Τὰ ψυχολογικά

Ἡ διαφήμιση στὸ ΜΚΔ: Ἡ καλὴ ψυχολόγος λέει (στὰ παιδιάκια ἢ τοὺς γονεῖς τους) ὅτι ἂν δὲν σὲ παίζουν δὲν πειράζει. Μὴν στεναχωριέσαι. Μπορεῖς νὰ πεῖς μέσα σου κι ἔξω σου ὅτι «Δὲν πειράζει (θὰ μὲ παίξουν ἀργότερα ἢ περνῶ καλύτερα τώρα, κ.ο.κ.», καὶ ἔτσι νὰ ξεπεράσεις τὸ ὅτι δὲν σὲ παίζουν (ἢ ἀναγνωρίζουν καὶ σέβονται).

Ἡ αὐταπάτη τῆς ψυχολογίας ἔγκειται στὸ ὅτι θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο σὰν ἠλεκτρικὴ κουζίνα. Μπορεῖς νὰ γυρίσεις τὸ διακόπτη, καὶ νὰ σβήσει τὸ μάτι. Τόσο ἁπλὰ κι εὔκολα, χωρὶς κόπο. Ἐγὼ πάλι, πιστεύω, ἀντίθετα, ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ βρίσκεσαι σὲ τόσο 50-50% καταστάσεις (ἐκτὸς ἀπὸ λίγες περιπτώσεις) ὥστε εὔκολα νὰ εἶσαι καὶ τὸ ἕνα ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο, ἀνάλογα μὲ τὸ τί θὰ ἐπιλέξεις ἐκείνη τὴ στιγμή. Ὁ χαρακτήρας τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀλλάζει ὥστε νὰ νοιώθει ἄνετα καὶ μὲ τὸ Α καὶ μὲ τὸ -Α ὡς ἐπιλογές. Ἕνας ἄθρησκος ποὺ παινεύει τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τὴν ἐξυπνάδα του καὶ χλευάζει τοὺς φιλάσθενους καὶ τοὺς ἠλίθιους ἢ ἀνεπίδεκτους μαθήσεως, εἶναι πιθανότερο ὅτι γινόμενος ἀργότερα θρῆσκος θὰ περηφανεύεται γιὰ τὴν πίστη του (τὸ ὅτι κατέληξε πιστός, ἢ γνώστης τῆς πίστης) συγκριτικὰ μὲ τοὺς ταλαίπωρους ποὺ θέλουν κήρυγμα ἤ (ἅμα εἶναι στὸ χέρι του) ἁλυσίδα καὶ βούρδουλα: Θὰ βρίσκει ἄλλες ἀφορμὲς γιὰ τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα, τὴν αὐτολατρεία. Δηλαδή, τὰ περιεχόμενα καὶ οἱ ἰδέες ἀλλάζουν, ὁ χαρακτήρας (ἐξουσιομανὴς ἢ μὴ ἐξουσιομανής, ἀφελὴς ἢ δόλιος κ.ο.κ.) δὲν ἀλλάζει. Αὐτὸ δὲν ἀποδεικνύει τὴν ματαιότητα ὅλων τῶν πραγμάτων καὶ προσπαθειῶν. Γιατὶ ἀλλιῶς θὰ κριθεῖ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ χωρὶς νὰ τὸ θέλει ἔχει σκληρότητα ἐγγενή, στὴν «γονιδιακή του ψυχοσύνθεση», μὲ ἐλαφρότερο κριτήριο. Κι ἀλλιῶς ἕνας ποὺ δὲν ἔχει κληρονομημένη τέτοια ψυχοσύνθεση κι ὅμως εἶναι σκληρόκαρδος. Ὡστόσο, δὲν πρέπει νὰ αὐτοεξαπατόμαστε.

Κι ἕνα ἀνέκδοτο. Πάει κάποιος στὸν ψυχολόγο. Τοῦ λέει, Γιατρέ, ἔχω πρόβλημα. Περπατοῦν πάνω μου συνέχεια μικρὰ ἀνθρωπάκια. Τοῦ ἀπαντᾶ ὁ γιατρός, Μὴν ἀνησυχεῖτε, κύριε. Σὲ τρεῖς συνεδρίες θὰ ἔχει λυθεῖ τὸ πρόβλημα. Πραγματοποιοῦνται οἱ συνεδρίες. Ἔρχεται στὴν τρίτη συνεδρία ὁ ἀσθενὴς χαρούμενος, καὶ τοῦ λέει,

Γιατρέ μου, ἔφυγαν τὰ ἀνθρωπάκια!

Πάρτα, πάρτα ἀμέσως ἀπὸ πάνω μου! τοῦ ἀπαντᾶ ὁ γιατρός…

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

θρησκευτικὰ τοπία

1. Ὀρθόδοξος, μὲ μαμὰ Πεντηκοστιανὴ καὶ ἄλλα 2 ἀδέρφια: Ὁ σταθερὰ Ὀρθόδοξος πατέρας «τοὺς ἔκανε διωγμό», δηλαδὴ δὲν τοὺς ἄφηνε νὰ πᾶνε «ἐκκλησία» ἀλλὰ μετὰ λίγο προτοῦ πεθάνει εἶδε πόσο καλὰ ἦταν τὰ παιδιά του συγκρίνοντάς τα μὲ τὰ κακὰ παιδιά ὀρθόδοξων συγγενῶν του, καὶ ζήτησε συγγνώμη ἀπὸ τὰ παιδιά του. Φαντάζομαι ὁ «Διωγμός» νὰ μὴν ἦταν σὰν τοῦ Διοκλητιανοῦ. Ἁπλά, ὁ ἄνθρωπος (μὲ θρῆσκο πατέρα) ἔβλεπε τὰ παιδιά του νὰ τὰ καταπίνει ἡ αἵρεση τῆς συζύγου του, καὶ τράβαγε τὰ μαλλιά του. Πάντως, ἔκτοτε τὸ παιδὶ ἔφτασε σὲ σημεῖο νὰ γλωσσολαλεῖ. (…) Ὁ Κύριος ἤθελε νὰ σπουδάσει Ἀρχιτεκτονική (δὲν λέει πῶς στὸ καλὸ τοῦ τὸ εἶπε), ἀλλὰ αὐτὸς ἔκανε τοῦ κεφαλιοῦ του.

(Πρέπει νὰ ἁγίασε ὁ μπαμπάς του, ἂν σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι κανένα ἀπὸ τὰ τρία παιδιά του δὲν πῆρε τὸ μέρος του. Συντριβή. Ἂν ἐξαιρέσεις τὸ γάμο μὲ αἱρετική (ἂς πρόσεχε), καὶ ἀπορῶ γιατί νὰ ἰσχύει τὸ κατ’ οἰκονομίαν γιὰ τὶς προτεσταντικὲς ὁμάδες ὅσον ἀφορᾶ τὸ γάμο Ὀρθοδόξου μὲ ἑτερόδοξο.)

2. Ὀρθόδοξη, ὀργανωσιακή. Ἄρχισε νὰ νοιώθει μιὰ ἔκσταση ὅταν πήγαινε ἐκκλησία, καὶ φυσικὰ κατέληξε-κατάντησε κατηχητικό. Οἱ τριγύρω της εἴτε ἁμαρτωλοὶ εἴτε ἀκατήχητοι, καὶ χρειαζόντουσαν κήρυγμα. Πῶς νὰ περπατᾶς, τί μουσικὴ νὰ ἀκοῦς, καὶ νὰ φορᾶς ἀνδρικὰ σακάκια μὲ βάτες θεωρώντας τα μιὰ ἀκραιφνῶς θηλυκὴ ἐνδυμασία, καὶ φυσικὰ νὰ θρέφεις μουστάκι (Ἄλλο ἂν δὲν θὰ σὲ παντρευτεῖ κανείς ἐὰν πεισματικὰ «διατηρεῖς τὸ κατ’ εἰκόνα, δηλαδὴ τὸ μουστάκι»: Οἱ ἁμαρτωλοὶ ὑποψήφιοι γαμβροὶ φταῖνε πάλι, γιατὶ εἶναι σεξολάγνοι ποὺ ἀρνοῦνται τὸ «κατ’ εἰκόνα» -καὶ δὲν μιλάω κὰν γιὰ βαψίματα κι ἀρώματα). Κοσμοδιορθωτισμός. Ἡ οἰκογένειά της βαριόταν τὸ ἀργὸ ψάλσιμο, γιατὶ δὲν γνώριζε -τοὺς ἐξήγησε- ὅτι ἕνας παπὰς ποὺ τὰ ἔψελνε πιὸ ἀργὰ αὐτὸς (κι ὄχι ὁ γρήγορος) ἔγινε ἅγιος, καὶ ἔτσι χρειάστηκε ἕνα μικρὸ κήρυγμα, νὰ τοὺς γίνει μάθημα ποιὸς ἔχει τὸ πάνω χέρι στὰ θεολογικά, στὸ κεντρικὸ ζήτημα μιᾶς οἰκογένειας. Σὲ ξένα περιβάλλοντα ἔλεγε ὅτι μεγάλωσε σὰν ὀρφανή, ἂν καὶ οἱ νεκροὶ τὴν σπούδασαν ἐπαρκῶς.

(Πρέπει νὰ ἁγίασαν οἱ γονεῖς της. Δὲν εἶναι λίγο νὰ ἔχουν τζάμπα ἱεροκήρυκα σπίτι τους).

3. Μὴ Ὀρθόδοξος, ποὺ ἔγινε Ὀρθόδοξος. Ἀσχολήθηκε μὲ τὸ νὰ μεταφέρει στὴν Ὀρθοδοξία τὰ προτεσταντικὰ ἐρωτήματα ὅπως τί εἴδους ἄνθρωποι ὑπῆρχαν πρὸ Ἀδάμ, καὶ νὰ δώσει τάχα ὀρθόδοξες όρθολογικὲς ἀπαντήσεις σὲ αὐτά, ὄχι ὡς δόγματα βεβαίως βεβαίως, ἀλλὰ ὡς «θεολογούμενα» (πσσσ), ἐξαιτίας τοῦ προτεσταντικοῦ φόβου μήπως χαχανίσουν ἄθεοι καὶ ἐπιστημονιστές -ἢ οἱ Προτεστάντες- ποὺ δὲν ἔχουμε ἀπαντήσεις γιὰ κάθε ἀστεῖο τους φλέγον θέμα. Νὰ πάω ἢ νὰ μὴν πάω στοίχημα, ὅτι αὐτὲς οἱ «ὀρθόδοξες ἀπαντήσεις» εἶναι δανεικὲς ἀπὸ «ψαγμένους Προτεστάντες» τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔστω κι ἀπὸ 2ο καὶ 3ο χέρι; Ἐπὶ κορωνοϊοῦ νομίζω ὅτι θὰ ἐναντιωνόταν φανατικὰ στοὺς ἀνεμβολίαστους, κι αὐτὸ στὰ πλαίσια τοῦ προτεσταντισμοῦ του. Μὴν μᾶς ποῦν καὶ δολοφόνους οἱ ἄθεοι -ποιοί; αὐτοὶ ποὺ ἀποδέχονται τὶς ἐκτρώσεις.

Τρεῖς τύποι προτεσταντισμοῦ: Μεταστροφῆς σὲ αὐτόν, προτεσταντίζουσας Ὀρθοδοξίας, καὶ βαθύτερου μπολιάσματος τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ προτεσταντικὰ ζητήματα. Δοχεῖα συγκοινωνοῦντα. Σὲ δύο ἀπὸ αὐτὰ βλέπουμε ὡς βασικὸ στοιχεῖο τὴν ἀπαίτηση (ὡς τελετὴ περάσματος) νὰ ἀπαξιώσεις τοὺς πιὸ κοντινούς σου, ἢ τὴν ἀδικαιολόγητη φαντασίωση ὅτι σοῦ μίλησε ὁ Θεός, εἰδικὰ ἐσοῦ καὶ ἀπαραιτήτως σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς μιαροὺς πλησιεστέρους συγγενεῖς. Καὶ αὐτὴ ἡ αἴσθηση ὅτι εἶσαι ἐκλεκτός, ὅτι σὲ προστατεύει σὲ κάθε βῆμα σου ὁ Θεός, ἐνῶ ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ σὲ ἀφήσει μόνο σου προσωρινά (παιδαγωγικά) ἢ μόνιμα, ἢ ἐσὺ νὰ νομίζεις ὅτι κάτι ποὺ σοῦ συμβαίνει εἶναι θεϊκὸ σημάδι, γιατὶ ἔχεις τὸν ὀρθολογισμὸ αὐτὸν ποὺ δὲν σ’ ἀφήνει ἥσυχο. Νομίζω ὅτι ἡ προτεσταντίλα δὲν ὑπάρχει σὲ πρώην Μουσουλμάνους ποὺ γίνονται Ὀρθόδοξοι: Δηλαδή, ἐπικεντρώνονται στὸ θαῦμα (ἢ κάτι ἀντίστοιχο) ποὺ τοὺς μετέστρεψε, ἀντὶ νὰ συνεχίσουν νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κατάσταση τῶν πρώην ὁμοθρήσκων τους. Οὔτε μεταφέρουν τὴν προβληματικὴ καὶ τὶς ἀπορίες τοῦ Ἰσλὰμ στὴ νέα τους πίστη.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Στὰ Ἀποτεφρωτήρια μὲ τὴν Πρόεδρο

Ἡ στάχτη πέφτει στὰ μοῦτρα τῶν φίλων. Ἀτυχήματα συμβαίνουν. Ἕνας ἀμερικάνικος ὕμνος στὴν ἀποτέφρωση.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

χυδαῖος πουριτανισμός

Προκαλεῖ ἐντύπωση ποὺ ἕνα τελείως γελοῖο ἀλλὰ λαϊκὸ σύνθημα ἐκνευρίζει τοὺς φιλοκυβερνητικοὺς τόσο πολὺ ὥστε ἀρχίζουν τὴν ἠθικολογία καὶ τὸ κήρυγμα καὶ τὰ μὴ μοῦ ἅπτου. Ἕνα σύνθημα εἶναι πάντα ἕνα σύνθημα. Δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ ἀπευθυνθεῖ στὸ λογικό, ἀλλὰ οὔτε θὰ ἔπρεπε. Πρέπει νὰ εἶναι σύντομο καὶ περιεκτικό. Ἐπίσης, ἕνα σύνθημα τέτοιου ἐπιπέδου ἀφορᾶ ἕνα κομμάτι τῆς κοινωνίας λαϊκό (λαϊκὸ δὲν σημαίνει κακὸ ἢ καλό), ποὺ δὲν ἔχει φωνή, οὔτε στὸν ἥλιο μοίρα, καὶ ποὺ διασύρεται ἀπὸ τὴν καθημερινὴ κοροϊδία αὐτοῦ τοῦ κορδωμένου πράγματος ποὺ λέγεται κυβέρνηση τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος Μητσοτάκη καὶ τῆς ὑπέρλαμπρης καὶ ὑπέρκομψης συζύγου του, καὶ ἀντιδρᾶ μὲ τὸν λαϊκὸ τρόπο, τῆς πιάτσας. Στὴν ὁποία (πιάτσα) δὲν ὑπάρχει σαβουὰρ βίβρ, ἀλλὰ εἶναι τόσο χυδαία ἀλλὰ πραγματικὴ ὅσο ἦταν ἐδῶ καὶ χιλιετίες -ὅταν νοιώθει ὅτι τὴν κοροϊδεύει κάποιος. Τώρα σᾶς ἐνόχλησε ἡ πιάτσα; Ἐπειδὴ δὲν μπορεῖτε νὰ τὴν κλείσετε στὰ ὅρια τοῦ ὑλικοῦ ἀλλὰ ἐκφράζεται καὶ στὸ ἅγιό σας διαδίκτυο; Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἂν μέσῳ τοῦ συνθήματος (ποὺ δὲν τὸ λέω καὶ δὲν θὰ τὸ ἔλεγα ποτέ) ἀσκεῖς «ἐποικοδομητικὴ κριτικὴ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου» καὶ ἄλλες τέτοιες τρίχες κατσαρὲς σὲ ἕνα περιβάλλον ἀπόλυτης ἐξύμνησης τῆς κυβέρνησης ἀπὸ τὰ κωλο-πετσωμένα ΜΜΕ, ὅπου ὅποιος διαφωνεῖ μαζί τους ὑφίσταται δολοφονία χαρακτήρα. Μᾶς δουλεύετε; Σὲ λίγο θὰ πεῖτε ὅτι «πιστεύετε καὶ εἰς τὴν ἰσηγορίαν», ἐσεῖς ποὺ θεωρεῖτε βλαμμένους ὅσους δὲν πιστεύουν στὸ ἀφήγημά σας.

Αὐτοὶ ποὺ ἐκνευρίζονται μὲ τὸ σύνθημα, ἄραγε ἐκνευρίστηκαν τὸ ἴδιο μὲ τὰ συνθήματα κατὰ τοῦ Γιωργάκη; Μπορεῖ γι’ αὐτοὺς ὁ Μητοτσάκης νὰ εἶναι ὑπέροχος σὲ σχέση μὲ τὸν Τσίπρα καὶ τὸν ΓΑΠ, καὶ νὰ ἀποτελεῖ μιὰ χρυσὴ εὐκαιρία. Αἴ, γιὰ πάρα πολλοὺς ἄλλους ὅμως, ὁ Μητσοτάκης δὲν διαφέρει καθόλου ἀπὸ τοὺς δυὸ προηγούμενους, καὶ συνεπῶς τοῦ ἀξίζει ἡ ἴδια χυδαία κριτική. Ἄραγε ὅλοι αὐτοὶ θυμοῦνται π.χ. τὸ «…μησε τὸν ..ύστη τὸν Γιωργάκη, Βουλγαράκη» ποὺ τραγούδαγαν μπροστὰ στὶς κάμερες, σὲ συνέδριό τους, οἱ ΔΑΠίτες ἢ ΟΝΝΕΔίτες καὶ κανενὸς δὲν ἵδρωνε τὸ αὐτί; Τὸ «Ἔρχεται Πού..α» στὶς ἐκλογὲς τοῦ 2019 δὲν τὸ εἴχατε πάρει εἴδηση; Ἢ τὸ βλέπατε ὡς λαϊκὴ ἀγανάκτηση; Καὶ τώρα, τέτοια ἴσως εἶναι. Σᾶς ἐνδιαφέρει ἁπλῶς νὰ μὴν θιγεῖ ἡ εἰκόνα περὶ λαοφίλητου πρωθυπουργοῦ. Μὴν κουνᾶτε ἄλλο τὸ σκιάχτρο τοῦ Ἀλέξη γιὰ νὰ φοβηθεῖ κανείς, γιατὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅσο θὰ ὑπάρχει Ἀλέξης ἀρχηγὸς τοῦ Σύριζα καὶ ΣΥΡΙΖΑ ὡς ἀντιπολίτευση, δὲν φεύγει ὁ Μητσοτάκης στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα. Ἄρα τὸ τωρινὸ σύνθημα δὲν θὰ φέρει τὴν πτώση κανενός. Στὴν τελική, ἡ βρισιὰ καὶ κοροϊδία εἶναι τὸ ἀναμενόμενο ἔπειτα ἀπὸ τὸ ἐμετικὸ ψυχομπούκωμα γλυψίματος καὶ θεοποίησης 3 συνεχόμενων χρόνων. Καὶ τὰ δύο κατακριτέα εἶναι, ἀλλὰ τὸ δεύτερο κυριαρχεῖ κοινωνικά.

Οἱ λοῦμπεν καὶ οἱ ἀποκλεισμένοι θὰ ἐκφράζονται πάντα μὲ τέτοιους ὅρους. Γηπέδου, χυδαιότητας, πιάτσας, ἐξυπνάδας. Θὰ ἀλλάξουμε τὸ ἀνθρώπινο γένος τώρα; Νὰ θίγεσαι ἀπὸ αὐτὸ ὅταν εἶσαι ἔξω ἀπὸ τὸ χῶρο τῶν λοῦμπεν ἐπειδὴ τώρα δὲν εἶναι ὅπως παλιά (μὲ ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς ἔκφρασης μέσω ἐφημερίδων καὶ καναλιῶν), αὐτὸ εἶναι ὁ πουριτανισμὸς τῆς κακιᾶς ὥρας. Ἂς προσέχανε οἱ Μητσοτάκηδες καὶ ὅσοι τοὺς συμπαθοῦν, νὰ μὴν αὐξανόταν τὸ πλῆθος τῶν λοῦμπεν, τῶν κάτω ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τοῦ μικροαστοῦ, μὲ ὅσα ἔγιναν μεταξὺ 2010-2021 (εἴτε μὲ Σύριζα εἴτε μὲ ΝΔ εἴτε μὲ ΓΑΠ). Τώρα ποὺ αὐξήθηκε, δὲν γλιτώνουμε, οὔτε οἱ φιλοκυβερνητικοί, ἀπὸ τέτοιου ἐπιπέδου κριτική.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Καὶ οἱ πλούσιοι δυστυχοῦν

Δυό, τρεῖς -αὔριο τέσσερις- μέρες τώρα, μᾶς ἐνημερώνουν ἀσταμάτητα γιὰ τὴ Φερράρι, ἄλλοι λένε ὅτι ἔτρεχε κάτω ἀπὸ 120 (τόσο λίγο), ἄλλοι ἀποροῦν πῶς ἔγινε, καὶ σοῦ ‘ρχεται νὰ σκεφτεῖς ὅτι δὲν φταίει τὸ ὅτι ἡ Φερράρι δὲν εἶναι γιὰ ἑλληνικὴ πόλη καὶ δρόμους. Νὰ λέμε καὶ δόξα τῷ Θεῷ ποὺ γλίτωσε ἀπὸ τὸ νὰ ποδοπατηθεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαξάρα (τί χόμπυ κι αὐτό) κανὰς πεζὸς ἢ ΙΧ ποὺ 50-100 μέτρα παρακάτω θὰ περπατοῦσε ἀμέριμνος καὶ θὰ ἔτρεχε σίγουρα, ἀντίστοιχα. Ἂς τὸν ἀναπαύσει ὁ Θεός, ἀλλὰ ὅταν ἔχεις χόμπυ σπὸρ ἁμάξια, μαθαίνεις πρῶτα νὰ τὰ ὁδηγεῖς. Θυμόμαστε τώρα τὸν κο. Τζάμπο, ποὺ μᾶς ἔβγαλε καὶ πολιτισμικὰ ὀπισθοδρομικοὺς ἐπειδὴ δὲν μᾶς ἀρέσουν οἱ ἀηδιαστικὲς διαφημίσεις του (ξερετε ποιές), ποὺ ἔλεγε ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς ζητᾶ (πῶς τολμᾶ;) νὰ διαχειριστοῦν τὸ ἀδιανόητο (ἀδιανόητος ὁ θάνατος;). Τόσοι νέοι καὶ μεσήλικες ἐργάτες σκοτώνονται κάθε τόσο καὶ λιγάκι. Δὲν τρέχει τίποτε. Νήπια πατιοῦνται μαζὶ μὲ τὶς γιαγιάδες τους ἀπὸ γόνους πλουσίων, καὶ ποιὸς νοιάζεται; Μόνο γιὰ τοὺς τράπερ καὶ τοὺς πλούσιους. Πλούσιοι καὶ διάσημοι λοῦμπεν, τὸ καλύτερο κομμάτι τῆς κοινωνίας.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἠχηρὲς παρεμβάσεις…

Γράφει ἡ ἐφ. «Μακεδονία» (ἄρθρο «Συνέδριο: Πάρτε μέτρα στο Αγιον Ορος για τους καταληψίες και τους αντεμβολιαστές. Ηχηρές παρεμβάσεις ενός πανεπιστημιακού καθηγητού και ενός διδάκτωρα (sic) Θεολογίας σε συνέδριο Θρησκευτικής Διπλωματίας»).

Ὁ ἕνας, ὁ ΔΡ: «μίλησε για την ανάγκη λήψης μέτρων εναντίον διάφορων ρασοφόρων, που διαδίδουν αιρετικές και επικίνδυνες για την κοινωνία και την δημόσια υγεία απόψεις».

Προσέξτε τὸ «ρασοφόροι«. Μπλιάχ…

Σοβαρά, τώρα; Αἱρετικές; Ὅπως εἶχε πεῖ εἰρωνικὰ ἕνας καθηγητὴς θεολογίας στὸ ΑΠΘ, ὅλοι αἱρετικοὶ εἴμαστε, αἱρεσιάρχες νὰ μὴ γίνουμε…

Ὁ ἴδιος ΔΡ μίλησε καὶ γιὰ «την ανάγκη άμεσης λήξης της κατάληψης του κεντρικού κτηρίου της Μονής Εσφιγμένου, καθώς δημιουργεί – βάσει ευρωπαϊκού κεκτημένου – τις προϋποθέσεις για νέες καταλήψεις επί αγιορείτικου εδάφους από επιπλέον αλλόδοξους, αλλόθρησκους κτλ.».

Κύττα ποὺ ἐγὼ νόμιζα ὅτι οἱ «καταληψίες» δὲν μνημονεύουν τὸν Βαρθολομαῖο ἐπειδὴ εἶναι οἰκουμενιστής, καὶ γι’ αὐτὸ χαρακτηρίζονται ἔτσι, καταληψίες, ἀπὸ ὅσους θέλουν νὰ μνημονεύεται ὁ Βαρθολομαῖος. Κι ὅτι εἶναι συνεχῶς στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ἀλλὰ τώρα ποὺ ξανασκέφτομαι ὅσα ὁ ΔΡ λέει, φοβήθηκα μήπως ἔρθουν Βουδιστὲς καὶ Παπικοὶ στὸ ΑΟ καὶ κάνουν κατάληψη κι αὐτοί. Ἄλλο ἂν μερικοὶ συμπροσεύχονται μὲ αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους λέγεται ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μήπως καταλάβουν ἔδαφος τοῦ ΑΟ. Καὶ τί θὰ πείραζε, δηλαδή; Χριστιανοὶ δὲν εἶναι κι αὐτοί; Ὅλοι Χριστιανοὶ εἴμαστε, ὅλοι στὸν ἴδιο θεὸ συμπροσευχόμαστε (-στε). Ναί;

Αὐτὸ τὸ «ἐπιπλέον», τί σημαίνει; Ὅτι εἶναι ἀλλόδοξοι ὅσοι δὲν μνημονεύουν ἕναν (νομιζόμενο ἢ πραγματικό) οἰκουμενιστὴ πατριάρχη;

Ὁ ἄλλος, ὁ καθηγητής, νοιάζεται γιὰ τὴ δημοκρατία. Αὐτὸς «κατήγγειλε το γεγονός πως στο πρόγραμμα του εν λόγω συνεδρίου δεν υπάρχει καμία μνεία για πολύ σημαντικά θέματα που ταλανίζουν το Άγιο Όρος, όπως η κατάληψη του κεντρικού κτηρίου της Μονής Εσφιγμένου που το χαρακτηρίζει ως το «μεγαλύτερο σκάνδαλο των τελευταίων 50 χρόνων», την εκμετάλλευση του Αγίου Όρους από αντιδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις».

Οἱ ἀντιδημοκρατικὲς δυνάμεις, οἱ δημοκρατικὲς δυνάμεις, καὶ οἱ δημοκράτες-δημοκράτισσες. Οὔτε στὸ ’80 νὰ ζούσαμε. Καταγγελία-καταπέλτης…

(Νά ἕνας καταπέλτης, ἀπὸ τὸ «Κάστρα καὶ Πολιορκητές» (vendora.gr), κι αὐτό, παιχνίδι τοῦ ’80)

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

τὰ ἀκροδεξιὰ vol. 2

.2α Παιδιά, μὴν ξοδεύετε φαιὰ οὐσία γιὰ τὸ ἂν ἡ δημοκρατία εἶναι ἢ δὲν εἶναι τὸ πολίτευμα τῶν Ἀρίστων. Ὄχι μόνο γιατὶ ἔτσι κι ἀλλιῶς στὴ δημοκρατία καθένας ψηφίζει ὅποιον θεωρεῖ Ἄριστο (δηλαδή, ἡ δημοκρατία εἶναι τὸ πολίτευμα τῶν Ἀρίστων), ἀλλὰ καὶ γιατὶ σὲ κανένα πολίτευμα δὲν ὑπάρχει ἐκ τῶν προτέρων κάποια ἀπόδειξη ὅτι κάποιος συγκεκριμένος εἶναι Ἄριστος. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι καταρχὰς μόνο νομιζόμενοι Ἄριστοι (σὰν τὸ πλατωνικὸ νομιζόμενο Καλό) ὑπάρχουν πάνω στὸν πλανήτη, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ σειρά του σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ ἀντικαταστήσεις τὸν Ἄριστο ποὺ ἀποδείχθηκε Μὴ Ἀριστος. Πῶς; Μὲ ἐκλογές. Ἄ, καὶ «ἐνδοπραξικοπήματα» (αὐτὸ σᾶς ἀρέσει ἰδιαίτερα), σὰν τοῦ Ἰωαννίδη στὸν Παπαδόπουλο: Αὐτὰ κι ἂν εἶχαν τεράστια ἐπιτυχία π.χ. στὴν Κύπρο.

.2β Παιδιά, μὴν ἀγωνίζεστε ἄλλο ὥστε ἡ ἐντὸς κι ἐκτὸς εἰσαγωγικῶν δημοκρατία νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἕνα «πολίτευμα τῶν Ἀρίστων» καὶ ἄλλα τέτοια νιτσεικὰ-περικλογιαννοπουλικά. Γιατὶ ἡ ἀλλαγὴ πολιτεύματος θὰ γίνει. Ἀλλὰ τὸ νέο πολίτευμα θὰ εἶναι ἐκεῖνο τῆς Σαρίας. Γνωστὰ αὐτά. Ἀσχοληθεῖτε μὲ κάτι παραγωγικότερο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

φάρσες

Οἱ Γάλλοι θὰ σπᾶνε πλάκα μὲ τὰ φέικ νιοὺζ γιὰ τὸ κορδωμένο αὐτοκρατορικὸ ζεῦγος Μακρόν (ποὺ -τοῦ Ἐμμανουήλ- «τοῦ ἀρέσει νὰ τὴ σπάει στοὺς ἀνεμβολίαστους»), καὶ οἱ ἁπλοὶ Ἀμερικάνοι ποὺ τοὺς παίρνει τηλέφωνο γιὰ τὶς γιορτὲς ὁ Μπάιντεν καὶ τοῦ λένε κατάμουτρα Λὲτς γκόου Μπράντον. Ἐδῶ, στὸ Κουλιστάν, συναγωνίζονται στὸ γλύψιμο τῶν συζύγων τῆς κυβέρνησης ἀποκαλώντας «ἐκθαμβωτικὲς» (!) 50άρες καὶ 40πεντάρες. Ἔχουμε καὶ τὴν Ἀριστερά, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὸν Παῦλο Μελά.

Μπαϊντένογλου, ποὺ (θέλει νὰ ξεπαγιάσουμε χειμωνιάτικα) μὲ ἕνα νὸν-πέιπερ ἔδωσε ἄκυρο στὸν ἀγωγό. Καὶ ὅλες οἱ Μπαϊντενοποῦλες, ἔμμισθες καὶ μή, ποὺ ἔλεγαν φιλότουρκο τὸν Τράμπ (ἦταν-δὲν-ἦταν), τώρα δὲν βγάζουν μιλιά, τώρα δὲν τὶς πειράζει τὸ τρελλὸ ἄκυρο ποὺ ἔφαγε ἡ Ἑλλάδα μας. Καὶ κάτι δημοσιογράφοι, ποὺ λένε, αἴ, δὲν ἔγινε καὶ τίποτα σπουδαῖο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

«Πλάνταξα στο κλάμα όταν το έμαθα»

«Βγήκε το μοριακό κι είμαι θετική. Μου κάνει εντύπωση που την Τρίτη το απόγευμα για να ταξιδέψω από Ελβετία Ελλάδα, έκανα υποχρεωτικά μοριακό κι ήμουν αρνητική… Η αλήθεια είναι ότι σοκαρίστηκα, δεν το περίμενα. Το πρωί είχα κάτσει στο αυτοκίνητο απελπισμένη, πλαντάζοντας στο κλάμα κι έπαιρνα τηλέφωνο όποιον συγγενή και φίλο μπορούσα να στηριχτώ. Ίσως ήμουν λίγο υπερβολική, τώρα είμαι πιο ψύχραιμη. Τώρα έχω λίγη κούραση και πυρετό 38» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Πηγή: newsit.gr

Περαστικὰ στὴν ἄτυχη τηλεπαρουσιάστρια.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Beethoven: Sonata No.8 in C Minor, «Pathétique»

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

L. van Beethoven – Piano Sonata No. 23 «Appassionata»

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

οἱ κλειδοκράτορες

«τά Ἔθνη μέ αὐτοπεποίθηση δέν πρέπει νά τό βάζουν στά πόδια καί νά βγάζουν ὑστερικές κραυγές στήν θέα τοῦ πρώτου Πακιστανοῦ μετανάστη. Ὁ ὁποῖος ἐν τέλει μεγάλωσε σέ μιά χώρα πού ὑπάρχει σεβασμός γιά τήν λέξη «Γιουνάν» –οἱ κάτοικοί της ζοῦν ἀκόμη μέ τήν ἀνάμνηση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. […] δέν ἀλλάζει χέρια αὐτή ἡ πόλη. Εἶναι βαθιά ἑλληνική, δέν παραδίδεται στόν πρῶτο ἀλαλαγμό. Ἀρκεῖ νά τήν προστατεύουμε. Ἀρκεῖ νά διαφυλάσσουμε τήν κληρονομιά της. Ἀρκεῖ νά μήν κάνουμε ὑστερίες στήν θέα τῶν πρώτων Πακιστανῶν. Ἀρκεῖ νά ἔχουμε ἐπίγνωση τῆς ὑπεροχῆς της. Ὁ Ἑλληνισμός ἀκόμη καί κατά τόν «ἀριστερό» Νικόλαο Σβορῶνο ἔχει βαθειά ἀφομοιωτική δύναμη. Ἡ Ἑλλάς καταπίνει τήν Ἀνατολή, ὄχι ἡ Ἀνατολή τήν Ἑλλάδα».

Πηγή

Ἡ θέα τοῦ πρώτου Πακιστανοῦ, ἂς μὴ μᾶς τρομάζει: Ἐνῶ συγκεντρώθηκαν -ὡς ἐπίδειξη δύναμης;- χιλιάδες ἄντρες Πακιστανοὶ κι ὄχι ἕνας περίεργος ἐξωτικὸς Πακιστανός. Ἔχει κάτι μαγικὸ ὁ Ἑλληνισμός, ὄχι σὰν τὸν Γαλλισμὸ ποὺ παρέδωσε ἀμαχητὶ στοὺς Μουσουλμάνους διάφορες γαλλικὲς πόλεις καὶ τὸ μισὸ Παρίσι. Κι αὐτὸ τὸ μαγικὸ ὅπλο μας καταπίνει τὴν Ἀνατολή. Μὲ 1 παιδὶ ἀνὰ Ἕλληνα καὶ Ἑλληνίδα, καὶ μὲ ἐπαρχιακὲς πόλεις καὶ χωριὰ-φαντάσματα.

Ἀπὸ τὴ μιὰ ἔχεις τὴν «πατριωτικὴ Δεξιὰ» ποὺ δὲν φοβᾶται τὰ μιλλιούνια ξένων γιατὶ θὰ τοὺς ἀφομοιώσει (ἀρκεῖ νὰ μὴν κυβερνᾶ κανὰς Τσίπρας). Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅσους φοβοῦνται καὶ τὸν κορωνοϊὸ καὶ τοὺς ξένους. Ἅμα ὅμως φοβᾶσαι τὸ πρῶτο, θὰ ἀνεχτεῖς τὸ δεύτερο. Μόνο οἱ λαοὶ ποὺ δὲν φοβοῦνται ἐπιβάλλονται, σὲ ξένο τόπο μάλιστα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

2/1

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Στάσου! Ρεβεγιόν!

Μόνο ὅταν ἀγανακτήσουν οἱ πλατιὲς λαϊκιὲς μάζες ποὺ τὸ ἔκαναν ἐλπίζοντας στὸ ἀνέλπιστο (νὰ ξαναγυρίσουν στὸ 2019 ἢ νὰ μὴν πληρώνουν τὰ τέστ) -ὄχι, οὔτε τότε θὰ γίνει κάτι. Ἁπλά, τώρα ποὺ δὲν εἶναι θρησκευτικὴ γιορτή (ἡ πρωτοχρονιά) καὶ ὁ κάθε βάτραχος νοιώθει πρίγκιπας στὶς 1/1, πονάει περισσότερους. Ἐνῶ ἂν ἦταν Μ. Σάββατο, χαρὰ στὸ πράμα, θὰ γελάγαμε κι ὅλας μὲ τοὺς γραφικοὺς ἀναστάσιμους τῶν 9 μ.μ. Ὅλα ἔχουν καταντήσει μιὰ ρωμαϊκὴ ἀρένα σὰν ἐκεῖνες τῶν ταινιῶν, ὅπου τὸ πλῆθος ἀλαλάζει. Κι ἄλλοτε γελᾶς ἐσύ, ἄλλοτε ὁ ἄλλος, ἔτσι ἔχει προστάξει ὁ Καίσαρας.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

πλατεῖες

Μερικοὶ νομίζουν ὅτι ἡ πόλη ἦταν καὶ ἀκόμη εἶναι δική τους. (Δὲν ἐννοῶ ἀτομικά, ποὺ εἶναι, ἐννοῶ συλλογικά.) Νομίζουν ὅτι ὅλοι πρέπει νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ πρόβλημά τους. Ὑπαρκτὸ ἱστορικὸ πρόβλημα. Δὲν διαφωνῶ. Ὀδυνηρό, πάλι δὲν διαφωνῶ. Ὡστόσο, μνημεῖο -καλῶς- ὑπῆρχε στὴν ἄκρη τῆς πλατείας, σὲ πολὺ καλὴ τοποθεσία, καὶ δὲν χρειάζεται ἄλλο ποὺ θὰ «καταλάμβανε» τὴν πλατεία. Συγγνώμη, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ πόλη ἔχει ἱστορία ποὺ ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὴν δική τους, κι ὡστόσο κανεὶς δὲν νοιάζεται γι’ αὐτήν, τὴν κατὰ πολὺ μεγαλύτερη ἱστορία. Γιατί λοιπὸν οἱ ἴδιοι νὰ δοῦν καὶ νὰ καταγγέλλουν τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὴ δική τους ἱστορία ὡς ἐχθρότητα, ἐνῶ εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀδιαφορία ἐν γένει γιὰ τὸ παρελθόν; Αὐτὴ ἡ πόλη ξεχειλίζει ἱστορία. Ὅπου σταθεῖς, ἔχουν σταθεῖ μυριάδες ἄνθρωποι, ἴσως ἔχουν σφαχτεῖ καὶ δεκάδες. Ἐδῶ περπάτησε ἡ μία μορφὴ τῆς βυζαντινῆς ἱστορίας, ἐκεῖ ἡ ἄλλη. Ἀπὸ ἐδῶ μπῆκαν οἱ μέν, στὸν τάδε ναὸ κήρυξε ὁ δέ, σ’ αὐτὴν τὴν πύλη ἔγινε τὸ ἔλα νὰ δεῖς. Κανονικά, ἡ πόλη θὰ γέμιζε ἀπὸ τόσα μνημεῖα καὶ ταμπέλες, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσες νὰ περπατήσεις παρὰ πατώντας τα. Τὰ γκρεμισμένα βυζαντινὰ τείχη «ἔπνιγαν τὴν πόλη καὶ καλὰ γκρεμίστηκαν. Δὲν ἄξιζαν καὶ τίποτα, ἱστορικά, συναισθηματικά, σὲ κανέναν» (!). Ἐνῶ τὰ ἀπέραντα νεκροταφεῖα ποὺ διαιροῦσαν τὴν πόλη ἔπρεπε νὰ μείνουν ἐκεῖ γιὰ πάντα. Τὰ δικά μας δὲν ἀξίζουν τίποτα, τῶν ἄλλων εἶναι ἱερά. Δυὸ μέτρα καὶ δύο σταθμά, ἄσχετα ἀπὸ τὸν καταδικαστέο τρόπο ποὺ ἔγινε αὐτὸ ἐπὶ Κατοχῆς. Καὶ τέλος πάντων, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἀσχολούμαστε περισσότερο μὲ τὸ πρόβλημά τους. Αὐτοὶ κατανοητὰ εἶναι ὅσα λένε. Εἶναι κάτι ἄλλοι, ποὺ χοροπηδᾶνε ἀπὸ καημὸ γιὰ τ’ ἀδέρφια τους τοὺς Μουσουλμάνους «πρόσφυγες» καὶ ταυτόχρονα γιὰ τὰ ἄλλα ἀδέρφια τους, ἐνῶ ὅλοι ξέρουν τὸ βαθὺ μίσος ποὺ ἔχουν οὐκ ὀλίγοι ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους γιὰ ὁτιδήποτε ἑβραϊκό. Δὲν ξέρω ἂν αὐτὸ λέγεται ἀριστερὴ διπολικὴ διαταραχή, ἢ ἀλλιῶς, ἀλλὰ δὲν γίνεται νὰ εἶσαι φίλος καὶ τῶν δύο: Κάπου δὲν ξέρει ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

πρόεδροι

Λοιπόν, ὡραῖα αὐτὰ μὲ τὰ πένθη γιὰ τοὺς προέδρους. Μηδαμινὴ ἀπήχηση εἶχε στὸ ἐκλογικὸ σῶμα, σταθερά, ὁ Στεφανόπουλος, κι ἔγινε ὄχι μόνο πρόεδρος, ἀλλὰ θεωρήθηκε καὶ λαοφιλής….

Ὑπέγραψε ὅλα τὰ Μνημόνια ὁ Παπούλιας -σίγουρα: ὄχι μόνο αυτός, αἴ, καί;– καὶ δὲν θυμᾶμαι νὰ εἶπε κουβέντα, ἀλλὰ τώρα θὰ βυθιστοῦμε σὲ τριήμερο πένθος.

Τί περιμένεις, φυσικά, ἀπὸ δημοσιογράφους;

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχει

καὶ ὁ Μόσιαλος, καὶ ξεμπροστιάζει ὅσους στὴν Ε. τῆς Ε. τὸ παίζουν φιλοεπιστήμονες, ὀρθολογισταὶ καὶ σοβαροί, καὶ ἀτάραχοι μὲ κάθε φτύσιμο (καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν δύσμοιρη Δ.Ι.Σ.). Εἶστε τὰ στρατιωτάκια τοῦ Μόσιαλου, τίποτε ἄλλο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Παλιά

Παλιά, τὰ Χριστούγεννα εἶχαν κάτι νὰ ποῦν στὸν κόσμο, γιατὶ ὁ κόσμος πίστευε στὸ Χριστό. Ἔστω καὶ οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Ἀγγλογάλοι στὰ Χριστούγεννα τοῦ 1914, στὴν αὐθόρμητη ἐκείνη ἀνακωχὴ ποὺ ἐκνεύρισε τοὺς διοικητὲς καὶ τοὺς κυβερνῶντες. Γιατὶ μόνο ὁ Χριστιανισμὸς μπορεῖ νὰ ἑνώσει τὴν Εὐρώπη, ἤ -νὰ τὸ πῶ καλύτερα- μόνο αὐτὸς τὴν ἕνωνε (ἀόριστος χρόνος). Ὄχι, φυσικά, πλήρως, ἀλλὰ πληρέστερα ἀπὸ κάθε ἄλλο πράγμα. Ὄχι ὁ Λόγος ἀλλὰ ὁ Ἐνσαρκωμένος Λόγος. Μετά, ἀπὸ τὸν πολὺ πνευματισμό (γιὰ νὰ μιλήσουν οἱ γονεῖς μὲ τὰ πνεύματα τῶν σκοτωμένων γιῶν τους) καὶ γενικὰ τὸ μεσοπολεμικὸ παραλήρημα, καὶ τὴν λαϊσιτέ, αὐτὰ κόπηκαν μαχαίρι στὰς Εὐρώπας. Καὶ μετά, μὲ τὴν εὐημερία καὶ τὸν Μάη (Ἕνας εἶναι ὁ Μάης), θάφτηκαν γιὰ πάντα. Ἐντελῶς.

Οἱ βλακεῖες μὲ τὸν Ρούντι τὸ ἐλαφάκι καὶ τὸν Χιχιχι-Χοχοχο, σίγουρα στὰ μάτια τῶν Μουσουλμάνων τῆς Εὐρώπης μοιάζουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔμοιαζαν στὰ μάτια τῶν Χριστιανῶν τοῦ 4ου αἰ. οἱ χωρὶς νόημα τυχαῖοι παγανιστικοὶ μύθοι, ποὺ ἄξιζαν νὰ γελοιοποιοῦνται καὶ νὰ καταστρέφονται. Τὰ κλασσικὰ παραδοσιοκρατικὰ ἀνθρώπινα ὄντα ποὺ μάχονται ὑπὲρ παραδόσεως, νομίζουν ὅτι ὑπερασπίζονται τὸν Χριστιανισμὸ ὑπερασπιζόμενα τὸν Σάντα Κλάους καὶ τὸν Μίκυ Μάους. Ἐνῶ θεός τους εἶναι ὁ γύρος, ἡ ταβέρνα, καὶ φυσικὰ τὸ Ἱερὸ Γυμναστήριο (Ἄ, καὶ ζήτω τὸ ἔθνος, μὴν ξεχάσω).

Τὰ «Καλὰ Χριστούγεννα» πρέπει νὰ τὰ λένε ὡς εὐχὴ μόνο Χριστιανοὶ ἀναμεταξύ τους, κι οὔτε κἂν οἱ ντεμὶ σαιζόν. Ὄχι λόγῳ ἰδιοκτησίας. Ἄλλο ἂν σὲ ἕνα κράτος ὅπου ἀκόμη ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ κρατούσα θρησκεία, οἱ ἡγέτες του πρέπει νὰ ἐκφράζονται ἀναλόγως. Σὲ ἄλλες περιπτώσεις δὲν ἔχει νόημα, παρὰ ξεχειλώνεται τὸ νόημα τῆς εὐχῆς. Τὰ Χριστούγεννα εἴτε εἶναι θρησκευτική, ἐκκλησιαστικὴ γιορτή, εἴτε ἂς μὴν ὑπάρχουν καθόλου, αὐτὰ καὶ οἱ εὐχές τους.

Ἡ γιαγιά μου ἔβλεπε τὸν Σαντὰμ ποὺ τὸν κρέμαγαν κάποια Χριστούγεννα, καὶ λυπόταν ποὺ τὸν κρέμαγαν, καὶ εἰδικὰ τέτοια μέρα. Ἐγὼ τὸν λυπήθηκα ὁμοίως, πάντως, τὸν μπαρμπα-Στάθη. Ὄχι γιὰ νὰ τὸν βγάλω ἀθῶο, ὄχι γιὰ τὸ τυπικὸ τῆς ὑπόθεσης, ποὺ θὰ πάρει τὸ δρόμο του. Μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντύπωση ἀνθρώπου ποὺ τὰ ἔχει χάσει ὅλα, ποὺ τοῦ βγῆκαν ὅλα ἀνάποδα ἐνῶ ὣς τώρα πήγαιναν καλά. Συντριμμένος ἀπὸ τὴν ἀναπάντεχη ἀλλαγὴ τῶν πραγμάτων (ὄχι ἀπαραίτητα μετανιωμένος). Ἔστω κι ἂν ἀποδείχτηκε μπουμπούνας σὲ σχέση μὲ τόσους καὶ τόσους ἄλλους ὅμοιούς του, ἀλλὰ ζάπλουτους καὶ μὲ διασυνδέσεις, ποὺ ἔκαναν τρισχειρότερα μέσα σὲ κότερα, ἰδιωτικὰ τζὲτ καὶ βίλες, κι ὅμως τὴ γλίτωσαν γιατὶ εἶχαν πάρει καλύτερη προφύλαξη. Ἔτσι εἶναι οἱ μικροαστοὶ ροκάδες (σκυλάδες, τράπερ κ.λπ.): Πέφτουν στὴν παγίδα δίχως τὰ ὅπλα τῶν ἰσχυρῶν ὁμοίων. Ὅλοι μας ἔχουμε νοιώσει κάποτε ἔτσι, ποδοπατημένοι, φυσικὰ γιὰ διαφορετικοὺς τελείως λόγους. Ἀλλὰ ὅσοι ἔχουν πάρει συχνὰ τέτοιο ὕφος ἐκμηδενισμένου, δὲν μποροῦν παρὰ νὰ τὸν συμπαθήσουν λόγῳ τοῦ ὕφους του κι ὄχι λόγῳ τῆς ἀθλιότητάς του νὰ τὸ παίζει ἐξουσία σὲ κοριτσάκια καὶ γιὰ λίγο σεξάκι τοῦ παχύσαρκου στὰ 55. Νομίζω ὅτι αὐτὸ εἶναι πιὸ χριστουγεννιάτικο ἀπὸ τὸ νὰ τὸν κοροϊδέψεις σὰ σάκο τοῦ μπόξ. Ὅλοι ψάχνουμε κάπου νὰ ξεσπάσουμε, κι ἀφοῦ δὲν γίνεαι ἀλλοῦ, ξεσπᾶμε σὲ κάτι ποὺ κατακλύζει τὴν ὀθόνη. Εἰδικὰ ὅταν μᾶς ἔχουν ποδοπατήσει μακρινοὶ καὶ κοντινοί.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὸ ρεβεγιὸν τοῦ Συντηρητισμοῦ

Εδώ και χρόνια, το ρεβεγιόν συνίσταται σε στρωμένο τραπέζι, με την άχαρη γαλοπούλα και το ακόμη πιο άχαρο κουβεντολόι. Τη γαλοπούλα τη σώζει η υπέροχη γέμιση και το άχαρο κουβεντολόι, τα κουτσομπολιά και οι μικροκακίες που εκτοξεύονται σαν το τριμμένο πιπέρι από τον μύλο

Ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσεις ἐδῶ. Μὲ τὸν ἀθηναϊκὸ πολιτισμό, ποὺ ἔχει τὴν ἀμάσητη (κι ὄχι ἄχαρη) γαλοπούλα, μὲ γέμιση τὸ ἀκόμη πιὸ φρικτὸ καὶ ἄνοστο κάστανο (τὸ κάστανο τὸ τρῶν σκέτο δίπλα στὸ τζάκι ἢ τὴ σόμπα οἱ φυσιολογικοὶ πολιτισμοί) μὲ ρύζι ὡς χριστουγεννιάτικο φαγητό; (Ἡ ἐπιλογὴ γιὰ τὸ χριστουγεννιάτικο φαγητὸ ἂς ἰδωθεῖ ὡς αὐτὸ ποὺ εἶναι, σύμβολο καὶ περίληψη τοῦ ἀθηναϊσμοῦ κι ὄχι σκέτος γαστρονομικὸς πολιτισμός). Σωστά, οἱ ἄνθρωποι εἶναι γαντζωμένοι μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια στὸν ἀθηναϊκὸ πύργο τους καὶ ἔχουν ξεχάσει ὄχι τί ἔτρωγαν στὰ χωριά τους ἀλλὰ ποῦ βρίσκονται τὰ χωριά τους (ἡ γιαγιὰ τῆς γιαγιᾶς τους ἔφυγε 10 χρονῶ ἀπὸ τὸ χωριό της). Ἅμα εἶσαι ἀμερικανάκι, θὰ προβάλλεις καὶ θὰ φᾶς αὐτὴ τὴν θενκσγκίβιν ἀηδία τὰ Χριστούγεννα, γιατὶ δὲν ξέρεις τίποτε ἄλλο ἀπὸ Ἑλλάδα (πέρα ἀπὸ κανὰ τσιτάτο περὶ μεσογειακῆς διατροφῆς πασῶν τῶν Μεσογείων Θαλασσῶν), καὶ θὰ σ’ ἀρέσει ἔστω τμηματικά. Πάλι καλά, ποὺ ὁ Τ.Θ. δὲν ἔκανε λόγο γιὰ τὴ φρικαλέα βασιλόπιτα τῶν Ἀθηναίων: Τὸ ΚΕΪΚ! Κέικ γιὰ πρωτοχρονιάτικη πίτα, ρέ! Ἥμαρτον, δὲν ὑπάρχετε! Ὅπως γιὰ γλυκὸ σᾶς ἀρέσουν τὰ ξερακιανὰ κούκιζ, κι ὄχι τὰ σοροπιαστὰ καὶ τὰ τοῦ κουταλιοῦ. Ἐγὼ ἐλπίζω καὶ φέτος νὰ γλιτώσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ σμυρνέικο-γερμανικὸ-ἀθηναϊκὸ πολιτισμικὸ μαρτύριο, καὶ προσδοκῶ μιὰ ἠπειρώτικη-μακεδονίτικη τυρόπιτα, μὲ φλουρί, καὶ σὲ μεγάλο ταψί, φυσικά.

(Ἂς μὴ σχολιάσω τὰ ἀνδρειωμένα βεγγαλικά, τὸ Πάσχα, ποὺ πᾶς μέσα στὴν πόλη Μ. Σάββατο βράδυ, καὶ εἶναι σὰ νὰ πᾶς σὲ πόλεμο)

Τὸ ἄχαρο κουβεντολόι.

Ἔτσι, συντηρητικὰ πράγματα.

η εφευρετικότητα κάποιου σεφ, ο οποίος σου εξηγεί ότι αυτό που έφαγες και σου φάνηκε άνοστο, είναι σημαντικό διότι έχει λάδι τρούφας, κρεμμύδι από τα Βαρώσια, κρόκο και αυγά ποσέ από την Καρδίτσα

Δὲν ξέρω ποῦ εἶναι τὰ Βαρώσια (ἐκτὸς αὐτῶν τῆς Κύπρου), ἀλλὰ αὐτὴ ἡ Καρδίτσα πρέπει νὰ εἶναι τὸ Σύμβολο τῆς Χωριατίλας στὰ μάτια τῶν Ἀθηναίων, δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς. Οἱ ξεβράκωτοι ποὺ ἔρχονται καὶ γίνονται ἐραστὲς ἢ πετυχημένοι. Καὶ προοδευτικοί. Ἐντάξει, τοὺς ἐνσωματώσατε.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δεν ακούω τη φρικτή ερώτηση: «Και τι θα κάνεις την παραμονή;». Και είναι η πρώτη χρονιά που δικαιούμαι να απαντήσω ευθαρσώς: «Θα κάτσω σπίτι». Πέρυσι ήμασταν ακόμη μουδιασμένοι. Δεν τολμούσες να το πεις χωρίς ενδοιασμούς.

Μεγάλα φιλοσοφικὰ διλήμματα τοῦ κρατοῦντος πολιτισμοῦ. Ἅμα δὲν κάνεις ρεβεγιὸν εἶσαι ἀντικοινωνικὸς καὶ στοχοποιεῖσαι. Τελευταία καὶ πρώτη φορὰ ποὺ ἔκανα, πρωτοχρονιὰ καὶ χάριν παλιῶν συμμαθητῶν: Καθιστὸς ἐπὶ ὧρες, νὰ τρῶς γκοτζίλα κατάλληλο γιὰ ἄνθρωπο μὲ μέγεθος νάνου παρατηρώντας στοχαστικὰ τὰ ξέκ. καὶ τοὺς χορευταράδες. Τουλάχιστον, εἶχε Μαριώ. Ἐσεῖς δὲν εἴχατε Μαριώ, εἴχατε παγανΝότιs π.χ., ὅπως τώρα ἔχετε ἀρβανίτικη-νησιώτικη χιπχόπ μὲ γεύση ἀθηναϊκῆς ἀσφάλτου.

Φέτος όμως το πήραμε απόφαση. Εχω κάνει και τα τρία εμβόλια, όμως την παραμονή θα κάτσω σπίτι. Οχι στο ρεβεγιόν. Αυτό είναι σύνθημα.

Ἰσχὺς καὶ Ἀπόφαση, ποὺ λέει κι ὁ Κονδύλης.

Ἄ! Αὐτὸς εἶναι γνήσιος νεοελληνικὸς συντηρητισμός, ποὺ μ’ ἀρέσει. Κάναμε τὸ ἐμβόλιο ἀλλά, εἴτε φταίει ἡ γαλοπούλα εἴτε φοβόμαστε (ὄχι τὴ γαλοπούλα), δὲν πᾶμε ρεβεγιόν. Καὶ κατόπιν σπᾶμε πλάκα μὲ τοὺς ἀντιεμβολιαστές, μᾶλλον γιὰ νὰ διασκεδάσουμε τὸ φόβο μας (γιὰ τὴ γαλοπούλα…). Νὰ μὴν ξεχάσω τὸ ἀθηναϊκὸ μάστ, Παραμονὴ Χριστουγέννων στὸ μπαράκι, τὴν ταβέρνα, τὸ σκυλάδικο. Συντηρητισμὸς δύο σὲ ἕνα, φοβικὸς καὶ πλακατζίδικος. Ἡ ἑνοποίηση τοῦ νεοελληνικοῦ ἔθνους, ὁ δεξιοπασοκισμός, ἔχει ἐπιτέλους λάβει χώρα. Εἶναι κι αὐτὴ ἡ «χειρουργικὴ» μάσκα, ποὺ πρὶν σοῦ ἔλεγαν ὅτι σὲ προστατεύει ἀλλὰ τώρα σοῦ λένε ἐμμέσως ὅτι εἶναι τῆς πλάκας. Θὰ βρεθεῖ κανένας ἐ-πιστη-μονας νὰ ἀναλάβει τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ ὅτι ἕως χθὲς συνιστοῦσαν ἢ ἀνέχονταν τὸ νὰ φορᾶμε τέτοιες μάσκες; Κοιμήσου, ἐσύ, κι ἡ ἐπιστήμη σὲ προστατεύει.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ρεζερβέ

Καὶ ὅποιος πρόλαβε τὸν Κύριο εἶδε. Σωστά; Στὰ Ἰωάννινα πῆραν πολὺ στὰ σοβαρὰ τὴν ρήση αὐτήν, καὶ τὴν ἐφαρμόζουν. Τί ὡραῖα ποὺ τὴν ἀναμορφώσατε τὴν Ἐκκλησία ἐσεῖς, ὅπως τότε ποὺ δὲν σᾶς καιγόταν καρφὶ ποὺ ἔκλεισε, καὶ διαστρεβλώνατε καὶ τὰ γραπτὰ Πατέρων. Αὔριο μεθαύριο ἂν σᾶς τὸ ζητήσουν, δὲν θὰ γκρεμίσετε ἐκκλησίες, εἶμαι σίγουρος. Ἀρκεῖ νὰ τὸ ζητήσουν οἱ κομμουνιστές.

Κι ἐνῶ διάφοροι εἰδικοὶ (π.χ. ἡ πρόεδρος τῆς ἐθνικῆς ἐπιτροπῆς ἐμβολιασμοῦ, Παυλάκης πιὸ πρίν) λένε ὅτι καὶ οἱ ἐμβολιασμένοι μεταδίδουν (γιὰ φαντάσου!), ὁ ΠΘ λέει ὅτι θὰ ἦταν ἄδικο νὰ τοὺς βάλει νὰ κάνουν τὲστ γιὰ τὸ Ἱερὸ Ρεβεγιὸν στὰ μπαράκια καὶ σκυλάδικα τῆς καρδιᾶς τους. Ἡ ἐπιστήμη τοῦ νὰ εἶσαι δίκαιος.

Εἶναι καὶ οἱ 120 ψέκες, γιὰ νὰ πατσίζουν τοὺς λογικούς… λέμε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

ἀνευθυνότητα

Ἀκόμη δὲν ξέρω ποιὸς ἔχει πεῖ στὶς γυναῖκες (ταινίες, γονεῖς, φίλες) ὅτι εἶναι πολὺ κοὺλ νὰ βιντεοσκοπεῖσαι ἀπὸ κάποιον ποὺ μπορεῖ αὔριο μεθαύριο νὰ σὲ προδώσει. Γιατὶ ἡ ἄγνοια κινδύνου ἐξακολουθεῖ νὰ λέγεται ἄγνοια κινδύνου. Καὶ οἱ κακοὶ σύμβουλοι κακοὶ σύμβουλοι.

Εἶναι ἡ κουλτούρα ποὺ θεωρεῖ ὕψιστο ἀγαθὸ τὴν Ἐλευθερία ἀντὶ τῆς καλῆς χρήσης τῆς Ἐλευθερίας, καὶ μετὰ τρέχει νὰ μαζέψει τὰ ἀσυμμάζευτα τοποθετώντας χωροφύλακα ἔξω ἀπὸ τὸ δωμάτιο ὅπου πραγματοποιεῖται ἡ συνουσία, γιὰ νὰ κρυφακούει μήπως κανεὶς ζητήσει βοήθεια, καὶ νὰ μπουκάρει ἅμα χρειαστεῖ;

Ὅ,τι καὶ νὰ φταίει, ἡ μισὴ ντροπὴ ἀνήκει στὴ λογικὴ «ἔλα μωρέ, δὲν πειράζει, δὲν ἐνοχλοῦν κανέναν». Λὲς καὶ δεσμεύει ὁτιδήποτε κάποιον σὲ ἕναν κόσμο ἐλευθερίας. Εἶναι ὁ κόσμος σας, τῆς ἐλευθερίας. Ρὸκ κόσμος, ἂς τὸ ποῦμε κι ἔτσι, ἂν καὶ εἶναι βλακῶδες νὰ ἀποδίδεις στὴ μουσικὴ (σὰν πλατωνικός) τὴν ἀλλαγὴ ἑνὸς κόσμου καὶ τὴν οὐσία του. Γιατί νὰ μὴν τὴν ἀποδώσεις στὴν τράπ, δηλαδή; Ὁ Χίτλερ ἄκουγε κλασσική. Ἐλευθερία σημαίνει ὅτι ἀσφαλῶς θὰ τὴν πληρώσει, καὶ καλὰ νὰ πάθει, ὁ γέρος, ἀλλὰ ὅσο καὶ νὰ πληρώσει τὰ βίντεο θὰ μείνουν κτῆμα τῆς ἀνθρωπότητας «ἐς ἀεί». Θὰ μοῦ πεῖτε, ἔτσι εἶναι ὁ ἔρωτας, τυφλός: δὲν κυττᾶ ποὺ ὁ γέρος ἦταν διάσημος τηλεπαρουσιαστής. Ἀκόμη καὶ οἱ γέροι ἔχουν καρδιὰ καὶ αἰσθήματα, καὶ ἴσως εἶναι ὡραῖοι στὰ μάτια πολλῶν.

Εἶναι κι αὐτὸ τὸ παιχνίδι μὲ τὴ δημοσιότητα καὶ τὴν ἰδιωτικότητα. Χιλιάδες βγαίνουν καὶ λένε τὴν ἀποψάρα τους στὸ facebook, δὲν ἀφήνουν θέμα γιὰ θέμα, καὶ μετὰ κλαίγονται ποὺ εἶναι φακελωμένοι. Χωρὶς νὰ παράγει ἢ νὰ γίνει θέαμα δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος τῆς ὕστερης νεοτερικότητας. Παλιά, φεύγοντας ἄφηνε ἕνα παιδί, ἕνα βιβλίο, ἕνα σπίτι.

Ἡ ἀνθρωποφαγία εἶναι σίγουρα φανερή. Βλέπαμε δεκαετίες αὐτὸ τὸ ἀηδιαστικὸ πράγμα, τοὺς ἀρβυλα-αμάν, νὰ μᾶς κοροϊδεύουν, τὰ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους μὲ «συντηρητικὲς ἀπόψεις» ὡς βλαμμένους, καὶ τὰ σαρκοβόρα τῶν ΜΜΕ χαχανίζαν ἀνελέητα σὲ βάρος μας. Τὰ ἴδια σαρκοβόρα, ποὺ σὲ μιὰ στιγμὴ χίμηξαν στοὺς αρβυλα-αμαν, γιατὶ θέλουν ποικιλία στὸ κρέας ποὺ τρῶνε, καὶ ὄχι νὰ τρῶνε συνέχεια μόνο καθυστερημένους λοῦμπεν, παπάδες καὶ ἐθνίκια. Ἅμα λάχει τρῶν καὶ τὰ παιδιά τους, ποὺ λέει ἡ παροιμία μὲ τὸ διάολο.

Τὰ σαρκοβόρα, βεβαίως, πέρασαν στὸ ντούκου ἕναν ἀνώτατο δικαστικὸ ποὺ παραιτήθηκε τῆς προάλλες. Τὸ λέω, γιὰ νὰ ἔχουμε ἕνα μέτρο σύγκρισης, ἀλλὰ καὶ τῆς πουριτανικῆς εὐθυξίας τῶν ΜΜΕ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ὁ δικαιωματισμὸς ὡς λέξη-καραμέλα

Κι ἐδῶ τὸ ζήτημα ἀντιμετωπίζεται ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἰδέας τοῦ δικαιωματισμοῦ, καὶ δὲν ἐξετάζεται ὅτι ἱστορικὰ μπορεῖ νὰ παρατηρηθεῖ παντοῦ καὶ πάντοτε, ἀνεξάρτητα ἀπὸ μεσοπολεμικὴ ἢ νεότερη εὐημερία καὶ τὴν ἀνυπαρξία τους τὸ νὰ ἐκμεταλλεύεσαι ὅ,τι βρίσκεις διαθέσιμο. Τὸ ἀριστεροφιλελεύθερο κατηχητικὸ μᾶλλον δὲν ἔχει ἀκούσει γιὰ τὸ σκοινὶ ποὺ θὰ δώσει ὁ καπιταλισμὸς στὸν κομμουνισμὸ ὥστε ὁ δεύτερος νὰ κρεμάσει τὸν πρῶτο, παρὰ μόνο τὶς ἄδικες διώξεις ἁγνῶν κομμουνιστῶν ἀπὸ τὸ μὴ ἄθεο μετεμφυλιακὸ κράτος καὶ τοὺς παπάδες του. Ὣς ἐδῶ καλά: Δηλαδή, κάνουν τὸν Κινέζο.

Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἂν ὑπάρχει Ἕνας δικαιωματισμός, ποὺ δὲν ὑπάρχει. Εἶναι ὅτι κάθε ἀξίωση γιὰ νέο δικαίωμα κρίνεται μὲ κάποιον τρόπο (βία ἢ διάλογος) ὡς καλὴ ἢ κακή, βάσει τῶν περιστάσεων ἀναγκαστικὰ ποὺ καθορίζουν τί εἶναι βία καὶ τί διάλογος. Ὅμως, ὅπως κι ἂν κριθεῖ ἕνα δικαίωμα, καλὸ κακὸ κ.λπ., αὐτὴ ἡ κρίση δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται σὲ καμμιὰ περίπτωση μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς λέξης-καραμέλα ἢ τοῦ προτεσταντικοῦ «ἄχ, ὑποκριτές, δὲν τὸ πιστεύετε». Ὅταν κάποιος μιλᾶ γιὰ ἕνα πιθανὸ δικαίωμά του, δὲν μπορεῖ ν’ ἀρχίσουν ὡς ἀντεπιχειρήματα τὰ περὶ δικαιωματισμοῦ ἢ ὑποκρισίας. Οὔτε ὁ «δικαιωματιστὴς» ποὺ θέλει σοσιαλιστικὲς πορεῖες ἀποδέχεται ὡς κομμάτι κάποιου ὑπαρκτοῦ Δικαιωματισμοῦ τὸν πιστὸ ποὺ θέλει λιτανεῖες παντοῦ καὶ πάντα. Οὔτε ὅμως ὅσοι δὲν θέλουν «οὔτε πορεῖες», «οὔτε λιτανεῖες», «οὔτε κορωνοπάρτυ» οὔτε γενικὰ τίποτε, θὰ εἶχαν κάποια ἀμφιβολία γιὰ τὴν ὀρθότητα τῶν σχετικῶν μὲ τὸν ἑαυτούλη τους ἀνθρώπινων δικαιωμάτων. Μὴν πεῖτε ὅτι εἶναι στωικοὶ καὶ θὰ δεχτοῦν περικοπὲς σὲ αὐτά, τὰ «σωστὰ» δικαιώματα. Γιατὶ π.χ. ἐμένα μὲ ἐνοχλοῦν τὰ γήπεδα μπάσκετ δίπλα στὸ σπίτι μου -ἀπόγευμα ὣς βράδυ καθημερινὰ θόρυβος χάριν τοῦ ἑπόμενου ἐπίδοξου Ἀντετοκοῦνμπο-, πράγμα ποὺ ξεπερνᾶ τὴν προβαλλόμενη συναίνεση «ὄχι πορεῖες, ὄχι λιτανεῖες». Ἀρκεῖ οἱ ἴδιοι νὰ ἀποφασίζουν τί εἶναι ὀρθὸ δικαίωμα. Ἔτσι… Τὸ ἔτσι-γιουβέτι νὰ εὐδοκιμεῖ. Καὶ φυσικά, ἡ ἐνσωμάτωση μὲ τὴν αἰτιολογία «ἄντε, νὰ προχωρᾶμε» διαρκῶς. Ἀρκεῖ νὰ καταλαβαίνεις ὅτι ἐσὺ κάνεις αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο κατηγορεῖς τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ σὲ πιὸ «λογικὸ πλαίσιο».

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μακεδονήσι

Θυμᾶμαι κάποτε (’90;) ποὺ ἔπεσα τυχαῖα ἀλλὰ εὐτυχῶς στοὺς Ἀμάν, μὲ τὸν Κανάκη (στὴν ΕΡΤ3) νὰ ρωτᾶ ἕναν νεαρὸ παρευρισκόμενο στὴν ἐκπομπή του, ἐὰν θὰ πολεμοῦσε ἢ θὰ σκότωνε γιὰ τὴν πατρίδα του. Ὁ νεαρὸς (σε κερκίδα παρευρισκόμενων στὸ στούντιο) ἀπάντησε ξερὰ ὅτι θὰ τὸ ἔκανε, χωρὶς στόμφο ἢ φοβία. Τὸ ἴδιο ἴσως ἔκαναν καὶ ἄλλοι. Αὐτὸ ποὺ μοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωση ἦταν ἡ πολὺ ἀπελπισμένη ἔκπληξη του Κανάκη. Γιατὶ ὁ ἴδιος μᾶλλον (τί μᾶλλον…) δὲν θὰ συμφωνοῦσε καθόλου μὲ τὸν πιτσιρικά. Σύντομα, ἡ ἐκπομπὴ ἀπὸ ὅσο διαβάζω μετακόμισε κάτω, στὴ «χαρὰ τῆς γῆς καὶ τῆς αὐγῆς» καὶ τῆς μάσας (Ἀθήνα). Πέρα ἀπὸ τὰ λεφτὰ ὡς κίνητρο, οἱ ἀπόψεις τῆς παρέας αὐτῆς γιὰ ὅλα ἦταν συνεχῶς αὐτὲς ὅλων ἐκείνων ἐκεῖ κάτω, ποὺ προβάλλονται ἀπὸ τὶς ἐλίτ, καὶ συνεπῶς τὸ ἀντίθετο τῶν ἀπόψεων ποὺ θὰ ἄκουγες συνήθως στὴ Θεσσαλονίκη, πρὸ λίστας Πέτσα βέβαια. Οἱ «πρὸ Ποταμιοῦ ποταμίσιοι» αμαν (ἔτσι τοὺς ἔχω χαρακτηρίσει) ταίριαζαν ἀπόλυτα μὲ τὸ ἀρχικὰ σημιτικὸ κι ἔπειτα φιλελὲ ἀναρχοτρέντυ λάι στάυλ τῆς Ἀθήνας. Ἀλλὰ ὅταν ἡ Ἀλόννησος θεωρεῖται Μακεδονία (ὄχι ὅτι κατέχουν ἀπὸ γεωγραφία οἱ Ἀθηναῖοι). Ἔτσι, μόνο ὡς γραφικὸ ἀστεῖο ἀντιμετωπίζω τὴν ἄποψη ὅτι ἡ ἐκπομπὴ εἶναι πολιτιστικὸ παράγωγο τῆς Θεσσαλονίκης. Παιδιά, ἡ πραγματικὴ πλάκα εἶναι ὅτι δὲν πήρατε χαμπάρι πὼς ἡ παρέα αὐτὴ κατέβηκε Ἀθήνα τὸ 1995 (1/4 τοῦ αἰώνα, χελλόου, καὶ γιὰ 1/4 τοῦ αἰώνα συνεχίστηκε), γιατὶ μὲ σᾶς μοιάζει καὶ στὶς ἀπόψεις καὶ στὰ χούγια. Μαζί της χαχανίζανε οἱ Ἀθηναῖοι γιὰ τὰ συλλαλητήρια γιὰ τὴ Μακεδονία καὶ γιὰ τοὺς παπάδες. Ἐδῶ πάνω ἂν ἔμενε ἡ παρέα σας, θὰ ἦταν κάτι σὰν τὸν Μπουτάρη, ἡρωικὴ ἀλλὰ μόνη. Ἐντάξει, τὸ γνωστὸ πλοῖο εἶναι ὅλο δικό σας, ἀλλὰ χαλλαρά. Ἀσχοληθεῖτε μὲ τὸν μεταλλαγμένο ὡς σοφὸ γέροντα Ἀρκᾶ, ποὺ πλέον τοῦ ξαναμοιάσατε, καὶ πολὺ σᾶς εἶναι. Ὥσπου νὰ βγάλετε δήμαρχο κανὰ νέο Φασούλα, δηλαδή. Ὤχ, ξέχασα, κι αὐτὸς φύσει ΠΑΟΚ-σαλονικιὸς εἶναι!

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

τὰ ὅπλα κάθε ἐποχῆς

Μὲ ἀφορμὴ αὐτό

Μόνο σὲ κάποιο καντιανὸ σύμπαν μπορεῖ κάποιος νὰ ἐνοχλεῖται στὰ σοβαρὰ ποὺ καθένας χρησιμοποιεῖ τὰ ὅπλα τοῦ ἀντιπάλου του. Καὶ καλά, μὲ τοὺς μισότρελους τοῦ ἄρθρου 120, μπορεῖ εὔκολα νὰ γίνεται λόγος γιὰ δικαιωματισμό, γιὰ μὴ πίστη στὸ ἄρθρο 120. Δὲν χρειάζεται ὅμως νὰ πᾶς στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ποὺ εἶναι τόσο ἀρχαία στὰ μυαλὰ τῶν συνανθρώπων μας ὅσο καὶ ἡ Ρώμη. Κι ὁ Χίτλερ κι οἱ Μπολσεβίκοι μὲ δημοκρατικότατες ἐκλογὲς ἐπικράτησαν ἢ ἀπέκτησαν τόση δύναμη ὥστε νὰ ἐπικρατήσουν. Ὁ κόσμος δὲν ξεκίνησε τὸ 1960 οὔτε μεταπολεμικά, αὐτὰ εἶναι γνωστά, καὶ πρὸς τί ἡ ἔκπληξη;

Το ζήτημα λοιπόν, δὲν εἶναι ἂν κάποιος χρησιμοποιεῖ τὸ σκοινὶ ποὺ τοὺ ἔδωσες γιὰ νὰ σε κρεμάσει. Τὸ χρησιμοποιεῖ. Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ αὐταπάτη (Ἀριστερᾶς καὶ πρώην πασοκικοῦ χώρου) ὅτι ὅλα αὐτὰ (κι ὄχι μόνο οἱ 120άρηδες) εἶναι καραγκιοζιλίκια κι ὅτι μόνο ἂν ἐνσωματωθεῖς γιὰ νὰ σώσεις τὴ ζωούλα σου θὰ προχωρήσεις σὲ τάχα σοβαρότερα θέματα. «Μετά, θὰ λογαριστοῦμε», ποὺ λέει ἀφελῶς ἡ Ἀριστερά. Μόνο ποὺ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν δὲν ὑπάρχει κανένα «μετά». Πῶς νὰ ὑπάρχει Μετὰ σὲ μιὰ ἄθεη ἐσχατολογία, ποὺ ὅλα τὰ καταπίνει καὶ τὰ ἐνσωματώνει (ἐνσωματώνοντας τὸν ἑαυτό της σὲ αὐτά -στὴν πραγματικότητα) ὥστε νὰ τὰ «μεταμορφώσει» σὲ δικά της (νομίζει!) ὅπλα γιὰ τὴν «ριζική κατανομή και ανακατανομή του πλούτου», ποὺ ὅλο πλησιάζει μὰ δὲν ἔρχεται κι οὔτε θὰ ἔρθει ποτέ.

Ἡ Βασιλειάδα εἶχε ἀκριβῶς προϋπόθεσή τῆς τὴν ἀπουσία τοῦ θεμέλιου λίθου τῆς ἐποχῆς, τοῦ ἀθεϊσμοῦ. Δὲν εἶχε προϋπόθεση τὰ λεφτὰ τοῦ Βασίλειου. Λεφτὰ εἶχαν καὶ οἱ ρωμαῖοι παγανιστὲς ἀριστοκράτες, κι ἔκαναν ὄργια. Ἐπειδὴ δηλαδὴ πρέπει νὰ σωθοῦν οἱ καλῶν προθέσεων ἀριστεροπασόκοι καὶ νἀ ἀποσιωπηθεῖ ἡ συμβολὴ ἄλλων ὁμοίων τους (ἀπὸ τὸ ’70 ὣς τὸ ’90) στὸ σημερινὸ χάλι διὰ τῆς γενικῆς ἀπαξίωσης τῆς κοινωνίας, ἢ ἐπειδὴ τετραγωνίζοντας τὸν κύκλο πιστεύουμε στὸ παραπάνω («θὰ ἐνσωματώσουμε καὶ τὴν πανδημία σὲ ὅπλο ὑπὲρ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης»), ποὺ εἶναι ἀπείρως ἀφελέστερο καὶ ἀπὸ τὴν φιλολογικὴ ἀναφορὰ στὴ Βασιλειάδα, νὰ μὴν τὸ ποῦμε; Ὅμως, ὑπάρχει κάτι χειρότερο πίσω ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία τῶν προαποφασισμένων συμπερασμάτων. Εἶναι ἡ πίστη ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει λύση, ὅτι, δὲν μπορεῖ, κάπως θὰ ὑπάρξει, κάτι θὰ σκεφτοῦμε (ὡς κοινωνία κι ὄχι συνιστώσα της), ἀκόμη καὶ μὲ θεωρητικὲς προϋποθέσεις ἐντελῶς ἀνάποδες ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς κάθε Βασιλειάδας. Εἶσαι ἕνα ζῶο ποὺ φτιάχνει ἐργαλεῖα, τρώει καὶ γουστάρει ἡδονή, τὰ περιθώρια γιὰ ὁποιαδήποτε λύση σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἔχουν ἐξαντληθεῖ τουλάχιστον 30 χρόνια πρίν. Δὲν εἶναι προαποφασισμένο συμπέρασμα, εἶναι τὰ ἱστορικὰ ὅρια. Στὴν κάθε Βασιλειάδα δὲν ὑπῆρχε κοινωνία τῆς ἀφθονίας, ὅπως σήμερα. Ὅταν σκοντάψεις στὴν ἱστορία, δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις ὅτι ὁ γιαλὸς εἶναι στραβὸς κι αὐτὰ εἶναι γιὰ ἱστορικοὺς καὶ θεολογικὰ συνέδρια. Πρέπει νὰ τὸ ἐπισημάνεις, ἀκόμη καὶ μὲ τὸ κόστος νὰ ὁμολογήσεις ὅτι δὲν μπορεῖ -μὲ τέτοιες ἄθεες λογικὲς- νὰ ὑπάρξει λύση. Ὅτι -ἀκόμη χειρότερα-, παιδιά, τζάμπα διανοεῖστε σχέδια καὶ προγράμματα, ἐντελῶς τζάμπα. Τέτοια παραδοχὴ ὅμως θὰ ἦταν ἱεροσυλία! γιὰ ἀγωνιστὲς ποὺ ἐνσωματώνονται πιστεύοντας ὅτι ἐνσωματώνουν καὶ θὰ λογαριαστοῦν μετά. Τὸ ὅτι ὁ χρόνος προχωρᾶ, ἄνθρωποι πεθαίνουν καὶ γεννιοῦνται, πόλεμοι γίνονται καὶ εἰρήνη -αὐτὸ δὲν εἶναι ἡ λύση, τὸ «προχωρᾶμε».

Τέλος, γενικά, κανέναν δὲν ἐνδιαφέρει τίποτα. Γιατὶ, εἴπαμε, εἶσαι ἕνα ἐξελιγμένο ζῶο μὲ μόνο τὶς στοιχειακὲς ἀρχὲς τοῦ πόνου καὶ τῆς εὐχαρίστησης, ποὺ εἶναι ἐντάξει μόνο μὲ αὐτές (κοινὴ συνιστώσα τῶν δῆθεν ἀντίθετων ἰδεολογιῶν), καὶ δὲν θὰ πουλήσεις στὰ καλὰ καθούμενα τὴν περιουσία σου γιὰ ξενῶνες γιὰ χάρη ἄγνωστων ἢ τῶν ἐχθρῶν σου. Θὰ πετάξεις ἰδεολογικὰ καὶ μιὰ ταχυδακτυλουργικὴ ἐμφάνιση τῶν «ἀνώτερων, ἀνθρωπιστικῶν συναισθημάτων» ἀπὸ τὴν ξερὴ ὕλη (ἀπὸ τὴν ὁποία ἄλλοι -οὐκ ὀλίγοι- συμπεραίνουν εὐχαρίστως τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα συναισθήματα).

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Emperor, Imperator a film by Konrad Łęcki

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

τα παθήματα του Μπάιντεν

Δεν έχουν τέλος τα πάθη και τα παθήματα του Μπάιντεν και των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις φέρνουν τον νύν πρόεδρο μέχρι και 13 (!) μονάδες πίσω από τον προκάτοχό του, Ντ. Τραμπ, ενώ το κόμμα του απέχει έως και 10 μονάδες από τους Ρεπουμπλικανούς. Το κυριότερο όμως είναι η καθίζηση των Δημοκρατικών μεταξύ των Λατίνων ψηφοφόρων, αλλοτινού τους προπύργιου. Ο Τραμπ κατόρθωσε το 2020 να βελτιώσει το ποσοστό του σ’ αυτούς κατά 16 ολόκληρες μονάδες, κάποιες τωρινές μετρήσεις δίνουν μάλιστα στους Ρεπουμπλικανούς την πλειοψηφία – για πρώτη φορά στα χρονικά των δημοσκοπήσεων.

Ήδη η Χίλλαρυ Κλίντον σημαίνει συναγερμό, δηλώνοντας ότι οι εκλογές του 2024 θα είναι «a make or break moment» για την χώρα. Και αρκετοί σκέφτηκαν ότι, με δεδομένη την μεγάλη αντιδημοτικότητα των προβεβλημένων στελεχών του κόμματός της, προετοιμάζεται να διεκδικήσει για μια ακόμη φορά η ίδια το χρίσμα.

Τραμπ κατά Κλίντον, γύρος δεύτερος λοιπόν; Σαν πρόβα τζενεράλε εμφυλίου πολέμου ακούγεται… Βάλτε στο μείγμα και την ετυμηγορία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που αναμένεται να αναθεωρήσει επί το αυστηρότερο το δίκαιο των αμβλώσεων, αίτημα παθιασμένο των Ρεπουμπλικανών και φρικτός φόβος των αντιπάλων τους, και έχετε πλήρη την εικόνα. Για την Αμερική τα δύσκολα είναι μπροστά…

Πηγή

Μόνη λύση γιὰ τοὺς Ἀγγλοσάξωνες, ἂν δὲν θέλουν νὰ γεννοβολήσουν, εἶναι νὰ πάρουν μὲ τὸ μέρος τους τοὺς Λατίνους, που εἶναι ἐγγενῶς πιὸ συντηρητικοὶ ἀπὸ τοὺς Δημοκρατικούς. Ὅπως οἱ WASP ἔβαλαν νερὸ στὸ κρασί τους ἀποδεχόμενοι τοὺς καθολικοὺς Εὐρωπαίους ἢ τοὺς Ἕλληνες ὡς «Λευκούς», ἔτσι καὶ τώρα μποροῦν νὰ γελοιοποιήσουν τὸ ἀντιρατσιστικὸ κλαψοδράμα τῶν Δημοκρατικῶν ἀπορροφώντας τοὺς καθολικοὺς συντηρητικούς, οἰκογενειάρχες Λατίνους μετανάστες, ποὺ δὲν δίνουν δεκάρα γιὰ τὰ πράιντ καὶ τὰ μυτού, ἀλλὰ γιὰ νὰ πλουτίσουν μὲ τὴν ἐργασία τους διατηρώντας τὶς ἀξίες τους. Ἂν τὸ πετύχουν οἱ Ρεπουμπλικάνοι, θὰ γλιτώσουμε πολλὰ πολιτιστικὰ ἀπόβλητα καὶ βοθρολύματα ὡς ἐξαγώγιμα προϊόντα ἀπὸ τὶς ΗΠΑ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

νοσοκομειακά 2

Γιὰ χοντροὺς καὶ καπνιστὲς δὲν χρειάζεται σήμερα νὰ εἶσαι δαρβινιστὴς ἢ νεοφιλελεύθερος γιὰ νὰ τὸ λές. Μπορεῖς νὰ εἶσαι ἁπλὰ ἐμβολιασμένος ποὺ ἐνῶ λέει ὅτι τώρα δὲ φοβᾶται, τσιρίζει μήπως τοῦ πάρουν τὴ ΜΕΘ οἱ ἀνεμβολίαστοι -ἀναρωτιέμαι τί θὰ λέει ἕνας ἐμβολιασμένος ποὺ εἶναι στὴ ΜΕΘ, ποιὸν βρίζει δηλαδή, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀπέραντη μακάρια προσήλωσή του στὴ Στατιστική.

Ἡ Βασιλειάδα τοῦ Μ. Βασιλείου κι ἄλλα τέτοια ἄλλων ἀνωνύμων, τὰ ξενοδοχεῖα, νοσοκομεῖα κ.λπ. τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας, δωρεὲς ὅλα πλουσίων ἢ ἀριστοκρατῶν καὶ αὐτοκρατόρων, ἢ οἱ προτροπὲς π.χ. τοῦ Χρυσόστομου νὰ μάθει καθένας στὸ δοῦλο του μιὰ τέχνη πρὸς τὸ ζῆν κι ὕστερα νὰ τὸν ἐλευθερώσει -καὶ τὸ κύμα μαζικῶν ἀπελευθερώσεων δούλων, μὲ παράλληλη διευκόλυνση ἀπὸ τὴ νομοθεσία-, δὲν χρειάστηκαν οὔτε τὸν μεσοπολεμικὸ φόβο τοῦ κομμουνισμοῦ οὔτε τὸν Βίσμαρκ, οὔτε τὴ μεταπολεμικὴ συναίνεση οὔτε τὴν μαζικὴ δημοκρατία τῆς ἀφθονίας. Οἱ ἄνθρωποι ἦταν ἤδη προσ-γειωμένοι τότε, γιατὶ δὲν εἶχαν καβαλήσει τὸ καλάμι τοῦ σημερινοῦ ἀθεϊσμοῦ ποὺ τοὺς ἔλεγε «ἢ νεοφιλελευθερισμὸς ἢ κομμουνισμός» (ἢ αὐτοκτονοῦμε, γιὰ νὰ ζήσει ἡ Ἁγία Φύση).

Προφανῶς, τὸ παιχνίδι ἔχει χαθεῖ. Αὐτὸ ὅμως δὲν θὰ μὲ κάνει νὰ παραγνωρίσω τοὺς αἴτιους τῆς παρακμῆς π.χ. στὴ δεκαετία τοῦ ’80 (στὴν Ἑλλάδα) ἢ ὅτι ἡ ἐξομοίωση τῆς κοσμοεικόνας πολλῶν καὶ ἐλὶτ θὰ ἔφερνε αὐτὸ ποὺ ἔφερε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

φίλε

σπάταλε τῆς γειτονιᾶς, ποὺ κατασπαταλᾶς ἀπὸ ἀρχὲς Δεκέμβρη πολύτιμο ἠλεκτρικὸ ρεῦμα (πόρους τοῦ πλανήτη) γιὰ τὰ χριστουγεννιάτικα ἀπολιγνιτοποιημένα λαμπάκια σου, μὴ σεβόμενος κἂν τὴν Ἅγια Θεὰ Γῆ, νομίζεις ὅτι Χριστούγεννα εἶναι οἱ κουραμπιέδες καὶ τὸ ρεβεγιὸν μὲ τὰ 200 ἄτομα (θεῖοι, θειές) στὸ τραπέζι («ὅπως παλιά») καὶ οἱ ταινίες στὴν τηλεόραση ποὺ ἔβλεπε ἡ οἰκογένεια ὅλη μαζί, παλιά (τὰ πὲτ δὲν καταλαβαίνουν ἀπὸ ταινίες), καὶ ὁ τρόμος μήπως δὲν ἐπιτραπεῖ νὰ μπεῖς στὸ πολυκατάστημα νὰ ἀγοράσεις εὐτυχισμένος κανὰ πακιστανικὸ παντελόνι τῶν 20 € προσφορά. Καλό σου Πάσχα, λοιπόν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

νοσοκομειακά

Μιὰ ὡραία νεοφιλελεύθερη ἄποψη τοῦ ’80 καὶ ’90 ἂν θυμᾶμαι καλὰ ἦταν ὅτι ἅμα εἶσαι χοντρὸς ἢ καπνιστὴς τότε δὲν πρέπει νὰ δικαιοῦσαι καὶ ἰδιαίτερη περίθαλψη ἀπὸ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες ὑγείας, γιατὶ τὶς κατασπαταλᾶς μὲ δική σου ὑπαιτιότητα. Ἄσχετα ἀπὸ τὸ ὅτι ἔχεις πληρώσει κάθε μήνα ἐπὶ δεκαετίες γιὰ τὴν πιθανὴ περίθαλψή σου, καὶ ὅτι χωρὶς ἐσένα (τὶς εἰσφορές σου) οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες ὑγείας θὰ κατέρρεαν ἐξαρχῆς. Γιατί δὲν ἀδυνατίζεις / δὲν κόβεις τὸ τσιγάρο ρὲ μίασμα, ὥστε νὰ μὴν μᾶς κλέψεις, τὴν δικιά μας θέση στὴ ΜΕΘ; Χοντροί, καπνιστές, καὶ ἄλλοι ὑποψήφιοι γιὰ τὸν Καιάδα, θεωροῦνταν δυνάμει ἄρρωστοι ἄρα γιατί νὰ τοὺς προσλάβεις ἀφοῦ σὲ λίγο θὰ πάρουν ἀναρρωτικὴ ἄδεια; Καὶ οἱ γυναῖκες ποὺ μένουν ἔγκυες κινδυνεύουν ἐργασιακὰ πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὶς φυγότεκνες. Γιατί γκαστρώνεσαι, ρὲ ….., καὶ χρεώνεις τὸν ἐργοδότη σου μὲ τὴν ὑποχρέωση νὰ σοῦ δίνει μισθὸ κατὰ τὴν ἐγκυμοσύνη σου καὶ ἄδεια μητρότητας;; Ἀφοῦ δὲν χρειαζόμαστε παιδιά, τὰ παιδιὰ μᾶς κλέβουν τὸ νέο λάπτοπ ποὺ μόλις βγῆκε στὴν ἀγορά… Ἦταν κι αὐτὴ ἡ λόγῳ Ἀσιατῶν ἀνάγκη γιὰ συμπίεση τοῦ κόστους.

Αὐτὴ ἡ ἰδέα σιγὰ-σιγὰ ἐπανέρχεται καὶ ἴσως ἐπικρατήσει στὸ προσεχές μέλλον.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ρωσοκουλ

Ἐπὶ τῆς οὐσίας, δὲν μάθαμε τί θὰ κάνει ποιός, ἅμα γίνει τὸ μπὰμ στὴν Οὐκρανία. Μόνο ἀγάπες καὶ λουλούδια, τί ἔγινε τὸ 1821 καὶ σπούτνικ, καὶ ἡ περίφημη αὔξηση τοῦ ὄγκου τῶν ἐμπορικῶν συναλλαγῶν -τὸ ἐμπόριο ἔχει ὑποκαταστήσει τὸν πόλεμο, ποὺ ἔλεγε παλιότερα ὁ Μητσοτάκης (κάτι τέτοιο, κι ὄχι ἀκριβῶς ἔτσι). Ὅπως τὸ 1914. Ἡ στάση, λέει ὁ Π., τῆς Ἑλλάδας ἐλπίζουμε ὅτι θὰ διέπεται ἀπὸ ἐγκράτεια. Χά, χά, δηλαδή τί, βρὲ μεγάλε;; Δὲν θὰ ἀφήσουμε νὰ περάσουν οἱ Ἀμερικάνοι; Ἥμαρτον… Ἀλλὰ τί λέμε τώρα. Ἔχει ἐθνικὰ συμφέροντα ἡ Ἑλλάδα, ποὺ νὰ μὴν εἶναι δυτικὰ ἢ ρωσικά; Ὄχι, δὲν ἔχει.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

vip

Ἐντάξει, φαντάσου ὅτι μέχρι νὰ αὐτοδιορθωθεῖ ἡ Θεὰ Ἐπιστήμη (περιορίζοντας τὴν ἰσχὺ τῶν πιστοποιητικῶν νόσησης στὸ μισὸ χρονικὸ διάστημα) πόσοι ἀνεμβολίαστοι θὰ μόλυναν ἀθῶα πλασματάκια ἐνόσω κυκλοφοροῦσαν χωρὶς ράπιδ τέστ. Δὲν φτάνει ποὺ ἀγνοοῦν (οἱ μιαροὶ) ἐπιδεικτικὰ ἀμπελοφιλοσοφίες περὶ διατροφῆς καὶ ἄλλα ἀναρχοπασοκικὰ ψαγμένα εἰκονογραφημένα, τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦν παγκόσμια διακυβέρνηση γιὰ νὰ ἐφαρμοσθοῦν (σὰν ἐκείνη ποὺ ζητᾶ κάθε τόσο ὁ Γιωργάκης). Ἀλλὰ ἡ Ἐπιστήμη ἀναθεώρησε. Εὐτυχῶς.

Ἐν τῷ μεταξύ, ὡραῖα ποὺ περνᾶμε μὲ τὴν ἱστορία γιὰ τὶς βιπ μεθ. Ὑπάρχουν ἢ δὲν ὑπάρχουν; Εἴπαμε, χρειαζόμαστε περισσότερα χελλένικ χόαξες. Σὲ ὑψηλὰ κλιμάκια παρεμβαίνει τὸ Κράτος γιὰ νὰ καταπολεμήσει τὴ διασπορὰ ψευδῶν εἰδήσεων. Καλοὶ οἱ σαλεμένοι οὐφολόγοι κρυσταλοθεραπευτὲς ποὺ τοὺς πιάνουν, ἀλλὰ μὲ τέτοιες ἐπιτυχίες δὲν σφίγγουν τὰ πράγματα -ὑπάρχουν μόνο γιὰ νὰ λέει ὁ κόσμος ὅτι ὅλοι οἱ τῶν ἀντιθέτων ἀπόψεων εἶναι τέτοιοι. Ἐνῶ παρεμβαίνοντας στὰ ὑψηλὰ κλιμάκια, τὸ Κράτος δείχνει ὅτι δὲν ἀστειεύεται. Ὅσο πιὸ ψηλὰ μπορεῖ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ὁ πλοῦτος τοῦ πασόκ

Ὅπως τὰ καθεστωτικὰ ΜΜΕ, ποὺ σοῦ λένε ποιοὶ ἀνεμβολίαστοι κινδυνεύουν – ὄχι ποιοὶ πέθαναν μετὰ τὴν δόση. Ἄντε βρέ. Ἡ ἰδεολογία τοῦ πασοκιστάν, ποὺ διέλυσε τὴν Ἑλλάδα, κάνει κριτική.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἐκλογὲς πατσόκ

Αὐτὸ τὸ πράμα, νὰ λὲς πότε ἂχ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ ποὺ δὲν τὰ ἀκολουθεῖτε ἐσεῖς οἱ γύφτοι, καὶ ἀποτροπιασμὸς γιὰ τοὺς ἐπίδοξους δυνατούς (μόνο ἐμεῖς εἴμαστε τέτοιοι), καὶ πότε νὰ λὲς «ναί, δύναμη, τί ἄλλο;», τὸ πότε ἔτσι καὶ πότε γιουβέτσι, πότε ἀναρχία πότε καθεστώς, πότε δημοκρατικὲς δυνάμεις καὶ πότε ἐξουσία, πότε εοκ καὶ νατο καὶ πότε εὐχαριστῶ τοὺς Ἀμερικάνους, πότε σοσιαλισμὸς καὶ πότε γκλαμουριά, πόσο κουραστικὸ πιά. Δὲν εἶναι πολιτικές, εἶναι ψυχοσύνθεση τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, τοῦ πασοκισμοῦ.

270 χιλιάδες ψήφισαν. Ζοῦν ἀνάμεσά μας. Κι ὁ Γιωργάκης; καλὰ αὐτὸς εἶναι ἀλλοῦ, καὶ τίποτε δὲν πλήρωσε. Τὸν λένε καὶ ἠλίθιο οἱ ἠλίθιοι. Μήπως εἶναι τὸ ὑπόλοιπο ΠΑΣΟΚ καλύτερο ἀπὸ αὐτόν; Ὄχι μόνο ὁ μηχανισμός, ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχὴ βαθιά, ποὺ ἀναφέρω στὴν προηγούμενη παράγραφο.

Καημένε πολυλογὰ Ἄκη, σὲ κάναν ρεζίλι, οἱ ἔτσι-γιουβέτσι, καὶ σὲ λίγο θὰ γίνουν συγκυβέρνηση οἱ φίλοι σου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Οσφφφπ!

Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχει κι ὁ Ω! σφφφπ!, καὶ διακόπτονται θεατρικὲς παραστάσεις καὶ ὄχι ποδοσφαιρικοὶ ἀγῶνες, γιὰ νὰ τοὺς λέμε: Οὐαί, ὑμῖν…

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Κάτω

τὰ χέρια ἀπὸ τὴν ἀνεξάρτητη Δικαιοσύνη αὐτὴ ποὺ ἐγκρίνει τὴ συνταγματικότητα ὅλων ὅσων ἤθελε, θέλει καὶ θὰ θέλει ἡ κάθε κυβέρνηση. Ἂς μὴν κάνουμε συγκρίσεις μὲ τὴν Δικαιοσύνη τῶν ΗΠΑ. Ὁ Γουίνι δὲν ἔχει φύλο.Ὁ ἀρχιαιρετικὸς ἦρθε νὰ εἰσπράξει θαυμασμὸ καὶ ἀγάπη σὲ μία ἀκόμη χωρὶς λόγο ἐπίσκεψη στὴ χώρα τὴν ὁποία κατέστρεψε συχνὰ τὰ τελευταῖα 900 χρόνια, νὰ ξαναπεῖ μιὰ τζάμπα συγγνώμη, μιλώντας μας καὶ γιὰ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀρχαιότητα καὶ γιὰ Παῦλο, ἀλλὰ μόνο χαζοὶ ἀσχολοῦνται. Οἱ ἄλλοι πετᾶν ἀετό.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

βάστα

Γιὰ νὰ συνεχίσουμε νὰ ἀκοῦμε διάφορα παλαβά, ὅτι «ἐπειδὴ οἱ Τοῦρκοι εἶναι καλύτεροι (μὲ τὸ α ἢ β ἀξιακὸ κριτήριο), οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ μιμηθοῦν τοὺς Τούρκους» (ἀντὶ τοὺς Βυζαντινούς). Καὶ «νὰ τὸ δοῦμε κι ἀλλιῶς τὸ ζήτημα, ἡ Ἀλήθεια τῶν Ἄλλων» κ.λπ.

Κυρίως, ὅμως, γιατὶ ξέρουμε ὅτι σὰν πέσεις καὶ ἔρθουν οἱ καλοὶ δυτικόφιλοι Κεμαλικοί, θὰ τὸ πάρουν βαρέως ὅλοι οἱ Ἕλληνες ποὺ πίστευαν ὅτι ἡ Δύση (λὲτς γκόου Μπράντον κατάσταση) ἔχει ἀποφασίσει νὰ ξεμπερδέψει μὲ τὴν Τουρκία, καὶ τότε ἡ Τουρκία θὰ ἀποθρασυνθεῖ ἐντελῶς ἐναντίον μας ἔχοντας πλέον τὴν ἀνοχὴ τῆς Δύσης, ποὺ θὰ μᾶς ἀφήσει -ὅπως πάντα- στὴ μοίρα μας. Καὶ τότε, θὰ βγοῦν ἀπὸ τὶς τρύπες τους οἱ γνωστοὶ Ἕλληνες ὑποστηρικτὲς τοῦ διαλόγου καὶ τοῦ «νὰ κάνουμε ἕναν τίμιο συμβιβασμὸ στὰ πετρέλαια» -πῶς τὸ ἔλεγε μιὰ προβεβλημένη προσωπικότητα πρόσφατα; ἔτσι.

Γιατὶ 500 χρόνια δουλείας δὲν δίδαξαν τίποτε οὔτε στοὺς τουρκόφιλους οὔτε στοὺς δυτικόφιλους. Κρίμα βαρὺ ποὺ δὲν ἐξισλαμίστηκαν οἱ μὲν (γιὰ νὰ φύγουν τὸ 1923) καὶ δὲν φύγαν μαζικὰ στὴ Δύση οἱ δέ. Βάστα, λοιπόν, Ἐρντογάν!

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Κλάματα καὶ τραγούδια

Ἀπὸ τὰ ΜΜΕ: «Θεσσαλονίκη – «Ανεμβολίαστοι ασθενείς κλαίνε μετανιωμένοι» λένε επιταγμένοι γιατροί«

Τὸ πράγμα ἔχει καταντήσει νὰ παρουσιάζεται σχεδὸν ὡς θρησκευτικὸ ζήτημα, μὲ μετάνοια, κλάματα κ.λπ. Γι’ αὐτό, κι ἐγώ, πάλι, νομίζω ὅτι οἱ παραπάνω κλαῖνε ὄντως, ἀλλὰ ὁ λόγος γιὰ τὸ κλάμα κάποιων ἐξ αὐτῶν θὰ εἶναι τὸ ὅτι δὲν πρόλαβαν νὰ κοινωνήσουν, κι ὄχι ὅτι δὲν θὰ ζήσουν ὣς τὰ 100. Ἄποψή μου, βέβαια.

Ἄλλωστε, τὸ ἴδιο φαινόμενο βιώσαμε τὸ 2020, ὅταν τὰ ΜΜΕ παρουσίαζαν τοὺς ἡλικιωμένους ὡς 100% ἄθεους ἐκκοσμικευμένους, καὶ π.χ. δὲν ἔδειξαν ποτὲ κανέναν, ἕναν ἔστω, γέρο καὶ γριά, ποὺ νὰ πεῖ ὅτι δὲν εἶναι ζωὴ ἡ ζωὴ χωρὶς καθημερινὸ ἐκκλησιασμὸ κι ὅτι δὲν τοὺς νοιάζει νὰ ζήσουν ὣς τὰ 95 ἢ τὰ 205 -ὅπως θέλει νὰ ζήσει ἡ γενιὰ τοῦ χάους τοῦ Μάη τοῦ ’68. Δὲν μποροῦν νὰ ἀνεχτοῦν τὴν ἰδέα ὅτι ὑπάρχει κι ἄλλη κοσμοαντίληψη δίπλα τους. Πρέπει νὰ ἔχουμε ὅλοι τὴν ἴδια, ἂν δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε χαζοὶ καὶ «ἀδιάφοροι». Ἔπειτα, σοῦ ἀρχίζουν τὰ κνίτικα μελὼ μὲ τὰ περσινὰ ξυνὰ Ἑλλὰς-Ἑλλήνων-Χριστιανῶν.

Ἄλλα ΜΜΕ τὸ ἔχουν ρίξει στὸ πολὺ βαθὺ μελώ:

«Νοσηλεύτρια περιγράφει με συγκίνηση ένα συγκλονιστικό περιστατικό όταν τραγούδησε για ένα ζευγάρι λίγο πριν και οι δύο «χαθούν» χτυπημένοι από τον κορονοϊό […] Τα δράματα αυτά βιώνει καθημερινά και η νοσηλεύτρια Σ.Χ. που συχνά τραγουδάει στους ασθενείς για να απαλύνει την οδύνη τους«

Ἡ μία συγκρατεῖ τὸ θυμό της πρὸς τοὺς ἀνεμβολίαστους, ἡ ἄλλη τραγουδάει συχνὰ στοὺς μελλοθάνατους ἀνεμβολίαστους. Δὲν λέω ὅτι δὲν τὰ πιστεύω, ἀλλὰ…

σὲ ποιὰ θέση εἴπαμε τῆς παγκόσμιας κατάταξης εἶναι τὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ;

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

οἱ μετα

Μὲ τί χαρὰ λένε πολλοὶ ὅτι ὁ Ἕλληνας πρέπει νὰ συνετιστεῖ, ὅτι πρέπει νὰ μάθει. Ἕνα Παπαδόπουλο ποὺ χρειαζόμαστε, ποὺ σοῦ ἔλεγαν τὰ παλιὰ τὰ χρόνια οἱ ταξιτζῆδες στὸ ταξί.

Καὶ οἱ Ἀριστεροί, ἄλλωστε, ἔχουν τὸν αὐταρχισμὸ στὸ αἷμα τους. Εἶναι παιδιὰ τοῦ Διαφωτισμοῦ. Γιατί νὰ διαφωνήσουν; Ἀρκεῖ νὰ τοὺς τὸ παρουσιάσεις κάπως. Ἢ νὰ στὸ παρουσιάσουν αὐτοὶ κάπως. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο πάντοτε πίστευαν οἱ Ἀριστεροὶ ἦταν ἡ Ἐπιστήμη, ὄχι ἡ Δημοκρατία. Ὁ κομμουνισμὸς ἔλεγε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι, ὁ ἴδιος, Ἐπιστήμη, καὶ ὁ μπαμπάς τους ὁ Μὰρξ χλεύαζε τὴν «ἀστικὴ δημοκρατία».

Προφανῶς, καὶ τὴν Ἐπιστήμη τὴν μεταφυσικοποιοῦν. Δὲν ὑπάρχουν ἄτομα (ἐπιστήμονες), ὑπάρχουν Ἰδέες (ἡ Ἐπιστήμη), ἀντιστρέφοντας τὸν Κονδύλη. Πιστεύουν στὴ δημοκρατία «μόνο ἐντὸς τῆς Ἐπιστήμης». Ὅ,τι ποῦν οἱ πιὸ πολλοὶ ἐπιστήμονες εἶναι Ἐπιστήμη. Ἐκτὸς ἐπιστήμης, ἀρκοῦν οἱ Διαφωτιστές, δὲν χρειάζεται δημοκρατία.

Οἱ Δεξιοὶ (οἱ βαθιὰ Δεξιοί) ἔχουν τὰ προβλήματά τους: Ναζὶ κανεὶς ἢ Να(μη)ζι; Ἡ Δημοκρατία εἶναι κακή, γιατὶ αὐτὴ βάζει μέτρα. Ἄμεση, ἔμμεση, τὸ ἴδιο τοὺς κάνει. Ὄχι ὅτι ἡ δημοκρατία ποὺ δὲν ἐπιτρέπει τὴν ἰσηγορία εἶναι κάτι ἄλλο ἀπὸ δημοκρατία, κάτι ποὺ μοιάζει μὲ τὰ καθεστῶτα ποὺ οἱ ἴδιοι ἐξυμνοῦν. Ὄχι ὅτι θὰ ψάχνουν γιὰ πάντα γιὰ τὸν σοφὸ «Ἀρχηγό», ποὺ θὰ τὸν βρίζουν μόλις κάνει κι αὐτὸς ὅ,τι δὲν τοὺς ἀρέσει.

Ὅλα καλά, λοιπόν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὸ σχόλιο ποὺ ἴσως γίνει βάιραλ

Μετὰ τὸν παπὰ ποὺ ἔγινε κι αὐτὸς viral ἐπειδὴ τὸν πληρώνουμε γιὰ νὰ μᾶς μουτζώνει μὲ τὸ χέρι (ποὺ δανείζει στὸν Χριστό), ὡς ὑπόδειγμα πνευματικότητας, νά καὶ ἡ νοσοκόμα ποὺ ἔγινε viral κι αὐτή.

Viral (τί σαχλὴ λέξη τῶν γελοίων) βεβαίως ἴσως νὰ ἔγινε τὸ σχόλιο στὴν ἀνάρτηση (βλ. φωτογραφία):

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Οἱ βολεμένοι ξεβολεύονται καὶ διαδηλώνουν

γιὰ τὸ κλίμα! Τρέμε καπιταλισμέ, τρέμετε ἀνθρωπογενὴ αἴτια, τρέμε ξηρασία.

Κινήματα τώρα Παντοῦ, μπὰς καὶ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ κλιματοκτόνο μπιφτέκι-ράπιντ τοῦ φτωχοῦ.

Σὲ σοβαρότερα (τάχα) ἐπίπεδα: Ἀέρας κοπανιστός, σὰν τὶς παλιὲς διαδηλώσεις γιὰ τὰ πυρηνικά, ποὺ φυσικὰ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν ἐξάπλωσή τους. Ἀπέραντος ἀνθρωποκεντρισμὸς (ὁ Ἄνθρωπος ὑπεύθυνος γιὰ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή -σὲ λίγο, ἴσως βάλουν νὰ διώκεται ἡ ἀντίθετη ἄποψη) καὶ ἐγωκεντρισμὸς (ἔμ, ἐμεῖς τὶς ἔχουμε τὶς λύσεις). Ναρκισισμός. Δὲν πᾶμε, ἅμα λάχει, καὶ σχολεῖο, γιατὶ ὡς ἀνώτερες-μεσαῖες τάξεις μποροῦμε νὰ καθυστερήσουμε τὴν εἴσοδο στὴν ἀγορὰ ἐργασίας πηγαίνοντας σχολεῖο ἀργότερα. Ἄ, καὶ (γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀπὸ τοὺς πολλούς): οἱ χαζοὶ φτωχοὶ καταστρέφουν τὸ περιβάλλον. Τρώγοντας, γεννοβολώντας.

Γιατὶ τὸ καθεστὼς παράγει (ἐκτὸς ἀπὸ ρὸζ ἐπαναστάσεις) τὰ κινήματα τῶν βολεμένων μεσαίων τάξεων, καὶ ἀπὸ τὰ κινήματα αὐτὰ διαλέγει τὰ ἀνώτερα στελέχη του, ὡς αὐτοανανεωτικὴ διαδικασία. Τί νεολαιίστικες ἐπαναστάσεις στὶς ΗΠΑ, τί Μάης ’68, τί Γένοβα, ὅλα αὐτὸ ἀποδεικνύουν. Πέρα, φυσικά, ἀπὸ τὰ διάφορα πράσινα χαράτσια ὑποταγῆς τῶν φτωχῶν (ἀπὸ τὶς πλαστικὲς σακοῦλες ὡς τὸ φόρο γιὰ ΑΠΕ μέσῳ ΔΕΗ) καὶ τὰ οἰκολογικὰ ἁμάξια ποὺ ὅλοι πρέπει νὰ ἀγοράσουν -γιὰ νὰ πηγαίνουν στὶς δουλεῖες τους κι ὄχι νὰ τρέχουν μὲ 320 χλμ/ω στὴν ἐθνικὴ ὁδό-, γιατὶ τὸ τερπνὸ (ἡ χοντρὴ κονόμα καὶ τὸ ξάφρισμα τῆς τζέπης τῶν πολλῶν) συνδυάζεται μὲ τὶς ἁγίες κι εὐαίσθητες Νέες Θρησκεῖες. Τίποτα δὲν πάει χαμένο.

Γιατὶ, «αὐτοὶ εἶστε» (ποὺ λέει κι ὁ Κουτσούμπας).

(Πηγή φωτ. iefimerida.gr)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

θρεφτάρια οἱ φτωχοί

Ὄχι ὅτι ἡ διατροφὴ τῶν φτωχῶν, ἡ ὁποία ὀφείλεται στὴν οἰκονομικὴ ἀδυναμία τους (ἀνεξαρτήτως πανδημίας) νὰ τρῶνε γκουρμεδιάρικα, στὸν ἀτμὸ καὶ γενικῶς ὑγιεινά (= ἀκριβά), τοὺς παχαίνει γιατὶ τὰ πατατάκια καὶ τὰ σάντουιτς εἶναι μὲν φθηνὰ-προσιτὰ στοὺς φτωχούς ἀλλὰ πολὺ παχυντικά!
Χά, χά, ὅπως λένε καὶ τὰ νεοφιλελεύθερα ἀστέρια-πολιτικοὶ τὸ 2015, οἱ φτωχοὶ «κάνουν λάθος ἐπιλογές σὲ κρίσιμες στιγμές». Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ τρῶνε καὶ πολύ, ἐνῶ κλαίγονται ὅτι δὲν ἔχουν λεφτὰ γιὰ ἕνα (τρία) ψωρο-ράπιντ τέστ στὴν ἐκκλησία κάθε ἑβδομάδα, καὶ παχαίνουν!

Ρέ, ἐδῶ μασαμπουκώνετε, τρῶτε τὸ καταπέτασμα, θὰ μᾶς πεῖτε καὶ ὅτι δὲν ἔχετε λεφτά; Μᾶς δουλεύετε;
Μποουυύ, οἱ κακοὶ ποὺ θέλουν (καὶ στὸ ζήτημα αὐτό!) νὰ ὑπονομεύσουν τὸ Ἅγιο Κράτος ὑποστηρίζοντας τὰ κλαίοντα θρεφτάρια! Ρέ, κάτω ὁ νεοφιλελευθερισμὸς τῶν φτωχῶν ποὺ κρύβουν τὸ εἰσόδημά τους γιὰ ν’ άγοράζουν πατατάκια ἀντὶ ράπιντ!

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ὑποχρεώσεις

Οἱ Ἀθηναῖοι τοῦ Περικλῆ ὑπάκουγαν στὶς ἀποφάσεις τῆς κοινότητάς τους ἀκόμη καὶ ὅταν διαφωνοῦσαν μὲ αὐτές, καὶ ἴσως καὶ τὶς ἀσπάζονταν συνειδησιακὰ ἐπειδὴ καὶ ἀφοῦ πρῶτα ἀκούγονταν ὅλες οἱ ἀπόψεις προσεκτικά, καὶ δὲν προβαλλόταν μόνο μία οὔτε δαιμονοποιοῦνταν οἱ ἄλλες. Ὑπῆρχε ἡ ἐγγύηση γιὰ τὴν καταρχὴν ἰσότητα πρὸ τῆς ἀπόφασης. Ἡ Ἀλήθεια τοῦ «Κράτους» τους δὲν ἦταν τὸ Κράτος-Ἀλήθεια. Δηλαδή, ἡ φορὰ τῆς διαδικασίας γιὰ τὴ διαμόρφωση τῆς ἀθηναϊκῆς Ἀλήθειας ἦταν ἀπὸ τὰ κάτω πρὸς τὰ πάνω. Βέβαια, ἄλλο ὑποχρεώσεις καὶ ἄλλο ἁπλὲς προτροπές, καὶ ἡ ἀρχαία Ἀθήνα δὲν προέτρεπε, γιατὶ δὲν εἶχε αὐτονομημένο-σταθερὸ κρατικὸ μηχανισμό, ποὺ νὰ ἀσχολεῖται καὶ νὰ ρυθμίζει τὰ πάντα.

Συνήθως, στὰ πλαίσια τοῦ «δικαιώματος νὰ εἶσαι ἄθεος» ἀντιμετωπίζεται εἰρωνικὰ (τί εἰρωνεία! Τὸ Δικαίωμα ἔγινε Καθεστώς) ἡ ὀπτικὴ περὶ τοῦ ἄθεου κράτους ὡς ὁλοκληρωτικοῦ, ἢ ἀνυπόστατα συσχετίζεται μὲ νεοφιλελεύθερες ἀντιλήψεις. Τὸ τελευταῖο ἐκφέρεται συνήθως ἀπὸ ἀριστερόστροφες προκαταλήψεις ποὺ περιστρέφονται ποικιλόμορφα ἀλλὰ ἔμπρακτα γύρω ἀπὸ τὸ κράτος (π.χ. στὴν Ἑλλάδα, ἡ ἀκρο/Ἀριστερὰ ποὺ διορίστηκε ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ἔκτοτε σκίζει τὰ ροῦχα της γιὰ τὸ κράτος, ἐνῶ κατὰ τὰ ἄλλα μισεῖ τὸ ἔθνος-θρησκεία ποὺ ἔφτιαξε αὐτὸ τὸ κράτος στὸ ὁποῖο διορίστηκε* καὶ τὸ ὁποῖο ἔχει καταστεῖ μηχανισμὸς ἀέναης ἀναπαραγωγῆς της). Αὐτὰ ὅμως (νεοφιλελεύθεροι-σοσιαλδημοκρατία) εἶναι τελείως ρηχὴ ὄψη τοῦ ζητήματος. Ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία καὶ ἡ πολιτικὴ θέσμισή της δὲν μπορεῖ νὰ βασιστεῖ στὸ μεταφυσικὸ μηδέν. Ἂν δὲν βρεθεῖ κάποιος ποὺ νὰ ὑπαγορεύσει τὴ μεταφυσικὴ στὴν κοινωνία καὶ τὸ κράτος-παράγωγο τῆς κοινωνίας, ἂν δὲν ἐπιτρέπεται δεσμευτικὰ νὰ παίξει τὸ ρόλο αὐτὸ κάποια θρησκεία (π.χ. τῆς ἀπαγορεύεται στὰ πλαίσια τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας), τότε θὰ καλυφθεῖ τὸ κενὸ ἀπὸ κάποιον ἄλλον, τὸν μόνο ποὺ (ὑποστηρίζει ὅτι) δικαιοῦται νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ ὁμιλεῖ ὡς Ἀλήθεια. Ἀλλὰ ὅταν ἡ συλλογικὴ ἠθικὴ καὶ οἱ στοιχειώδεις ἀντιλήψεις θεωρηθοῦν ἁπλὰ ζητήματα ψηφοφορίας ἢ πολιτικοῦ συσχετισμοῦ ἰσχύος (δημοκρατικὴ ἢ αὐταρχική, ἀντίστοιχα, ἄθεη πολιτικὴ λογική), ἀποϊεροποιημένα, τότε ξεπροβάλλει ὁ ὁλοκληρωτισμός.

* Σὲ χαρακτηριστικὴ ἀντίθεση μὲ τοὺς δεξιούς, ποὺ ἦταν μαζικὰ κρατικοδίαιτοι ὣς τὸ 1981 (ἤθελε πιστοποιητικὸ κοινωνικῶν φρονημάτων) ἀλλὰ ὅταν τοὺς πῆρε τὴ μπουκιὰ ἀπ’ τὸ στόμα τὸ ΠΑΣΟΚ, ἔγιναν ἀντικρατιστές, καὶ κλεῖστε τὴν ΕΡΤ καὶ Κλαυθμῶνος.

ΥΓ Στὴν πραγματικότητα, ἡ διαμάχη νεοφιλελεύθερων-σοσιαλδημοκρατῶν ἦταν καὶ εἶναι ἕνα κουκλοθέατρο, ἀφοῦ οὔτε οἱ περὶ τὸ Κράτος νοιάζονταν (ὡς αὐτονομημένος μηχανισμὸς) πάρα πολὺ γιὰ τὰ ἐκτὸς Κράτους, ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ κάθε εἴδους ἀντικρατιστὲς νεοφιλελεύθεροι ἤθελαν κάτι ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ κατευθύνονται οἱ πόροι τοῦ Κράτους στὶς δικές τους ἐπιχειρήσεις («δημόσια ἔργα», κρατικοδίαιτος ἰδιωτικὸς τομέας κ.λπ.). Ἐδῶ, ἡ ἀνάλυση τοῦ Κονδύλη γιὰ τὸ νεοελληνικὸ κράτος (εἰδικά, τὶς ἀπαρχές του) εἶναι κλασσική.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

παραδοσιακὰ 2

Πραγματικά, «Ἔρχεται καιρὸς ἵνὰ οἱ ἄνθρωποι μανῶσι, καὶ ἐπὰν ἴδωσί τινα μὴ μαινόμενον, ἐπαναστήσονται αὐτῷ λέγοντες, ὅτι Σὺ μαίνῃ, διὰ τὸ μὴ εἶναι ὅμοιον αὐτοῖς«.

Τί ἄλλο παρὰ ἔλλειψη λογικῆς συνέπειας εἶναι νὰ ζητᾶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ κρίνουν μὲ τὸ ἴδιο κριτήριο τὶς ἴδιες συμπεριφορὲς ἀντιτιθέμενων ὁμάδων γιὰ τὸ ἴδιο ζήτημα, καὶ σοῦ ἀπαντᾶνε «Ἐμένα μὲ νοιάζει μόνο ἡ μία ὁμάδα, ὅμως στὴν ἄλλη δίνω συγχωροχάρτι ἢ δὲν εἶναι τὸ θέμα τῆς ἔρευνάς μου», καὶ νομίζουν ὅτι ἀποφαίνονται ἀντικειμενικά; Εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐμβολιάστηκαν σκοπὸ εἶχαν (πέρα ἀπὸ τὸ νὰ μὴν πεθάνουν) νὰ ξαναγυρίσουν στὴν κανονικότητα πρὸ 2020, ἡ ὁποία εἶχε χαρακτηριστικὸ τὴ μάσα καὶ τὸν καταναλωτισμό, καὶ συνεπῶς ἔχουν μεγαλύτερη θεωρητικὴ καὶ πρακτικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὴ διατροφὴ καὶ ὅλα αὐτά. Τὸ «Γιατί δὲν κάνουν τὸ 1/10 τῶν διαδηλώσεων τοῦ κορωνοϊοῦ γιὰ τὸ περιβάλλον», θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιστραφεῖ ἐξίσου νόμιμα στὸ «Γιατί οἱ ἄλλοι δὲν κάνουν τὸ 1/10;», ἀλλὰ ξέχασα: Ἔχει κάνει ἡ Γκρέτα μὲ τὰ οἰκολογικά της ἀεροπλάνα καὶ καράβια.

Τὸ ἄλλο πρόβλημα εἶναι ὁ μικρομεγαλισμός. Τὸ ἔχουμε δεῖ πάμπολλες φορὲς στὴν Ἑλλάδα. Π.χ. μὲ τοὺς μετανάστες ἢ τὴν κατάργηση τῶν συνόρων. Δὲν εἶσαι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου. Οἱ ἀπόψεις σου εἶναι φιλολογικὲς ἢ δυνάμει καταστροφικές. Ἂν π.χ. (ὅπως ζητοῦσαν πολλοὶ φιλολογικὰ διαμαρτυρόμενοι) καταργήσεις τὰ δικά σου σύνορα, δὲν θὰ γίνει ἕνα μικρὸ βῆμα πρὸς τὴν παγκόσμια εἰρήνη, ἁπλὰ θὰ καταστραφεῖ ὁλοκληρωτικὰ μόνο ἕνα κράτος καὶ ὁ λαός του, γιὰ χάρη τῶν γειτονικῶν κρατῶν. Ἀλλὰ ὄχι: Τὰ μεγαλεπίβολα σχέδια καὶ οἱ… διαδηλώσεις (!) γιὰ τὸ περιβάλλον πρέπει νὰ εἶναι βασικὸ χαρακτηριστικὸ αὐθεντικότητας, λὲς καὶ ζοῦμε στὶς διαδηλώσεις τοῦ ’80 στὴν Ἑλλάδα κατὰ τῆς πυρηνικῆς ἐνέργειας. Ποιοὶ νόμιζαν ὅτι ἦταν αὐτοί, ποὺ θὰ ἀπαγόρευαν παγκοσμίως τὰ πυρηνικά; Χομπίστες ἦταν, καὶ τίποτε ἄλλο, γιατὶ ἡ φωνή τους δὲν μετροῦσε. Οὔτε κἂν ἡ δική τους χώρα δὲν εἶχε πυρηνικὰ ὥστε νὰ πετύχουν σὲ αὐτὴν τὴν κατάργησή τους. Ἄσχετα, φυσικά, μὲ τὸ ὅτι θὰ ἦταν καλὸ νὰ μὴν ὑπάρχουν πυρηνικά. Ἐπειδὴ δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν ὅτι εἶναι χομπίστες, καὶ κατηγοροῦν ὡς ζαμανφοὺ ὅλο τὸν κόσμο (ἀλλὰ μόνο ἐκείνη τὴ μερίδα του, τὴν ὁποία σὲ βολεύει νὰ καταγγέλλεις, γιατὶ ἐντάχθηκες στὴν ἄλλη), ὁ ὁποῖος ἔχει καταλάβει πὼς δὲν μετρᾶ ἡ γνώμη του γιὰ τὰ πυρηνικὰ ἢ τὴ διατροφὴ καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα θέματα, δὲν τοὺς φταίει κανεὶς ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὴν πραγματικότητα καὶ τὰ ὅρια τῶν δυνατοτήτων τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ ἔτσι εἶναι: Σημασία ἔχει νὰ κάνουμε τὸ ἐπαναστατικό μας καθῆκον ἔστω κι ἂν αὐτὸ δὲν συνεπάγεται τίποτε. Νὰ τὰ ἔχουμε καλὰ μὲ τὴ συνείδησή μας. Τὸ νὰ παραδεχτεῖς ὅτι εἴτε εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ὑπάρχει λύση εἴτε/καὶ πὼς Ἐσὺ δὲν μπορεῖς νὰ δώσεις τὴ λύση, χαλᾶ τὸ ὀρθολογιστικὸ κοσμοείδωλο τοῦ ἀκτιβιστῆ. «Ὅλα τὰ μποροῦμε, ὅλοι εἶμαστε ἔνοχοι, καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν μας εἶναι ἡ δράση», ἀσχέτως ἂν αὐτὴ δὲν ἔχει πρακτικὸ ἀποτέλεσμα. Σκασίλα τῶν Βραζιλιάνων ἅμα ἐσὺ στεναχωρηθεῖς γιὰ τὸ δάσος τους καὶ κάνεις διαδήλωση στὴν πρεσβεία τους. Κι ἂν ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς Γῆς πιάναν γερὰ τὰ χέρια κ.λπ., τότε ἐσὺ θὰ φᾶς τεχνητὸ κρέας γιατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ μοίρα τῶν διαμαρτυριῶν αὐτῶν, νὰ τὶς ἑρμηνεύσει / ἐκμεταλλευτεῖ ὁ ἰσχυρὸς κι ὄχι νὰ ἐπιβάλλει ὁ ἀνύπαρκτος ἁπλὸς ἄνθρωπος τὶς ἀπόψεις του. Ἀπὸ ὅλα τὰ «γιατί ὁ θεός σας ἀφήνει νὰ πεινᾶνε παιδάκια στὴν Ἀφρική;» (ἐξαφανίστηκε τὸ ζήτημα τῶν χρεῶν τῶν κρατῶν καὶ ἡ στήριξη σὲ ἀντιμαχόμενους φυλάρχους -ἐσὺ ἀτομικὰ φταῖς ποὺ δὲν ἔστειλες πακέτο μακαρόνια καὶ δὲν ἔπεισες (!) τὴν κυβέρνησή σου νὰ δράσει) ἕως τὴν προτεσταντικὴ (κι ἀριστερή) γενικότερη αὐτομαστίγωση τοῦ «Εἴμαστε ὅλοι ἔνοχοι (Παγκαλικῶς νοούμενα: Τὸ ἴδιο). Ἔφαγες, φτωχέ, ποὺ τολμᾶς καὶ νὰ διαμαρτύρεσαι γιὰ τὰ λίγα ψωρο-ράπιντ, τὸ μπιφτέκι σου, ναί ἢ ὄχι; Ἔνοχος, κῦρ Παντελῆ. Δὲν κυττᾶς ἐμᾶς, ποὺ τρῶμε γκουρμέ, στὸν ἀτμό, χωρὶς ρύπους, καὶ σοῦ δίνουμε τὸ φωτεινὸ παράδειγμα; Ὅσο φταῖμε ἐμεῖς, ποὺ στέλνουμε ἰδιωτικοὺς πυραύλους στὸ διάστημα καὶ δὲν μηδενίζουμε τὰ χρέη τῶν φτωχῶν κρατῶν, ἄλλο τόσο φταῖς κι ἐσύ, ποὺ τολμᾶς νὰ θὲς νὰ πηγαίνεις καθημερινὰ μὲ τὸ βρωμερὸ βενζινοκίνητο ἁμάξι σου στὴ δουλειά σου, ἀντὶ νὰ πᾶς μὲ τὰ πόδια ξεκινώντας ἀπὸ τὶς 3 τὸ πρωί (ἀφοῦ ΜΜΜ δὲν ὑπάρχουν). Ἄσε ποὺ δὲν εἶσαι σὰν κι ἐμᾶς, κοὺλ νομάδας ποὺ δουλεύει ἀπὸ τὸ σπίτι. Ὅλα κι ὅλα, ἰσότητα». Εἶναι ἡ λογικὴ τῶν ἀντιψὲκ τῆς Ἀποκάλυψης.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ «μάζες» πλησίασαν ἀνατριχιαστικὰ τὸ πρότυπο ζωῆς τῶν ἐλίτ, κι αὐτὴ ἡ προσέγγιση ἔγινε ἐξαιτίας τοῦ ἀποχριστιανισμοῦ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν, καὶ γι’ αὐτὸ ἄλλωστε μόνη λύση θὰ ἦταν ὁ ἐπανεκχριστιανισμός τους. Ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει θεός, πρότυπο τῶν πολλῶν εἶναι ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ μάσα τῶν ἐλίτ, καὶ ἡ θανατοφοβία τῶν ἄθεων ἐλίτ, ποὺ φοβοῦνται μήν, πεθαίνοντας πρόωρα, χάσουν τὴν ἀπόλαυση τῆς ἰσχύος τους. Αὐτὴ ἡ ἐλιτιστικὴ θανατοφοβία μεταφράστηκε στὴ σκέψη τοῦ φτωχοάθεου σὲ φοβία μήπως πεθαίνοντας ὁ ἴδιος προώρα χάσει τὴν τσόντα στὸ συνδρομητικό του κανάλι ἢ μήπως χάσει καὶ τὸν βρώμικο γύρο του. Ὡστόσο, τὰ δεινὰ ποὺ προκαλοῦν οἱ μάζες εἶναι πολὺ μικρότερα.

Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, καὶ κάποιοι βέροι δημοκράτες συμπαθοῦν περισσότερο τὶς ἐλίτ. Εἴτε γιατὶ βαρέθηκαν νὰ περιμένουν τὴν ἐπανάσταση εἴτε γιατὶ ἐπικαλοῦνται κάποιον μπαμπούλα ψεκασμένων. Ὡστόσο, ἡ μεταφορὰ τοῦ στρατοκρατικοῦ μοντέλου ἐκτὸς στρατοῦ, δηλαδὴ νὰ ὑπάρχει μιὰ κοινωνία ὅπου δὲν ἐπιτρέπονται ἐρωτήσεις, ἀμφισβήτηση καὶ ἀντίθετες ἀπόψεις, δὲν εἶναι κάτι ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιδοκιμάζει κάποιος μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τοῦ τὴ σπάει ποὺ ξαφνικὰ -νομίζει ὅτι- γίναμε ὅλοι ἀντιφασίστες. Οὔτε ἀντιφασίστες γίναμε οὔτε φασίστες. Ἁπλά, λέμε (ὅπως κι ἄλλοι σὲ ἀνύποπτο χρόνο) ὅτι τὸ ἄθεο κράτος εἶναι τὸ κατεξοχὴν ὁλοκληρωτικό (φασιστικό, φιλελεύθερο ἢ κομμουνιστικό), εἶναι τὸ Κράτος-Ἀλήθεια (ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ἀλήθεια…), κι ἐμεῖς θὰ θέλαμε τὸ χριστιανικό, ἀκόμη κι ἂν ξέρουμε ὅτι δὲν ἀλλάζει ἡ κατάσταση.

Ἄλλωστε ὅλο τὸ καθεστωτικὸ ἀφήγημα μὲ τοὺς ἀκροδεξιοὺς ψεκασμένους εἶναι ἀβάσιμο. Ὑπάρχουν καὶ τέτοιοι, φυσικά, ποὺ εἶναι κατά. Θὰ ἀνακαλύψει ὡστόσο κάποιος καὶ ἀκροδεξιοὺς ποὺ εἶναι γενικὰ ὑπέρ, σὺν τοῖς ἄλλοις γιὰ λόγους ἀνωτέρας βίας (καλύτερα Κυριάκος παρὰ μπολσεβίκοι). Θὰ βρεῖ ἀκροαριστεροὺς ποὺ εἶναι κατὰ (ἀντικαπιταλιστικὰ καὶ ἀντικαθεστωτικὰ σκεφτόμενους), ὅπως θὰ βρεῖ καὶ ἀριστεροὺς ποὺ εἶναι ὑπὲρ («τσακίστε τὴ θρησκεία, ἔστω καὶ μὲ τὸ δεκάευρω»).Ὅταν κάποιος δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὴ ριζικὴ αὐτὴ διάλυση καὶ ἐπανασύνθεση τῶν ἰδεολογιῶν, ἀρχίζει τὰ γραφικὰ περὶ δαρμένων κομμουνιστῶν, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὡς μέγας δημοκράτης, καὶ σιωπηρὰ (ἀλλὰ ἐν γνώσει) ἀποδέχεται τοὺς διαχωρισμοὺς ἀνθρώπων (που τολμοῦν, κι ἀπὸ πάνω, νὰ μὴν διαδηλώνουν μέρα-νύχτα σὰν τὴ Γκρέτα), ἢ κοροϊδεύει ἐπιπόλαια τὰ περὶ ἄθεου κράτους. Εἴπαμε, ἡ θέληση γιὰ ἀτομικὴ βιολογικὴ ἐπιβίωση εἶναι σεβαστή (ὅπως κι ὁ ἐμβολιασμός), καὶ δὲν σχολιάζεται, ὅταν ὅμως γίνεται ἀφορμὴ γιὰ παλινωδίες κι ἐπιθέσεις στοὺς «χαζούς-ἀδιάφορους», τότε ὀφείλεται μιὰ ἀπάντηση σὲ αὐτὲς τὶς παλινωδίες. Τί νὰ κάνουμε, ἅμα καταντᾶς παιδὶ τοῦ Μάη, ξεχνᾶς τὶς ὑψηλές σου θεωρίες περὶ ἄλλου τρόπου ἀντιμετώπισης τοῦ θανάτου, καὶ δὲν σοῦ μένει ἄλλη ἐπιλογή. Ἀσχοληθεῖτε λοιπὸν μὲ τοὺς οὐφολόγους, ποὺ δὲν ἀγανακτοῦν μὲ τὸν Ἀμαζόνιο ἀλλὰ μὲ (πραγματικά) μωρίες, ὣς ἐκεῖ μπορεῖτε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Dmitri Shostakovich – String Quartet No. 4 in D major, Op. 83

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ια.7-10

τὸ θηρίον τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου ποιήσει μετ᾿ αὐτῶν πόλεμον καὶ νικήσει αὐτοὺς καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς. καὶ τὸ πτῶμα αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς πόλεως τῆς μεγάλης …. καὶ βλέπουσιν ἐκ τῶν λαῶν καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν τὸ πτῶμα αὐτῶν ἡμέρας τρεῖς καὶ ἥμισυ, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν οὐκ ἀφήσουσι τεθῆναι εἰς μνῆμα. καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς χαίρουσιν ἐπ᾿ αὐτοῖς, καὶ εὐφρανθήσονται καὶ δῶρα πέμψουσιν ἀλλήλοις, ὅτι οὗτοι οἱ δύο προφῆται ἐβασάνισαν τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ψευτο-ψευτοαδιέξοδα

Μόνο ὅταν τὸ κάνεις χωρὶς σάλτσες ἰδεολογικές, μπορεῖς νὰ μιλᾶς γιὰ τὸ περίφημο θαῦμα τῆς διατήρησης τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστης. Χωρὶς σοφιστεῖες ἀριστεροῦ εἴδους, περὶ ἔλλειψης περιβαλλοντικῆς μέριμνας ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ δὲν θέλουν νὰ τὸ κάνουν. Λὲς καὶ ἡ πλειονότητα αὐτῶν ποὺ τὸ κάνει προσδοκοῦν κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ νὰ συνεχίσουν τὴν ἴδια καταναλωτικὴ μάσα καὶ ζωὴ στὰ γνωστὰ πρότυπα πρὸ τοῦ 2020. Περισσότερο ἀδιάφοροι εἶναι ὅσοι βρίσκονται στὴν δεύτερη περίπτωση. Ἀλλὰ καὶ χωρὶς δεξιὲς κολλεκτιβιστικὲς σοφιστεῖες περὶ ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, ἐνῶ ἀφορᾶ ἁπλῶς τὴν ἀτομικὴ ἐπιβίωση. Ἡ ὁποία ἀπὸ μόνη της εἶναι ἐπιδίωξη ἀπολύτως θεμιτή, μόνο ποὺ δὲν χρειάζεται κανένα περιτύλιγμα καὶ δικαιολογία γιὰ νὰ πείσει. Γιατὶ αὐτὸ τὸ περιτύλιγμα συνδυάζεται μὲ τὴν (ἐνοχικὴ ἄραγε;;) ἀφελὴ ἐπίθεση στοὺς μὴ ἐμβολιαζόμενους ὡς αὐτοθυσιαζόμενους ἤτοι χαζούς. Δὲν ἀρκεῖ, δηλαδή, τὸ νὰ διατρανώνεις ὅτι δὲν φαντάζεσαι πὼς βοηθᾶς νὰ μὴν κολλήσεις τὸν ἄλλον. Ἄλλωστε, αὐτὸ τὸ τελευταῖο ἐπιχείρημα σιγὰ-σιγὰ ἀποσύρεται ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ρητορική (διακριτικά, βέβαια), καὶ νὰ τὸ ἐπικαλεῖσαι (λέγοντας ὅτι δὲν τὸ συμμερίζεσαι) εἶναι κάπως γραφικὸ καὶ παλιό.

Τώρα, μὲ τοὺς ἐκείνους ποὺ ἔχουν μὲ τὴ σέσουλα τὸ ἔξτρα 3 x10 = 30 € τὴ βδομάδα (2, καὶ 1 φορὰ γιὰ τὴν ἐκκλησία). Αὐτὰ τὰ προβλήματα δὲν εἶναι διὰ τὰς ἀνωτέρας κοινωνικὰς τάξεις, ἐντάξει. Αὐτὲς εἴτε θὰ φᾶνε ὑγιεινὰ καὶ ἀκριβά, εἴτε θὰ φᾶνε μὲν ὑγιεινὰ καὶ ἀκριβὰ ἀλλὰ -γιὰ καλὴ χώνεψη- θὰ βγάλουν κι ἕνα λόγο περὶ δασῶν τοῦ Ἀμαζονίου ποὺ καταστρέφονται γιὰ νὰ τρῶν οἱ πληβεῖοι ἅπληστα τὸ φθηνιάρικο μπιφτέκι τους. Μὲ μεγάλη προσοχὴ ἀναμένεται νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς Γῆς οἱ Βραζιλιάνοι τὴν ἄποψή μας γιὰ τὸν Ἀμαζόνιο, καὶ νὰ συγκινηθοῦν. Ὅταν ὅμως θὰ φᾶς τὸ τεχνητὸ κρέας γιὰ χάρη τοῦ Ἀμαζονίου (γιατὶ ἐκεῖ εἶναι πιθανότερο νὰ καταλήξουν τὰ «κινήματα» -ἑτερογονία τῶν σκοπῶν- καὶ τὸ ἀτομικὸ ξελαρύγγιασμα γιὰ τὴ διατροφὴ ποὺ καταστρέφει τὸ δάσος), τουλάχιστον θὰ παρηγορεῖσαι ὅτι δὲν κόπηκαν ἐξαιτίας σου δέντρα. Τὸ «Ἔξω οἱ βάσεις τοῦ θανάτου» τὸ εἴπαμε, γιὰ νὰ ἔχουμε περιεκτικότερη πασοκοχριστιανικὴ κοσμοεικόνα; Ἔτσι ἔχουν τα κοινωνικὰ προβλήματα: Ἄλλα εἶναι χόμπυ χωρὶς κόστος καὶ χωρὶς κανένα ἀποτέλεσμα, σὰν τὰ περὶ διατροφῆς (ἴσως γιὰ νὰ αὐτοδικαιολογηθεῖ μιὰ πράξη ποὺ δὲν χρειάζεται δικαιολόγηση οὔτε ἀπολογία -ὥστε νὰ γίνει μιὰ συζήτηση χωρὶς νόημα). Καὶ ἄλλα εἶναι τὰ πραγματικά, ὅπως τὸ ὅτι ὁ πιὸ πιστὸς ἀπὸ ἐσένα δὲν θὰ μπορεῖ νὰ πηγαίνει νόμιμα στὴν ἐκκλησία, ἢ τὸ ὅτι σιωπηρὰ ἀποδέχεσαι τὸ διαχωρισμὸ τῆς κοινωνίας ὡς μεγάλος δημοκράτης (οἱ διωχθέντες κομμουνιστὲς μᾶς μάραναν). Στὸ ἀριστεροφιλελὲ ἀναποδογύρισμα τῶν ἀξιῶν, τὰ πραγματικὰ προβλήματα χλευάζονται, καὶ τὰ χόμπυ τους θεωροῦνται ὑψίστης σημασίας καὶ πραγματοποιήσιμα.

Θνητὸς ἤσουν καὶ πρίν, ἀλλὰ καὶ μετά (παρὰ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν κατὰ τὸ παρελθόν, καὶ ἡ Στατιστικὴ εἶναι περίεργη θεά). Αὐτὸ ποὺ ἄλλαξε ἦταν ἀπὸ τὴν «διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ Θανάτου ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ» στὸ «τρέξτε νὰ σωθεῖτε» καὶ «δὲν εἶσαι ἀκόμα ἅγιος» (ὅπου «ἅγιος» μὲ τὴν τρέχουσα σημασία τῶν τηλεπρωινάδικων). Λὲς καὶ οἱ σύγχρονοι ἅγιοι ποὺ ἀρρώσταιναν ἀνίατα θεωροῦσαν ἀπελπιστικὸ ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς ἄφησε νὰ ἀρρωστήσουν ἀνίατα. Λὲς καὶ δὲν ἐνδέχεται νὰ πεθάνουμε στὸ ἑπόμενο δεκάλεπτο ἀπὸ 1.002 ἄλλες αἰτίες ἀλλὰ μόνο σὲ λίγα χρόνια καὶ ἀπὸ τοὺς ἱοὺς ἐξαιτίας τῆς περιβαλλοντικῆς καταστροφῆς. Ἔτσι νομίζει ἡ νέα θεολογία. Ἄλλος εἶπε ὅτι πρῶτος στὴν ἱστορία ὁ Χριστιανισμὸς ὡς ὕψιστη ἀξία ἔθεσε τὴ βιολογικὴ ἀνθρώπινη ζωή (!!). Δὲν μιλᾶμε ἐδῶ γιὰ πραγματικὴ θανατοφιλία (π.χ. αὐτὰ ποὺ λένε διασωληνωμένοι ὅτι τάχα ὅλα εἶναι ψέματα κ.λπ.). Ἀλλὰ -στἢν ἄλλη ἄκρη- τὰ λόγια αὐτὰ εἶναι πραγματικῶς λόγια ἀπιστίας. Μὲ βάση τὰ «δὲν ξέρεις τί σοῦ ἔρχεται», ἂν ζούσαμε στὴν ἱσπανικὴ γρίπη θὰ ἔπρεπε νὰ σκάβουμε μόνοι μας τὸν τάφο μας ἀπὸ τὸν τρόμο μας. Φαίνεται ὅτι ἔχουν περάσει ἀνεπιστρεπτὶ τὰ «ἡ μαζικοδημοκρατικὴ μαλθακότητα καὶ ἡ φυγότεκνη γεροντικότητα ἔχουν καταστήσει ἀνυπόφορο τὸ θάνατο στὴν κοινωνία». Τώρα, δὲν εἶσαι ἅγιος. Τότε, παλιά, ἤσουν. Ἄ, καλά! Κάτσε, νὰ φωνάξουμε τὴ γενιὰ τοῦ Μάη, ποὺ τὰ ξέρει καὶ τὰ λέει καλύτερα.

Φυσικά, καὶ θὰ τοῦ βγοῦν τὰ σχέδια τοῦ προγκρεσιβισμοῦ. Δυὸ αἰῶνες τώρα, τοῦ βγαίνουν. Εἶναι γραφτὸ νὰ τοῦ βγοῦν, σὲ μιὰ προδρομικὴ ἐποχή. Εἶναι ἀνίκητος. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι θὰ συμφωνήσουμε μὲ τοὺς ἐκπροσώπους του.

Καὶ ἡ ἀπουσία μεταπολιτευτικῆς κλαψοσάλτσας περὶ διωκόμενων κομμουνιστῶν δὲν θὰ ἔβλαπτε (ἐκτὸς κι ἂν πρόκειται γιὰ ξέπλυμα ὅσων γκρέμιζαν ἐκκλησίες ἀλλὰ ἐν Ἑλλάδι δὲν τὸ κατάφεραν, ἀλλὰ δὲν πειράζει τώρα γιατὶ οἱ ἀπόγονοί τους τρῶν μαγειρεμένα στον ἀτμὸ καὶ νοιάζονται γιὰ τα δάση τοῦ Ἀμαζονίου, μαζὶ καὶ γιὰ μετανάστες καὶ γιὰ μυτοῦ). Κομμουνιστὲς καὶ φιλελεύθεροι εἶναι τὸ ἴδιο πράμα, ὡς ἄθεοι. Ἔχουν ἑνοποιήσει ὅλη τὴν τεράστια κυβερνητικὴ ἐμπειρία τους. «Εἴμαστε μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴ ζωή», ποὺ εἶπε ὁ Τσίπρας, ποὺ ἄδικα τὸν βρίζουν τὰ δεξιόσκυλα, γιατὶ συμφωνεῖ 100% μὲ τὸν λατρεμένο τους πρωθυπουργό. Καὶ τὸ Κράτος, τό ‘παμε, δὲν εἶναι οὔτε φύσει καλὸ οὔτε φύσει κακό. Κακὸ εἶναι τὸ ἀντιχριστιανικό, καὶ καλὸ τὸ χριστιανικό. Σ’ ὅποιον ἀρέσει.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

παραδοσιακά

Τὸ νὰ λὲς σὲ παραδοσιακοὺς (ἢ ἔστω ὅσους τείνουν πρὸς τὴν προνεωτερικὴ παράδοση) καὶ Χριστιανοὺς ἀνθρώπους ὅτι κάποτε πρέπει νὰ παρουσιάσουν καὶ κανὰ σχέδιο δράσης γιὰ τὸ περιβάλλον καὶ τὴ διατροφή, εἶναι κωμικό. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ χριστιανικὰ καὶ προνεωτερικὰ θὰ προσπαθήσει νὰ μὴ φάει κρέας κ.λπ. (νηστεία) τὸν μισὸ περίπου χρόνο, ἔχει μειώσει χωρὶς φανφάρες τὸ περίφημο οἰκολογικό του ἀποτύπωμα. Οὔτε τὸ ἰδανικό του (ὡς στόχος ζωῆς) εἶναι νὰ «μαζεύει βιώματα» ἀπὸ ταξίδια ἀνὰ τὴ γῆ καὶ τὴν Ἑλλάδα (καὶ νὰ ποστάρει φωτογραφίες), ταξίδια τὰ ὁποῖα σημαίνουν ὑπερκατανάλωση ἐνέργειας.

Δὲν εἶναι τὸ θέμα νὰ «καταθέσουμε μιὰ συνολικὴ πρόταση γιὰ τὰ πράγματα», λὲς καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ἰδεολογικὴ πλατφόρμα κάποιου κινήματος πολιτῶν. Εἶναι νὰ γίνουν συνολικὰ Χριστιανοὶ ποὺ νηστεύουν οἱ κάτοικοι τοῦ πλανήτη. Ἂν δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τὸ δεύτερο –ποὺ δὲ θὰ γίνει ἀσφαλῶς–, ἀκόμη πιὸ πολὺ δὲν θὰ γίνει οὔτε τὸ πρῶτο.

Ἡ ἄλλη λύση, «ἀπὸ τὰ πάνω» καὶ διόλου ἀτομικιστική, μὲ σχέδια καὶ διακηρύξεις, ἐφαρμόζεται ἤδη. Μὲ αὐταρχικό, φυσικά, τρόπο. Ἀλλὰ ἀποτυγχάνει. Χώρια ποὺ θὰ καταλήξει σὲ τακτικότατες διακοπὲς ρεύματος στὸ Δυτικὸ κόσμο (καὶ ἤδη σὲ ἀνατιμήσεις ρεύματος) ἐπειδὴ ὁ «νὰ μὴ μείνουμε πίσω» θέλει τὴν ἀπολιγνιτοποίηση (πρὶν ἀπὸ τοὺς πανέξυπνους Γερμανούς, φυσικά!) καὶ τοῦ φαίνονται σοῦπερ οἱ νέοι ἀνεμόμυλοι τοῦ καθεστῶτος, καὶ πάσχει ἀπὸ ἀνίατο προγκρεσιβισμό, τὴν κοινὴ νόσο μὲ τὴν Ἀριστερά.

Ἀνάμεσα σὲ πεντάχρονα πλάνα περὶ ρύπων καὶ πλαστικῶν & καθαρῆς ἐνέργειας (ποὺ ξεκάθαρα στρέφονται πολιτικὰ κατὰ τῆς κακιᾶς Δύσης) καὶ σὲ φιλελέδες ποὺ θὰ γεμίσουν ἀνεμογεννήτριες τὴ Γῆ «γκιατὶ εἶναι νέο, καὶ νέο θὰ πεῖ Καλό!», μόνο χριστιανικὸς ἀτομικισμὸς δὲν εἶναι νὰ διοχετεύεις τὴν οἰκολογία μέσα ἀπὸ τὸ Χριστιανισμὸ (κι ὄχι τὸ Χριστιανισμὸ μέσα ἀπὸ τὴν οἰκολογία). Δὲν κουραστήκατε ἄραγε νὰ ταυτίζετε (εἰδικὰ ὅταν ἀρνεῖστε ἢ δὲν καταλαβαίνετε ὅτι τὸ κάνετε) τὸ Χριστιανισμὸ πότε μὲ τὸν κομμουνισμό, πότε μὲ τὸν φιλελευθερισμό, πότε μὲ τὴν οἰκολογία, ὅπως παλιότερα μὲ τὸν φεουδαλισμό;

Ὄχι: πρέπει νὰ φᾶμε στὰ μοῦτρα ὅλο αὐτὸν τὸν ὀρθολογιστικὸ σχεδιασμὸ τῶν ἄθεων-μαθητευόμενων μάγων, καὶ μάλιστα νὰ τὸν βαφτίσουμε Χριστιανισμό. Μὴν τυχὸν μᾶς κοροϊδέψουν ὡς ἄνοες οἱ… λογικοί.

Διαφορετικά, ὑπάρχει καὶ ὁ Πράσινος Πατριάρχης, χά, χά.

Τὸ τί εἶναι τὸ κράτος, καλὸ γιὰ κακό, τὸ ξέρουν οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ τῶν Ἀρειανιστῶν καὶ τῶν Εἰκονομάχων καί, ἀντίστροφα, τῶν Όρθόδοξων κι ἁγίων αὐτοκρατόρων. Δὲν περίμεναν οὔτε τοὺς ἀντικρατιστὲς συνταξιούληδες γιὰ νὰ τὸ βρίζουν γενικὰ (ἐξαιρουμένων τῶν ἁδρὰ καὶ κρατικὰ ἀμειβόμενων ἰδιωτικῶν συμβούλων ἀέρος-ἀέρος τῆς δεξιᾶς κυβέρνησης) οὔτε τὴν κρατικιστικὴ κεντροαριστερὰ γιὰ νὰ τὸ ἀγαποῦν, γενικὰ κι ἀπροϋπόθετα πάλι.

Ὅσο γιὰ τὰ χριστιανικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὸν ἐμβολιασμό, αὐτὰ πλέον δὲν ὑπάρχουν γιατὶ ζοῦμε σὲ ἕνα καθεστὼς ἀπόλυτης ἐλευθερίας ἔκφρασης τῶν ἀντιθέτων ἀπόψεων καὶ γνωμῶν, κατὰ τὴν καλύτερη αὐτὴ στιγμὴ τῆς Ἀνθρωπότητας, καὶ συνεπῶς αὐτὰ περιττεύει νὰ ἐπαναλαμβάνονται. «ΠΑΦ!» κατατροπώθηκαν κι ἐξατμίστηκαν! Τὸ ζήτημα εἶναι ποιὸς κυνικὰ ἀναγνωρίζει ὅτι αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγινε, καὶ ποιὸς ξαφνικὰ ἀνακάλυψε τὴν ἀξία τῆς σκέτης ἐπιβίωσης καὶ ντύνει τὴ σκέτη αὐτὴ ἐπιβίωση (καθ’ ὅλα νόμιμη, κατὰ τὰ ἄλλα -ἀλλὰ χωρὶς ἀνάγκη γιὰ χριστιανικὴ ἢ ἄλλη αἰτιολόγηση) μὲ διάφορα ἰδεολογήματα. Τὰ ὁποῖα ἐλάχιστα διαφέρουν λ.χ. ἀπὸ τὴν ἀτομικιστικὴ χρήση πατερικῶν ἐπιχειρημάτων γιὰ τὴ δικαιολόγηση τῆς σύγχρονης (ἐκτὸς μοναστηριοῦ) «χριστιανικῆς» μεταμοντέρνας φυγοτεκνίας.

Ἀντὶ νὰ σκεφτόμαστε (ἐὰν μᾶς ἐπιτρέπει ἀκόμη τὸ Κράτος-Άλήθεια) λ.χ. μήπως τὰ συνεχὴ τὲστ στὴν ἐκκλησία (λὲς καὶ δὲν φτάνουν τὰ 2 τὴν ἑβδομάδα στὴν ἐργασία γιὰ τὴ διακρίβωση τοῦ «ἀριστοτελικῶς / καντιανῶς δυνάμει ἀρρώστου») ἐπιβαρύνουν οἰκονομικὰ ἀκριβῶς ἐκείνους τοὺς χαμηλόμισθους ποὺ εἶναι κι οἱ περισσότερο πιστοὶ-ἐκκλησιαζόμενοι ἀπὸ κάθε ἄλλον π.χ. ὅσους πᾶνε κάθε μέρα στὴν ἐκκλησία, πετᾶμε ἀριστερίστικα τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα μὲ τὰ «Καὶ τί ἔχετε νὰ πεῖτε γιὰ τὴν παγκόσμια διατροφή; Ἄ, ἅμα δὲν λέτε, τότε δὲν μᾶς κάνετε, εἶστε ἀτομικιστές». Σὰν τοὺς κομμουνιστὲς ποὺ λέγανε «Ναί, ἐντάξει μὲ τὴν ἄποψή σας, ἀλλὰ δὲν λέτε τίποτε σχετικὰ μὲ τὴν πάλη τῶν τάξεων».

Γιὰ τοὺς γυμναστηριούληδες καὶ τοὺς καφενόβιους ἄθεους ἢ ἡμι(δωδεκ)άθεους παλαβούς, ἂς κλάψουν ποὺ θὰ πάθουν κυτταρίτιδα καὶ ποὺ τοὺς στεροῦν τὸν Ἅγιο Καφέ.

Τώρα, γιὰ τὸν Σερβετάλη, τί νὰ κάνουμε; Ἔτσουξε λίγο παραπάνω ἐπειδὴ τοὺς τὴν ἔφερε, λόγῳ γενικοῦ θαυμασμοῦ γιὰ τὸν «Ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ» (ποὺ δὲν σκοπεύω νὰ τὸ δῶ). Ἐνῶ ἂν τοὺς ἔψεγε καμμιὰ ἀνώνυμη λαϊκιὰ σεχταρίστρια κυράτσα στὰ σκαλιὰ τῆς ἐκκλησίας, θὰ τὴν κορόιδευαν καὶ θὰ τὸ ξεπερνοῦσαν ἄμεσα-ἀνώδυνα. Μπορεῖ καὶ νὰ τὸ καβαλήσει τὸ καλάμι, μπορεῖ καὶ ὄχι. Σημασία ἔχει ὅτι ἔτσουξε κάποιους καὶ ἄφησε ἔκθετους-ἀναπολόγητους κάποιους ἄλλους. Ὑπομονή, κι ἔρχεται τὸ ἑπόμενο πεντάχρονο πλάνο, μὲ Ἂλ Γκὸρ καὶ Σρέντερ, μὲ μόνο ἠλεκτρικὰ αὐτοκίνητα σὲ μόλις 8 χρονάκια (πρωτοπόρα κι ἐδῶ ἡ καταχρεωμένη γερασμένη Ἑλλάδα [229% ΑΕΠ], μὴν τυχὸν καὶ δὲν ἀφήσει τὴν πορδή της στὸ διάστημα, καὶ ξεχάσει ὁ ὑπόλοιπος πλανήτης τὴν ὕπαρξή της), καὶ χριστιανικὲς ἀνεμογεννήτριες, καὶ διακοπὲς ρεύματος καὶ ψοφολόγημα «Διὰ τὸ καλὸ τῆς Κτίσεως» (ὤ! Μπὰς καὶ μειωθεῖ καὶ λίγο ὁ πληθυσμός). Ἅμα ἐκπέμπουν κι ὀξυγόνο οἱ Α/Γ στὰ βουνά (ὅπως τὰ μηχανήματα τοῦ δημάρχου Ἀθήνας, ἀντὶ γιὰ δέντρα), θὰ ξαναπρωτοπορήσει ἡ Ἑλλάδα. Ὅπως μᾶς δίδαξαν τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀριστεροὶ καὶ φιλελέδες ἔγιναν ἕνα πράγμα.  Μὰ σὲ ὅλα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Δὲν χρειάζονται

παλινωδίες. Κάνεις τὴν νιοστή σου δόση, μετὰ «ἀγκαλιάζεσαι (μαζὶ μὲ τὶς λοιπὲς διαχύσεις) ὅπως παλιά», καὶ τέρμα. Κατανοητό. Ὄχι περίτεχνα «κατηγορῶ» ὅμως, κατὰ ὑποομάδων ἐξ ὅσων δὲν ἐμβολιάζονται (λὲς καὶ δὲν ἤξερες ἀπὸ πιὸ πρὶν ὅτι ὑπῆρχαν μὴ ἐμβολιαζόμενοι κάθε εἴδους ἰδεολογικῆς ἄποψης). Ὄχι κνίτικες γενικολογίες (πρῶτα «ἀγώνας γιὰ τὴ διατροφή», γιατί ὄχι καὶ γιὰ σοσιαλισμό). Ὄχι κουραστικὲς μεταβολές, ἀπὸ «τὴν τελείως διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ θανάτου» στὸ «μὴν πεθάνετε γιατὶ εἶναι κρίμα». Δὲν χρειάζονται. Τίποτε «πιὸ ἐκλεχτὸ» δὲν ἔχει. Εἶναι γνωστὸ βάσει δημοσκοπήσεων ὅτι λίγοι (11%) ἔχουν θρησκευτικὰ κριτήρια γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ μὴ ἐμβολιασμοῦ ἐκ μέρους τους, παρὰ τὰ ὅσα ἀναπαράγονται τόσο μαζικά (γιὰ τὶς ἀνάγκες καὶ τῆς παλινωδίας). Ἀλλά, στὴν ἐποχή μας, τῆς ἐλεύθερης ἔκφρασης καὶ τοῦ καλύτερου δυνατοῦ κόσμου, ὅλα αὐτὰ (και ἄλλα πολλά) εἶναι τόσο γνωστὰ ὥστε περιττεύει νὰ εἰπωθοῦν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

μοιρολόι χωρὶς καφέ

Καθένας κι ἡ ζωή του. Οἱ ἄτεκνοι καὶ φυγότεκνοι φιλελέδες και οἱ τρέντυ γενικῶς, φαντάζονται ὅτι σκοπὸς ἢ μέτρο τῆς καθημερινότητας εἶναι νὰ πᾶς στὰ γυμναστήρια, νὰ πιεῖς τὸν καφέ σου, νὰ μασαμπουκώσεις στὴν ταβέρνα (τρώγοντας ἀπὸ τὸ κοινὸ πιάτο μὲ τὸ τζατζίκι -μπλιάχ!), σόπιν-θέραπυ καὶ νὰ εὐθυμήσεις. Καὶ νὰ στείλεις τὸ παιδί σου μπαλέτο, πιάνο, ἀθλήματα κι ἄλλες 138 σπουδαῖες δραστηριότητες, ὥστε νὰ τὸ ξεχαρβαλώσεις, νὰ μὴν ξαποσταίνει -νὰ μὴν σκέφτεται. Χωρὶς αὐτὰ ἡ ζωὴ εἶναι Δυστυχία. Ὅσοι ἀντιθέτως μεγάλωσαν μὲ τὸ πρὸ Ἀριστερᾶς καὶ πρὸ Σημίτη μοντέλο ζωῆς, χωρὶς «καφέδες», ταβέρνες καὶ γυμναστήριο, πραγματικὰ ἀποροῦν γιατί τόση χαρὰ καὶ γιατί τόση χαιρεκακία πρὸς ὅσους δὲν θὰ πηγαίνουν πλέον σὲ καφέδες. Γι αὐτὸ καὶ εἶναι νὰ γελᾶ κανεὶς ὄχι μόνο μὲ τοὺς ἀθεοφιλελεύθερους, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἄθρησκους ἀντικαθεστωτικοὺς ποὺ μῆνες τώρα ἐνοχλοῦνται ὄχι ἀπὸ τὰ θέματα τῶν ἐκκλησιῶν ἀλλὰ (ὡς μαζάνθρωποι ποὺ εἶναι) μὲ τὸ ὅτι δὲν θὰ μποροῦν ν’ ἀπολαύσουν τὸ ἱερό τους γυμναστήριο καὶ τὴν τελετουργία τοῦ ἁγίου καφέ τους. Ἂς μὴ σκεφτοῦμε ὅσους δὲν ἔχουν λεφτὰ νὰ ἀντικαταστήσουν ἕνα σκισμένο πουλόβερ ἢ γιὰ ἕνα δεύτερο τζίν..

Εἴμαστε ἡ ἀδικημένη γενιὰ τοῦ ’60 χωρὶς ρετσίνα, ποὺ τραγούδαγε κάποιος εἰρωνικά.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἀπὸ τὴν τηλεόραση

Ἀπὸ τὴν τηλεόραση ἔμαθε τὰ μέτρα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, λένε παραπονιάρικα καὶ κλείνοντας τὸ μάτι τὰ «ὀρθόδοξα σάιτ». Δηλαδή, ἀπὸ ποῦ θὰ τοῦ ἔπρεπε νὰ τὸ μάθει; Ἀπὸ τὸ ἴνσταγκραμ ἢ τὸ βάιμπερ; Ἔντονος προβληματισμὸς ἐπικρατεῖ μεταξὺ τῶν ἱεραρχῶν… (νομίζω ἔτσι συνεχίζει, μὲ αὐτὴ τὴ φράση κλισέ, ἡ εἴδηση). Καὶ τί νὰ κάνουμε τώρα; Νὰ βάλουμε τὴ γάτα τῶν δίκαιων τρὸλλ νὰ κλάψει;

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Σκουραίνει τὸ μπλὲ τῆς γαλλικῆς σημαίας

Τόσο ξύλο ποὺ ἔχει ρίξει στὰ Κίτρινα Γιλέκα καὶ τόσες ἀπαγορεύσεις ποὺ ἔχει θεσπίσει, λογικὸ εἶναι νὰ σκουρύνει ὁ Νέος Ναπολέων τὸ γαλανὸ τῆς γαλλικῆς σημαίας. Ἡ ἑλληνικὴ χούντα εἶχε σκουρύνει τὸ γαλανὸ τῆς ἑλληνικῆς σημαίας. Δημοκράτης φυσικά, καὶ ψηφισμένος κανονικὰ ὁ Μακρόν. Ἀλλὰ τό ‘χουν χούι νὰ σκουραίνουν τὰ χρώματα ὅσοι βαρᾶνε. Τί καλὸς ὁ ἐθνικοφιλελευθερισμός, ἁγνός, δημοκρατικός, φιλοζωικός. Δὲν κολλάει. Θὰ διώξει καὶ τὸν Τοῦρκο, ὅπως προηγουμένως ἡ ἁγιαρωσιά.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ὀλλανδικὸς πατριωτισμός

Ἅμα φτιαχνεις ἰσλαμουπόλεις-μόνιμες ἐγκαταστάσεις στὰ ἑλληνικὰ νησιά, καὶ μετὰ σὲ κατηγοροῦν ὡς ἀντιπρόσφυγα, κάπου χάνεις τὴν ψυχραιμία σου. Καὶ δικαίως, ἀφοῦ καὶ οἱ δυὸ σιχαίνονται τοὺς «ἐθνικιστὲς Ἕλληνες» ποὺ εἶναι «νατιβιστές». Φυσικά, καλὰ τῆς ἀπάντησε, ἀλλὰ δὲν μᾶς πείθει. Νὰ στείλει ἄμεσα τοὺς δῆθεν πρόσφυγες στὶς χωρὶς πόλεμο (ἐννοεῖται ὅτι δὲν μετρᾶ ὡς πόλεμος ὁ ἐμφύλιος μεταξὺ ἀφιονισμένων γιὰ τὸ ποιὰ ἐκδοχὴ τῆς Σαρίας εἶναι ἡ θεόπνευστη, ἡ ἄγρια ἢ ἡ «ἁπλῶς συντηρητική») πατρίδες τους (γιατὶ παίρνουν τὰ ἐπιδόματα καὶ τὴ βοήθεια ποὺ ἀνήκει στοὺς πραγματικὰ πρόσφυγες), νὰ τοὺς κόψει ὅλα τὰ δωρεάν, καὶ μετὰ νὰ παρουσιάζεται ὡς ἀξιοπρεπὴς ἐθνικὸς ἥρωας.

Φυσικά, οἱ Ὀλλανδοὶ εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀνθέλληνες τῆς Εὐρώπης, καὶ πραγματικὰ χωρὶς κανένα λόγο. Νὰ φταίει ὁ ἀρχετυπικὸς προτεσταντισμός τους (ἡ κοιτίδα τῆς νεοτερικότητας) ἢ τὸ ὅτι ἀναδύθηκαν ὡς γῆ ἀπὸ τὸν βοῦρκο τοῦ παγωμένου ὠκεανοῦ;

Καί, φυσικά, ἔχει κάθε δικαίωμα καὶ μὲ κάθε μέσο ἡ Ἑλλάδα νὰ ὑπερασπίζεται τὴν διατήρηση τῆς ἐθνολογικῆς σύνθεσης τοῦ πληθυσμοῦ της. Ἔχει δικαίωμα νὰ ὑπάρχει -αὐτὸ εἶναι ἡ ἀπαράβατη συνθήκη γιὰ τὰ ὑπόλοιπα. Ἡ διατήρηση τῆς Ἑλλάδας ὡς Ἑλλάδας (ἑλληνικῆς καὶ χριστιανικῆς) εἶναι ἀνώτερη ἀξία ἀπὸ τὶς ἄλλες ἀξίες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

«Γιὰ νὰ μὴ φύγω μιὰ ὥρα ἀρχύτερα»

«Γιαγιά 100 ετών έκανε την τρίτη δόση του εμβολίου και στέλνει το δικό της μήνυμα υπέρ του εμβολιασμού» (ἐφ. Ἔθνος 8-11-2021). Λέει τὰ παραπάνω στὸν τίτλο.

Καθηγητὴς Θεολογικῆς λέει ὅτι φιλᾶ τὶς εἰκόνες μὲ μάσκα, ἔπειτα βγάζει τὴ μάσκα καὶ φορᾶ ἄλλην, καὶ μετὰ κάθεται ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Ἄλλοι «ἄλλαξαν» (διέστρεψαν) τὸ νόημα τῶν κειμένων τοῦ Χρυσόστομου περὶ ἰδιωτικῆς λατρείας (ὅπως καὶ περὶ μοναχισμοῦ κ.ο.κ.). Ὅπως ἄλλους Χριστιανοὺς προκαταβολικῶς δὲν τοὺς πειράζουν τὰ ἐνδεχόμενα, στὸ μέλλον, ἐμφυτευμένα τσιπάκια στὸ σῶμα τους ἀρκεῖ (βεβαίως-βεβαίως!) αὐτὰ νὰ μὴν ἔχουν τὸ χξς, καὶ ὅ,τι ἄλλο χρειαστεῖ ὥστε νὰ μὴν τοὺς εἰρωνευτοῦν οἱ ἄθεοι ὡς τεχνοφοβικούς. Μόνο ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ τὴν Ἐπιστήμη, ὁ Διάβολος τὴ φοβᾶται γιατὶ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, καὶ καίγεται. Σὺν τὸ ὅτι ὅλοι στὸν καλύτερο δυνατὸ αὐτὸ κόσμο θέλουν τὸ καλὸ ὅλων -αὐτὰ θά ‘θελαν νὰ ποῦν θεολογικοποιώντας τὴν κάθε διαδοχικὴ πραγματικότητα, ἀλλὰ κομπιάζουν. Κι ὅπως ἄλλοι λὲν νὰ γίνει ὁ τρόπος μετάληψης ὅπως τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

σημαῖες

καὶ γιὰ νὰ τελειώνουμε μὲ τὸ παραμύθι τῶν καταπιεσμένων ἀπὸ κάποιους ἀνθέλληνες Ἑλλήνων, εἶναι ζήτημα νὰ βλέπεις ἕνα 30% σημαιοστολισμένων μπαλκονιῶν ἀνὰ πολυκατοικία. Κύτταζα τὴν Τρίτη, ἡμέρα τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς Θεσσαλονίκης, καὶ ἦταν πολὺ χαλαρά. Λίγο καλύτερα τὴν Πέμπτη -πολὺ λίγο. Καὶ δὲν εἶναι περιοχὴ σεσημασμένων ἀπάτριδων, δὲν εἶναι κἂν Ἀθήνα, ἡ ὁποία δὲν εἶναι Ἑλλάδα καὶ μόνο τυπικῶς ἀνήκει στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ὅπως καὶ στὶς 25 Μαρτίου καὶ ὅπως πάντα, ὁ ἀπὸ πάνω μου Ἕλληνας δὲν βάζει ποτὲ σημαία. Ἴσως πολλοὶ ἀπὸ ὅσους δὲν βάζουν τὴ σημαία, δὲν χρωστᾶνε σὲ κανέναν τὴν ἐλευθερία τους καὶ αὐτὴ εἶναι δεδομένη, καὶ τὸ ἴδιο θὰ πέρναγαν ὑπὸ τοὺς Τούρκους. Σὰν κάποιον δήμαρχο ποὺ ἔλεγε ὅτι δὲν χρωστάει τίποτα σὲ κανέναν οὔτε καὶ στὴ μάνα του. Καλά, οἱ ἀλλοδαποὶ ποὺ ἔχουν γίνει Ἕλληνες προφανῶς δὲν αἰσθάνονται τίποτα. Τὰ δικαιώματα νὰ ἐξασφαλίσουν. Ἀλλὰ δὲν φταῖν αὐτοί, καὶ μὴν καταλήγουμε στὸ γνωστὸ φθηνιάρικο ρατσισμὸ τῶν Ἑλληναράδων. Ἂν τοὺς ὑποχρέωνε ὁ νόμος νὰ ὑψώνουν τὴ σημαία ὡς Ἕλληνες Πολίτες, καὶ ὁ νόμος ἐφαρμοζόταν αὐστηρά, νὰ δεῖς πῶς θὰ τὸ ἔκαναν πολλὲς μέρες πρὸ τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς. Κι ἂν μετὰ τὴν πολιτογράφησή τους μὲ νόμο ἐξεταζόταν τακτικὰ ἡ ἀκεραιότητα τῆς πίστης τους στὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν ἑπόμενη π.χ. δεκαετία, π.χ. μὲ ποινὴ ἀπώλειας τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγένειας καὶ ἀπέλασης σὲ περίπτωση ἀνθελληνικῶν ἐνεργειῶν, νὰ δεῖς πῶς θὰ περιορίζονταν τὰ γνωστὰ περιστατικὰ στὰ στρατόπεδα μὲ δικέφαλους καὶ ἄλλα τέτοια. Δὲν φταῖν οἱ ξένοι, λοιπόν. Ἔτσι εἶναι: οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν διαμαρτύρονταν γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν, καὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ εἶναι ἴδιοι κι ὅμοιοι τῶν ἡγεσιῶν τους. Ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα λαοῦ-ἡγεσιῶν ἔχει ἐπιτευχθεῖ, ἀλλὰ μὲ ἀρνητικὸ περιεχόμενο. Ὡς ἀντιχριστιανικὴ προδοσία. Τὸ ἀντεθνικὸ ἔθνος.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

πολιτισμός

Η λέξη πολιτισμός που χρησιμοποίησε ο κ. Βαρουφάκης είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται από όλες τις φιλελεύθερες ιδεολογίες που γεννήθηκαν τον 19ο αι. Οι εθνικιστές την χρησιμοποιούν για να δείξουν κοινωνικές διαφορές μεταξύ εθνών (τώρα τι σχέση έχουν τα Αμερικανάκια Ελ εθνικιστές με εθνική ιδιαιτερότητα δεν ξέρω) οι κεντρώοι για να δείξουν την νίκη της προόδου και του ωφελιμισμού (τον έλεγχο της ζωής από την γραφειοκρατία) κτλ. Όμως είναι μία λέξη που εφευρέθηκε μόλις τον 18ο αι. Αρχικά σημαίνει τον νόμο ή την κρίση που τρέπει σε υπόθεση της πολιτείας (civil) την δίκη (Civilisation […] un jugement qui rend civil un procès criminel) (αγγλ. 1704, γαλλ. 1721). Μετά, εκείνο που κάνει τα άτομα πιο ικανά προς κοινωνία (sociables) (Mirabeau 1757) και την κατάσταση που απομακρύνει τον άνθρωπο από την άγρια κατάσταση (1772). Εδώ το civilisation είναι κάπως μετάφραση της οἰκουμένης που σημαίνει τον οικισμένο χώρο, ασχέτως αν σχετίζεται με τα υπαρξιακά θέματα του Ευρωπαίου («πόθεν ερχόμαστε» κτλ) και την αντικατάσταση στον λόγο των διανοουμένων της εποχής, της αρετής με την κοσμιότητα (βλ. JGA Pocock). Σύντομα όμως θα αποτελέσει ιδεολογική πρόφαση του φιλελεύθερου ιμπεριαλισμού αφού πολιτισμένες χώρες θεωρούνται οι ευρωπαϊκές και οι φίλοι τους, ενώ απολίτιστες, οι αποικίες, και ημιπολιτισμένες, τα προτεκτοράτα (βλ. C. Schmitt). Παράλληλα με την λέξη civilisation κάνει την εμφάνιση η λέξη culture/Kultur από την καλλιέργεια ως παιδεία για να προβάλλει τον 19ο αι. το (προσποιητό) ύφος της η μπουρζουαζία. Περί το τέλος του 19ου αι. αρχές 20ου, τούτη η τελευταία λέξη περνάει επίσημα στις επιστήμες ως αναλυτικό εργαλείο, ως επιστήμες του πολιτισμού (sciences de la culture) για να τις κάνει να διαφέρουν μεθοδολογικά από τις φυσικές επιστήμες. Πλέον η ιστορία χωρίζεται σε πολιτισμούς όπως στην γνωστή μορφολογία του Spengler. Οι Νεοέλληνες μεταφράζουν άμφω τις λέξεις ως πολιτισμό, ενώ ελληνιστί σήμαινε απλώς τα πολιτικά πράγματα. Παρά την αξιολογικά ελεύθερη χρήση της λέξης από την επιστήμη, βλέπουμε ότι συνεχίζεται να χρησιμοποιείται από την πολιτική προπαγάνδα αξιολογικά, αδιαφορώντας για την πολυσημία του όρου, προσφέροντας μόνον στην σύσταση της πολιτικής κοινότητας του καθενός. Θέλω να πώ, πώς χρησιμοποιεί με θετική αξία την λέξη ο υποτιθέμενος μαρξιστογενής όταν η μπουρζουά κουλτούρα είναι μια ψευδής συνείδηση για τον Μαρξ, ή ο εθνικιστής που δανείζεται την ιδέα της συνύπαρξης των πολιτισμών ή ο κοινός προοδευτικός («φιλελεύθερος») που δεν δέχεται ως πολιτισμό το ρωμαϊκό δίκαιο που απαγορεύει στις γυναίκες να δικάζουν ή τις θρησκευτικές τελετές;

Σε κάθε περίπτωση έχουμε όχι απλώς μια τεχνητή λέξη αλλά μία λέξη που εντάσσεται στην μπουρζουά πολιτική ορθότητα που κατέστρεψε την γλώσσα. Οι λέξεις δεν είναι για να δημιουργούν ευχάριστα ή δυσάρεστα συναισθήματα, το συναίσθημα δημιουργείται από την σύνθεσή αυτών. Πχ. οι actions of war ελληνιστί είναι πολεμήια ἔργα. Στην νεοελληνική γλώσσα αντίθετα η λέξη έργο χρησιμοποιείται με μία ας πούμε θετική αξία ως κάτι παραγωγικό ενώ κανονικά σήμαινε γενικά το πραγματικό. Όταν καταστρέφεις την γλώσσα καταστρέφεις και την λογική των πραγμάτων και οδηγείς στην σύγχυση. Έτσι η ιδεολογική χρήση της γλώσσας από την φιλισταϊκή μπουρζουζία του 19ου αι. (για να κάνει φανερή την ύπαρξή της, να δημιουργήσει εθνικό αίσθημα, να πολιτευθή δημοκρατικώς κτλ) οδηγεί σήμερα κατά την εποχή της επικοινωνίας, στην ακοινωνησία των πάντων.

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μεταξύ σας Μεταξᾶ

Εἴχαμε παλιὰ τοὺς Ἀριστερούς, ποὺ ἀποτελείωσαν τὴν ὑπομονή μας μὲ τὸν σοσιαλιστικὸ πατριωτισμό, δηλαδὴ ναὶ στὸν πατριωτισμὸ ἀλλὰ μόνο μὲ σοσιαλιστικὴ στόχευση (σοσιαλισμὸς + πατριωτισμός & ἕνα ἀναψυκτικὸ δῶρο), μὲ τὸ ἂν ἦταν ἰμπεριαλισμὸς τὸ νὰ περάσεις τὰ ἑλληνοαλβανικὰ σύνορα κυνηγώντας στὴν Β. Ἤπειρο τοὺς Ἰταλούς, μὲ τὸ ἂν τὸ ’40 τὸ εἶπε ὁ ἕνας ἢ ὁ ἄλλος ἢ κανὰς τρίτος, μὲ τὸ πόσους νεκροὺς λιγότερους θὰ εἴχαμε ἐὰν λέγαμε τὸ ναὶ τὴν 28η Ὀκτωβρίου…. Εὐτυχῶς, ἡ Ἀριστερὰ ψόφησε, καὶ ἀκοῦμε σπανιότερα τέτοιες συζητήσεις, ὅσο κι ἂν τὰ σκιάχτρα ἐξακολουθοῦν νὰ τρομάζουν, καὶ τὰ πτώματα ἐξακολουθοῦν νὰ προκαλοῦν ἀηδία κι ἐμετό.

Ὅμως ὄντας ἁμαρτωλοὶ ὡς ἔθνος ἔχουμε γιὰ τιμωρία μας τὴν ἐναλλακτικὴ Δεξιὰ πότε νὰ μᾶς κάνει κηρύγματα φιλογερμανισμοῦ καὶ πότε νὰ μᾶς λέει ὅτι ὁ Μεταξᾶς δὲν ἦταν αὐτὸ ποὺ ξέρουμε ὅτι ἦταν. Οἱ καημένοι οἱ Γερμανοί -λέει τὸ δεξιὸ ἀφήγημα-, ποὺ τοὺς ἐπέβαλαν σκληρὲς ἀποζημιώσεις στὸν Α’ Π.Π. καὶ δὲν ἄντεξαν καὶ χιτλέριασαν (ἐνῶ οἱ νικητὲς Ἰταλοὶ τί δὲν ἄντεξαν καὶ γίναν φασίστες; ) καὶ ἄρα φταῖν οἱ Ἀγγλο-Γάλλοι (δηλαδή, οἱ Ἑβραῖοι, ἐννοοῦν) γιὰ τὸν Β΄ Π.Π. Ἐδῶ ἔχουμε τὸν τίμιο ἰδεολόγο Δεξιὸ (πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἐντιμότης! Μικρὰ ἀλλὰ Τιμία!) ποὺ θὰ ἀποδώσει δίκαια τὶς εὐθύνες χωρὶς ἐθνικὲς προκαταλήψεις. Δὲν ἔχουμε τὸν Ἕλληνα ποὺ σκέφτεται ὅτι τὸν Α΄ Π.Π. ἡ Γερμανία κατέλαβε ἐτσιθελικὰ τὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία καὶ αἰχμαλώτισε τὸν ἐκεῖ Ε.Σ., οὔτε ὅτι ἡ Γερμανία συμμάχησε μὲ τὸν Αἰώνιο Ἐχθρὸ παρέχοντάς του τεχνογνωσία γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν ἀδελφῶν μας, οὔτε ὅτι ἂν ἡ κατακαημένη καὶ καταχρεωμένη Γερμανία νικοῦσε στὸν Α΄ Π.Π. τότε ἡ Ἑλλάδα θὰ ξαναγύρναγε στὴ Θεσσαλία, οὔτε ὅτι ἡ Γερμανία κατέλαβε τὴν Ἑλλάδα στὸν Β΄ Π.Π. (μαζὶ μὲ τὸ γνωστὸ λαὸ [ἀρκουδιάρηδες, κατὰ τὸν Ἴ. Δραγούμη] καὶ τοὺς βρωμεροὺς Λατίνους -«φυλετικὰ ἀδέρφια μας»!) καὶ μεταξὺ ἄλλων σατανουργημάτων ἔριχνε στὸ Χορτιάτη Ἕλληνες ζωντανοὺς στοὺς φούρνους –καὶ συνεπῶς θὰ πεῖ (ὡς Ἕλληνας) «νὰ πάει στὸ διάβολο ἡ Γερμανία». Ἔχουμε τὸν ἰδεολόγο. Καὶ «γιατί δὲν λέτε γιὰ τὰ ἐγκλήματα τῶν Ἄγγλων στὶς ἀποικίες; Γιατί, αἴ;» Τύφλα νά ‘χουν οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ ἀποκαλοῦσαν ἰμπεριαλιστικὴ τὴν Ἑλλάδα ἐπειδὴ εἶχε 100 στρατιῶτες στὸ Ἀφγανιστάν. Ἄ, ὅλα κι ὅλα, πρῶτα εἴμεθα ἰδεολόγοι, καὶ μετὰ Ἕλληνες. Κι ὁ Μεταξᾶς; Ἄλλος ἰδεολόγος αὐτός. Ποὺ ἔκανε κηρύγματα ἠθικισμοῦ. Ἐὰν ἦταν εἰλικρινεῖς καὶ συνεπεῖς Χίτλερ καὶ Μουσουλίνι, θὰ χάιδευαν καὶ θὰ ὑπεραγαποῦσαν τὴν Ἑλλάδα. Εἶδες; Εἶναι ψευδοϊδεολόγοι… ἄ, πὰ πά…, ἀηδία, ντρεπόμαστε γιὰ λογαριασμό τους. Κακοὶ ὑποκριτές. Οἱ ἰδέες εἶναι ἡ παρηγοριὰ τῶν ἀδύναμων -γνωστὸ αὐτό. Ὅλα νὰ τὰ φέρουμε στὰ σημερινὰ μέτρα, γιὰ νὰ «ἀποδείξετε» ὅτι τὸ εἴδωλό σας δὲν ἦταν φασίστας, σὲ μιὰ χώρα ποὺ ὅλα (ἄρα καὶ τὸν φασισμό) εἰσαγόμενα τὰ ἔχει, ὡς ἀγροτοποιμενικὲς καρικατοῦρες τῆς ἐκ Δύσεως ἰδεολογίας. Αἴ, λοιπόν, ἦταν φασίστας, τί νὰ γίνει. Τὸ τί ἔκανε στὶς 28-10-1940 ἦταν ἄλλο θέμα (τὸν εὐγνωμονοῦμε), ὅπως κι ἄλλο πράγμα ἦταν τὸ τί ἔκανε στὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία (τὸν σιχαινόμαστε). Δὲν ξέρω τί εἶναι πιὸ ἀστεῖο, τὸ ξελάσπωμα τοῦ φασισμοῦ τοῦ Μεταξᾶ (καλὸς ὁ φασισμὸς τοῦ Μ. ἤ, ἐναλλακτικά, δὲν ἦταν φασίστας ὁ Μ.) ἢ τὸ ὅτι τὰ καθεστωτικὰ ΜΜΕ προβάλλουν ὡς ἥρωα ἕναν ποδοσφαιριστῆ ποὺ εἶπε ὅτι εἶναι ὁμοφυλόφιλος;

Ἔτσι εἶναι τὰ ἔθνη ποὺ πεθαίνουν, ἀντὶ νὰ γεννοβολᾶνε καὶ νὰ δυναμώνουν. Νομίζουν ὅτι κάνουν τὴν Σταυροφορία τῶν Ἰδεῶν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὰ δεξιάκια

Μεγάλη δόση χαιρεκακίας ἀπὸ τὰ δεξιάκια ἐξαιτίας τοῦ Μπόγδανου. Χαρούμενα τὰ δεξιάκια ποὺ ἐπαληθεύτηκαν γιὰ χιλιοστὴ φορὰ οἱ ἀπόψεις τους γιὰ τὴν λοατκι-ζωόφιλη-ποδηλατόφιλη-δωρεὰν 100 GB-ἀντιεθνικιστικὴ ΝΔ τοῦ Κυριάκου, ἀπευθύνονται στοὺς ὑγιῶν φρονημάτων (!) ψηφοφόρους τῆς ΝΔ καὶ τοὺς κατακρίνουν γιὰ τὴν κακή τους ἐκλογικὴ ἐπιλογὴ μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς βγάλουν ἀπὸ τὴ ΝΔ: Τοὺς λένε ὅτι ἡ ΝΔ δὲν εἶναι πατριωτική, ὅτι δὲν ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα, καὶ τὰ λοιπά. Δὲν καταλαβαίνω γιατὶ ὅλος αὐτὸς ὁ σαματάς. Καταρχήν, οἱ ψηφοφόροι τῆς ΝΔ εἶναι στὴν πλειονότητά τους κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν τῆς ἡγεσίας τῆς ΝΔ· εἶχαν καὶ ἔχουν μιὰ σκασίλα γιὰ τὴν πατρίδα, τὴ θρησκεία καὶ τὴν οἰκογένεια οἱ ἁπλοὶ ψηφοφόροι τῆς ΝΔ. Τὸ πολὺ-πολὺ εἶναι «ἀντικομμουνιστὲς πάνω ἀπ’ ὅλα», δηλαδὴ ἀκόμη καὶ (ἐὰν χρειαστεῖ, γιὰ χάρη τῆς παραμονῆς στὴν ἐξουσία) σὲ βάρος τῆς πατρίδας καὶ τῆς θρησκείας. Δηλαδή, προκειμένου νὰ μὴν πέσει ὁ Κυριάκος καὶ ἔρθουν οἱ μπολσεβίκοι ὅμοιοί του, κατάπιαν τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν ὅσο κι ἂν φωνάζουν ὅτι εἶναι χριστιανοί· ἔκαναν καὶ τὸν Κινέζο, «ἐγκὼ ντὲν ἔκλεισι ἰκλησία, γκιατί μὲ λὲς ἔτσι, ἀφοῦ εἶμι Κριστιανός». Κι ἐνῶ χάριν τῆς θεσούλας-ἐξουσίας (τῶν ἡγετῶν τῆς ΝΔ καὶ τῶν γκόλντεν μπόιζ της) θυσιάζουν τὰ πάντα, κλαψουρίζουν καὶ γιὰ καμμιὰ «Κλαυθμῶνος» καὶ λὲν κανένα «κλεῖστε τὴν ΕΡΤ», ὅπως τοὺς ἔλεγε ὅταν τοὺς τάϊζε κρεμούλα ἡ νεοδημοκράτισσα μαμά. (Ἄτιμο ΠΑΣΟΚ, μᾶς πῆρες τὸ δημόσιό μας, ποὺ τὸ κερδίσαμε στὸ Γράμμο καὶ τὸ Βίτσι.) Τὸ Κράτος εἶναι κακὸ ὅταν τὸ ἔχουν οἱ Ἄλλοι, νά ὁ δεξιὸς ἀντικρατισμός. Ἄλλωστε, τώρα οἱ μισοὶ ἁπλοὶ Νεοδημοκράτες σκέφτονται τί καλὰ θὰ ἦταν ἂν ἄλλαζε ὁ τρόπος μετάληψης, καὶ νὰ γινόταν σὰν ἐκεῖνο τῶν Ρωμαθοκαθολικῶν, ὥστε νὰ μὴν κολλήσουν κορωνοϊὸ μεταλαμβάνοντας. Οἱ «πατριῶτες ἐγκλωβισμένοι στὴν ΝΔ» ἀφενὸς εἶναι πολὺ λίγοι, καὶ ἀφετέρου εἶναι πρῶτα ἀντικομμουνιστὲς ἔστω καὶ σὲ βάρος τῆς πατρίδας καὶ τῆς θρησκείας. Πέτα τους κανὰ ξεροκόμματο «άντικομμουνισμοῦ», καὶ θὰ ξεχάσουν τὸν ἀντιχριστιανισμὸ καὶ θὰ τοὺς τρέξουν τὰ σάλια. Εἶναι χάσιμο χρόνου, ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ ἀθεοἄθρησκα (ἢ «λελογισμένα» Χριστιανά) δεξιάκια.

Τὰ ἴδια τὰ δεξιάκια, ποὺ κλαῖνε γιὰ τὰ ἐγκλωβισμένα μπατριωτάκια τους χλευάζοντάς τα μπὰς καὶ ξυπνήσουν, εἶναι ἄτεκνα (δηλαδή, μὲ ἐλεύθερο χρόνο ὥστε νὰ κάθονται μὲ τὶς ὧρες στὰ ΜΚΔ ἐπιτελώντας ἐθνωφελὲς ἔργο) καὶ ἐνίοτε ἀλληθωρίζουν πρὸς τὴν παγανιστικὴ Ἀρχαιότητα κοκ. Τί ἀκριβῶς ἔχουν νὰ μᾶς προτείνουν, δηλαδή; Τὴν ἄμεση δημοκρατία, ὥστε νά ‘χουμε νὰ συζητᾶμε ἀτελείωτα στὰ καφενεῖα καὶ τὶς συνελεύσεις, ἢ τὸ μέγα ἀπελευθερωτικὸ αἴτημα «νὰ πηγαίνουμε χωρὶς μάσκα ὅπου θέλουμε»; Ὅταν ἡ παλιά, καλή τους Δεξιὰ (ποὺ ψήφιζε ὁ παππούς τους) πρόδιδε τὴν Ἕνωση τῆς Κύπρου τὸ 1959, μετὰ ἀπέσυρε τὸν ἑλληνικὸ στρατὸ ἀπὸ αὐτήν, μετὰ ἔμπαζε τὴν χώρα στὴ διεφθαρμένη Δύση, καὶ μετὰ «ἐπανένωνε» οἰκογένειες «μεταναστῶν» στὴν Ἑλλάδα, αὐτὴ δὲν ἦταν ἡ ΝΔ τοῦ Κυριάκου, ἦταν τῶν παλιότερων, καλῶν δεξιῶν ποὺ πρόδωσε ἡ σημερινὴ ΝΔ. Τότε, δὲν τὸ ἤξεραν; Πότε ἦταν καλὴ (χριστιανική, πατριωτική) ἡ ΝΔ καὶ ἡ Δεξιά, γιὰ νὰ χαλάσει μετά;

Εἶναι τὰ δεξιάκια ἴδιοι κι ὅμοιοι τῶν φιλελέδων καὶ τῶν συμβιβασμένων «ἐθνοχριστιανῶν» (πέρα ἀπὸ ἕναν «νεανικὸ» τσαμπουκά -νεανικὸ λόγῳ παρατεταμένης ἀτεκνίας ποὺ λιστοστεύει τὶς ρυτίδες) τῆς ΝΔ. Πού, μὲ τὴ σειρά τους, εἶναι ἴδιοι κι ὅμοιοι μὲ τὴν ἑλληνικὴ Ἀριστερά, ἡ ὁποία οὔτε στὰ πιὸ τρελά της μαρξιστικὰ ὄνειρα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ σταματήσει τὴν πρωινὴ σχολικὴ προσευχή, τὶς λιτανεῖες, τὶς παρελάσεις καὶ τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν μαθητῶν. Ἂς ἀσχοληθοῦν τὰ δεξιάκια μὲ τὰ ΕΠΑΛ, ποὺ τὸ δεξὶ χέρι τὸ σηκώνουν ὄχι γιὰ νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους, ἀλλὰ γιὰ νὰ τεντώσουν τὴν παλάμη. Ὣς ἐκεῖ μποροῦν, νὰ παίζουν μὲ τὰ λέγκο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 11 Σχόλια

Νέα Καληδονία

Ἔχουν ξεφύγει οἱ ἀναλύσεις. Γιὰ νὰ σώσουμε τὴ Χίο καὶ τὴ Λέσβο καὶ τὴ Ρόδο, ἴσως θὰ πρέπει νὰ πᾶμε στὴ Νέα Καληδονία. Θὰ βγοῦν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸ Χίος-Νέα Καληδονία, αὐτοὶ ποὺ καταριοῦνται τὸ Κριμαία-Σμύρνη τοῦ 1919, ποὺ ἦταν ἀπείρως ἐγγύτερο Λὲς καὶ πρόκειται περὶ συμφωνίας μεταξὺ ἰσοδύναμων κρατῶν, ὅπου δὲν ὑπάρχει ὁ ἰσχυρὸς ὁ ὁποῖος μπορεῖ, ἂν θελήσει, νὰ ἀθετήσει τὴ συμφωνία ὅταν αὐτὴ θὰ λέει νὰ πολεμήσει τὸν Τοῦρκο. Καὶ βέβαια, τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὴν ἑλληνικὴ συνδρομὴ στὶς νεοαυτοκρατορικὲς περιπέτειες τῆς Γαλλίας ἴσως θὰ εἶναι νὰ γίνει ἡ Ἑλλάδα στόχος κάποιων. Μιὰ χώρα ποὺ φτιάχνει ἰσλαμικὲς πόλεις καὶ χωριά -κι ὅποιος τὸ καταγγέλλει εἶναι γραφικὸς καὶ ρατσιστής. Ὁ ἀντινατιβιστὴς Μητσοτάκης καὶ οἱ γνωστὲς ΜΚΟ, θὰ κινηθεῖ κατὰ τοῦ ἰσλάμ (μπαρδόν, ἐννοῶ τοῦ ἰσλαμισμοῦ!) καὶ θὰ ἀλλάξει μυαλά. Χά, χά! Δὲ φταίει ὁ Μητσοτάκης ποὺ διορίζει κάθε Μηταράκη, φτάει μόνο ὁ Μηταράκης -τόσο ἀστεῖα.

Μιὰ κωμικὴ ἐπανάληψη τῆς ἱστορίας τοῦ 19ου αἰ., ὅπου ἀντὶ νὰ μᾶς σώσει ὁ Ρῶσος, τώρα θὰ μᾶς σώσει ὁ Φράγκος (τότε, ὁ Ναπολέοντας -ὅπως ὁ Ρήγας Φεραῖος νόμιζε) πολεμώντας τὸν Τοῦρκο. Εἴπαμε, ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ἡ ἱστορία δὲν διδάσκει τίποτε. Γιὰ νὰ τὸ κατανοήσεις αὐτό, πρέπει νὰ ἔχεις διαβάσει, διδαχθεῖ, ἱστορία, βεβαίως. Ἡ ὁποία λέει ὅτι γιὰ νὰ πολεμήσουν οἱ Γάλλοι στὴν Πελοπόννησο, πρέπει νὰ ἔχεις πολεμήσει ἐσὺ πρῶτα τὸν Ἰμπραϊμ. Ἀλλὰ ἐσὺ θὲς νὰ πολεμήσουν οἱ ἄλλοι (Κοῦρδοι, Ε.Ε., Μπάιντεν, Γάλλοι) γιὰ σένα. Αὐτὸ θὲς μόνο. Νὰ μὴν κάνεις παιδιὰ ἀλλὰ νὰ λὲς προδότες τὴν Ἀριστερά, ἢ ἀκόμη χειρότερα, νὰ εἶσαι καὶ περήφανος καὶ νὰ αὐτοδικαιολογεῖσαι ποὺ δὲν προσφέρεις στρατιῶτες ἢ νέες μάνες (νὰ τὸ πῶ χυδαῖα) στὴν Ἑλλάδα.

Τὰ πλοῖα καὶ τὰ βαπόρια μπορεῖ νὰ εἶναι καλὰ ἢ ὄχι. Δὲν εἶναι τὸ ζήτημα αὐτό. Ἡ Γαλλία, τὸ -ἐθνοτικὰ- ξοφλημένο κράτος, ποὺ ἔχει ἕνα γιγαντιαῖο Ἰσλὰμ μέσα του καὶ ποὺ δὲν σώζεται ἀπὸ τὸν ἰσλαμισμὸ μὲ τίποτε, ἀλλὰ φαντάζεται πὼς εἶναι ὁ Βασιλιὰς Ἥλιος ἢ ὁ Ναπολέοντας. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα. Ἂν ὑπάρχει κράτος εὐρωπαϊκὸ ποὺ ἔχει βουλιάξει ὑπὸ τὸ Ἰσλάμ, αὐτὸ εἶναι τὸ γαλλικό. Τὸ κράτος σουρωτήρι μὲ ἰσλαμικὰ προάστια, ἰσλαμούπολεις, καὶ ἰσλαμικὲς ἐπιθέσεις. Ποὺ νομίζει ἀφελῶς ὅτι θὰ πετύχει στὴν ἐπικράτειά του αὐτὸ στὸ ὁποῖο ἀπέτυχαν στὸ Ἀφγανιστὰν οἱ ΗΠΑ. Τί νὰ γίνει, ἄσε νὰ ξεθάβουν τὸ παλιὸ σύνθημα Ἑλλὰς-Γαλλία-Συμμαχία. Ἀρκεῖ ἡ μαμάκα σου νὰ ψηφίζει Μητσοτάκη.

Ἄλλοι Γραικογάλλοι, καὶ ἄλλοι μὲ «ρούσικο πατριωτισμό». Πόσο ἀκόμα θὰ μᾶς τυραννᾶν οἱ κοραϊκὲς σπουδὲς τῶν Νεοελλήνων στὸ Παρίσι, ἡ γοητεία τῆς κουλτούρας, καὶ ἡ νεοελληνικὴ ἐσωτερίκευση τῆς αὐτοεκτίμησης τῶν Ρώσων Ὀρθόδοξων; (Δὲν βάζω ἐδῶ τὰ γκόλντεν μπόιζ τοῦ φιλελευθερισμοῦ, αὐτοὶ δὲν νοιώθουν Ἕλληνες ἐξάλλου -ἂν δὲν κάνω λάθος)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

μουστάκια

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ὅλοι μαζί, στὸ μάθημα

Όσοι νομίζετε ακόμη ότι στο μάθημα της «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης», οι μαθητές ενημερώνονται μόνο για το ανθρώπινο σώμα ή για τους πιθανούς κινδύνους που μπορούν να προκύψουν μέσω της σεξουαλικής δραστηριότητας, είστε πολύ γελασμένοι. Και για του λόγου το αληθές, να μερικά αποσπάσματα από το εκπαιδευτικό υλικό του μαθήματος που είναι ανεβασμένα στο σάιτ του Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. (iep.edu.gr/el/ekpaideftika-programmata-yliko, σημειωτέον ότι το μάθημα απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου ) : «Γράψτε τη λέξη Φύλο στην κορυφή του πίνακα.- Ζητήστε από τους/τις μαθητές/-τριες να απευθυνθούν στον/στην διπλανό/η τους και να συζητήσουν για το τι μπορεί να σημαίνει η λέξη. Αφήστε τους/τις μαθητές/-τριες να μοιραστούν τις απαντήσεις τους. Συνήθως οι μαθητές/-τριες θα πουν ότι το φύλο είναι το αν είσαι αγόρι ή κορίτσι.-Πείτε στους/στις μαθητές/-τριες ότι το φύλο είναι η εσωτερική σου αίσθηση να είσαι κορίτσι, αγόρι, κανένα από τα δύο ή και τα δύο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που οι άνθρωποι προσδιορίζουν το φύλο τους και υπάρχουν πολλά φύλα.-Επίσης πείτε στους/στις μαθητές/-τριες ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να είσαι κορίτσι, αγόρι, κανένα από τα δύο ή και τα δύο και ότι αυτό θα το συζητήσετε περισσότερο καθώς κάνετε τη δραστηριότητα… -Ένας απλός τρόπος να εξηγήσετε το παραπάνω στους/στις μαθητές/-τριες είναι να πείτε ότι όταν γεννιέται ένα παιδί, ο/η γιατρός κοιτάζει την ανατομία του σώματος και λέει αν είναι κορίτσι, αγόρι ή ίντερσεξ. Ωστόσο επειδή τα μωρά δεν μπορούν να μιλήσουν ακόμα, δεν μπορούν να μας πουν πώς νιώθουν. Όταν αρχίζουν να μιλάνε, μπορεί να πουν αν είναι κορίτσια ή αγόρια ή και τα δύο ή τίποτα.»»Η βασική αρχή είναι ότι ο ι ά ν δ ρ ε ς κ α ι ο ι γ υ ν α ί κ ε ς «γ ί ν ο ν τ α ι, δ ε γ ε ν ν ι ο ύν τ α ι» και άρα, όταν κάποιος/α γεννιέται με κάποια ανατομικά χαρακτηριστικά δεν είναι απαραίτητο αυτά να καθορίζουν την ταυτότητά του. Η αρρενωπότητα και η θηλυκότητα είναι ρόλοι και επιτελούνται. Δικαίωμα αλλά και υποχρέωση, που δημιουργεί καταπίεση. Τα αρσενικά και θηλυκά άτομα γινόμαστε άντρες ή γυναίκες αντιγράφοντας τις συμπεριφορές που βλέπουμε γύρω μας μέσω ανταμοιβής ή τιμωρίας. Γι’ αυτό συμμορφωνόμαστε και μιμούμαστε συμπεριφορές φύλου, δεν τις καθορίζουν τα γονίδιά μας. Η αρρενωπότητα και η θηλυκότητα είναι προϊόντα κοινωνικής εκπαίδευσης, προϊόντα μίμησης και προσαρμογής σε συμπεριφορές και κοινωνικούς ρόλους ή στερεότυπα. Αυτά τα στερεότυπα είναι η «φυλακή» του φύλου μας.»Για να μην κοροϊδευόμαστε : στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες της Δύσης, το μάθημα της «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης» προωθεί μια ξεκάθαρη ιδεολογική και πολιτική ατζέντα. Προωθεί τη λεγόμενη «θεωρία του φύλου» που μας λέει ότι το φύλο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κοινωνική κατασκευή, ότι υπάρχουν άπειρα φύλα και ότι ο καθένας μπορεί να διαλέξει αυτό που του ταιριάζει, όπως διαλέγει τυρί στο σούπερ μάρκετ. Προωθεί μια αριστερίστικη παλαβή θεωρία που σκοπό έχει να αποδομήσει όχι μόνο όλες τις σταθερές του Δυτικού πολιτισμού αλλά και την ίδια τη βιολογία, την ίδια την πραγματικότητα. Μάλιστα, μέσα από το μάθημα αυτό, η «θεωρία του φύλου» παρουσιάζεται σαν επιστημονικό θέσφατο, σαν η μοναδική αλήθεια, όταν στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτε το επιστημονικό, αφού είναι μια ακόμη κοινωνιολογική θεωρία, μέσα στις χιλιάδες που κυκλοφορούν, η οποία μάλιστα εχει δεχτεί σκληρές επικρίσεις από επιστημονες, διανοούμενους, πολιτικούς και δημοσιογράφους. (φυσικά, οι μαθητές των ελληνικών γυμνασιών δεν πρόκειται ποτέ να διδαχτούν την αντίθετη άποψη). Και το κερασάκι στην τούρτα είναι πως το εκπαιδευτικό υλικό του μαθήματος αυτού δεν το ετοιμάζει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά μια σκληροπυρηνική ακτιβιστική ΛΟΑΤΚΙ οργάνωση, το «Πολύχρωμο Σχολείο», που υποστηρίζει με φανατισμό όλες αυτές τις αμφισβητούμενες θεωρίες. Το να διδάσκεις στα σχολεία «θεωρία του φύλου» με αυτόν τον τρόπο είναι τόσο εξοργιστικό, τόσο παράλογο όσο και το να διδάσκεις στα σχολεία μαρξισμό, να τον παρουσιάζεις σαν τη μοναδική επιστημονική αλήθεια και μάλιστα τα βιβλία να τα γράφει επιτροπή του ΚΚΕ υπό τον Θανάση Παφίλη! Το μάθημα της «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ξεδιάντροπη αριστερίστικη πολιτική προπαγάνδα σε ανήλικα παιδιά με τις πλάτες της τάχα κεντροδεξιάς κυβέρνησης της «Νέας Δημοκρατίας», η οποία γι’ αλλη μια φορά αποδεικνύεται πρωτοπορός στην εισαγωγή κάθε ορθοπολιτικής παλαβομάρας στην χώρα μας.

Πηγή

Θὰ φέρουν καὶ κατάλληλους καθηγητὲς γιὰ τὸ μάθημα (οἱ κανονικοὶ δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὸ ἐσωτερικεύσουν), γιὰ νὰ μὴν γίνει τσίρκο τὸ μάθημα ἀπὸ τὰ γέλια. Ψιλὰ γράμματα γιὰ ὅσους νομίζουν ὅτι Ἀριστερὰ καὶ Δεξιὰ διαφέρουν. Ποῦ νὰ τὰ ποῦν καὶ στὴ μαμά τους ποὺ ψηφίζει ΝΔ, δηλαδή. Πῶς μετὰ θὰ πάει στὴ προεκλογικὴ συγκέντρωση βαστώντας τὴ σημαία (τὴν ἑλληνική);

Ἂν δὲν φύγει αὐτὴ ἡ κυβέρνηση, δὲν θὰ πάρουμε οὔτε μιὰ ἀνάσα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 7 Σχόλια

emballage

Ὥρα νὰ τὰ μαζεύουν οἱ Γάλλοι, γι’ αὐτὸ ἔκαναν ἀμπαλὰζ τὴν Ἁψίδα τοῦ Θριάμβου. Ποιοὶ θρίαμβοι ἄλλωστε. Μὲ ξένα (ἀμερικανικά) κόλλυβα τὸ 1918 καὶ τὸ 1945. Άπὸ τὸ Ναπολέοντα καὶ μετά, οἱ Γάλλοι εἶναι παράρτημα τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Δυστυχῶς, προηγουμένως οὔτε οἱ καθολικοὶ Ἱσπανοὶ οὔτε οἱ καθολικοὶ Γάλλοι (πρὸ τοῦ θαυμαστοῦ νέου κόσμου τοῦ 1789) δὲν νίκησαν τοὺς νορδικοὺς Ἄγγλους περιορίζοντάς τους στὸ νησί τους, καὶ ἔτσι ὁ Νέος Κόσμος, δηλαδὴ καὶ οἱ Νέοι Χρόνοι, βάφτηκε νορδικοπροτεσταντικὸς γιὰ πάντα. Ξέρετε: ἀτομικισμός, «ἀρνητικὴ κριτικὴ» («θεολόγων» -προτεσταντῶν…), ἀθεϊσμός, δηλαδὴ ἀποδόμηση τῆς Εὐρώπης. Παράλληλα (πιθανολογῶ), ἡ ἥττα αὐτὴ τῆς καθολικῆς Γαλλίας ὁδήγησε στὸ κοσμικὸ κράτος, δηλαδὴ στὸ κράτος-Ἐχθρὸ τῆς κοινωνίας ποὺ τὸ ἔφτιαξε. Ἅμα σοῦ παίρνουν ὅλες τὶς ἀποικίες ἐκτὸς Ἀφρικῆς κι Ὠκεανίας, διώχνοντάς σε ἀπὸ τὴν Ἀμερική, θὲς κάπως νὰ ξεσπάσεις καὶ νὰ κόψεις κι ἕνα κεφάλι βασιλικό.

Ἐναλλακτικά, τὸ ἀμπαλὰζ εἶναι μιὰ τεράστια μπούργκα, ποὺ συμβολίζει αὐτὸ ποὺ θὰ γίνει ἡ Γαλλία καὶ ἡ λοιπὴ Εὐρώπη. Γιατί μονο οἱ γυναῖκες; Καὶ ἡ Ἁψίδα γένους θηλυκοῦ εἶναι (στὰ ἑλληνικά). Ὅπως σχεδὸν πάντα συμβαίνει, οἱ πρωτοποριακὲς ἰδέες ὅλων τῶν ἀποχριστιανισμένων βοηθοῦν ἔστω καὶ συμβολικὰ στὸ νὰ γίνει ὅ,τι δὲν ἔγινε τὸν 8ο αἰ. στὴν Εὐρώπη, ὁ ἐξισλαμισμός της.

Βοηθᾶ κι ὁ Μέγας Φιλέλληνας (ὄχι σὰν τὸν φιλότουρκο Τράμπ) τῆς δυτικῆς Λιβύης Μπάιντεν, ποὺ ἀντὶ νὰ θέσει τὸ δίλημμα «ΗΠΑ-Λοιπὸς Κόσμος» (σὰν τον Τράμπ), ἢ «Δύση-Ὑπόλοιπος Κόσμος» (ὅπως θὰ θέλαν μερικοί), βάζει τὸ «Ἀγγλοσάξωνες-λοιπὴ Δύση». Διαφορὰ μηδενική, ἂν καὶ στρατηγικὰ πιὸ σοφή.

Καὶ τώρα, δὲν μᾶς ἔλειπαν ὅλα τὰ ἄλλα, ἔχουμε αὐτὸν τὸν αὐταρχικὸ φιλελὲ (εἴδωλο τοῦ Κυριάκου) νὰ ζητᾶ εὐρωπαϊκὸ στρατό. Γιὰ ἀντιστάθμισμα στὸ ἄδειασμα τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Δηλαδή, αἰώνια ἀγάπη μὲ τοὺς Γερμανούς. Ρὲ δὲν τρῶτε παντεσπάνι καλύτερα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Οἱ πολὺ σὶκ στὴν Μπογδανία

χάριν συναίνεσης βρίσκουν ὡς θεόσταλτο δῶρο τὸν Μπογδᾶνο, ὁ ὁποῖος ἀνήκει σὲ κόμμα ποὺ ἀντιμάχεται τὸν «νατιβισμό», ἀλλὰ πουλᾶ φύκια στοὺς ἀγανακτισμένους δεξιούς, καὶ κατόπιν τρῶνε στὰ κοινὰ ἀριστεροφιλελὲ γεύματα στὶς πολυπολιτισμικὲς ταβέρνες (ἔστω, εἰκονικὲς πλέον, σίγουρα ἐκτὸς ἰσλαμικῶν γειτονιῶν).

— —

Καλά ο Μπογδάνος έχει υιοθετήσει το ύφος της πρόκλησης για να κερδίσει. Την πραγματικότητα όμως πίσω από τη λίστα δεν την ακουμπά κανείς. Μόνο τον Συρίγο άκουσα να κρατά τις πρέπουσες αποστάσεις. Οι θιγμένοι από τον Μπογδάνο, που ακριβώς ζουν; Έχουν περπατήσει καν στην Ομόνοια ή στην Αχαρνών; Ή είναι οπαδοί της «πολυπολιτισμικής» Κυψέλης των ηθοποιών και των ομόφυλων ζευγαριών; Είναι τα τυπάκια του Κουκακίου (με τα πρασινομπλε μαλλιά και το μπλαζέ ύφος); Βέβαια, εάν είσαι υπέρ της αγαμίας, της μη απόκτησης παιδιών (που θα πρέπει κάπου να τα πας σχολείο ή αθλητισμό), κατά της οικογένειας, υπέρ των ινδικών ή αιθιοπικών γεύσεων, ή υπέρ ανδρών και γυναικών προς χρήση από την Ασία ή την Αφρική, δεν σε απασχολούν όλα αυτά τα «φασιστικά». Αρπάζεσαι με το τυπικό ατόπημα της αναγραφής ονομάτων στη λίστα, και χτίζεις το άλλοθι σου πάνω στη περσόνα του Μπογδάνου. Για την ταμπακιέρα τίποτα! Τι να κάνει και η κυβέρνηση; Να τολμήσει να πει ότι δεν είμαστε φιλόξενη αποθήκη ασιατών; Να χάσουμε το μπαξίσι από την Ευρώπη; Είμαστε σοβαροί;

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

οἱ ἔμποροι

μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους, κατάφεραν καὶ πέτυχαν τὴν ἀπόσπαση τῶν βυζαντινῶν ἀρχαιοτήτων στὴ Βενιζέλου.

Βλέπετε, 15 χρόνια εἶναι μιὰ ὁλόκληρη Ζωὴ γιὰ ὅσους βλέπουν τὴ ζωὴ μιᾶς κοινωνίας μὲ τὸ μέτρο τῆς δικῆς τους ζωῆς, τῆς ἀτομικῆς. Ἀλλιῶς τὰ βλέπεις ὅταν μετρᾶς μὲ τοὺς αἰῶνες καὶ τὶς χιλιετίες. Τότε μπορεῖς νὰ κρίνεις διαφορετικὰ τὴν ἀξία κάθε ἀπόφασης. Μόνο νὰ ξέρετε ὅτι αὐτὴ ἡ βιασύνη (τῶν 15 ἐτῶν ἔστω) ἔφτιαξε αὐτὸ τὸ ἀπαισιούργημα ποὺ λέγεται νεοελληνικὴ πόλη.

Δὲν ἔχω κάτι μὲ τοὺς ἐμπόρους. Μαζὶ μ’ αὐτοὺς ἀντιπαθῶ τὴν κάθε εἴδους Ἀριστερὰ ποὺ ἔσπαζε βιτρίνες καταστημάτων αὐτοδικαιολογούμενη πὼς ἄλλο ζωὲς καὶ ἄλλο βιτρίνες, ὅπως ἀντιπαθῶ καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια τριγυρνᾶν ἄφοβα καὶ μὲ θράσος στοὺς δρόμου τοῦ κέντρου κατακλέβοντας κόσμο καὶ κάνοντας ὅλους μας νὰ τὸ ἀποφεύγουμε γιὰ τὰ ψώνια μας. Οὔτε ξεγελιέμαι ἀπὸ τοὺς ἰδεολογικὰ ἀντιβυζαντινοὺς ποὺ τώρα ἀνακάλυψαν τὴν ἀξία τοῦ Βυζαντίου, οὔτε ταυτίζομαι μαζί τους, οὔτε μ’ ἄρεσε ἡ ἀνικανότητα τῆς προηγούμενης κυβέρνησης.

Ἀλλὰ ἀπορῶ πῶς γίνεται οἱ ἔμποροι νὰ πιστεύουν ὅτι ἐὰν ἡ Βενιζέλου ὁλοκληρωθεῖ πιὸ γρήγορα, θὰ προκόψουν τὰ μαγαζιά τους. Στὸν ἀγγελικὸ αὐτὸν κόσμο δὲν ὑπάρχει Κρίση, ἀλλὰ φταῖνε τὰ βυζαντινὰ ἀρχαῖα. Σὰ νὰ μὴν ἔχουν γίνει ἐδῶ καὶ δέκα χρόνια ἐμπορικὰ κέντρα ἐκτὸς Κέντρου (ἀνατολικὰ καὶ δυτικὰ τῆς πόλης) ὅπου πηγαίνουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν θέλουν νὰ φᾶν 2 ὧρες στὸ μποτιλιάρισμα ἢ στὰ ΜΜΜ καὶ στὸ παρκάρισμα κι ὅλα αὐτὰ μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀγοράσουν ἕνα παπούτσι κι ἕνα τζίν. Γιὰ ποιὰ καὶ πόσα ἐμπορικὰ καταστήματα μιλᾶμε, καταρχήν, σὲ ἕνα σταυροδρόμι (Ἐγνατίας καὶ Βενιζέλου) τοῦ ὁποίου τὰ 2/4 τῶν γωνιῶν εἶναι «πιασμένα» ἀπὸ τὸ Χαμζὰ Μπέη τζαμὶ (Ἀλκαζάρ, κι ἀπὸ πάνω του τὸ πρώην δημαρχεῖο), καὶ ἀπὸ μικρὸ πάρκο μετὰ τὸ ὁποῖο βρίσκεται τὸ ὀθωμανικὸ Μπεζεστένι; Ἔχουν τὴν ἐντύπωση οἱ ἔμποροι τῆς περιοχῆς πέριξ τοῦ σταυροδρομιοῦ (ἂς ποῦμε 30-40 μ.) ὅτι θὰ πᾶμε ἄφοβα μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά μας ἢ (ἀκόμη χειρότερα) οἱ γυναῖκες καὶ κοπέλες μόνες τους, νὰ ψωνίσουμε ἢ νὰ βολτάρουμε σὲ μιὰ περιοχὴ γεμάτη νέους ἄνδρες ἀγνώστων στοιχείων; (Ἤ, κάποιοι, μὲ 10 ὀνόματα!) Σιγὰ μὴν πᾶμε, καημένε! Ἢ μήπως οἱ γυναῖκες δὲν μποροῦν ψωνίζοντας νὰ μεταβοῦν ἀπὸ τὸ σταθμὸ Ἁγίας Σοφίας ὣς τὴ Βενιζέλου; Γιαγιάδες εἶναι; Δὲν μᾶς φταῖν οἱ λαμαρίνες σὲ μιὰ ἔκταση 50 μ (Ἐγνατία καὶ Βενιζέλου, ἀνατολικὰ καὶ νότια ἀπὸ τὸ σταυροδρόμι). Ἡ ὑποβάθμιση τῆς περιοχῆς πρὸς δυτικὰ καὶ ἄνω τῆς Ἐγνατίας, ποὺ δὲν ἀντιστρέφεται μὲ φροὺ φροὺ καὶ γκλαμουριά, μᾶς φταίει. Αὐτὸ μένει νὰ ἀποδειχθεῖ τώρα ποὺ τὰ ἀρχαῖα ξεκολλήθηκαν. Ἂν ὁλόκληρος ἐμπορικὸς σύλλογος θεωρεῖ ὅτι ἡ μοίρα τῶν καταστημάτων αὐτῶν θὰ ἀλλάξει τόσο ὥστε νὰ δικαιολογεῖται ἡ ἀπόσπαση, καὶ ἔπρεπε νὰ ἔχει τέτοια στάση, αὐτὸ θὰ τὸ δοῦμε. Εἶναι καλὸ νὰ ὑπάρχει τὸ ἐμπόριο, οἱ ἁπλοὶ καταστηματάρχες. Μὲ κάποιους κανόνες καὶ κάποια ἱεράρχηση ἀξιῶν ὅμως. Τί θὰ πάθαιναν μὲ 1-2 χρόνια παραπάνω ἀναμονῆς; Πῶς ζοῦσαν ἕως τώρα, μὲ 10 χρόνια λαμαρίνες; Τὸ ὅτι ἡ κυβέρνηση εἶπε στὴ ΔΕΘ ὅτι θὰ μετατεθεῖ ἡ παράδοση τοῦ μετρὸ στὸ τέλος τοῦ 2023 (δηλαδή, ἄλλα 2 χρονάκια -χαλαρά!) δὲν λέει τίποτε στοὺς καλούς μας δεξιοὺς μαγαζάτορες-ψηφοφόρους;

Τώρα, ὅσον ἀφορᾶ τὰ βυζαντινά, μέλλει νὰ δοῦμε πῶς θὰ ξανακολληθοῦν. Μακάρι νὰ ξανακολληθοῦν, τοῦβλα καὶ κομμάτια κιόνων ἀτάκτως ἐρριμένα, καὶ πλάκες τῆς λεωφόρου. Ἄραγε, κάτω ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ Θεσσαλονίκη δὲν ὑπῆρξε ἡ ρωμαϊκή; Καὶ κάτω ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ δὲν ὑπῆρξε ἡ ἑλληνιστικὴ Θεσσαλονίκη; Αὐτῶν τὰ στρώματα δὲν ἀξίζουν ἔρευνα καὶ μελέτη; Ξέρουμε τόσα πολλὰ γιὰ αὐτὲς τὶς περιόδους τῆς πόλης; Θὰ περάσουν γρήγορα ἀπὸ αὐτὰ καὶ θὰ τὰ θάψουν;

Τὰ ἐρωτήματα εἶναι ρητορικά, γιατὶ ἡ ἄποψή μου προφανῶς δὲν μετράει. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, τίποτα δὲν σώζεται

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Στὴ Βοστώνη, ἀδελφές μου (ὅλα γιὰ τὴ δεξίωση)

Μεγάλη χαρὰ οἱ φιλελέδες τῆς Ἑλλάδας ποὺ ἡ δωδεκαετὴς Ἀφγανὴ πῆγε στὴν Ἀμερική. Τὴν ἴδια χαρὰ κι ἀκόμη μεγαλύτερη δείχνουν ὅταν Ἑλληνόπουλα φεύγουν γιὰ πάντα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἐδῶ δὲν ἐπικρίνουμε (οὔτε ἐπικροτοῦμε) τὴν ἀπόφαση τοῦ κοριτσιοῦ νὰ πάει στὴν Ἀμερική. Ἀλλὰ κατακρίνουμε τοὺς Ἕλληνες ποὺ θέλουν νὰ ἀδειάσει ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ νέα παιδιά της. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἐμμέσως ἢ σαφῶς προβάλλουν ὡς πρότυπο τὴ φυγή. Ποὺ τὸ ὄνειρό τους εἶναι νὰ φορᾶνε τὸ φόρεμα καὶ νὰ πᾶνε στὴ δεξίωση στὸ Μπόστον καὶ στὴ Νέα Ὑόρκη κι ὅλοι νὰ θαυμάζουν τὰ διαμάντια ποὺ λάμπουν, καὶ νὰ ἔχουν κάτασπρα δόντια. Ποὺ θεωροῦν βιώσιμο παγκόσμιο σχέδιο (ἀνάπτυξης κ.λπ.) τὸ νὰ πᾶνε ὅλοι οἱ νέοι στὴ Δύση. Ποὺ θεωροῦν ἠθικὸ οἱ ἄριστοι νέοι ἀπὸ ὅλες τὶς χῶρες νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν πραγματικὴ πατρίδα τῶν φιλελέδων, τὴ Δύση, ἐγκαταλείποντας τὶς ἰδιαίτερες πατρίδες τους στὴν ἐρήμωση.

Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μᾶς κυβερνᾶνε, σὲ κυβέρνηση, ἀντιπολίτευση*, ΜΜΕ, ΜΚΔ, παντοῦ. Κι ὁ κόσμος ἐπικροτεῖ. Μὴν ξεγελιέστε ἀπὸ ἀερολογίες ἀντιστασιακές: Καὶ ὁ κόσμος ἐπικροτεῖ.

*Ἡ ὁμοιότητα τῶν φιλελέδων μὲ τοὺς Ἀριστεροὺς εἶναι προφανής: Οἱ Ἀριστεροὶ θέλουν καὶ θεωροῦν ἐφικτό, βιώσιμο καὶ ἠθικὸ ὅλοι οἱ «κατατρεγμένοι τοῦ κόσμου» νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴ Δύση. Οἱ φιλελέδες αὐτὸ τὸ θέλουν γιὰ τοὺς «ἀρίστους» ἢ τοὺς «νέους». Ἡ φυγὴ στὸ καλὸ μέλλον (τὸ ἄρθρο πίστης τῆς Νεοτερικότητας) τώρα γίνεται φυγὴ στὴ Δύση (ἐλλείψει μέλλοντος), καὶ γιὰ τὶς δύο ὀπτικές.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μόνο τά ἀηδόνια καί οἱ ἀρκοῦδες!

ΤΟ ΠΡΩΙ τῆς ἡμέρας πού ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐπρόκειτο νά…

… ἐκφωνήσει τήν πράγματι βαρυσήμαντο ὁμιλία του ἀπό τό βῆμα τῆς Διεθνοῦς Ἐκθέσεως Θεσσαλονίκης ἀποφάσισα νά ταξιδέψω ὁδικῶς στήν ἀγαπημένη μου Δυτική Μακεδονία: Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Κλεισούρα, Καστοριά, Ἔδεσσα, Νάουσα, Βέροια. Καί γιά λόγους συναισθηματικούς (ὁ πατέρας μου ὑπηρέτησε στό Κλεισοχώρι Ἐδέσσης καί ἀπό ἐκεῖ ἐπιστρατεύτηκε γιά τήν Κύπρο τό 1963) καί γιά λόγους προσωπικούς (ἐπισκέπτομαι τακτικά τήν Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου στήν Κλεισούρα, ἡ ὁποία ἀνηγέρθη τόν 15ο αἰῶνα καί συνομιλῶ μέ τήν ἡγουμένη Εὐφραιμία) ἀλλά καί γία λόγους δημοσιογραφικούς: ὅση ἀγωνία ἔχω γία τήν ἐρημοποίηση τῆς Θρᾴκης καί τήν ἀπίσχνασή της ἀπό τοπικό πληθυσμό ἄλλη τόση ἀγωνία ἔχω καί γιά τήν Δυτική Μακεδονία! Οἱ φίλοι μου ἀγρότες ἀπό τήν Νάουσα, ὁ Βασίλης καί ὁ Τάσος ἐπιμένουν κάθε φορά πού τούς βλέπω στο «Κλοσάρ» τοῦ Γιώργου Βασίλογλου: «Ἔλα νά δεῖς τί γίνεται στόν μακεδονικό κάμπο». Καί πῆγα. Ταξίδι ἀστραπή ἀπό τό πρωί ἕως τό ἀπόγευμα μαζί μέ τό προσκύνημα στήν Παναγία, ἀλλά πῆγα.

Τόν Πρωθυπουργό τόν ἄκουσα ἀπό τήν Βέροια στό «ράδιο Θεσσαλονίκη» τοῦ ἐξαιρετικοῦ Στέφανου Διαμαντόπουλου. Πῆγα λοιπόν, καί τό κοντράστ ἥταν ἐντυπωσιακό. Πέρασα μέσα ἀπό τήν Πτολεμαΐδα, ἡ πόλη Σάββατο, ἄδεια. Σπίτια πολλά κλειστά. Στήν Καστοριά τά ἴδια. Ὅμορφη ἡ πόλη, περήφανη ἀλλά καί ἐκεῖ πολλά σπίτια κλειστά. Ζήτημα ἄν μένουν 6.000-7.000 τόν χειμῶνα, «ἄσε τά νούμερα τῆς ἀπογραφῆς» μοῦ λένε οἱ ντόπιοι. Ἅγιος Ἀθανάσιος καί Νυμφαῖο δέν ζοῦν τίς δόξες τοῦ παρελθόντος. Εὐτυχῶς πού ὁ Μέρτζος παρακίνησε πρίν ἀπό χρόνια τόν παπα-Γιάννη νά ἐγκαταλείψει τήν κοσμική ζωή στήν Θεσσαλονίκη καί νά ἐνδυθεῖ τό ράσο, ἀλλιώς δέν θά εἶχε ἱερέα τό χωριό. Ἡ Νάουσα πάλι, ἐπίσης πόλη συνταξιούχων.

Τά Κλωστήρια Λαναρᾶ χάσκουν μέσα στήν πόλη ὡς φαντάσματα. Οἱ ἐγκαταστάσεις ἔγιναν πολυχῶρος πολιτισμοῦ. Τό νοσοκομεῖο τῆς πόλεως, ντροπή ἐξωτερικῶς. Ξεφλουδισμένοι ἐγκαταλελειμμένοι οἱ τοῖχοι του. Στήν εἴσοδο τῆς Βεροίας; Τά ἰδιωτικά διαγνωστικά κέντρα εἷναι πιό πολλά καί ἀπό τά σοῦπερ μάρκετ πλέον. Δείχνουν τό μέλλον τῆς δωρεάν ὑγείας… Πήγαμε με τόν Βασίλη καί τόν Τᾶσο στό Ἀρκοχῶρι, στό «Χάραμα» τοῦ Στέφανου. Καί ἀπό τήν ἄκρη τῆς πλαγιᾶς στό βάθος τῆς ὁποίας διακρίνονται τά ἀμπέλια τοῦ Μπουτάρη, αὐτοί οἱ δύο ὡραῖοι σπαθάτοι Μακεδόνες μοῦ περιέγραψαν τήν κατάσταση στήν «ἀγροτιά» ὅπως τήν ἀποκαλοῦσε κάποτε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου. Οἱ συνεταιρισμοί φθίνουν. Ἀγοράζουν τά προϊόντα τους φθηνότερα ἀπό ὅ,τι τά ἀγοράζουν οἱ ἔμποροι. Δέν συμφέρει πλέον νά μετέχεις σέ συνεταιρισμό. Ἐπιδοτεῖς μέ τήν χαμηλότερη πώληση τῶν προϊόντων σου τά ρουσφέτια καί τούς διορισμούς. Ἐργάτες γῆς δέν ὑπάρχουν πιά! Οἱ Ἕλληνες ἔφυγαν γιά Ἀθήνα, Θεσσαλονίκη ἤ καί τό ἐξωτερικό. Οἱ Ἀλβανοί πού σήκωσαν κάποτε στίς πλάτες τους τήν τοπική οἰκονομία -κάποια στιγμή πρέπει νά τούς τό ἀναγνωρίσουμε μέ θάρρος- ἔφυγαν γιά Γερμανία ἤ Ἀγγλία. Τό κόστος ἄρδευσης τῶν ἀγροτικῶν καλλιεργειῶν σέ σιτάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, ἀκτινίδια, λόγω αὔξησῃς τῆς τιμῆς τοῦ ρεύματος, ἔχει ἐκτοξευθεῖ. «Ὁ λογαριασμός φθάνει περίπου ὅσο νά νοίκιαζες τό χωράφι» μοῦ λένε τά παιδιά! Ὅσο γιά τόν ΕΛΓΑ; Οἱ ἀγρότες πληρώνουν 10.000 εὐρώ ἀσφάλιστρα γιά μεγάλες ἐκτάσεις ἀλλά δέν εἷναι σίγουροι γιά τήν ἀποζημίωσή τους ἄν ἡ παραγωγή καταστραφεῖ ἀπό χαλαζόπτωση. Ἤδη ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους στήν περιοχή ἰδιωτικές ἀσφαλιστικές ἐταιρεῖες. Τό κράτος δέν μπορεί νά ἐγγυηθεῖ σέ συνθῆκες κλιματικῆς ἀλλαγῆς καί ὑποχωρεῖ! Τό κράτος ὑποχωρεῖ καί ὁ πληθυσμός ἀναχωρεῖ λοιπόν.

Καί τά ἴδια νέα φθάνουν ἀπό τήν Κοζάνη καί τήν Πτολεμαΐδα καί τήν Φλώρινα ὅπου τά φουγάρα σίγησαν καί τά μεροκάματα σταμάτησαν. Καί ὅσοι Ἕλληνες μένουν ζητοῦν ἀπό τούς ἐργοδότες μαύρη ἐργασία, δέν τούς νοιάζει ἡ ἀσφάλιση, προέχει τό τῶρα. Γιά νά εἰσπράττουν τήν ἐπιδότηση ἐνοικίου ὕψους 192 εὐρώ γιά σπίτια πού νοικιάζουν με 200 εὐρώ ἀπαιτοῦν νά μήν φαίνονται ὅσα εἰσπράττουν στό φορολογητέο τους εἰσόδημα. Γιατί μέ μία μπύρα, ἔνα σουβλάκι, λίγο μεζέ εἷναι εὐτυχισμένοι, ἄς ποῦμε! Ποιός ἀτομικός κουμπαρᾶς! Ἔκανα τόν σταυρό μου μπροστά στό τέμπλο τῆς Παναγίας μας στήν Κλεισούρα μαζί μέ τήν 82χρονη μοναχή Χαριτίνη πού προσφάτως ἐνδύθηκε τά μαῦρα καί εἷναι κοντά στήν θυγατέρα της ἡγουμένη Εὐφραιμία. Ἀλλά δυστυχῶς ἀπό ὅσα εἴδαν τά μάτια μου καί ἄκουσαν τά αυτιά μου, ἐδῶ ὁ τόπος ἐρημώνει. Μόνο τά ἀηδόνια καί οἱ ἀρκοῦδες, οἱ καλύτεροι φίλοι τῆς Ποντίας Ἀγίας Σοφίας πού μόνασε ἐδῶ, ἀκούγονται δυνατά τήν μέρα καί τήν νύχτα. Αὑτά φυλᾶνε τά σύνορα! Ἐπιβεβαιώνονται οἱ χειρότεροι φόβοι μου. Τά χώματα τῆς Μακεδονίας γιά τά ὁποία ἔδωσαν μάχη ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ Ἴων Δραγούμης, ὁ Γερμανός Καραβαγγέλης, δέν ποτίζονται ἀπό Ἕλληνες, καθῶς σιγά σιγά ἀπογοητευμένοι ἀναχωροῦν.

Στόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς γιά Θεσσαλονίκη ἄκουσα στό ὕψος τῆς Βεροίας τόν Πρωθυπουργό νά λέει κάτι γιά τόν ΦΠΑ στίς ζωοτροφές τῶν ἀγροτῶν. Ἡ μόνη ἀναφορά . «Κλάψε τήν αὑτήν τήν Ἑλλάδα τοῦ μόχθου» εἶπα μέσα μου! Τόν ἄκουσα νά ὑπόσχεται ὅτι θά πωληθοῦν σέ ἐπιχειρηματίες οἱ ἐκτάσεις τῶν λιγνιτικῶν μονάδων τῆς ΔΕΗ στήν Πτολεμαΐδα γιά νά ἐφαρμοσθεῖ τό σχέδιο Μουσουρούλη καί νά ἀνοίξουν νέες δουλειές. Τοῦ Ἀγίου Πότε θά γίνει αὑτό ὅμως; Μήπως τοῦ Ἀγίου Ποτέ; Τόν ἄκουσα νά ἀσχολεῖται -σωστά- μέ τήν ὑπεραλίευση καί τά ψάρια στό Αἰγαίο ἀλλά γιά τούς ἀνθρώπους καί γιά νέα πολιτική στό δημογραφικό ἐδῶ στίς ἐσχατιές τῆς Ἑλλάδος δέν ἄκουσα λέξη… Ἀλήθεια δέν ἔμεινε τίποτε ἀπό τόν καιρό πού ὡς ἀρχηγός τῆς ἀντιπολιτεύσεως μιλούσε σέ ἀγρότες καθήμενος ἐπάνω σέ μπάλες ἀπό σανό;

Εἰλικρινῶς δέν μετάνιωσα πού δέν ἤμουν στό ἀκροατήριο τῆς ΔΕΘ ὅπως κάθε χρόνο (μολονότι μοῦ ἐστάλη εὐγενικῶς πρόσκληση) καί ἡ λήξῃ τῆς ὁμιλίας τοῦ κυρίου Μητσοτάκη μέ βρῆκε στήν περιφερειακή ὁδό. Ἀπό τίς γραβάτες τῶν νεοφιλελέ Γκόλντεν Μπόις μέ τά ξινισμένα μοῦτρα τῆς ἐξουσίας πού εἴχαν κατακλύσει τήν Ἀριστοτέλους καί στῶν ὁποίων τό μέτωπο «ἀναβόσβηνε» ἡ ἐπιγραφή «ἀξιωματοῦχος», ἀπείρως προτιμότερα δι’ ἐμέ τά καθαρά βλέμματα καί οἱ σφιχτές χειραψίες μέ τόν Βασίλη καί τόν Τάσο. Ἡ βαθιά Ἐλλάς προτιμοτέρα ἀπό τήν ρηχή τῶν ἀξιωματούχων, οἱ ὁποῖοι κάθε φορά πού ἀνεβαίνουν στόν Βορρᾶ δέν καταλαβαίνουν σέ ποιά πόλη ἔρχονται. Κατέληξα ἀργότερα ἐκεῖνο τό βράδυ στό «Χατζή Μπαχτσέ». Δυτικά. Μέ τόν βιοπαλαιστή ἀριστερό φίλο μου, πού γνώρισα στήν «Βεντέτα» νά πουλά λουλούδια γιά νά βγάλει τό μεροκάματο νά μοῦ ψιθυρίζει στό αὐτί: «μήν κάθεσαι καλά! Οἱ φρόνιμοι τά χαλάνε ὄλα!».

Πηγή (Μ. Κοττάκης)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἅγιος μάρτυρας Πορφύριος ὁ ἀπὸ μίμων

Βάπτισμα παῖξαι προτραπεὶς παίζεις πλάνην,

Ῥύπτῃ δὲ Πορφύριε, καὶ τέμνῃ ξίφει.

Προτρεπόμενος νὰ κοροϊδέψεις τὸ βάπτισμα, κορόιδεψες τὴν πλάνη,

καθαριζόμενος, Πορφύριε, καὶ ἀποκεφαλισθείς.

Οὖτος Μίμος ὤντας κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ παραβάτου Ἰουλιανοῦ ἐν ἔτει τξα΄ [361] ἐπροστάχθη μίαν φορὰν ἀπὸ τὸν παραβάτην, ὅταν ἑορτάζοντο τὰ μιαρὰ καὶ ἀνόσια αὐτοῦ Γενέθλια. (ἤτοι ἡ ἡμέρα ἐκείνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη) διὰ νὰ μιμηθῇ καὶ νὰ περιπαίξῃ τὰ Μυστήρια τῶν Χριστιανῶν. Ὅθεν βαπτισθεὶς μέσα εἰς νερόν, ἐφώναξε. Βαπτίζεται Πορφύριος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ νεροῦ καὶ ἐνδυθεὶς ἱμάτια ἄσπρα: καθὼς δηλαδὴ οἱ Χριστιανοὶ ποιοῦσιν ὅταν βαπτίζωνται. Ταύτα, λέγω, ποιήσας, ὡμολόγησε τὸν ἑαυτόν του Χριστιανὸν μὲ πολλὴν παρρησίαν, ἐπειδὴ καὶ ἡ Θεία χάρις ἐνέπνευσεν εἰς αὐτὸν τὴν ὁμολογίαν ταύτην. Ὅθεν διὰ τὴν ὁμολογίαν του ταύτην μὲ ξίφος τὴν κεφαλὴν ἀποτέμνεται.

Πηγή

Εἶναι ἀκριβῶς, «ἀπὸ κεῖ ποὺ δὲν τὸ περίμενες».

Posted in θρησκεία | Σχολιάστε

ταινιοκριτικές

Δεν είδα τον ‘Άνθρωπο του Θεού’. Έχω μια έμφυτη αντιπάθεια και δυσπιστία στον «σοβαρό» Ελληνικό κινηματογράφο. Η τελευταία Ελληνική ταινία που πήγα να δω ήταν η απίστευτη εκείνη μπαρούφα, ο «Ελ Γκρέκο» του Σμαραγδή η οποία άρεσε στους κριτικούς προφανώς επειδή με βάση ένα αριστουργηματικό πορτρέτο ιεροεξεταστή του μεγάλου ζωγράφου ξετύλιγε ένα απίστευτο και αβάσιμο ιστορικά από τον βίο του ζωγράφου, αντιεκκλησιαστικό μένος.Τόσα κατάλαβε από το πορτρέτο, και τόσα κατάλαβε από τον Ελ Γκρέκο ο σκηνοθέτας. Ο καμένος στον χυλό φυσάει το γιαούρτι.

Πηγή

Τὸ ἴδιο ἔνοιωσα μὲ τὸν Ἒλ Γκρέκο ἀκριβῶς. Ἑλληνικοῦρες (ἀγάλματα στὴν ἀρχή, νομίζω, ποὺ μεταφέρονται εἰς τὴν Δύσιν ὅπου καὶ ἀνήκομεν), μὲ ἀντιεκκλησιαστικὸ μίσος. Ἐγὼ δὲ φοβᾶμαι τέτοιο πράγμα στὴν ταινία αὐτή (ποὺ δὲν θὰ τὴ δῶ). Ἀλλὰ εἶναι συγκινητικὸ ὅτι τόσες χιλιάδες ἄνθρωποι πῆγαν καὶ τὴν εἶδαν σὲ σινεμά. Κι ἂς μὴ μετρᾶνε καθόλου γιὰ τὴν νεοελληνικὴ πραγματικότητα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἡ εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Γελάσιος Καισαρείας († 395), Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία:

During the same time Helen, the mother of Constantine—a woman of incomparable faith, inner devotion, and singular magnificence, whose son Constantine truly was and was believed to be—being advised by divine visions, sought out Jerusalem and there inquired diligently of the local inhabitants after the place in which the sacred body of Christ had hung nailed on the cross. It was difficult to find, because a statue of Venus had been set up there by the ancient persecutors, so that if any of the Christians should wish to worship Christ in that place, he would seem to be worshipping Venus. And because of this the place was unfrequented and nearly consigned to oblivion. But when, as we said above, the devout woman had hastened to the place indicated to her by a divine sign, tearing down all the profane and polluted structures, after the rubble had been cleared away, deep down she found three crosses jumbled together.3 But the gladness of having found the object was disturbed by the uncertain identity of each of the crosses. To be sure, that inscription was also there which had been drawn up by Pilate in Greek and Latin and Hebrew letters, but even it did not reveal clearly enough the signs of the dominical cross. At this point the uncertainty of human ambiguity called for divine testimony.

But that most wise and truly divine Macarius, the president of that church, solved the perplexity by the following means. He saw to it that the pieces of wood were brought near to a woman of the highest nobility of that city, who was oppressed by a long illness and facing death, and he made known the efficacy of the salvific cross, making a prayer of this sort to God: bending his knees next to the woman’s bed he cried out in a loud voice, while the God-beloved Helen and a crowd of many people were also present with him. “Do you, master God almighty, who through your only-begotten child Jesus Christ wrought salvation for humankind on the tree of the cross, who also now at the end of times have inspired your maidservant along with her child, your manservant,6 to search for the blessed tree, on which the savior of all people (especially the faithful), Christ, was nailed in the flesh: show to us, Lord, which of these three trees is the cross of Christ, the one that, through its being pressed by us on this ill and half-dead woman, leads her by the hand to health and resurrection.”

So when he had finished praying, he carried forward the first piece of wood and placed it on the patient, but it did not profit her at all. Then he brought forward the second one too, but it also was shown to be ineffective. Now when he reached out his hand to the third one in turn, the wood approached the ill woman by its shadow and a great wonder occurred. For the half-dead woman suddenly opened her eyes and then, when he placed the precious and dominical cross upon her, she immediately jumped up, stood on her feet, and sent up glory to God. Having become so much better than she had previously been and running around her entire house and rejoicing, with a loud voice she declared the good tidings of the power of the divine cross together with all her household. Thus the most pious empress, the mother of the most praiseworthy and most God-beloved emperor Constantine, having wholly fixed her mind on the matter and proven the identity of the salvific tomb and the precious cross of Christ, immediately erected a house of prayer in that place according to the orders of her most pious child Constantine. And having designated it a martyrium, she advanced thenceforth more and more in faith.

Gelasius of Caesarea Ecclesiastical History, The Extant Fragments With an Appendix containing the Fragments from Dogmatic Writings.

Edited by Martin Wallraff, Jonathan Stutz, Nicholas Marinides. Translated by Nicholas Marinides

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

νέα ἀπὸ τὸ ἐξώτερον ἐξωτερικόν

1. Κόλλησαν κορωνοϊὸ οἱ γορίλες σὲ ζωολογικὸ κῆπο στὶς ΗΠΑ, καὶ ὅπου νά ‘ναι θὰ τοὺς ἐμβολιάσουν κι αὐτούς. Τρέμετε, ἀνθρώπινες μεταλλάξεις! Ἔρχονται οἱ γοριλίσιες, νὰ μεταδοθοῦν στοὺς ὑπαλλήλους τοῦ ζωολογικοῦ κήπου, κι ἀπὸ αὐτοὺς στοὺς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους.

2. Ἡ Καλιφόρνια, πάλι στὶς ΗΠΑ, ἀποφάσισε ὅτι ἡ ἀφαίρεση προφυλακτικοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς σεξουαλικῆς πράξης χωρὶς τὴ συγκατάθεση τοῦ παρτενὲρ συνιστᾶ ἀδίκημα. Προβλήματα ποὺ ἔχει ἕνας πολιτισμὸς ποὺ πεθαίνει! Βέβαια, αὐτὸ θὰ τὸ ἀποφάσισαν οἱ προοδευτικοὶ ἔχοντας κατὰ νοῦ τὸν κακὸ ἄντρα καὶ τὴν ἀδικημένη γυναίκα. Καὶ τί θὰ πεῖ ὁ δικαστὴς ὅμως ἐὰν ἡ γυναίκα «θέλει νὰ γίνει μάνα», καὶ βγάλει στανικῶς ἡ ἴδια τὸ προφυλακτικὸ ἢ τὸ ἔχει τρυπήσει; Θὰ τὴν πᾶνε φυλακή; Ἢ δὲν σκέφτηκαν τὴν περίπτωση αὐτήν;

Οἱ νομικοὶ φαντασιώνονται ἕνα κόσμο ὅπου ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ ἢ καὶ τῆς κρεββατοκάμαράς σου θὰ στέκονται πανέτοιμοι γιὰ δράση ἕνας ἀστυνομικὸς καὶ ἕνας δικηγόρος, γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸ νόμο τὸν ὁποῖο αὐτοὶ διαφήμισαν καὶ ψήφισαν. Οἱ δικηγόροι θὰ κολυμπᾶνε στὰ λεφτά, καὶ θὰ ἀνακαλύπτουν ὅλο καὶ περισσότερα ἐγκλήματα (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικὰ ἡ λέξη ἐγκλήματα). Πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ βρίσκεται ὁ Ὀρθολογιστής, ποὺ θέλει καὶ ἐπιδιώκει τὸν ἔλεγχο τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας μέσῳ τοῦ Νόμου. Ἕνας τρελλὸς ποὺ ὅλοι τὸν παίρνουν στὰ σοβαρά (ὅπως φάνηκε καὶ πρόσφατα).

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

11/9

Είκοσι χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο πρώτος στόχος του Οσάμα μπιν Λάντεν έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου επιτευχθεί. Για πρώτη φορά μετά την αιγυπτιακή εκστρατεία του Βοναπάρτη, η Δύση, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και οι ΗΠΑ, δεν έχουν τον καθοριστικό λόγο στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Σε αντίθεση με τον αραβικό εθνικισμό τύπου Νάσερ ή τον αραβικό σοσιαλισμό τύπου Μπάαθ, ιδεολογήματα εισαγόμενα και γι’ αυτό βραχύβια, ήταν το πολιτικό ισλάμ που κατόρθωσε να αποσείσει για τα καλά την κηδεμονική παρουσία των Αμερικανών. Το πολιτικό ισλάμ έχει πολλά πρόσωπα. Ο ιρανικός χομεϊνισμός ήδη από το 1979, ο τουρκικός ερντογανισμός, ο αφγανικός ταλιμπανισμός είναι μερικά από αυτά, όπως είναι και ο θεσμοφανής σαλαφισμός, οι κοινωνιστές Αδελφοί Μουσουλμάνοι, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και οι ασσασίνοι της Αλ Κάιντα. Οι τακτικές αποκλίνουν, τα μέσα ποικίλουν, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ όλων αυτών των ρευμάτων είναι διαρκείς, κάποτε και αμείλικτες. Όμως όλα μαζί συνθέτουν μιαν ενιαία απάντηση στην μεταποικιοκρατική ηγεμονία των Αμερικανών στην Εγγύς και Μέση Ανατολή και όλα μαζί επέφεραν το οριστικό της πέρας.Φυσικά η ήττα των Αμερικανών δεν δηλώνει και το πέρας της ισλαμοδυτικής σύγκρουσης εν γένει. Αλλά το πέρασμα σ’ ένα νέο ιστορικό στάδιο όπου οι ρόλοι του επιτιθέμενου και του αμυνόμενου έχουν πλέον αντιστραφεί. Πλέον το πεδίο της μάχης θα μεταφερθεί για τα καλά στο έδαφος της Δύσης (αυτός ήταν ο δεύτερος στόχος του Οσάμα), ιδίως της Ευρώπης, όμως ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ρωσσία θα μείνουν αλώβητες. Αυτές πάντως έχουν τον τρόπο τους. Για τη γηραιά μας ήπειρο, που είναι ο πιο αδύναμος κρίκος των επιγόνων του πάλαι ποτέ χριστιανικού πολιτισμού, αυτό δεν ισχύει. Ο εχθρός έχει προωθηθεί πολύ βαθύτερα απ’ το Πουατιέ και την Τουρ. Και Κάρολος Μαρτέλλος πουθενά στον ορίζοντα.

Πηγή

Θὰ πρόσθετα καὶ οἱ συνεχιστὲς τῶν βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων μεταξὺ 640-840, ἀλλὰ εἶναι μάταιο. Εἶναι καὶ κάπως αἰσιόδοξο τὸ ἄρθρο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

κηδεῖες

Ὁ ἕνας κάθεται σταυροπόδι μέσα σὲ ἐκκλησία καὶ μάλιστα μπροστὰ σὲ νεκρό.

Ἡ οἰκογένεια τοῦ νεκροῦ κάνουν χριστιανικὴ κηδεία, ἐνῶ δὲν…

Οἱ κομμουνιστὲς μὴν χάσουν καὶ δὲν ποῦν τὸ ποίημά τους (ἀκόμη καὶ μέσα σὲ ἐκκλησία) καὶ νοιώσουν ἰσχυροί.

Οἱ φιλελέδες ποὺ φρίττουν μὲ τὶς ἀποδοκιμασίες πρὸς τὸν Μητσοτάκη, γιατὶ μόνο στοὺς ἀνεμβολίαστους μπορεῖς νὰ εὔχεσαι καλὸ ψόφο, ὅλα τὰ ἄλλα ἀπαγορεύονται.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Πρὸς χριστιανοὺς θαυμαστὲς τοῦ Θεοδωράκη

Παρ’ ὅλο ποὺ σκόπευα νὰ πῶ κι ἐγὼ τὴν ἄποψή μου γιὰ ὅλα αὐτὰ ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀργότερα, οἱ ἐκδηλώσεις λατρείας ὁρισμένων Χριστιανῶν γιὰ τὸν Θεοδωράκη* μοῦ ἄλλαξαν ἐν μέρει τὸν προγραμματισμό, καὶ θὰ πῶ λίγα πράγματα (τὰ ὑπόλοιπα, ἀργότερα).

Παρακάτω, ὅσα εἶπε τὸ 1996 ὁ Μιχαὴλ Θεοδωράκης σὲ συνέντευξη στὸ περιοδικὸ Δαυλός, στὸ τεῦχος 174, τὸν Ἰούνιο. Πρὶν ἀπὸ 1/4 τοῦ αἰώνα. Ἀντιγράφω ὅ,τι ὑπάρχει στὸ περιοδικό, καὶ μόνον αὐτό. Ἂν πιστεύετε ἢ γνωρίζετε ὅτι μετὰ τὸ 1996 ὁ Θεοδωράκης ἀρνήθηκε ὅσα παρακάτω λέει καὶ ὅτι ἰσχυρίστηκε τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα, θὰ ἦταν πολὺ εὐχάριστο γιὰ μένα νὰ τὸ πληροφορηθῶ.

Σὲ κάθε περίπτωση, τὰ παρακάτω εἶναι καθαρὰ ἐνδοχριστιανικά, εἶναι γιὰ Χριστιανούς. Οἱ ἄλλοι ἂς τὸ δοῦν φιλολογικὰ μόνον. Δὲν εἶναι κἂν κρίσεις γιὰ τὸν Μ.Θ. Οὔτε κἂν ἀφορᾶ ὅσους ἀρέσκονται μόνο στὴ μουσική του. Ὅσοι δὲν γουστάρουν παρὰ μόνο ἢ κυρίως μιὰ πολιτισμικὴ «μπουτὶκ Χριστιανισμοῦ», ὡς «φορέα Ἑλληνικότητας», ὅσοι εἶναι ντεμὶ σαιζόν, ὅσοι εἶναι ἐν μέρει Χριστιανοὶ ἐν μέρει Ἐθνικοί, γενικὰ οἱ ἄσχετοι, ὅσοι θεωροῦν αὐτὰ ψύλλους στ’ ἄχυρα (κλασσικὴ ἀντίδραση ἐκνευρισμένων ἀναπολόγητων ποὺ πετᾶν τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα) καθὼς καὶ ὅσοι ἀκοῦν κάτι τὶ μουσικὰ βυζαντινίστικο στὸν Μ.Θ. καὶ μετὰ νομίζουν ὅτι αὐτὰ τὰ μουσικὰ βυζαντινοειδὴ εἶναι σοβαρὴ κι ἄξια ἀνταπάντησης ἀπάντηση σὲ αὐτὰ ποὺ παρατίθενται πιὸ κάτω, ἢ ὅσοι συμφωνοῦν μὲ τὰ ὅσα λέγονται παρακάτω, κι αὐτοὶ ἔχουν τὸ ἐλεύθερο νὰ σχολιάσουν κ.λπ., ἀλλὰ ἡ γνώμη τους δὲν μετράει (γιὰ ἐμένα), γιατὶ δὲν ἀφορᾶ αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο κάνω λόγο. Γιατὶ ἄλλες οἱ προτεραιότητες μιᾶς ὁμάδας ἀνθρώπων, κι ἄλλες ἄλλων ὁμάδων -πράγμα πολὺ φυσιολογικό. Δὲν χρειάζεται καμμία ἑνότητα, ἂν δὲν ὑπάρχει. Προσοχή, δὲν παραθέτω τὰ πανέξυπνα ἀριστερίστικα πολιτικάντικα περὶ ἀντισιωνισμοῦ κι ἀντισημιτισμοῦ. Διότι οἱ ψυχασθενεῖς Ἀριστεροὶ (πασῶν τῶν Ἀριστερῶν) ἄλλοτε θεοποιοῦν ἕνα λαὸ καὶ ἄλλοτε τὸν ἐχθρό του, καί, συνεπακόλουθα, κατὰ τὸ κέφι τους βρίζουν πότε τὸν ἕνα καὶ πότε τὸν ἄλλον ὡς φασίστα, Κακὸ κ.λπ. Παραθέτω τὶς ἀπόψεις τοῦ Θεοδωράκη γιὰ τὸν σκληρό, θρησκευτικὸ-μεταφυσικό, πυρήνα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ἀφιερωμένα στοὺς ἀφελεῖς Χριστιανοὺς τοῦ «νὰ μποῦμε κι ἐμεῖς στὴν ὁμήγυρη τοῦ ἐθνικοῦ θρήνου» μπὰς καὶ τοὺς προσέξει κανείς -τοὺς ἀνύπαρκτους.

[…]

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: […] Οἱ Ἀθηναῖοι τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας … ἔχω τὴν ἄποψη, ὅτι δὲν εἶχαν αὐτὲς τὶς ἰδεοληψίες ποὺ εἶχαν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Αἰγύπτιοι.

ΔΑΥΛΟΣ: […] Ἡ περίοδος ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὴν ἑδραίωση τῆς νέας θρησκείας … δὲν πρόσφερε τίποτε τὸ παγκόσμιο πέρα ἀπὸ ἐλάχιστες λαμπρὲς ἐξαιρέσεις […] Ἔφταιξε ἄραγε μόνο ἡ θρησκεία σ’ αὐτό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Κυρίως ἦταν ἡ θρησκεία. […] Τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα … χάθηκε κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος κατὰ τὴν μεγάλη πυρκαϊὰ τῆς Ἀλεξάνδρειας. Καὶ ὅ,τι σώθηκε, σώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες, οἱ ὁποῖοι μετέφρασαν στὰ Ἀραβικὰ τὰ ἀρχαῖα κείμενα. […] Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχαν σ’ ἕνα ἑνιαῖο μοντέλο σκέψης, θρησκείας, φιλοσοφίας, τέχνης, ἔρωτα, ἦταν ὅλα ἕνα σύστημα. Ἔρχεται τώρα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ φέρνει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία, τὸν Ἰουδαϊσμό.

ΔΑΥΛΟΣ: Τί σχέση ἔχει ὁ Ἰουδαϊσμὸς μὲ τὸν Ἑλληνισμό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: […] συγκρούονται κατ’ ἀρχὴν στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἔχει ἕνα θεό, καὶ αὐτὸς ὁ θεός … ζεῖ γιὰ νὰ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι ἐκδικητικὸς καὶ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Τὸν βγάζει ἀπ’ τὸν Παράδεισο, γιατὶ ἔκανε ἔρωτα, τὸ ὡραιότερο πράγμα. […]

ΔΑΥΛΟΣ: Ποιὸ εἶναι κατὰ τὴ γνώμη σας τὸ κύριο στοιχεῖο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ:

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τὸ πόσο παρανοϊκὰ κτίζεται ἕνας ὁπαδὸς τοῦ Ἰεχωβᾶ ἢ τοῦ Ἀλλὰχ ἢ καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀκόμη. […]

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ […] Ὅμως ἕνας καταπτοημένος ἄνθρωπος, ποὺ ξέρει, ἂς ποῦμε, ὅτι εἶναι καταραμένος ἀπ’ τὸ θεό του, ξαφνικὰ παίρνει μιὰ ἐξουσία, νὰ πάει νὰ καταπιέσει ἄλλους ἀνθρώπους. Ἔ, αὐτὸ ἔγινε. Κατέστρεψε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ Χριστιανισμὸς ἰδιαίτερα, ποὺ εἶναι ἕνα παρακλάδι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Καταπτοημένοι, ζώντας γιὰ τὸν παράδεισο, πῆγαν στὴ Ν. Ἀμερική, τοὺς σκότωσαν ὅλους, στὴν Ἀφρικὴ τοὺς ἔσφαξαν ὅλους, στὴν Β. Ἀμερικὴ τὸ ἴδιο. […]

[…]

ΔΑΥΛΟΣ: Ἡ φύση ἑπομένως δὲν μᾶς διδάσκει τὸν ἐξουσιασμό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ὄχι. Τὸ δολοφονικὸ στοιχεῖο, νομίζω ὅτι βγῆκε ἀπὸ αὐτὲς τὶς θεωρίες τοῦ ἀνθρώπου τοῦ πολὺ φοβισμένου, τοῦ καταπτοημένου τοῦ καταδικασμένου, τοῦ καταραμένου, ὁ ὁποῖος θέλει μιὰ θέση στὸν παράδεισο. Καὶ τοῦ λέει ὁ Θεός: «Εἶσαι ὁ περιούσιος λαός». Καὶ στὴν προσπάθειά του αὐτός, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἱκανοποιήσει αὐτὸν τὸν ἄπληστο, τὸν φοβερὸ Θεό, σκοτώνει ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἦταν δηλαδὴ ἕνα δολοφονικὸ σχέδιο, τὸ ὁποῖο ξεκινᾶ ἀπ’ τὸ Θεό τους καὶ φτάνει στοὺς «ἐκτελεστές». […]

ΔΑΥΛΟΣ: Εἶναι δηλαδὴ μιὰ καλὴ συνταγὴ γιὰ τὴν ἐξουσία;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ἀκριβῶς. Βρέθηκε κάποιος πονηρός, ὁ ὁποῖος ἔκανε αὐτὸν τὸν θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι φοβερός. Καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Βίβλο πῆρε μιὰ παγκοσμιότητα. (Στὶς τοπικὲς κοινωνίες ὑπῆρχαν μικροὶ μάγοι καὶ μικροὶ δολοφόνοι). Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἔγινε δολοφόνος. Ἡ μόνη ἰσορροπία εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε μέσα μας, ὁ ἔρωτας, ἡ ἀγάπη, οἱ μύθοι, εἶναι ἡ χαρὰ τῆς καθημερινῆς ζωῆς, νὰ ἀγαπᾶς τὰ φυτά, τὰ ζῶα, τὰ χρώματα, νὰ ἀγαπᾶς τὸν ἥλιο, τὸ στερέωμα. Αὐτὰ εἶναι ὡραῖα πράγματα, τὰ ὁποῖα οἱ Ἕλληνες τὰ κωδικοποίησαν καὶ τὰ ἔκαναν μύθους. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη σύγκρουση.

*

Διαβάζω στοὺς Χριστιανοὺς αὐτούς: «Μίκης Θεοδωράκης ήτοι, η ψυχή της Ελλάδας. Αιωνία η ΔΟΞΑ, η ΤΙΜΗ και η μνήμη του». Καὶ «Αν κάποιος μπορούσε να φανεί ενωτικός για ένα εθνικό και λαϊκό Συλλαλητήριο, ήταν μόνο ο Μίκης Θεοδωράκης» ἢ «σεβάστηκε την ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά του τόπου μας». Οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ γράφουν «Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του». Σύμφωνοι, μακάρι! Ἀλλὰ ξέρουν τί ἔλεγε γιὰ τὸ Θεό τους καὶ τὸν προβάλλουν τόσο πολύ, λὲς καὶ προβάλλουν κανὰν ἅγιο; Ἢ ἐπειδὴ εἶχε ἐκείνη καὶ τὴν ἄλλη μὴ χριστιανικὴ δράση (ἄσχετα μὲ τὸ ἂν συμφωνεῖ κάποιος), τὸ πρώτιστο κριτήριο γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς αὐτοὺς εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἢ ἑνωτικὴ ἢ ἄλλη (ἀριστερή) δράση κι ὄχι οἱ ἀπόψεις του γιὰ τὸ Χριστιανισμό; Οἱ Χριστιανοπαράρτημα, (σὲ συνέχεια τοῦ Καισαροχριστιανισμοῦ τους), ποὺ ἀντὶ νὰ λένε ὅτι μόνο ὅταν τὸ ἔθνος εἶναι χριστιανικὸ καὶ σκέφτεται χριστιανικά θὰ προκόψει, γίνονται παράρτημα πανεθνικῶν πανηγυριῶν καὶ θρήνων, μὴ τυχὸν τοὺς ποῦν ἀνθέλληνες. Λὲς καὶ θὰ κερδίσουν κανὰ ἐπιπλέον προσηλυτισμὸ ἔτσι.

Ἀλλοῦ, οἱ Χριστιανοί, γράφουν: «Ο Παγκόσμιος, Άνθρωπος, Αιώνιος, Απεριόριστος, Ελεύθερος, ο Υπερβατικός, ο Γιγάντιος, Χαίρε, Ω Χαίρε Μεγάλε Έλληνa Πολίτη του Σύμπαντος Κόσμου». Ἐντάξει,

ξεχάσανε τὸ «Ὑπερ-Διαγαλαξιακός»…

Ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ ἀξιέπαινη προσπάθεια οἱ Χριστιανοὶ (δὲν τὴν ἀπαξιώνουν φυσικά), καὶ ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ προσπάθεια οἱ ἄθεοι καὶ ἀντιχριστιανοί. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ τὴν τιμᾶνε ὅπως οἱ μὴ Χριστιανοί, τότε «ἐὰν τὸ ἅλας μωρανθῇ» κ.λπ.

Καὶ νὰ ἔλεγε κανεὶς κι ὅτι δὲν ἤξεραν τὸν Δαυλὸ οἱ ἐν λόγῳ. Τὸν ἤξεραν καὶ παραήξεραν. Ἔχουμε, λ.χ. μεταξὺ ἄλλων φαιδροτήτων τὸ γελοῖο πράγμα αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ νὰ πασχίζουν νὰ πείσουν ὅτι τὸ Βυζάντιο διέσωσε τὴν ἀρχαία σκέψη καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐξυμνοῦν ἐκείνους ποὺ λὲν ὅτι ἡ ἀρχαία σκέψη διασώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Ἔχουμε τὸ γελοιοδέστατο πράγμα οἱ Χριστιανοὶ ἐκεῖνοι ποὺ λὲν ὅτι ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὁ Χριστός, ταυτόχρονα νὰ ἐκθειάζουν κάποιον ποὺ κακοχαρακτηρίζει τὸν θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Πραγματικά, νὰ μὴ γνωρίζει ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ἀλλὰ δὲν πιστεύω ὅτι τὸ κάνουν λόγῳ ἀνοησίας…

Ὅσοι δὲν ξέρουν τί θὰ πεῖ Δαυλός, νά μιὰ προφητεία, τοῦ ἐκδότη του (Δ.Ι.Λ.), στὸ τεῦχος 242 τοῦ 2002:

Ἡ λαμπρὴ τελετουργία τῶν ἀποκαλυπτηρίων τῆς Ἑλληνικότητας ἄρχισε πρὶν δέκα περίπου χρόνια καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ περίπου μετὰ ἀπὸ δέκα χρόνια.

Δηλαδή, κάπου στὸ 2012. Ὅταν δηλαδὴ ἡ Ἑλλάδα ἦταν ὑπὸ τὸ Μνημόνιο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 22 Σχόλια

ἀνασχηματισμολογίες

Εἶναι νὰ ἔχει κανεὶς τὸ ἐλάττωμα τῆς πολιτικῆς, καὶ νὰ κάνει ἀσκήσεις ἐπὶ χάρτου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἡ κούκλα τοῦ Σατανᾶ

Μακριά μας

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Площадь Аристотеля

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀλ Ἀριστοτέλ, γειὰ σαλάμ

Ποιὰ Καλιφόρνια καὶ ποιὲς Κάννες;

(πηγὴ φωτογραφίας, «Παράλλαξη»)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

ἀβγα-νισταν

Ὅταν δὲν ξέρεις τί νὰ κάνεις, κόβεις πρόστιμα γιὰ κορωνοϊὸ σὲ παπάδες. Γιατὶ κάθε στάση εἶναι ἀκατάλληλη. Τῶν ἀντιιμπεριαλιστῶν ποὺ χαίρονται μὲ τὴν ἥττα τῶν ΗΠΑ, σὰ νὰ ξαναζοῦν τὰ ἀριστερίστικα τἀμ-τὰμ τοῦ 1970, ἐνῶ ἡ Μὴ-Δύση θὰ εἶναι ἀκόμη χειρότερη -καὶ τὸ ’70 ἀντίπαλος τῆς Δύσης ἦταν ἡ ἐξίσου δυτικὴ ΕΣΣΔ. Τῶν «γυναικιστῶν» ποὺ λυποῦνται ἀφελῶς γιὰ τὶς Ἀφγανές, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα νὰ φοροῦν τὴ μπούργκα κ.λπ. στὴν Ἀθήνα, ἀλλὰ τάχα θὰ καταπιεστοῦν πολὺ ἐπειδὴ θὰ τὴν ξαναφορέσουν στὴν Καμπούλ. Τῶν φιλελέδων ἐμβολιαστῶν, ποὺ δὲν ξέρουν ἂν πρέπει νὰ χαροῦν μὲ μιὰ «τραμπικὴ» ἀπόσυρση τῶν ΗΠΑ ἐρχόμενοι σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς βρισιές τους κατὰ τοῦ πρώην προέδρου τῶν ΗΠΑ γιὰ τὴν φιλειρηνικὴ «προδοτικὴ» πολιτική του. (Αὐτοὶ ἔχουν πρόβλημα καὶ μὲ τὸν Τσιπαπά.) Τῶν Ἀριστερῶν, ποὺ πιστεύουν εἰς τὴν Δύση ἀλλὰ καὶ ἀντιπαθοῦν τὶς ΗΠΑ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀπὸ τὴν εἰκόνα στὸ θρησκευτικὸ κόμικ

Πηγή

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΚΟΜΙΚ!… Ἡ ἐκκλησιαστικὴ εἰκόνα μὲ τὸ ἀντιρεαλιστικὸ σύστημα ποὺ διαμόρφωσε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, θέλησε ν’ ἀναπαραστήσει κατὰ τρόπο θεολογικό, δηλαδὴ πνευματικὸ τὴν αἰώνια παραμονὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ Θεῷ: τὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντίθετα, τὰ ρεαλιστικὰ στοιχεῖα ποὺ εἰσβάλλουν σήμερα ἐκ νέου μέσα στὶς εἰκόνες διὰ τοῦ ψυχολογισμοῦ καὶ τῆς στρεβλωτικῆς κινησιολογίας ἀλλοιώνουν βαθιὰ τὴν θεολογικὴ σημασία καὶ κυρίως τὴν ἴδια τὴν φύση τῆς εἰκόνας, τοποθετώντας την μέσα στὰ πλαίσια τῆς θρησκευτικῆς ζωγραφικῆς τοῦ σύγχρονου ἢ μεταμοντέρνου νεοβυζαντινοῦ μανιερισμοῦ. Ὁ ρεαλισμὸς ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὴ λογικὴ τῆς παραδοσιακῆς εικόνας, διότι παρουσιάζει τὴν ἁγιότητα κατὰ τρόπο μονοφυσιτικό: ὑπογραμμίζει τὸ ἀνθρώπινο στοιχεῖο τῆς ἁγιότητας. Μὲ ἄλλα λόγια, δείχνει τὴν ἀνθρώπινη φύση τῆς ἁγιότητας χωρὶς τὴν καθοριστικὴ ἐνοίκηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος..ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ. Η ιεροπρεπής -παραδοσιακή- εικόνα (αριστερά) κοινωνεί με τον θεατή. Τόσο η Θεοτόκος όσο και ο Ιησούς κοιτούν τον θεατή. Αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος της εικόνας δεν είναι η τέχνη, -η ζωγραφική για την ζωγραφική- αλλά η προσευχή. Η εικόνα απευθύνεται στον πιστό και στην κοινωνία του με τα πρόσωπα δια της προσευχής. Αντίθετα, στην σύγχρονη απεικόνιση (δεξιά), τα δύο πρόσωπα μένουν «κλειστά» στην μεταξύ τους συναισθηματική σχέση. Η περιστροφική κίνηση του σώματος φθάνει στα όρια της στρέβλωσης και μεταβάλει μοιραία την τέχνη της παράστασης σε θρησκευτικό κινούμενο σχέδιο. Και είναι αλήθεια την τέχνη αυτή αγαπά ιδιαίτερα ο άγευστος εκκλησιαστικής ρωμαλεότητας νεωτερικός κόσμος!

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Τεῖχος ἀλλὰ ὄχι ἀνοσίας, μὰ καλύτερο

εἰς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν…

Πρεσβεία θερμὴ καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον…

ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον…

ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασία…

Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα

Πύργον ἀσφαλείας…

τεῖχος ἀκράδαντον…

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Ἡ Φύση μᾶς ἐπιτίθεται

Παλιά, ἡ Μητέρα Φύση φρόντιζε τὰ μωρὰ σὰν μιὰ μάρκα βρεφικῶν κρεμῶν, ἔλεγε ἡ διαφήμιση. Σήμερα ὅμως ἡ Φύση ἀγρίεψε καὶ ἐπιτίθεται στὸν Ἄνθρωπο. Σὰν κάτι ταινίες τρόμου. Σύμφωνα μὲ τὸν πρωθυπουργό

Βρισκόμαστε ήδη στην δέκατη ημέρα μίας πρωτοφανούς επίθεσης της φύσης με πολλές ταυτόχρονες φωτιές

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Καταστροφικὲς λατρεῖες

Η Κλιματική Αλλαγή στην πορεία του χρόνου – Από φυσικό φαινόμενο έγινε “θρησκεία”

Δὲν βάζω μεγάλο παράθεμα, ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ ὅλο, εἰδικὰ τὰ σημεῖα ποὺ ἀναφέρονται στὶς τάχα τρομερὲς ἐπιπτώσεις τῆς ἀνόδου τῆς θερμοκρασίας. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, θὰ πληρώσουμε αὐτὴ τὴ λατρεία (πέρα ἀπὸ τὴν τρέλλα τοῦ ἐπιστημονισμοῦ), μὲ νέους ταξικὰ ὁριζόντιους φόρους γιὰ νὰ μετακινούμαστε, νὰ ἀνασαίνουμε ἴσως, καὶ μὲ πολλὲς ἐπιδοτήσεις (ἀπὸ τοὺς φόρους μας) γιὰ ἀνεμογεννήτριες, καὶ ἄλλα διάφορα τέτοια πράγματα τῶν ΜΚΟ.

Ἐνδεικτικά:

είχαμε πάνω από 100 φορές κλιματικές αλλαγές, χωρίς να υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα

η άνοδος της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος διαμέσου των αιώνων έπεται της ανόδου της θερμοκρασίας σε όλες τις μέσο-παγετώδεις περιόδους (περιόδους μεταξύ παγετώνων)

Μεταξύ 100 π.Χ. και της γέννησης του Χριστού, ήτοι για 100 χρόνια, δεν είχαμε καμία βροχόπτωση στην Αθήνα και οι κάτοικοι γονυπετείς πήγαιναν στους ναούς του Όμβριου Διός

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ἡ κρ-Αὐγή

Ἡ γιαγιὰ τῆς Εὔβοιας κυττᾶ στὸν οὐρανό, ἀλλὰ τὴν παρομοίασαν μὲ τὸν πίνακα (1893) «Κραυγή«. Ὅποιος δὲν καταλαβαίνει τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ μία στάση καὶ σὲ ἐκείνη τοῦ πίνακα, πρέπει νὰ γίνει συνδρομητὴς στὴν ἐφημερίδα Κραυγὴ ποὺ ἀναφέρεται στὴν ταινία Ξύπνα Βασίλη (καὶ κάνει ὑπαινιγμὸ γιὰ τὴν ἐφ. Αὐγή). Γιὰ ὅσους ἤξεραν ἢ ξέρουν ἀνθρώπους μεγάλης ἡλικίας, ἡ πόζα αὐτὴ τῆς γιαγιᾶς εἶναι κάτι τὸ πανάρχαιο ἀλλὰ ἀπέχει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα ἢ τὸν ἀθεομηδενιστικὸ αἰσθητικισμό, γιατὶ εἶναι ζωντανὴ κι ὄχι μουσειακή.

Σε μια σελίδα στο ημερολόγιό του με την επικεφαλίδα Νίκαια 22.01.1892 ο Μουνκ έγραψε:

Ένα βράδυ περπατούσα σε ένα μονοπάτι, η πόλη ήταν από τη μία πλευρά και το φιόρδ από κάτω. Ένιωσα κουρασμένος και άρρωστος. Σταμάτησα και κοίταξα πάνω από το φιόρδ – ο ήλιος έδυε και τα σύννεφα έγιναν κόκκινα σαν αίμα. Ένιωσα μια κραυγή που διαπερνούσε τη φύση. μου φάνηκε ότι άκουσα την κραυγή. Ζωγράφισα αυτή την εικόνα, ζωγράφισα τα σύννεφα σαν πραγματικό αίμα. Το χρώμα στρίγγλισε. Αυτό έγινε Η Κραυγή΄΄.

Αργότερα περιέγραψε την έμπνευσή του για τον πίνακα:

Περπατούσα σ’ ένα μονοπάτι με δυο φίλους – ο ήλιος έπεφτε – ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα – σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη – αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη – οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία – κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση

Ἀπὸ τὴν πόλη ἔρχομαι καὶ στὴν κορφὴ κανέλα, λοιπόν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

βῆ βῆ

Εἶναι γνωστὸ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Θουκυδίδη (2.54.2-3) ὅπου φαίνεται νὰ γίνεται ἀναφορὰ στὴ σύγχυση μεταξὺ τῆς προφορᾶς τοῦ λιμοῦ καὶ ἐκείνης τοῦ λοιμοῦ:

Στὴ δυστυχία αὐτὴ φυσικὸ ἦταν νὰ θυμηθοῦν (οἱ Ἀθηναῖοι) καὶ τὸν ἀκόλουθο στίχο, ποὺ οἱ γεροντότεροι ἔλεγαν ὅτι τραγουδιόταν παλιά:

Πόλεμος θὰ ‘ρθει δωρικὸς καὶ λοιμικὸ μαζί του.

Καὶ διαφωνοῦσαν βέβαια μερικοὶ ὑποστηρίζοντας ὅτι στὸ στίχο τοῦ παλαιοῦ ποιήματος δὲν γινόταν λόγος γιὰ λοιμὸ ἀλλὰ γιὰ λιμό

(Μτφ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Θουκυδίδης Ἱστορία, σ. 279).

Σὲ ἕνα ἄρθρο («Πῶς βέλαζαν τὰ ἀρχαῖα πρόβατα; Ἡ ἄρνηση τῆς ἐρασμιακῆς προφορᾶς»), ποὺ περιέχει ἀπόσπασμα βιβλίου του, ὁ Ν. Σαραντάκος γιὰ τὴν ἐρασμιακὴ προφορὰ καὶ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Θουκυδίδη παραπέμπει στὸν Γεώργιο Χατζιδάκη, ποὺ ὑποστηρίζει (τ. 1, σ. 355) ὅτι ὁ στίχος ἦταν προφορικός, ἄγραφος:

ὁ χρησμὸς φερόμενος ἄγραφος ἀνὰ τὰ στόματα τῶν ἀνθρώπων (ἀνεμνήσθησαν τοῦ ἔπους φάσκοντες οἱ πρεσβύτεροι πάλαι ἄδεσθαι), ἠδύνατο τοῦ μέτρου ἐπιτρέποντος καὶ διὰ τοῦ λιμὸς καὶ διὰ τοῦ λοιμὸς νὰ ἐκφέρηται, τοῦτο δὲ καὶ ἐγίνετο κατὰ τὰς ἑκάστοτε χρείας, ὥστε οἱ ἄνθρωποι ἠγνόουν ποτέρα ἐκφορὰ ἦν ἡ γνησία, ἤτοι ἂν λοιμὸν (ἤτοι λοiμὸν ὅπως βηθα) ἢ λιμὸν ἐνόει τὸ κατ’ ἀρχὰς ὁ θεός. […] Οὐδεὶς δέ, ἂν μὴ ἀναδράμῃ εἰς παλαιὰ βιβλία, πρᾶγμα ὅπερ δὲν ἠδύναντο νὰ πράξωσιν οἱ Ἀθηναῖοι τότε, δύναται νὰ εἴπῃ ποτέρα ἐκφορὰ ἡ γνησία.

Ὅμως, ἐδῶ θυμᾶται κανεὶς εὔκολα τὸ ἥξεις ἀφίξεις οὐκ ἐν τῷ πολέμω θνήξεις. Οἱ χρησμοὶ τοῦ Ἀπόλλωνα ἦταν ἐσκεμμένα ἀσαφεῖς, κι ἔτσι δὲν ἀποκλείεται κι ἐδῶ νὰ ὑπάρχει ἐσκεμμένη ἀσάφεια, ἡ ὁποία ὅμως μόνο στὴν ἴδια προφορὰ τῶν δύο λέξεων θὰ μποροῦσε νὰ βασίζεται.

Ἀπὸ ἐδῶ (κι ἐδῶ, καλύτερα):

To γράμμα Υ, το οποίο αρχικά είχε την προφορά του (u), εναλλάσσεται με το Ι ήδη από το 600-550 π.Χ. και προπάντων από τον 5ο αιώνα π.Χ. και στο εξής. Ενδεχομένως δεν ήταν εντελώς ίδιο με το Ι σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο, αλλά ήταν αρκετά κοντά του, με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση. Αυτό επιβεβαιώνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το Υ εναλλάσσεται με το Η και το ΟΙ (το οποίο άρχισε να αποκτά τον ήχο του Ι) ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Το Υ εναλλάσσεται επίσης με το ΕΙ από τον 5 ο αιώνα π.Χ. […] Το γράμμα Η εναλλάσσεται με το Ι ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. ακόμα και πριν την επίσημη αποδοχή του από το αθηναϊκό αλφάβητο το 403 π.Χ. Αυτή η εναλλαγή επιβεβαιώνει ότι η λαϊκή προφορά του Η ήταν Ι 45, δηλαδή εκ διαμέτρου αντίθετη από την αρχική πρόθεση των θεωρητικών να υιοθετήσουν το γράμμα Η, για να εκπροσωπήσει δυνητικά το τεχνικά μακρόχρονο Ε. […] Για παράδειγμα βλ. IGA 492 600-550 π.Χ.: Συκεεῦσιν και Σιγενεῦσιν, 5 ος αι π.Χ.: Διονισιγένης για Διονυσιγένης, Κρισηίς για Κρυσηίς, Κρισεύς για Κρυσεύς, Διονίσια για Διονύσια, Διόνισος αντί για Διόνυσος. SEG XVI, 123, 28, 350 π.Χ. : Κηθήρ για Κυθήρ. IG II2 1635, 81, 374/3 π.Χ. Κοίβων για Κύβων, IG II2 2407, 5, 350 π.Χ. Ποιθικοῦ για Πυθικοῦ, Ποίτιος αντί για Πύτιος. SEG XXI, 126, 9, 430 π.Χ. : Πειθαγόρα για Πυθαγόρας. SEG XIX, 37, 5ος αι. π.Χ.: Διμοσθένης αντί για Δημοσθένης, SEG XIX, 37, 5ος αι. π.Χ.: Ἀθινᾶ για Ἀθηνᾶ, SEG XIX, 37, 5ος αι. π.Χ.: Ἄρις για Ἄρης. CIA II, 38, 7 πριν το 376 π.Χ. : τῇ βουλει αντί για τῇ βουλῇ, CIA II, 61, 7, 13, 357-353 π.Χ.: χαλκοθήκει αντί για χαλκοθήκῃ. SEG, XVI, 123, 28, 350 π.Χ.: Κηθήρ για Κυθήρ.

[…]

Η προφορά του ΟΙ ως Ι επιβεβαιώνεται επίσης από το γεγονός ότι στην ίδια επιγραφή, η οποία χρονολογείται το 329 π.Χ., το ΟΙ εναλλάσσεται επίσης και με το ΕΙ, το οποίο από νωρίς είχε αποκτήσει τον ήχο του Ι 59. Επιπλέον από τον 5ο-4ο αιώνα π.Χ. το ΟΙ εναλλάσσεται με το Υ και τελικά το αργότερο μέχρι το 168 π.Χ. εναλλάσσεται επίσης και με το Η60. Γνωρίζουμε βέβαια ότι αυτά και τα δύο (Υ και Η) συγχέονται με το Ι, γεγονός που αποδεικνύει ότι και τα τρία (ΟΙ, Υ και Η) προφέρονταν πλέον ως Ι.

[…]

Η δίφθογγος ΑΙ εναλλάσσεται με το Ε πριν το 400 π.Χ. Αυτό συναντάται στη Βοιωτία, όπου το ιωνικό Η αντικαθιστά το ΑΙ, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι το ΑΙ μονοφθογγίστηκε και προφερόταν ως Ε

[…]

H προφορά του β ως v επιβεβαιώνεται από τη σύγχυση με το με το υ των διφθόγγων αυ, ευ, ηυ, όπως έχει ήδη αναφερθεί. Επιπλέον, το β αντικαθιστά σχεδόν πάντα το δίγαμμα F, το οποίο ακουγόταν ως v. Aκόμη, στη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο´) το Β αντικαθιστά το εβραϊκό waw: Δαβίδ, Ιεχωβά. […] Σχετικά με το Δ αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι τα «μηθείς», «μηθέν», «μηθενός», «οὐθείς», οὐθέν», «οὐθενός», συναντώνται από το 378 π.Χ. πλάι πλάι με τα πρωιμότερα «μηδείς», «μηδέν», «μηδενός», «ο ὐδείς», οὐδέν», «οὐδενός» και μάλιστα από το 300 π.Χ. μέχρι το 60 π.Χ. κυριαρχεί το «μηθείς», αλλά από εκεί κι έπειτα τελικά επικρατεί η παλαιότερη μορφή «μηδείς». Το γεγονός ότι το Δ δεν έγινε Τ φανερώνει ότι ο ήχος του Δ ήταν πιο κοντά στο Θ και δεν προφερόταν ως (d). Το Δ επίσης εναλλάσσεται με το Β, Δελφός – Βελφός, ὀβελός – ὀδελός, όπου κι αυτή η εναλλαγή αποκλείει τον ήχο του d.

[…]

Οι υποστηρικτές της ερασμιακής προφοράς πέφτουν και σε μία άλλη αντίφαση. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους σε κάθε κείμενο πρέπει να εφαρμόζεται η τρέχουσα προφορά της εποχής του. Έτσι τα ομηρικά έπη είναι καλό να διαβάζονται με την προφορά που επικρατούσε την ομηρική εποχή, τα κείμενα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη με την αθηναϊκή προφορά του 5ου και του 4ου αιώνα, η οποία υπέστη σημαντικές αλλαγές συγκριτικά με την ομηρική, τα βιβλία της Καινής Διαθήκης με προφορά αρκετά συγγενική με τη σημερινή και τους Πατέρες της Εκκλησίας με τη σύγχρονη ελληνική, γιατί η προφορά δε διαφοροποιήθηκε από την εποχή τους. Αντί αυτού όμως οι ίδιοι διαβάζουν όλα τα αρχαία κείμενα από τα ομηρικά έπη μέχρι και τους Πατέρες με τον ίδιο τρόπο.

Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ὁ Ν.Σ. κατὰ καιροὺς προκειμένου νὰ ἐναντιωθεῖ στὴ «μοναδικότητα τῆς ὀρθῆς ὀρθογραφίας» παραθέτει ὀρθογραφικὲς παραλλαγὲς τῆς ἴδιας λέξης. Φαντάζομαι ὅτι θὰ παρατήρησε τέτοιες «λανθασμένες» παραλλαγὲς ποὺ δείχνουν πόσο (πιὸ) παλιὰ (ἀπὸ ὅ,τι θεωροῦμε) εἶναι ἡ νεοελληνικὴ προφορά. Ἢ ὄχι; Ἀλλὰ καὶ ὁ Β. Ἀργυρόπουλος (Γλωσσικὴ ἀρχαιολατρία, σ. 25-26), στὸν ὁποῖο παραπέμπει γιὰ τὸν Χατζηδάκη ὁ Ν. Σαραντάκος, γράφει:

σε διάσπαρτα σημεία του κεφαλαίου για την αρχαία προφορά ο Γεώργιος Χατζιδάκις (1924: 82-136) είναι επιφυλακτικός για την αποδεικτική αξία διαφόρων στοιχείων όπως οι μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων, οι λέξεις που μιμούνται φωνές ζώων κ.ά

Posted in γλώσσα | 5 Σχόλια

λατινικὰ στὴ Ρώμη

Θὰ σᾶς ποῦν τὶς κοινοτοπίες μὲ τὸν Ἐλύτη καὶ τὸ Σεφέρη, ἀλλὰ νομίζω οἱ Ἀθηναῖοι θὰ τὰ πήγαιναν χειρότερα. Μόνο μὲ τὴν περιφρονημένη ἑλληνιστικὴ καὶ καινοδιαθηκικὴ ἑλληνικὴ γλώσσα (πόσο μᾶλλον τὰ βυζαντινά) θὰ βγαίναμε ἀσπροπρόσωποι.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Ἀλλαγή, κλιματικὴ ἢ πασοκική

Ἀναρωτιέμαι μὲ τί εἴδους πειράματα θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι οἱ αἰτίες τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς (σὰν τὸν «Στρατηγὸ Ἄνεμο») εἶναι ἀνθρωπογενεῖς. Τὸ ὅτι, πράγματι, ἂν ρίξω μέσα σὲ μιὰ γυάλα τὶς α, β, γ, χημικὲς ἑνώσεις θὰ μοῦ βγεῖ τόση αὐξομείωση τῆς θερμοκρασίας ἐντὸς αὐτῆς τῆς γυάλας δὲν σημαίνει ὅτι καὶ οἱ συνθῆκες τῆς πειραματικῆς γυάλας-Γῆ εἶναι τὸ ἴδιο ἢ παρόμοια ἐλεγχόμενες καὶ μαθηματικῶς ἀναλύσιμες. Ὁ πλανήτης δὲν ἔχει ἀλλάξει κλίμα μόνο μὲ τοὺς παγετῶνες ἀλλὰ ἕως καὶ πολὺ πρόσφατα (3-4 αἰῶνες, καὶ πολλὲς ἄλλες φορὲς προηγουμένως). Πόσες ἐπαναστάσεις, εἰσβολὲς ἀλλοφύλων καὶ καταρρεύσεις πολιτισμῶν ἔχουν συμβεῖ ἐξαιτίας γεωλογικῶν φαινομένων (ἡφαίστεια, σοδειές κ.λπ.) καὶ τοῦ χάους ποὺ αὐτὰ πυροδότησαν περιττεύει νὰ εἰπωθεῖ.

Ἀφενὸς εἶναι ζήτημα πίστης στὸ Πείραμα, στὴ δυνατότητα δηλαδὴ οἱ πειραματικὲς συνθῆκες νὰ εἶναι ἕνα μικροαντίγραφο τοῦ κόσμου, κι ἄρα νὰ μᾶς παρέχουν συμπεράσματα ποὺ ἀληθεύουν γι’ αὐτόν. Δὲν λέω ὅτι δὲν ἰσχύει καθόλου, λέω ὅτι ὑπάρχει ἕνα χάσμα μεταξὺ τῆς πραγματικότητας καὶ τῆς πίστης αὐτῆς. Ἀφετέρου, εἶναι ἡ πίστη στὸν ἀνθρωποκεντρισμό: Στὸ ὅτι ἐμεῖς, μὲ τὸ μυαλό μας καὶ τὴ λογική μας, εἴμαστε τόσο ἰσχυροί, ὡς ἀνθρώπινο γένος ἢ ἔστω φωτισμένοι κυρίαρχοι, ποὺ μποροῦμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν πραγματικότητα μὲ τὶς ὑλοποιημένες ἀποφάσεις μας. Ἡ αἴσθηση εὐθύνης ἀλλὰ καὶ ἀλαζονείας ποὺ προκύπτουν ἀπὸ αὐτὴ τὴν πίστη εἶναι προφανής. «Ἐσὺ θὰ σώσεις τὸν κόσμο». Ἂν ἀντιθέτως ὁ ἄνθρωπος δεῖ διαφορετικὰ τὴν ἱστορία του, τότε δὲν μπορεῖ νὰ πιστέψει στὴν «συμπαντικὴ ἀτομικὴ εὐθύνη» μπροστὰ στὴν ὁποία ὅλοι πέφτουν καὶ τὴν προσκυνοῦν ἐσχάτως. Δὲν εἶναι λίγο πράγμα νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι ἀπὸ τὸ χεράκι σου ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. Μπροστὰ στὴ συμμαχία αὐτὴν ἀνιδιοτελῶν μὰ φανταγμένων Σωτήρων καὶ διψασμένων γιὰ διορισμὸ καὶ χρήματα Εἰδικῶν, δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις τίποτα.

Ἡ ἄδεια νὰ στήνονται σὲ καμένες περιοχὲς (δηλαδὴ περιοχὲς ὅπου ἀποδεικνύεται τὸ γεγονὸς τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς) τὰ σύμβολα τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς (οἱ ἀνεμογεννήτριες) δίνει ἀδιάκοπα τροφὴ σὲ διάφορες σκέψεις, εἴτε αὐτὲς ἐπιβεβαιώνονται εἴτε διαψεύδονται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶναι κωμικό. Καὶ εἶναι τόσο προφανές: Ὅπως ἡ Ἀγορὰ μηδενίζει καὶ ἐνσωματώνει κάθε ἰδεολογία καὶ πίστη ὡς Προϊὸν πρὸς ἀγορὰ καὶ πώληση, ἔτσι ἡ ἴδια μπορεῖ νὰ βγάζει λεφτὰ κι ἀπὸ τὴν φυσιολατρεία καὶ τὴν οἰκολογία. Ὅλη αὐτὴ ἡ οἰκολογικὴ αὐτοσυνειδησία εἶναι τόσο μὰ τόσο σαθρὰ θεμελιωμένη, ποὺ δὲν ἔχει σταματημὸ τὸ βούλιαγμα. Γιὰ παράδειγμα, μιλᾶμε ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς κατὰ τοῦ πλαστικοῦ, γιὰ τὸ κακὸ ποὺ αὐτὸ πράγματι κάνει, καὶ δὲν τολμᾶμε νὰ σκεφτοῦμε τὴν καθημερινότητά μας, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ ξυπνήσουμε ἕως τὴν ὥρα ποὺ θὰ κοιμηθοῦμε, νὰ σκεφτοῦμε τί φυσικὸ ἢ βιοδιασπάσιμο προϊὸν θὰ ἀντικαθιστοῦσε τὸ πλαστικὸ οὔτως ὥστε νὰ διατηρήσουμε τὸ ἴδιο ἐπίπεδο ζωῆς, δηλαδὴ νὰ ἔχουμε καὶ τὸν σκύλο χορτάτο καὶ τὴν πίτα ἀφάγωτη ἢ νὰ τετραγωνίζουμε τὸν κύκλο. Οὔτε ἡ κεκαλυμμένη ἤπια εὐγονική διαφημιζόμενη ἀπὸ τὶς ἐλὶτ (Γκέιτς, Time) πρὸς τὸ δυτικὸ πόπολο (μὴ γεννᾶτε ἄλλο, ὥστε νὰ ἀπολαμβάνουμε στὸ διηνεκές) κάνει κάτι ἄλλο πέρα ἀπὸ τὴν ἀνακύκλωση καὶ τὴν μεταμόρφωση τῆς οἰκονομικὰ φιλελεύθερης θέλησης γιὰ προνομιακὴ κατανάλωση: Ἁπλά, μοιάζει τῶν φιλελεύθερων ἀστῶν τοῦ 19ου αἰ., ποὺ δὲν ἤθελαν ὅλοι νὰ ἔχουν ἴση πρόσβαση στὰ μέσα παραγωγῆς καὶ στὸ προϊόν τους -αὐτὸ λοιπόν, σήμερα μεταμορφώθηκε σὲ «Ἐντάξει, θὰ ἀπολαμβάνουμε οἱ ζωντανοὶ ἴσα ἀναμεταξύ μας, ἀλλὰ μὴν ἔρθουν καὶ ἐπιπλέον ζωντανοὶ καὶ μᾶς μειωθεῖ τὸ μερίδιο στὴν ἀπόλαυση«. Ἂν ἡ οἰκολογικὴ αὐτοσυνειδησία καὶ ἀποφασιστικότητά μας συνεπαγόταν νὰ ζοῦμε μὲ τὶς ἀνέσεις τοῦ 1950 ἢ τοῦ 1979, τότε οὔτε τὸ 1% τῶν οἰκολογικὰ εὐαίσθητων δὲν θὰ ἄντεχε. Γιατὶ ὅπως κυριαρχεῖ στὰ μυαλὰ τῶν περισσότερων ἀνθρώπων ἡ λογικὴ τῆς «σκέτης ἐπιβίωσης» (ἂς ἐπιβιώσω ἀπὸ τὸν κορωνοϊὸ πάσῃ θυσίᾳ, ἔστω καὶ ὡς γυμνὴ ἐπιβίωση, ἔστω μὲ λοκντάουν, διαχωρισμοὺς κ.λπ. καὶ μετὰ βλέπουμε), ἀκριβῶς τὸ ἴδιο εἶναι ἀδύνατο νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ μυαλὰ τῶν περισσότερων ἀνθρώπων ἡ λογικὴ τῆς σημερινοῦ ἐπιπέδου κατανάλωσης ὡς δικαίωμα καὶ ὡς διασφάλιση τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.

Οἱ ἀντιφάσεις εἶναι τόσο μεγάλες, ποὺ δὲν ὑπάρχει πραγματικὰ σωτηρία ἀπὸ τὴν κατάρρευση.

Posted in οικολογία | 3 Σχόλια

εἶναι τόσο ἀστεία ἡ ἐναλλαγὴ τῶν ἀπόψεων

Ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦσαν ὑπεύθυνη τὴν κυβέρνηση τοῦ 2018 τώρα μιλᾶν γιὰ κλιματικὴ ἀλλαγὴ καὶ ἄλλα τέτοια παγκόσμια. Καὶ τὸ ἀντίθετο συμβαίνει, δηλαδὴ ὅσοι τὸ 2018 μιλοῦσαν γιὰ κλιματικὴ ἀλλαγὴ ἢ γιὰ τοὺς μικροαστοὺς ποὺ ἔκτιζαν μέσα σὲ δάση (ἤτοι, γιὰ πράγματα ἀποφασιστικῆς σημασίας ποὺ δὲν ἀλλάζουν κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς πυρκαγιᾶς) τώρα μιλᾶνε γιὰ τὴν ἀνικανότητα τῆς κυβέρνησης (ἤτοι γιὰ ζήτημα διαχείρισης). Ἀποκλείεται νὰ ἐπενεργοῦσαν, καὶ νὰ ἐπενεργοῦν, καὶ τὰ δύο εἴδη αἰτιῶν -κατὰ τὶς δύο αὐτὲς ὁμάδες ἑρμηνειῶν.

Ἐπειδὴ θὰ τοὺς ψηφίσετε καὶ θὰ τοὺς ὑποστηρίξετε στὶς ἑπόμενες ἐκλογές, ἐσεῖς καὶ οἱ ἔμμεσοι ἢ ἄμεσοι ὑποστηρικτές τους (πολιτικάντηδες καὶ μή), τουλάχιστον διασκεδάστε τὴν ἐναλλαγὴ αὐτὴ ἀπόψεων. Ἡ ἐπανάληψη δὲν βλάπτει τὰ χρυσόψαρα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 5 Σχόλια

φωτιές

Ἕνας κόσμος ποὺ δὲν θέλει νὰ παραδεχτεῖ ὅτι τελειώνει, καὶ τελειώνει μέσα σὲ ἕνα κυνηγητὸ «ἀντιεμβολιαστῶν» καὶ «-φοβικῶν», μὲ ἀστραφτερὸ χαμόγελο καὶ γυμνασμένα πρωθυπουργικὰ στήθη ὅμως. Μὴ χαίρεστε, βέβαια. Ὁ ἑπόμενος κόσμος θὰ εἶναι χειρότερος γιὰ ὅσους ἐπιζήσουν -μὲ τὰ σημερινὰ κριτήρια. Τὰ αὐριανὰ κριτήρια εἶναι ἡ σκέτη ἐπιβίωση. Ἐκεῖνοι ποὺ φαντάζονται ἀντιστασιακὰ κομμάτια τῆς κοινωνίας («τοῦ λαοῦ») καὶ ἄλλα τέτοια, ἔχουν χαθεῖ. Ἔχουν χαθεῖ μέσα στὰ σπουδαῖα βιβλία ἢ μέσα στὸ «δρόμο», αὐτὸ τὸ «πανεπιστήμιο τῆς ζωῆς» (κι ἀκόμα χειρότερα ὅταν συνδυάζονται βιβλία καὶ δρόμος). Τὰ παιδιὰ τῶν πτωχῶν Ἑλλήνων πέρδονται καὶ ρεύονται ἑτοιμαζόμενα νὰ γίνουν (ἔστω καὶ φαντασιακά) τράπερ ἢ λοατκι. Ἐπειδὴ ὁ θάνατος ἀργεῖ, πρέπει νὰ κάνουμε ὑπομονὴ μὲ ὅλους αὐτούς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

μπρό..

Ἀπὸ τὸ «καρντάσι» στὸ «μπρό», μιὰ ἀλλαγὴ δουλείας δρόμος.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀθλητιστές

Αὐτὸς ὁ πανελλήνιος καημὸς μὲ τοὺς ἀθλητὲς καὶ τὸν ἀθλητισμὸ θυμίζει τὶς πορεῖες γιὰ τὴν ὁμάδα τους ἀνθρώπων ποὺ δὲν θὰ διαδήλωναν ποτὲ γιὰ τίποτε ἄλλο. (Καὶ καλύτερα νὰ μὴ διαδήλωναν οὔτε γιὰ τὴν ὁμάδα τους -μὴν παρεξηγηθῶ.) Ὅλα τά ‘χε ἡ Μαργιωρή, ὁ ἀθλητισμὸς καὶ τὰ λεφτὰ γι’ αὐτὸν καὶ ἡ ἀγωνία γι’ αὐτὰ τῆς ἔλειπε. Ἀθλητισμός, αὐτὸ τὸ πράμα ποὺ ξεκινᾶ καὶ καλὰ ἀθῶα ὡς «ἔβαλες κιλά, κάτι πρέπει νὰ κάνεις» (ὡς δικαιολογία γιὰ ὡραιοπαθεῖς νάρκισσους -τὸ λιγότερο- νὰ κάνουν «ὡραῖο σῶμα» κοπιάζοντας στὰ γυμναστήρια μὲ τὶς ὧρες) καὶ καταλήγει -διόλου σπάνια- στὸν ἐπαγγελματικὸ ἀθλητισμὸ (π.χ. μὲ τύπους ποὺ δὲν παίζουν μπάλα ἀλλὰ παθιάζονται νὰ βλέπουν μπάλα τῶν δισεκατομμυριούχων), ἢ καὶ σὲ σκέψεις τύπου οἱ χοντροὶ νὰ μὴν δικαιοῦνται ὑγειονομικὴ περίθαλψη (ἴδιες σκέψεις σχετικὰ μὲ αὐτὲς γιὰ τοὺς ἀνεμβολίαστους).

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 1 σχόλιο

ἑλληνικὸς ρὰπ ἰσλαμισμός

Παλιὰ ἦταν ρόκ. Ἂν ψάχνετε νὰ βρεῖτε πῶς εἶναι δυνατὸν τὰ παγερὰ ὀρθολογιστικὰ νεοτερικὰ ἄτομα τῆς Δύσης, ποὺ «δὲν πιστεύουν σὲ θρησκεῖες καὶ παραμύθια», τελικὰ νὰ ἐξισλαμιστοῦν μαζικά, εἶναι ἐπειδὴ δὲν ἀντιλαμβάνεστε τὶς κοινωνικὲς προεκτάσεις τοῦ θρησκευτικοῦ προσηλυτισμοῦ. Ὅπως ὁ Χριστιανισμὸς εἶχε νὰ πεῖ κάτι γιὰ ζητήματα ποὺ ἤδη ἀπασχολοῦσαν τοὺς κατοίκους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ ὅπως ὁ Χριστιανισμὸς βρῆκε ἀπήχηση σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἤδη εἶχαν τρόπο ζωῆς παραπλήσιο τοῦ χριστιανικοῦ ἀλλὰ δὲν εἶχαν κατασταλάξει ἀκόμη σὲ κάποια τέτοιου εἴδους θρησκεία (γιατὶ δὲν εἶχαν βρεῖ ἀκόμη κάποια ποὺ νὰ ταιριάζει μὲ τὴ ζωή τους), ἔτσι καὶ ὁ ἐξισλαμισμὸς θὰ βρεῖ ἀπήχηση στὴν Εὐρώπη μέσῳ διάφορων τυχαίων παραμέτρων, ὅπως π.χ. ἡ ἀντίληψη γιὰ τὴ γυναίκα ὡς κτῆμα τοῦ ἄντρα. Τὸ χριστιανικὸ διάλειμμα τελείωσε, ὁ ἀρχαῖος παγανισμὸς ποὺ εἶχε ὡς σκεῦος ἡδονῆς τὴ γυναίκα θὰ συναντήσει ἰδεολογικὰ τὸ Ἰσλὰμ («Οἱ γυναῖκες σας εἶναι γιὰ σᾶς ὅπως ἡ καλλιεργήσιμη γῆ. Καλλιεργεῖστε την ὅποτε κι ὅπως θέλετε» 2.223) μέσα ἀπὸ τὶς πιὸ σύγχρονες μαζικοδημοκρατικές, κι ἄθεες μάλιστα («τῆς πιάτσας»), ἀναζητήσεις. Ἄλλωστε, μὴν ξεχνᾶμε τὴν κοινὴ νορδικοϊσλαμικὴ εἰκονομαχία, τὴν δυτικοϊσλαμικὴ κοινότητα πίστης στὸ κισμέτ/ἀπόλυτο προορισμό, τὴν δυτικοϊσλαμικὴ ἀντίληψη ἑνὸς θεοῦ-δικαστῆ καὶ ἄλλα τέτοια.

Στὸ παρακάτω ἄρθρο, δεῖτε πῶς συνηθίζει μιὰ γενιὰ νὰ θεωρεῖ τὴ γυναίκα κατώτερη, τελείως ὑποταγμένη, καὶ (συνεχίζουμε ἐμεῖς) μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο προετοιμάζεται γιὰ τὸ ἑπόμενο στάδιο (δικό της ἢ τῆς ἑπόμενης γενιᾶς), τὸν ἀσπασμὸ (ἀπὸ τρόμο ἢ μαζὶ κι ἀπὸ συνειδητοποίηση τῆς ὁμοιότητας τῶν ἰδεῶν της γιὰ τὴ γυναίκα) μιᾶς θρησκείας ποὺ θεωρεῖ τὴ γυναίκα κατώτερη. Ἐντάξει, ὑπάρχουν οἱ δευτερεύουσες διαφορές (μητέρα-σκλάβα κι ὄχι γκόμενα-σκλάβα), οἱ ὁποῖες ἄλλωστε θὰ ἀμβλυνθοῦν ἀργότερα, πρὸς ὄφελος τοῦ κυρίαρχου. Καὶ δὲν τὸ λένε ράπ, ἀλλὰ τράπ: ὄχι Γιάννης ἀλλὰ Γιαννάκης. Τύφλα νά ‘χουν οἱ Τρύπες, ποὺ περιέγραφαν τὸν (χριστιανικὸ ἐννοεῖται) Παράδεισο σὰν τὸν ἰσλαμικό.

Για τις γυναικοκτονίες γράφονται πολλά. Ως αίτια αναφέρονται τα έμφυλα στερεότυπα, οι φαλλοκρατικές αντιλήψεις, τα πατριαρχικά κατάλοιπα, η ανατροφή και ο ναρκισσισμός των ανδρών, η απειρία και οι προσδοκίες των κοριτσιών κλπ. Άλλοι συμφωνούν κι άλλοι διαφωνούν, ολοκληρωτικά ή εν μέρει, κάποιες κυρίες φτάνουν σε σημείο μισανδρίας, και οι λογικότερες κρατάνε, ευτυχώς, το μέτρο.Υπάρχει όμως και ένας παράγοντας -δεν θα έλεγα αίτιο- που δεν είδα να αναφέρεται παρότι διατηρεί σημαντικό μερίδιο στην ιδέα του μισογυνισμού. Είναι η κουλτούρα η οποία διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια μέσα από τα μουσικά είδωλα των πιτσιρικάδων. Μια κουλτούρα βιασμού, πορνείας και φαλλοκρατίας, με γυναίκες πάντοτε διαθέσιμες, ως θέαμα και ως σάρκα, για άντρες εραστές-μαστροπούς, που τις «τιμούν» με σεξ και ακριβά δώρα.

Κομμάτια mainstream με καταφανή σεξισμό στον στίχο και υποψία (ή απουσία) μουσικής ξεσηκώνουν 10χρονα, 13χρονα και 14χρονα, που μαθαίνουν πώς να βλέπουν τη γυναίκα ως έπαθλο, ως κτήμα ηδονής, και συχνά σαν απειλητικό σκουπίδι. Στο you tube μεσουρανούν «ραπάδες» και «τραπάδες» ινδάλματα της πιτσιρικαρίας, όπως ο Tus, ο Sin boy, ο Mad Clip ή ο Snik με το φοβερό ιδανικό του: «έχω λεφτά, τρώω καλά και έχω μουν@ρα γκόμενα». Υφάκι επιδεικτικό, τατουάζ παντού (όχι τίποτα ανθάκια της δεκαετίας του ’70 αλλά σχέδια με μαχαίρια, νεκροκεφαλές, φίδια, νυχτερίδες, σκορπιούς, θολά μάτια και άλλα τέτοια ψυχεδελικά) και βίντεο κλιπ με προβολή της βωμολοχίας, της σωματεμπορίας, του σεξισμού, της διάχυτης βίας, της διακίνησης ναρκωτικών και της πρόσκαιρης χλιδής του υποκόσμου. Δεν πρόκειται για rap και hip hop, για είδος μουσικής δηλαδή που ξεκίνησε ως καταγγελτικό και αντισυστημικό.

Δεν πρόκειται, ας πούμε, για τον στίχο που ακούσαμε από τα «Ημισκούμπρια» ή τον «12ο Πίθηκο». Πρόκειται για την trap, μια μουσική υποκουλτούρα, που εξυμνεί και προβάλλει τον βόθρο του συστήματος. Η εκφορά του στίχου θυμίζει παραλήρημα μαστουρωμένου και δοσοληψίες του περιθωρίου. Είναι εκπληκτική η διείσδυση του λόγου και της εικόνας στον παιδικό εγκέφαλο, είναι φοβερός ο εθισμός στο κακό. Οι εκφράσεις αναπαράγονται διαρκώς σε παιδικά και εφηβικά χείλη υμνώντας την κάθε είδους παρανομία και τη φαλλοκρατική επιβολή στο γυναικείο κορμί. Οι εκπρόσωποί της είναι ινδάλματα στο μυαλό του νεανίσκου, ο οποίος καταλήγει να φιλοξενεί στο υποσυνείδητο ένα κοιμισμένο τέρας. Το αν και το πότε θα ξυπνήσει αυτό το τέρας εξαρτάται κι από πολλούς άλλους παράγοντες.

Παρακάτω σας δίνω κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα στίχων ώστε να διαπιστώσετε περί τίνος πρόκειται. Να με συμπαθάτε για τις εκφράσεις αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Παραθέτω και κάποια λινκ με βίντεο κλιπ ώστε να δείτε ολόκληρο το πακέτο. Κυρίως όσοι έχετε παιδιά στην εφηβεία:

«Βουλγάρες, κάνω εισαγωγή τις Βουλγάρες / για να γ@μάς εσύ τις μουν@ρες / όλες τους με λένε Boss… αράζεις συχνά Κολωνάκι γιατί είσαι καλό πουτ@νάκι… ήσουν Ιούδας στη ψυχή, είσαι μια βίζιτα στ’ αλήθεια».[…]

«Tony Montana, στρώνει με χιόνι το πιάτο η πουτ@να… τη δικιά σου παίρνουμε γκανγκ μπανγκ… βγαίνω με bitches δεκάρια, πρόσωπο Γκράντε Αριάνα μωρό μου και κ@λο Mινάζ» […]

«Ποια λεφτά; ποια μ@νιά; μάλλον τα ‘δες cinema / Η πουτ@να μου έχει πρόβλημα / έχω 99». […]]

Πόρνες να βγάζω στο διάλειμμα, να μετράνε τα πεντακοσάευρα» […]

Διώχνω τη Σούζη από δω, έλα αύριο πρωί, γιατί όπου να `ναι σκάει η γκόμενά μου η κανονική, που για ‘κείνη θα κρατιόμουν μέχρι αύριο το πρωί, αλλά @ρχίδια, είστε όλες τα ίδια, ζητάτε μόνο φράγκα και χατίρια» […]

Στις επάλξεις του μισογυνισμού όμως στέκονται και πιο κλασσικοί «καλλιτέχνες» όπως ο Οικονομόπουλος και ο Χρήστος Δάντης που λατρεύονται από μεγαλύτερες ηλικίες. Τους αποθεώνουν 20ρηδες, 25ρηδες και 30ρηδες +…

Μέσα στις πληγές τις δέκα άλλη μια κι εσύ / χίλιες φορές να ήσουνα μια πόρνη αληθινή /μα είσαι το χειρότερο, πουτ@να στην ψυχή» (άδει ο ένας και σεληνιάζεται το πλήθος):

«Καριόλα σε μισώ, να το ξέρεις, σου αξίζει μόνο αυτό, να υποφέρεις» (άδει ο άλλος και το ρεφραίν γίνεται viral στα στόματα): […]

Εκατομμύρια views στο you tube σε όλα τα παραπάνω βίντεο από οργισμένους μπόμπιρες που χτυπιούνται αντιγράφοντας το ύφος και την κινησιολογία των ειδώλων και μετά παραδίδονται στον διαδικτυακό κόσμο του Pornhub για να εντρυφήσουν στον απόλυτο εξευτελισμό της γυναικείας υπόστασης. Μια απειλητική φράση που ακούμε συχνά να εκτοξεύεται από 13-14χρονους προς συνομήλικές τους είναι «σκάσε μωρή σαύρα, παλιοπατσαβούρα, μη σου χώσω καμία!». Υπάρχουν κι άλλες, χειρότερες, που ντρέπομαι να γράψω. Παλιά τις άκουγες μόνο από νταβατζήδες. Τώρα, τις ακούς και στα διαλείμματα του σχολείου.Μπορεί όλοι οι πιτσιρικάδες να παπαγαλίζουν τα δέοντα για τις σχέσεις των δύο φύλων, αυτά δηλαδή που δασκαλεύει το σχολείο, αλλά στην κρίσιμη στιγμή ελέγχονται από άλλα προ-εγκατεστημένα στερεότυπα. Και, δυστυχώς, η σύγχρονη μουσική υποκουλτούρα οδηγεί προς αυτήν την κατεύθυνση.

Πηγή

Posted in Δύση, αθεϊσμός, γυναίκες | 1 σχόλιο

καλαθοσφαιρικά

Ἔλεος πιά!

Καὶ ἕνα παλιό ἡμέτερο

Δὲν πᾶ νὰ πάρει καὶ τὸ πρωτάθλημα Γαλαξία, ὁ Γιάννης; Ἡ ἀναφορὰ σὲ αὐτὸν εἶναι δειλὸ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς ἀνεξέλεγκτης μετανάστευσης, ὑπὲρ τοῦ no borders, ὑπὲρ τοῦ βλακώδους καὶ κουτοπόνηρου «ἅμα πρόλαβες καὶ μπῆκες στὰ σύνορα, νὰ σὲ κάνουμε Ἕλληνα». Γιὰ ἕναν βαπτισμένο Ὀρθόδοξο πρωταθλητὴ Ἀντετοκοῦμπο (ποὺ ἐκχριστιανιζόμενος ἔδειξε πολλὰ πράγματα) ποιὰ εἶναι ἡ ἀναλογία μὲ Μουσουλμάνους ποὺ ρίχνουν ἀπ’ τὰ βράχια τὴ Μυρτώ ἢ κάνουν ἄλλα παρόμοια, ὥστε νὰ τὸ ζυγίσουμε ἐὰν μᾶς συμφέρει ἡ ἀνεξέλεγκτη μετανάστευση καὶ ἑλληνοποίηση;

Οἱ ἀριστεροφιλελέδες ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ κραυγάζουν γι’ αὐτὴν μόνο ὅταν αὐτὴ εἶναι λοατκι καὶ ἀφρικανικὴ ἢ ἰσλαμική. Αὐτὴ τὴν Ἑλλάδα ἔχουν κατὰ νοῦ. Οἱ «κανονικοὶ Ἕλληνες» ἁπλῶς γυναικοκτονοῦν, εἶναι τὰ χειρότερα πλάσματα τῆς γῆς. Δὲν ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα λοιπὸν οἱ ἀριστεφιλελέδες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

«Πώς μεγαλώνεις το κορίτσι σου»

Πηγή

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό. Πώς μεγαλώνεις το κορίτσι σου. Εκεί έξω ο κόσμος έχει ένα σωρό παλαβούς, που αυτό που ζήσαμε εμείς στην ηλικία των 20 ήταν το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι «Καληνύχτα μπαμπά, καληνύχτα Λώρα» σε σχέση με αυτό που γίνεται σήμερα.Το κοριτσάκι μας δεν το μεγαλώνουμε σαν τσουλάρα βέβαια, αλλά δεν το μεγαλώνουμε και κλεισμένο στη γυάλα του, να πάμε να το ρίξουμε βορά στα χέρια κάθε ψυχοπαθή, που θα δει ένα αθώο, αφελές πλάσμα και θα το κάνει κλωτσοσκούφι.

Οι τρεις κοπέλες (Τοπαλούδη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά) που δολοφονήθηκαν άγρια ήταν κορίτσια μεγαλωμένα στην επαρχία, η οποία αφενός μεγαλώνει ακόμη τα παιδιά της με αρχές, αλλά και στην κοσμάρα τους, σε έναν μικρόκοσμο, όπου όλοι είναι γνωστοί και άρα ελεγχόμενοι. Ο κόσμος έξω όμως δεν είναι έτσι.

Στην ελληνική επαρχία ελλείψει ιδιαίτερης αλητείας, συμμοριών, πρεζοαντιφάδων κτλ τα παιδιά την επανάστα του μπάφου την βλέπουν μαγκιά, trendy, «κάνω την ζωή μου τώρα μην με ενοχλείς». Το ίδιο βέβαια μπορεί να συμβεί και στις καλύτερες οικογενειες των πόλεων. Αλλά η επαρχία είναι μία γυάλα, με άλλες αρχές και εκεί η αθωότητα των κοριτσιών ευδοκιμεί περισσότερο απ’ ότι στα αστικά κέντρα. Όπου και τα οπτικά ερεθίσματα είναι πολύ σκληρά.

Σε αυτή την γυάλα έρχεται να προστεθεί και αυτή η μπουρδολογία περί δικαιωματισμού, αντιρατσισμού, αντιφασισμού, αγώνα, αντίσταση και πάλη που τους μαθαίνουμε στα σχολεία και που ένα σπίτι με αντίστοιχα πιστεύω θα καλλιεργήσει.Πού θέλω να καταλήξω; Το να μην βγεις με τον Αλβανό που γνώρισες σε μπαρ πριν λίγες ημέρες στις 4 η ώρα το πρωί δεν είναι ρατσισμός, είναι αυτοπροστασία. Το να προβληματιστείς για έναν αντίφα «τσακίζω τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» 30άρη σαγιονάρα που γνώρισες και θέλει να σε πάει κάμπινγκ στα κατσάβραχα της Φολεγάνδρου δεν είναι φασισμός, είναι αυτοπροστασία. Το να θέλεις στα 18 σου να ζήσεις την ζωή σου, να σπουδάσεις, αντί να παντρευτείς έναν προβληματικό Μπάμπη 12 χρόνια μεγαλύτερο σου, δεν είναι ανηθικότητα, είναι αυτοπροστασία.

Κοινώς τα παιδιά δεν τα μεγαλώνουμε σαν ζαβά, γιατί ο κόσμος έξω δεν είναι τόσο ιδανικά πλασμένος. Διάβασα τον πατέρα να λέει «το παιδί μας διάβαζε, πρώτη φορά το αφήσαμε στα 26 να πάει διακοπές». Πρώτη φορά πήγε διακοπές μόνο του στα 26. Και το «άφησαν». Ολόκληρη γυναίκα. Και δεν προβληματίστηκαν τι καταλαβαίνει ένα κορίτσι που μέχρι τα 26 δεν έχει πάει πουθενά και τρέχει με τα αντίσκηνα στην πρωην άγονη γραμμή. Ούτε ήξεραν ποιος είναι ο αντίφας σαγιονάρας. Ούτε είχαν παρατηρήσει κάτι ένα χρόνο που ήταν η κόρη τους με αυτόν, με τον οποίο να υποθέσω ότι μοιράζονταν τις ίδιες αντιλήψεις. Αλλιώς πώς;Δεν φταίει η κοπέλα βέβαια. Αλλά αν ήμουν γονιός, θα σκεφτόμουν λίγο τι έκανα λάθος. Γιατί δεν είναι η κακιά στιγμή εν προκειμένω. Είναι ένας αθώος άνθρωπος που πήγε να παίξει με την τύχη του, γιατί δεν του μάθαμε να φυλάγεται από τους λύκους.

Αν κάτι είναι εφικτό, δεν είναι να εξαφανίσουμε τους «γυναικοκτόνους» και τις «ανδροκτόνες». Είναι όμως να μαθουμε στα παιδιά να φυλάγονται από ψυχάκηδες, χωρίς να τα φοβίσουμε για τον κόσμο και τις σχέσεις. Τρελοί, κακοί, προβληματικοί θα υπάρχουν πάντα και από τα δύο φύλα. Να μάθουν να τους αναγνωρίζουν και να απομακρύνονται.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Εὐρωδικαστήρια μαντιλιῶν καὶ μπουγάδων

«Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε σφόδρα σήμερα την απόφαση της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης να επιτρέψει υπό όρους την απαγόρευση της ισλαμικής μαντίλας στον χώρο εργασίας, κατηγορώντας την ότι απαρνείται τη θρησκευτική ελευθερία.» (ΑΜΠΕ, 19-2-2021, «Ερντογάν: Επικρίνει απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ για την ισλαμική μαντίλα»)

Ἐπειδὴ δὲν εἴμαστε λενινιστὲς ἢ κάποιο ἄλλο ἀριστερὸ μεταγενέστερο κατασκεύασμα, ποὺ ὡς δόγμα ἔχει ὅτι ἐπικρίνουμε ἢ ἐγκρίνουμε κάποιο πράγμα ἀνάλογα, καὶ μόνο ἀνάλογα, μὲ τὸ τί ἰσχυρίζεται ὁ ἐχθρός μας, δυστυχῶς ὁ Ἐρντογὰν ἔχει δίκαιο.

Τὸ Ἰσλὰμ γιὰ πολλοὺς λόγους πολλαπλασιάζεται στὴν Εὐρώπη, καὶ οἱ ἀθεοάτεκνοι (ἐνίοτε καὶ παιδόφιλοι) τοῦ Μάη (ποὺ κάποτε καλωσόριζαν τὸ Ἰσλὰμ στὴν Εὐρώπη) νομίζουν ὅτι κρύβοντάς το κάτω ἀπὸ τὸ χαλάκι τοῦ οὐδετερόθρησκου χώρου ἐργασίας θὰ τὸ ἀπονευρώσουν καὶ θὰ τὸ ἐξαερώσουν. Αὐτὸ ἴσως νὰ ἴσχυε σὲ παλιότερες ἐποχές, ἀλλὰ σίγουρα δὲν ἰσχύει πλέον μετὰ τὸ 2015. Αὐτὸ ποὺ κάνουν τέτοιες ἀποφάσεις εἶναι ὄχι νὰ ἐξουδετερώνουν τὸ Ἰσλὰμ ὡς δημόσια παρουσία, ὑπενθύμιση καὶ …«ὑπόσχεση» γιὰ τὸ μέλλον, ἀλλὰ ἐν τέλει νὰ φιμώνουν τὶς ἐναπομείνασες χριστιανικὲς φωνὲς ἀντίστασης ὑποχρεώνοντάς τες νὰ σωπάσουν «γιὰ νὰ ὑποχρεωθοῦν μιμητικὰ καὶ οἱ Μουσουλμάνοι νὰ κάνουν τὸ ἴδιο», γιατὶ οἱ τελευταῖοι δὲν πρόκειται νὰ μιμηθοῦν κανέναν -καταρχάς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

τὸ παιδὶ καὶ τὸ κορίτσι

Ἔγινε ἀγώνας γιὰ νὰ λέμε «ἔχω τόσα ἀγόρια καὶ τόσα κορίτσια» ἀντὶ «ἔχω τόσα παιδιὰ καὶ τόσα κορίτσια», κι ὅλο αὐτὸ κατέληξε στὸ λέμε «ἀνθρωποκτονία» καὶ «γυναικοκτονία», δηλαδὴ νὰ λέμε ὅτι ἄλλο ἄνθρωπος καὶ ἄλλο γυναίκα. Δηλαδὴ ὅτι ἡ γυναίκα δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ἠθικὰ καὶ ἴσως καὶ νομικά. Τὴν ἴδια στιγμὴ βέβαια, ποὺ λέμε ὅτι ζῶο (σκυλάκια κ.λπ.) καὶ ἄνθρωποι ἔχουν ἴδια ἀκριβῶς ἀξία καὶ ἀπαξία.

Μὴ στεναχωριέστε ὅμως καὶ τὸ ρίχνετε σὲ πολύπλοκες συζητήσεις ὁρισμῶν καὶ ἰδιοτήτων. Τὸ Ἰσλάμ (μὲ ἕτοιμες φόρμουλες καὶ ὁρισμούς), στὸ ὁποῖο δὲν ἀσκεῖτε καμμία κριτικὴ περὶ πατριαρχίας ἤ, ἐὰν ἀσκεῖτε τὴν ἀσκεῖτε ὡς ἄτεκνοι, θὰ σᾶς λύσει ὅλα τὰ προβλήματα καὶ ἀπορίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους καὶ θὰ σᾶς ξηγήσει τὸ ὄνειρο. Οἱ συζητήσεις μεταξὺ μελλοθάνατων κάποτε τελειώνουν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

Τὸ ὑπόγειο τοῦνελ τῆς Μυκόνου

Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς, μὲ 85% τεῖχος ἀνοσίας, μόνο ἐμβολιασμένους ἢ ἀρνητικοὺς στὸ πλοῖο. Θὰ πηγαίνουν κρυφὰ μέσω ὑπόγειου τοῦνελ ἀπὸ τὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα στὴν Μύκονο οἱ λεπροί, καὶ ἔτσι μεταδίδουν τὸν ἱὸ αὐξάνοντας τόσο γρήγορα τὰ κρούσματα. Κι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ τὸ νησὶ τοῦ νεοελληνικοῦ πολιτισμοῦ (Αἰγαῖο κι ἄλλα τέτοια) ἦταν ὑπόδειγμα ἐμβολιαστικοῦ κινήματος, ὁ ἐπισκέπτης θὰ κάθεται χωρὶς μουσικὴ καὶ τὰμ τάμ. Ποῦ νὰ ἐξηγήσουν τώρα οἱ «εἰδικοὶ» στοὺς ἀφιονισμένους ὁπαδούς τους τῶν ΜΚΔ καὶ ΜΜΕ ὅτι τὸ «τεῖχος τῆς ἀνοσίας» δὲν εἶναι ἔτσι ὅπως τὰ λέγαμε; Ὅτι τὸ Ἰσραὴλ λέει πὼς ἡ Πφάιτσερ δὲν παρέχει 95% ἀλλὰ 64% προστασία; Φαντάζομαι ὅτι στὸ 64% θὰ βρίσκονται καὶ ἄτομα μὲ πιθανότητες ἐλάχιστες (λόγῳ ὑγείας ἢ ἡλικίας) νὰ κολλήσουν.

5% μὴ ἀνοσία σημαίνει 500.000 ἄρρωστους Ἕλληνες ἂν ἐμβολιάζονταν καὶ τὰ 10 ἑκατομμύρια. Ὅσο οἱ ΜΕΘ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν τοὺς πρὸ ἐμβολίου ἀρρώστους, ἄλλο τόσο δὲν θὰ ἄντεχαν τοὺς ἐμβολιασθέντες ἀρρώστους. Καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις οἱ ΜΕΘ δὲν θὰ ἐπαρκοῦσαν.

Ἀλλὰ ὅλο καὶ κάποιος ἔνοχος θὰ βρεῖ. Εἴτε ὅτι δὲν ἐμβολιάστηκαν τὰ γκαρσόνια, εἴτε τὸ ἀνεμβολίαστο 15% τῶν ντόπιων. Ποτὲ οἱ τουρίστες, ποτὲ οἱ ἐγχώριοι τουρίστες καὶ φυσικὰ ποτὲ οἱ ἀλάθητοι τῆς κυβέρνησης.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Καρικατοῦρες Ἐμφυλίων

Γιὰ νὰ κάνεις Ἐμφύλιο πρέπει νὰ εἶσαι ζωντανός, κι ὁ ἀντίπαλός σου, δηλαδὴ νὰ ἔχεις νὰ μοιράσεις πράγματα μὲ νόημα καὶ ζωντανά. Οἱ νεκροὶ μποροῦν νὰ κάνουν ἐμφύλιο μόνο γιὰ τὰ ἀμιγὴ καὶ τὰ μεικτὰ καταστήματα. Οἱ δὲ ἀριστεροφιλελέδες πέρα ἀπὸ 1-2 χαρακτηριστικά τους μοιάζουν μὲ τοὺς «ἀντιεμβολιαστὲς» στο ὅτι ἐπικαλοῦνται κάτι ἀνύπαρκτο στὴν Ἑλλάδα (καὶ τὸν κόσμο). Εἴτε αὐτὸ συνίσταται σὲ πράγματα ποὺ θὰ (λέμε τώρα… ) ἔρθουν εἴτε σὲ πράγματα ποὺ κάποτε ὑπῆρξαν. Εἴτε αὐτὸ λέγεται τὸ πολυπόθητο δυτικὸ κράτος εἴτε ὁ φιλόχριστος λαὸς καὶ στρατὸς κ.λπ., ἀντίστοιχα.

Ἡ νεότερη Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅπως τὴν περιέγραψε ὁ Κονδύλης, εἶναι πολὺ χειρότερη τῆς περιγραφῆς του. Διαχρονικά, ἐννοῶ. Ἡ δὲ μεσαία της τάξη δὲν πιάνει «μία» μπροστὰ στοὺς ἀγροτοποιμενικοὺς πληθυσμοὺς «νοικοκυραίων» ποὺ ἔκτιζαν καὶ συντηροῦσαν σχολεῖα, φρόντιζαν γιὰ τὴν ἀσφάλειά τους κ.λπ. κ.λπ.

Οἱ νεκροὶ μποροῦν νὰ παίζουν. Τὸ θέμα εἶναι πότε καὶ πῶς θὰ μποῦν στοὺς τάφους τους. Ἢ ποιὸς θὰ σμπρώξει τὸ πτῶμα στὸ λάκκο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 5 Σχόλια

Οἱ κατασκευαστές

τοῦ ποδοσφαίρου ἀφοῦ δὲν ξέρουν νὰ βαρᾶν πέναλντυ, συνιστοῦν Ἰταλία, δηλαδὴ Μέρκελ. Διάβασα ἕως καὶ σχόλια ὅτι ὡραῖα ποὺ ἔχασε μιὰ μὴ εὐρωπαϊκὴ χώρα -ἀπὸ ἄτομα ποὺ προφανῶς πατρίδα (o muerte) ἔχουν τὴν Ἐβρόπη. Νά λοιπόν:

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Γιατί Ἀγγλία

Γιατὶ ἔκαναν τὸ γενναῖο βῆμα καὶ ἔφτυσαν τὴ Γερμανία, καὶ τάχα ὅλη ἡ Εὐρώπη τοὺς ἀντιπαθεῖ, ἐνῶ εἶναι οἱ Γερμαναραδες ποὺ «κατεβάζουν γραμμή».

Ἀλλὰ καὶ γιατὶ τὸν ἐχθρό σου τὸν ξέρεις, ἐνῶ τὸν τάχα σου φίλο οὔνα φάτσα οὔνα ράτσα καὶ τάχα «μοιάζουμε», ποὺ σὲ χτυπᾶ πισώπλατα (1913 Β. Ἤπειρος, 1922 Μ. Ἀσία) ἢ φανερὰ (1940) ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε κράτος χωρὶς νὰ τοῦ ἔχεις κάνει κανένα κακὸ καὶ αὐτὸς ὀνειρεύεται τὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία σὲ βάρος σου, δὲν τὸν ξέρεις. Αὐτοὶ οἱ αἰώνιοι Λατίνοι μὲ Λομβαρδικὴ-γερμανικὴ (καὶ νορμανδικὴ στὸ νότο) ψυχή, ποὺ ὅταν ἔγιναν Καθολικοὶ (Ν. Ἰταλοί) ἔγιναν μαφιόζοι καὶ μαχαιροβγάλτες, ἐνῶ πρὶν ἔπαιζαν στὰ ζάρια (1204) τὸ κράτος μας, σιγὰ μὴ μᾶς μοιάζουν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

Μπάιροϊτς..

Τὸ εἰσιτήριο θεάτρου στοιχίζει ἀπὸ 2 μέχρι 4 ρούβλια, τὸ εἰσιτήριο κινηματογράφου ἀπὸ 30 μέχρι 70 καπίκια, τὸ εἰσιτήριο μουσείου 1 ρούβλι τὸ πολύ (συχνὰ ὅμως ἡ εἴσοδος σὲ μουσεῖα εἶναι ἐλεύθερη. [….] Ἡ συμμετοχὴ σὲ τουριστικὸ ταξίδι σὲ μιὰ ἢ δυὸ πόλεις (ἐπιδοτούμενο ἀπὸ τὸ συνδικάτο οὐσιαστικὰ γιὰ ὅλους) στοιχίζει 20-30 ρούβλια (σὲ μέτρια ἀπόσταση, μαζὶ μὲ τὰ εἰσιτήρια, τὸ ξενοδοχεῖο καὶ τὰ γεύματα).

ΕΣΣΔ, 100 ἐρωτήσεις καὶ ἀπαντήσεις, Μόσχα 1986, σ. 99.

Das Recht auf Dummheit. — Der ermüdete und langsam athmende Arbeiter, der gutmüthig blickt, der die Dinge gehen lässt, wie sie gehn: diese typische Figur, der man jetzt, im Zeitalter der Arbeit (und des „Reichs“! —) in allen Klassen der Gesellschaft begegnet, nimmt heute gerade die Kunst für sich in Anspruch, eingerechnet das Buch, vor Allem das Journal, — um wie viel mehr die schöne Natur, Italien… Der Mensch des Abends, mit den „entschlafenen wilden Trieben“, von denen Faust redet, bedarf der Sommerfrische, des Seebads, der Gletscher, Bayreuth’s… In solchen Zeitaltern hat die Kunst ein Recht auf reine Thorheit, — als eine Art Ferien für Geist, Witz und Gemüth. Das verstand Wagner. Die reine Thorheit stellt wieder her…

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

λεφτὰ δὲν ὑπάρχουν

Μ’ ἀρέσει ποὺ λένε τέτοια πράγματα ἡ κυβέρνηση, καὶ ὡστόσο οἱ ἐργατοπατέρες ἢ πρόεδροι τῶν σωματείων ἢ π.χ. τὸ ΚΚΕ, τὸ Σύριζα καὶ ὅλη ἡ ἀντικαπιταλιστικὴ Ἀριστερὰ δὲν μιλᾶνε. Εὔκολα ἐξηγεῖται ἡ μουγκαμάρα τους: Οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι περισσότερο ἐπιστημονολάτρες παρὰ ὑπερασπιστές (χά, χά! τί; ποιοί;) τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζόμενων. Τοὺς ἔρχεται πριαπισμὸς τῶν ἀνθρώπων (τῶν Ἀριστερῶν) ὅταν δοῦν τὴν θεά τους τὴν Ἐπιστήμη νὰ ἐφαρμόζεται, καὶ μὲ τέτοιον ἡδονισμὸ δὲν μποροῦν νὰ διαμαρτυρηθοῦν στὸν Μητσοτάκη, οὔτε κἂν στὸν Ἄδωνι, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα φασίστα τὸν ἀνεβάζουν φασίστα τὸν κατεβάζουν.

Posted in Αριστερά | Σχολιάστε