾶς χάρισες ἡ ἁγνὴ θωριὰ ποὺ χύνει

τοῦ ἅγιου θανάτου·

 

ἄκου τοὺς λαοὺς ποὺ βοᾶν σὰν τὰ μελίσσια

ποὺ πνίγουνε στὸν Ὕμνο Σου τὴ λύσσα

τοῦ ὀχτροῦ, κ’ εἶν’ οἱ δέησές τους κυπαρίσσια

στὴ θεία τους θλίψη·

 

ἄκου πῶς βογκοῦν γιορτερὰ οἱ καμπάνες·

ἄκου πῶς χύνονται βαθιοὶ οἱ παιάνες·

ἄκου πῶς κλαῖν καὶ Σ’ εὐλογᾶνε οἱ μάνες·

ἄκου ἀπ’ τὰ ὕψη.

 

ἄκου ἀπ’ τὸν Ἄθω, ἄκου ἀπ’ τὸν Ὄλυμπο, ἄκου

ἀπὸ τὰ κορφοβούνια κι ἀπ’ τοῦ λάκκου

τὰ βύθη, ἀπὸ τὸ σκοῦσμα τοῦ κοράκου

ποὺ τρώει τὸ ψοφίμι·

 

ἄκου ἀπ’ τὰ πέλαα ‘ποὺ βαθιὰ ἀνασαίνουν

τὰ νέα νησιὰ ποὺ ἀπ’ τὸ σεισμό Σου βγαίνουν

καὶ στὰ καράβια Σου τὴ Δόξα δένουν

πλώρα καὶ πρύμη·

 

ἀπὸ τὴ Σαμοθράκη Σου ‘που ἡ Νίκη

ρίχνει κραυγὴ καὶ ἀχὼ στὴ Σαλονίκη,

κ’ ἔχ’ ἡ βοή της τὴν ἱερή Σου φρίκη·

τοῦ Δικαίου Μάνα,

 

ἄκου, κ’ εὐλόγα! Ὡς στάχυα γείραμε ὅλοι

στὸ μεγάλο ἄξαφνό σου δροσοβόλι.

Κατέβα, Δίκαιε! Σάλεψε στὴν Πόλη!

Κάμε ν’ ἀκούσουμε, ν’ ἀκούσουμε ὅλοι,

καὶ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς Σου τὴν καμπάνα!

  Συνέχεια

Posted in ποίηση, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Θράκη-Καταλωνία

Στὸν πολὺ καλὸ Ἀντιφωνητή, ἕνα ἄρθρο ὑποστηρίζει ὅτι ἄλλο ἡ Θράκη κι ἄλλο ἡ Καταλωνία. Δὲν ἀμφισβητῶ τὶς προθέσεις του (δὲν σχετίζεται ὁ Ἀντιφωνητὴς μὲ ὑστερικοὺς φιλελεύθερους θατσερικούς, οὔτε ἑλληνοφάγους οὔτε Φρανκόπληκτους). Ὡστόσο, παρατηρῶ ὅτι τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα ἐπαναλαμβάνονται: Μιὰ ἀπαρίθμηση τῶν διαφορῶν μεταξὺ Καταλωνίας καὶ Θράκης, μὲ συμπέρασμα τὴν ἀνομοιότητα. Ἄρα, μποροῦμε νὰ ὑποστηρίξουμε τοὺς Καταλωνοὺς χωρὶς νὰ φοβόμαστε ὅτι θὰ ζητήσουν ἀπόσχιση τῆς Θράκης οἱ Μουσουλμάνοι.

Ὅμως, τὸ κρίσιμο ζήτημα δὲν εἶναι ἂν ὑπάρχουν λογικὲς ἀντιστοιχίες Καταλωνίας-Θράκης. Γιὰ παράδειγμα, γιὰ τοὺς Τούρκους δὲν ἔχει καμμία σημασία ὅτι ἁπλὰ ὑπάρχει «μιά μουσουλμανική μειονότητα δίχως ρίζες στόν χῶρο«, γιατὶ οἱ Τοῦρκοι (ὅπως καὶ τὸ Ἰσλάμ) θεωροῦν Δίκαιο τὰ ἀποτελέσματα τῆς βίαιης κι ἄνευ αἰτίας κατάκτησης ἀκόμη κι ἂν αὐτὴ εἶναι πρόσφατη ἢ σχετικὰ πρόσφατη. Πῶς κατέκτησαν ἄλλωστε τὴ Μικρασία; Γιατὶ ἁπλὰ τοὺς γυάλισε στὸ μάτι καὶ τὸ Ἰσλὰμ ἐπιτάσσει τὸν πόλεμο γιὰ τὴν καθυποταγὴ τῶν ἀλλόπιστων. Ὁ πρώην ὑπ. ἐξ. τῆς Τουρκίας σὲ βιβλίο του ὁμολόγησε ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν δὲν κατοικοῦσε οὔτε ἕνας Τοῦρκος στὴν Κύπρο, ἡ Τουρκία θὰ ἔπρεπε νὰ κυριαρχεῖ στὸ νησί. Δὲν χρειάζεται νὰ ἔχουν καμμιὰ ρίζα καὶ ἱστορικὴ σχέση οἱ Τοῦρκοι καὶ Μουσουλμάνοι μὲ τὸ χῶρο τὸν ὁποῖο λιγουρεύονται. Σκέφτονται ἀλλιῶς ἀπὸ ἐμᾶς.

Μὲ ἄλλα λόγια, ὅταν συλλογιζόμαστε ἀναλογίες προκειμένου νὰ πειστοῦμε καὶ νὰ πείσουμε γιὰ μιὰ ὑπόθεση, πρέπει νὰ ἐξετάζουμε ἂν οἱ πρωταγωνιστὲς σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση (οἱ Τοῦρκοι καθὼς καὶ οἱ Δυτικοί) συμμερίζονται τέτοιες ἀριστοτελικὲς καὶ καντιανὲς ἀντιστοιχίες καὶ ὁμοιότητες ἢ ἂν συμμερίζονται ἄλλες ἀρχές (καταστροφὴ Χριστιανῶν, δίκαιο τῆς βίας, κρατικὰ συμφέροντα Δυτικῶν). Ἂν συμβαίνει τὸ β’, τότε μάταια ἀποδεικνύουμε στὸν ἑαυτό μας ὅτι δὲν εἶναι βάσιμος ὁ φόβος μήπως ὑποστηρίζοντας τοὺς Καταλωνούς ὑποστηρίξουμε ἄθελα τὴν ἀπόσχιση τῆς Θράκης.

Τὸ ζήτημα δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ εἶναι ἂν θὰ πειστοῦμε ἐπιχειρηματολογικὰ νὰ παραδώσουμε τὴ Θράκη στὴν περίπτωση ποὺ κάποιος τὸ ζητοῦσε μὲ εἰρηνικὸ δημοψήφισμα. Ἀλίμονο. Δὲν κάνουμε διάλογο μὲ Ἀριστεροὺς ἀπάτριδες «ἴσων ἀποστάσεων ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη» οὔτε μὲ «συνεπεῖς ἁγνοὺς ἰδεολόγους τοῦ ἐθνισμοῦ». Οὔτε εἶναι σωστὸ νὰ λέμε (ὅπως ἄλλοι): «Μὴν κάνετε τέτοιες συγκρίσεις, γιατὶ τὸ ἐκμεταλλεύονται οἱ Τοῦρκοι». Ὁ κόσμος τό ‘χει τούμπανο κι ἐμεῖς κρυφὸ καμάρι.

Ἂν οἱ Τοῦρκοι ἦταν σὰν τοὺς Ἕλληνες, θὰ συμμερίζονταν τὶς ἀρχές μας. Ἀλλὰ δὲν εἶναι. Συνεπῶς, κάθε ἀπόσχιση κομματιοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἢ βαλκανικοῦ κράτους προκαλεῖ τὴ μιμητικὴ ἐπιθυμία ἄλλων μειονοτήτων (ριζωμένων ἢ μή, μὲ νόμιμα δικαιώματα ἀπόσχισης ἢ μή, κ.ο.κ.) γιὰ ἀπόσχιση. Δηλαδή, ἡ ἀπόσχιση τῆς Καταλωνίας ἐνισχύει τὶς τάσεις γιὰ ἀπόσχιση διάφορων κομματιῶν τῆς Ἑλλάδας.

 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Τὸ φύλλο τῶν ἀγγέλων, χθές, σήμερα, αὔριο

Ὑποτίθεται ὅτι στὸ ὕστερο Βυζάντιο, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ἀσχολοῦνταν μὲ τὸ περίφημο φύλο τῶν ἀγγέλων.

Ψέμα εἶναι, βεβαίως, τοῦ Τσιφόρου, λογοτεχνικῇ ἀδείᾳ, ποὺ ὅμως ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ τοὺς μικροὺς Γκέμπελς. Καὶ ἔμεινε.

Αἴ λοιπόν, σήμερα ἀσχολούμαστε μὲ τὸ φύλο τῶν κατὰ λάθος ἐνσαρκωμένων σὲ σῶμα ἄντρα ἢ γυναίκας. Ἄλλωστε, ὅπως ἔχει πεῖ ὁ Πλάτων, ἄνθρωπος εἶναι μόνο ἡ ψυχή, ὄχι τὸ σῶμα. Αὐτὴ τὴν ἀρχὴ υἱοθετεῖ ἡ Ἀριστερά, πλατωνικὴ οὖσα ἀπὸ τὰ γεννοφάσκια της. Habeas anima.

Μὲ μικροδιαφορές, φυσικά. Οἱ σὲ λάθος σῶμα ἐνσαρκωμένες ψυχὲς ἐνσαρκωμένοι μποροῦν νὰ εἶναι ἀκόμη καὶ ψυχὲς 15 ἐτῶν, ἐνῶ οἱ ἄγγελοι δισεκατομμυρίων. Ἡ ἐνσαρκωμένη ψυχὴ μπορεῖ νὰ τὸ μετανιώσει γιὰ τὸ σῶμα ἐπιλογῆς της. Καὶ δῶσ’ του ξανὰ τὰ ἀναβολικά, οἱ ἐκτομὲς καὶ οἱ συγκολλήσεις· ἐνῶ ὁ ἄγγελος ἅπαξ καὶ ἀποστατήσει δὲν ξαναγυρνᾶ. Ἐπίσης, οὔτε κάποια Ἅλωση μᾶς ἀπειλεῖ οὔτε οἱ Μουσουλμάνοι ἔρχονται, ὅπως τὸ 1453. Τέλος, ἐνῶ ὁ Πλάτων πίστευε στὴ μετενσάρκωση (ὡς τιμωρία τῆς ψυχῆς), σήμερα πάρα πολλοὶ πιστεύουν (γιὰ καλὸ πράγμα: ὅτι δὲν θὰ πεθάνουν ποτέ) στὴν μετενσάρκωση, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν ἔχει καθιερωθεῖ ὡς ὑποχρεωτικὴ πίστη.

Γιὰ τὸ αὔριο, ρωτῆστε τὸν ἰμάμη τῆς γειτονιᾶς σας, ἂν θὰ ἐπιτρέπεται.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Κακιὰ βία

Μιὰ γενικὴ ἀμνησία.

Οἱ φιλελεύθεροι (ἀκόμη καὶ τὸ λιβερτάριαν κομμάτι τους, τὸ «τραβᾶτε με κι ἂς κλαίω»), ποὺ πετάξαν δυὸ ὡραῖες βομβίτσες στὸν Β’ Π.Π., ἔπειτα μὲ τὴ θεά τους Θάτσερ στὰ Φῶκλαντ, καὶ πολλὲς βομβίτσες μετὰ τὸ 1990 παντοῦ, νὰ κλαῖνε ἀπαρηγόρητοι σὰ μωρὰ παιδιὰ μὲ τὰ αἵματα τῆς non pasaran Γιαγιᾶς! Κάτι ὁμοϊδεάτες στελεχῶν ΠΑΣΟΚων, νὰ ἐκφράζουν τὴν ἠθική τους ἀγανάκτηση σὲ ὅλους τοὺς τόνους. Σὰν καλοὶ παλιοὶ Πασόκοι, νὰ ὀργανώνουν ἀριστοτεχνικὰ τὸ κλίμα ἀνθρωπισμοῦ καὶ ἀγανάκτησης. Δίπλα τους, οἱ αἱρετικοὶ ἢ ἀεὶ κακοὶ ἑρμηνευτὲς τῶν Χριστιανικῶν Διωγμῶν, ποὺ νομίζουν ὅτι τὸ χυμένο αἷμα εἶναι ἀρκετὴ ἀπόδειξη γιὰ τὴν Ἀλήθεια αὐτοῦ ποὺ μαρτύρησε.

Οἱ Ἀριστεροὶ νὰ ἐκφράζουν τὸν ἀποτροπιασμό τους. Αύτοὶ ποὺ δὲν ἔβλεπαν τίποτε ἀφύσικο σὲ ἐπὶ δεκαετίες ἐκτελέσεις, καταναγκαστικὰ ἔργα, ἐξορίες, διώξεις κ.λπ., τώρα ἀνακάλυψαν τὴ βία τοῦ κράτους. Εἴτε ἄλλαξαν ἀπόψεις γιὰ τὴν βία εἴτε οὐ γὰρ μόνον… Ἀκόμα καὶ νὰ ἄλλαξαν ἀπόψεις ὅμως, αὐτὸ ἔγινε στὰ κρυφά, γιατὶ ὡς γνωστὸν ἡ Ἀριστερὰ δὲν ζητᾶ συγγνώμη, δὲν εἶναι ἀντρίκιο πράμα.

Ἡ βία ἄλλοτε δικαιολογεῖται ἄλλοτε αἰτιολογεῖται, ἄλλοτε καὶ τὰ δύο, ἄλλοτε τίποτε ἀπὸ τὰ δύο. Ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν δώσει τὴ συγκατάθεσή τους σὲ καταστάσεις μόνιμης βίας ἢ σὲ ἀνήκουστες στιγμιαῖες πράξεις βίας, καλὸ εἶναι νὰ σιωπᾶνε κι ὄχι νὰ φορᾶνε τὴν κουκούλα τοῦ εἰρηνιστῆ καὶ δημοκράτη. Ὅποιος ἀπὸ τὴν πολλὴ φιλοσοφία ξέχασε ὅτι τὸ κράτος εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀσκεῖ βία γιὰ νὰ διατηρήσει τὴν κυριαρχία του, καὶ νομίζει ὅτι πρόκειται γιὰ φασισμὸ καὶ Φρανκισμό, νὰ γυρίσει στὰ θρανία ἐπειγόντως.

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Αριστερά | Tagged , , | Σχολιάστε

ἐθνικισμός;

Μὲ τόσους «ἐθνικιστές» (δεξιοὺς κι ἀριστερούς), ποὺ φανέρωσαν πόσο ἁγνοὶ ἰδεολόγοι εἶναι στὴν περίπτωση τῆς Καταλωνίας, προτιμῶ νὰ δηλώνω ἀντιεθνικιστής.

Ἄλλωστε, οἱ λέξεις δὲν ἔχουν περιεχόμενο (πέραν τοῦ ἐτυμολογικοῦ), ἀλλὰ σημαίνουν ὅ,τι ἐννοεῖ αὐτὸς ποὺ τὶς χρησιμοποιεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅποιος προλάβει καὶ τὶς καπαρώσει πρῶτος. Στὴν Ἑλλάδα, τὸν αὐτοπροσδιορισμὸ «ἐθνικιστὴς» χρησιμοποιοῦν συνήθως ἐθνικοσοσιαλιστές, φασίστες καὶ θαυμαστὲς τῶν συνεργατῶν τῶν κατακτητῶν (ἐνῶ ὑπῆρξαν ἀκόμη κι ἀντικομμουνιστὲς ἀντιστασιακοί!), ἀντικομμουνιστές, κατὰ φαντασίαν κι ἑτεροχρονισμένα ἀλυτρωτιστές (ποὺ τὸ 1920 ζητοῦσαν «Μικρὴ Ἑλλάδα»). Καὶ καλά, γιὰ τοὺς φασίστες καὶ ἐθνικοσοσιαλιστὲς ποὺ σοβαρὰ θεωροῦν ἰδανικὴ πολιτεία τὸν Μεταξᾶ, τὸν Χίτλερ, τὸν Μουσουλίνι κι ἄλλα βραχύβια καθεστῶτα 5-10-15 ἐτῶν, τί να πεῖς. Ἀλλὰ κι ὁ ἀντικομμουνισμὸς ὀφείλεται σὲ κατὰ γράμμα ἑρμηνεία τοῦ κομμουνισμοῦ. Οἱ Ἀλβανοὶ κομμουνιστὲς ἀντιλήφθηκαν τὸν κομμουνισμὸ ἀλλιῶς καὶ ἑνοποίησαν ἐθνικὰ τὴν Ἀλβανία. Οἱ Βούλγαροι κομμουνιστὲς ἑρμήνευσαν τὸν κομμουνισμὸ ἀλλιώτικα, καὶ μέσῳ αὐτοῦ προώθησαν τὸ σχέδιο κατάκτησης τῆς Β. Ἑλλάδας (διὰ τῆς «αὐτόνομης Μακεδονίας») καὶ τῆς νότιας Γιουγκοσλαβίας (στὴν ὁποία ὅλοι οἱ τοπικοὶ κομμουνιστὲς ἀποχώρησαν ἐθελοντικὰ ἀπὸ τὸ Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας καὶ προσχώρησαν στὸ Κ.Κ. Βουλγαρίας κατὰ τὸν Β’ Π.Π.), ἐνῶ παράλληλα ἄσκησαν πίεση ἐκχριστιανισμοῦ στοὺς Μουσουλμάνους τῆς Βουλγαρίας. Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὸν συνδυασμὸ ρωσισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ χάρη στὸν ὁποῖο τὰ ρωσικὰ ἔγιναν διεθνὴς γλώσσα ὣς τὸ Βερολίνο; Δὲν εἶναι ὁ κομμουνισμός, ὡς θεωρία καὶ πράξη, λοιπόν, τὸ πρόβλημά μου (ἔχει πολλὰ καλά, ἄλλωστε), εἶναι ἡ ἑλληνική, εἰδικὰ καὶ μόνο ἡ ἑλληνική, Ἀριστερὰ κατὰ τὰ 90/100 της (χρονικὰ καὶ παραταξιακά). Μαζί, φυσικά, μὲ ὅσους βάζουν τὴν ἀκεραιότητα τοῦ ἐθνοκράτους κάτω ἀπὸ τὸν ἀντικομμουνισμό, τὸν κομμουνισμό, τὸν φιλελευθερισμὸ κι ἀναρχισμό τους.

Ὅταν λοιπόν, διαφωνεῖ κάποιος μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ περιεχόμενα, πρέπει νὰ βρεῖ κάτι ἄλλον ὅρο γιὰ νὰ αὐτοπροσδιοριστεῖ -ἀκόμη κι ἂν πιστεύει ὅτι ὁ ὅρος ἐθνικισμὸς στὴν ἐπιστημονική του σημασία σημαίνει ἀκριβῶς τὴν προάσπιση ἢ τὸ μεγάλωμα τοῦ ἐθνικοῦ κράτους. Σημασία ἔχει τί ἐννοεῖται στὴν πιάτσα, τὰ σχολεῖα καὶ στὰ κυρίαρχα ΜΜΕ μὲ τὸν ὅρο, κι ὄχι τί ἐννοεῖται π.χ. ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαναστασίου.

Ἐπιπλέον, ὁ πολὺς ἐθνικισμὸς ὁδηγεῖ σὲ ἀερολογίες τοῦ τύπου «Εἴμαστε ἀθάνατοι κι ἄτρωτοι ὡς ἔθνος, μποροῦμε χωρὶς κράτος» ἢ «μισῶ αὐτὸ τὸ κράτος καὶ ἀγαπῶ αὐτὴ τὴ χώρα» καὶ ἄλλες ψεκασμένες πεποιθήσεις, ὅπως «ὁ παγκόσμιος Ἑλληνισμὸς κυριαρχεῖ πολιτισμικὰ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὡς κράτος». Καμμιὰ Ὀλυμπιακὴ Ἐπιτροπὴ δὲν θὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἐδαφικὴ καὶ δημογραφικὴ συρρίκνωση. Τὸ ὅτι ἔχουν ἀρχαῖες κολῶνες στὴν Νέα Ὑόρκη στὸ Δημαρχεῖο δὲν συνεπάγεται ὅτι θὰ πεθάνουν γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῶν Ἑλλήνων. Ἂς μὴν πῶ γιὰ τοὺς «ἁγνοὺς ἰδεολόγους», κεντρώους καὶ κεντροαριστερούς, ποὺ εἶναι ταμένοι στὴν συνεπὴ ὑπεράσπιση τῆς ἰδεολογίας τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τῆς αὐτοδιάθεσης, καὶ κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποστηρίξουν τοὺς ἀποσχιστὲς σὲ Κόσοβο, Βοσνία, Τσετσενία, κατεχόμενη Κύπρο καὶ ἀλλοῦ -ἀκόμα καὶ σὲ βάρος τῶν ἐλληνικῶν ἐθνοκρατικῶν συμφερόντων.

Ἔτσι, ἡ προάσπιση τοῦ ἐθνοκράτους εἶναι ἄλλο πράγμα ἀπὸ ὅλα αὐτά. «Ἐθνοκρατισμός» θὰ ἦταν κάτι ἀδόκιμο. Ἀλλὰ δὲν ἔχει καὶ σημασία, δὲν κάνω κάποια ἰδεολογικὴ διακήρυξη. Τὸ 1940, οἱ ἄνθρωποι σκοτώθηκαν γιὰ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους κι ὄχι γιὰ τὸ ἀρχαῖο ἢ βυζαντινὸ πνεῦμα ἀθάνατο, ἐμπνεόμενοι βεβαίως ἀπὸ αὐτά, κι ἐπειδὴ ἀνῆκαν στὸ ἑλληνικὸ ἔθνος. Κι ὁ πατριωτισμὸς δὲν μοῦ ἀρέσει, γιατὶ σημαίνει τὴ ζωικὴ φωλιά, πέρα ἀπὸ τὸ πνευματικὸ γεγονὸς τοῦ ἔθνους. Ἄσε ποὺ μπορεῖ νὰ παραπέμπει καὶ στὴν πατρίδα Μουσουλμάνων καὶ Ἀφγανῶν στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2070, ποὺ νὰ πάει στὰ κομμάτια.

Αὐτὰ βεβαίως παίρνουν σβάρνα καὶ τοὺς κατὰ φαντασίαν Πρωτοχριστιανούς, ποὺ ξεγράφουν 1.000 Ρωμανίας γιατὶ τὰ ξέρουν καλύτερα, χωρὶς νὰ ἀποχωρήσουν στὰ ὄρη καὶ τὰ βράχια βεβαίως ἀποποιούμενοι τὰ δικαιώματά τους, ὥστε νὰ κάνουν μιὰ ἔντιμη ἀντι-ἐκκοσμικευτικὴ κριτική. Βεβαίως, ἀκόμη κι ὁ ἀπ. Παῦλος χρησιμοποίησε τὸ δικαίωμα τοῦ Ρωμαίου πολίτη.

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , | 12 Σχόλια

Ψεκάζοντας στὴν Καταλωνία

Πολὺ ὡραῖο, αὐτὸ τὸ νὰ συζητᾶς γιὰ τὴν Καταλωνία μὲ βάση τὸ ἂν εἶναι φιλοευρωπαϊστὲς ἢ ὄχι οἱ Καταλανοὶ κι ἂν κερδίζει τὸ εὐρώ, καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ παγκόσμιου προλεταριάτου. Ἡ ἀνατροπὴ θὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὴν Καταλωνία. Ὑπάρχει σχέδιο, τοῦ τύπου «θὰ φτειαχτεῖ Καταλωνία, θὰ ἐπιδεινωθεῖ ἡ κατάσταση τῆς Ἱσπανίας, θὰ ἀνατραπεῖ ἡ ἀντιλαϊκὴ κυβέρνηση»… νὰ συμπληρώσω: Καὶ μετά, θὰ ἔρθει ὁ γκόμενος, τῶν Ποδέμος, γιὰ νὰ κάνει ὅ,τι ὁ Ἀλέξης στὴν Ἑλλάδα. Ἐν τῷ μεταξύ, στὴν Καταλωνία ἀντὶ γιὰ ἐθνικὸ νόμισμα θὰ ἔχουν φοιτητικὰ Erasmus στὴν ἐρωτικὴ Βαρκελώνη, ἀφοῦ μὲ εὐρὼ θὰ βρίσκεται σὲ ἀκόμη χειρότερη ἀπὸ τὴν τωρινὴ Ἱσπανία θέση -μιὰ καὶ ὅλα ἔγιναν γιὰ τὰ λεφτὰ ποὺ τοὺς κλέβει ἡ Ἱσπανία.

Μιλᾶς γιὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα, γιὰ τὸ πόσο ἐνάντιο στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ παράκαμψη τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας χάριν τῶν, καλύτερα ἐλεγχόμενων ἀπὸ τὴν Ε.Ε., περιφερειῶν, ἀκούγεσαι σὰν ἐξωγήινος, καὶ ξαναρχίζουν αὐτὰ γιὰ τὴν Ἐπανάσταση καὶ τὸ πόσο πραγματικὸ ἔθνος εἶναι ἡ Καταλωνία, καὶ δὲ συμμαζεύεται.

Προειδοποιεῖς ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι τῆς Θράκης θὰ κάνουν τὰ ἴδια, καὶ παίρνεις τὴν απάντηση ὅτι εἶναι ἄλλη περίπτωση, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ περιφρονοῦν κάθε νόμιμη διαδικασία γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἀπόσχισης τῆς Καταλωνίας. Ὣς καὶ τὸ ἑνωτικὸ δημοψήφισμα τοῦ 1950 χρησιμοποίησαν, ἐνῶ ἡ Ἱσπανία δὲν κατέκτησε τὴν Καταλωνία, δὲν τὴν εἶχε ἀποκία, χίλια «δὲν».

Πιὸ ξεδιάντροπο συναισθηματισμό, βέβαια, δὲν βρίσκει κάποιος τὶς τελευταῖες μέρες, μὲ τὶς φωτογραφίες τῶν αἱματοβαμμένων non-pasaran γιαγιάδων, ποὺ διακινοῦν στὰ ΜΚΔ οἱ οὐρανοκατέβατοι-αὐτοδημιούργητοι ἐκπρόσωποι τοῦ Taxation is theft (αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται νὰ πληρώνουν φόρους, λὲς καὶ τὸ Κράτος τῆς Καταλωνίας θὰ λειτουργεῖ μὲ ἀέρα κι ὄχι φορολογικὰ ἔσοδα) καὶ τῆς ἀλήστου μνήμης Κεντροαριστερᾶς ποὺ μᾶς ἔσωσε μεταξὺ 1996-2004. Θυμίζουν πολὺ τὶς φωτογραφίες ἀπὸ ἐξωτικὲς καὶ βαλκανικὲς χῶρες ὅπου διάφοροι «χασάπηδες τυραννοῦν τὸ λαό τους». Ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται τὸ αἷμα (κι ἡ κέτσαπ, σὲ ἄλλες περιπτώσεις) δημιουργεῖ δικαιώματα καὶ ἀποδεικνύει τὴν Ἀλήθεια.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση | Tagged , , , | 1 σχόλιο

ἑλληνικὲς παροιμίες γιὰ τοὺς Καταλανούς

Πηγή: τοῦ ἀδιάβαστου

Η ανάμνηση της έλευσης και της παραμονής των Καταλανών στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια γενικότερα, άφησε τα ίχνη της. Ακόμα και σήμερα μπορεί να διακρίνει κανείς σε τραγούδια και τοπικές εκφράσεις την εντύπωση που έκανε στους κατακτημένους η αγριότητα των κατακτητών. Τρία χαρακτηριστικά διαφαίνονται: η αγριότητα, η βρωμιά και τέλος η ασέβεια, μέσα από τα τραγούδια και τις εκφράσεις.

Στην Βουλγαρία η λέξη Καταλάνος, Katalanski (?), αποτελεί βρισιά.

Στην Θράκη, σύμφωνα με τον Φρανθίσκο Μονκάδα, υπήρχε η βρισιά «Η εκδίκηση των Καταλανών να σε εύρει», αν και ο Prat αμφισβητεί την γνησιότητα της πληροφορίας.

Στην Θεσσαλία σύμφωνα με τον Νικόλαο Ι. Γιαννόπουλο στην «Iστορία της Θεσσαλίας» κατά το 1905 το όνομα του Καταλάνου προφερόταν μετά τρόμου, σημαίνον τον δύστροπο και απειθή..». O Setton αναφέρει επίσης ότι «In Thessaly at the time of the last Century, you are a Catalan was an insult».

Στην Αττική αναφέρει ο Rubió i LLuch, τον 19ο αιώνα οι «γριές της Αττικής» χρησιμοποιούσαν την έκφραση «Και τι διάβολο Καταλάνος». Αυτό το είχε αναφέρει ο Νικόλαος Πολίτης σε επτά επιστολές που είχε αποστείλει στον Rubió i LLuch . Ο Δημήτριος Καμπούρογλου αναφέρει ένα τραγούδι που τραγουδούσαν τα παιδιά, σε δύο ομάδες, με τα ακόλουθα λόγια:

» Φράγκο, Βαράγγο, Πίτσι, Καταλάγκο

νίβεσαι, χτενίζεσαι

με σκατά αλείβεσαι»

Το γεγονός της βρωμιάς των Καταλανών φαίνεται ότι είχε εντυπωσιάσει τους κατοίκους γιατί αναφέρεται και σε τραγούδια άλλων περιοχών: στην Υπάτη έλεγαν: «Ο Ρωμηός νιβόταν κι ο Καταλανός σκατά αλειβόταν». Πράγματι οι Καταλάνοι για να διατηρήσουν τα δέρματα με τα οποία ήσαν ντυμένοι τα περνούσαν με (μαύρο από την πολυκαιρία) χοιρινό λίπος.

Στο όρος Παρνασσός υπήρχε επίσης η έκφραση (1931): «από τους Τούρκους έφευγε, στους Καταλάνους πήγαινε»

Στην Εύβοια κατά τον Επαμεινώνδα Σταματιάδη στο τέλος του 19ου αιώνα υπήρχε η έκφραση: «αυτό ούτε οι Καταλάνοι το κάνουν». Το Ιστορικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών αναφέρει επίσης (το 1947) ότι στην Εύβοια η λέξη Καταλάνος αποτελεί βρισιά.

Στην Άνδρο κατά τον Δημήτριο Πασχάλη στην «Ιστορία της Νήσου Άνδρου»[9], μετά την κατστροφή της νήσου από τον Αραγωνέζο Ναύαρχο της Καταλανικής Κομπανίας de LLuria: «έκτοτε δ¨εν Άνδρω το όνομα Καταλάνος δηλοί τον πονηρόν και σκληρόν και προς τα κακουργήματα ρέποντα».

Τη μεγαλύτερη όμως ποικιλία βρήκε ο Prat στην Υπάτη (τις παλιές Νέες Πάτρες) μέσω ενός τοπικού ιερέα (Παπαναστάσης) σε διάφορα τραγούδια, στις τοπικές του παραλλαγές , όπως στο τραγούδι «της Απαρνημένης»:

«…αν βουληθείς να μ’αρνηθείς και να με λησμονήσεις, να πέσεις σε Φράγκικα σπαθιά, σε Καταλάνου χέρια»

ή η απειλή «Να σε δω στο σπαθί του Καταλάνου». Ένα νανούρισμα της Υπάτης τελειώνει με τα λόγια «.. να βαρέσω τη Φραγκιά και τους Βαράγγους, τα σκυλιά τους Καταλάνους».

Στην Υπάτη επίσης υπήρχαν εκφράσεις για την ασέβεια όπως : «τρώει κρέας και την Μεγάλη Παρασκευή, νηστεύει σαν τον Καταλάνο». «Καταλάνοι και σκυλί, καταγής Παρασκευή.» Κατά τον Prat η εξήγηση θα μπορούσε να αποδοθεί στο ότι, δεδομένου ότι το Δουκάτο Νέων Πατρών τηρούσε το εορτολόγιο με τις Καθολικές ημερομηνίες, οι κάτοικοι έβλεπαν τους Καταλανούς να νηστεύουν τις ημέρες του Ορθοδόξου Πάσχα.

Στην Μεσσηνία για να περιγραφεί μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα έλεγαν ότι είναι «Καταλάνα». Στην Τρίπολη λέγεται επίσης ότι μια γυναίκα όταν είναι άσχημη, μοιάζει με «Καταλάνα». Στην Πάτρα υπάρχει νανούρισμα που αναφέρεται «…Άλανε, Κατάλανε, το παιδί που βάπτισες..»

Στην Κρήτη επίσης υπάρχει η μαντινάδα: «Σε τούρκικα σπαθιά βρεθείς , σε Κατελάνου χέρια, τα κριάτα σου να κόφτουσι με δίστομα μαχαίρια.

Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχει το «Βουνό του Καταλάνου».

Posted in παράδοση, Δύση, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Τζημερικὰ II

Ὁ Θ. Τζήμερος τὶς προάλλες εἶχε πεῖ ὅτι οἱ κομμουνιστὲς ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ δροῦσαν ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν τύχη τῶν χωριῶν δίπλα στὰ ὁποῖα ἐπιτίθονταν στοὺς Γερμανούς. Δηλαδή, ἔκαναν μιὰ ἀνοητη ἐπίθεση, σκότωναν ἢ τραυμάτιζαν 2-3 Γερμανούς, κι ἔπειτα ἔφευγαν στὰ βουνὰ ἀφήνοντας τοὺς χωρικοὺς στὸ ἔλεος τῶν αἱμοβόρων Γερμανῶν. Ἀντὶ νὰ χαρακτηρίσει, δηλαδή, βάρβαρους τοὺς Γερμανούς, ποὺ ἔκαναν ἀντίποινα σὲ ἀμάχους καὶ μάλιστα ἀντίποινα «100 Έλληνες γιὰ 1 Γερμανό», βρίζει ὅσους πολεμοῦσαν τοὺς Γερμανούς.

Τοῦ ἔχω νέα: Ἔτσι δουλεύει τὸ ἀντάρτικο, σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τοῦ κόσμου καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ ἰδεολογίες. Χτυπᾶ καὶ φεύγει, καὶ ἐξαναγκάζει τὸν τοπικὸ πληθυσμὸ νὰ συνεργαστεῖ μαζί του, ἀπὸ φόβο ἢ ἀπὸ ἀδιέξοδο. Σὲ ὅλη τὴ Γῆ. Νὰ καταργήσουμε τὸ ἀντάρτικο; Μὰ ἔτσι πολεμοῦν ὅλοι ὅσοι δὲν μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν κατὰ μέτωπο ἕναν τεράστιο στρατό. Δὲν τὰ βάζουν παρατασσόμενοι σὲ ἀνοιχτὸ πεδίο μαζί του. Τί νὰ κάνουμε, νὰ περιγράψουμε τὴν παγκόσμια στρατιωτικὴ ἱστορία στὸν Θ. Τζήμερο τώρα;

Ἀντὶ γιὰ αὐτό, ἂς τοῦ δείξουμε πῶς ἔδρασε (ὄχι μόνο) ἕνας ἀντικομμουνιστὴς ἀντάρτης στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία, ὁ Ἀναστάσιος Ἀβραμίδης ἢ Ἀναστάσαγας, μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὸν Πόντο, ὁ ὁποῖος φονεύτηκε στὸ Σουφλὶ τὸ 1948 πολεμώντας τὸν Δημοκρατικὸ Στρατὸ Ἑλλάδας:

…Λίγες μέρες ἀργότερα πῆρε μέρος στὴ μάχη τῆς Γέφυρας τῶν Παππάδων καὶ στραυματίσθηκε ἀπὸ ριπὴ ἀεροπλάνου. Μετὰ τὴ μάχη τὰ τμήματα τοῦ Ἀρχηγείου Καρὰ Ντερὲ συγκρούσθηκαν ἐπανειλημμένα μὲ βουλγαρικὰ ἀποσπάσματα ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ καταστείλουν τὸ ἀντάρτικο κίνημα, ὁλόκληρο τὸ καλοκαίρι τοῦ 1944 μέχρι τὴν Ἀπελευθέρωση. Τὴν ὀργὴ τῶν Βουλγάρων πλήρωσαν δεκάδες χωριὰ τῆς περιοχῆς, τὰ ὁποῖα πυρπολήθηκαν καὶ οἱ κάτοικοί τους ἐκτοπίσθηκαν σὲ ἄλλα χωριὰ τοῦ νομοῦ Δράμας. Ἑκατοντάδες γυναικόπεδα τῶν χωριῶν Σιδηρόνερο, Παγονέρι, Λακκούδα καὶ Πέρασμα ἐξορίσθηκαν στὴ Βουλγαρία. Δεκάδες κάτοικοι ποὺ δὲν κατάφεραν νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς ἀντάρτες στὰ ἀπόκρυμνα βουνὰ ἐκτελέσθηκαν. Ὅσοι γλίτωσαν ταλαιπωρήθηκαν γιὰ μῆνες στὰ βουνὰ ὑποφέροντας κυρίως ἀπὸ τὴν πείνα. Τώρα ὅμως, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Μίκλεθουεΐτ, οἱ ἀντάρτες ‘δὲν ἔχουν τίποτα νὰ χάσουν’

(Τ. Χατζηαναστασίου, Οἱ ἐθνικιστὲς ὁπλαρχηγοὶ στὴ βουλγαροκρατούμενη Μακεδονία καὶ Θράκη, στό: Ν. Μαραντζίδης (εκδ.), Οἱ ἄλλοι καπετάνιοι. Ἀντικομμουνιστὲς ἔνοπλοι στὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς καὶ τοῦ Ἐμφυλίου, Ἀθήνα 2008, 332)

Συνεπῶς, οἱ ἀντικομμουνιστὲς ἀντάρτες ἔκαναν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Τζήμερος κατηγορεῖ τοὺς κομμουνιστὲς ὅτι ἔκαναν ἐπειδὴ ἦταν κομμουνιστές. Χτυποῦσαν ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν τύχη τῶν χωριῶν δίπλα στὰ ὁποῖα ἐπιτίθονταν στοὺς κατακτητές.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Συμβίωσις

Κοινοὶ ἱεροὶ τόποι κ.ἄ. Κάπως ἔτσι (ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ Σπ. Βρυώνη γιὰ τὴ Μικρὰ Ἀσία:

IMG_20171001_122349

Posted in πολυπολιτισμός, Ισλάμ, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , , | 18 Σχόλια

Τείχη Θεσσαλονίκης: Γιὰ λόγους ὑγιεινῆς…

Ὅταν τὰ φιλαράκια τῆς ὀθωμανικῆς Σελανὶκ ἀπολογοῦνται ὅτι τὰ βυζαντινὰ θαλάσσια τείχη γκρεμίστηκαν γιὰ λόγους δημόσιας ὑγείας, γιὰ νὰ παίρνει ἀέρα ἡ πόλη, νὰ θυμάστε τί λέει ἕνας ἄγγλος περιηγητὴς στὰ 1809, δηλαδή πρὸ τοῦ γκρεμίσματος τῶν τειχῶν, ὁ John Galt:

Κατὰ τὸν περίπατό μας γύρω ἀπὸ τὴν πόλη μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ περάσουμε μὲς ἀπὸ κάποιο νεκροταφεῖο. Ἀλλὰ οἱ φριχτὲς ἀναθυμιάσεις ἀπὸ τοὺς τάφους μᾶς ανάγκασαν νὰ ἀλλάξουμε διαδρομή. Οἱ Τοῦρκοι δὲν χρησιμοποιοῦν φέρετρα. Ἀφοῦ ἀποθέσουν τὸν νεκρὸ στὸν τάφο, τοποθετοῦν πάνω ἀπὸ τὴ σορὸ μερικὰ λεπτὰ κομμάτια ξύλου καὶ στὴ συνέχεια τὴ σκεπάζουν μὲ χῶμα. Οἱ ἔντονες βροχοπτώσεις συχνὰ ἀνοίγουν διόδους πρὸς τὸ ἀποσυντιθέμενο σῶμα προξενώντας αὐτὴ τὴν ὀλέθρια καὶ φρικτὴ ὀσμὴ ποὺ αισθανθήκαμε καὶ ἐμεῖς, στὴν ὁποία μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ, ὣς ἕνα βαθμό, ἡ συχνότητα τῶν λοιμωδῶν ἀσθενειῶν στὴν Τουρκία.

(Στό: Ἀ. Χ. Γρηγορίου – Εὐάγγελος Ἀ. Χεκίμογλου, Ἡ Θεσσαλονίκη τῶν περιηγητῶν 1430-1930, Ἀθήνα 2008, σσ. 108-109).

Δηλαδή, τὸ πρόβλημα δὲν ἦταν τὰ τείχη, ἦταν οἱ Τοῦρκοι. Ὑπόψιν, ἡ Σελανὶκ ἦταν χολερούπολη καὶ «πανουκλούπολη», ἂν μετρήσετε τὶς ἐπιδημίες στὰ χρόνια ἀπὸ τὸ 1430 ἢ τὸ 1492 ὣς τὸ 1911 (τελευταία ἐπιδημία χολέρας). Ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἀπολογητὲς τοῦ Σουλτάνου, τὰ τείχη τῶν Βυζαντινῶν ἔφταιγαν (γι’ αὐτὸ καὶ φρίκαραν μὲ τὴ φωτογραφία μὲ τὰ θαλάσσια τείχη, καὶ ἄρχισαν τὴν ὑποτίμησή τους. Ἄσε ποὺ αὐτὰ τὰ τείχη θύμισαν ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν βυζαντινὴ πόλη κι ὄχι Σελανίκ, καὶ γι’ αὐτὸ ἀγανάκτησαν διπλὰ μὲ αὐτὰ οἱ ἑλληνοφάγοι). Τί νὰ κάνουμε, τελικὰ ἡ αὐτογελοιοποίηση δὲν ἔχει τὰ ὅριά της

Ἐννοεῖται ὅτι ἡ αἰτία γιὰ τὸ γκρέμισμα δὲν ἦταν νὰ ἀνασάνει ἡ Θεσσαλονίκη:

Τῷ 1873 ἐπὶ διοικητοῦ τῆς πόλεως Μιδὰτ ἤρξατο καὶ κατόπιν κατὰ ποικίλα διαλείμματα ἐξετελέσθη ἡ καθαίρεσις τῶν μερῶν α’ καὶ β’ καὶ τοῦ τείχους γ’, τούτου μὲν χάριν προσαυξήσεως τῆς γῆς καὶ κατασκευῆς τῆς προκυμαίας, ἐκείνων δὲ χάριν τῆς ἔξω τοῦ περιβόλου ἐπεκτάσεως τῆς πόλεως

Πέτρος Π. Παπαγεωργίου, Ἐργατῶν σήματα καὶ ὀνόματα ἐν τῷ θεάτρῳ τῆς Θεσσαλονίκης, Ἀρχαιολογικὴ Ἐφημερίς. Περιοδικὸν τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ἑταιρείας 3-4 (1911) 168

Δηλαδή, τὸ γκρέμισμα ἔγινε γιὰ νὰ δημιουργηθοῦν νέα οἰκόπεδα τὰ ὁποῖα θὰ πωλοῦσε στοὺς ἐνδιαφερόμενους ἡ Ὀθωμανικὴ Αύτοκρατορία, ὁ τουρκικὸς Δῆμος Θεσσαλονίκης. Γιὰ ποιὸν ἐξωραϊσμὸ κάνουν λόγο ὁρισμένοι;

Posted in Θεσσαλονίκη, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἰουστινιανὸς καὶ γυναῖκες

«Υπενθύμιζε στους υπηκόους του πως η αμοιβαία αφοσίωση και η αγάπη είναι αυτά που δημιουργούν τον θεσμό του γάμου, και σε μια τέτοια περίπτωση η προίκα είναι άχρηστη [NJ 22]. Καμία γυναίκα δεν έπρεπε να φυλακίζεται· εάν δεν μπορούσε να δοθεί αναστολή, έπρεπε να δεσμευτεί με όρκο, και αν απαιτείτο φυλάκιση, τότε έπρεπε να κλειστεί σε γυναικείο μοναστήρι. Όμως ποτέ δεν έπρεπε να ριχτεί στις φυλακές όπου οι φύλακες ίσως την κακοποιούσαν [NJ 134]…Οι γυναίκες είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες πάνω στην περιουσία τους…είχε αποφανθεί πως το φύλο δεν είχε καμία σημασία [NJ 36]… Στο εξής, αποφαίνεται, τα κληρονομικά δικαιώματα των γυναικών της Αρμενίας δεν θα πρέπει να διαφέρουν από εκείνα των ανδρών [NJ 21]».

«Είναι πασιφανές πως ο Ιουστινιανός δεν ήταν υποστηρικτής της γυναικείας κατωτερότητας. «Στην υπηρεσία του Θεού», διακήρυσσε, «δεν υπάρχει άντρας ή γυναίκα, απελεύθερος ή δούλος» [NJ 5]»

(J.A.S. Evans,  ἐποχὴ τοῦ Ἰουστινιανοῦ).

Οἱ Νεαρὲς (NJ) ἐδῶ.

Posted in Ρωμανία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Κοινοὶ ἱεροὶ τόποι: Σελανίκ

Καλά οι φασίστες ξέσκισαν και βεβήλωσαν τα σύμβολα θρησκειών, εμείς 10 μέρες τώρα δεν μπορούμε να αποκαταστήσουμε ένα μπάνερ; ντράπηκα απίστευτα όταν με ρώτησε ο γυιός μου «γιατί ειναι σκισμένα;»… ένα μπάνερ διάολε!!!

δεσμοφύλακες

γράφει κάποιος στὰ ΜΚΔ, ἀναρτώντας καὶ τὸ πειστήριο τοῦ ἐγκλήματος. Τί νὰ πῶ, μιὰ ἀπορία ἔχω: Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἄραγε ντρέπεται τὸ ἴδιο, (ὅτ)ἂν τὸν ρωτᾶ ὁ γιός του κάθε φορὰ ποὺ βλέπει τὰ ἐκκλησάκια ἐπὶ τῆς Ἐγνατίας βανδαλισμένα καὶ τὶς εἰκόνες μαυρισμένες μὲ σπρέι ἀπὸ Ἀναρχικοὺς κατὰ τὶς χιλιάδες πορεῖες τους;; Τόση εὐαισθησία, πιά.

Προσωπικά, ὅταν βλέπω τὸ Σταυρὸ ἀνάμεσα στὸ Ἀστέρι τοῦ Δαυὶδ καὶ τὴν Ἡμισέληνο, σκέφτομαι ὅτι πράγματι στὴν ὀσμανικὴ Θεσσαλονίκη μιὰ συμμαχία κατατρεγμένων (δὲν εἰρωνεύομαι) ἐξ Ἱσπανίας Ἰουδαίων καὶ τούρκων Μουσουλμάνων ἔβαλε στὴ γωνία τοὺς γηγενεῖς κατοίκους τῆς πόλης προκειμένου νὰ μὴν κατορθώσουν ποτὲ τὴν ἀπελευθέρωσή τους μετὰ τὸ 1430. Ὅπως γράφει ὁ  Toynbee (Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ κληρονομιές τους, 242):

Ὁ πραγματικὸς λόγος γιὰ τὴ φιλόξενη ὑποδοχὴ ποὺ ἐπεφύλαξαν οἱ Ὀσμανλῆδες στοὺς Μαρράνος [=Ἰουδαίους τῆς Ἱσπανίας] ἦταν ὅτι ἦσαν θύματα τῶν δυτικῶν χριστιανικῶν δυνάμεων, ποὺ ἦσαν ἐχθρικὲς πρὸς τοὺς Ὀσμανλῆδες. Ὡστόσο, οἱ Ὀσμανλῆδες διέβλεψαν στοὺς φιλοξενούμενούς τους  τὴν εὐκαιρία νὰ ἐξασφαλίσουν ἕνα ἀντίβαρο ὡς πρὸς τοὺς Ἕλληνες ὑπηκόους τους. Οἱ Ὀσμανλῆδες μποροῦσαν νὰ βασίζονται στὴ νομιμοφροσύνη τῶν Μαρράνος, μιὰ καὶ εἶχαν γίνει Ὀθωμανοὶ ὑπήκοοι ἐθελοντικά, καὶ δὲν ὑπῆρχε γι’ αὐτοὺς κανένα ἄλλο πιὸ ἐπιθυμητὸ ἐναλλακτικὸ ἄσυλο. Οἱ Ἕλληνες ὑπήκοοι τῶν Ὀσμανλῆδων ἦσαν κατακτημένοι πολίτες μιᾶς ἑλληνικῆς αυτοκρατορίας τὴν ὁποία οἱ Ὀσμανλῆδες εἶχαν καταστρέψει καὶ ὑποκαταστήσει. 

Μόνο εἰρωνεία πρὸς τὸ θύμα, τοὺς Χριστιανοὺς-Ἕλληνες τῆς Θεσσαλονίκης, εἶναι ἡ ὑπενθύμιση αὐτῆς τῆς ἀνίερης συμμαχίας καὶ ἡ ἀνανοηματοδότησή της ὡς «κοινότητας ἱερῶν τόπων». Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικό, ἐὰν οἱ Χριστιανοὶ καταλάβουμε τὴ Μέκκα, καὶ ἱδρύσουμε ἐκκλησίες γιὰ 500 χρόνια, θὰ ἔχουμε κάποιο ἠθικὸ δικαίωμα νὰ μιλᾶμε γιὰ «συμβίωση θρησκειῶν» στὴν περιοχὴ ἐκείνη;

Ἡ λέξη κλειδὶ εἶναι «κοινότητα» («κοινοὶ» ἱεροὶ τόποι), ποὺ παραπέμπει σὲ κάποιας μορφῆς συνδιαλλαγὴ καὶ φιλία. Βεβαίως, καὶ στὴ ληστεία ὑπάρχει κάποια κοινότητα, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ ληστὴς διεκδικεῖ τὸν τόπο καὶ τὸ ναὸ ποὺ ἀνήκει στὸν νόμιμο ἰδιοκτήτη του. Καὶ ὅσον ἀφορᾶ βέβαια τοὺς Ἰουδαίους, δὲν τέθηκε κάποιο θέμα, δὲν πῆραν ἐκκλησίες. Ἀλλὰ οἱ Μουσουλμάνοι ἦταν ληστές, ἀφοῦ ἅρπαζαν τὶς ἐκκλησίες, καὶ ἔκτοτε δὲν ἔχουν ἀλλάξει κάποια δεδομένα ἢ ἔχουν ἔρθει στὸ φῶς νέες πληροφορίες ὥστε νὰ ἀλλάξει ὁ χαρακτηρισμὸς ἀπὸ ληστεία σὲ συνύπαρξη.

Posted in Θεσσαλονίκη, Ισλάμ, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ρωσικὸ «Ματαόρα»

Από το σημείο αυτό της προκυμαίας της Αγίας Πετρούπολης, το 1922 στις 29 Σεπτεμβρίου αναχώρησε το γνωστό «Ατμόπλοιο των φιλοσόφων» με το οποίο απελάθηκε ο ανθός της ρωσικής διανόησης.  Α. Λουνατσάρσκι και Μαξίμ Γκόρκι, έπεσαν κυριολεκτικά στα πόδια του Β. Ι. Λένιν, παρακαλώντας τον να μην τους εκτελέσει, αφού μαζί με τον Φέλιξ Τζερζίνσκι είχαν ετοιμάσει καταλόγους προγραφών.  Το μεγαλύτερο δώρο της Ρωσίας προς την ανθρωπότητα κατά τον 20 αιώνα ήταν αυτή η απέλαση.  Λεπτομέρειες στο επόμενο τεύχος του Book Journal.

Διαβάζω (ἡ ὑπογράμμιση  δική μου) στὰ ΜΚΔ. Καὶ μιὰ φωτογραφία τοῦ λιμανιοῦ τῆς Πετρούπολης.

Τὸ μεγαλύτερο δῶρο τῆς Ρωσίας, βεβαίως, ἦταν ὅτι μὲ τίμημα εἴκοσι ἑκατομμύρια νεκρούς ἔπνιξε τὸ τέρας ποὺ διακήρυσσε τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ ὡς ὕψιστη φιλοσοφικὴ ἀρχή, τὸν κοινωνικὸ δαρβινισμό, τὸν ἀντιχριστιανισμὸ-παγανισμὸ καὶ τὸν φυλετισμό, καὶ εἶχε ἐγκρίνει καὶ βοηθήσει ἔμπρακτα στὸ διαμελισμὸ καὶ τὴν ἐδαφικὴ συρρίκνωση τῆς Ἑλλάδας.

Ἡ μυθολογία αὐτὴ καὶ ὁ ναρκισσισμὸς περὶ τῶν διωκόμενων «φιλοσόφων καὶ ποιητῶν ποὺ φεύγουν γλιτώνοντας τὴν τελευταία στιγμή, καὶ προσφέρουν στὴν Ἀθρωπότητα» εἶναι γιὰ ὅσους δὲν βλέπουν ἱστορικῶς πέρα ἀπὸ τὴ μύτη τους. Μπουχτίσαμε μὲ τὸ ἀθηναϊκὸ Ματαόρα ποὺ «γλίτωσε» τὸν Καστοριάδη πηγαίνοντάς τον στὸ Παρίσι ἀπ’ ὅπου ἔβριζε μεθοδικὰ ἐπὶ δεκαετίες τὸν μετὰ τὴ μάχη τῆς Χαιρώνειας ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ὡς ἀπολίτικο καὶ δουλικό. Τώρα, μάθαμε καὶ γιὰ τὸ ρωσικὸ Ματαόρα, ποὺ γλίτωσε ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ Λένιν τὸν τιτανοτεράστιο Μπερντιάγιεφ καὶ ἄλλους. Ὅπως ὁ Καστοριάδης συντασσόταν κατὰ τὴν Κατοχὴ μὲ τοὺς ψυχασθενεῖς ποὺ πρότειναν «συναδέλφωση μὲ τοὺς γερμανοὺς στρατιῶτες-ἀδέρφια μας» (ἀριστερὸς Τζημερισμός). Ἄσε, δὲν θὰ κλάψω ἀπὸ συγκίνηση γιὰ ὅσους διανοούμενους γλιτώσαν στὸ τσὰκ ἀπὸ τοὺς τσάρους τῆς ΕΣΣΔ. Ἂς κλάψουν τὰ φιλελέδια.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ρωσία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

σχολικὰ βιβλία θρησκευτικῶν Δημοτικοῦ

Βάζει καὶ καλά, γιὰ ἀντιιμπεριαλισμὸ ὁ ἀριστερὸς θεολόγος τὴν ἰνδιάνα «Παναγία»; Λὲς καὶ εἴμαστε τίποτε ἀποικιοκράτες ποὺ πρέπει νὰ ξεπληρώσουν μὲ τέτοιες συγγνῶμες τὴν εἰσβολὴ στὴ χώρα τῶν Ἰνδιάνων. Πράγμα ποὺ συνιστᾶ προσβολὴ στὴν ἱστορία τῆς χώρας μας, βεβαίως.

25ce259825cf258125ce25b725cf258325ce25ba25ce25b525cf258525cf258425ce25b925ce25ba25ce25b12b25ce25932b25ce259425ce25b725ce25bc25ce25bf25cf258425ce25b925ce25ba25c

Τὸ χειρότερο, ὅμως, δὲν εἶναι αὐτό· ἔχει κι ἄλλο. Εἶναι ὅτι βάζοντας τὴν ἰνδιάνα «Παναγία» φτύνεις τὴ βυζαντινὴ τέχνη. Μαθαίνεις στὰ παιδιὰ ὅτι ὁ πολιτισμός τους (οἱ εἰκόνες) δὲν εἶναι καὶ τίποτε σπουδαῖο, κι ὅτι ἀντὶ γιὰ τὶς βυζαντινὲς εἰκόνες, ποὺ ἔχουν τεράστιο θεολογικὸ ὑπόβαθρο καὶ νόημα ὡς τεχνοτροπία, μπορεῖς νὰ δείχνεις στὰ παιδιὰ ὡς θεολογικὸ πρότυπο τὴν Πέπα τὸ Γουρουνάκι καὶ εἰκόνες τύπου Ντόναλντ Ντάκ.

vladimir

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ βυζαντινὲς εἰκόνες εἶναι πολὺ κατάλληλες γιὰ παιδιά, γιατὶ τὰ ζωηρὰ χρώματα ἀρέσουν σὲ αὐτά, καὶ μόνο βλακεία εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν ἀρέσκονται στὴ βυζαντινὴ τεχνοτροπία. Καὶ αὐτὸ δὲν ἀλλάζει μὲ τὸ νὰ δειχτεῖ ὅτι «νά καὶ μιὰ εἰκόνα βυζαντινή, στὴ σελίδα τάδε», καὶ «δὲν διαβάσατε τὸ βιβλίο» κ.λπ. κ.λπ.

Ἀναρωτιέμαι, τί στὸ καλὸ διάβαζαν Γιανναρᾶ καὶ Κόντογλου ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀριστεροὶ Χριστιανοί; Δὲν διάβαζαν γιὰ τὴν κριτικὴ στὴν ἐκκοσμικευμένη θρησκευτικὴ εἰκόνα καὶ τεχνοτροπία τῆς Δύσης; Δὲν ἔχουν διαβάσει γιὰ τὸ τελείως διαφορετικὸ ὑπόβαθρο τῆς δυτικῆς (σὲ Μεσαίωνα καὶ Ἀναγέννηση) καὶ τῆς βυζαντινῆς εἰκόνας, μὲ τὴν πρώτη νὰ εἶναι ἁπλὰ νατουραλιστικὴ «ἀνάμνηση» ἐνῶ τὴ δεύτερη νὰ διδάσκει θεολογία (ποιὸς εἶναι Θεός κ.λπ.);

Θέλω νὰ πῶ, δηλαδή, ὅτι δὲν εἶναι μόνο ζήτημα ἐθνικιστικό, ἀνάδειξης τοῦ ἐγχώριου πολιτισμοῦ σου ἡ ἀπόρριψη τῶν μὴ βυζαντινῶν εἰκόνων, ἀλλὰ κυρίως ζήτημα θεολογικό. Ἀλλὰ ξέχασα: Μόνο ὅταν εἶναι νὰ θυμηθοῦν τὶς ἠθικιστικὲς ἀπαγορεύσεις τῶν ὀργανωσιακῶν τοῦ ’60, τοὺς Νεορθόδοξους τοὺς πιάνει τὸ «ἀνεξαρτησιακὸ» καὶ ἀντιδυτικό τους. Κατὰ τὰ ἄλλα, νομίζουν ὅτι κάνουν τὴν πολιτιστικὴ ἐπανάσταση τοῦ ’60 στὸ πεδίο τῆς θεολογίας.

Μιὰ τρίτη σοφιστεία εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι ἔτσι δείχνεται ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος στὰ παιδιά, ὅτι δηλαδὴ ἡ Παναγία εἶναι ὅλων, ἄσπρων, μαύρων, κίτρινων. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλων, ἀλλὰ κανεὶς δὲν εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀνταλλάσσει τεχνοτροπίες. Ἡ ἑνότητα καὶ παγκοσμιότητα τῆς πίστης δὲν ἀποδεικνύεται μὲ ὁμοιόμορφη τεχνοτροπία. Ὁ Ἰνδιάνος κι ὁ Κινέζος ἂς ἀναπαραστήσουν κατὰ τὸ πνευματικό τους ἐπίπεδο καὶ τὸν πολιτισμὸ τὴν Θεοτόκο, ἀκόμη κι ἂν κατὰ τὴν ἄποψή μου εἶναι κατώτερη θεολογικὰ-ὀρθόδοξα ἡ δική τους ἀναπαράσταση. Ὁ Ἕλληνας γιατί νὰ ἀλλάξει;

wsn4x2f

Μιὰ ἰδεολογικὴ ὁμάδα θεολόγων αἰώνια κολλημένων μὲ τὴν «καλὴ ἂν ἐξαιρέσουμε τὸν ὑλισμὸ» Ἀριστερά, βρῆκε τὴν εὐκαιρία καὶ κάνει ὅ,τι δὲν τόλμησαν ὁ Σημίτης καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ τοῦ ’81, καὶ παλιότερα οἱ δυτικιστὲς τῆς Δεξιᾶς. Καὶ κάνει τὰ ὄργια αὐτὰ μὲ διάφορες σοφιστικὲς προφάσεις τοῦ τύπου «αὐτὸ τὸ πρόγραμμα ψήφισαν καὶ ἄλλα κόμματα» (αἴ, καί;) καὶ «εἶστε φανατικοί». Λὲς καὶ δὲν ξέρουμε ποιὰ κόμματα διαχρονικὰ ἔχουν μεγαλύτερο καημὸ νὰ ξεμπερδέψουμε μὲ τὴν Ἐκκλησία, καὶ ποιὰ ξεκινᾶν πάντοτε τέτοιες ἱστορίες καὶ στοχεύσεις. Αὐτὸ τὸ «τὸ πρόγραμμα ἐγκρίθηκε ἀπὸ ὅλα τὰ κόμματα» δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ Συριζέικο «Γιατί, οἱ προηγούμενοι ἦταν καλύτεροι;» ἢ τὸ «Μαζὶ τὰ φάγαμε». Τέτοιος κυνισμός. Ναί, ἐσεῖς εἶστε ὅ,τι χειρότερο ὑπάρχει.

Ἐπειδὴ ἡ θεολογικὴ αὐτὴ ὁμάδα νομίζει ὅτι «οἱ καλοὶ ἄθεοι εἶναι καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ὑποκριτὲς Χριστιανούς» (σιγοντάροντας τὴν αὐτοθεοποίηση τῶν ἄθεων καὶ Ἀριστερῶν), πρέπει νὰ τῆς ἀντειπωθεῖ: Ἠθικιστικά, ναί, μόνο ἔτσι, ἔχουν δίκαιο (τόσο ἀντι-ἠθικιστὲς εἶναι…). Χριστιανικὰ κι ἐκκλησιαστικά, ἔχουν τεράστιο ἄδικο, ἀφοῦ ἡ ἀπιστία-ἄρνηση εἶναι ὅ,τι χειρότερο. Τὸ «ἠθικὸ πλεονέκτημα» ἀξίζει τόσο ὅσο τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς: Τίποτα…

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Πατερολογίες

Στὰ παλιά, καλὰ χρόνια τῆς ΣωτηροΖωῆς, οἱ Πατέρες δὲν ὑπῆρχαν· ἀντὶ γι’ αὐτούς, ὑπῆρχαν διάφοροι προτεσταντίζοντες θεολόγοι, καὶ ὀρθόδοξοι θεολόγοι ποὺ δίδασκαν περὶ κόλασης καὶ λοιπῶν ὅ,τι ἀκριβῶς δίδασκαν κι οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, κι ὅλα ἦταν καλὰ κι ὡραῖα. Μετά, ἦρθαν οἱ Πατέρες, μέσῳ Ρωσίας, βεβαίως. Ἔκτοτε, κατηγοροῦμε τὸ δυτικὸ Σχολαστικισμό καὶ τὸ προτεσταντικὸ διαστροφικὸ ψείρισμα τῶν Γραφῶν, καὶ ταυτόχρονα ἔχουμε κάνει τοὺς Πατέρες κάτι σὰν sola scriptura. Μᾶλλον ἔχουμε ἀποκλείσει τὴν περίπτωση οἱ Πατέρες νὰ ἔχουν διαφορετικὲς ἀπόψεις σὲ ἐπιμέρους ζητήματα (δὲν βάζω κἂν τὴν παράμετρο τοῦ χρόνου καὶ τῶν προβλημάτων κάθε ἐποχῆς), ἢ τὴν περίπτωση ὁ ἴδιος Πατέρας νὰ διαφωνεῖ μὲ τὸν ἑαυτό του λ.χ. ἐπειδὴ ἤθελε νὰ τονίσει σὲ δυὸ διαφορετικὲς περιπτώσεις διαφορετικὰ προβλήματα, ἢ τὴν περίπτωση ἡ ἄποψη ἑνὸς Πατέρα νὰ διαφέρει ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς Ἐκκλησίας, π.χ. ἀποκατάσταση τῶν πάντων. Αὐτὰ γιὰ τοὺς «συντηρητικούς». Οἱ δὲ «προοδευτικοί», τῆς «χριστιανικῆς Ἀριστερᾶς», ψάχνουν σὰν εἰδικοὶ τῆς Ἐλαῒς γιὰ κανένα χωρίο κανενὸς Πατέρα ποὺ νὰ «ἀποδεικνύει» ὅ,τι τρελὸ ἢ ἀνώμαλο προτείνει ὁ ἑκάστοτε ΣΥΡΙΖΑ καὶ οἱ Ἀναρχικοί (ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ ὄντως Ὄν καὶ τὸ Ἀγαθό, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ Ἀριστερά, ποὺ «εἶναι καλὴ ἂν ἐξαιρέσει κανεὶς τὸν ἀθεϊσμό της»… Καλὰ διαβάσατε: λὲς κι ὁ ὑλισμός της εἶναι τριτεῦον στοιχεῖο της). Βεβαίως, τὸ βρίσκουν, καὶ μετὰ ἄντε νὰ τὰ βάλεις μαζί τους. Ἡ λαϊκὴ εὐσέβεια, ἡ ἔμπρακτη παράδοση ἢ ἡ «ταπεινή», μὴ φιλοσοφικὴ παράδοση (συναξάρια), ποὺ ἀποτρέπουν ἀπὸ ἀριστερίστικες θεολογικὲς ἑρμηνεῖες, ὅλα αὐτὰ εἶναι ὀργανωσιακὲς μποῦρδες μπροστὰ στὸ σοφιστικὲ ἐδάφιο τοῦ τάδε Πατέρα. Εἴμαστε φιλόσοφοι, ἐμεῖς, οἱ μὴ μουχλιασμένοι συντηρητικοί, δὲν παίζουμε. Ἅμα λάχει, διαστρεβλώνουμε καὶ χωρία τῶν Πατέρων ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν «ξένο» (ποὺ ἦταν πρακτικὰ ὁ Ρωμαῖος ἀπὸ ἄλλη περιοχὴ τῆς Αὐτοκρατορίας) ὥστε νὰ σημαίνει τὸν χριστιανοφάγο Μουσουλμάνο ἐκτὸς κράτους τὸν ὁποῖο κάνουμε μόνιμο συνιδιοκτήτη τοῦ χριστιανικοῦ κράτους μας (ἔτσι ἑρμηνεύουμε τὴν «ἀγάπη») χάριν τοῦ μελλοντικοῦ ἐξισλαμισμοῦ του. Γιατὶ εἴμαστε καὶ πολὺ μεγάλοι θεολόγοι, μιλᾶμε.

Ἔτσι, ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμὸ καὶ τὴν ἀπομίμηση τῶν Ρ/Καθολικῶν, περάσαμε στὸν «Πατερισμό», ἂν μποροῦσε κάποιος νὰ τὸ πεῖ ἔτσι. Τύφλα νά ‘χει ἡ «γεροντοκρατία».

Posted in φιλοσοφίες, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Nation That Claims To Value Women Celebrates Life Of Hugh Hefner

Ὅλη ἡ ποιότητα τῶν κατὰ τὰ ἄλλα φεμινιστῶν Ἀριστερῶν καὶ τῶν πεπολιτισμένων Φιλελεδεξιῶν φανερώθηκε μὲ τὸ θάνατο αὐτοῦ τοῦ ἀχαρακτήριστου. Στὴν πραγματικότητα, τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἔνοιαξε ἦταν τὰ χαϊμαλιὰ τοῦ ρεμπεσκὲ ἐπίδοξου (ἑλληνιστί: wannabe. Γι’ αὐτοὺς μιλῶ) Μεγάλου Σάτυρου, καὶ ἡ «ἐλευθεροτυπία» τοῦ νὰ ἐκδίδεται ἕνα περιοδικὸ ποὺ συγκεφαλαίωσε τὸν μισὸ ἀνθρώπινο πληθυσμὸ τῆς γῆς στὸ γυναικεῖο αἰδοῖο. Χαβαλές, καὶ καλά. Κατὰ τὰ ἄλλα δὲν εἶναι ὄχλος ἀλλὰ μορφωμένοι. Ποῦ νὰ βόσκουν τώρα οἱ φεμινίστριες ποὺ τσιρίζουν «δὲν εἶμαι μήτρα» ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων, ἀναρωτιέμαι.

Ἔτσι, βέβαια, εἶναι ὁ πολιτισμός τους: ἀντιφατικός. Κατὰ τὰ ἄλλα, κατηγοροῦν τὸν προγενέστερο πολιτισμό, τὸ χριστιανικό, γιὰ ὑποκρισία ἀπ’ τὴν ὁποία ξέφυγαν.

Τὸ ἄρθρο

 

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, ανθρωπισμός, κοινωνία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Νεοδεξιοὶ ἐμφύλιοι

Οἱ ἀγγλοσαξωνικοὶ («libertarian») μὲ τοὺς καποδιστριακούς. Τὰ σχόλια ἔχουν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον:

Σε μια libertarian Ελλάδα, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, θα ήταν αργία και οι καμπάνες θα χτυπούσαν χαρμόσυνα για να γιορτάσουμε την επέτειο της τυραννοκτονίας του Ιωάννη Καποδίστρια. Αυταρχικός, άσχετος με την οικονομία , ρωσόδουλος, κυβέρνησε δικτατορικά και έθεσε τις βάσεις για το μεγάλο, γραφειοκρατικό και υδροκέφαλο ελληνικό κράτος.

Δεν χρειάζεται να αναρωτιέστε πώς θα ήταν η Ελλάδα, αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, αφού αυτή την Ελλάδα την βλέπετε ήδη μπροστά σας! Όλοι οι μετέπειτα κυβερνώντες την καποδιστριακή πολιτική του συγκεντρωτισμού και του κρατισμού ακολούθησαν.

ΟΑΚΚΕ, σῶσε μας! Ἴσως νὰ ταίριαζε αὐτό:

Ἀδαμάντιε Κοραῆ, ἡ πένα σου μᾶς τρυπᾶ τὰ μάτια καὶ τὸν νοῦ, ἀκόμη!

(Κατὰ τὸ παλαμικό: Τ’ ἄτι σου ἀκόμα μᾶς πατᾶ, Μπραΐμη!)

Ἀλλὰ περισσότερο ταιριάζει τὸ

Ἄνθρωποι, ἄνθρωποι…πρὸς τί τὸ μίσος; Πρὸς τί ὁ ἀλληλοσπαραγμός…

Posted in 1821, παλιά και νέα θεότητα, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

gay Κοκομπλόκο

Ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται ἐπειδὴ δὲν περάσαμε ὡς Ἑλλάδα ἀπὸ Διαφωτισμό, θεωρεῖται ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀπὸ τὴ φύση τους εἶναι κάτι καλοσυνάτοι καὶ μαχητικοὶ «περίεργοι» μὲ οὔλτρα ἀριστερὲς καὶ ἀναρχικὲς προχωρημένες ἀντιλήψεις, ὑπὲρ (ὅλων ὅσων θέλει ἡ Ἀριστερά) καὶ κατά (ὅλων ὅσων δὲν θέλει ἡ Ἀριστερά): Χαρὰ τρελή (ἄγνωστο γιατί τόση χαρά, χωρὶς προβλήματα: ὅλα τὰ ἐπιλύει τὸ σέξ, φαίνεται!), «ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος καὶ μὲ εὐαισθησία» (ἀλίμονο: Πνεῦμα, τὸ βαρὺ προνόμιό τους), μυγιάγγιχτος ἐλιτισμός, ἀντικληρικαλισμὸς κι ἀντιεθνικισμὸς ἄπειρος, ἀλλὰ καὶ πάθος, καὶ λύσσα, γιὰ τὸν ἀγώνα γιὰ τὴ λεφτεριὰ καὶ γιὰ τὸν μικροαστικὸ-καπιταλιστικὸ Γάμο, τὸν γάμο ποὺ σκυλόβριζαν 2-3 δεκαετίες πρὶν οἱ φεμινίστριες, ἀνοιχτοὶ κόλοι ἀνοιχτὰ μυαλά, ποὺ ἔγραφε καὶ κάποιος ἀνοιχτόμυαλος (ἄνθρωπος). Καὶ πράγματι, ὅλοι ὅσοι δημόσια εἶναι ὁμοφυλόφιλοι δίνουν αὐτὴ τὴν εἰκόνα πλὴν τιμητικῶν ἐξαιρέσεων τοῦ κανόνα στὴν Ἑλλαδάρα μας.

Ὅπου ὅμως «πέρασαν Διαφωτισμὸ», στὴν Εὐρώπη, καὶ δὲν ξέρουν πιὰ τί θὰ πεῖ «θρησκεία» κι ἂν αὐτὴ τρώγεται, ζοῦν στὸ ὡραῖο κοινωνικὸ Μηδέν, ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι μέρος τῆς λαϊκιᾶς κουλτούρας, καὶ οἱ διαφωτισμένοι ὁμοφυλόφιλοι ἔχουν ξεπεράσει τὸ στάδιο αὐτὸ τῆς ἡρωικῆς καὶ κωμικῆς («ἀγαπῆστε μας») ἀπελευθέρωσης, καὶ σκέφτονται τὸ μέλλον τους, χωρὶς ἀντιεθνικιστικὲς ὑποχρεώσεις οὔτε προλεταριακὰ καθήκοντα. Ἕνα ζοφερὸ μέλλον μέσα σὲ ἀλλόγλωσσους χιπστεράδες μὲ γιαταγάνια καὶ βόμβες, καὶ χωρὶς καμμιὰ μεταφυσικὴ στήριξη πέραν τοῦ Sex and the city. Καὶ σκέφτονται, οἱ δυτικοὶ ὁμοφυλόφιλοι: Γιατί νὰ μὴν γίνουν καὶ ρατσιστές, καὶ ναζὶ καὶ ὅ,τι ἄλλο χρειαστεῖ γιὰ νὰ προστατευθεῖ ὁ γυάλινος πύργος τους; Ἐννοῶ, καλοὶ κι οἱ δοῦλοι μετανάστες, ἀλλὰ καλύτερα νὰ γυρνᾶς ἄφοβα ἀπὸ τὸ μπαράκι τὸ βράδι. Στὰ τσακίδια, λοιπόν, ἡ Ἀριστερά καὶ τὰ σουτιὲν μὲ πέος καὶ τὰ Δῶστε τὸ Γάμο στὸ Λαό: αὐτὸ ἀκριβῶς σκέφτονται στὴ Δύση. Ἄσε ποὺ δὲν ὑπάρχει στὴ Δύση, χρόνια τώρα, Ἀριστερά, παρὰ τὰ «κινήματα». Δὲν εἶναι μόνο ἡ γερμανίδα λεσβία τοῦ AfD. Ἦταν κι ἕνας Ὀλλανδὸς ὁμοφυλόφιλος ποὺ τὸν δολοφόνησαν, νομίζω, οἱ Μουσουλμάνοι. Καὶ στὴ Γαλλία, ψηφίζουν, ἕνα κομμάτι τους, Λεπέν. Κι ἂν τὸ ψάξει κάποιος, θὰ βρεῖ παρόμοια παραδείγματα στὶς λοιπὲς δυτικὲς καὶ νορδικὲς χῶρες. Δὲν εἶναι μιὰ ἐξαίρεση ἡ γερμανίδα.

Βέβαια, αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι πρωτόγνωρα γιὰ τοὺς ἕλληνες ταξιδεμένους, κοσμοπολίτες Ἀριστερο-Φιλελεύθερους: καὶ Ὁμοφυλόφιλη καὶ Ἀκροδεξιά… Ἄκουσον, ἄκουσον! Καὶ μόνο ἀπὸ αὐτὸ καταλαβαίνεις πόσο κοσμοπολίτες καὶ ταξιδεμένοι δὲν εἶναι οἱ φρουροὶ τοῦ καθεστῶτος.

αριστοτελική λογική

 

Τώρα, βέβαια, ἐγὼ δὲν συμμερίζομαι διόλου τὴν ἄποψη ὅσων θὰ συμμαχήσουν μὲ τοὺς ὁμοφυλόφιλους, σοβαροὺς καὶ μή, ἐνάντια στὸ Ἰσλάμ.

Δὲν εἶναι θέμα ἀηδίας ἢ θρησκείας οὔτε ἀντιφασισμοῦ. Εἶναι ὅτι ἡ μαζικοδημοκρατία καὶ τὸ Ἰσλὰμ εἶναι οἱ δυὸ ὅψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Ἀπὸ τὴ μιά, ἡ ἀκραία περιφρόνηση τῆς Φύσης μὲ ἀερολογίες περὶ «κατασκευῆς»,  κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἀπόλυτα –γιὰ ἀνθρώπους– κτηνώδης Φύση, ἡ βία τοῦ ἰσχυρότερου (τοῦ ἄντρακλα) πάνω στὸ θηλυκό-σπερμοσακούλα, ποὺ διέπει τὸ Ἰσλάμ. Καὶ δὲν εἶναι θέμα μόνο ἀπόρριψης δυὸ ἄκρων.

Εἶναι θέμα ὅτι μιὰ κοινωνία ὅπου οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἔχουν γίνει τόσοι πολλοὶ κι ἀποκτήσει τόση κοινωνικὴ ἰσχὺ ὥστε νὰ γίνονται ἀρχηγοὶ κομμάτων ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο περίοπτο, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει. Ἡ ἐπιβίωση προϋποθέτει τὴν ὕπαρξη ἕνὸς ποσοστοῦ ἑτεροφυλόφιλων ποὺ κάνουν πολλὰ παιδιά, καὶ κάτι τέτοιο ἀποκλείεται ὅταν ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν βρίσκεται στὸ περιθώριο ἀλλὰ στὸ προσκήνιο, ὅταν δοξάζεται ἢ ἐξισώνεται μὲ τὴν ἑτεροφυλοφιλία. Ὅταν τὸ φυσιολογικὸ εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία, τότε τὰ πρότυπα ὁδηγοῦν καὶ στὴν ἐλάττωση τῶν γεννήσεων, ἄρα στὴν ἀνάγκη γιὰ νέους κατοίκους, ἄρα στὴν ἐνθάρρυνση τῶν Μουσουλμάνων νὰ ἐποικίσουν τὶς ἄδειες χῶρες: Σιδηροῦς κανών. Ἀντιθέτως, στὶς κοινωνίες ποὺ ἐπιβίωναν, ἡ ὁμοφυλοφιλία ὑπῆρχε (δὲν τίθεται θέμα ἐξάλειψής της οὔτε κυνήγι μαγισσῶν) ἀλλὰ ἦταν τελείως περιθωριακή (εἴτε στοὺς φυλακισμένους εἴτε στὰ ἀνάκτορα τῶν εὐγενῶν), καὶ κανεὶς δὲν τῆς ἔδινε δημόσια τὴν ἀξία ποὺ ἔδινε στὴν τεκνογονία ἢ στὴν ἑτεροφυλοφιλία. Καὶ γι’ αὐτὸ ἐπιβίωναν. Ἁπλά, τὸ Ἰσλὰμ ἐπιταχύνει τὸν θάνατο κάνοντάς τον πιὸ φρικαλέο.

Ἐμένα πιὸ πολὺ ἀναγούλα μοῦ προκαλοῦν οἱ φιλελεύθεροι ἀντιισλαμιστὲς ποὺ θεωροῦν φασισμὸ τὸ νὰ μὴν σ’ ἀρέσει νὰ τίθεται τέτοιο πρότυπο στὴν κοινωνία. Ἡ συμμαχία ποὺ ἔχουν κατὰ νοῦ μοῦ προκαλεῖ τὸν συνειρμὸ π.χ. νὰ συμμαχήσουν κατὰ τῶν γκαίη οἱ Ταλιμπὰν καὶ οἱ τοῦ Σωτήρα. Δὲν γίνεται, πῶς νὰ τὸ κάνουμε.

Δὲν προτείνω συμμαχίες μὲ ὅσους κατέστρεψαν ἰδεολογικὰ τὴ Δύση προκειμένου νὰ μὴν καταστραφεῖ ἡ Δύση. Δὲν σβήνεις τὴ φωτιὰ μὲ λάδι. Οὔτε πᾶς γιὰ ὁδοντιατρικὲς συμβουλὲς σὲ αὐτὸν ποὺ σὲ μπούκωνε μὲ σοκολάτες καὶ γαριδάκια. Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ καμάρι τῆς μαζικῆς δημοκρατίας, μὲ τὸ ὁποῖο ξεκόβει ἰδεολογικὰ ἀπὸ τὸν ἡμιχριστιανὸ ὀρθολογιστὴ ἀστό, καὶ κάνει ὅ,τι γουστάρει. Δὲν μπορεῖς νὰ συμμαχήσεις μὲ ὅποιον κάνει ὅ,τι γουστάρει «γιατὶ ἔχει δικαίωμα νὰ εἶναι ἐλεύθερος», καὶ τάχα στὴν ἑπόμενη φάση θὰ κάνετε τοὺς λογαριασμούς σας. Γιὰ νὰ μὴ γίνω καὶ φορτικός, ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀπὸ χριστιανικὴ ἄποψη δὲν εἶναι τὸ ἔσχατο ἁμάρτημα (ποὺ εἶναι ἡ ἀπιστία), εἶναι ἕνα ἀνάμεσα σὲ πολλὰ ἄλλα, ὅμως ἀπὸ κοινωνικὴ ἄποψη εἶναι (ὅταν τίθεται ὡς πρότυπο) ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἐξαφάνιση. Τὸ νὰ ἔχεις καὶ τὸ σκύλο χορτάτο καὶ τὴν πίτα ἀφάγωτη, καὶ τὴν ἀνεμελιὰ καὶ τὴν ἄρνηση τοῦ «ζῆσε κι ἄσε τοὺς Μουσουλμάνους νὰ ζήσουν», ὅπως ἐλπίζει ὁ ἀκροδεξιὸς δυτικὸς ὁμοφυλόφιλος, εἶναι ὄνειρα θερινῆς νυκτός. Μέχρι νὰ κάνει, βέβαια, τὴν συντηρητικὴ ἀντι-διαδρομή του (δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ τὴν κάνει), θὰ εἶναι ἀργά, ἀφοῦ ἡ Εὐρώπη ἤδη δὲν ἔχει χρόνο. Ὅσο γιὰ τὴν Ἑλλαδάρα, μετὰ τὶς πρῶτες βόμβες θὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα, ὅταν ἐπίσης δὲν θὰ ὑπάρχει χρόνος.

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , , , , | 8 Σχόλια

Καταλωνία II

Αὐτὸ τὸ πράγμα, ποὺ ὅλοι συμφωνοῦν ἀναμεταξύ τους γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Καταλωνίας, ἀλλὰ κανεὶς δὲν τὸ ἔχει παρατηρήσει:

1.  Ὁπαδοὶ τοῦ Ancien Régime καὶ τοῦ ντὲ Μαίστρ (ποὺ μισοῦν τὴν δημοκρατικὴ πλέμπα τοῦ ἔθνους ὡς μυστικοσύμβουλοι τοῦ βασιλέως, κι ὅσο σαλαμοποιοῦνται τὰ ὑπαρκτὰ ἐθνοκράτη τόσο τὸ καλύτερο),

2.  Ἀναρχοαριστεροί (ποὺ γουστάρουν νὰ ἐκδικηθοῦν γιὰ τὸν Ἱσπανικὸ Ἐμφύλιο, καὶ ξαφνικὰ τοὺς ἄρεσαν τὰ σύνορα καὶ τὰ κράτη),

3. Κεντρῶοι ἕλληνες θεωρητικοὶ τοῦ τί εἶναι ἔθνος παγκοσμίως (!) (ποὺ ἄλλοτε δοξολογοῦσαν τὴν «ἑνωμένη Ρωμαιοσύνη» καὶ τώρα βρίζουν τὸ «Ρωμιὸς» χειρότερα κι ἀπ’ τὸν Λιουτπράνδο τῆς Κρεμώνας)

4. Φιλελεύθεροι ἀντικρατιστὲς ποὺ χαίρονται μὲ πράξεις ἀπελευθέρωσης.

αὐτό, λέγω, δὲν εἶναι πεθαίνοντας στὴν Καταλωνία, εἶναι τρελλαινόμενοι στὴν Καταλωνία.

Posted in Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἑλληνοφαγικά (ξένα)

Ἀναρτᾶ κάποιος κάτι ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐπιτυχημένη ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων τοῦ 3ου μ.Χ. αἰ. στοὺς Γότθους, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα στὶς Θερμοπύλες ὑπὸ τὸν ἀθηναῖο Δέξιππο, ὁ ὁποῖος ἀργότερα συνέγραψε μιὰ μικρὴ ἱστορία τῶν γεγονότων ἡ ὁποία διασώζεται μερικῶς. Ἐπισυνάπτει ὁ ἀναρτήσας καὶ ἕνα ἄρθρο τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς τίτλο «A Greek Stand against the Goths in the 3rd Century CE».

Κι ἀρχίζουν κάτι Τσέχοι ποὺ σπούδασαν κλασικὴ ἀρχαιολογία, κάτι Βόρειοι Ἰταλοί, μιὰ ντουζίνα σχόλια, ὅπου βγάζουν τὰ ἀπωθημένα τους, καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ἦταν Greek stand ἀλλὰ Roman stand γιατὶ, λέν, «Δὲν ὑπῆρχαν Ἕλληνες κατὰ τὴ ρωμαϊκὴ περίοδο», καὶ πὼς «Αὐτὰ [ὅτι ὑπῆρχαν Ἕλληνες] τὰ λένε οἱ σύγχρονοι ὑπερεθνικιστὲς Ἕλληνες». Καὶ δῶσ’ του χάχανα.

Καὶ βγάζω τὸ δίκανό μου…

Dexippi fragmenta, ἔκδοση L. Dindorf, Historici Graeci Minores τ. 1, Leipzig 1870, ἀποσπάσματα 20 καὶ 30:

Καὶ ἐπὶ τῷδε ἡγοῦμαι ὡς καὶ τοὺς Ἕλληνας ἐς ταὐτὸ τοῦτο πρόθυμον ἐπάξομεν

Καλὸν δὴ γνωρίσαι τὸ πάτριον ἡμῶν σχῆμα, καὶ αὐτοὺς τοῖς Ἕλλησιν ἀρετῆς καὶ ἐλευθερίας γενέσθαι παράδειγμα.

Ὅτι φησὶν ὁ Δέξιππος πρὸς τοὺς Έλληνας δημογορεῖν.

Καὶ ἐν τοῖς πρὸς τοὺς ὁμόρους πολέμοις τριβέντες καὶ περιόντες τῶν βαρβάρων τῇ συντάξει, τῶν δὲ Ἕλλήνων φύσει καὶ ἀνδρείᾳ

Μῶκο οἱ Λομβαρδοσλάβοι. Ἄλλα λόγια ν’ ἀγαπιώμαστε ἦταν, δὲν τὸ σχολίασαν. Τοὺς ἔδωσα τὴν σύγχρονη ἔκδοση, νὰ ἀνατρέξουν σὲ αὐτὴν ἢ σὲ μεταφράσεις της. Σάμπως ἤξεραν ἑλληνικὰ ἢ διάβασαν ποτέ τους τὶς πηγές;

Τοὺς εἶχα βάλει ἀπὸ καιρὸ στὸ μάτι, καὶ δὲν ἀστόχησα. 

Τί τοὺς πείραξε, ἀναρωτιέμαι πιὸ ψύχραιμα ἀργότερα, μὲ αὐτὸ τὸ «Greek stand» τοῦ τίτλου τοῦ ἄρθρου; Τοὺς πείραξε ἡ δική μας συνέχεια; Συναισθάνθηκαν, κατὰ συνέπεια, τὴ δική τους ἱστορικὴ μικρότητα, καὶ ἀντέδρασαν μὲ κακία; Τοὺς κάναμε κάτι, καὶ πετάξαν ἀμέσως τὴν κακία τους κατὰ τῶν «ἐθνικιστῶν» σύγχρονων Ἑλλήνων, αὐτοί, ποὺ ἔχουν-δὲν-ἔχουν 1.000 χρόνια πολιτισμοῦ καὶ συλλογικῆς μνήμης; Νὰ ἦταν ἁπλῶς τὰ γνωστὰ μεταμοντέρνα ἀεθνικὰ  ποὺ κυριαρχοῦν διεθνῶς (μὲ πολὺ χρῆμα ἀπὸ σπόνσορες, γιὰ σπουδὲς «χωρὶς ἐθνικιστικὲς παρωπίδες») συνεπικουρούμενα ἀπὸ τὴν ἐπιμέρους ἐθνικὴ μειονεξία; Γιατὶ τὰ ἀρχαῖα κείμενα ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀντίσταση κατὰ τῶν Γότθων –τὰ παραπάνω– περὶ Ἑλλήνων μιλοῦν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ σειρά τους ἔκαναν λόγο γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἀνδρεία καὶ ἐλευθερία. Ὄχι ρωμαϊκή-λατινική. Πράγμα ποὺ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀντίληψη τῶν Βυζαντινῶν περὶ ἀνδρείας καὶ ἡρώων. Γιατί λοιπόν, τέτοια γρυλίσματα κι ἐπιθετικότητα; Χρωστᾶμε κάτι;

Δὲν εἴπαμε νὰ μᾶς προσκυνᾶνε ἐπειδὴ εἴμαστε οἱ ἀπόγονοι τῶν Ἀρχαίων, ἀλλὰ εἴμαστε οἱ ἀπόγονοί τους, τρεῖς χιλιάδες χρόνια ἐδῶ, καὶ τὸ κόμπλεξ ὅλων αὐτῶν τῶν λαῶν θὰ τοὺς τὸ τρίβουμε στὴ μούρη γιὰ πάντα.

Ἄς ὄψονται κάτι Ἕλληνες Καλδέλληδες καὶ κάτι Ρωμανίδηδες, κάτι Δαυλοί, κάτι Ἀριστεροὶ Ρασσιάδες καὶ Καστοριάδηδες, καὶ κάτι «Χριστιανοὶ» «ἀντιαρχαιολάτρες» ποὺ μετατράπηκαν –ὅπως βλέπω στὶς ἀναρτήσεις τους– ἀπὸ ἀντιπαγανιστὲς σὲ ἑλληνοφάγους, ποὺ δίνουν (ὅλοι αὐτοί) πάτημα σ’ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἔθνη οἱ πρόγονοι τῶν ὁποίων «Τρῶγαν δέρματα καὶ πετσιά», ὅπως τοὺς ὑπενθύμιζε ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Δυτικοί, Ελλάδα, Ρωμαίοι, Σλάβοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

AfD: Γενέσεις φασισμῶν γενέσεις φασισμῶν γενέσεις…

Δὲν εἶμαι φίλος τοῦ φασισμοῦ ἢ τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, οὔτε οὐδέτερος, γιατὶ μεταξὺ ἄλλων (ἀμεσοδημοκρατικῶν καὶ χριστιανικῶν θεωριῶν) δὲν πιστεύω ὅτι στὴν ἐποχὴ τῶν ἄπειρων πεπαιδευμένων ἐξατομικευμένων Ἐγώ θὰ βγεῖ κάποιος πανέξυπνος, τάχα, Φύρερ, ποὺ θὰ ἰσοῦται μὲ χίλιους -ὅπως λέει ὁ Ἡράκλειτος- καὶ θὰ γίνει ἀποδεκτός. Ἄλλωστε, τὰ καθεστῶτα αὐτὰ ἦταν πιὸ ἀποτυχημένα ἀκόμη κι ἀπὸ τὸ σοβιετικό, ἀφοῦ συγκρινόμενα σὲ καθαρὴ κι ἄσπιλη ἀναμέτρηση χρόνου καὶ ὠμῆς βίας-Ἰσχύος (αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ὑπερηφανεύονταν καὶ ὑπερηφανεύονται ἰδιαιτέρως οἱ φιλοφασίστες) διήρκεσαν μόνο 22 καὶ 12 χρόνια σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ 72 τοῦ σοβιετικοῦ ἢ ἀκόμη καὶ τὰ 45 τοῦ κακόμοιρου χοτζικοῦ πολιτεύματος. Οἱ τάχα χαρακτηριστικὲς ἰδιότητές του καὶ τὸ καμάρι τῶν φασιστῶν, ὁ ἐλιτισμὸς κι ὁ ὑπερσύγχρονος ἀκατανίκητος μιλιταρισμός, ἀποδείχτηκαν λοιπὸν καταγέλαστες ἱστορικῶς -πέρα ἀπὸ κάθε φιλοσοφικὴ κολοτούμπα κι ἐπιχειρηματολογία, δηλαδή. Μὲ βάση καὶ μόνο «τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ», πρέπει νὰ ἀπορριφθεῖ τὸ πολίτευμα ποὺ προπαγάνδιζε «τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ» καὶ τὰ «ἦρθε ἡ ὥρα ποὺ οἱ Ἰσχυροί, δηλαδὴ ἐμεῖς, θὰ κυριαρχήσουμε στὴ Γῆ καὶ κάντε στὴν μπάντα«. Ἐδῶ ἐσκεμμένα δὲν προτείνω τὸ βυζαντινὸ πολίτευμα 1123 χρόνων, θὰ πρότεινα μιὰ νορδικὴ ἀποτυχία 12 χρόνων;

Ὅμως, δὲν μπορῶ νὰ καταπιῶ αὐτὸ τὸ ἀφήγημα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς Ἀναρχίας γιὰ τὸν φασισμὸ ὡς καταχθόνιο δημιούργημα τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἂν ἦταν ἔτσι, τότε ἡ παμπόνηρη ἐξυπνάδα τῶν καπιταλιστῶν δημιουργῶν του θὰ πρέπει νὰ ἦταν πραγματικὰ πολὺ λίγη, ἀφοῦ ὁ φασισμὸς σύντομα αὐτονομήθηκε καὶ ἔκανε ἕναν ὡραῖο πόλεμο κατὰ Ἀγγλοσαξώνων καὶ Γάλλων καπιταλιστῶν μπαμπάδων του, προτοῦ κἂν ἐπιθετεῖ στοὺς «ἀντικαπιταλιστές». Ἐπιπροσθέτως, κανονικὰ ἡ ΕΣΣΔ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ συνεργάζεται μὲ τὸν μπαμπὰ τοῦ Φρανκεστάιν προκειμένου νὰ καταπολεμήσει τὸ ἄτακτο παιδί του, τὸν Φρανκεστάιν: Ἀφοῦ ὅλοι οἱ καπιταλιστὲς εἶναι ἴδιοι, σωστά; Ἂν δὲν εἶναι ἴδιοι, τότε ἡ καθημερινὴ-πολιτικὴ χρήση τοῦ ὅρου-ἐργαλείου «καπιταλισμός» εἶναι ἀόριστη καὶ δὲν λέει τίποτε σχετικὰ μὲ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ σωστὴ καθημερινὴ πολιτική.

Αὐτὰ τὰ λέω γιατὶ ἀπὸ ἐχθὲς μᾶς ἔχουν πρήξει τὸ συκώτι μὲ τὸν ναζισμὸ στὴ Γερμανία. Γνωστὸς ἀντιεθνολαϊκιστὴς κλαψο-ἀπελπισμένος («σᾶς τά ‘λεγα ἐγώ») προτείνει σεμινάρια, πορεῖες, συνελεύσεις, βιντεοπροβολές, ἐπιμορφωτικὲς ἐκθέσεις, ἐπιμορφωτικὲς ἐκδρομές (στὴν Ἐξοχή;) καὶ προπαντὸς -ὄντας δάσκαλος- Παιδεία. Παιδεία! Λὲς καὶ οἱ φασίστες καὶ ἐθνικοσοσιαλιστὲς ἦταν τίποτε ἀμόρφωτοι. Ἐπαναλαμβάνει αὐτὲς τὶς πίπες ποὺ φουμάρουν ἐδῶ καὶ 500 χρόνια οἱ ἀναγεννησιακοὶ «Οὐμανιστὲς» καὶ οἱ ἀπόγονοί τους, γιὰ νὰ περνιοῦνται γιὰ σπουδαῖοι, καὶ τὶς χάβει ὅλος ὁ Δυτικὸς Κόσμος, πὼς τάχατες ὑπάρχει μιὰ μαγικιὰ ποιότητα σὲ κάποια κείμενα τῶν Ἀρχαίων καὶ τῶν Λατίνων, κι ἅμα, λέει, τὰ διαβάσεις μικρός, τότε δὲν σφάζεις, δὲν μαχαιρώνεις, δὲν μισεῖς. Τί λέ, ρὲ μεγάλε. Ὁ ἀντιφασίστας ἀντιεθνολαϊκιστής μας μπερδεύει, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ δικοί του, τὸ γεγονὸς τῆς ὕπαρξης πολλῶν τραμπούκων καὶ συμμοριτῶν στὴ βάση τοῦ φασισμοῦ μὲ τὸν φασισμό, μᾶλλον γιατὶ ξεχνᾶ ὅτι ὠμὴ βία ἀσκοῦν ὅλες οἱ ἐξουσίες διὰ τῶν λοῦμπεν λεπρῶν ὁπαδῶν καὶ μισθοφόρων τους. Κι ἂν ἐσεῖς, οἱ Ἀριστεροί, δὲν καταδικάζετε τὴ βία ἀπὸ ὅπου κι ἂν προέρχεται, τότε νὰ κάτσουμε νὰ γελᾶμε μαζί σας, ποὺ προχτὲς μᾶς κάνατε μαθήματα ἠθικισμοῦ γιὰ τὴν Τριπολιτσὰ ἐνῶ χτὲς ἀπολογούσασταν ὅτι σφάζατε (τάχα) μόνο Ναζὶ καὶ συνεργάτες τὸ 1945 ἀνὰ τὴν Ἀν. Εὐρώπη.

Ἔχει ἄπειρη πλάκα νὰ βλέπεις ἀνθρώπους ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα οὐρλιάζουν ὅτι οἱ ἀντιλήψεις τῶν ἀνθρώπων (κοινωνιῶν) εἶναι ἀντανάκλαση τῶν ὑλικῶν -παραγωγικῶν- συνθηκῶν νὰ ἀντιστρέφουν τὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι πρῶτα πρέπει νὰ ἀλλάξουν τὰ μυαλά (=οἱ ἀντιλήψεις) προκειμένου νὰ ἀλλάξουν οἱ κοινωνικὲς συνθῆκες. Εἴπαμε ἀφοῦ, οἱ ἀντιλήψεις δὲν θὰ ἀλλάξουν ἂν πρῶτα δὲν ἀλλάξουν οἱ κοινωνικὲς συνθῆκες, καὶ συνεπῶς ὅλα αὐτὰ τὰ περὶ ἀντιφασιστικῆς Παιδείας (=κατασκευῆς ἀντιλήψεων) εἶναι γελοιότητες στὸν κύβο.

Σαφῶς, ἕνα τμῆμα τοῦ AfD εἶναι κρυπτοναζί, ἀλλὰ δὲν εἶναι τὸ ἴδιο τὸ AfD κρυπτοναζί, ὁπότε ὅλες οἱ ἱερεμιακὲς θρηνωδίες, οἱ παρλαπίπες κάτι γεροξεκούτηδων Ἀριστερῶν περὶ Βαϊμάρης εἶναι ἐσφαλμένες. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, δὲν μπορῶ νὰ μὴν ἀντιταχθῶ σὲ ὅσους πανηγυρίζουν γιὰ τὸ AfD. Ὄχι ἁπλῶς γιὰ ἰδεολογικοὺς λόγους (βλ. α’ παράγραφο), ἀλλὰ γιατὶ ἡ Γερμανία πρέπει νὰ εἶναι στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα ἀνθελληνική, τελεία καὶ παύλα. Κι αὐτοὺς τοὺς Ἕλληνες, ναζὶ ἢ ΝΔκράτες ἢ Ἀριστερούς, ποὺ χαίρονται κάθε φορὰ ποὺ ἕνα ἰδεολογικὰ δικό τους κόμμα κερδίζει τὶς ἐκλογὲς κάπου στὴν Γῆ, θεωρῶ ὅτι δὲν βοηθοῦν τὴν Ἑλλάδα.

Ἡ Γερμανία, ἂν εἶναι μερκελική, τότε θὰ φέρνει στὴν Ἑλλάδα κι ἄλλους πρόσφυγες ἀπὸ τὴ Συρία, ἐνῶ ἂν εἶναι ἐθνικιστικὴ τότε θὰ διώξει τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Ε.Ε. ὑπὸ δυσβάστακτες συνθῆκες ἢ θὰ ἀρχίσει νὰ ἐπιστρέφει στὴ χώρα μας τοὺς Μουσουλμάνους ἀπὸ τὴ Γερμανία. Τὸ ὅτι οἱ ἀντιισλαμιστὲς κερδίζουν ἔδαφος στὴν Εὐρώπη δὲν σημαίνει ὅτι σὲ λίγο καιρὸ θὰ κερδίσουν καὶ στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἁπλούστατα ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴν Ε.Ε. γιατὶ δὲν θεωρεῖται κομμάτι τῆς Δύσης. Δὲν ἔχω καμμιὰ ἀδελφοσύνη μὲ τοὺς Νορδικοὺς ποὺ μᾶς κατέστρεψαν τὸ 1204 καὶ τὸ 1922, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τώρα εἶναι ἀντιισλαμιστές. Λεσβία μὲ δυὸ υἱοθετημένα παιδιὰ ἡ πρόεδρος τοῦ AfD, δηλαδὴ ἡ ἐλευθεριότητα-σαπίλα θὰ καταπολεμήσει αὐτὸ (τὸ Ἰσλάμ) τὸ ὁποῖο ἡ ἴδια γιγάντωσε καὶ προκάλεσε, μὲ τὴν Ξένη νὰ γεννᾶ 4 παιδιὰ καὶ τὴν «ἀπελευθερωμένη» Δυτικὴ νὰ γεννᾶ 2 σκυλάκια. Οἱ φίλοι τέτοιων ἀντιπροσφυγικῶν κινημάτων (καὶ στὴν Ὁλλανδία, ὁμοφυλόφιλος ἦταν ὁ πρόεδρος ἀντιισλαμιστικοῦ κόμματος, ἐνῶ στὴ Γαλλία ψηφίζουν Λεπέν) δὲν ἐξηγοῦν ποιὰ πρότυπα καὶ ποιὲς λύσεις γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα (τὸ μόνο ποὺ μακροπρόθεσμα ἐγγυᾶται τὴν ἄμυνα στὸ Ἰσλάμ) μποροῦν νὰ προτείνουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν κάνουν παιδιά.

Posted in παιδεία, παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, Αριστερά, Ακροδεξιά, Γερμανία, Ισλάμ | Tagged , , , , , , , | 3 Σχόλια

Θαλάσσια τείχη τῆς Θεσσαλονίκης καὶ μοντέρνοι Ἀριστεροὶ τῆς πόλης

Βλέποντας τὰ τείχη αὐτα, σὲ μιὰ φωτογραφία τοῦ 1860*, μπορεῖ κάποιος νὰ φανταστεῖ τὶς πολιορκίες τῆς Θεσσαλονίκης, τὸν 7ο αἰ. ἀπὸ τοὺς Ἀβάρους καὶ Σλάβους, τὸν 9ο ἀπὸ τοὺς Σαρακηνούς, τὸν 12ο ἀπὸ τοὺς Νορμανδούς. Οἱ ἐπιθέσεις ὅλων αὐτῶν ἔγιναν κυρίως ἀπὸ τὰ θαλάσσια βυζαντινὰ τείχη, τὰ ὁποῖα μὲ λιγοστὲς μεταβυζαντινὲς διαφορὲς κι ἐπιδιορθώσεις εἶναι ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἀπεικονίζονται στὴ φωτογραφία.

 θεσσαλονίκη βυζαντινὰ τείχη schmidt_7a

 

Μπορεῖ κάποιος νὰ φανταστεί, μεταξὺ 614-619, τοὺς Ἀβαροσλάβους νὰ «προσορμίζουν τὰ ἄπειρα μονόξυλα«, οἱ ἐπιβαίνοντες σὲ αὐτὰ νὰ «τὰ καλύπτουν μὲ σανίδες καὶ δέρματα ὥστε ἐφορμώντας κατὰ τοῦ τείχους νὰ προστατεύονται ἀπὸ τὶς πέτρες καὶ τὰ τόξα ποὺ θὰ ἐξακόντιζαν ἀπὸ τὰ τείχη» οἱ ὑπερασπιστές τους. Καί, ξαφνικά, «Στὴ δεύτερη ὥρα τῆς ἡμέρας, ἐνῶ δὲν ἦταν ἀκόμη ἡ ὥρα ποὺ σηκώνεται ὁ ἀέρας, νὰ ἀρχίζει ἕνας ἄνεμος ἀπὸ τὴ θάλασσα πρὸς τὴν πόλη τόσο ἰσχυρὸς ὥστε τὰ πλοῖα νὰ πέφτουν τὸ ἕνα ἐπάνω στὸ ἄλλο, μὲ ἀποτέλεσμα πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ νὰ ἀνατρέπονται καὶ νὰ ρίχνουν στὴ θάλασσα τοὺς Σλάβους, κι ἐκεῖνοι ἔσπευδαν κολυμπώντας νὰ σωθοῦν σὲ κάποιο ἄλλο σκάφος καί, καθὼς ἁρπάζονταν ἀπὸ αὐτό, τὸ ἀνέτρεπαν ρίχνοντας στὴ θάλασσα τοὺς ἐπιβαίνοντες. Καὶ γι’ αὐτὸ, καὶ ἀπὸ τοὺς ναυτικοὺς τῶν ἄλλων μονόξυλων ἄλλοι ἔκοβαν μὲ ξίφος τὰ χέρια τῶν ναυαγῶν ποὺ τείνονταν προς αὐτούς, ἄλλοι ἀποκεφάλιζαν τοὺς ναυαγούς, ἄλλοι τοὺς τρυποῦσαν μὲ λόγχες. Καὶ καθὼς ὅλοι πάσχιζαν νὰ μὴ βουλιάξουν, γίνονταν ἐχθροὶ ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου«, κι ἔτσι ἡ πολιορκία νὰ λήξει. 

Μπορεῖ κάποιος νὰ φανταστεῖ τοὺς Θεσσαλονικεῖς, ποὺ εἶχαν μάθει ὅτι πλησιάζουν οἱ Ἀγαρηνοὶ τὸν Ἰούλιο τοῦ 904, νὰ ἀκοῦν τὸν πρωτοσπαθάριο Πετρωνᾶ νὰ τοὺς ἐξηγεῖ τὸ σχέδιό του γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἀραβικοῦ στόλου, γνωρίζοντας ὅτι ἡ πλώρη τῶν ἀραβικῶν καραβιῶν ἦταν πιὸ ψηλὴ ἀπὸ τὸ τεῖχος, κι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ μποροῦσαν οἱ Σαρακηνοὶ νὰ πηδήξουν μέσα στὴν πόλη. Γι’ αὐτὸ πρότεινε νὰ φτειαχτεῖ ἕνα ὑποθαλάσσιο φράγμα ἀπὸ ταφόπλακες τῶν νεκροταφείων στὰ δυτικὰ κι ἀνατολικὰ τῆς πόλης, ὥστε νὰ ἐμποδιστοῦν τὰ πλοῖα. Καὶ μάλιστα, οἱ ταφόπλακες θὰ μποροῦσαν νὰ μεταφερθοῦν μὲ τὰ κατάλληλα τεχνητὰ μέσα, πράγμα ποὺ ἔγινε, ἀλλὰ μόνο κατὰ τὸ μισὸ γιατὶ ὁ νέος στρατηγὸς τῆς περιοχῆς, ὁ Λέων, ἔκρινε πιὸ ὠφέλιμο νὰ ἐπισκευαστεῖ τὸ τεῖχος. Ἀλλὰ ἐξαιτίας ἑνὸς προσωπικοῦ του ἀτυχήματος, τὸ μόνο ποὺ ἔγινε ἦταν μερικοὶ ξύλινοι πύργοι. Κι ὅταν ἦρθαν οἱ βάρβαροι, ὁ ἀρχηγός τους…

«Ἀποφάσισε ὅτι ἦταν καλύτερο νὰ ἐπιτεθεῖ ἀπὸ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο ὅπου ἀντιλήφθηκε ὅτι ἡ παγίδα ποὺ συνιστοῦσαν οἱ βυθισμένοι μονόλιθοι δὲν θὰ ἀποτελοῦσε ἐμπόδιο στὴν προσέγγιση τῶν καραβιῶν ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ τὰ ἀνοιχτά…. Οἱ βάρβαροι…βγάζοντας μιὰ ὀξεία καὶ ἄγρια κραυγὴ και κωπηλατώντας ἐπιτέθηκαν στὸ τεῖχος. Χτυποῦσαν δυνατὰ τὰ δερμάτινα τύμπαντά τους γιὰ νὰ μᾶς καταπλήξουν καὶ τρομοκρατοῦσαν μὲ διάφορα φόβητρα τοὺς ὑπερασπιστὲς τοῦ τείχους. Ὅσοι βρίσκονταν ἐκεῖ ἀπάντησαν βγάζοντας φωνὴ ἀκόμη πιὸ δυνατὴ καὶ ἐπικαλοῦνταν τὸ σωτήριο ὅπλο τοῦ σταυροῦ…Ὁ ἀλαλαγμὸς ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ στόματα ἑνὸς πλήθους ἀνθρώπων ἦταν τόσο δυνατός, τόσο πιὸ τρομακτικός ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο ὥστε οἱ βάρβαροι, ὅταν τὸν ἄκουσαν, ἔνιωσαν μεγάλη ταραχή…..Ἀντιμετώπισαν τοὺς ἀντιπάλους τους μὲ ἕνα σύννεφο ἀπὸ βέλη…σὰν σκυλιὰ ἐξαγριωμένα ἐναντίον ὅσων τοὺς προκαλοῦσαν ψηλὰ ἀπὸ τὰ τείχη. Οἱ κάτοικοι τῆς πόλης δὲν σταματοῦσαν νὰ ρίχνουν καὶ τὰ κατάφερναν μᾶλλον καλὰ καὶ μὲ εὐστοχία…Οἱ μαχητὲς ἀπὸ τὶς δυὸ πλευρὲς ἔριχναν καὶ δέχονταν βέλη καὶ ἡ μάχη φαινόταν ἀμφίρροπη. Κάποια στιγμή, μερικοὶ βάρβαροι, ἀποσπάστηκαν ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους καί, ἀφήνοντας  τὸ πλοῖο τους, ρίχτηκαν στὴ θάλασσα μεταφέροντας μαζί τους μιὰ ξύλινη σκάλα. Τὴν ἔσερναν στὰ νερὰ μὲ σκοπὸ νὰ τὴ χρησιμοποιήσουν γιὰ νὰ ἀνέβουν στὰ τείχη ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ βέλη ποὺ κατευθύνονταν ἀπὸ ἐκεῖ ἐναντίον τους. Ὥσπου νὰ πλησιάσουν στὸ τεῖχος, κάλυπταν τὸ σῶμα τους μέσα στὸ νερό, κολυμποῦσαν καὶ προστάτευαν τὰ κεφάλια τους μὲ ἀσπίδες. Ὅταν έφτασαν κοντά, βγῆκαν ἀπὸ τὸ νερὸ καὶ ἀπέκρουαν τὰ βέλη μὲ τὸ νὰ κρατοῦν τὶς ἀσπίδες πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τους. Πολὺ γρήγορα τοποθέτησαν τὴ σκάλα στὸ τεῖχος καὶ προσπάθησαν νὰ ἀνέβουν καὶ νὰ εἰσχωρήσουν στὴν πόλη. Ἀλλὰ ὁ θάνατος ἦταν πιὸ γρήγορος ἀπὸ τὸ σχέδιό τους: προτοῦ ἀρχίσουν νὰ σκέφονται πῶς θὰ ἐπιτύχουν τὸ σκοπό τους, τὸν έβρισκαν μπροστά τους. Μόλις ἄρχισαν νὰ ἀνεβαίνουν τὶς βαθμίδες τῆς σκάλας, πέτρες ποὺ ἔπεφταν σὰν χαλάζι τοὺς πετύχαιναν  καὶ τοὺς ἔριχναν στὴ θάλασσα νεκρούς. Τότε ὅλα τὰ πλοῖα ὀπισθοχωροῦσαν χωρὶς νὰ τολμήσουν νὰ ἐπιχειρήσουν καμιὰ ἄλλη παρόμοια πράξη. Ἔριχναν μόνο ἀπὸ μακριὰ πυκνὲς ριπὲς ἀπὸ βέλη ποὺ σκέπαζαν τὸν οὐρανό. Καὶ δέχονταν ἐπίσης παρόμοιες καλοζυγισμένες ριπὲς ποὺ σπάνια ἀστοχοῦσαν. Ἐπιπλέον, δέχονταν βολὲς ἀπὸ πέτρες ποὺ ρίχνονταν ἀπὸ τοὺς καταπέλτες καὶ πού, καὶ μόνο ὁ συριγμός τους στὸν ἀέρα, τρομοκρατοῦσε τοὺς βαρβάρους….»

 

Αὐτὰ διαβάζοντας καὶ βλέποντας τὸ θαλάσσιο τεῖχος, δὲν μπορεῖ κανεὶς παρὰ νὰ κοιτᾶ μὲ συγκατάβαση τοὺς χιπστεράδες Ἀριστερούς (γέρους καὶ νέους), ὑποτίθεται διαβασμένους ἀλλὰ τῶν ὁποίων ὁ κόσμος ἔχει περιοριστεῖ στὰ 100-150 χρόνια τῆς ἰδεολογίας τους καὶ τῶν κειμένων μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολοῦνται. Τὸ μόνο ποὺ καταλαβαίνουν αὐτοὶ βλέποντας αὐτὰ τὰ τείχη εἶναι:

«Αόρατες και τυφλές πόλεις, πόλεις παρά θιν’ αλός, που δεν έβλεπαν τη θάλασσα»

καί

«Πόλεις φυλακές για τους ανθρώπους !!!!»

 

Ἕνας Ἀριστερός, ποὺ «ξέχασε» ὅτι τὰ τείχη αὐτὰ γκρεμίστηκαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους πρὶν ἀπὸ τὸ 1912, γράφει:

«κουκλα η σαλονικη πριν την κατακτηση της απο τους βαρβαρους νεοελληνες…»

Βλέπουν τὰ τείχη, καὶ δὲν συλλογίζονται οὔτε στιγμὴ τὸ λόγο τῆς ὕπαρξής τους οὔτε τὴν ἱστορία ποὺ καθορίστηκε σὲ αὐτά. Τί ἀστεῖο: Ὅσοι ὁρκίζονται σὲ τσιτάτα τοῦ τύπου «Τὸ κοινωνικὸ Εἶναι παράγει τὴ Συνείδηση», στὴν πραγματικότητα προτιμοῦν, ἀντὶ γιὰ τὴν Ἱστορία, τὴν βολικὴ ζεστασιὰ τῆς φωλιᾶς τους, τῆς ἑκάστοτε Φιλοσοφίας τους, ἡ ὁποία φιλοσοφία δὲν χρειάζεται ἀποδείξεις οὔτε τῆς καίγεται καρφὶ ἂν ἐπιβεβαιώνεται ἱστορικῶς ἢ ὄχι.

Οἱ Ἀριστεροὶ τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ καίγονται μόνο γιὰ τὸ ἂν θὰ κάνουν δωρεὰν βόλτες στὴν παραλία ρεμβάζοντας, δὲν μποροῦν νὰ σκεφτοῦν γιατί οἱ πόλεις εἶχαν τείχη, καὶ ἀπὸ ποιὸν τὶς προστάτευαν αὐτά. Δὲν μποροῦν νὰ φανταστοῦν ὅτι ἡ πόλη ὅριζε τὸν πολιτισμὸ κι ὅτι ἔξω ἀπὸ αὐτὴν ὑπῆρχε ἡ φύση, ἡ ἀγριότητα, ὁ μὴ πολιτισμός, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁ πολιτισμὸς-πόλη προστατευόταν μὲ τὰ τείχη. Δὲν μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν παρὰ ὡς φυλακὴ τὴν προνεωτερικὴ προστασία μιᾶς πόλης. Ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι εἶναι ὡραῖα βολεμένοι στὸν 21ο αἰώνα, μέσα στὴν μαζικοδημοκρατικὴ θαλπωρή τους, καὶ τὸ ἀναρχομαζικοδημοκρατικὸ «Σήμερα εἴμαστε, αὔριο δὲν είμαστε» (μαζὶ μὲ τὸ «Μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε κι ἂν δὲν τὴν γλεντήσουμε» τῶν ἀπολίτικων μικροαστῶν ἐχθρῶν τους), δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ μικρούλης κόσμος τους, τῶν 100 χρόνων, δὲν εἶναι ὁ πραγματικὸς κόσμος, ἀλλὰ εἶναι κάτι πολὺ ἀσήμαντο καὶ πρόσκαιρο μπροστὰ στὸν κόσμο τῶν 1.500 καὶ 2.000 χρόνων ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὰ βυζαντινὰ θαλάσσια τείχη. Ἡ ἀπέραντη μιζέρια τους τοὺς κάνει νὰ κοροϊδεύουν αὐτὸ μπροστὰ στὸ ὁποῖο εἶναι ἀνύπαρκτοι -αὐτοὶ καὶ ἡ κοσμοθεώρησή τους.

Πῶς νὰ ἐξηγήσεις σὲ κάποιον γιὰ τὴν ἀνυπαρξία τειχῶν στὴν πρώιμη Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία καὶ κατόπιν γιὰ τὸ γρήγορο χτίσιμο τειχῶν σὲ ὅλες τὶς πόλεις ἀπὸ τότε ποὺ οἱ βάρβαροι ἀσταμάτητα ἄρχισαν νὰ εἰσβάλουν στὴν Αὐτοκρατορία, μετὰ τὸν 3ο αἰ. μ.Χ.; Κάτι τέτοιο ξεπερνᾶ τὸν Ἀριστερό (καὶ ἀριστερὸ χιπστερά) ποὺ ἁπλὰ θέλει εὐάερη, εὐήλια πόλη καὶ ποδηλατάδα ἢ μπυρίτσα στὴν Νέα Παραλία.

Ὅ,τι ξεπερνᾶ τὰ 150 χρόνια του, εἶναι κακό, εἶναι «φυλακή», εἶναι «τυφλὴ πόλη» ποὺ δὲν ἐκμεταλλεύεται τὴ θάλασσα ἀλλὰ «κλείνεται», «φυλακίζεται»: Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ θάλασσα αὐτὴ σὲ κεῖνα τὰ χρόνια δὲν ἔφερνε φιλάκια κι ἀγκαλιὲς μὲ τὴν γκομενίτσα ἀλλὰ πειρατές, Σαρακηνούς, σλαβικὰ μονόξυλα, Νορμανδούς, ἔφερνε σφαγή, βιασμό, αἰχμαλωσία, λεηλασία, ἐμπρησμό, εἶναι κάτι ποὺ ξεπερνᾶ τὸ μικρούλι μυαλουδάκι τους. Γιὰ κανὰ μπαράκι καὶ καμμιὰ ἐρημικὴ ταβέρνα ἢ ρεμβασμὸ στὴ θάλασσα (μετὰ τὸ μεταπτυχιακό) εἶναι ἱκανοὶ μόνο. Ὅ,τι δὲν ζοῦν δὲν ὑπῆρξε παρὰ ὡς Δυστυχία κι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Σκοπὸ τῆς Ζωῆς, δὲν ὑπάρχει, καὶ ἡ ὕπαρξή του ἦταν μιὰ συντηρητικὴ ἠλιθιότητα.

Ἐννοεῖται ὅτι δὲν νοιώθουν κανένα σεβασμὸ γιὰ ἕνα κτίσμα 1.500 ἐτῶν, ἕνα ἀρχιτεκτονικὸ κομψοτέχνημα ἀπὸ τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, αὐτοὶ ποὺ στριγκλίζουν μὲ τὸ ἑβραϊκὸ νεκροταφεῖο ἀλλὰ ὄχι καὶ τὰ θεσσαλονικιώτικα χριστιανικὰ νεκροταφεῖα τῆς Τουρκοκρατίας. Ἄλλωστε, ἀφοῦ τὰ γκρέμισαν οἱ Τοῦρκοι, οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, τὸ γκρέμισμα ἦταν γιὰ καλό.

Μόνο λύπηση κι ἀπέραντος οἶκτος ἀξίζει σὲ ὅσους ὅλος ὁ κόσμος τους εἶναι ὁ μεταπολεμικός, μὲ τὰ βάσανά τους, τῆς πολυκατοικίας ἢ τοῦ ταξικοῦ ἀγώνα ἢ τοῦ «ὅ,τι φᾶμε κι ὅ,τι πιοῦμε…».

 Υ.Γ. Κάτι κουταμάρες, πὼς ἡ πόλη ἀνάσανε μὲ τὸ γκρέμισμα τῶν βυζαντινῶν τειχῶν, δὲν ἰσχύουν. Μεταξὺ 1860-1870 γκρεμίστηκαν τὰ θαλάσσια τείχη, ἀλλὰ οἱ ἐπιδημίες χολέρας καὶ πανούκλας, καὶ οἱ πυρκαγιές, συνεχίστηκαν ὣς τὸ 1911 καὶ τὸ 1891, ἀντίστοιχα. Ἦταν ἡ ἔλλειψη ἀστικοῦ πολιτισμοῦ (ἀποχέτευση, ὕδρευση) τῶν κυρίαρχων ἐθνοτικῶν στοιχείων τῆς Τουρκοκρατίας στὴ Θεσσαλονίκη κι ὄχι τὰ βυζαντινὰ τείχη τὸ πρόβλημα τῆς πόλης. Στὰ βυζαντινὰ χρόνια δὲν ἀναφέρεται ἐπιδημία πάνω ἀπὸ μιὰ φορὰ, ἐνῶ στα (ὑποδιπλάσια) ὀθωμανικά, οἱ ἐπιδημίες εἶναι δεκάδες (χρόνο παρὰ χρόνο, σχεδόν).

*Τη φωτογραφία βρῆκε σὲ οὐγγρικὰ ψηφιακὰ ἀρχεῖα ἕνα μέλος τῆς Ὁμαδας τῶν παλιῶν φωτογραφιῶν τῆς Θεσσαλονίκης.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Άραβες, Αριστερά, Θεσσαλονίκη, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, Σλάβοι, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

24 Σεπτεμβρίου 867: Βασίλειος Α’ Μακεδών

Μόνο 1150 χρόνια πρίν, ὁ Βασίλειος ἀνατρέπει τὸν Μιχαὴλ Γ’ τὸν Μέθυσο, καὶ ξεκινᾶ τὴν ἐνδοξότερη περίοδο τῆς Ρωμαίικης Αὐτοκρατορίας. Στὸ χειρόγραφο τῆς εἰκόνας, ὁ θρακιώτης Βασίλειος ἀπεικονίζεται ὡς νήπιο ποὺ κοιμᾶται στὴν πρόχειρη καλύβα τῆς ἀγροτικῆς οἰκογένειάς του. Ἀπὸ πάνω του πετοῦν καὶ τὸν προστατεύουν ἀπὸ τὶς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου δυὸ ἀετοί. Σημάδι τῆς μελλοντικῆς ἀνόδου του στὸ θρόνο. Στὰ ἀριστερά, ἡ μητέρα του Παγκαλώ (χαρακτηριστικὰ ἑλληνικὸ ὄνομα, γιὰ ὅσους ψάχνουν γιὰ ἀρμενικὴ καταγωγὴ τῶν Μακεδόνων –οἱ ὁποῖοι Ἀρμένιοι θεωροῦνταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς λαὸς ἀπὸ τοὺς βυζαντινούς χρονογράφους), ποὺ ἀρχικὰ νόμισε ὅτι οἱ ἀετοὶ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐπιτεθοῦν στὸ παιδί της.

βασίλειος α'

 

Posted in Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

«Γιὰ τὴν ἀγάπη τῆς ὀρθογραφίας»

Ἔχει πλάκα ἡ Τριανταφύλλου. Μάλιστα, καταδικάζει καὶ τὶς μεταρρυθμίσεις τοῦ ΠΑΣΟΚ. Ὡς καλὴ ἀντικομμουνίστρια ξεχνᾶ ὅτι ὁ Ράλλης ἔφερε τὴ δημοτικιὰ καὶ ὅτι ἡ Χούντα εἶχε βιάσει τὴν καθαρεύουσα τοῦ ’60 μὲ τὰ ἄπειρα τελικὰ νί της.

Μόνο τὸ μονοτονικὸ δὲν καταδικάζει. Ὑπόθεση: ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι τὸ Ἱερὸ Ἄβατο τῆς Κεντροαριστερᾶς, καὶ ἡ καταδίκη του εἶναι σὰν νὰ κινεῖς τὰ ἀκίνητα, ποὺ λέγαν οἱ Ἀρχαῖοι.

Γιὰ τὴν ἱστορία, εἶναι πολὺ πιθανὸν κάποιος Σαραντάκος νὰ βγεῖ καὶ νὰ πεῖ ὅτι βρῆκε τὴ λ. φιλοξενεία σὲ ἕναν αἰγυπτιακὸ πάπυρο τοῦ 6ου μ.Χ. αἰ. ἢ σὲ ἐπιγραφὴ τοῦ 5ου π.Χ. αἰ., ἄρα ὑφίσταται ἀπὸ τότε ἐναλλακτικὴ γραφή, ἄρα δὲν δείχνει ἀγραμματοσύνη ἡ γραφὴ τοῦ Τσίπρα, ἄρα εἶστε γλωσσαμύντορες ὅσοι κοροϊδέψατε τὸ ἴνδαλμά του, καὶ καλὸ θὰ ἦταν νὰ σιωπήσετε γυρίζοντας στὴ γωνία σας ἀφοῦ ἀποστομωθήκατε. Σαραντακισμός (κατὰ τὸ Σταλινισμός, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν Στάλιν ὡς πρόσωπο), τὸ ἔσχατο στάδιο τῆς Ἀριστερᾶς στὸ γλωσσικό. Ἐμμέσως, ἀναφέρεται καὶ σὲ αὐτὸ ἡ Τριανταφύλλου. Ἀλλὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ γιὰ δάκρυα, Σώτη.

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

χριστιανικὲς Ἐκπτώσεις τῆς «Σύναξης»

Σχόλιο στὸν τοῖχο Μέσου Κοινωνικῆς Δικτύωσης τοῦ διευθυντῆ τῆς Συναξης:

Προτεστάντες, Ρωμαιοκαθολικοί… Χριστιανικές Εκκλησιες ..οι οποίες μπορεί να μην έχουν την Χάρι του Αγίου πνεύματος στο 100% αλλά σίγουρα έχουν την Χάρι του Αγίου Πνεύματος .. ((με ότι συνεπάγεται αυτό)). Τώρα την έχουν στο 60 την έχουν στο 70 στο 80% … αυτό μόνο ο θεός το γνωρίζει !!  Στην Καινή Διαθήκη, η Χάρις του Αγίου Πνεύματος υποσχέθηκε από τον Θεό να δοθή σ’ όλους αυτούς που θα πιστεύσουν στον Ιησού Χριστό (Ησαΐου 44,3 Πραξ. 11,17).

Νὰ τὸ ἀφήσουμε ἐκεῖ στὸ 75%· εἶναι καλά, ἀφεντικό; Γιὰ τὸ ποσοστὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Προτεστάντες καὶ Ρ/Καθολικούς λέω. Ὄχι ὅτι πιστεύουν σὲ ἄλλον Ἰησοῦ Χριστό (π.χ. σὲ κεῖνον ἀπὸ τὸν ὁποῖο τὸ 75% Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται), δηλαδή σὲ μία ἀνύπαρκτη μούφα, κι ὄχι ὅτι ὁ σχολιαστὴς πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χορηγεῖ τὴ χάρη Του σὲ ὅσους πιστεύουν σὲ φαντάσματα ἐπειδὴ πιστεύουν σὲ φαντάσματα. Καί, μπορεῖ νὰ συμπληρώσει κάποιος καλόπιστος τῆς παρέας, ἄλλωστε κι οἱ Μουσουλμάνοι ἀγαπᾶν τὸν Ἰησοῦ. Ἄρα…Why not?

Τὸν ἔχει προλάβει ὁ διευθυντὴς τῆς Σύναξης:

Έτσι, οφείλουμε να αντικρύσουμε μερικά ερωτήματα για εκατομμύρια Χριστιανών που δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη οικογένεια: Είναι άραγε συλλήβδην αιρετικοί, ίδιοι με τους αρχαίους δημιουργούς των αιρέσεων; Είναι άραγε αποξενωμένοι από τον Θεό;

Τελικά, δὲν ἦταν Ἐκκλησία, ἦταν Οἰκογένεια ἡ Ὀρθοδοξία. Λάθος κάναμε. Τὸ γνωστὸ νεορθόδοξο παιχνίδι, τοῦ «δὲν θὰ κρίνετε τοὺς μὴ Ὀρθόδοξους, γιατὶ ἔτσι ἀφαιρεῖτε τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ Θεό, ποὺ θὰ τοὺς κρίνει στὸ τέλος», άψογα παιγμένο. Λὲς καὶ στὸ τέλος θὰ κριθεῖ κάποιος ὄχι ἂν «θὰ εἶναι στὸν Παράδεισο» ἀλλὰ ἂν ἡ ἐκκλησία του ἦταν ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἔχουμε ἀγωνία γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα. Λὲς καὶ ἡ κριτικὴ στοὺς μὴ Ὀρθόδοξους γίνεται γιὰ προσωπικὰ ἁμαρτήματα π.χ. ἂν ἔβρισε ἢ ἔκλεψε ἢ φέρεται ἄσχημα στοὺς συνανθρώπους του, κι ὄχι γιὰ τὸ ἂν πιστεύει ὅσα ἡ Ἐκκλησία (κι ὄχι Οἰκογένεια) ἔχει καταδικάσει. Χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι διέπονται ἀπὸ μιὰ Πατερολατρεία, κι ἀντὶ νὰ δοῦν τὶς σχετικὲς ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας (ἀναθέματα κ.λπ.) παρουσιάζουν τὴν τάδε ἢ τὴ δείνα ἀτομικὴ ἄποψη κάποιου Πατέρα σὲ κάποιο ξεκομμένο κεφάλαιο. Τί νὰ τοὺς ἀπαντήσουμε δηλαδή, τὸ αὐτονόητο ὅτι προφανῶς ἄλλο ὁ αἱρετικὸς κι ἄλλο ὁ αἱρεσιάρχης ὡς πρὸς τὴ σοβαρότητα τοῦ προβλήματος ἀλλὰ ὅτι ἅμα πιστεύεις σὲ μούφα Χριστὸ πᾶς ὅπου πάει ὁ αἱρεσιάρχης σου; Ἄσε πού, στὴν ἐποχὴ τῆς ἐξατομίκευσης, δηλ. τοῦ ξέρεις ποιὸς εἶμαι ἐγώ;, οἱ αἱρεσιάρχες ἀναπόφευκτα αὐξάνονται.

Ἅμα πρόκειται γιὰ σύναξη ἀγγέλων, κανένα πρόβλημα. Γιατὶ ἀλλιῶς…

Posted in θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τζημερικά

Ἕνα βῆμα νὰ κάνει ἀκόμη ὁ Τζήμερος, ἂν ἐφαρμόσει τὴν ἀρχὴ ποὺ διέπει τὴν ἀνάλυσή του, καὶ θὰ συμφωνήσει μὲ τὸν ἀριστερὸ Ν. Θεοδωρίδη ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι ἡ ἄρνηση ἄδειας εἰσόδου στὰ ἰταλικὰ στρατεύματα τὸ 1940 ἦταν λανθασμένη γιατὶ ὁδήγησε σὲ ἑκατομμύρια νεκροὺς καὶ πεινασμένους Ἕλληνες, δηλαδή σὲ καταστάσεις ποὺ θὰ εἶχαν ἀποφευχθεῖ ἢ μετριασθεῖ κατὰ πολὺ ἐὰν περνοῦσαν ἀμαχητὶ τὰ γερμανοϊταλικὰ στρατεύματα. Δὲν καταλαβαίνω ποιὰ εἶναι ἡ διαφορά, ἂν ἀπόλυτη ἀρχὴ εἶναι ἡ σκέτη βιολογικὴ ἐπιβίωση καὶ ὄχι ἡ ἐλευθερία. Μπορεῖ κάποιος νὰ ἐπικρίνει τὸ ΕΑΜ γιὰ τὴν α ἢ β τακτική του, ὄχι ὅμως γιὰ τὸ ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς φρόνιμους πολεμοῦσε τοὺς Γερμανούς, ὄχι γιατὶ δὲν συνεργαζόταν μαζί τους.

Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ τοῦ Τζήμερου οἱ κατεχόμενοι Ἕλληνες ἔπρεπε νὰ κάνουν ὁτιδήποτε τοὺς ζήταγαν οἱ Γερμανοὶ προκειμένου νὰ μὴν ὑπάρξουν ἐκτελέσεις καὶ καταστροφὲς χωριῶν. Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικό, οἱ δεκάδες ἀποτυχημένες ἐξεγέρσεις κατὰ τὴν Τουρκοκρατία δὲν ἔπρεπε νὰ γίνουν γιατὶ κατέληγαν σὲ σφαγές. Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικό, δὲν ἔπρεπε νὰ γίνει ἐπανάσταση στὴν Πελοπόννησο τὸ 1821 ἐπειδὴ θὰ σφάζονταν Ἕλληνες στὴν Κωνσταντινούπολη. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὁ Τζήμερος δὲν ὑποδεικνύει κάποιον ἀντικομμουνιστὴ ποὺ νὰ πολέμησε «μὲ τὸν σωστὸ τρόπο» τὰ γερμανικὰ στρατεύματα. Ἐμμέσως, λοιπόν, ἡ ἐπιχειρηματολογία του ὁδηγεῖ στοὺς Νενέκους ποὺ πολεμοῦσε ὁ Κολοκοτρώνης.

Ἄλλωστε, ὅπως ἐπισημάνθηκε, καταστροφὲς ἑλληνικῶν χωριῶν καὶ ἐκτελέσεις Ἑλλήνων ἔγιναν καὶ στὰ μέρη ποὺ δροῦσαν ὄχι ὁ ΕΑΜ ἀλλὰ ὁ ΕΔΕΣ (Ἤπειρος) καὶ ἐθνικόφρονες (Ἀν. Μακεδονία-Θράκη), πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν ἡ λάθος δράση τοῦ ΕΑΜ ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ ἀθῶα θύματα, ἀλλὰ ἡ προαποφασισμένη δράση τοῦ Ἄξονα γιὰ ἐξόντωση τῆς Ἑλλάδας καὶ τῶν Ἑλλήνων.

Ἐφόσον ὁ Τζήμερος (ὅπως κι ὅλοι οἱ «φρόνιμοι» σήμερα) δὲν λέει -ἔχοντας ἄλλοθι τὶς κόκκινες γραμμὲς τοῦ Τσίπρα- πῶς ἔπρεπε νὰ πολεμήσουν τοὺς Γερμανούς· ἐφόσον περιφρονεῖ τὸ ἀντάρτικο, δηλαδή ἕναν τρόπο πολέμου τὸν ὁποῖο ἀκόμη καὶ ἀκροδεξιοὶ Γερμανοὶ διανοητὲς ὅπως ὁ Κὰρλ Σμὶττ θαύμαζαν, τότε λοιπόν, μὲ τὸν τρόπο του κι ἀδελφωμένος μὲ τὴν ἀντιεθνικιστικὴ (καὶ ἀντιΕΑΜική) Ἀριστερά, μᾶς λέει: Καὶ τώρα, τὸ 2017, μὴν ἀντιστέκεστε στοὺς Δυνατούς.

Posted in Γερμανία, Ελλάδα | Tagged , , , | 2 Σχόλια

αἰώνια Μυστικὰ διακυβέρνησης

Ἀπὸ ἀντιδραστικούς:

και ένα μυστικό για τα εθνικο/φιλελευθερο/σοσιαλιστικά φιλαράκια μας. Την ενότητα, την τάξη και τον νόμο τα διεφύλασσε η θεότης. Μόνον αυτήν ακούει ο άνθρωπος. Ποτέ, καμία τεχνική (δημοκρατικής βίας) δεν πρόκειται να υποκαταστήσει αυτό που μπορεί να καταφέρει μία υπαρξιακή ρήτρα. Άιντε, καλά ξεμπερδέματα.

Ἤ: Στὸ βάθος, ἐργαλειακὴ χρήση τῆς θρησκείας. Ὁ Κριτίας κι ὁ Μακιαβέλλι λένε ὅτι ἀκόμη κι ἂν δὲν ὑπῆρχε θεὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφευρεθεῖ ὥστε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ φόβο νὰ τηροῦν τὴ νομοθεσία. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ θεοῦ (ὁ ἀντιδραστικός) θὰ πρέπει νὰ ὑποκρίνεται τόσο πολὺ τὸν πιστό, ὥστε κινδυνεύει νὰ γίνει πιστὸς καὶ κατόπιν νὰ καταβροχθισθεῖ ἀπὸ τὶς ἠθικὲς θυσίες ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ «ἀρχικῶς γιὰ μασκάρεμα, χάριν τῆς Κοινωνίας» πίστη του. Ἐνῶ κατὰ βάθος θέλει τὰ ὀργιάκια του, κι ἀσφυκτιᾶ. Ἡ ἀσφυξία του αὐτὴ προετοιμάζει τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν δημόσιο εἰλικρινὴ φίλο τῶν ὀργίων καὶ τῆς Ἀπελευθέρωσης (ὁ ὁποῖος, συνήθως, εἶναι ὁ ἐγγονὸς τοῦ ἀντιδραστικοῦ, ποὺ «βαρέθηκε τὴν ὑποκρισία»). Ὁ ὁποῖος, μὲ τὴ σειρά του, ἐκφυλίζοντας τὴν κοινωνία προετοιμάζει τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν μπούργκα καὶ τὸ Ἰσλάμ.

Ἤ: Ἡ σοφιστικὴ παράκαμψη τοῦ προβλήματος τῆς θεολογικῆς ἑρμηνείας καὶ τῆς κατοχῆς ἀποκλειστικοῦ τοῦ δικαιώματος σὲ αὐτήν. Τὸ πολιτικὸ ζήτημα δὲν λύνεται μὲ τὴν ἁπλὴ προσταγή «Αὐτὸ διατάζει ὁ Θεός», ἀλλὰ μὲ τὸ ποιὸς θὰ ἀποφασίζει τί προστάζει ὁ Θεὸς σὲ μπερδεμένες ἢ καθημερινὲς καταστάσεις. Τὸ ποιὸς θὰ ἑρμηνεύει δεσμευτικὰ τὴ βούληση τοῦ θεοῦ. Γιατί ἐσὺ κι ὄχι ἐγώ, γιατί ὁ γκουρού σου κι ὄχι ὁ στάρετς μου (πόσο μᾶλλον, ὁ ἰμάμης μου) κ.ο.κ.

Δὲν ἀποφασίζω ἐδῶ ὅτι ἡ θεοκρατικὴ ἢ ἡ θεοκεντρικὴ ἐκδοχὴ εἶναι λιγότερο ἢ περισσότερο πετυχημένη ἀπὸ τὴν κοσμική. Λέω ὅτι τέτοια προβλήματα στὴν πραγματικότητα δὲν ἐπιλύονται μὲ τόσο ἁπλὲς καὶ μονοεπίπεδες ἐπιλογές. Ὅποτε ἐπιλύθηκαν γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, εἶχε χρειαστεῖ νὰ τακτοποιηθοῦν κι ἄλλες παράμετροι.

Ἁπλὰ λέω ὅτι ὁ κάθε ντὲ Μαὶστρ δὲν ἦταν λιγότερο ἀφελὴς ἀπὸ τὸν Ρουσσώ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , , , | 2 Σχόλια

Βυζαντινὴ ἱστορία γιὰ Μουσουλμανάκια

βυζαντινή ιστορία

1952

Posted in παιδεία, Ελλάδα, Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Περὶ Εὐτυχίας

Ἀπὸ τὴν τρίτη Δημοτικοῦ ἔμαθα ὅτι τὸ ἄλλο ὄνομα τῆς Εὐτυχίας εἶναι Κακία:

εὐτυχία

Ἔπειτα, ὁ Ζαρατούστρα μ’ εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀγωνίζεται γιὰ τὴν εὐτυχία του ἀλλὰ γιὰ τὸ ἔργο του.

Κατόπιν, διάβασα τὸ ρητὸ τοῦ ψυχοπαθῆ ἐπαναστάτη, τοῦ Σαὶν-Ζὺστ, ποὺ ἔλεγε ὅτι ἡ εὐτυχία εἶναι μιὰ νέα Ἰδέα στὴν Εὐρώπη – προφανῶς γιατὶ οἱ ἀστοὶ μόλις εἶχαν καταλάβει τὴν Ἐξουσία κι ἔνοιωθαν εὐτυχεῖς μὲ τὸ παραπάνω.

Τελειωμένη ὑπόθεση ἀπὸ τότε, μ’ αὐτὰ καὶ μ’ αὐτά, οἱ διάφοροι φλῶροι φιλελεύθεροι καὶ σχιζοφρενεῖς οὐτοπιστές. Ἀπὸ τὴ Γ’ Δημοτικοῦ. Θὰ ἤμουν τῆς καταστηματικῆς ἡδονῆς, φαίνεται.

Posted in φιλοσοφίες, Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

Μουσική: χαρὰ ἀτελείωτη

Ὅπως μοῦ ἔλεγε κι ἡ Ν., μετὰ τὸν Πόλεμο χαρήκαμε ὅλοι τόσο μὰ τόσο πολύ ποὺ δὲν σφαχτήκαμε, ποὺ φτειάχτηκε τὸ rock and roll, γιὰ νὰ χορεύουμε χαρούμενα ὄντας γιὰ πάντα χαρούμενοι μετὰ τὸ 1945. Χωρὶς τὴ νίκη στὸν Β’ ΠΠ δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ χαρὰ τοῦ Ἔλβις.. Ὅπως μετὰ τοὺς Μηδικοὺς φτειάχτηκε ὁ Παρθενώνας ἀπὸ τὴν πολλὴ χαρά.

Βέβαια, ἕνα ἀπὸ τὰ ὄμορφα τοῦ μπαρόκ, τὸ ὁποῖο δὲν ἀρέσει σὲ κάποιους, εἶναι ὅτι μέσα σὲ τόσους σκοτωμούς, λιμούς, λοιμούς, καὶ ὄχι ἀτελείωτη χαρὰ καὶ σταθερότητα τῆς νίκης, ἡ μουσικὴ δὲν ἦταν «ἔκφραση τῆς κοινωνίας» ἀλλὰ ἕνας «φάρος ὀρθολογισμοῦ» (γιὰ νὰ ἀντιγράψω τὸν Κουβέλη…πλάκα κάνω), ἐννοῶ ὅτι ἦταν ἀτάραχη κι ἐξυψωτικὴ ἡ ὀμορφιά της. Δηλαδή, καὶ τὸ χάος μπορεῖ νὰ μὴν συνεπάγεται χαοτικὴ τέχνη.

Ἔχω ὅμως αὐτὸ τὸ ἐρώτημα σὲ ὅσους δυσανασχετοῦν μὲ τοὺς κακοὺς στίχους τῆς μαζικοδημοκρατικῆς ἐποχῆς γιατὶ δὲν τοὺς νοιάζει ὁ ρυθμὸς ἀλλὰ ἡ ποίηση (ἀκριβῶς ὅπως π.χ. ἄλλοι ταυτίζονται μὲ τὸν Καζαντζίδη καὶ τὰ βάσανα τοῦ βοσκοῦ τοῦ ’50 στὸ Μόναχο). Παρακάτω, ἕνα βυζαντινὸ κοσμικὸ ἀπὸ τὶς συλλογὲς τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Δὲν νομίζω νὰ ἔχουν ἀντιρρήσεις γιὰ τὴν ποιότητά του (τὴν ἠθική, βεβαίως-βεβαίως…) οἱ συντηρητικοὶ φίλοι μας:

Κι ὅμως, κι αὐτὰ τὰ βυζαντινὰ τραγούδια φαίνονταν σχεδὸν διαβολικὰ γιὰ ὁρισμένους (ἢ ὅλους; ) τοὺς Πατέρες, οἱ ὁποῖοι οὔτε τὰ δημοτικὰ τραγούδια μας θὰ ἐνέκριναν, καὶ καλὰ ἔκαναν ἀφοῦ ἔπρεπε νὰ ἀποτελοῦν τὸ ἅλας τῆς γῆς καὶ ἕναν ὁδοδείκτη γιὰ τὴν κοινωνία τους. Φαντάσου ὅμως νὰ ζοῦσαν σήμερα οἱ Πατέρες ἐκεῖνοι, σήμερα ποὺ ἡ τσόντα εἶναι γιὰ πρωινό, σὲ ἐπίπεδο καθημερινότητας. Πρέπει νὰ ἔχουμε ἕνα μέτρο, λοιπόν. Ἐκτὸς κι ἂν κάποιος παριστάνει τὸν Χρυσόστομο ζώντας τὴν χορτάτη μαζικοδημοκρατικὴ ζωή του.

Posted in τέχνη, φιλοσοφίες, Δύση, κοινωνία | Tagged , , , | 9 Σχόλια

Καταλωνίες

Σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσους Ἕλληνες σκέφτονται τὸ καταλωνικὸ δημοψήφισμα μὲ ὅρους  «ἰδεολογικῆς ἀλήθειας», ἐγὼ τὸ σκέφτομαι μὲ ὅρους ἐθνοκράτους καὶ Χριστιανισμοῦ. Δὲν μποροῦμε, δὲν ἐπιτρέπεται δηλαδή, νὰ ἐκδηλώνουμε τὶς προτιμήσεις μας σὰν νὰ ἤμασταν Ἰάπωνες ἢ Καταλανοί. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ συνήθη συμπτώματα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μας μετὰ τὸ ’22.

Συγκεκριμένα, τί συνέπειες θὰ ἔχει ἡ ἀπόσχιση τῆς Καταλωνίας, τί παράδειγμα θὰ δώσει σὲ Μουσουλμάνους τῆς Ἑλλάδας, σὲ ψεκασμένους Κρητικούς (ποὺ δὲν ἐκφράζουν ἐννοεῖται τὸ σύνολο τῶν Κρητῶν, οὔτε κἂν μικρὸ ποσοστό τους, ἀλλὰ κινοῦνται στὰ ὅρια τοῦ νὰ μετατραποῦν ἀπὸ ψεκασμένοι σὲ πράκτορες), φαντασμένους Ἑπτανήσιους (ποὺ δὲν ἐκφράζουν ἐννοεῖται τὸ σύνολο τῶν Ἑπτανησίων, οὔτε κἂν μικρὸ ποσοστό τους, ἀλλὰ κινοῦνται στὰ ὅρια τοῦ νὰ μετατραποῦν ἀπὸ φανταγμένοι σὲ πράκτορες), λύκους βουλγαρο(ψευτο)Μακεδόνες καὶ ἄλλους: «Γιατί μόνο ἐκεῖ καὶ ὄχι κι ἐδῶ;». Προφανῶς, θὰ ἐνισχύσει τέτοια παραδείγματα στὴν Ἑλλάδα γιὰ ἀπόσχιση ἀπὸ αὐτήν, γιὰ «αὐτονομία» καὶ ἄλλα τέτοια. Ἡ κατάσταση εἶναι ἀκόμη χειρότερη γιατὶ ἔχουμε καὶ μιὰ κυβέρνηση ποὺ ἰδεολογικὰ θὰ ἐπιθυμοῦσε τὴν κατάργηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν χρειάζεται νὰ πῶ περισσότερα σὲ ὅσους θέλουν νὰ ὑπάρχει ἀκέραιο τὸ ἐθνοκράτος μας.

Ἐπίσης, τί συνέπειες ἔχει ὡς πρὸς τὴ σύγκρουση Ἰσλὰμ-Χριστιανισμοῦ (ὅσου ἀπέμεινε): Ἡ Ἱσπανία εἶναι τὸ κράτος ποὺ ἕνωσε ὅλα τὰ χριστιανικὰ κρατίδια τῆς ἰβηρικῆς (πλὴν τῆς Πορτογαλίας) καὶ τσάκισε τοὺς Μωαμεθανοὺς ἐκδιώκοντάς τους. Ἡ διάλυσή τοῦ κράτους αὐτοῦ ἔχει καὶ συμβολικὴ ἀξία*, μὲ δεδομένο ὅτι κι ἡ Ἱσπανία δέχεται μεγάλη ἰσλαμικὴ πίεση ἀπὸ τοὺς Βερβερίνους. Τὸ τραγικὸ ποὺ δὲν καταλαβαίνουν μερικοὶ Καταλανοὶ καὶ Ἕλληνες εἶναι ὅτι, ὅπως ἦταν φυσικό, οἱ Μουσουλμάνοι κατακτητὲς δὲν λυπήθηκαν τοὺς Καταλανοὺς ἀλλὰ κατέστρεψαν, μία φορὰ τουλάχιστον, τὴ Βαρκελώνη. Ἡ μανία τους δὲν ἔπεσε μόνο στοὺς Ἱσπανούς, καὶ τὸ ἴδιο θὰ γίνει καὶ σήμερα, ἐνῶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Καταλανοὶ σήμερα ἴσως εἶναι μαζικὰ «πεπολιτισμένοι ἄθεοι» δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτε γιὰ τὸ Ἰσλάμ, ποὺ σιχαίνεται τοὺς ἄθεους ἐξίσου μὲ τοὺς Χριστιανούς.

Ὅλα τὰ ἄλλα κριτήρια εἶναι γιὰ μένα ἀβάσιμα. Ἡ Καταλωνία δὲν εἶναι περισσότερο ἀριστερὴ σήμερα ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Ἱσπανούς. Μόνο τὸ γρύλισμα τῶν ἀπογόνων τῶν πολιτισμένων «δημοκρατῶν» (καὶ στὴν Ἑλλάδα), ποὺ θὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἀπύθμενη μνησικακία τους γιὰ τὴν ἥττα κατὰ τὸν Ἱσπανικὸ Ἐμφύλιο, διὰ τῆς διάλυσης τῆς Ἱσπανίας, ἀκούω ὡς πραγματικὸ λόγο. Ὁ ἐθνικισμὸς τῆς Καταλωνίας εἶναι ἀνύπαρκτος, ἀφοῦ βρισκόταν ἀνάμεσα σὲ δύο εὐρωπαϊκοὺς πολιτισμικοὺς γίγαντες, τὸν γαλλικὸ καί (τουλάχιστον κατὰ τὴν Ἀναγέννηση) τὸν ἱσπανικό, καὶ δὲν μπορεῖ ἡ ἐξαίρεση νὰ παρουσιάζεται ὡς κανόνας. Μὲ κάτι φιλελεύθερους αἰθεροβάμονες ὑπέρμαχους τῆς «αὐτοδιάθεσης εἰς πάντας τοὺς τόπους καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές» θὰ γέλαγα πολὺ μαζί τους, ἀλλὰ εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ ἰδεοληψία τους γιατὶ ἐπηρεάζει πολλούς, ὡς μόδα καὶ τάχα κυρίαρχη τάση: Σὲ κάθε περίπτωση, καὶ γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ἀφέλεια τῆς ἰδεοληψίας τους, δὲν τοὺς εἶδα λ.χ. νὰ ὑποστηρίζουν -γιὰ λόγους ἀρχῆς καὶ ἴσης μεταχείρισης κάθε λαοῦ καὶ συνοικίας- τὴν αὐτονομία τῆς Β. Ἠπείρου (ἔστω καὶ φανταστικά, μαζὶ μὲ ὅσους τὴν ὑποστήριζαν κατὰ καιρούς). Νὰ ἐξισώνουν τὸ Brexit μὲ τὴν ἀπόσχιση τῆς Καταλωνίας εἶναι μόνο λάθος, τίποτε ἄλλο.  Ἐννοεῖται ὅτι τέτοιες ἀποσχίσεις ἐνισχύουν τὴν τρέλα γιὰ ἀποσχίσεις ἢ αὐτονομίες καὶ «εἰδικὲς σχέσεις» λ.χ. τοῦ ἰσλαμικοῦ Λονδίνου μὲ τὴν Ἀγγλία.

Κάτω ἡ ὁποιαδήποτε Καταλωνία, λοιπόν.

* Ἤδη ἡ ἄθλια πολιτικὴ τῆς δημοκρατικῆς Ἱσπανίας, ἔχοντας ὡς ἄλλοθι τὴν κακὴ ἀντίστοιχη πολιτικὴ τῆς φασιστικῆς Ἱσπανίας, εἶχε ξεχαρβαλώσει τὸ ἱσπανικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ὕπαρξής του βασισμένο στὴ χριστιανικὴ ἑνότητα.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση | Tagged , , , | Σχολιάστε

μουσικὲς «πνευματικότητες»

Ἐπειδὴ ποτὲ δὲν πρόσεχα τοὺς στίχους σὲ ὁποιοδήποτε εἶδος μουσικῆς, ξένο κι ἑλληνικό, μοδέρνο καὶ μή, ἀναπόφευκτα δὲν μπόρεσα ποτὲ νὰ δῶ τοὺς μουσικάντηδες ὡς ἐκπροσώπους τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης μορφῆς πνευματικότητας. Ἂς ποῦμε, τὸ ρὸκ δὲν χρειάζεται νὰ ἔχει καμμιὰ πνευματικότητα, κι ἅμα ψάχνεις γιὰ στίχους «ψαγμένους» χάνεις τὸν καιρό σου μὲ τὸ νὰ μὴν προσέχεις τὴν αἰσθαντικότητα καὶ τὴ χορευτικότητά του. Αὐτό, ὅπως πιστεύω, συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ἄλλα εἴδη, ἀκόμα καὶ μὲ τὴ δημοτικὴ μουσική, ἴσως ἐκτὸς ἀπὸ τὰ μὴ χορευτικά, τῆς τάβλας. Ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτά, εἶναι ἡ μελωδία ποὺ ἔχει νόημα, ἔστω κι ἂν ἀπουσιάζει τὸ τάμ-τάμ. Μὴν ποῦμε τώρα καὶ γιὰ τὸ ἔντεχνο, ποὺ ὁμιλεῖ ἡ Πυθία ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῶν ἀτμῶν, κι ὅμως ἡ μουσικὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ εἶναι πολὺ ὡραία.

Ὅσοι προσέχουν τοὺς στίχους στὴ μουσική (εἰδικὰ στὸ ρόκ) μᾶλλον θὰ ἔπρεπε νὰ διαβάζουν ποίηση παρὰ νὰ ἀκοῦν μουσική, ἀλλὰ ἔκαναν λάθος καὶ ψάχνουν γιὰ ποίηση μετὰ θορύβου. Μιὰ ὀργανικὴ σύνθεση, δηλ. χωρὶς λόγια, τοὺς φαίνεται ἀνούσια ἐπειδὴ δὲν ἔχει στίχους! (πνευματικούς, βεβαίως-βεβαίως). Ἥμαρτον, δηλαδή.

Γιὰ νὰ θυμηθῶ καὶ κάτι «πνευματικὰ τραγούδια» τῶν Ὀργανωσιακῶν Χριστιανῶν, «Ὅταν οἱ ἄλλοι σέ ♪ μισούνε γιατί διάλεξες Θεό,  χαμογέλα, ἀδελφέ μου, χαμογέλα«… Μιλᾶμε γιὰ μεγάλη πνευματικότητα. Αἴ, ναί! τόσο λίγο ἀξίζει νὰ ἀσχολιέσαι μὲ τὴν «πνευματικότητα» τῆς μουσικῆς. Ἂς εἶναι καλὰ ὁ Λούθηρος.

Posted in τέχνη, φιλοσοφίες | Tagged | 12 Σχόλια

ἐξαπατημένοι χίπστερ

Κοροϊδεύω ἢ σκυλοβρίζω συχνὰ-πυκνὰ ἕνα νεανικὸ σάιτ-ὁμάδα τοῦ ΦΒ ποὺ προσπαθεῖ νὰ μεταλαμπαδεύσει τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στὴν μπαμπουινοχώρα μας ἀπὸ τὴ Σουηδία (π.χ. πόσο ἀνώτερο εἶναι τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα ἐκεῖ καὶ ὅλοι μαθαίνουν χαρούμενοι), τὴ γνωστὴ χώρα-πρότυπο (!) ὅπου οἱ βιασμοὶ λόγῳ τῶν Μουσουλμάνων «προσφύγων» ἔχουν ἐκτιναχτεῖ στὰ ὕψη καὶ ἡ Ἀστυνομία της δηλώνει ἐπίσημα ὅτι δὲν ἐπεμβαίνει στὰ γκέτο τους· ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ γίνουμε Σουηδία.

Τώρα, πέφτω σὲ τεθλιμμένη ἀνάρτηση τεθλιμμένης δίδας-στελέχους τῆς ὁμάδας αὐτῆς. Ξέρετε: ἐκεῖνο τὸ μπλαζὲ διανοουμενίστικο μελαγχολικὸ ὕφος «Ἄχ, ἐμᾶς τοὺς… ἀνώτερους, διαβασμένους καὶ σπουδαγμένους, ἄθρωπους δὲν μᾶς καταλαβαίνουν… ποῦ νὰ σᾶς τὰ λέω τώρα». Διαμαρτύρεται ἡ κοπέλα ὅτι βρίζουν ὡς τεμπέληδες τὴ γενιά της, ἐνῶ κατέχει (ἡ γενιά της) τόσα μεταπτυχιακά, ἔχει κάνει τόσες σπουδές, τόσα φροντιστήρια. Τὴν ἴδια στιγμή, ὡστόσο, παραδέχεται ὅτι ἡ κατεύθυνση τῶν σπουδῶν της τὶς περισσότερες φορὲς ἦταν ὄχι δική της ἐπιλογὴ ἀλλὰ τῶν βλακέντιων γονιῶν της («προκομένους» τοὺς ἀποκαλεῖ· μὲ ἕνα «μί», ἡ μορφωμένη). Δηλαδή, οἱ χιπστεράδες ΕΜΟ, μὲ τὰ προχωρημένα μυαλά, δηλώνουν ἀδικημένοι ἐπειδὴ τὰ μεταπτυχιακὰ ποὺ ΔΕΝ ἐπέλεξαν ΑΛΛΑ ἔκαναν, οἱ σπουδὲς ποὺ ΔΕΝ τοὺς ἄρεσαν ΑΛΛΑ ὁλοκλήρωσαν, τὰ φροντιστήρια ποὺ μὲ τὸ στανιὸ τοὺς ἔστειλαν…, ὅλα αὐτά –τέλος πάντων– δὲν πληρώνονται «ὅσο πρέπει» ἀπὸ τὸν μαγαζάτορα-ἔμπορα ἐργοδότη καὶ κατ’ ἐπέκταση ἀπὸ τὴν Κενωνία. Μά, πῶς νὰ ἀπαιτήσεις πληρωμὴ γιὰ κάτι ποὺ σιχαίνεσαι καὶ τὸ ἔκανες ὡς στρατιωτάκι; Κλάμα πεφωτισμένου χιπστερά, ποὺ ὅλην τὴν προηγούμενη ζωή του (ὡς μέσος ὅρος) ἔκανε καὶ σπούδαζε ὅ,τι τοῦ ἔλεγε ἡ μαμά, καὶ τώρα ἀνακάλυψε τὴν ἐξέγερση τῆς μελαγχολίας. Ναί, λοιπόν, ἦταν τεμπελιά, καὶ χόμπυ.

Τὸ σύστημα δούλευε ὡς ἑξῆς, ἀγαπητὴ χιπστεροῦ: Τὰ ΑΕΙ –προκειμένου νὰ ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸν Μέγα Κινέζο Λογιστὴ μειωμένη ἡ ἀνεργία– δέχονταν ὑπεράριθμους ἀναλφάβητους ἐφήβους (15 στὰ Ἀρχαῖα έμπαιναν Φιλολογικό, 11 στὰ μαθηματικὰ σὲ ΤΕΙ κ.ο.κ.) ποὺ δὲν ξέραν οὔτε ἤθελαν νὰ μάθουν τί τοὺς ἀρέσει (ἄλλο ἂν μπορεῖς νὰ τὸ μάθεις στὰ 17 σου…) μὲ ἀντάλλαγμα ἄτυπες διακοποῦλες 4-5-6 ἐτῶν μὲ τὰ λεφτὰ τῶν «προκομένων» ἠλίθιων γονιῶν (νά ἡ Κακιὰ Ἐξουσία καὶ Οἰκογένεια… βέβαια!). Μέσα στὰ ΑΕΙ, ἀπίστευτα βλαμμένοι Ἀριστεριστὲς διαμαρτύρονταν γιὰ τὴν μὴ «ἀπορρόφηση» (φιλολόγων, φυσικῶν, δασκάλων μπαλέτου κ.ἄ.) λὲς καὶ μᾶς ἦταν ἄγνωστες οἱ μικρὲς οἰκονομικὲς δυνατότητες τοῦ κράτους νὰ διορίσει τοὺς ὑπεράριθμους τῆς ἐπετηρίδας (φιλολόγους, φυσικούς, μπαλαρίνες κ.λπ.) ἀλλὰ αὐτὸ οἱ Κακοὶ μᾶς τὸ κρύβανε γιατὶ δὲν θέλανε νὰ «πληρώσει ἡ πλουτοκρατία»· ὅλοι χάβανε τὸ παραμύθι, εἰδικὰ ὁ / ἡ χιπστεράς / χιπστερού, γιατὶ ὁ ἑλληνάρας «προκομένος» μὴ Σκανδιναβὸς γονιός του / της διέθετε λεφτά γιὰ ξένες γλῶσσες (τόσες ποὺ μόνο γιὰ καρριέρα γραμματέα εἶχαν νόημα), γιὰ φοιτητικὲς ἐκδρομές, γιὰ πάρτυ οἰκολογικῆς αὐτοσυνειδησίας, γιὰ «Καὶ Α καὶ ΟΥ«.

Ὅταν τελείωσε τὸ παραμύθι τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ, ἀγαπητὴ μορφωμένη χιπστερού, μεῖναν ξεκρέμαστοι ὅλοι. Ἄιντε πιεῖτε, λοιπόν, καμμιὰ μπύρα σὲ κανένα gender-free μπαράκι γιὰ IQ 200 καὶ πάνω, καὶ μὴ νοιώθετε ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ Homo Sapiens Sapiens. Ἢ γραφτεῖτε σὲ καμμιὰ ΜΚΟ γιὰ ἐθελοντισμὸ μὲ ἀντικείμενο τὴν κοινωνικὴ ἐπανένταξη τῶν Τζιχαντιστῶν καὶ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν Σαλαφιστῶν. Εἰδικὰ ἐπειδὴ τὸ μεταπτυχιακό σας συνήθως οὔτε ἄξιζε δίχως τὶς ἐπιδοτήσεις τῆς ΕΕ οὔτε ἦταν κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ κατὰ τὰ ἄλλα σεβαστὸ χόμπυ σας, τοῦ ὁποίου τὸ περιεχόμενο ἴσως νὰ μ’ ἀρέσει κι ἐμένα. Οἱ » προκομένοι» σᾶς βόλευαν, τοὺς βολεύατε -καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτε ποὺ χρωστᾶ γιὰ ρέστα κανείς.

Ἀλλὰ ἂς ἀκούσουμε τὰ παράπονα:

Το ξέσπασμα ηλικιακής διάκρισης στο απόγειό του! Το να βάλεις την ταμπέλα του «τεμπέλη» σε έναν άνθρωπο που έχει επενδύσει όλα του τα χρόνια σε σπουδές (που πολλές φορές δεν ήταν επιλογή του αλλά όνειρο των ‘προκομένων’ γονιών του), τη στιγμή που η κοντινότερη επιλογή που έχει σε αξιοπρεπή διαβίωση είναι να φύγει στο εξωτερικό (και πολλές φορές ούτε αυτό) δείχνει το πόσο σκατένια σκέφτεσαι. Δεν κατάλαβες κοπελιά! Τα φροντιστήρια, οι σπουδές, το ξενύχτι σου πάνω απ’ το βιβλίο είναι τεμπελιά! Το μεταπτυχιακό σου είναι τεμπελιά! Οι ξένες γλώσσες σου είναι τεμπελιά! Πρέπει να διαλύσεις τη μέση σου, τα γόνατά σου, τα μπράτσα σου, να αποκτήσεις 100 μυοσκελετικά προβλήματα για να θεωρείσαι τουλάχιστον «όχι τεμπέλα». Όχι, εκεί! Πρέπει να σκύψεις δουλικά το κεφάλι σε αυτούς που σου έκλεψαν το μέλλον για να τους αποδείξεις την αξία σου! Πρέπει να παρακαλάς, να ζητάς «μεροκάμματο» σε δουλειές τελειωμένες, να κουβαλάς, να κάνεις χαμαλίκι και για δωράκι να σου πιάνουν και τον κώλο! Οι επιλογές σου είναι αυτές. Είτε ελεγχόμενη χρηματικά από τους γονείς σου, στιγμιαία καλοπέραση με τους φίλους για να θάψεις την κατάθλιψη που δεν θα γίνεις ποτέ ανεξάρτητη, είτε να καμαρώνεις το μεταπτυχιακό σου στον τοίχο, ξεβρασμένη πάνω στο κρεβάτι μετά από μια δύσκολη μέρα στην καφετέρια. Αλλά τουλάχιστον δεν θα σε λένε τεμπέλα!

 

Τὸ μόνο δίκαιο ποὺ ἔχει ἡ ἀδικημένη γενιὰ εἶναι ἡ ἁπληστία τῶν κορακιῶν-ἐργοδοτῶν. Οἱ ὁποῖοι θέλουν τὴν κλασσικὴ ἁρπαχτὴ πατώντας ἐπὶ πτωμάτων ἄλλων, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Ἕλληνα ἔμπορο-μετανάστη τοῦ 18ου καὶ 19ου αἰ. στὴ Δύση, ὁ ὁποῖος ἔβγαζε 10 κι ἔτρωγε 1, μὲ ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο νὰ ἀνταγωνίζεται πετυχημένα τοὺς ἀλλοεθνεῖςἐμπόρους ἀλλὰ καὶ νὰ γίνεται ἐθνικὸς ἢ τοπικὸς εὐεργέτης. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾶ τοὺς ἴδιους καὶ δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι –γιὰ ἄλλους λόγους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ ἐργοδότες τῶν 300€ ἀναφέρουν– ὄντως ἦταν χιπισμὸς κι ἀνεμελιὰ ἡ κατάσταση αὐτή. Ὅπως ἀνέφερα, εἶναι τελείως δικαιολογημένη ἡ, παγκόσμια, ἀδυναμία τοῦ 90% νὰ τοὺς ἀρέσει ἕνα ἐπάγγελμα, νὰ τὸ σπουδάσει καὶ νὰ τὸ ἐξασκήσει, εἰδικὰ ὅταν ὑποτίθεται ὅτι εἶναι δυνατὸν (!) στὰ 16 μὲ 17 νὰ ἐπιλέγεις γιὰ τὸ μέλλον σου ὣς τὰ 60 καὶ 65. Οὔτε ἀποδέχομαι τὶς ἀερολογίες περὶ νέων ἀνθρώπων ποὺ θὰ συναγωνιστοῦν τοὺς Πακιστανοὺς στὴ Μανωλάδα καὶ θὰ ζήσουν μὲ ἀξιοπρέπεια (… ὅπως οἱ Πακιστανοί). Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὣς τὸ νὰ ἐξεγείρεσαι ὡς ἀδικημένος ἐνῶ προηγουμένως ἔπαιζες ἐν πλήρει συνειδήσει κι ἐσὺ τὸ ὡραῖο παιχνίδι «σπουδὲς-χαβαλές-μεταπτυχιακό», ἔχει μιὰ διαφορά.

Κι ἡ ἄποψη μιᾶς ἀντίθετης καὶ γηραιότερης:

Δεν έχει ξαναζήσει τέτοια γενιά σαν εσάς, είναι μία κακομαθημένη γενιά, μια γενιά που δεν ξέρει να εργάζεται συστηματικά, που το σπορ της ήταν να μην κοιμάται όλη τη νύχτα και να κάνει διάφορα πράγματα μέχρι το ξημέρωμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι μια πληγή ότι τα παιδιά δεν μπορούν να βρουν πλέον μία εργασία εδώ, αλλά νομίζω είναι μία δικιά τους απόφαση. Αυτή την πολιτική έχουν υπηρετήσει τα ίδια τα παιδιά. Έχουν κάνει χιλιάδες καταλήψεις, πλακίτσες, βανδαλισμούς, καταστροφές τα οποία θεωρούν και ως δημοκρατία και νομίζουν ότι τους ανήκει όλη η γη αυτονοήτως. Είναι κάτι το πολύ βαρύ και είναι βέβαια σύμπτωμα του πλούσιου δυτικού κόσμου αλλά στην Ελλάδα έγινε εξαιρετικά ρηχό. […] Και τώρα κάθε 15 μέρες αυτή η πόλη καίγεται, γίνονται καταστροφές, τα πάντα είναι βανδαλισμένα, τα πανεπιστήμια μουτζουρωμένα. Τα μνημεία είναι κατεστραμμένα. Δεν τολμάει να βάλει ένας δήμος ένα παγκάκι και την άλλη ώρα είναι σπασμένο. Και όλα αυτά είναι από τους νέους που βγαίνουν από τα σχολεία και κακοπερνούν και θεωρούν αυτονόητο να καταστρέψουν ένα παγκάκι και ότι είναι μέσα στα δικαιώματά τους. […] Το εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι πριν από 40 χρόνια ήταν αξιόλογο και πάρα πολύ σοβαρό σύστημα. Για να έβγαζες μία τάξη έπρεπε να δουλέψεις πάρα πολύ σκληρά και ο δάσκαλος έπρεπε να δουλέψει πάρα πολύ σκληρά και εάν δεν απέδιδες έμενες στην ίδια τάξη και μία και δύο και τρεις φορές. Τώρα εδώ και 40 χρόνια όλα τα παιδιά παίρνουν Α στο Δημοτικό, 20 στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Εάν, δηλαδή, γράφεις το όνομά σου και πέρα, οπωσδήποτε θα πάρεις 19 και 20. Αυτό το πράγμα είναι μία κατάκτηση του Λαϊκού Κινήματος, εντός εισαγωγικών, και το λέω με καγχασμό διότι θεωρήθηκε ότι δεν πρέπει η ψυχή των παιδιών να βλάπτεται και όλα τα υπόλοιπα.

Posted in παιδεία, παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Shades of Deep Purple

Posted in μουσική | Tagged | 12 Σχόλια

Καταναλωτικὴ κοινωνία (ταινία)

21314326_1890485660968773_7463314656941064713_n

Ο αδίστακτος επιχειρηματίας Στεργίου, μεγαλοεκδότης εφημερίδας, εκμεταλλεύεται την ασθένεια του 8χρονου γιου της καθαρίστριας του, που πάσχει από λευχαιμία, και τον στέλνει με δικά του έξοδα στο εξωτερικό για να θεραπευτεί, αυξάνοντας έτσι κατακόρυφα τις πωλήσεις της εφημερίδας του και το οικονομικό του όφελος. Όταν ο μικρός γίνεται 30 χρονών και χρειάζεται ξανά τη βοήθεια του ευεργέτη του, τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο άπορος νέος, που γλύτωσε από τη λευχαιμία, πεθαίνει αβοήθητος από γρίπη.

Χουντικὴ ταινία (γυρίστηκε, δηλαδή, ἐπὶ χούντας) κοινωνικῆς εὐαισθησίας. Ἄπορος ἐτῶν τριάκοντα (μεσήλιξ γιὰ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς), πρήζει τὰ συκώτια τοῦ πρὸ 1/4 τοῦ αἰώνα εὐεργέτη του καὶ τελικὰ πεθαίνει ἀπὸ γρίπη, λὲς καὶ ζοῦσε τὸ 1918 μὲ τὴν ἱσπανικὴ γρίπη. Οἱ Γερμανοὶ εἶχαν τὴν κοινωνικὴ ἀσφάλιση τοῦ Βίσμαρκ, οἱ ἄλλοι τὸ Νιοὺ ντήλ, ἐμεῖς εἴχαμε τὶς κοινωνικιὲς ταινίες ποὺ καταγγέλουν τὸ Σύστημα. Καὶ λίγο στῆθος τῆς καταπιεσμένης καθαριστριούλας. Ὄχι ἄλλο κάρβουνο.

Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1971. Σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν στην προβολή της ταινίας, που κατά τον δημιουργό της ήταν μια ταινία καλλιτεχνικών προθέσεων, φτιαγμένη ειδικά για το Φεστιβάλ. Το κοινό όμως είχε αντίθετη γνώμη και από πολύ νωρίς άρχισε ν` αστειεύεται με τους διάλογους και τα διαδραματιζόμενα. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε ο Κώστας Καραγιάννης να φωνάζει από το θεωρείο του «Σας την έσκασα κορόιδα!», μια φράση που υποτίθεται ότι ήταν ανταπάντηση σε μια ατάκα του β` εξώστη, αλλά το κοινό θεώρησε ότι απευθυνόταν προς όλους, με αποτέλεσμα να γίνει χαλασμός μέσα στην αίθουσα. Μετά το τέλος της προβολής πολυάριθμοι θεατές περίμεναν τον Κώστα Καραγιάννη να βγει από την αίθουσα για να τον γιουχαΐσουν, ο οποίος τελικά διασώθηκε μ` επέμβαση της αστυνομίας.

«Τὸ πολιτιστικὸ ἔγκλημα τῆς χούντας«, ποὺ λένε. Τότε, ποὺ ὅλοι οἱ τραγουδιστὲς βγαίνανε μὲ μαλλὶ φασὸν μαχαραγιά, σὰν τὸν Καζαντζίδη. Βάλτε καὶ τὴν τραλαλὶ τραλαλὸ κνίτικη μουσικὴ τοῦ ’60 (ξέρετε τίνος), καὶ πετύχατε διάνα.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

ἄθεοι ἐκχριστιανισμοί

Μ’ ἀρέσει πολὺ ὅταν οἱ ἄθεοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἔγινε Χριστιανὸς κυρίως ἢ ἀποκλειστικὰ γιὰ πολιτικοὺς λόγους δὲν προχωροῦν οἱ ἴδιοι στὸν ἐ(πανε)κχριστιανισμό τους ἐνόψει τῆς διείσδυσης τοῦ Ἰσλάμ -κυρίως ἢ ἀποκλειστικὰ γιὰ πολιτικοὺς λόγους. Δηλαδή, μοῦ φαίνεται περίεργο κι ἀντιφατικὸ τὸ ὅτι δὲν ἐφαρμόζουν τοὺς νόμους τῆς ἱστορίας ποὺ οἱ ἴδιοι νομίζουν ὅτι ἰσχύουν. Γιατὶ, ἂν τὸ Πολιτικὸ ἔχει πρώτιστη σημασία, τότε εἶναι φρόνιμο καὶ πρέπον νὰ ἀλλάζεις (ἀκόμη καὶ μεταφυσικὲς) ἀντιλήψεις ἀκριβῶς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πολιτικῶν καταστάσεων. Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, οἱ πιὸ ὀξυδερκεῖς ἀπὸ τοὺς ἄθρησκους / ἄθεους διακηρύσσουν ὅτι μιὰ τυφλὴ πίστη εἶναι ἀντιμετωπίσιμη μόνο ἀπὸ μιὰν ἄλλην, ἐξίσου τυφλή, πίστη.

Ἐννοεῖται ὅτι προσπαθῶ νὰ κατανοήσω, κι ὄχι ὅτι πιστεύω κι ἐγὼ στὴν ἀπέραντη ἀνοησία (ἀνοησία ἐξ ἀπόψεως ἱστορικῆς-ἐρευνητικῆς) ὅτι ὁ Κωνσταντίνος ἐκχριστιανίστηκε γιὰ λόγους κυρίως ἢ ἀποκλειστικὰ πολιτικούς, ἢ ὅτι τὰ πάντα στὴ ζωὴ γίνονται γιὰ τὴ δόξα, τὸ χρῆμα καὶ τὸ σέξ. Καὶ γι’ αὐτό, δὲν θὰ τοὺς ζητήσω νὰ ἐκχριστιανιστοῦν, μόνο θὰ σπάω πλάκα. Προφανῶς, θεωροῦν ὅτι τὸ κοσμικὸ κράτος δὲν ἐφαρμόζεται πιστά, γι’ αὐτὸ τὸ Ἰσλὰμ διεισδύει. Δὲν βλέπουν ὅτι ὁ νεωτερικὸς δυτικὸς πολιτισμὸς ἀρχίζει καὶ τελειώνει μὲ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα, κι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἀπαρνηθεῖ. Ὅτι τὸ λαϊκὸ κράτος εἶναι καταρχὴν ἕνα πλαίσιο χωρὶς περιεχόμενο, ποὺ λειτουργεῖ μόνο ὑπὸ ὁρισμένες πολιτισμικὲς προϋποθέσεις (τὶς χριστιανικές, τὴ συμβίωση μεταξὺ χριστιανικῶν ὁμολογιῶν) καὶ πού, σὲ κάθε ἄλλη περίπτωση, πουλᾶ τὸ σχοινὶ μὲ τὸ ὁποῖο θὰ τὸ κρεμάσουν. Οὔτε βλέπουν ὅτι τὸ νόημα μιᾶς κοινωνίας ἐκκοσμικευμένης ἡ ὁποία πιστεύει στὸ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε» εἶναι μόνο τὸ μασαμπούκωμα καὶ τὰ «ἐκόμισα εἰς τὴν τέχνη» τοῦ τάχα μεγάλου ἄσημου καλλιτέχνη ἀπὸ τὸ σωρὸ τῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων μεγάλων καλλιτεχνῶν (τὰ ἐπαναστατικὰ προτάγματα καὶ οἱ ἐπίγειοι παράδεισοι τῆς τελειώσανε). Δὲν βλέπουν ὅτι στὴ Δύση, στὴν Ἑλλάδα, οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχουν ἄθεοι πολύτεκνοι ἀκριβῶς γιατὶ θεωροῦν –ὁ μέσος «καλλιεργημένος» ἄθεος– βλακῶδες νὰ χαραμίζουν τὸ Μεγάλο τους Ἐγὼ στὸ ἄλλαγμα πάνας ἐνῶ μποροῦν νὰ τὸ ἀφιερώσουν στὴν Τέχνη, τὴν Ἐπανάσταση ἢ τὴν Τσόντα, ὄντας ἐξαιρετικὰ δειλοὶ ὥστε νὰ δοῦν ὅτι στὴν πραγματικότητα μπορεῖς νὰ κάνεις καὶ τὰ δύο· καὶ διάβασμα καὶ παιδιά.

Εἶναι, ἄλλωστε καὶ μιᾶς μορφῆς ἱκανοποίηση τὸ νὰ πεθάνεις συνεπὴς μὲ τὶς ἀρχές σου ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὲς οἱ ἀρχές σου σὲ σκοτώνουν. Ὅταν αὐτὲς σοῦ ἔχουν παράσχει τόση μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση, τότε ἡ ζωὴ χωρὶς αὐτὲς εἶναι ζωντανὸς θάνατος.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Γιῶργος Βαφόπουλος

Ἐπέτειος τοῦ θανάτου του, καὶ νά ἕνα ποίημα του:

Οὐκ ἀπέσβετο λάλον ὕδωρ

Χριστιανὸς ἐγώ; Ποτέ! Δὲν εἶμαι ἐγὼ Χριστιανός.
Αἰνίγματα γιὰ μὲ οἱ ναοὶ τοῦ χλωμοῦ Ναζωραίου.
Ὁρμητικὸς κι’ ὡραῖος σαλεύει μέσα μου ἕνας Ἰουλιανός,
καὶ γέρνω στὸ κατώφλι σας, λαμπροὶ ναοὶ τοῦ Ὡραίου.

Ἀπὸ τὸ βράχο τὸν ἱερὸν ἐξόρισε ὁ βυζαντινὸς
φανατισμός τὴν πάναγνη παρθένα τῆς σοφίας.
Κάτω: οἱ ναοὶ τοῦ Ἑβραίου θεοῦ, κι’ ἀπάνω: πάντα φωτεινὸς
ὁ ὡραῖος ναός, σύμβολο μιᾶς παντοτινῆς θρησκείας.

 

 

Ἁμαρτίες χριστιανοφάγων γονέων παιδεύουσι ἰσλαμόπληκτα τέκνα.

Posted in ποίηση | Tagged , , | 4 Σχόλια

Ἡ πορνοποίηση μίας(;) γενιᾶς

Μὴ στεναχωριέστε, ἐσεῖς ἐκεῖ στὴν Ἀριστερά, κι ἐσεῖς σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση ζητάγατε ἄλλωστε, ἀπὸ τὸν Μάη τοῦ ’68 καὶ μετά, μέσα σὲ καπιταλιστικὴ κοινωνία καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν κατάργησή της. Δρυὸς πεσούσης… Μὴ στεναχωριέστε τόσο, γιατὶ ἦρθαν τὰ δυστυχισμένα ταξικὰ ἀδέρφια σας, καὶ θὰ διορθώσουν τὰ πράγματα (καὶ θὰ βάλουν καὶ αὐστηροὺς κανόνες στὸν καπιταλισμό, ἂν δὲν τὸν καταργήσουν κιόλας):

fulla-300x202

 

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Δύση, κοινωνία | Tagged | 8 Σχόλια

ταξικισμὸς λογοτεχνικός

Ὅταν διαβάζω συγγραφεῖς καὶ λογοτέχνες νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση τῶν βιβλιοπωλείων (δηλαδή, γιὰ παράδειγμα, τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Amazon καταστρέφει τὰ τοπικὰ βιβλιοπωλεῖα) τὰ ὁποῖα δὲν πληρώνουν φόρους –ἐνῶ οἱ ἴδιοι συγγραφεῖς καὶ λογοτέχνες θεωροῦν πολὺ φυσιολογικὸ νὰ ἔρχονται «γιὰ ἐπένδυση» στὴν Ἑλλάδα ἑταιρεῖες ποὺ ἔχουν δουλειὲς σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἀλλὰ δὲν πληρώνουν φόρους στὸ ἑλληνικὸ κράτος (καὶ μολύνουν τὸ περιβάλλον μας)–, τότε σκέφτομαι γιὰ λίγο ὅτι οἱ κάστες καλὰ κρατοῦν.

Καλὸς ὁ ἐκσυγχρονισμὸς καὶ τὸ νὰ ξεμπερδεύουμε μὲ τὴν δίχως παγκόσμιο μέλλον οἰκογενειακὴ ἐπιχείρηση τῶν 5-10 ἀτόμων, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ πάρει σβάρνα ἡ παγκοσμιοποίηση τὰ ἑλληνικὰ βιβλιοπωλεῖα ἢ τὰ δίχως μέλλον ἑλληνικὰ λογοτεχνικὰ περιοδικά. Σαράντα παλούκια σὲ ξένο κῶλο, ἕνα στὸ δικό μας καὶ πονάει, λέμε στὸ χωριό μου.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Μεσανατολίτικα

Μ’ ἀρέσουν ὅλα αὐτὰ τὰ μπερδέματα μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὸ Κουρδιστάν, ἢ μὲ τὴν Τουρκία καὶ τὴ Ρωσσία. Εἶναι τὸ Βατερλὼ τῆς ἀριστεροδεξιᾶς σκέψης. Γιατὶ ἀπομακρύνουν τὸν ἀριστερισμὸ ἀλλὰ καὶ τὸν παλαιοημερολογιτισμό, καὶ καθιστοῦν ἀνόητα τὰ αὐτονόητα γιὰ τοὺς Ἑλλαδικούς. Ὁ «ἀναρχικός», «ἐλευθεριακὸς κομμουνιστὴς» (καὶ δὲν συμμαζεύεται) θὰ πρέπει νὰ ἔχει σύμμαχό του τὸ Ἰσραὴλ στὸν ἀγώνα γιὰ κουρδικὴ ἀνεξαρτησία, δηλαδὴ νὰ ἀρχίσει νὰ καταλαβαίνει ὅτι οἱ ἐθνικὲς καὶ ὄχι οἱ ταξικὲς διαφορὲς κινοῦν τὴν ἱστορία. Κι ὁ παλαιοημερολογίτης ἴσως ἐπανερμηνεύσει τὶς προφητεῖες γιὰ ξανθὸ γένος καὶ νὰ ὑποστηρίξει ὅτι ἀφοροῦν τοὺς Δυτικούς -νομίζω, μάλιστα, ὅτι ἀρχικῶς ἡ ξανθότητα ἀφοροῦσε αὐτοὺς καὶ μεταγενέστερα τοὺς Ρώσους. Κυρίως δέ, νὰ μὴν ἀναρτᾶ στὸ διαδίκτυο, κάθε 20 ὧρες, νέες, φρέσκες προφητεῖες ἄγνωστων ἁγίων. Ἀρκοῦν οἱ παλιές, ποὺ κατὰ τὴ γνώμη μου ἰσχύουν, ἀλλὰ ὄχι ἄμεσα.

Βέβαια, οἱ ἐξελίξεις δὲν θὰ ἀλλάξουν τὰ μυαλὰ τοῦ Ἕλληνα, ποὺ συγκλονίζεται καὶ παίρνει τὸ μέρος τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου στὶς διαμάχες τῶν Ἀσιατῶν. Χωρὶς κανένα ἀντάλλαγμα. Γιατὶ ὁ ἐγωισμός μας (μὲ τὴν καλὴ ἔννοια) ἔχει τόσο ἀνεπανόρθωτα χτυπηθεῖ (μιλῶ γιὰ τὸ 90%) μετὰ τὸ 1922, ὥστε κάνουμε ἐξωτερικὴ πολιτικὴ μέσῳ τρίτων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε τὴν Πόλη, ἔχουμε παραιτηθεῖ ἱστορικὰ ἀπὸ αὐτήν –ἱστορικά, δηλαδή, μακροπρόθεσμα, ὅπως σκέφτονταν τὴν Πόλη τὸ 1821–  (δὲν ἐννοῶ νὰ ἔχουμε τέτοιο στόχο ὅπως εἴμαστε τώρα, ἐδῶ καὶ 71 χρόνια, ἐννοεῖται), καὶ γι’ αὐτὸ ἐξαπτόμαστε μὲ κουταμάρες, μὲ τὴν Εὐρώπη ἢ μὲ τὴν πιθανότητα κουρδικοῦ κράτους ἢ τὴν ἀπελευθέρωση ὅλων μὰ ὅλων τῶν ἀθρώπων. Λὲς καὶ ἔχουμε δεῖ στὴ γυάλινη σφαίρα ὅτι ἅμα γίνει κουρδικὸ κράτος τότε οἱ Τοῦρκοι θὰ ἠρεμήσουν στὴν Κύπρο καὶ στὴ Θράκη -ἐνῶ εἶναι πολὺ πιθανὸ τὸ ἀντίθετο.

Τὸ νὰ (προσ)ευχόμαστε νὰ ἀποδυναμωθοῦν ὅλοι τους ἐκεῖ, οἱ Μουσουλμάνοι Ἀνατολίτες-Ἀσιάτες, εἶναι βέβαια θετικό, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν πρακτικὰ ἀνούσιο. Πόσο μᾶλλον, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἀπαρνηθεῖ τὴ μόνη δίκαιη καὶ ρεαλιστικὴ δυνατότητα παρέμβασης στὰ ζητήματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς: τὴν προστασία τῶν ὀρθόδοξων (καὶ φιλελληνικῶν) πληθυσμῶν, μὲ χρῆμα, ὅπλα, διπλωματία ἢ καὶ ὑπηκοότητα.

Μπορεῖ οἱ καλὲς ρωσοτουρκικὲς σχέσεις νὰ εἶναι –διαχρονικά– μιὰ σύντομη λυκοφιλία, ὡστόσο ἔχει ἀποδειχτεῖ ἱστορικὰ ὅτι ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὸ τὸ σύντομο ἑκάστοτε χρονικὸ διάστημα αὐτῆς τῆς λυκοφιλίας προκαλεῖται τεράστια καταστροφὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ ρωσοτουρκικὸς πόλεμος τοῦ 1827 καὶ ἡ ἥττα τῆς Τουρκίας σὲ αὐτὸν ἔφεραν τὴν Ἑλληνικὴ Ἀνεξαρτησία, ἐνῶ ἀντιθέτως ἡ Ρωσοτουρκικὴ συμμαχία τοῦ 1920-21 ἔφερε την Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Δύση δὲν θὰ μᾶς δώσει ποτὲ βοήθεια τόσο μεγάλη ὥστε νὰ ὑπερνικήσουμε τὴν καταστροφικὴ γιὰ ἐμᾶς ρωσοτουρκικὴ συμμαχία, εἶναι ἕνα συμπέρασμα ποὺ δὲν ἐνδιαφέρει τὸν ἀριστερισμὸ καὶ τοὺς Μητσοτάκηδες. Δὲν ἐνδιαφέρει, γιὰ παράδειγμα, τοὺς παραπάνω νεραϊδοπαρμένους, ἡ πιθανότητα ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἀντιρωσικῆς Δύσης νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἐπιρροή της (μὲ τὸν τρόπο ποὺ προανέφερα) στοὺς μεσανατολικοὺς Ὀρθόδοξους.

Posted in πολιτικά, Δύση, Ελλάδα, Ρωσία, Τούρκοι | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Ἡράκλειος

Μιὰ ποὺ τὰ νομίσματα εἶναι κακῆς ποιότητας,

heraclius_tremissis_681357

solidus-heraclius-sb0764

 

νά ἕνα ἀσημένιο πιάτο τοῦ 630, στὸ ὁποῖο ὁ αὐτοκράτορας ποὺ ἀπεικονίζεται στὸ κέντρο του λογικὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁ Ἡράκλειος. Ἂν εἶναι ἔτσι, τότε βλέπουμε τὴ μοναδικὴ ρεαλιστικὴ ἀπεικόνιση τοῦ Ἡρακλείου.

Ἡράκλειος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐξόρυξη Χρυσοῦ στὴ Χαλκιδική

Ἔγραφε ἕνας Κεντροαριστερὸς τὸ 2012 ἐναντίον ὅσων ἐναντιώνονται στὴν ἐξόρυξη χρυσοῦ στὴ Χαλκιδική:

Οι Σκουριές είναι το σύμβολο της νεοελληνικής αρρώστιας. Ένας αλλοπρόσαλλος συνασπισμός από ιδεοληπτικούς οικολόγους και εισαγόμενους διαδηλωτές, από αριστεροδεξιούς τάχα μου πατριώτες και μιζαδόρους ντόπιους κομματάρχες, από σκόρπια μικροσυμφέροντα και νονούς του υποκόσμου, εδώ και χρόνια είναι σηκωμένος στο ποδάρι. […] Όλοι αυτοί -εννοείται- επικαλούνται το περιβάλλον, η σωτηρία της ελληνικής φύσης από τα άνομα συμφέροντα είναι υποτίθεται ο σκοπός. Το δείχνουν άλλωστε και τα ανάλογα παραδείγματα… Στη Μάνη και στα νησιά ο αγώνας είναι κατά της αιολικής ενέργειας και των ανεμογεννητριών. Στην Αττική ο αντίπαλος είναι οι ΧΥΤΑ. […] Ο αγώνας κατά των «μεγάλων συμφερόντων», η μάχη υπέρ του «περιβάλλοντος» σ’ αυτή τη χώρα είναι ένα ψέμα. Είναι ένας επαίσχυντος ευφημισμός. Σκοπός του είναι να κρύψει τα πραγματικά συμφέροντα που λυμαίνονται τον τόπο. Αυτά που αντιτίθενται σε κάθε επένδυση πράγματι παραγωγική, σε κάθε βιομηχανική μονάδα, σε κάθε εταιρεία ικανή να φέρει στη χώρα προηγμένη τεχνογνωσία και να δώσει δουλειά όχι σε σοβατζήδες και γκαρσόνια, αλλά σε επιστήμονες και εξειδικευμένους εργάτες. 

 

Καὶ ἡ ΟΑΚΚΕ συμφωνοῦσε τὸ 2013 (σήμερα, μάλιστα, θὰ κλαίει κι αὐτή):

 

Εὐτυχῶς, ὑπάρχει τὸ μέτωπο λογικῆς Τροτσκυστῶν καὶ Κεντροαριστερᾶς, ποὺ ἐμποδίζει νὰ πάρουν τὰ πράγματα τὸν κατήφορο. Ἕνα μέτωπο ἐνάντια στοὺς ἀριστεροδεξιοὺς τάχα μου πατριῶτες. Ἄλλωστε, τόσοι ἄνθρωποι, τόσοι Ἀριστεροὶ «ἐκτελέστηκαν γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς βιομηχανίας» στὴν Ἑλλάδα.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

πρώιμοι διάλογοι

Μεταξὺ μοναχῶν καὶ ἐθνικῶν φιλοσόφων στὴν Πανόπολη τῶν ἀρχῶν τοῦ 4ου αἰ., στὴ μονὴ τοῦ Παχώμιου:

Φιλόσοφος δέ τις τῆς πόλεως ἦλθεν εἰς τὸ μοναστήριον δοκιμάσαι αὐτοὺς ὁποίους εἶναι ἀνθρώπους· καὶ λέγει· «Καλέσατέ μοι τὸν πατέρα ὑμῶν, λαλήσω αὐτῷ». Καὶ ἀκούσας Παχούμιος ἔπεμψεν πρὸς αὐτὸν Κορνήλιον ἀπολογήσασθαι αὐτῷ. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ φιλόσοφος· «Φημίζεσθαι ὡς μοναχοὶ καὶ συνετοὶ καὶ σοφὰ λαλοῦντες. Ἐλαίας ποτὲ τίς φέρων ἀλλαχόθεν ἐν τῇ Πάνος πιπράσκει, ὡς τῆς πόλεως τὸ εἶδος ἐχούσης;». Ἀπεκρίθη αὐτῷ Κορνήλιος λέγων· «Ἠκούσθη δέ ποτε ὅτι αἱ ἐλαῖαι τῆς Πάνος ποιοῦσιν ἔλαιον, οὐχ ἁλίζονται δέ. Ἡμεῖς ἐσμεν τὸ ἅλας· ἤλθομεν τοῦ ἁλίσαι ὑμᾶς». Καὶ ἀκούσας ὑπέστρεψεν καὶ ἀπήγγειλεν τοῖς φίλοις.

A certain philosopher from the city came to the monastery, testing them to see what sort of men they were, and he said, “Call your father so that I may speak with him”. When Pachomius heard this he sent Cornelius to argue with the man. The philosopher said, “You have a good reputation as monks and as prudent men who speak wisely. Who would ever bring olives into Panopolis to sell, since the city has an abundance of them?”. Cornelius replied, “It was once heard that the olives of Panopolis yield oil but they are not salted. We are the salt and we have come to salt you.” The philosopher heard this and he returned to tell his friends.

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

ἐπιδρομές

It was said concerning Abba Daniel, that when the barbarians invaded Scetis and the Fathers fled away, the old man said, “If God does not care for me, why still live?” Then he passed through the midst of the barbarians without being seen. He said to himself therefore, “See how God has cared for me, since I am not dead. Now I will do that which is human and flee with the Fathers».

Ἔλεγον περὶ τοῦ ἀββᾶ Δανιήλ, ὅτι ὅτι ἦλθον οἱ βάρβαροι εἰς Σκῆτιν, ἔφυγον οἱ Πατέρες· καὶ λέγει ὁ γέρων·  Εἰ μὴ φροντίζει μου ὁ Θεός, ἵνα τι καὶ ζῶ; Καὶ παρῆλθε διὰ τῶν βαρβάρων, καὶ οὐκ εἶδον αὐτόν. Λέγει τότε πρὸς ἑαυτόν· Ἰδοὺ ἐφρόντισέ μου ὁ Θεός, καὶ  οὐκ ἀπέθανον, ποίησον οὖν καὶ σὺ τὸ ἀνθρώπινον, καὶ φύγε ὡς οἱ Πατέρες

 

Τὰ Κελλία, μοναστικὸ συγκρότημα Ν. τῆς Ἀλεξάνδρειας.

σάρωση2816

Posted in Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια | Tagged , | Σχολιάστε

Ἕνα μισοτελειωμένο ποίημα τοῦ Καβάφη

(R. Lavagnini, “Sette nuove poesie bizantine di Costantino Kavafis”, Rivista di studi bizantini e neoellenici 25 (1988), 276-277:

Ἡ φαντασία μου μὲ πιαίνει τώρα

ὄχι στὴν Ἀλεξάνδρεια τῶν Πτολεμαίων,

ἀλλὰ τοῦ πέμπτου ἢ τοῦ ἕκτου αἰῶνος.

Κάθε μορφή της καὶ καθ’ ἐποχή της ἀγαπῶ

 

 

Posted in ποίηση, Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἁγιασμοὶ χωρὶς ἁγιαζόμενους

Μπορεῖ ὁ ἑτήσιος πασοκικὸς συνδικαλισμὸς τῶν καθηγητῶν νὰ ἀναφέρεται σὲ ἐλλείψεις βιβλίων, διδασκόντων, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ἔχουμε ἔλλειψη παιδιῶν κι ὄχι παιδείας. «Πασοκικὸ» τὸν ἀποκαλῶ γιατὶ προσδίδει ἀξιακὴ προτεραιότητα στὶς «ὑλικὲς συνθῆκες» (στὸ ὅτι «τὸ Εἶναι καθορίζει τὴ Συνείδηση») κι ὄχι στὴν κοσμοθεώρηση ποὺ θὰ σὲ κάνει νὰ γεννᾶς παιδιά προκειμένου νὰ χρειάζονται σχολεῖα, βιβλία, καθηγητές. Χωρὶς ἐπαρκὴ ἀριθμὸ παιδιῶν, εἶναι ἄχρηστα τὰ θρανία καὶ τὰ βιβλία.

Ὅταν βρεθοῦμε μιὰ ὡραία χρονιὰ χωρὶς καθόλου παιδιά, τότε θὰ καταλάβουμε πόσο μάταιος ἦταν ὁ ἀριστερισμὸς σὲ θέματα παιδείας. Τὸ α’ πληθυντικὸ πρόσωπο χρησιμοποιεῖται στὴν προηγούμενη φράση χάριν ἀποφυγῆς μικροαντιπαραθέσεων κι ὄχι γιατὶ οἱ πάντες πιστεύουμε ὅσα πιστεύουν οἱ Ἀριστεροί καὶ οἱ Κούληδες περὶ τοῦ τρόπου ἀναπαραγωγῆς / συνέχειας μιᾶς κοινωνίας. Ὅταν στὴν πόλη μου, οἱ ἐγγραφὲς στὴν Α’ Δημοτικοῦ ἀνέρχονται στὸ 0,5% τοῦ πληθυσμοῦ, καὶ οἱ γέροι τὸ 1/6 τοῦ πληθυσμοῦ, τότε αὐτὴ ἡ χρονιὰ ποὺ ἀναφέρω στὴν ἀρχὴ τῆς παραγράφου δὲν θὰ ἀργήσει νὰ ἔρθει.

Ἔχει σταματήσει νὰ ὑπάρχει ἀκόμη καὶ ἡ περίφημη μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη -ἀπὸ τότε ποὺ ξεκίνησε ἡ ἰδιωτικὴ τηλεόραση ἢ ἡ κυριαρχία τοῦ Ἀριστεριστῆ-Φιλελεύθερου.

Posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Μιὰ ἀραβο-βυζαντινὴ ἀνταλλαγὴ αιχμαλώτων ἐπὶ Μιχαὴλ Γ’

Ἀπὸ τὴ Χρονογραφία τοῦ σύριου Μονοφυσίτη Γρηγόριου Βὰρ Ἑβραίου.

And in the year in which Wathek began to reign, which is the year eleven hundred and fifty-five (A.D. 844), Michael, the son of Theophila, [began] to reign over the Rhomaye, being a child three years old. And his mother Theodora administered the kingdom, and ‘Amanu’il, the captain of the host, was over all the troops. And the Rhomaye sent an ambassador to the Arabs on the subject of peace, and the exchange of prisoners. And when the ambassador of the Rhomaye came, Wathek the king received him gladly, and he did not speak arrogant words like his father, who said, ‘We do not admit that the Christians are of equal value with the Arabs when [weighed in] the balance for exchange’, [154] but straightway he wished to exchange man for man. Now the ambassador of the Rhomaye was not at first pleased [with this view], and he said, ‘All the Arab prisoners which we have are soldiers whom we have made prisoners during the wars, whilst as regards the Christian prisoners that are with you, the greater number of them are soldiers which ye have captured in the villages, and old men, and old women, and very young boys, and girls. How can we possibly give soul for soul?‘ And when they had contended in this wise for days, finally the ambassador agreed to exchange one for one. And because the number of the Arab prisoners amounted to four thousand three hundred and sixty-two souls, and the number of the Christians was fewer, Wathek the king sent and collected from all his boundaries slaves, both male and female, which he bought from their owners. And since even by this means the [full] number was not made up, he drove out from his palace the handmaidens which he had chosen from the Rhomaye, and sent them with his ambassadors. And the ARABS and the Rhomaye were gathered together on the river of Silawkia, which is on the frontier of Tarsos, and the liberation [of the prisoners] took place. And it is said that Wathek commanded his ambassadors, saying, ‘As concerning all the Arabs whom ye redeem among the prisoners—first of all ask each man, «Is the Word of God create or uncreate?» He who saith «uncreate» redeem, and he [who saith] «create» leave in the hands of the Rhomaye.

 

Posted in Άραβες, Ιστορίες, Ισλάμ, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , | Σχολιάστε

yolo

Αὐτὸ ποὺ ἔβρισκα πάντοτε λανθασμένο στὴν κριτικὴ πρὸς τὴν οἰκογένεια (τὴν ἑλληνική) εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅσοι ἀσκοῦν τέτοια κριτικὴ ἐμμέσως ὑποδεικνύουν –καὶ στὸ λένε εὐθέως, ἂν τοὺς ζορίσεις– ὡς ἐναλλακτικὸ πρότυπο βίου τὸν Καλλιτέχνη, τὸν Ἐπαναστάτη, (κι οἱ Δεξιοί) τὸν κάθε εἴδους πορνόγερο ἢ νέο σφίχτη Διόνυσο-Ζορμπᾶ (ἢ yolo), ὅμως τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει μιά –πολὺ πλειονοτικά– «κανονικὴ κοινωνία» ἀπὸ τὴν ὁποία ὡς ἀποκλίσεις-μεταλλάξεις συνεχῶς ξεπηδᾶν οἱ «μὴ κανονικοί». Εἰδάλλως, ἡ σπουδαιότητα ποὺ συνιστᾶ ἡ Ἐξαίρεση παύει νὰ ὑφίσταται, ἀφοῦ ἡ Ἐξαίρεση γίνεται τόσο κοινότυπη ὥστε δὲν ἀντιπροσωπεύει τίποτε πολύτιμο, σπάνιο ἢ φτειαγμένο μὲ πνευματικὸ κόπο. Κανεὶς καλλιτέχνης, ἐπαναστάτης ἢ ζορμπᾶς δὲν θὰ πλύνει τὰ πιάτα, τὰ ροῦχα, ἐννοεῖται δὲν θὰ ἀλλάξει πάνες. Μιὰ κοινωνία δούλων (κι ὄχι ρομπότ) εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς οὐτοπικῆς ἐναλλακτικῆς κοινωνίας. Ἄν, ὅπως τώρα –ἐξαιτίας τῆς κριτικῆς πρὸς τὴν οἰκογένεια– γίνεται μιὰ «πολυπληθὴς ἐξαίρεση», τότε δὲν τελειώνει μόνο ἡ «κανονικὴ κοινωνία» ἀλλὰ καὶ οἱ «ἰδιοφυεῖς ἐξαιρέσεις» της, ποὺ ξεπηδᾶν ἀπὸ αὐτὴν ὡς ἄρνησή της. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ παράσιτο κοντεύει νὰ φάει τὸν ξενιστή, καὶ πεθαίνει ἀπὸ ἀσιτία. Ὁ διπλανὸς ὑποψήφιος ξενιστής (π.χ., τὸ Ἰσλάμ) δὲν ἐπιτρέπει τέτοια πράγματα. Μπροστὰ σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, ἡ ἀξία τῆς κριτικῆς στὴν οἰκογένεια, καὶ δὴ τὴν ἑλληνική, εἶναι πρακτικὰ μικρή. Θὰ εἶχε νόημα τὸ ’50, ἀλλὰ ὄχι τώρα.

Βεβαίως, σὲ ὅλη τὴν φιλοσοφία, σὲ ὅλο τὸ Πνεῦμα, δὲν ὑπάρχει καμμία πειθαναγκαστικὴ ἀπόδειξη γιὰ τίποτα, ὅπως στὶς θετικές ἐπιστῆμες, παρὰ μόνο ὑπόδειξη τῶν ἀντιφάσεων τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης στάσης ζωῆς. Ὡστόσο, πάντα μοῦ ἔρχεται αὐτὸ κατὰ νοῦ: Μόνο μὲ τὰ παιδιά σου θὰ ξεπληρώσεις τὸ ὅτι εἶσαι παιδί τοῦ πατέρα σου.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Γαλλία, πατρίδα μας

Πάντα οἱ ἐν Ἑλλάδι Ἀριστεροὶ ὅταν ἀναφέρονται στὴ Γαλλία, στοὺς Γάλλους ὡς κοινωνία, σοῦ ἀφήνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι μιλᾶν μὲ μιὰ πικρία τοῦ προδωμένου παιδιοῦ ἀπὸ τὴ μαμά του. Αὐτή, ποὺ τόσο σὲ ἐνέπνευσε ὡς πρωτόγονο, ποὺ τόσες στιγμὲς πνευματικῆς «ἀνάτασης» ἔζησες στὴν πόλη τοῦ φωτός, ζώντας μέσα στὴν Τέχνη, μέσα στὴν Ἀπόλυτη Ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀνθρώπου (κυρίως, τῶν γεννητικῶν ὀργάνων του) καὶ μέσα στὴν Ἐπανάσταση ἢ τὴν ἀκατάσχετη πάρλα περὶ τοῦ ἐρχομοῦ της στὰ γραφικὰ καφενεῖα… Ἀκόμη καὶ ὅταν μιλοῦν γιὰ τὸν μέσο Γάλλο, ἐκφράζουν ἕνα ἀπέραντο θαυμασμό: Οἱ Γάλλοι, σοῦ λέν, δὲν εἶναι πρόβατα [σὰν τοὺς Ἕλληνες, ἐννοοῦν], καὶ ἐὰν διαπιστώσουν ὅτι ὁ Πρόεδρός τους πάει νὰ τοὺς ἀφαιρέσει τὰ δικαιώματα, τότε τὰ κάνουν ὅλα μπάχαλο, στήνουν ὁδοφράγματα, ἔχουν ἐπαναστατικὴ παιδεία 200 χρόνων ὡς λαός. «Καί; τί γίνεται τελικά; Ἀπολύτως Τίποτε» σκέφτεσαι, ἀλλὰ δὲν τοὺς τὸ λές, ἀπὸ εὐγένεια.

Ὅταν ἔρχεται, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὁ γάλλος Πρόεδρος, εἶναι σὰν νὰ ἔρχεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Πατρίδας τους –τῶν Ἀριστερῶν. Κι ὅταν ἔρχεται γιὰ τὸ σύνηθες πλιάτσικο (π.χ. ἐξαγορὰ τῆς ὕδρευσης) ἢ γιὰ πώληση ὅπλων, οἱ Ἀριστεροὶ δυσανασχετοῦν μὲ τὴν Πατρίδα τους. Ἀλλὰ λίγο. Ὅσο καὶ νὰ βρίζει κανεὶς τὴ μαμά του, στὸ τέλος τὴν ἀγαπᾶ. Ἄλλο ἂν, ὅταν ξεμεθοῦν ἰδεολογικά, μερικοὶ Ἀριστερο-Φιλελεύθεροι κατηγοροῦν τὴν γαλλικὴ Ἀριστερά γιὰ κάποια «προδοσία». Ἀκόμη καὶ σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση, διατηρεῖται ὁ θαυμασμὸς γιὰ τοὺς Γάλλους.

Βέβαια, κι ἕνας –δεξιός– Πρόεδρος τῆς ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ἂν θυμᾶμαι καλὰ εἶχε ἀποκαλέσει πνευματική του Πατρίδα τὸ Παρίσι. Τὸ Παρίσι, λέω. Ἂς μὴν κατηγοροῦμε μονόπλευρα τοὺς Ἀριστεροὺς καὶ τὴ νοσταλγία τους. Στὸ κάτω-κάτω, κι οἱ Δεξιοὶ καὶ οἱ ἀπολίτικοι ἁπλὰ διαλέγουν τὴν Ἀγγλία γιὰ νὰ «σπουδάσουν» δηλ. νὰ ξεπλύνουν τὴ χωριατιά τους καὶ νὰ κάνουν τὰ γνωστά (μεθύσια, ὄργια) χωρὶς λογοτεχνικὲς παριζιάνικες παρλαπίπες καὶ περιτυλίγματα, ἀλλὰ μὲ ἀγγλοσαξωνικὸ κυνισμὸ καὶ μεθοδικότητα. Παρὰ ταῦτα, ἂν δὲν παλουκώσουμε -μὲ Σταυρό (ἑλληνικό, ἰσοσκελή)- τὸν Κοραή, προκοπὴ δὲν θὰ κάνουμε.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ παλινωδίες τοῦ Βολταίρου

Βρίζει σκαιότατα τοὺς Τούρκους

ὁ Κοραῆς.

Καὶ τί δὲν τοὺς σέρνει.

Μόνο σὲ τοῦτο συμφωνεῖ μαζί τους:

Οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν

δὲν πρέπει νὰ χτυποῦν· γιατὶ

αὐτὸ τὸ χῶμα

εἶναι δικό τους καὶ δικό του.

Κοραϊκὸ κι Ὀθωμανικό.

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Π. Κονδύλης: «Ὑπαρξισμός»

Α’ Ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγὴ στὸ Ἰσχὺς καὶ Ἀπόφαση:

 Ἡ στρατευμένη θεωρία τῆς ἀπόφασης βλέπει τὴν ἀπόφαση ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀναπόδραστη πραγματικότητα, ἀλλὰ τὴν ἔχει ἀναγορεύσει σὲ καθῆκον καὶ συχνὰ τὴν μετέτρεψε σὲ παθητικὴ καὶ δραματικὴ τελετουργία˙ …Κατὰ τὴν ἄποψή της, τὸ ἄτομο ὀφείλει νὰ γνωρίσει ὑπαρξιακὰ ὕψη καὶ βάθη, τινάζοντας πάνωθέ του τὸν κονιορτὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ τοῦ αὐτονόητου, ἀποσείοντας τὴν πίεση ὑπερπροσωπικῶν ἢ ἀπρόσωπων κοινωνικῶν καὶ πνευματικῶν θεσμίσεων, καὶ δοκιμάζοντας στὸ πετσί του καὶ σ’ ὅλη τους τὴ δριμύτητα τὶς ἐναλλακτικὲς λύσεις τῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς. Ὅποιος μπορεῖ νὰ περιέλθει σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση καὶ νὰ σηκώσει τέτοια εὐθύνη, ὅποιος κρατᾶ ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ τὴ γνωστικὴ καὶ ἠθική του συνείδηση ξάγρυπνη καὶ ἕτοιμη γιὰ τὴν μεγάλη ἀπόφαση, αὐτὸς θεωρεῖται eo ipso ἀξιότερος ἀπὸ ὅσους βολεύονται μὲ ἕτοιμες βεβαιότητες καὶ κανονιστικὲς ἀρχές. Ὁ ἔμπρακτος ὑποβιβασμὸς τῶν ἀντιπάλων τῆς θεωρίας τῆς ἀπόφασης, ὁ ὁποῖος προκύπτει ἀπὸ τούτη τὴν τοποθέτηση, προφανῶς θεμελιώνεται σὲ μιὰν ὁρισμένη ἀξιολογικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν «ἀληθινὸ» προορισμὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὡστόσο, ἡ ἀντίληψη αὐτὴ παραγνωρίζει πόσο μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀναπτύξει μιὰ ἀνθρώπινη στάση, ἡ ὁποία ρητὰ καὶ ἀπροκάλυπτα κατανοεῖ τὸν ἑαυτό της ἀκριβῶς ὡς στάση ὑπαγορευόμενη ἀπὸ τὸ καθῆκον ἢ καὶ ὡς πρόσχαρη ὑποταγὴ σὲ κάθε λογῆς ἐξουσιαστικὲς ἀρχές˙ παραγνωρίζει ἐπίσης πόσο κοντὰ βρίσκεται συχνὰ ἡ ὑπαρξιακὴ ἔνταση τούτης ἐδῶ τῆς στάσης πρὸς τὴν ἔνταση τῆς προσωπικῆς ἀπόφασης

 

Β’ Ἀπὸ τὴν κριτικὴ στὸν Χάιντεγκερ:

Βεβαίως ὁ Χάιντεγκερ ἀρνεῖται ὅτι ἠθικολογεῖ ἢ ἀσκεῖ κριτικὴ τοῦ πολιτισμοῦ, ὡστόσο ὅποιος ἔχει ἐξοικειωθεῖ μὲ τὴ γερμανικὴ γραμματεία καὶ δημοσιογραφία τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 ἀναγνωρίζει εὔκολα τὴν καταγωγὴ τῶν μοτίβων του. Ἡ ἀξιολογικὴ τάση δὲν ἀκολουθεῖ τὴν πεπατημένη τῆς ἠθικῆς θεωρίας ἀπεναντίας, ἡ τρέχουσα ἀστικὴ ἠθικὴ βάλλεται ἔμμεσα, ἀλλὰ ἀρθρώνεται ὡς ἀντιπαράθεση τῆς «αὐθεντικῆς» πρὸς τὴν «ἀναυθεντικὴ» ὕπαρξη, ὅπως αὐτὴ τάχα δεσπόζει στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνώνυμης μάζας. Γύρω ἀπὸ τὴν ἀντιπαράθεση τούτη συνομαδώνονται καὶ πλεῖστες ἄλλες κατηγοριακὲς διακρίσεις, π.χ. ἐκείνη ἀνάμεσα σὲ «ἀποφασιστικότητα» (προκειμένου νὰ ἀναμετρηθεῖ κανεὶς μὲ τὰ ἔσχατα προβλήματα τῆς ὕπαρξης) καὶ «ἀναποφασιστικότητα».

Στὴν πραγμάτευση τοῦ θανάτου συγκλίνουν ἡ ἐπικέντρωση στὸ ἀτομικὸ εἶναι, οἱ θεολογικὲς μνῆμες καὶ ἡ ἀντίθεση «αὐθεντικὸ – ἀναυθεντικό», δίνοντας ἕνα ἀποτέλεσμα μεγαλόστομο, βέβαια, ἐλάχιστα ὅμως οὐσιαστικὸ ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς κοινωνικῆς ὀντολογίας. Ὁ θάνατος ἐνδιαφέρει ὡς καταλύτης τοῦ φόβου ἐκείνου καὶ τῆς προσδοκίας ἐκείνης ποὺ τάχα μαρτυροῦν ὅτι ἡ ὕπαρξη ζεῖ αὐθεντικὰ στὸ ἀκραῖο ὅριο τῶν δυνατοτήτων της. Πίσω ὅμως ἀπὸ τὴ δραματικὴ εἰκόνα τῆς ὑπαρξιακῆς ὑπερέντασης ἑνὸς μοναχικοῦ ἀνθρώπινου ὄντος ποὺ βιώνει ὅ,τι γνησιότερο ἔχει στὸ χεῖλος μιᾶς ἀβύσσου, δὲν βρίσκεται ἀπολύτως τίποτε. Ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι πρὶν ἀπὸ αὐτόν, ἔτσι καὶ ὁ Χάιντεγκερ δὲν καταφέρνει νὰ πεῖ τὸ παραμικρὸ γιὰ τὸν θάνατο κατ’ ἑαυτόν. Γιατὶ, ὅσο καὶ ἂν φαίνεται παράδοξο, ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ συνδέσει καμία σκέψει μὲ τὸν θάνατο καὶ ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν θάνατο. Ὅ,τι σκέφτεται μιλώντας γιὰ τὸν θάνατο εἴτε ἀναφέρεται στὴ ζωή (ὡς κάτι ποὺ δὲν θέλει νὰ χάσει) εἴτε ἀναφέρεται σὲ ὅ,τι πιστεύει ὅτι τὸν περιμένει μετὰ ἀπὸ τὴ ζωή· ἡ στιγμὴ καὶ ἡ στιγμιαία βίωση τοῦ θανάτου ξεφεύγει ἀπὸ κάθε δυνατότητα νοητικῆς σύλληψης ἴσως γιατὶ δὲν ὑπάρχει. Τὸ ὀντολογικὸ πρόβλημα εἶναι ἑπομένως πολὺ εὐρύτερο ἀπὸ τὴ σχέση μιᾶς «αὐθεντικῆς» ὕπαρξης μὲ μιὰν πομφόλυγα. Συνίσταται στὴν ἀνίχνευση τῶν συνεπειῶν τῆς θνητότητας τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴ συγκρότηση τῆς κοινωνικῆς του ὕπαρξης. Δὲν ρυθμίζει ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν θάνατο τὶς σχέσεις του πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἀντίθετα: Οἱ σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καθορίζουν ἄμεσα ἢ ἔμμεσα τὸ πῶς πεθαίνει καὶ πῶς βαδίζει πρὸς τὸν θάνατό του. Αὐτὸ ἰσχύει ὄχι μόνο γιὰ ὅποιον στέκει μπροστὰ στὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα ὡς στέλεχος μιᾶς πολιτικῆς παράταξης, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅποιον πεθαίνει πιστεύοντας ὅτι ἀποδημεῖ εἰς Κύριον, γιατὶ καὶ αὐτὴ ἡ πίστη εἶναι πίστη μιᾶς κοινότητας, στὴν ὁποία ἀνήκει ὁ θνήσκων.

 

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , | Σχολιάστε

Πόρτα-Παναγιά, Τρίκαλα

Τὸ ὄμορφο μὲ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ὅτι, σὲ ὅλες τὶς περιοχές της βρίσκεις κάτι ἀριστουργήματα φτιαγμένα λίγο μετὰ τὸ 1204, μετὰ τὴν καταστροφή. Δηλαδή, ἀφενὸς ὅταν δὲν θὰ περίμενες νὰ φτειάχνονται τέτοια πράγματα, καί, ἀφετέρου, σὲ τόπους ὅπου δὲν θὰ περίμενες νὰ ἔχουν κτιστεῖ.

img_6177_l___d_new_sharp

pegasus_large_t_242261_54181840

assets_large_t_183762_54288318

20563813

interno2b252812529

Κάτι τέτοιες ἐκκλησίες εἶναι ἡ μόνη παρηγοριά μου, τουλάχιστον ἀπέναντι στὴν Πνύκα τοῦ Μακρόν καὶ τὴν Ἑλλάδα της.

Πηγή.

Posted in Ελλάδα, Ρωμανία, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ σύνδρομο τοῦ νὰ βαρᾶς τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια

Τὸ ἔχουν εἴτε ὅσοι ὡς παιδιὰ κακοπέρασαν στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια (π.χ. τοὺς κλώτσαγαν, τοὺς κρέμαγαν ἀνάποδα ἀπὸ τὸ ταβάνι, ἔσβηναν τσιγάρα στὸ δερματάκι τους: τέτοια πράγματα) εἴτε ὅσοι μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς αὐτήν γιατὶ «τὰ κατάφεραν στὴ ζωή». Γενικά, καθένας μιλᾶ μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του, καὶ ὑπάρχει ἡ πανάρχαια λογοτεχνικὴ ἔφεση νὰ κάνεις τὴν τρίχα τριχιά, καὶ τὸν οἰκογενειακὸ καβγὰ τραγωδία τοῦ Ἀγαμέμνονα.

Νά ἐδῶ ἕνας διδάκτωρ ψυχολογίας τοῦ ΑΠΘ. Ὅποιος, κατὰ τὸν ψυχολόγο, λέει ὅτι εἶναι μιὰ πολὺ δεμένη οἰκογένεια, στὴν πραγματικότητα ἐννοεῖ πὼς ἀπειλεῖ ὅτι

«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος – ώριμος να αποχωριστεί κανέναν».

Ὅσοι ἔχουν ἕνα σκοτεινὸ δωμάτιο βασανιστηρίων στὸ πατρικό τους σπίτι, αὐτοὶ ξέρουν… Συνεχίζει:

Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας

Ὄχι ὅτι στὴ Δύση οἱ ἄστεγοι εἶναι περισσότεροι. Ὄχι γιατὶ τῶν φρονίμων τὰ παιδιὰ πρὶν βρεθοῦν ἄνεργοι θεωροῦν καλὸ νὰ ἐξασφαλίσουν μιὰ στέγη ἢ ἕνα εἰσόδημα στὰ παιδιά τους ἐπειδὴ ξέρουν ἢ ἄκουσαν τί θὰ πεῖ ἄστεγος στὴν μεταπολεμικὴ καὶ μετεμφυλιακὴ Ἑλλάδα. Ἀλλὰ ἐντελῶς ἀνάποδα: Ὅλα αὐτὰ τὰ κάνουν γιατὶ εἶναι ἐξουσιαστὲς μὲ ψυχολογικὰ προβλήματα, ποὺ ἔκρυψαν τὴν δική τους ἀδυναμία «αναζήτησης προσωπικού νοήματος» μὲ τὴν «ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους«! Πῶς δὲν τὸ σκεφτήκαμε; Ὅλα εἶναι ζήτημα τεμπελιᾶς καὶ ἐξουσιομανίας σὲ αὐτὸν τὸν πλανήτη.

Ἡ κακιὰ ἐξουσία, ὁ χωρὶς βάθος μέσος ἄνθρωπος-γονιός, ποὺ βολεύεται μὲ τὸν Σατανᾶ-Ἐξουσιασμό, καὶ ποὺ ἀναπαράγεται παράγοντας κλώνους του ἀντὶ νὰ πετάξει τὰ ροῦχα τῆς ὑποκρισίας καὶ νὰ παραδεχτεῖ τὴν «ανεπίγνωστή του υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο«, καὶ νὰ βγεῖ μὲ γυμνὴ τὴν ψυχὴ στὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς Ἐλευθερίας.

Αὐτὲς οἱ κριτικὲς τοῦ «μαζανθρώπου» ἐμένα μοῦ θυμίσουν κριτικὲς τῶν ὑπαρξιστῶν τοῦ 20οῦ αἰ. στὸν κοινὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὑπαρξιακὰ ἐλεύθερος ἀλλὰ ἐπιλέγει τὴ ρουτίνα καὶ τὴν σκλαβιά. Κάτι τέτοιες κριτικὲς ὁ Κονδύλης τὶς κορόιδευε γιὰ τὸν τάχα μου ἡρωισμὸ καὶ τὴν τάχα αὐθεντικότητα τῆς ἀντιπρότασής τους.

Οἱ ἑλληνίδες μάνες, βέβαια, εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ κακοῦ, ἀνώμαλες (ἀπὸ τὴ μυκηναϊκὴ ἐποχὴ τὸ κακό, εἶναι γονιδιακὸ ἐλάττωμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους) ἢ ἀνικανοποίητες ἀπὸ τὸν σύντροφό τους καὶ γι’ αὐτὸ στρεφόμενες στὰ παιδιά τους . Τί κρίμα ποὺ δὲν ἔχουμε νεωτερικὲς πόρνες, ὅπως στὴ Δύση, ἢ ξυλοδαρμένες μπουργκοφορεμένες, ὅπως στὸ Ἰσλάμ; Μεγάλο κρίμα..

Ἔχω γράψει πολλὲς φορὲς γιὰ τὸ σφάλμα τῆς κατάκρισης τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Γι’ αὐτό, μόνο μιὰ παρατήρηση: Ὅσα προσωπικὰ παραδείγματα μοῦ ἔρχονται κατὰ νοῦ, ἀπὸ  «παιδιὰ» ἐτῶν 30, 40 καὶ 50 τὰ ὁποῖα προσκολλήθηκαν στοὺς γονεῖς, αὐτὰ εἶναι παραδείγματα ἐνεργῶν Ἀριστερῶν κι Ἀναρχικῶν. Δηλαδή, ἀνθρώπων ποὺ δὲν μπαίνουν -καὶ καλά- σὲ καλούπια ἀλλὰ θέλουν νὰ εἶναι ἐλεύθεροι. Ὄχι «συντηρητικῶν» παιδιῶν, πού -πάλι, προσωπικὸ παράδειγμα- ἔκαναν τὸ ἀντίθετο. Αὐτὸ γιὰ ἐμένα σημαίνει ὅτι ὅλη ἡ ἐνασχόληση μὲ τὸ δίπολο Ἐξουσιασμός-Βόλεμα, τὸ ὁποῖο τάχα χαρακτηρίζει τὴν μέση ἑλληνικὴ οἰκογένεια, εἶναι τελείως ἀβάσιμη.

Τώρα ἐμεῖς, ποὺ δὲν θεωροῦμε ἐπιστήμη τὴν Ψυχολογία (ἀλλὰ μόνο τὴν Ψυχιατρική), ἂς προσέχαμε..

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | 1 σχόλιο

ἀπρόσωπη Ἀγάπη τοῦ Παμφάγου

Οἱ ἠθικοὶ νόμοι τῆς κοινωνίας σοῦ δίνουν τὸ δικαίωμα νὰ εἶσαι πανσέξουαλ:

 

«ὁποιοδήποτε ἄτομο μπορεῖ νὰ εἶναι σύντροφός μου»

γράφει, γιατὶ προφανῶς τὰ ἄτομα μποροῦν νὰ ἐναλλάσσονται χωρὶς καμμία σημασία, καὶ οὐδεὶς ἀναντικατάστατος στὸ χωράφι μὲ τὰ πέη καὶ τὰ αἰδοῖα. Δὲν ὑπάρχουν ἄτομα (πόσο μᾶλλον ἄνθρωποι): ὑπάρχουν μόνο ρόλοι ποὺ παίζει  κάποιος (ὅποιος νά ‘ναι, ἀρκεῖ νὰ τοὺς παίζει) γιὰ ἐμᾶς, ὁ ὁποῖος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κυριολεκτικὰ «ὁ καθένας», καὶ δὲν μετρᾶ τί εἶναι.

Στὸ τέλος ἀνακεφαλαιώνει:

«Ἡ ἀγάπη δὲν ἔχει πρόσωπο».

απρόσωπο

Οὔτε τὸ πέος ἔχει πρόσωπο, μόνο κεφάλι ἔχει. Ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀνεγκέφαλοι. Νὰ ἱκανοποιοῦνται οἱ ζωικὲς ἀνάγκες, χαμηλοῦ καὶ «ὑψηλοῦ» (συναισθηματικοῦ…) ἐπιπέδου, κι ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι βλακεῖες, τυραννικὰ κατασκευάσματα ποὺ ἀξίζουν νὰ καταστραφοῦν. Ἔχει π.χ. σημασία πέρα ἀπὸ τὸ νὰ σὲ χρησιμοποιήσω, τὸ ἂν λέγεσαι Μπάμπης ἢ Μαρία μὲ τὰ Κίτρινα; Γι’ αὐτό, ἐρωτεύεται ψυχές-Οὐσίες, καὶ ἐσωτερικὲς ὀμορφιές, ὁ Πανσέξουαλ. Σὰν τὸν Νεάντερταλ. Ἐρωτεύεται οὐσίες. Τὸ μεδούλι τῆς ὕπαρξης, κι ὄχι τὸ τυχαῖο XY ἢ ΧΧ ἐπιφαινόμενο, ὄχι μιὰ τυχαῖα πρωτιὰ τοῦ τάδε σπερματοζωαρίου. Κάτω ἡ ἀριστεία! βεβαίως. Ποῦ νὰ ἐξηγεῖς τώρα, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐσία (μὲ τὴν α καὶ β σημασία της) χωρὶς τὴν ἐπιμέρους ὑπόστασή της, παρὰ μόνο κόκκαλα καὶ κρέατα.

Ἀλλά, γιὰ τὸ ὄνομα τῆς Ἠθικῆς, ὄχι ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ εἶσαι καὶ Παμφάγος:

screen-shot-2014-03-26-at-11-55-06

Μπορεῖ τὸ ἀνήθικο λιοντάρι νὰ σκοτώνει ἐλαφάκια καὶ ὁ μοχθηρὸς λύκος νὰ τρώει προβατάκια, ἀλλὰ θὰ τοὺς ἀλλάξουμε τὴ διατροφή, σίγουρα. Μποροῦμε στὸ μεταξύ, νὰ βάζουμε στὴ φυλακὴ τὰ αἱμοβόρα αὐτὰ ζῶα. Ὥσπου νὰ τρῶνε μόνο πτώματα, ὅπως ἐπὶ Παραδείσου (!). Τί κι ἂν εἴμαστε στὴ μεταπτωτικὴ κατάσταση, κανένα ζῶο δὲν εἶναι ἀκάθαρτο κ.λπ.; Ὁ σαλεμένος θὰ σοῦ πεῖ: «ἂς παριστάνουμε ὅτι εἴμαστε στὴν προπτωτική». Στὸ βασίλειο τῆς ἀθωότητας. Κάνουμε ὅτι δὲν ξέρουμε. 100.000 χρόνια δὲν εἶναι τίποτε, τὰ καταργοῦμε, καὶ τὸ ἀνθρώπινο ἔντερο πρέπει νὰ ξαναγίνει δυο χιλιόμετρα μακρὺ γιὰ νὰ μασουλᾶ ὁ ἰδιοκτήτης του ὅπως ἡ ἀγελάδα. Μὴ στενοχωριέσαι, προχωρημένε χορτοφάγε, σὲ λίγο δὲν θὰ τρῶμε χοιρινὸ ἐξαιτίας σου. Ἐννοεῖται ὅτι τὸ δικαίωμα τῶν φυτῶν νὰ ἀναπαράγονται φυσικῶς χωρὶς νὰ τὰ κόβει τὸ χεράκι τοῦ λαίμαργου ἀεὶ μισοπεινασμένου χορτοφάγου καὶ χωρὶς νὰ τὰ φυτεύει στανικῶς στὸ μπαχτσέ της γιὰ τὴ βιταμινούχα σαλάτα της ἡ οἰκολόγα, ἀναστέλλεται ἐπ’ ἄπειρον γιατὶ ὁ χορτοφάγος εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ κρίνει ποιὰ μορφὴ ζωῆς εἶναι ἀνώτερη καὶ ποιὰ ὄχι.

Πίσω ἀπὸ κάθε δικαιωματιστή, πίσω ἀπὸ κάθε ἀθῶο Διαμαρτυρόμενο γιὰ τὸν «σεξουαλικὸ συντηρητισμό» (ποῦ τὸν εἶδαν;) βρίσκεται ἕνας ἐνοχικὸς ἱεροεξεταστής. Δὲν μπορεῖ νὰ κάψει, μπορεῖ ὅμως νὰ κάνει τοὺς ἄλλους νὰ θανατώσουν κοινωνικὰ τὸ θύμα του, νὰ τοῦ κόψουν τὴν καλημέρα ἢ νὰ τὸν ἀπολύσουν. Μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία, ἡ δυτική, ἔχει δώσει τὸ θρόνο τῶν ἀξιῶν της γιὰ νὰ καθίσει ὁ Βογόμιλος ἢ ὁ Καθαρός καὶ ὁ ἱδρυματοποιημένος Γιανναρικός, καὶ νὰ τῆς κάνει κήρυγμα τύπου κατηχητικοῦ περὶ «ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ κατηχητικοῦ».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, κοινωνία | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

Τζήμερος καὶ Δικηγόροι

Ἔχει πλάκα ἡ φαγωμάρα μεταξὺ τῶν φιλελεύθερων. Ὁ νεοφιλελεύθερος Θᾶνος Τζήμερος ἐπιτέθηκε στοὺς δικηγόρους, τὸ κατεξοχὴν δεξιὸ καὶ νεοφιλελεύθερο, μετὰ ἀπὸ κάτι οἰκονομολόγους-τεχνοκράτες-δημοσιογράφους, κομμάτι τῆς κοινωνίας. Κι αὐτοὶ λύσσαξαν, μὲ ἑκατοντάδες σχόλια ἐναντίον του. Κι αὐτὸς συνέχισε μὲ ἀπανωτὲς ἀναρτήσεις κακίας. Τί «γιατί νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ παρουσία δικηγόρου;»· τί «γιατί, γιὰ νὰ φτειάξω ἑταιρεία, νὰ πληρώνω στὸ ταμεῖο τῶν Νομικῶν;» κ.ο.κ. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ κοινωνικὸς αὐτοματισμὸς ὑποστασιοποιεῖται κι αὐτονομεῖται, καὶ δὲν ξεχωρίζει φίλους ἀπὸ ἐχθρούς. Πυροβολεῖ στὸ πλῆθος ἀδιάκριτα. Δὲν εἶναι ἐχθροπάθεια (αὐτὴν τὴν ἔχουν ὅλοι κι ἄλλοι).

Ἐπειδὴ ἔχω βαρεθεῖ τοὺς ἀριστεροὺς πάσης φύσεως καὶ τὶς φαγωμάρες τους, πιστεύω ὅτι οἱ φαγωμάρες μεταξὺ νεοφιλελεύθερων εἶναι πιὸ ἐνδιαφέρουσες, πιὸ διασκεδαστικὲς καὶ πιὸ διδακτικές. Π.χ. τὰ ὑπαρκτὰ ἢ φανταστικὰ προνόμια νεοφιλελεύθερων καστῶν εἶναι πολὺ πιὸ ἐνδιαφέρον νὰ συζητηθοῦν σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ σακάτεμα τῶν λοῦμπεν τηλεορασάκηδων, ἀπὸ ὅ,τι τὸ νὰ συζητιοῦνται τὰ προτεινόμενα βήματα γιὰ τὴν ὁλικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀνθρώπου (ἕνας εἶναι ὁ «Ἄνθρωπος») καὶ τὸ σχέδιο γιὰ τὸ σοσιαλισμὸ ἢ τὴν ἠθικὰ ὑποχρεωτικὴ καὶ διὰ νόμου ἀναγκαστικὴ ἀγάπη πρὸς τὰ ἀδέρφια μας τοὺς χριστιανοσφάχτες.

Κάτι πιὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ τὴν ἐνδιαφέρουσα φαγωμάρα γιὰ τὸ κατὰ πόσο κρατικοδίαιτοι εἶναι οἱ νεοφιλελεύθεροι καὶ μνημονιάκηδες: Ἡ ἀπάτη τῆς ταξικῆς συνείδησης. Οἱ δικηγόροι ποὺ βγαίνουν κατὰ ἑκατοντάδες ἀπὸ τὰ ΑΕΙ κάθε ἕτος εἶναι στὴ συντριπτικὴ πλειονότητά τους ἄνεργοι ἢ παιδιὰ γιὰ ὅλες τὶς δουλειὲς τοῦ μεγαλοδικηγόρου. Ἔχουν ὅμως τὸ στὺλ τοῦ ἀριστοκράτη. Δὲν εἶναι πλέμπα. Ὁ νομικὸς πολιτισμός μας ξεκινᾶ ἀπὸ πρὸ Χριστοῦ. Jus Graeco-Romanum, δὲν παίζουμε. Κι ἐνῶ ἡ ἀξία τοῦ πτυχίου εἶναι ὅση τοῦ τίτλου ἑνὸς ξεπεσμένου ἀριστοκράτη, ἡ φανταστικὴ ταξικὴ συνείδηση μίλησε. Συμπέρασμα: Ὅπως ἕνας χρόνια ἄνεργος δὲν εἶναι πιὰ προλετάριος ἢ ὅπως ἕνας προλετάριος ψηφίζει παραδοσιακὰ Δεξιὰ γιατὶ τοῦ σφάξαν τὸν παπποὺ οἱ κομμουνισταὶ ἢ γιατὶ δὲν ἀντέχει τὸν ἀντικληρικαλισμὸ ἢ γιατὶ δὲν ἀντέχει τὸν σχιζοφρενικὸ ἀκτιβισμό, ἔτσι κι ἡ ταξικὴ συνείδηση τῶν νομικῶν εἶναι φούμαρα. Ἐνῶ εἶναι ἄνεργοι, λοῦμπεν, χαμηλόμισθοι, αἰσθάνονται μέρος τῆς ἀστικῆς τάξης. Δὲν ὑπάρχουν τάξεις ἀλλὰ ὁμάδες, ἀρκεῖ νὰ σαλαμοποιήσεις τὶς τάξεις ἀκριβῶς π.χ. ὅπως σαλαμοποιοῦν τὸ ἔθνος Ἀριστεροὶ καὶ Σόροι. Ὁ δικηγόρος κι ὁ ἄνεργος στὸ ἴδιο συσσίτιο θὰ καταλήξουν, ἀλλὰ ὄχι στὸ ἴδιο κόμμα. Ποὺ σημαίνει ὅτι ὄχι οἱ ἴδιες ὑλικὲς συνθῆκες ἀλλὰ μόνο οἱ ἴδιες προσδοκίες ἑνώνουν τοὺς ἀνθρώπους. Σὲ πεῖσμα τῆς Ἀριστερᾶς.

 

Μέλλον: Ὅπως ἔχουν διδάξει διάφοροι σπουδαῖοι φιλόσοφοι, ὁ πόλεμος ὅλων ἐναντίον ὅλων δὲν διαρκεῖ παρὰ μόνο γιὰ λίγο· μετά, συνάπτονται συμμαχίες μέσῳ τῆς τακτικῆς τοῦ μαστίγιου καὶ καρότου, γιατὶ καμμιὰ κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει σὲ κατάσταση διαρκοῦς πολέμου ὅλων κατὰ ὅλων. Μιὰ τέτοια αὐτοκαταστροφικὴ ἐπίθεση τοῦ Τζήμερου ὁδηγεῖ στὸν πόλεμο ὅλων ἐναντίον ὅλων (ἐκτὸς κι ἂν τὸ παράδειγμά του δὲν υἱοθετηθεῖ). Μετά; Τί γίνεται; Ποιοὶ θὰ συμμαχήσουν μὲ ποιούς; Πρὸς τὸ παρόν, ἡ μόνη συμμαχία ποὺ διακρίνω εἶναι αὐτὴ μεταξὺ ὁμοφυλόφιλων καὶ δικαιωματιστῶν μὲ Μουσουλμάνους καὶ Ἀριστερούς. Εἶναι ὑπαρκτή, ἀλλὰ δὲν ἔχει πολὺ μέλλον -ὅταν οἱ Μουσουλμάνοι θὰ ἀρχίσουν νὰ σφάζουν ὁμοφυλόφιλους καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ κατάσταση χάους καὶ πολέμου εἶναι προσωρινὴ μέχρι νὰ ἐνθρονιστεῖ ὁ νέος κυρίαρχος. Ἢ νὰ προκύψει μιὰ ἄλλου εἴδους -θρησκευτικά, ἠθικά- κοινωνία.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Δεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Ἐπιπόλαιες ἀναγνώσεις: βυζαντινὸς ἀντιισλαμισμός

Γράφει ὁ Κ. Κουτσουρέλης

Φυλλομετρώντας τη διατριβή του φίλου Ηλία Μαλεβίτη για τις πρώιμες αραβοβυζαντινές σχέσεις («The Formation of Byzantine Views on Muslims during the ‘Dark Century’, ca. 650-750», University of London, 2015), βασική εντύπωση: η υποτονικότητα της βυζαντινής αντίδρασης. Ενώ οι «Ισμαηλίτες» μέσα σε λίγες δεκαετίες αποσπούν από την αυτοκρατορία το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της (Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο, Κυρηναϊκή), πολιορκούν την Βασιλεύουσα, πατάνε πόδι σε Κύπρο, Κρήτη, Σικελία κ.ο.κ., πρέπει να ψάξεις με το μικροσκόπιο (ο Ηλίας το κάνει) στη θεολογική γραμματεία για να βρεις μερικές αναφορές, συχνά απλές νύξεις, αποκαλυπτικές αλληγορίες και τα συναφή.

Θα πει κανείς, πρόκειται για τους «σκοτεινούς» αιώνες, όπου γενικά τα γραπτά τεκμήρια σπανίζουν. Σωστά. Όμως το ίδιο φαινόμενο, ως προς το Ισλάμ, δεν έχουμε και απέναντι στους Τούρκους, Σελτζούκους ή Οθωμανούς, από τον 11ο αιώνα κ.ε.; Θέλω να πω, αν συγκριθεί με την πυρετώδη δραστηριότητα των ορθόδοξων θεολόγων κατά του «παπισμού»;

Και για να συμπληρωθεί η εικόνα. Τη στιγμή αυτή που μιλάμε σε Ευρώπη και Αμερική πολλές είναι οι φωνές που υψώνονται κατά της ανείπωτης βαρβαρότητας του τζιχαντισμού. Έχει κάτι συνεισφέρει η ορθόδοξη θεολογία σ’ αυτές;

Βεβαίως, ὅσοι ἀδυνατοῦν νὰ διανοηθοῦν ὅτι πλάι στὴ θεοκρατικὴ μεσαιωνικὴ Δύση ὑπῆρχε ἕνα κράτος στὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία δὲν διοικοῦσε οὔτε ἦταν τμῆμα του, αὐτοὶ περιμένουν κι ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς θεολόγους νὰ εἶναι τμῆμα τοῦ βυζαντινοῦ Ὑπ. Ἐξ. καὶ συνεπῶς νὰ συντονίζουν ἰδεολογικὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν Ἀράβων Μουσουλμάνων ὅπως ὁ Πάπας ἔκανε μὲ τὶς ψευτο-Σταυροφορίες. Γιὰ τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μας, ὅμως, οἱ Ἄραβες ἦταν ἁπλῶς ἕνα κράτος, τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐπιδρομῶν τοῦ ὁποίου (καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κατεχόμενων ἐδαφῶν ἀπὸ αὐτό) εἶχε ἁρμοδιότητα ἡ Αὐτοκρατορία.

Πράγματι, ὑπάρχει τεράστια διαφορὰ μεταξὺ τῆς δυτικομεσαιωνικῆς θεοκρατίας καὶ τῆς Ρωμανίας. Στὴ Ρωμανία

«Ἡ διοίκησις εὑρίσκετο εἰς χείρας λαϊκῶν. Οὐδέποτε τὴν διοίκησίν του ἀνέλαβε κληρικὸς ἐπὶ τῇ βάσει καὶ μόνον τῆς κληρικῆς ἰδιότητός του, μόνον εἰς τὴν διπλωματίαν ἐχρησιμοποιήθησαν κληρικοί, ἀλλὰ τοῦτο ἐγένετο ἢ διότι οὗτοι ἔτυχε νὰ γνωρίζουν τὴν γλώσσαν τῶν πρὸς οὓς ἐστέλλοντο λαῶν ἢ διότι συνεδύαζον πρὸς τὴν διπλωματικήν, τὴν ἱεραποστολικήν των ἰδιότητα καὶ ἀποστολήν. Περαιτέρω, ἡ αὐτοκρατορικὴ γραμματεία, τὸ ὄργανον τῆς γραπτῆς διατυπώσεως καὶ ἐκφράσεως τῆς αὐτοκρατορικῆς βουλήσεως, εὑρίσκετο εἰς χείρας λαϊκῶν καὶ δὴ κατὰ τρόπον ἀποκλειστικόν. Ἀντιθέτως πρὸς τὴν Δύσιν, τῆς ὁποίας αἱ ἡγεμονικαὶ γραμματεῖαι εὑρίσκοντο ἀποκλειστικῶς εἰς χείρας κληρικῶν, οἱ νοτάριοι, οἱ ἀσηκρῆται ἦσαν λαϊκοί»

(Ἰ. Ε. Καραγιαννόπουλου, Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους, τ. 1, σ. 70)

Ἀντίθετα, στὴ Δύση:

«Περὶ τὰ μέσα τοῦ 8ου αἰώνα ἐξαφανίσθηκαν οἱ τελευταῖοι λαϊκοί ‘ρεφερενδάριοι’ τῶν μεροβιγγείων βασιλειάδων· τὸν Ἀπρίλη τοῦ 1258, ὁ Φίλιππος ὁ Ὡραῖος ξαναδίνει τὴ σφραγίδα στὸν ἰππότη Πιὲρ Φλότ: Μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν χρονολογιῶν εἶχαν κυλήσει πάνω ἀπὸ πέντε αἰῶνες, στὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ καγκελαρίες τῶν βασιλιάδων τῆς Γαλλίας εἶχαν ἐπικεφαλῆς τους ἀποκλειστικὰ ἱερωμένους. Καὶ ἀλλοῦ, χονδρικά, τὸ ἴδιο ἔγινε»

(Marc Bloch, Ἡ φεουδαλικὴ κοινωνία, σ. 130).

Μιὰ στοιχειώδης γνώση καὶ ὄχι φυλλομέτρηση τῆς βυζαντινῆς θεολογίας πείθει ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Χάντιγκτον τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὁ Κουτσουρέλης εἶναι ἀβάσιμα. Ἤδη τὸν 7ο αἰ. ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ἀποκαλεῖ «γέλωτος ἄξια» ὅσα διακηρύσσει ὁ Μωάμεθ, τὸν ἴδιο ἀποκαλεῖ πλανημένο, παραβάτη, ψεύτη καὶ τερατολόγο, καὶ θεωρεῖ τὸ Ἰσλὰμ ὡς πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ κτηνώδεις τὶς ἀντιλήψεις του. Ἐνῶ ὁ Σωφρόνιος ἀποκαλεῖ «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» τοὺς Ἄραβες κατακτητὲς τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἔχει συνέχεια μὲ τοὺς ἑπόμενους θεολόγους. Αὐτὰ εἶναι πασίγνωστα, καὶ ὅσοι δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τὴ βυζαντινὴ θεολογία ἔχουν μὲν τὸ δικαίωμα νὰ παριστάνουν τὸν Χάντιγκτον καὶ νὰ καταγγέλουν τὴν «ἁδράνεια τῆς βυζαντινῆς θεολογίας» (μετρᾶνε μὲ τὸ στρέμμα ἢ τὶς σελίδες τὴν ποιότητά της, λὲς καὶ πρόκειται γιὰ ρεκλάμα), ὅμως ἡ ἄποψή τους δὲν μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ στὰ σοβαρά, οὔτε νὰ ἀποτελέσει ἀπαρχὴ σοβαρῆς συζήτησης.

Ἂν οἱ Δυτικοὶ δὲν εἶχαν κράτος ποὺ νὰ ὀργανώνει τὴν ἀντιισλαμικὴ ἀντίσταση καὶ ἀντεπίθεση καὶ γι’ αὐτὸ οἱ κληρικοί τους, πράγματι, ἔπρεπε νὰ ἔχουν διπλὸ ρόλο, πολιτικὸ καὶ θεολογικό, οἱ βυζαντινοὶ θεολόγοι δὲν χρειαζόταν νὰ ἔχουν πολιτικὸ ρόλο, καὶ ἀρκοῦνταν στὴν θεολογικὴ πλευρὰ τῆς διαμάχης. Ἦταν οἱ Ρωμιοὶ Αὐτοκράτορες αὐτοὶ ποὺ προέτρεπαν τοὺς στρατιῶτες τους νὰ ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῶν Χριστιανῶν. «Πρέπον ἐστιν ὑπὲρ τῶν χριστιανῶν καὶ ὁμοφύλων ἀγωνίσασθαι» διακηρύσσουν κρατικοὶ ἀξιωματοῦχοι τὸν 9ο αἰώνα. Καὶ ἡ λαϊκὴ ὀρθόδοξη ἀντίδραση ἔναντι τοῦ Ἰσλὰμ δὲν ἦταν καθόλου χλίαρη. Σὲ λαϊκὸ ἄσμα διαβάζουμε:

«Εἰπέτε τὸν αὐθέντη μου καὶ τὸν γλυκύν μου κύρην,
ἕως οὗ βλέπω τὰ ὁσπίτια μου διπλομανταλωμένα,
ἕως οὗ βλέπω τὴν μάνναν μου τὰ μαῦρα φορεσμένην,
καὶ ἐβλέπω καὶ τὰ ἀδέλφια μου τὰ μαῦρα φορεμένα,
ὅπου καὶ ἂν εὕρω Σαρακηνὸν τὸ αἷμα του νὰ πίνω.
Καὶ ἂν μὲ παραμανιώσουσιν, εἰς τὴν Συρίαν νὰ πέσω,
τὰ στενορύμια τῆς Συρίας κεφάλια νὰ γεμίσω,
τὰ ξηρορυάκια τῆς Συρίας αἷμα νὰ τὰ γεμίσω».
Τὸ νὰ τὰ ἀκούσῃ ὁ ἀμιρᾶς, πολλὰ τὸν ἐφοβήθη.

Ἂς μὴν παραθέσουμε λεπτομερῶς τοὺς βυζαντινοὺς ἱστορικοὺς ποὺ ἀναφέρουν πρῶτοι τὶς ἱστορίες περὶ ἐπιληψίας τοῦ Μωάμεθ, κοροϊδεύουν τὸ γάμο του μὲ τὴ γηραιὰ χήρα καὶ τοὺς ἄλλους γάμους του. Δὲν μπορεῖ, βεβαίως, νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς παράδειγμα φιλοϊσλαμισμοῦ ἡ θεολογικὴ σκέψη τῆς Τουρκοκρατίας ἢ τῆς περιόδου λίγο πρὶν τὸ 1453, ὅταν πολιτικῶς τὰ πάντα εἶχαν χαθεῖ.

Τὸ ἀντιφατικὸ τοῦ πυρήνα τοῦ ἐπιχειρήματος τοῦ Κουτσουρέλη -καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του- ἔγκειται στὸ ὅτι ἐνῶ ὑποστηρίζει, ὡς ἄθεος-ἄθρησκος, τὴν ἐπανάσταση τῶν ἀστῶν ἐνάντια στὴ Δυτικὴ ἐκκλησία καὶ ὑποστηρίζει τὴν ἐκκοσμίκευση μεταξὺ 17ου καὶ 20οῦ αἰ. ταυτόχρονα ὑποστηρίζει τὴν παρέμβαση τῶν κληρικῶν σὲ θέματα αὐστηρῶς πολιτικά, δηλαδὴ αὐτὸ στὸ ὁποῖο οἱ ἀστοὶ τοῦ 18ου αἰ. ἀντιτάχθηκαν. Καὶ μὲ τὸν ἀστυφύλαξ καὶ μὲ τὸν χωροφύλαξ…

Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ ἄλλοι: Ἀπὸ τὴ μία χαίρονται μὲ τὴν ἀνάδυση τῆς κοσμικῆς-ἄθεης κοινωνίας στὴ Δύση, δηλαδὴ ἀποστρέφονται τὴν θεοκρατικὴ δυτικὴ μεσαιωνικὴ κοινωνία, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη βρίζουν τοὺς Βυζαντινοὺς ἐπειδὴ ἡ βυζαντινὴ κοινωνία δὲν ἦταν σὰν τὴν δυτικομεσαιωνική.

Καταλαβαίνω ποῦ τὸ πᾶνε: Σκέφτονται, μὲ τὸ μυαλό τους, ὅτι ἂν καὶ ἡ Ρωμανία ἦταν θεοκρατία (μὲ παπάδες ποὺ κήρυτταν Ἱεροὺς Πολέμους), τότε θὰ ἀκολουθοῦσε στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἡ ἴδια μετεξέλιξη τῆς κοινωνίας ὅπως στὴ Δύση. Ἔλα πού, ὅμως, ἡ Ρωμανία συνέχιζε τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ Ἀρχαιότητα, στὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε θεοκρατία! Φαίνεται ὅτι ὁ Κ. Κ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του θὰ ἤθελαν νὰ ἐπικρατοῦσε θεοκρατία στὴν βυζαντινὴ περίοδο ὥστε ἀργότερα νὰ προκύψει ἕνα κοσμικὸ κράτος (σὰν τὰ Δυτικά) ὡς ἀντίδραση σὲ αὐτήν. Πρόκειται γιὰ ντετερμινιστική, παιδικὴ σκέψη: Ἐπειδὴ ἔτσι ἔγινε κάπου δὲν σημαίνει ὅτι ἔτσι θὰ γινόταν καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ.

Ἡ Ρωμανία ἀντιπάλευε δύο θεοκρατίες. Μία τοῦ Ἰσλὰμ καὶ μία τῆς Δύσης. Ἂν ἔχασε, δὲν ὀφείλεται στὴν ἁδράνεια τῶν βυζαντινῶν θεολόγων νὰ φανατίσουν τὶς μάζες, σὰν σοβιετικοὶ ἰνστρούχτορες. Ὀφείλεται σὲ καθαρὰ γεωπολιτικοὺς λόγους καὶ τυχαῖες ἐξελίξεις, ὅπως τὴν ταυτόχρονη ἐπίθεση στὴ Ρωμανία ἀπὸ Νορμανδοὺς-Δυτικοὺς καὶ Τούρκους, μαζὶ μὲ μιὰ χαλάρωση τοῦ κράτους (στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰ., ἀφαιρώντας τὰ προνόμια τῶν Ἀκριτῶν καὶ μειώνοντας τὶς στρατιωτικὲς δαπάνες ἔκαμε τὰ ἀνατολικὰ σύνορα εὐάλωτα στὶς ἐπιθέσεις.  Ἔπαψε νὰ διατηρεῖ σημαντικὸ μάχιμο στόλο πράγμα ποὺ ἐπέτρεψε στοὺς Βενετοὺς νὰ ἁλωνίζουν), κι ὄχι σὲ ἁδράνεια τῆς Ἐκκλησίας νὰ φανατίσει τὰ πλήθη. Προηγουμένως, ὅσον καιρὸ ἡ Ρωμανία ἀντιμετώπιζε τοὺς Ἄραβες, δύναμη πολὺ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπὸ τοὺς φεουδάρχες, ἦταν ἀπρόσβλητη. Δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα νὰ  ἐναντιώνονται κατὰ τῶν μεσαιωνικῶν Ἱεροεξεταστῶν ὁ Κ.Κ. καὶ οἱ ἀντιβυζαντινοὶ ὁμοϊδεάτες του, λοιπόν. Ἀφοῦ τέτοιους ἤθελαν καὶ στὸν μεσαιωνικὸ Ἑλληνισμό. Μόνο τραγικὸ εἶναι νὰ τάσσονται ὑπὲρ τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης καὶ τῆς θεοκρατίας ὅλοι αὐτοί, ἐνῶ ὁ Κοραῆς (τους) δήλωνε εὐτυχὴς ποὺ ἀπέτυχε ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν.

Βεβαίως ὁ Κ.Κ. παίρνει τὴν ἀπάντηση (στὰ σχόλια) ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου τὴν διατριβὴ διάβασε: Ὄχι μόνο εἶχαν ἀντιισλαμικὴ πολεμικὴ οἱ ρωμιοὶ θεολόγοι ἀλλὰ αὐτὴ ἦταν καὶ σφοδρή. Φυσικά, στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα, ἀφοῦ ὁ Κ.Κ. δὲν πείθεται οὔτε κι ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ ἔργο τοῦ ὁποίου φέρνει ὡς παράδειγμα περὶ βυζαντινῆς ἰσλαμοφιλίας ἢ ἀδράνειας. Οὐ μὲ πείσεις…

 

Υ.Γ.

Συνεχίζει ὁ Κ.Κ.:

«Αναρωτιέμαι γιατί δεν θυμάται και γιατί δεν πονάει ο ελληνικός λαός για το 1071 ή το 1176. Και γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι προϋπόθεση του 1204 αναγκαία ήταν οι παιδαριωδίες του Κηρουλάριου το 1054. Όταν επιλέγεις διμέτωπο υπ’ αυτές τις συνθήκες είσαι άξιος της τύχης σου»

Εἶναι ἀπορίας ἄξιο ποῦ βρίσκουν τὸ θράσος οἱ Δυτικιστὲς καὶ κατηγοροῦν τὴν Ὀρθοδοξία γιὰ πρόκληση ἀμνησίας γιὰ τὸ 1071 / 1176, οἱ Δυτικιστὲς ποὺ ἐπὶ δύο αἰῶνες κάνουν τιτάνιο ἀγῶνα νὰ ξεχαστεῖ τὸ 1204 -καὶ τὸ ἔχουν πετύχει τουλάχιστον σὲ ἐπίπεδο κρατικῆς ἐκπαίδευσης. Ἂν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν πονᾶ τὶς τουρκικὲς νίκες τοῦ 1071 /1176 καὶ δὲν τὶς μνημονεύει, αὐτὸ συμβαίνει ἁπλούστατα γιατὶ τὸ 1453 ξεπέρασε ἀπὸ κάθε ἄποψη τὸ 1071 / 1176 ὡς σύμβολο τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας. Τὸ 1071 ὑπῆρχε ἀκόμη Αὐτοκρατορία, τὸ 1453 ὅλα τελείωσαν. Ἂν ἡ τουρκικὴ ἐπιθετικότητα εἶχε μείνει στὸ Μαντζικέρτ, τότε τὸ τελευταῖο θὰ μνημονευόταν σήμερα ὅπως κατὰ τὸν 15ο αἰ.

Οἱ ἀπολογητὲς τῆς μεσαιωνικῆς Δύσης ὅταν ἐπιρρίπτουν στὸν Κηρουλάριο τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ Σχίσμα, μπερδεύουν τὶς αἰτίες μὲ τὶς ἀφορμὲς τοῦ Σχίσματος καθὼς καὶ τῆς Ἅλωσης τοῦ 1204. Οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν τὴν ἐπέκταση σὲ βάρος τῆς Ρωμανίας καὶ τὴν πνευματική της καθυποταγή: Πρώτον: ἄρνηση τῆς ρωμαϊκότητας προκειμένου νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς Ρωμαῖος αὐτοκράτορας ὁ Γερμανὸς αὐτοκράτορας. Ἡ ρωμαϊκότητα ἔδινε δικαιώματα παγκόσμιας κυριαρχίας, δηλαδὴ οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν οἱ Ρωμιοὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ ἠθικὸ δικαίωμα τῆς Δύσης νὰ τοὺς κατακτήσει. Δεύτερον: ὑποταγὴ στὴ μαριονέτα τῶν Δυτικῶν, τὸν Πάπα, καὶ ἀπάρνηση τοῦ δικοῦ μας πολιτισμοῦ. Δὲν εἶναι οἱ Βυζαντινοὶ ποὺ ἐπέλεξαν διμέτωπο ἀγώνα, εἶναι οἱ Δυτικοὶ ποὺ τοὺς τὸ ἐπέβαλαν θέλοντας νὰ ἐπεκταθοῦν, μὲ διάφορες προφάσεις. Ἡ ἀβασιμότητα τῶν φιλοδυτικῶν ἀπόψεων ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ Νορμανδοὶ κατέλαβαν ὅλη τὴν Κάτω Ἰταλία τὸ 1071. Μόλις 17 χρόνια ἀπὸ τὸ 1054 -τάχα τὴν αἰτία τῆς ἀτελείωτης ἐπιθετικότητάς τους. Λὲς καὶ ὁ ἐχθρὸς τῶν Ρωμιῶν Λιουτπράνδος ἔζησε μετὰ τὸ 1054 -τέτοια ἀσχετοσύνη καὶ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας. Κι ὅταν σχολιαστὴς ὑπενθυμίζει στὸν Κ.Κ. τὸν Λιουτπράνδρο ὡς παράδειγμα τοῦ ἀνθελληνικοῦ μίσους τῶν Δυτικῶν πρὸ τοῦ Σχίσματος, τότε ὁ Κ.Κ. πετάει τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα καὶ ἀντιλέγει πὼς κι οἱ Ἄραβες μισοῦσαν τοὺς Βυζαντινούς. Ἀντὶ γιὰ νὰ δώσει ἐξήγηση γιὰ τὸν Λιουτπράνδο. Σοφιστεῖες, καὶ τίποτε ἄλλο.

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε τί ἔλεγε ὁ Λιουτπράνδος σὲ ἕνα συμπόσιο στὴν Κωνσταντινούπολη στὶς 7 Ἰουλίου 968:

«Ὁ Νικηφόρος [Φωκᾶς] πρόσθεσε ὑβριστικά: ‘Σεῖς δὲν εἶστε Ρωμαῖοι· εἶστε Λομβαρδοί!’. Θέλησε νὰ συνεχίσει καὶ μοῦ ἔκανε νεῦμα νὰ σιωπήσω, ἀλλὰ ἐγὼ ἔχασα τὴν ὑπομονή μου καὶ ἔλαβα τὸν λόγο: ‘Ἐμεῖς –καὶ μὲ τὸ «Ἐμεῖς» ἐννοῶ ἐμᾶς τοὺς Λομβαρδούς, τοὺς Σάξωνες, τοὺς Γάλλους, τοὺς Λωρραινούς, τοὺς Βαυαρούς, τοὺς Σουηβούς, τοὺς Βουργουνδίους– περιφρονοῦμε τοὺς Ρωμαίους σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε ὅταν ὀργιζόμαστε μὲ τοὺς ἐχθρούς μας, μόνη ἡ λέξη «Ρωμαῖε» εἶναι ὅλο ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε νὰ ἐκστομίσουμε, γιατὶ στὴ γλώσσα μας μόνη αὐτὴ ἡ κακὴ λέξη [Ρωμαῖε] περιλαμβάνει ὅλη τὴν κλίμακα τῆς μικροπρέπειας, τῆς ἀναδρείας, τῆς φιλαργυρίας, τῆς παρακμῆς, τῆς ἀπιστίας καὶ ὅλων τῶν ἄλλων κακιῶν’»

Τέτοιο μίσος πρὸ τοῦ Σχίσματος εἶχαν οἱ Δυτικοί. Τὰ φούμαρα περὶ ἄφρονος Κηρουλάριου ποὺ λένε καὶ ξαναλένε οἱ Φιλοδυτικοὶ γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν καλή τους πνευματικὴ πατρίδα, τὴ μητέρα-Δύση τους, σημαίνουν ἁπλὰ ὅτι ἀντιλαμβάνονται ὡς «παράλογη δημιουργία διμέτωπου ἀγώνα» (!) τὴν δίκαιη κι ἀναμενόμενη ἀντίδραση τῶν Βυζαντινῶν ἀπέναντι στὸ ἀναίτιο μίσος κι ἐπιθετικότητα τῆς Δύσης. Ἀντίδραση ποὺ κάθε λαὸς μὲ ἀξιοπρέπεια κι ἔνστικτο αὐτοσυντήρησης θὰ ἐπεδείκνυε.

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ Φιλοδυτικοὶ μιλοῦν ἔχοντας ὡς προϋπόθεση καὶ ὡς ψευδοεπιχείρημά τους τὴν προφανὴ κυριαρχία τῆς Δύσης ἐδῶ καὶ 8 αἰῶνες. Ἔτσι ὅμως, διαπράττουν μιὰ ἀκόμη ἱστορικὴ λαθροχειρία: Γιατὶ τὸ 1100 οἱ συσχετισμοὶ ἰσχύος Δύσης-Ἑλλήνων δὲν ἦταν οἱ ἴδιοι μὲ τώρα, ἀλλὰ ἡ Ρωμανία ἦταν μιὰ ὑπερδύναμη τῆς ἐποχῆς, (τουλάχιστον) ἰσάξια τῆς Δύσης, κι ὄχι κάποιο κράτος ποὺ πάλευε χωρὶς νόημα ἐναντίον τοῦ Παγκόσμιου Κυρίαρχου. Ἡ λαθροχειρία αὐτὴ περνᾶ ἀπαρατήρητη, ὅμως εἶναι κλειδί γιὰ τὴν κατανόηση τῆς στάσης τῶν προγόνων μας ἔναντι τῆς Δύσης. Ὁ Κ.Κ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του θέτουν τὸ ὅλο ζήτημα ὡσὰν οἱ Βυζαντινοὶ νὰ ἦταν ὁ Τσίπρας.

Ἂς μὴν νομίζουν ὅτι κοροϊδεύουν κάποιον οἱ ἐξωραϊστὲς τῆς (μεσαιωνικῆς) Δύσης, κάνοντας λόγο ξανὰ καὶ ξανά γιὰ «Σφάξε με, ἀγά μου, ν’ ἁγιάσω». Αὐτὴν τὴ φορά, καμμιὰ προαγωγὴ στὸ ἀξίωμα τοῦ καρδινάλιου δὲν περιμένει κανέναν τους. Οὔτε καρριέρα στὴ Δύση θὰ κάνουν ὡς φωτοδότες.

Posted in Άραβες, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Καημοὶ τοῦ μηδενὸς

Θεωρῶ τόν Στέλιο Ράμφο ὡς ἐπικεφαλή τή στιγμή αὐτή, στήν Ἑλλάδα, τῆς ἰδεολογίας τοῦ συγκουσιακοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Ὁ «Καημός τοῦ Ἑνός» εἶναι πράγματι ἕνας κῆπος ἐπιλεγμένων καταφορῶν, συγκρούσεων βεβιασμένων ἑρμηνειῶν πού ἀποσκοπεῖ μανιχαϊστικά σχεδόν, στήν ἄμεση κατατρόπωση (πλήν ὀλίγων στοιχειωδῶν ἐπιβιωμάτων) τοῦ ἀρχαίου κακοῦ τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης, ἀπό τόν ἐκσυγχρονισμένο καί ἀποτελεσματικό ἀγαθό τῆς Δυτικῆς θεωρίας καί πράξης. Ὁ θεολογικά πεπαιδευμένος ἀναγνώστης δυσφορεῖ κατά συρροήν παρακολουθώντας τόν συγγραφέα νά ἀνασκολοπίζει μία πρός μία θεμελιώδεις θέσεις τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας, ἀδιαφορώντας αὐτονοήτως γιά τόν πνευματικό τους λόγο καί βάθος. Ἡ κατασυκοφάντηση τῆς Θ. Εὐχαριστίας ὡς νευρωτικῆς «δοξολογικῆς ἀγκύλωσης» (σ. 116) καί τῆς θεολογίας τῆς νοερᾶς προσευχῆς ὡς «ἁπλῆς λεκτικῆς ἀναφορᾶς στό Θεό» (σ. 235) καθώς καί σύνολης τῆς ὀρθόδοξης ἀσκητικῆς (σ. 245 κ.α) ὡς ἄρνησης τοῦ πλήρους ἀνθρώπινου ἑαυτοῦ, ἤ τῆς ἐξομολόγησης ὡς «ψυχοθεραπείας τοῦ ὁμαδικοῦ καί μή ἐξατομικευμένου ἀνθρώπου» (σ. 286), συμπορεύονται ἁρμονικά μέ τήν καταδίκη τῆς ὀρθόδοξης Χριστολογίας (σ. 106) καί Τριαδολογίας. Ὅλα αὐτά καί ἄλλα παρόμοια, ἔχουν ἐπισημανθεῖ οὕτως ἤ ἄλλως ἀπό κριτικούς τοῦ βιβλίου[4], ὅπως καί τά μεγαλυνάρια του πρός Ἀκινάτη καί Λούθηρο διότι αὐτοί μετά τόν Αὐγουστίνο προετοίμασαν καί θεμελίωσαν τήν Δυτική μεγάλη ἔξοδο πρός τό αὐτοσυνείδητο ἄτομο καί τόν ἄκρως δημιουργικό κόσμο του, ἐνάντια στίς παντοειδεῖς θρησκευτικο-εκκλησιαστικές καθηλώσεις.

…Γιά τούς λόγους αὐτούς δέν ἀξίζει τόν κόπο νά ἐμμείνουμε στήν κατάδειξη λαθῶν καί διαστρεβλώσεων στόν «Καημό τοῦ Ἑνός» -στόχος τοῦ βιβλίου δέν εἶναι τόσο ἡ ἀλήθεια οσο ἡ ἀνατροπή. Ἄν ἔχει κάτι σημασία θά ἦταν ἡ κατάδειξη τῆς ἀτέλειας τῶν μέσων πού ὁ συγγραφέας χρησιμοποιεῖ γιά τήν πάσῃ θυσίᾳ ἀνατροπή αὐτή, κοντολογίς, τήν ἀτέλεια τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ Ράμφου πού προκύπτει λόγω τῆς ἐπιλεκτικῆς γνώσης τῆς ἴδιας τῆς μοντερνικότητας τήν ὁποία εὐαγγελίζεται. Ἐδώ ἀκριβῶς βρίσκεται τό μέγα παράδοξο! Ὁ συγγραφέας τοῦ «Καημοῦ τοῦ Ἑνός» ἐπιχειρεῖ τόν εὐαγγελισμό τοῦ μοντερνισμοῦ μέ ἀπολύτως προ-μοντέρνα ἐργαλεῖα, μιλά γιά ἐκσυγχρονισμό μέ τήν γλώσσα τῆς προ-νεωτερικότητας.

Τό πρῶτο εἶναι ἡ προμοντέρνα κατανόηση τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας ἀπ’ τόν Ράμφο, ὡς ρουσσωικό ἀπ’ εὐθείας συμβόλαιο κλειστῶν ἀτομικοτήτων, χωρίς καμμιά συμβολική μεσίτευση- ἀφοῦ Σύμβολα διαθέτει μόνον ἡ ἀτελής, ὁμαδική βυζαντινή καί νεοελληνική κοινωνία! … ὁ Ράμφος νομίζει πώς ἡ σύγχρονη Δυτική κοινωνία εἶναι ἄμεση καί ἀμετάβλητη συνέχεια τῶν ἰταλικῶν ἀναγεννησιακῶν κοινωνιῶν πού περιέγραψε ὁ Jacob Burckhardt ὡς γενέτειρες τοῦ νεώτερου ἀνεπτυγμένου ἀτομικισμοῦ καί τῆς νέας ἠθικῆς καί θρησκείας του, στό κλασσικό ἔργο του γιά τόν «Πολιτισμό τῆς Ἐναγέννησης στήν Ἰταλία»[10]. Στήν πραγματικότητα ἡ ἐξέλιξη τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν ὑπῆρξε ἀπείρως πιό πολύπλοκη 

 

Ὡραῖες διαμάχες, πρὸ τῆς κατάρρευσης, ὅταν τίποτε δὲν ἔδειχνε ὅτι ἡ καταστροφὴ ἦταν σὲ 3-4 χρόνια ἀπόσταση. Οἱ συζητήσεις ἦταν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου, νικοῦσε βέβαια πάντα ὁ ἐκσυγχρονισμὸς ξεκλειδώνοντας τὶς ντουλάπες μὲ τοὺς κρυμμένους ἀπὸ τοὺς ἐθνολαϊκιστὲς σκελετούς (τί ἀγγλικούρα). Τὸ κυριακάτικο ΒΗΜΑ εἶχε 800 σελίδες ἔνθετο μὲ γνῶμες τῶν εἰδικῶν, ἀνταποκρίσεις ἀπὸ τὶς κοιτίδες τοῦ Πολιτισμοῦ κ.ἄ. Μόνο γιὰ ἱστορικοὺς λόγους ἡ ἀνάρτηση: Πῶς μιὰ ἐποχὴ αὐτοκαταστρέφεται ὥστε ὅταν ἔρθει ἡ κρίση τότε νὰ μὴν ἔχει τίποτε διαθέσιμο ἀπὸ τὰ παλιά της «ὅπλα»: Οὔτε πνευματικότητα οὔτε λεφτὰ οὔτε παιδιά -ἄλλο ἂν συμπαθῶ τὸν Λουδοβίκο (ποὺ δὲν ἔχει καὶ σημασία). Ἂς παριστάνει τώρα ὁ κάθε Ράμφος ὅτι πρὸ κρίσης ἡ ἐξουσία ἀνῆκε στοὺς Ἐχθρούς, κι ὄχι στοὺς δικούς του. Ὅπως καὶ οἱ διάφοροι σοβαροί, σήμερα, Ἀριστεροὶ ποὺ δὲν διακρίνουν καμμιὰ ἀριστερὴ ἰδεολογικὴ ἡγεμονία στὴ Μεταπολίτευση. Ὁρίστε, πάντως, ἔβαλα κι ἐγὼ δεσμὸ πρὸς τὸ Ἀντίφωνο. Τί ἄλλο θὰ κάνουν τὰ χεράκια μου.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Ἐμφύλια

Ἂν οἱ Νεοέλληνες καταπιάνονται τόσο πολὺ μὲ τὸν Ἐμφύλιο καὶ τὴν πρόσφατη ἱστορία τους, αὐτὸ δὲν ὀφείλεται στὸ ὅτι τὸ αἷμα δὲν ξεχάστηκε ἀκόμη. Ὀφείλεται στὸ ὅτι οἱ Νεοέλληνες κατὰ βάθος πιστεύουν ὅτι δὲν ἔχουν κι ἄλλη ἱστορία -μελλοντική. Δηλαδή, μέλλον· πιστεύουν ὅτι δὲν τοὺς μένει πιὰ χρόνος (ὅσοι καταπιάνονται τόσο πολὺ μὲ τὸν Ἐμφύλιο), προσωπικὸς καὶ συλλογικός. Γιὰ ὅποιον πεθαίνει συλλογικά, ὁ μικρόκοσμος τῶν 60-70 χρόνων, ἡ διάρκεια μιᾶς ἀτομικῆς ζωούλας (ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ περιέχει ἕναν πολιτισμό, γι’ αὐτὸ εἶναι ζωούλα), μέσα στὸν ὁποῖο βουλιάζει ἔχει τεράστια σημασία. Ἀφοῦ λείπει τὸ ὅραμα, ποὺ συνδέει μακρινὸ παρελθὸν καὶ μέλλον, κι ἡ αὐτοσυντήρηση εἶναι σὲ mode χαμηλῆς ἐνέργειας, σὰν κινητὸ ποὺ τελειώνει ἡ μπαταρία του, μόνο τέτοιες διαμάχες μποροῦν νὰ γίνουν. Ἐνδεικτικά, οἱ ἴδιοι οἱ ἀντίπαλοι τοῦ Ἐμφυλίου εἶχαν διαφορετικὴ νοοτροπία, κι ὄχι «μὲ σκότωσες, σὲ σκοτώνω». Φαντάζονταν, οἱ μὲν πὼς ὑπερασπίζονταν τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸ Χριστιανισμό, οἱ δὲ τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια. Ὄχι ὅτι «τί μᾶς κάνατε; ἐσεῖς οἱ κακοί» -ἐνῶ σήμερα, αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια αἰτία διαμάχης καὶ δευτερεύοντα ἢ ἀνύπαρκτα τὰ ἄλλα. Κι αὐτὰ δὲν τὰ λέω, ἂν καὶ θὰ τὸ ἤθελα, γιὰ νὰ προτρέψω νὰ σταματήσουν νὰ τὸ κάνουν, γιατὶ οἱ προτροπὲς ἀποδείχτηκαν μάταιες. Τί παράξενο ὅμως: Ὅσο πιὸ μικροῦλες οἱ διαμάχες, τόσο πιὸ μεγάλη ἡ λύσσα.

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , | 1 σχόλιο

Σώτη Τριανταφύλλου, Ρουσσώ, Ζώσιμος

Νὰ βάζουμε τὰ πράγματα σὲ μιὰ σειρά, τὶς παρεξηγήσεις δεκαεπτὰ αἰώνων μαζί. Ναί.

Σώτη:

η ευρωπαϊκή αριστερά επιστρέφει στις χριστιανικές της ρίζες και διατυπώνει τον παραλογισμό περί αγάπης που είναι ισχυρότερη από το μίσος. … Όταν η αριστερά δεν θέλει να καταλάβει τα ζητήματα που είναι για εκείνη ταμπού -την καταγωγή, την ταυτότητα, την εθνικότητα, τη θρησκεία- καταφεύγει στον χριστιανισμό, στην ηχητική υπόκρουση, στον μακρινό θόρυβο, του πολιτισμού μας. Αλλά ο χριστιανισμός δεν δίνει λύσεις· δίνει μονάχα αναβολές.

Πρὶν ἀπὸ τὴν Τριανταφύλλου, ὁ Ρουσσώ:

«Ξεσπᾶ μήπως κάποιος πόλεμος μὲ τὸ ἐξωτερικό; Οἱ χριστιανοὶ πᾶνε στὴ μάχη χωρὶς βαρυγκωμιά. Οὔτε ἕνας ἀνάμεσά τους δὲν διανοεῖται νὰ τὸ σκάσει. Κάνουν τὸ καθῆκον τους, μὰ χωρὶς πάθος γιὰ τὴ νίκη. Ξέρουν νὰ πεθαίνουν πιὸ πολύ, παρὰ νὰ νικοῦν. Δὲν ἔχει γι’ αὐτοὺς σημασία ἂν εἶναι νικητὲς ἢ νικημένοι….Παρατάξτε τους ἀπέναντι σ’ ἕναν γενναῖο λαὸ ποὺ φλέγεται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα του καὶ τὴ δόξα της, φανταστεῖτε τὴ χριστιανικὴ δημοκρατία σας ἀντιμέτωπη μὲ τὴ Σπάρτη ἢ τὴ Ρώμη καὶ οἱ θεοσεβεῖς σας χριστιανοὶ θὰ νικηθοῦν, θὰ συντριβοῦν, θ’ ἀφανιστοῦν πρὶν προλάβουν νὰ τὸ καταλάβουν …Ὁ χριστιανισμὸς δὲν κηρύττει παρὰ τὴν ὑποδούλωση καὶ τὴν ἐξάρτηση. Τὸ πνεῦμα του εὐνοεῖ ὑπερβολικὰ τὴν (κάθε λογῆς) τυραννία, ἡ ὁποία ἐπωφελεῖται ἀπ’ αὐτό. Οἱ ἀληθινοὶ χριστιανοὶ εἶναι καμωμένοι νά ‘ναι δοῦλοι. Αὐτὸ τὸ ξέρουν καὶ δὲν τοὺς καίγεται καρφί….Μᾶς λένε: τὰ χριστιανικὰ στρατεύματα εἶναι θρυλικὰ γιὰ τὴν ἀνδρεία τους. Ἐγὼ τὸ ἀρνοῦμαι. Ἂς μοῦ δείξουν τέτοια στρατεύματα…Ὅταν ὁ σταυρὸς ἔδιωξε τὸν ἀετό, ὅλη ἡ ρωμαϊκὴ ἀνδρεία χάθηκε»

Κι ἀκόμη πιὸ πρίν, ὁ κόμης Ζώσιμος:

«Ἀπὸ τότε ποὺ ἀγνοήθηκε αὐτὴ ἡ [παγανιστική] γιορτή –ἀπ’ ὅταν παραιτήθηκε ὁ Διοκλητιανὸς ἀπὸ τὸ αὐτοκρατορικὸ ἀξίωμα–, ἡ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία σταδιακὰ κατέρρευσε· καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε ἐκβαρβαρώθηκε … Ἀπὸ τότε ἔπαψε νὰ ὑπάρχει ὁ θεσμὸς τῶν δημοσίων θυσιῶν, καὶ παραμελήθηκαν ὅλοι οἱ πατροπαράδοτοι θεσμοὶ καὶ τὰ ἔθιμα, καὶ αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ συρρικνωθεῖ ἡ ρωμαϊκὴ ἐπικράτεια καὶ νὰ ἐποικιστεῖ ἀπὸ βαρβάρους»

 

Αὐτὸ τὸ ἀτομικὸ στρέψιμο καὶ τῆς ἄλλης παρειᾶς στὸν Ἐχθρό, πόσο (καὶ γιὰ πόσο καιρό) ἔχει παρερμηνευθεῖ ὡς ἀτομικὴ ἀδιαφορία μπρὸς στὴν συλλογικὴ ἐξαφάνιση. Ἀπὸ πραγματικούς (ἐννοεῖται!) Χριστιανοὺς ἕως Ἀ(ντι)χριστιανούς, ποὺ ξέρουν κι αὐτοὶ (ἀλίμονο!) πότε ἕνας Χριστιαν(ισμ)ὸς εἶναι πραγματικός Χριστιαν(ισμ)ός:

Γελᾶνε οἱ Αἰῶνες μαζί τους,

8552273225_20ac9b88ca_b

1920px-justinian555ad

..Μορφάζουν εἰρωνικὰ οἱ Χιλιετίες, ξεσπᾶν σὲ γέλια οἱ Δρουγγάριοι τοῦ Πλωίμου..

 

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἑνωτικοὶ λογοτέχναι κατὰ τῶν Ἀνθενωτικῶν

Ξεσπαθώνει κατὰ τῶν Ἀνθενωτικῶν γιὰ ἑκατοστὴ φορὰ (αὐτὴ τὴ φορὰ κατὰ τοῦ Μάρκου Εὐγενικοῦ) ὁ Κ. Κουτσουρέλης. Καὶ γράφει:

Απ’ τον Κυδώνη ώς τον Βενιζέλο κι από τον Βησσαρίωνα ώς τον Καραμανλή, η εθνική πολιτική είναι ένα ντέρμπυ όπου στο τέλος θριαμβεύουν πάντοτε οι χωριάτες. Οι άλλως καλούμενοι και «Ευγενικοί».

Ἐπειδὴ μερικοὶ ἀπὸ ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα δὲν σκαμπάζουν, δὲν τὰ καταδέχονται (ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση), ἂς τοὺς τὸ ποῦμε λογοτεχνικά, ποιητικά, ὅπως ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς:

 

Σὲ χρόνια περασμένα, τὸν παλῃὸ καιρό,

Φράγκοι πατοῦν τὴν Πόλι τὴν ἀπάτητη,

Καὶ ‘ς τὸ σταυρὸ ἀπάνου ποῦ κρατούσανε

Κ’ ἐδείχναν μὲ καμάρι μᾶς σταυρώνουνε.

Ὕστερα ἦρθ’ ὁ Τοῦρκος ‘ς τὰ σημάδια τους,

Πρῶτα τὸ δρόμο Φράγκος τοῦ τὸν ἔδειξε.

Βάστα, καϊμένη Πόλι, βάστ’ Ἀνατολή,

Τὴ φλόγα, τὸ μαχαῖρι, τὴν ἀτίμωσι!

 

Γεμίσαμε μὲ πολλοὺς ἀστούς. Πάρα πολλοὺς γιὰ νὰ τοὺς ἀντέξει τὸ χωριό μας. Ἂς παραθέσω καὶ τὰ παλιὰ λόγια ἄλλου λογοτέχνη, ποὺ τώρα τοῦ ἀρέσουν ὅσα γράφει ὁ Κουτσουρέλης: 

«Κάπου μακρυὰ οἱ θλιμμένοι αὐτοκράτορές μας δακρύζουν. Θρηνεῖ ἱερεμιακὰ ὁ Μᾶρκος Εὐγενικὸς καὶ ὁ μέγας ἄρχων Λουκᾶς Νοταρᾶς ὀδύρεται. Εἶναι ἀδύνατον νὰ καταλάβουν πὼς οἱ σημερινοὶ Ρωμηοὶ προοδέψαμε, γίναμε ‘Εὐρωπαῖοι’, τιμοῦμε ὄχι αὐτοὺς ἀλλὰ τὸν Καρλομάγνο καὶ μιὰ φωνὴ ἀντίστασης δὲν ἀκούγεται. Μονάχα νὰ ἔχουμε στὸν νοῦ μας τοὺς νεκρούς μας, τοῦ Σαγγαρίου καὶ τῆς Τρεμπεσίνας, τῆς Ἴμβρου καὶ τοῦ Πενταδακτύλου. Νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας πὼς ἡ ὑποταγὴ στὴ Δύση δὲν ἔσωσε τὴν Πόλη, δὲν προστάτεψε τὴ Μικρασία, δὲν λευτέρωσε τὴν Κύπρο».

Λογοτέχνες, θὰ μοῦ πεῖτε. Σήμερα πιστεύουν ἔτσι, αὔριο ἀλλιῶς.

Posted in 1453, Δύση, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἕνα βράδυ πού ‘βρεχε

κι ἂς μὴν βρέχει.

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

ἀγάλματα

σάρωση1332σάρωση1333

Τί πιὸ ὡραῖο, νὰ εἶσαι ἕνα ἄγαλμα παρατημένο στὰ δάση. Σπασμένο, χωρὶς πόδια; Ἀκόμα καὶ σπασμένο, ναί· γιατί, θὰ πᾶς κάπου; «Τὸ θέμα εἶναι νὰ μπορεῖς νὰ ὑπομένεις, νὰ σὲ παιδεύει ἡ βροχὴ καὶ νὰ ὑπομένεις, ὅπως μονάχα ξέρουν νὰ ὑπομένουν μὲς στὶς πλατεῖες τὰ ἀγάλματα», ἔγραψε ὁ Χρῆστος Λάσκαρης. Αἴ, λοιπόν, ἅμα εἶσαι στὴν ἐξοχὴ καὶ ἄγαλμα, δὲν ἔχεις τέτοια ψυχολογικὰ θέματα τῶν πλατειῶν.

Ἀφροδισιάς, 4ος αἰ.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Μικρά Ασία, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Οἱ πέτρες τῆς Ἄγκυρας

Ἕνα ποντιακὸ τραγούδι γιὰ τὸ ‘22. Τμῆμα του εἶχα πρωτοδιαβάσει στὴν παλιὰ καλὴ Ἑλλοπία, ἀγνοῶ ὅμως ποιὸς ἔκανε τὴν ἀπόδοση ἀπὸ τὴν ποντιακὴ διάλεκτο στὴν κοινὴ νεοελληνική -καὶ θά ‘θελα νὰ τὸ διαβάσω καὶ στὴν ποντιακή. Καὶ στὴν κοινὴ νεοελληνική, ὡστόσο,  συγκινεῖ.



Κοίταξε τὶς πέτρες τῆς Ἄγκυρας

βλέπε καὶ τὰ δακρυσμένα μου μάτια.

Μείναμε σκλάβοι τῶν Τούρκων,

γιὰ δὲς τῆς μοίρας τὰ γραμμένα.

Οἱ λόφοι τῆς Ἄγκυρας εἶναι μονοκόμματοι.

Ἡ Ἑλλάδα κάηκε, κατακάηκε.

Νὰ τυφλωθεῖς καταραμένε Ἄγγλε,

στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀπόμεινε ἐλπίδα.

Ὁ στρατὸς ποὺ πῆγε γιὰ τὴν Ἄγκυρα,

ἔμεινε ἐκεῖ πεσκέσι στοὺς Τούρκους.

Ὅσοι μᾶς βοήθαγαν ἔκαναν πίσω

καὶ τοὺς Ἕλληνες τοὺς παρέσυρε τὸ κῦμα.

 

ce9aceaccebbceb5ce93cebacf81cf8ccf84cebf

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Σμύρνη

history1-3-thumb-large

1 Ἐπὶ  τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.

2 ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν·

3 ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν καὶ οἱ ἀπαγαγόντες ἡμᾶς ὕμνον· ᾄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν Σιών.

4 πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;

5 ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου·

6 κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ, ἐὰν μὴ προανατάξωμαι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου.

7 μνήσθητι, Κύριε, τῶν υἱῶν ᾿Εδὼμ τὴν ἡμέραν ῾Ιερουσαλὴμ τῶν λεγόντων· ἐκκενοῦτε, ἐκκενοῦτε, ἕως τῶν θεμελίων αὐτῆς.

8 θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος, μακάριος ὃς ἀνταποδώσει σοι τὸ ἀνταπόδομά σου, ὃ ἀνταπέδωκας ἡμῖν·

9 μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν.

 

Στῆς Βαβυλώνας τὰ ποτάμια, ἐκεῖ καθόμασταν καὶ κλαίγαμε, καθὼς θυμόμασταν τὴ Σιών. Στῆς ὄχθης τὶς ἰτιὲς εἴχαμε κρεμάσει τὰ μουσικὰ ὄργανα. Ἐκεῖ, μᾶς γύρευαν τραγούδια ἐκεῖνοι που μᾶς αἰχμαλώτισαν, κι οἱ διῶκτες μας γυρεῦαν ἀπὸ μᾶς ὠδὲς χαρᾶς. Μᾶς λέγαν: «Τραγουδήστε μας ἀπ’ τὰ τραγούδια τῆς Σιών». Μὰ πῶς νὰ τραγουδήσουμε τὶς ὠδὲς τοῦ Κυρίου σὲ ξένη γῆ; Ἂν σὲ ξεχάσω Ἰερουσαλήμ, νὰ παραλύσει τὸ δεξί μου χέρι. Ἡ γλώσσα μου ἂς κολλήσει στὸ λαρύγγι μου, ἂν δὲν σὲ θυμηθῶ, ἂν δὲν σε βάλω, Ἰερουσαλήμ, πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς χαρές μου.

Θυμήσου, Κύριε, τοὺς Ἐδωμίτες, ποὺ λέγανε, τὴν ἡμέρα ποὺ ἔπεσε ἡ Ἱερουσαλήμ: «Γκρεμίστε την, γκρεμίστε την συθέμελα».

Μὰ κι ἐσύ, Βαβυλώνα, γρήγορα θὰ καταστραφεῖς. Μακάριος ὅποιος σοῦ ἀνταποδώσει ὅσα μᾶς ἔκανες. Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ θὰ συντρίψει στὸ βράχο τὰ βρέφη σου.

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

«Christian Martyrs in Muslim Spain»

Μὴν τὸ ψάχνετε πολύ. Τὸ Ἰσλὰμ δὲν ἄλλαξε ἀπὸ τότε. Ἡ Δύση εἶναι ποὺ ἄλλαξε.

Perfectus, who served at the basilica of St. Aciscius just outside the city walls, was stopped one day on his way to market by a group of Muslims.(6) Seeing that he was a priest, they asked him to explain the «catholic faith» and to share with them his opinions about Christ and Muhammed. Fearing that he would only provoke his audience, Perfectus declined. But when the Muslims swore to protect him, he proceeded, in Arabic, to decry Muhammed as one of the false prophets foretold by Christ and as a moral reprobate who had seduced the wife of his kinsman.(7)  Though angered by the harsh attack, the Muslims respected their oaths and let Perfectus go on his way. But a few days later the priest ran into some of the same group, who no longer felt constrained by their earlier promise. Seizing Perfectus, they took him before the magistrate and testified that he had disparaged the prophet. As they led Perfectus to prison to wait out the holy month of Ramadân, he repeatedly denied his guilt. Only when he realized that his fate was sealed did he repeat his denunciation of Islam. On April 18, 850, Perfectus was decapitated before the crowds that had gathered to celebrate the end of the feast.

Flora was also the product of a religiously mixed marriage. Her mother, a Christian from the village of Ausianos just west of Córdoba, had married a Sevillan Muslim who died while Flora was still quite young. Deprived of this paternal influence, the girl grew up as a Christian. Well aware that children of mixed marriages legally had no choice but to be Muslim, the mother and daughter worked together to keep Flora’s Christianity a secret from her older Muslim brother. Ultimately the tension forced her to run away from home in the company of a sympathetic sister.(15) Her hopes of practicing her religion in peace were spoiled, however, when her [27] brother, apparently an influential figure in Córdoba, began to put pressure on the Christian community, forcing Flora to return. When neither threats nor promises had any effect on her resolve to remain Christian, he turned her over to the authorities. Despite Flora’s defense that she had been a Christian from birth and was therefore innocent of the charges of apostasy, Flora was sentenced to a severe whipping and placed on probation in her brother’s custody. No sooner had her wounds healed, however, than she fled again, this time taking refuge at a Christian household before leaving town with her sister. Ultimately, however, she decided to return and suffer the consequences.(16)

Pelagius was ten years old when his father, a Galician nobleman, sent him to cAbd ar-Rahmân III’s court in Córdoba as a hostage in return for the release of the boy’s uncle, Bishop Hermogius of Tuy, who had been captured during a recent skirmish between Christian and Muslim forces. The boy remained confined for three and a half years until, according to the author of the passio, the caliph summoned him, offering him a life of ease in exchange for his conversion to Islam and his submission to the caliph’s sexual advances. Pelagius refused both requests and was tortured and killed on June 26, 925.

 

The following passage illustrates one of the ways in which Eulogius attempted to create a sense of Christian persecution:

You do not regard as provocation the destruction of churches, the hate directed towards the priests, and the fact that we pay a monthly tribute with great hardship? Death is more profitable for us than the laborious peril of such a deprived life . . . Who, among all the persecutors of the faithful, has assailed the church as cruelly as this abomination? Who has [101] heaped up so much in subversion of the catholics as this unfortunate one? For no one of us may walk secure in their midst, no one is left in peace, no one may pass through their walls without being dishonored. Whenever the need for any ordinary thing compels us to go forth in public, when it is necessary to go out into the forum from our abodes for any household necessity, the moment they notice the symbols of our sacred order, they attack, as if madmen or fools, calling out derision; not to mention the daily mockery of children, for whom it is not enough to inflict verbal abuse and heap up shameful examples of scurrility, but who do not even refrain from pelting us with rocks from behind. Which reminds me of what they do as an insult to the holy sign. For when the psalmody schedule dictates that we give the signal to the faithful, and the approaching hour of prayer obliges us to make the customary indication, these liars, misled by superstition, listen intently to the clang of the reverberating metal and begin to exercise their tongues in every curse and obscenity. Therefore, not unsuitably are they cursed who, with such hate, direct their followers against the clergy. We are calumnied incessantly by them, and everywhere we suffer their ferocity for the sake of religion. Many of them judge us unworthy to touch their garments and curse to themselves if we approach too closely. They deem it pollution if we mix in any of their affairs

 

 

 

 

Posted in Άραβες, Δυτικοί, Δύση, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Πανελλήνιες τῶν καλόκαρδων καὶ τῶν ἐγωιστῶν.

Ὁρισμένοι καλόκαρδοι θέλησαν νὰ παρηγορήσουν τοὺς ἀποτυχόντες. Ἄλλοι θριαμβολογοῦσαν γιὰ τοὺς ἴδιους ἢ τὰ παιδιά τους. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄλλη: Ἡ ἐπιτυχία (στὶς Πανελλήνιες) δὲν συνιστᾶ γιὰ κανένα λόγο βεβαίωση ὅτι σίγουρα θὰ τὰ καταφέρεις στὴ ζωή σου, ὡστόσο ἡ ἀποτυχία εἶναι πράγματι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν προοπτικὴ νὰ τὰ καταφέρεις κάπως, νὰ ἀρχίσεις νὰ φτειάχνεις κάτι.

Μετὰ τὴ μόλυνση ἀπὸ τὸν ἱὸ τοῦ “the winner takes it all” καὶ τοῦ βολεμένου «ἀναρχισμοῦ» ποὺ παρηγορεῖ ἢ καταγγέλει, δὲν μπορεῖς νὰ ἀντιμετωπίσεις οὔτε τὸ ἄγχος οὔτε τὴν ἄρνησή του σὲ ὑγιεῖς βάσεις. Πρέπει νὰ αὐτοθεοποιηθεῖς ἢ νὰ αὐτοπυρποληθεῖς διαμαρτυρόμενος.

Posted in παιδεία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

CAMEL, Nimrodel / The Procession / The White Rider

Οἱ Camel ἦταν αὐτὸ ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ γίνουν οἱ Pink Floyd.

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

the Moody blues

I never thought I’d live to be a hundred

Συνέχεια

Posted in μουσική | Tagged , | Σχολιάστε

Διάλογος μὲ μιὰ μούμια (στὰ 620 μ.Χ.)

569fcbd539a676f9e3a8ba5591a5758d-british-museum-the-face

Ὁ Πισέντιος, μονοφυσίτης ἐπίσκοπος τῆς πόλης Κόπτος, ὅταν ἔμαθε ὅτι οἱ Σασσανίδες Πέρσες, ποὺ κατακτοῦσαν τὴ βυζαντινὴ Αἴγυπτο, πλησίαζαν τὴν Θηβαΐδα (κατὰ τὸ 620 μ.Χ.), ἔτρεξε νὰ σωθεῖ ἀπὸ αὐτούς. Πῆγε καὶ κρύφτηκε σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πάμπολλους τάφους ποὺ ἦταν σκαμμένοι στὰ βουνὰ τῆς ἐρήμου, στὴ νεκρόπολη τῶν Θηβῶν. Ἐκεῖ, τοῦ ἔφερνε τακτικὰ τροφὴ ὁ ὑποτακτικός του Ἰωάννης, ὁ μόνος ποὺ γνώριζε τὴν κρυψώνα του. Ὁ τάφος αὐτὸς ἦταν μιὰ μεγάλη αἴθουσα ὑποστηριζόμενη μὲ κολῶνες, καὶ περιεῖχε πολλὲς μούμιες, ποὺ μάλλον δὲν εἶχαν βαλσαμοποιηθεῖ καλά, καὶ μύριζαν. Ὁ Πισέντιος κι ὁ Ἰωάννης στοίβαξαν τὶς μούμιες, τὴ μιὰ πάνω στὴν ἄλλη, ὥστε νὰ ἀδειάσει ὁ χῶρος.

Τὸ ἑπόμενο Σάββατο, ὁ Ἰωάννης γύρισε στὸν τάφο γιὰ νὰ φέρει τροφή. Ἐκεῖ, ἔχοντας μόλις μπεῖ στὸν τάφο, κρυφάκουσε τὸν διάλογο τοῦ Πισέντιου μὲ μιὰ μούμια, ποὺ ἀνῆκε σὲ Παγανιστή. Ἡ μούμια ἔκλαιγε καὶ παρακαλοῦσε τὸν Πισέντιο γιὰ νὰ τῆς δείξει ἔλεος ὁ Θεὸς καὶ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὰ βασανιστήρια. Παράλληλα, τοῦ μίλαγε γιὰ τὴ μεταθανάτια ζωὴ καὶ μάλιστα τὴ μεταθανάτια ζωὴ τῶν Ἐθνικῶν ποὺ ζοῦσαν στὴν Αἴγυπτο. Ἀφηγεῖται ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἄκουσε τὸ διάλογο:

And when I had come in to the abode I heard some one weeping and beseeching my father in great tribulation, saying, I beseech thee, O my lord and father, to pray unto the Lord for me so that I may be delivered from these punishments, and that they may never take hold of me again, for I have suffered exceedingly”. And I thought that it was a man who was speaking with my father, for the place was in darkness. And I sat down, and I perceived the voice of my father, with whom a mummy was speaking. And my father said unto the mummy, “What nome dost thou belong to?” And the mummy said, “I am from the city of Ermant”. My father said unto him, “Who is thy father? He said, “My father was Agrikolaos and my mother was Eustathia”. My father said unto him, “Whom did they worship?”. And he said, “They worshipped him who is in the waters, that is to say Poseidôn” My father said unto him, “Didst thou not hear before thou didst die that Christ had come into the world?. He said, “No, my father. My parents were Hellenes, and I followed their life. Woe, woe is me that I was born into the world! Why did not the womb of my mother become my grave? And it came to pass that when I came into the straits of death, the first who came round about me were the beings Kosmokrator”, and they declared all the evil things which I had done, and they said unto me, “Let them come now and deliver thee from the punishments wherein they will cast thee.” There were iron knives in their hands, and iron daggers with pointed ends as sharp as spear points, and they drove these into my sides, and they gnashed their teeth furiously against me. After a little time my eyes were opened, and I saw death suspended in the air in many forms. And straightway the Angels of cruelty snatched my wretched soul from my body, and they bound it under the form of a black horse, and dragged me to Ement (Amenti). O woe be unto every sinner like myself who is born into the world! O my lord and father, they delivered me over into the hands of a large number of tormentors who were merciless, each one of whom had a different form. O how many were the wild beasts which I saw on the road! O how many were the Powers which tortured me! When they had cast me into the outer darkness I saw a great gulf, which was more than a hundred cubits deep, and it was filled with reptiles, and each one of these had seven heads, and all their bodies were covered as it were with scorpions. And there was another mighty serpent in that place, and it was exceedingly large, and it was a terrible sight to behold; and it had in its mouth teeth which were like unto pegs of iron. And one laid hold of me and cast me into the mouth of that Worm, which never stopped devouring; all the wild beasts were gathered together about him at all times, and when he filled his mouth all the wild beasts which were round about him filled their mouths with him”. My father said unto him, “From the time when thou didst die until this day, hath no rest been given unto thee, or hast thou not been permitted to enjoy any respite from thy suffering? . And the mummy said, “Yes, my father, mercy is shown unto those who are suffering torments each Sabbath and each Lord’s Day. When the Lord’s Day cometh to an end, they cast us again into our tortures in order to make us to forget the years which we lived in the world. Afterwards, when we have forgotten the misery of this kind of torture, they cast us into another which is far more severe. When thou didst pray for me, straightway the Lord commanded those who were flogging me, and they removed from my mouth the iron gag which they had placed there, and they released me, and I came to thee. Behold, I have told you the conditions under which I subsist. O my lord and father, pray for me, so that they may give me a little rest, and that they may not take me back into that place again”. And my father said unto him, “The Lord is compassionate, and He will show mercy unto thee. Go back and lie down until the Day of the General Resurrection, wherein every man shall rise up, and thou thyself shalt rise with them”.

Μετὰ τὸ διάλογο, ὁ Ἰωάννης μᾶς λέει ὅτι ἡ μούμια γύρισε στὸ φέρετρό της:

God is my witness, O my brethren, I saw the mummy with my own eyes lie down again in its place, as it was before. And having seen these things I marvelled greatly, and I gave glory unto God. And I cried out in front of me, according to rule, “Bless me”, and then I went in and kissed his hands and his feet. He said unto me, “John, hadst thou been here a long time? Didst thou not see somebody or hear somebody talking to me?”. And I said, “No, my father”. He said unto me, “Thou speakest falsehood, just as did Gehazi when he uttered falsehood to the prophet, saying, “Thy servant went no whither.” But since thou hast seen or heard, if thou tellest any man during my lifetime thou shalt be cast forth (i.e. excommunicated)”. And I have observed the order, and I have never dared to repeat it to this very day.

Μιὰ ὡραία παρουσίαση τῆς κατάστασης μετὰ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Αἰγύπτου, ὅταν Ἐθνικοὶ βρίσκονταν μόνο σὲ φέρετρα. Τὶς τελευταῖες στιγμὲς τοῦ (αἱρετικοῦ πλέον) μοναχισμοῦ στὴν Ἄνω Αἴγυπτο. Μὲ τὸν ἐκχριστιανισμὸ βέβαια ἁπλὰ ἀναμείχθηκαν προχριστιανικὲς αἰγυπτιακὲς ἀντιλήψεις καὶ χριστιανικές. Οἱ μούμιες αὐτὲς τὶς ὁποῖες ἀντικρίζουν στὴ σπηλιὰ-τάφο οἱ δυὸ Κόπτες ἀσκητὲς ἦταν τῶν ρωμαϊκῶν χρόνων καὶ τῶν πρώιμων βυζαντινῶν, γιατὶ οἱ φαραωνικοὶ τάφοι στὰ βράχια τῆς ἐρήμου εἶχαν ἀρχίσει νὰ χρησιμοποιοῦνται γιὰ ταφὲς ἰδιωτῶν πολὺ καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὸν Πισέντιο. Ὁ Πισέντιος φαίνεται νὰ γνωρίζει τὴ δημοτικὴ γραφή (ἐξέλιξη τῶν πανάρχαιων ἱερογλυφικῶν), πράγμα ποὺ εἶναι κάπως περίεργο, ἀφοῦ ἡ τελευταία ἐπιγραφὴ σε τέτοια γραφὴ σκαλίστηκε στὶς Φίλες τουλάχιστον 180 χρόνια νωρίτερα, καὶ κανεὶς πλέον δὲν τὴ γνώριζε, καθὼς εἶχαν ἐκλείψει οἱ ἀρχαῖοι ἱερεῖς καὶ ἡ «δημοτικὴ» εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸ κοπτικὸ ἀλφάβητο (ποὺ εἶναι σχεδόν ὁλόιδιο μὲ τὸ ἑλληνικό). Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαβάσει τὰ κείμενα τοῦ φερέτρου τῆς μούμιας, ἐκτὸς κι ἂν ἤξερε ἑλληνικὰ καὶ ταυτόχρονα αὐτὰ ἦταν γραμμένα στὴν ἑλληνική: Δεῖγμα τῆς γνωστῆς ἔφεσης τῶν Κοπτῶν γιὰ ὡραῖα παραμυθάκια. 

Ἂν συγκρίνει κάποιος αὐτὴν τὴν «dark» κοπτικὴ μονοφυσιτικὴ περιγραφὴ τῆς κόλασης μὲ τὶς περιγραφὲς στὰ ὀρθόδοξα Ἀποφθέγματα Πατέρων (σ. 280) τοῦ 4ου αἰ., ὅπου ἁπλὰ οἱ κολασμένοι ἐθνικοὶ ἱερεῖς βρίσκονται δεμένοι ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον καὶ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὸ πρόσωπο τῶν ἄλλων κολασμένων, καταλαβαίνει τὸ χάσμα ποὺ ἀντικειμενικὰ ὑπῆρχε μεταξὺ τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Ἑλλάδας, τόσο π.Χ. ὅσο καὶ μ.Χ. Ὅποτε ἐξαφανίζονται ἡ ἑλληνικὴ Παιδεία ἢ ἡ Ὀρθοδοξία ἢ καὶ τὰ δύο, καταλήγουμε σὲ τέρατα καὶ φαραωνικὲς τερατολογίες σὰν τοῦ Πισέντιου, ἢ σὲ τερατολογίες τῶν φυλῶν τοῦ Ἀμαζονίου, τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Ἰνδίας. Αὐτὸ ἂς τὸ θυμοῦνται ὅσοι βαρέθηκαν τὴν ἑλληνικὴ Παιδεία (οἱ Ὀρθόδοξοι -καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, οἱ ἄθρησκοι) γιατὶ «δὲν εἶναι ἐθνικιστές» καὶ καλά.

Σὲ λίγα χρόνια στὴ χώρα τῆς Αἰγύπτου θὰ ἄρχιζε νὰ ἀκούγεται τὸ «ἀλλαχοὺ ἄκμπαρ».

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Πέρσες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , , , | 3 Σχόλια

Φίλαι (βίδεο)

 

Μεταξὺ 5′ 55» καὶ 9′ 32», ὁ πρόναος τῆς Ἴσιδας, ὅπου βρισκόταν ἡ ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Στεφάνου. Τὰ περισσότερα κτήρια εἶναι βεβαίως κτισμένα ἀπὸ Έλληνες, τοὺς Πτολεμαίους.

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: Ἑβραῖοι, Γυναῖκες

1.  Ἑβραῖοι. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα πρόσωπα τοῦ τουρκοκρατούμενου Ἑλληνισμοῦ γιὰ ἀντισημίτες καὶ (ἑλλην)ορθοδοξοφάγους εἶναι ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Οἱ μὲν ψάχνουν δικαιολογίες γιὰ τὸν ἔμπρακτο ἀντιεβραϊσμό τους, δηλαδὴ γιὰ διώξεις. Οἱ δὲ ψάχνουν παραδείγματα γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ οἱ Νεοέλληνες εἶναι «ἐγγενῶς ρατσιστές». Καὶ οἱ δυὸ χρησιμοποιοῦν τὰ ἴδια κείμενα. Ὅ,τι ὅμως κι ἂν λέει ὁ Αἰτωλὸς γιὰ τοὺς Ἑβραίους, σημασία ἔχουν οἱ πρακτικὲς συμβουλές του, δηλαδὴ ποιὰ εἶναι ἡ δέουσα συμπεριφορὰ τὴν ὁποία συνιστᾶ στοὺς Ἕλληνες πρὸς τοὺς Ἑβραίους, τί πρέπει νὰ γίνει μὲ αὐτούς.

(Διδαχὴ Γ’):

«Διὰ τοῦτο, ἀδελφοί μου, ὅσοι ἀδικήσατε ἢ χριστιανοὺς ἢ Τούρκους ἢ Ἑβραίους ἢ Φράγκους, νὰ δώσετε τὸ ἄδικον ὀπίσω, διατὶ εἶναι κατηραμένο καὶ δὲν βλέπετε καμμίαν προκοπήν»

καί (Διδαχὴ Δ’):

«Τώρα διατί τὰ εἶπα Χριστιανοί μου. Ὄχι διὰ νὰ φονεύετε τοὺς Ἑβραίους καὶ νὰ τοὺς κακατρέχετε, ἀλλὰ νὰ τοὺς κλαίετε, πὼς ἄφησαν τὸ Θεὸ καὶ ἐπῆγαν μὲ τὸν Διάβολον»

Εἶναι κάτι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ ἐθνικιστὲς καὶ οἱ ἑλληνοφάγοι, ἀλλὰ καὶ οἱ «ἀντιεθνικιστές»: Εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ συλλογικὴ ξεκάθαρη ἐναντίωση στὸν ἀποχριστιανισμό, καὶ ἄλλο πράγμα ἡ ἀτομικὴ στάση δικαιοσύνης ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος. Ἡ ἐναντίωση στὸν ἀποχριστιανισμὸ λ.χ. μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ Κοσμᾶ γιὰ μεταφορὰ τῶν παζαριῶν ἀπὸ Κυριακὴ τὸ Σάββατο δὲν σημαίνει ἔμπρακτο προσωπικὸ μίσος. Ὅποιος μπορεῖ νὰ μεταφέρει τὴν προτροπὴ αὐτὴ ὅσον ἀφορᾶ τὸ Ἰσλάμ, θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ: Εἶναι ἄλλο ὅτι δὲν πρέπει νὰ θέλουμε νὰ χιμήξουμε σὲ κανέναν Μουσουλμάνο μὲ μαχαίρια, ὅπως αὐτοί, ἢ νὰ τοῦ πάρουμε τὸ ψωμί, καὶ ἄλλο ὅτι ὀφείλουμε νὰ ἐναντιωθοῦμε σὲ πολιτικὲς ἢ ἰδεολογίες ποὺ μὲ τὸν α ἢ β τρόπο καθιστοῦν ἰσλαμικὴ χώρα τὴν Ἑλλάδα καὶ συνιδιοκτῆτες τοὺς Μουσουλμάνους. Ὁ Αἰτωλὸς δὲν ἦταν Νεορθόδοξος, οὔτε ἑβραιοφάγος οὔτε «συντηρητικὸς» ὅπως θὰ δοῦμε.

2. Γυναῖκες.

Γιὰ τὴν ἄπιστη σύζυγο:

«Καὶ ἂν τύχη καὶ ξεπέση ἡ γυναίκα μὲ  ἄλλον ἄνδρα ἢ ὁ ἄνδρας μὲ ἄλλην γυναίκα, ἔχουν χρέος νὰ πηγαίνουν εἰς τὸν ἀρχιερέα νὰ τοὺς χωρίζει. Μὰ πάλιν ἐκεῖνος ὁποῦ ἀδικηθῇ ἀπὸ τὴν γυναίκα του καὶ δὲν τὴν χωρίση, ἔχει μισθὸν εἰς τὴν ψυχήν του. Ἀμὴ εἶνε τρόπος νὰ πορνεύση ἡ γυναίκα σου μὲ ἄλλον καὶ νὰ τὴν συγχωρήσης; Εἶνε»

Γιὰ τὴν ἰσοτιμία ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν (Διδαχὴ Β’):

«Πολλὲς γυναῖκες εὑρίσκονται εἰς τὸν κόσμον ὁποῦ εἶνε καλύτερες ἀπὸ τοὺς ἄνδρας. Τί σὲ ὠφελεῖ νὰ καυχᾶσαι πὼς εἶσαι ἄνδρας, καὶ εἶσαι χειρότερος ἀπὸ τὴν γυναίκα καὶ πηγαίνεις εἰς τὴν κόλασιν καὶ καίεσαι πάντοτε, καὶ ἡ γυναίκα σου νὰ πηγαίνη εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε;»

Γιὰ τοὺς γονεῖς ποὺ ἀποκτοῦν κορίτσια:

«Νὰ μὴν προτιμᾶτε τὰ ἀρσενικὰ παιδιά σας ἀπὸ τὰ θηλυκά, διότι ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ εἶναι»

Γιὰ τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογὴ συζύγου ἀπὸ τὴν κοπέλα:

«Ὁμοίως ρώτα [ἀπευθύνεται στὸν παπά] καὶ τὴν νύμφη: Θέλεις, ἐσύ, Μαρία, τὸν Ἰωάννη διὰ ἄνδρα;…. καὶ ὡσὰν εἰπῇ πὼς δὲν τὸν θέλει, ὁ παπὰς νὰ μὴ βάλη χέρι νὰ τοὺς στεφανώση, διατὶ κολάζονται. Ἂν εἶναι μὲ τὸ θέλημα καὶ τῶν δύο, ἐτότες νὰ τοὺς στεφανώση»

 

Ἐπειδὴ τὰ παραπάνω φαίνονται ξεπερασμένα κι αὐτονόητα, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουν ἀξία. Δείχνουν ὅτι αἰτήματα κι ἀπόψεις ποὺ ἐπικράτησαν 150 καὶ 200 χρόνια ἀργότερα ὑπῆρχαν στὴ διδασκαλία κάποιου γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἄσχετοι δὲν θέλουν οὔτε νὰ ἀκοῦνε, καὶ θέλουν νὰ παριστάνουν τοὺς πρωτοπόρους, ποὺ εὐτυχῶς ἔφεραν νέες φρέσκιες ἀντιλήψεις. Ἀξία, βεβαίως, ἔχουν καὶ γιὰ δύο ἄλλα πράγματα. Πρῶτα, δείχνουν ποῦ θὰ μπορούσαμε νὰ φτάσουμε ἂν… Καὶ δεύτερο, γιατὶ ἀποστομώνουν τοὺς ἀντιεθνολαϊκιστὲς οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν συνιστῶσες τοῦ ἑλληνορθόδοξου πολιτισμοῦ. Ἐπειδὴ εἶναι τελείως ἀποκομμένοι ἀπὸ κάθε παράδοση, τὴν ὁποία ἐκλαμβάνουν ὡς ζωώδη ἀσυνείδητα τελετουργικὰ καὶ τὰμ-τὰμ χωρὶς κανένα στοχασμό, τὸ μόνο λαϊκὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀντιλαμβάνονται εἶναι τὸ καφενεῖο τῆς γειτονιᾶς τους ἢ τὸ πρωινάδικο τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης.

Posted in παράδοση, Εβραίοι, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

I.R.A. – Μουσουλμάνοι, σημειώσατε «Χίτλερ»

Ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς καὶ τοὺς ἐθελοντὲς ποὺ πολέμησαν στὸ πλευρὸ τοῦ Χίτλερ, ἄλλοι ἦταν Ναζιστές, ἄλλοι ἦταν ἐθνικιστές, ἄλλοι ἀντισημίτες, καὶ ἄλλοι ἦταν ἀπ’ ὅλα αὐτά. Σὲ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ προστεθεῖ καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ πλιάτσικου.

Γιὰ παράδειγμα, οἱ Γάλλοι τοῦ «Καρλομάγνου» εἴτε ἦταν τὸ ἀντίστοιχο τῶν «Γραικύλων» εἴτε Ναζιστές (ἄρα κι ἀντικομμουνιστές). Οἱ διάφοροι Νορδικοὶ ἐθελοντὲς τῶν Ναζὶ ἦταν «φυλετικὰ πεπεισμένοι» Ναζιστές. Οἱ Ἰνδοὶ ἢ οἱ Ἄραβες τῆς Παλαιστίνης ποὺ συμπολέμησαν μὲ τὴ Γερμανία ἢ τὴν ὑποστήριξαν δημόσια, ἦταν τέτοιοι ἀπὸ ἐθνικισμό, δηλαδὴ «ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ τους (τῆς Ἀγγλίας» ἦταν τὸ κριτήριό τους. Γιὰ τοὺς Ἄραβες ἰσχύει κι ὁ ἀντιεβραϊσμός. Ἡ περίπτωση τοῦ ἰρλανδικοῦ IRA, ποὺ ὑποστήριξε τοὺς ἐθνικοσοσιαλιστὲς Γερμανούς, ἐξηγεῖται μὲ τὸ ἴδιο κριτήριο, τῆς ἐχθρότητας πρὸς τὴν Ἀγγλία. Τέλος, διάφοροι τσαντάλα λαοί, ὅπως οἱ Βούλγαροι, ἢ πρώην Κουίσλιγκ τῶν Ὀσμανῶν, ὅπως οἱ Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, ἀνέβηκαν στὸ ναζιστικὸ τραῖνο εὐκαιρίας καὶ καβάλησαν τὸ καλάμι γιατὶ μὲ τὸ μυαλουδάκι τους πίστεψαν πὼς ποντάρουν στὸν παγκόσμιο νικητὴ καὶ κυρίαρχο, τὴ Γερμανία, καὶ ὅτι ἔτσι θὰ ξεκαθαρίσουν ὁριστικὰ τοὺς λογαριασμούς τους μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Σέρβους. Ἄλλοι λαοί, ὅπως οἱ μεσοπολεμικοὶ Ἀλβανοί, εἶχαν (πέραν τῶν ἐθνικιστικῶν) καὶ τὰ κριτήρια τοῦ πλιάτσικου στὸ ὁποῖο διέπρεπαν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ αἰῶνες ὡς τοποτηρητὲς τῶν Ὀσμανῶν.

Δύο παρατηρήσεις. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ τὴν ἑλληνικὴ (ἀκρο)Δεξιά. Ποὺ συχνὰ δὲν βλέπει καὶ «ἀγνοεῖ» ὅτι οἱ βαλκανικοὶ ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων τάχθηκαν μὲ τὴ Γερμανία προτοῦ μάλιστα ἡ Ἑλλάδα διαλέξει στρατόπεδο, ἄρα ἡ Ἑλλάδα καλῶς τάχθηκε μὲ τοὺς Συμμάχους. Χώρια ποὺ ἦταν τυχερὴ ἐπιλέγοντας τοὺς κατοπινοὺς νικητὲς τοῦ Β’ Π.Π. (εἰδάλλως, θὰ παρέμενε στὴ Θράκη ἡ χαϊδεμένη ὅλων Βουλγαρία, ὡς τιμωρία τῶν Ἑλλήνων) ἀλλὰ καὶ δεδομένου ὅτι ὁ νορδικὸς ἀντιχριστιανικὸς Ναζισμὸς δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μεσότητα. Ὅταν ἡ ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιά, λοιπόν, ἐκθειάζει τὸν ἀντικομμουνισμὸ τῶν Ναζιστῶν καὶ τῶν συμμάχων τους, τότε ξεχνᾶ μὲ τίνων τὸ μέρος τάχθηκαν οἱ ἀντικομμουνιστὲς Βούλγαροι καὶ Ἀλβανοί (ποὺ κατέλαβαν τμήματα τῆς Ἑλλάδας), τοὺς ὁποίους κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξυμνεῖ ὡς ἀδελφούς της. Φυσικά, ὑπάρχουν Δεξιοὶ ποὺ εἶναι, δεδηλωμένα ἢ μὴ συνειδητά, πρῶτα ἀντικομμουνιστὲς καὶ ἔπειτα «ἐθνικιστές» (=ὑπερασπιστὲς τῆς ἀκεραιότητας / ἀνεξαρτησίας τοῦ ἐθνοκράτους)· ἢ καὶ καθόλου ἐθνικιστές (τὰ ἔχω πεῖ αὐτὰ σὲ παλιότερες ἀναρτήσεις). Ὅσον ἀφορᾶ αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ διάλογος δὲν εἶναι παραγωγικός –ἀφοῦ ἀρνοῦνται τὸ ἔθνος γιὰ χάρη τῆς τάξης τους ἢ τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ τους–, πρέπει ἁπλὰ νὰ τοὺς δείχνουμε ὡς τέτοιους ποὺ εἶναι, παρὰ τὸν συντηρητισμό τους, ὁ ὁποῖος στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς εἶναι οἰκονομικὸς καὶ ὄχι ἠθικός / θρησκευτικός (ὁπότε προσωπικὰ δὲν μοῦ λέει κάτι θετικό). Κάτι τέτοιοι Δεξιοὶ δὲν διαφέρουν ἀπὸ ἕναν Ἀντιφὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν στάση τους πρὸς τὸ ἔθνος.

Ἡ δεύτερη περίπτωση ἀφορᾶ τὴν Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα. Ποὺ ἔχει μιὰ ἐπιλεκτικὴ μνήμη ὅσον ἀφορᾶ τοὺς συνεργάτες τῶν Ἐθνικοσοσιαλιστῶν. Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα ποτὲ δὲν κατέκρινε τοὺς Ὀχρανίτες ἐθελοντὲς Βούλγαρους τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας οἱ ὁποῖοι γλίτωσαν τὴ ζωή τους μετατρεπόμενοι κατὰ τὸ τέλος τοῦ Πολέμου σὲ «Μακεδόνες» καὶ «κομμουνιστές». Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα δὲν κατέκρινε ποτὲ τοὺς Ἄραβες Παλαιστίνιους (κατάμουτρα καὶ μή) γιὰ τὴ συνεργασία τους μὲ τὸν Χίτλερ, ἀλλὰ τοὺς παρουσίαζε ὡς θύματα τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ὅπως ἀκριβῶς μερικοὶ Νεοναζὶ παρουσιάζουν τὸν Χίτλερ ὡς μεγάλο ἀντιιμπεριαλιστή. Γιὰ παράδειγμα, στὴν Ἑλλάδα ἡ Ἀριστερὰ ποτὲ δὲν κατέκρινε τὸν IRA τῆς Ἰρλανδίας, γιὰ τὴ φιλοναζιστική του στάση, ἀλλὰ μᾶς τὸν παρουσίαζε ὡς ἰδεολογικὰ ἄσπιλη παρθένα, κι ὄχι ὡς ἐθνικιστὲς ποὺ ἀναζητώντας συμμάχους συμμάχησαν καὶ μὲ τὸν διάβολο γιὰ χάρη τοῦ ἐθνικισμοῦ τους. Ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ κάποιος γιὰ τὴ στάση αὐτὴ τῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ παρουσιάζεται ὡς ἄσπιλη, δίχως πολιτικάντικες μπαγαμποντιές, ἰδεολογικὰ συνεπής, εἶναι πολὺ λίγο, καὶ εἶναι ἀφελεῖς ὅσοι τὴν ἐξυμνοῦν ὡς τέτοια.

Ὅσον ἀφορᾶ τὰ δικά μας, λοιπόν, ἡ Ε.Σ.Π.Ο. εὐτυχῶς δὲν διέθετε Ε.Σ.Π.Α., τὸ δεύτερο ὅμως σήμερα τὰ πηγαίνει πολὺ καλὰ χωρὶς νὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὸ πρῶτο.

Τέλος, μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ ἕναν διαφορετικὸ Διεθνισμό. Ἀφοῦ ὑπῆρξε ἕνας διεθνισμὸς κομμουνιστικός, ὑπῆρξε κι ἕνας διεθνισμός φασιστικός, ὅπως καὶ διεθνισμός τῶν χορτάτων καὶ τῶν φιλελεύθερων. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ «διεθνισμός», ὡς αὐτονόητο ξεπέρασμα τῶν τάχα στενῶν ὁρίων τοῦ Ἔθνους, μέσα στὰ ὁποῖα τάχα ὅλοι μας ἀσφυκτιοῦμε καὶ τάχα δὲν εἴμαστε ὁλοκληρωμένοι ὡς Ἄνθρωποι, ὡς Πνεύματα καὶ Ὄντα, δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς διακηρύξεις τῶν ἀφελῶν ἢ ἰδιοτελῶν ὑποστηρικτῶν του γιατὶ ἁπλούστατα δὲν ἔχει ἕνα μοναδικὸ περιεχόμενο. Θὰ προτιμήσουμε τὸ «στενάχωρο» ἔθνος, παρὰ τοὺς κάθε εἴδους κουρασμένους ἀπὸ τὴ «στενότητά» του, ποὺ θέλουν νὰ τὸ καταστρέψουν εἴτε γιὰ χάρη τοῦ κομμουνισμοῦ εἴτε τῆς ἄριας φυλῆς εἴτε τοῦ φιλελεύθερου μπακάλη. Αὐτοὺς ποὺ ἀναζητοῦν καὶ ἀγαποῦν τὸν «καλύτερο» Παγκόσμιο Ἄγνωστο Ἀδελφό τους γιατὶ στὴν πραγματικότητα μισοῦν τοὺς ὁμοεθνεῖς τους. Βέβαια…τὸ Ἄγνωστο εἶναι καλό, πιὸ ἀνθρώπινο, εἶναι μαγικό, εἶναι καλύτερο… Ἔτσι.

Στὰ παραμύθια, μόνο.

Posted in Άραβες, Αριστερά, Βούλγαροι, Γερμανία, Δυτικοί, Δύση, Δεξιά, Εβραίοι, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἐπέτειος γιὰ μία κηδεία.

Τεσσάρων χρόνων παιδάκι Νεκρὸ τὸν Πατέρα ἀντίκρυσα, κι ὁ ἐγγονός μου δὲν θὰ θυμάται τὴ φωνή μου, τώρα, καὶ γιὰ πάντα, ποὺ διαλύεται ἡ μορφή μου….Ἄριστο σκοπὸ εἶχα, ἄριστο τέλος καθόλου ὅμως… Ἀκίνητος πιά, σὲ Ἐνθάδε κι Ἐπέκεινα, ἂς εἶναι: Τῶν γονιῶν μου ἡ φωνὴ καὶ ἡ ματιὰ τώρα μὲ ζεσταίνουν, ὄχι τὸ κρύο αὐτὸ χῶμα ποὺ κοιτᾶς νὰ βουλιάζει ὅποτε βρέχει.

Μνήματα. Τὸ νερὸ τῆς βροχῆς κυλᾶ πάνω στὶς μαρμάρινες πλαγιαστὲς φωτογραφίες ἐπὶ τῶν τάφων, καὶ τρέχουν τὰ δάκρυα στὰ πρόσωπα τῶν εἰκονιζόμενων προσώπων, ποὺ κατάλαβαν καλὰ ὅτι αὐτὸς ὁ τόπος εἶναι τόπος λήθης κι ὄχι μνήμης.

Ἀνέκφραστοι οἱ νεκροί μας κοιτᾶν, κάπου κάπου, μέσα ἀπὸ ἀόρατο καθρέφτη, γιὰ λίγο τὰ ἀκίνητα μάτια τους βουρκώνουν. Σκέφτονται νὰ μᾶς χαϊδέψουν τὸ κεφάλι, νὰ μᾶς ὑποβάλουν μιὰ σκέψη, μὰ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴ δίψα γιὰ τὴ ζωή, καὶ ἡ μνήμη τοῦ μνήματος νικᾶ. Γυρνοῦν στὸ ἀσφαλὲς σκοτάδι τοῦ Ἅδη, τὸ παλιὸ ἐκεῖνο, στὸ θολὸ ποτάμι τῶν λυγμῶν, ὅπου ρέει αἰώνια κι ἀσίγαστη κάθε σκέψη. Κάθε πράξη.

Ἔρχονται οἱ νεκροὶ στὰ ὄνειρά μας, φοβερίζουν χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, προειδοποιοῦν ὅτι θὰ σὲ πάρουν, λένε τὰ παράπονά τους. Στὰ δικά τους ὄνειρα ὅμως, ἐκεῖ κάτω, ὅταν τοὺς παρουσιαζόμαστε ὡς ἀνάμνηση, ὅταν ἀκοῦν ποὺ τοὺς φωνάζουμε, κανένας δὲν βρίσκεται μετὰ νὰ τοὺς παρηγορήσει.

Μὲ κουβάλησες στὰ χέρια σὲ ξένους τόπους, ὅταν μικρὸ παιδάκι δὲν μποροῦσα νὰ πατήσω στὸ πόδι μου. Στὰ χέρια σὲ κουβάλησα τώρα κι ἐγώ, στὴν πατρίδα σου, ἀλλὰ ἐσὺ βρισκόσουν μέσα σὲ κουτί. Ἀπέναντι ἀπὸ τὴ μάνα σου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀστέρια τοῦ πενταγράμμου στὴν πόλη μας

«Ποιος έφερε την παρουσία της Γιόκο Ονο στη Θεσσαλονίκη. Αυτή η διοίκηση μπορεί να αλλάξει το πνεύμα της πόλης. Αυτά που δεν γίνονταν καλά, προσπαθούμε να τα διορθώσουμε», σημείωσε.

τόνισε, και πρόσθεσε:

«Ποιος έφερε τον Φαμπρ; «.

 

443968_14_209

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Θεσσαλονίκη | Tagged , | Σχολιάστε

Θὰ χυθεῖ αἷμα. Θὰ τὸ ἀντέξετε;

Τί πλάκα ἡ Ἀριστερά, τόσα χρόνια χαιρόταν μὲ τὴν ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς «μυθολογίας» ἀπὸ διάφορους, ὥσπου τὴν πῆρε κι αὐτὴν ξώφαλτσα ὁ διάολ… συγγνώμη, ἡ ἀποδόμηση, καὶ τῆς δικῆς της μυθολογίας. Κι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ συζητούσαμε ἂν στὴν Τριπολιτσὰ οἱ Ἕλληνες τεμάχιζαν τὰ «λαχταριστὰ σπλάγχνα» τῶν Μωαμεθανῶν, κι ἂν σφάζοντας παραβίαζαν τὸν καταστατικὸ χάρτη τοῦ ΟΗΕ καὶ τὴν Μάγκνα Κάρτα, καὶ χαίρονταν ὅλος ὁ κόσμος καὶ χαμογελοῦσε, τώρα καταντήσαμε νὰ συζητᾶμε ἂν ἔσφαξε ὁ Στάλιν κι ὁ Λένιν δίκαια ἢ ἄδικα, καὶ πόσο.

Τί πλάκα, αὐτὰ τὰ «ἐμεῖς δὲν καταδικάζουμε τὴ βία ἀπὸ ὁπουδήποτε κι ἂν προέρχεται». Τρεχᾶτε, ποδαράκια σας, τώρα. Ἐμπρός, μάρς! «Μόνο Ναζὶ σφάζαμε. Μόνο!». Ἔτσι.

Ἐνῶ οἱ ἀντικομμουνισταί; Χαρὰ μεγάλη, ποὺ ξεσκεπάστηκαν οἱ σταλινικὲς σφαγές. Ὥστε ἔσφαξαν καὶ οἱ κομμουνισταί; Μένω ἄναυδος. Δηλαδή, μόνο οἱ Δυτικοὶ καὶ οἱ ἀθῶες φυλὲς τοῦ Ἀμαζονίου καὶ τῆς Ἀφρικῆς, καὶ ὁ Παπαδόπουλος δὲν ἔχουν σφάξει κανέναν; Ἡ ἱστορία δὲν γράφεται ἀπὸ Κοκκινοσκουφίτσες, τελικά, σὲ πεῖσμα τῶν Ἑλλαδιτῶν.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δεξιά, Ρωσία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀλληλοσυμπλήρωση

Αὐτὴ τὴν ἐπιδεικτικὴ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ δῆθεν πτῶμα (τῆς Ἑλλάδας: τὴν βλέπουν ὡς πτῶμα) δὲν τὴν καταλαβαίνω. Τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ τύπου «δὲν φταῖμε ἐμεῖς, οἱ ἄλλοι φταῖνε». Ἐννοῶ τὴ σκιαμαχία Ἀριστερᾶς καὶ Δεξιᾶς. Ὁ Ἀριστερὸς νὰ θέλει νὰ πείσει ὅτι δὲν κυριαρχοῦσε ἡ Ἀριστερὰ ἰδεολογικά, γιατὶ ποτὲ δὲν νίκησε, ποτὲ δὲν κυβερνήθηκε ἀπὸ Ἀριστερούς. Μόνο λαϊκιστὲς ὑπῆρξαν, ὄχι Ἀριστεροί. Σεντόνια ὁλόκληρα ἀέρος-ἀέρος. Ὁ Δεξιὸς νὰ κρυφο-καταρᾶται τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Δεξιὰ ἐγκαταλείποντας κάτι πολύτιμο (τί; τὸν κοτζαμπασισμὸ καὶ τὸν Φαναριωτισμό;) ἔκανε τοὺς χωρικοὺς ἐθνικιστές. Ἡ ἀρχική του θέση-συμπέρασμα: Σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἀγαποῦν τὸ ROL καὶ τὸν σοσιαλισμό. Ἐπίσης, ἀντιεθνικὲς παραινέσεις πρὸς τὴν Δεξιά, τοῦ τύπου: «γιατί στηρίξατε τὴν ΕΟΚΑ (ἀντάρτικο;; ΕΛΑΣίτικο μάλιστα, τί ἀηδία!) βοηθώντας ἔτσι τὴν Ἀριστερὰ νὰ πάρει τὸ πάνω χέρι;», ὅπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει: «Ἀνώτερη σημασία νὰ ἔχει ἡ τάξη σας παρὰ τὸ ἔθνος». Τὰ ἴδια ἀκριβῶς ποὺ λένε οἱ ταξικοὶ παλαιστές, τάχα ἀντίθετης κοσμοθεώρησης, ποὺ δὲν σηκώνουν μύγα στὸ ἀριστερὸ σπαθί τους. Ἕνα κλασικὸ παράδειγμα ὁμοιότητας τῆς δομῆς καὶ διαφορᾶς στὸ περιεχόμενο.

Πῶς γίνεται νὰ βλέπουν οἱ μὲν καὶ οἱ δὲν τόσο ἀντίθετα πράγματα; Οἱ μὲν νὰ λὲν «μὰ ποιὰ Ἀριστερὰ μᾶς λέτε ὅτι κυβέρνησε, ἀφοῦ δὲν ὑφίσταται;», καὶ οἱ δὲ «ἡ Ἀριστερὰ κυριαρχεῖ (παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ἔχουμε βιομηχανία καὶ πέφτει ἔξω ἡ ἀνάλυση τῆς Ἀριστερᾶς)».

Καὶ πῶς γίνεται κι οἱ δυό, ὁ Ἀριστερὸς κι ὁ Δεξιός, νὰ συμφωνοῦν γιὰ τὴν ὕπαρξη λαϊκισμοῦ καὶ νὰ ἐναντιώνονται στὸ ἔθνος;; Τόσο μὰ τόσο διαφορετικῶν στοχεύσεων.

Ὁ Ἀριστερός, ἐδῶ δὲν λέει κάτι κατὰ τοῦ ἔθνους, ἀλλὰ γενικά –ἀλλοῦ– δὲν τὰ μπορεῖ καθόλου μὰ καθόλου τὰ ἐθνοπατριωτικὰ μὲ τὰ ὁποῖα ὡστόσο, τὸ 1994-96, κορόιδευε τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ «ἔψαχναν γιὰ μειονότητες ἀρκούδων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα» (θυμᾶμαι καλά;;) καὶ ἄλλα τέτοια πολὺ κακὰ πράγματα, μὲ τὰ ὁποῖα σήμερα θὰ φρίττει. Ὁ δὲ Δεξιός, δὲν μπορεῖ τὸν ἐξισωτισμὸ τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ἂν προχωρήσει κάποιος τὴν ἀντίληψη αὐτὴ τοῦ Δεξιοῦ –καὶ δὲν ἐννοῶ τὸν συγκεκριμένο Δεξιό, ἀλλὰ ἁπτὰ ἱστορικὰ παραδείγματα Δεξιῶν–, τότε συνεργάζεται ἄνετα μὲ Ὀθωμανοὺς καὶ Γερμανούς. Κυβέρνα, Βρετανία, ὅταν τὸ γερμανικὸ καράβι βούλιαξε.

 

Δογματικῶν ἀποριῶν ἀπαντήσεις β’:

Α. Ὁ σοσιαλισμὸς ἦταν δημοφιλὴς στὴν Ἑλλάδα γιατὶ ἦταν ἡ τρέχουσα, σὲ παγκόσμιο δυτικὸ ἐπίπεδο, ἀπάντηση σὲ θέματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Κακῶς, γιατὶ, κι ἐδῶ ἔχει δίκαιο ὁ Ἀριστερός, στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχουν τάξεις τέτοιες ὅπως στὴν Ἀγγλία ἢ μὲ ἀστοὺς καὶ πολλοὺς βιομηχανικοὺς ἐργάτες. Κακῶς ἐπικράτησε, καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο λόγο, γιατὶ ἡ ρίζα τῆς ἑλληνικῆς ἀγάπης γιὰ τὴ δικαιοσύνη εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ ἀριστοτελικὴ μεσότητα κι ὄχι οἱ φουτουριστικὲς βλακεῖες τῶν μηδενιστῶν Ἀντιφὰ καὶ τῶν Μαρξιστῶν καὶ τοῦ κάθε μαθητευόμενου ἄθεου. Ὄχι οἱ πλατωνικὲς κοινοκτημοσύνες (αὐτὲς εἶναι ἡ οὐσία τῆς Ἀριστερᾶς) ποὺ ἀπορρίφθηκαν ἀπὸ τοὺς Έλληνες ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ ἴδιου τοῦ Πλάτωνα -τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὶς προτεσταντίζουσες δῆθεν πρωτοχριστιανικὲς κοινότητες τῆς Νεορθοδοξίας. Ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε νεώτερη παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ ἀπάντηση γιὰ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσυνη, πέσαμε στὸ λάκκο μὲ τοὺς Γιακωβίνους καὶ τοὺς Σχιζοφρενεῖς. Βασικά, ὑπῆρχε νεοελληνικὴ ἀπάντηση: Ἦταν τὰ Ἀμπελάκια καὶ ὅλα τὰ παρεμφερῆ νησιώτικα ὀργανωτικὰ σχήματα. Ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε πίσω ἀπὸ αὐτὰ ἕνα «Κράτος» ἀπροσμάχητον ἢ μιὰ κραταιὰ Βασιλεία Ῥωμαίων γιὰ νὰ τὰ προστατέψει ἀπὸ τὸν φιλοδυτικὸ ἑλληνόφωνο μεταπράτη, κι ἀπὸ τὸν Ὀσμανό, τὸν Βενετὸ ἢ τὸν Ἄγγλο. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ 1821 ἔγινε πρώτιστα ἐπειδὴ καταπιεζόταν ὁ ἔμπορας.

Β. Ἡ Δεξιά, ἀκόμη κι ἂν ἔφτειαξε τὸν ἐθνικισμό (ἄποψη ἀναληθής) καὶ κατόπιν τὸν ξεπούλησε γιατὶ τὸν καπάρωσε ἡ Ἀριστερά (γιατί συνέβη αὐτό; δὲν μᾶς λέει ὁ Δεξιός, βλ. παραπάνω τὴν αἰτία), κακὸ τῆς κεφαλῆς της, καὶ δὲν τὴ λυπόμαστε καθόλου, ὅπως δὲν λυπόμαστε τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος ἔχει πιὸ πολὺ ἀριστερὸ «ἐθνοπολιτισμικὸ» ἐκλογικὸ πρόγραμμα κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἀριστερά. Μπορεῖ ἡ τάδε ἢ δείνα μορφὴ «ἀριστοκρατικῆς»Δεξιᾶς νὰ κλαίγεται στοὺς πύργους της ὅσο θέλει. Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ συνδράμει τὴν Ἀριστερὰ ἀκριβῶς ὅπως ὁ Κυριάκος. Ὁ καιρὸς τῶν αὐτοκρατοριῶν μὲ τοὺς εὐνούχους-κοτζαμπάσηδες ποὺ σφάζονταν σὰν κοτόπουλα ΒΟΚΤΑΣ ἀλλὰ στὸ ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς τους διακόρευαν ὑποτακτικὲς χωριατοποῦλες ἐτελείωσε τὸν 19ο αἰ.

(Υ.Γ. Πρέπει νὰ τονίσω ὅτι τέτοια φεουδαλικὰ ὄνειρα τῶν ἐλὶτ ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν ἱκανότητα τῆς αὐτοδιακυβέρνησής τους (ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ἴδιες ὡς ἡγεσίες) ἀλλὰ πρέπει νὰ προσκολλῶνται σὲ ξένες δυνάμεις, δὲν σχετίζονται μὲ κανένα τρόπο μὲ τὴ βασιλεία τῶν Ρωμαίων, ὅπου ναὶ μὲν ὁ αὐτοκράτωρ ἦταν ἡ ἔσχατη πηγὴ ἐξουσίας ἀλλά -βάσει πανάρχαιων κλασσικῶν, ἑλληνιστικῶν καὶ ρωμαϊκῶν ἀντιλήψεων- ἄξιος νὰ κατέχει τὴν Βασιλεία μόνο ἐὰν κι ἐφόσον ὑπηρετοῦσε ἐπιτυχῶς τὴν Πολιτεία. Μὲ τὴ ταυτόχρονη προϋπόθεση ὅτι «βασιλέως μέν ἐστι τρόπος ὁ νόμος, τυράννου δὲ ὁ τρόπος νόμος». Κάθε τι ἄλλο «συντηρητικό», εἶναι τουρκοκρατούμενα ὄνειρα, ἢ ὄνειρα μετὰ τὸ 1204)

 

 Κατὰ τὰ ἄλλα, ὁ Ἀριστερὸς γράφει «Η Ελλαδα έχει καλλιεργήσει υποδειγματικά το φταίξιμο του ‘άλλου’». Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς γράφει «Ἐμεῖς, ἡ Ἀριστερά, δὲν εἴχαμε τὴ δύναμη· οἱ ἄλλοι (οἱ Κακοί!) τὴν ἔφεραν ἐδῶ ποὺ τὴν ἔφεραν». Δὲν φταῖμε ἐμεῖς, φταῖνε οἱ Ἄλλοι ποὺ λένε ὅτι γιὰ τὰ δεινά τους τοὺς φταῖν πάντα οἱ ἄλλοι. Ἔτσι!

* χαχά, οἱ νησιῶτες καὶ ξυπόλητοι ποὺ πῆγαν στὴν Πόλη, ἔβγαλαν λεφτά, κατόπιν ἔγιναν Φαναριῶτες καὶ ἀπέκτησαν γαλάζιο παλαιολόγειο αἷμα καὶ κυβερνοῦν ὑπεύθυνα -μνημονιακά- τὶς πολιτεῖες τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, χά, χά, χά, φαντασιώσεις κι αὐτές!

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀποκαθηλώσεις

Ἔχει πάντα πλάκα ὅταν ἀσχολιόμαστε μὲ τὰ τῶν ξένων. Παλιά, θυμᾶμαι, γιὰ νὰ γεμίσει τὸ δελτίο εἰδήσεων μὲ «διεθνῆ νέα» ἔβαζαν τὸ μήνυμα τοῦ Πάπα· πιὸ πρόσφατα, διάφοροι «μαχητικοὶ ἄθεοι» ἀναρτοῦσαν στὰ ΜΚΔ τὶς ἐπικριτικὲς ἢ ἐπαινετικὲς ἀπόψεις τους γιὰ τὴν τάδε ἢ δείνα ἄποψη τοῦ κάθε Πάπα –σὲ μιὰ χώρα μὲ ἐλάχιστο ποσοστὸ Ρωμαιοκαθολικῶν κι ἀντίστοιχο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ ἢ τὸ πῶς γιόρτασαν τὸ Πάσχα τους στὸ Κολοσσαῖο ἢ τὶς Φιλιππίνες. Οἱ δὲ Ἀριστεροί (Ἐλευθεροτυπία τοῦ ’90) εἶχαν μιὰν ἀδυναμία στοὺς Προτεστάντες (χειροτονία γυναικῶν ὡς παπάδων).

Τώρα, εἶναι τὰ ἀγάλματα τῶν Νότιων καὶ ἡ σύγκριση Ναζισμοῦ-Κομμουνισμοῦ (ἡ τελευταία εἴτε μὲ ἀφορμὴ τὶς συγκρούσεις στὶς ΗΠΑ εἴτε τὴν Ἐσθονία). Ἂν ἀκολουθεῖς στὰ ΜΚΔ δυὸ-τρεῖς «εὐαίσθητους» ἀπὸ ἐκεῖ πέρα, ἡ μεταφορὰ τοῦ προβληματισμοῦ εἶναι ἀκαριαία. Σὲ λίγο, ἔρχεται στὰ ἑλληνικὰ ΜΚΔ ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὸ ἂν οἱ μὴ ἐγχειρισμένοι τρανσέξουαλ θὰ μπαίνουν σὲ γυναικεῖες τουαλέτες ἢ ἂν θὰ μπεῖ τρίτη τουαλέτα μὲ εἰδικὸ σῆμα. Τρέμετε.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὅλοι ἔχουν τὸ δίκιο τους. Ἡ δικιά μου μνησικακία φτάνει ὣς τὴ μάχη τοῦ Γιαρμούκ· ὣς τὸν Διοκλητιανό: Πῶς μετά, θὰ πῶ ἐγὼ στὸν ἄλλον, ποὺ τοῦ σκοτώσαν οἱ ἀντάρτες τὸν παπποὺ ἢ ποὺ τοῦ ἐξόρισαν οἱ Δεξιοὶ τὸν παππού του, νὰ μὴν πεῖ γιὰ τὸ ἀπόλυτο δίκαιό του; Προφανῶς, δὲν ἐμπιστεύομαι τὶς ὑψηλὲς διακηρύξεις, ἀφοῦ  ἀντιστοιχοῦν σέ (συνήθως) ἡμι-ἐνστικτώδεις, προκαθορισμένες ἀντιλήψεις περὶ ἰδίου συμφέροντος, ἀτομικοῦ ἢ συλλογικοῦ. Γι’ αὐτό, μπορῶ πολὺ καλὰ νὰ κατανοήσω τὸν ἐσθονικὸ καὶ πολωνικὸ ἀντικομμουνισμό, ἀφοῦ ἡ ΕΣΣΔ ἐκεῖ ἔδρασε ὡς κατοχικὴ δύναμη, καὶ ἂν ἡ ΕΣΣΔ πρέσβευε τὸν Σιντοϊσμὸ τότε στὴν Ἐσθονία θὰ ἦταν φανατικοὶ ἀντισιντοϊστές! Ἐπίσης πολὺ καλά, ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω τὴν συμπάθεια πρὸς τοὺς Ταγματασφαλίτες καὶ τοὺς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν (βασικά, τὴν σιχαίνομαι), ἀφοῦ ἡ Γερμανία ἦταν κατοχικὴ δύναμη στὴν Ἑλλάδα. Τὸ ὅτι ἀντιπαθῶ τὸν ρόλο τοῦ ΚΚΕ (1919-1936, 1946-1949) ἢ τῶν ἀναρχοκομμουνιστῶν στὴν Ἱσπανία τοῦ 1936 δὲν μὲ κάνει νὰ λέω ὅτι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ εἶναι φίλος ἢ ὅτι δὲν ἦταν θετικὸς ὁ ρόλος τῆς ΕΣΣΔ (προσοχή: τῆς ΕΣΣΔ, ὄχι τῶν ἀμπελοφιλοσοφιῶν τοῦ 19ου αἰ.).  Δὲν εἶμαι ἀντικομμουνιστής, ὅσο κι ἄν –ὅποτε τεθεῖ θέμα– βάζω τὸ δικό μου συλλογικὸ συμφέρον (ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνομαι ἐγώ) πάνω ἀπὸ γενικὲς θεωρίες γιὰ ἀπελευθέρωση ὅλων, μὰ ὅλων, τῶν ἀνθρώπινων ὄντων, οἱ ὁποῖες εἶναι καλὲς μόνο ἂν δὲν υἱοθετοῦν πρακτικὲς ὅπως π.χ. ὅτι θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε τὴν παγκόσμια ἀντιιμπεριαλιστικὴ Ἐπανάσταση γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ ἤ, παλιότερα, τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἀντίστροφα, τὸ ὅτι οἱ συνεργάτες τῶν Ναζὶ ἦταν οἱ κακοὶ στὴν Ἑλλάδα, δὲν σημαίνει ὅτι δικαιοῦνται κάποιο φωτοστέφανο οἱ Ἀριστεροί, ποὺ μᾶς ἔχουν κάτσει στὸ σβέρκο ἐδῶ καὶ 43 χρόνια, καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια διαλύουν κάθε τὶ στὸ ὄνομα τοῦ ἀντιρατσισμοῦ καὶ τῆς ταξικῆς πάλης.

Καὶ ὁ Ναζισμὸς καὶ ὁ Κομμουνισμὸς εἶναι πλέον πολιτικὰ φαντάσματα, ὁπότε ἡ σύγκρισή τους ἢ ἡ καταδίκη τους εἶναι εἴτε φιλολογικὴ ἐργασία (ποὺ μ’ ἀρέσουν, οἱ φιλολογικὲς ἐργασίες -δὲν εἶμαι Ἀριστερὸς γιὰ νὰ ὑποτιμῶ τὴ φιλολογία) εἴτε ἀφορμὴ γιὰ τωρινὲς πολιτικὲς στοχεύσεις. Ὅσοι διαφωνοῦν νομίζουν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ὑπάρχουν καθόλου (οὔτε ἕνας) Ναζὶ ἢ Μαρξιστὲς γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ μεταναζιστικὴ ἢ μετακομμουνιστικὴ ἐποχή. Ἡ δὲ σύγκριση μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἰδεολογιῶν ἀφενὸς δὲν εἶναι τόσο ἁπλή (ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν πρακτικῶν ἔχουν κοινὰ στοιχεῖα, ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν στοχεύσεων λίγα ἢ κανένα –κι ἐξαρτᾶται τί θεωρεῖς σημαντικότερο ἀπὸ τὰ δύο κριτήρια), ἀφετέρου δίνει τὸ φωτοστέφανο στὴ Μαζικὴ Δημοκρατία ὡς ἔσχατο κριτή: Αὐτὸ τὸ πράμα, ποὺ πολιτισμικὰ εἶναι ἕνα μεῖγμα τσόντας καὶ μπούργκας, καὶ οἰκονομικὰ ἕνα μεῖγμα σοσιαλδημοκρατικῶν e-government ἢ ΜΚΟ αἰσιόδοξων ἐνοχικῶν κλαυθμῶν (π.χ. εὐρωπαϊκὴ ἡμέρα κατὰ τῆς φτώχειας, «ὅλοι μαζί, μποροῦμε», μὴν πατᾶτε τὴ χλόη κ.λπ.), ἀπὸ τὴ μία, καὶ ποδοπατήματος τῶν πολλῶν ἀπὸ τὴν ἄλλη (μαζί μὲ κάμποσες μοντερνίστικες ναζιστικὲς παρακαταθῆκες: ἔκτρωση, οἰκολογία-χορτοφαγία, παγανισμός, αὐτοκίνητα). Ἂν εἶναι νὰ σκεφτῶ κάποιον ὡς ἔσχατο κριτή, δὲν μπορῶ παρὰ νὰ σκεφτῶ τὸν Χριστιανισμό, κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅλοι ἐπικρίνονται, καθὼς κι ὅτι ὅσοι Χριστιανοὶ σωστὰ ἐπικρίνουν τὸν ρατσισμὸ ἀλλὰ κάνουν τὰ γλυκὰ μάτια στὴν Ἀριστερὰ ἢ τὸν Μαρξισμό –ἐπειδὴ ὑπόσχεται (μιὰ στρεβλὴ μορφὴ) ἰσότητα(ς), ἢ ξεχειλώνει τὴν ἔννοια τοῦ ρατσισμοῦ– προσαρμόζουν τὸ Χριστιανισμὸ στὸν ἠθικισμὸ τῆς Ἀριστερᾶς.

Κι ἐπειδὴ ξεχάσαμε καὶ τὴν ἀποκαθήλωση τῶν ἀγαλμάτων στὶς ΗΠΑ. Ποὺ εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τῶν ἐσθονικῶν καὶ ἑλλαδικῶν ἀντικομμουνισμῶν. Γιὰ νὰ μὴν πολυλογῶ, θὰ ἔπρεπε νὰ γκρεμιστεῖ κάθε ἄγαλμα τοῦ Μάρξ, τοῦ Βολταίρου, πολλῶν «Πατέρων τῆς Ἀμερικῆς» κ.ἄ., ποὺ (ὅλοι τους) κι αυτοὶ ἐκφράστηκαν εἴτε θετικὰ γιὰ τὴ δουλεία εἴτε ἀρνητικὰ γιὰ τοὺς Μαύρους καὶ τοὺς Ἑβραίους. Ἡ κωμικὴ εὐαισθησία γιὰ τὴ δουλεία τοῦ Νότου πρὶν ἀπὸ 160 χρόνια, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ βολεύονται μιὰ χαρὰ μὲ τὴ νεοφιλελεύθερη δουλεία ἢ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ξεχνᾶν τὴν ἄτυπη δουλεία στὴν μεταπολεμικὴ Κίνα καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη. Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ἰσλὰμ προελαύνει, οἱ πεμπτοφαλαγγίτες του ἀσχολοῦνται μὲ ἀγάλματα (μονομερῶς, φυσικά), τὰ ὁποῖα ἐννοεῖται ὅτι θεωροῦνται ἀπαράδεκτα ὡς ἔργα τέχνης ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ: Ὅταν τὰ ἀγάλματα ὅλων γκρεμιστοῦν –γιὰ λόγους συνέπειας–, τότε ἀπομένει ὁ ἰσλαμικός ἀνεικονισμός. Ὅπως μεταπολεμικά, ἔβριζαν τὸ Χριστιανισμὸ γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τοὺς ἀντιχριστιανοὺς Ναζί. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀγανακτισμένους εἰκονόφιλους δὲν θὰ ἤθελαν τὴ συνέχιση τῆς δουλείας διὰ τῆς νίκης τῶν Νοτίων.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, ανθρωπισμός | Tagged , , | 2 Σχόλια

Ophe’s prayer

Τρία ποιήματα μιᾶς μακρινῆς φίλης, ἀπὸ τὸ μακρινὸ παρελθόν. Τὰ βρῆκα μετὰ ἀπὸ εἴκοσι καὶ πλέον χρόνια, κι ἀφοῦ μοῦ τὰ ἔδωσε, τὰ ἀναρτῶ.

 

Ophe’s Prayer

if i shut my eyes

there is no darkness

there is a circus of light and sound

laughter and music

kites and chimes dance

when i open my eyes

there is no darkness

just the echo on the wind

and the shadow of the moon

fading by my feet

 

 

(Untitled) sometime in 1999

 

If I could be a snowflake,

thought a little speck of dust,

I would enchant with my symmetry,

my infinite intricacies;

I would sting you with my icy beauty,

breaking your heart as I melt into a drop,

upon your touch…..

 

…or, if I could be a grain of sand,

refined into its essence

by the eons of ocean waves,

hard,

secure in the wisdom of ages…..

 

….or a diamond, even,

reflecting while transforming light,

a perfection of time and fire…..

 

…or maybe a pearl,

pure and white,

luminous from layers of oyster love…..

 

….ah well, wishes are not alchemy,

I am a speck of dust,

I am nothing…..

 

…there is hope, though…..

 

 

(written back in 1999)

Kibu

homeless, nameless

plucked

schmucked

defrocked, blocked, shell-shocked

No moon, no sky,

stranded, abandoned

yet, she stands

planted for eternity

certainly.

Posted in ποίηση | Tagged | Σχολιάστε