μουστάκια

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ὅλοι μαζί, στὸ μάθημα

Όσοι νομίζετε ακόμη ότι στο μάθημα της «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης», οι μαθητές ενημερώνονται μόνο για το ανθρώπινο σώμα ή για τους πιθανούς κινδύνους που μπορούν να προκύψουν μέσω της σεξουαλικής δραστηριότητας, είστε πολύ γελασμένοι. Και για του λόγου το αληθές, να μερικά αποσπάσματα από το εκπαιδευτικό υλικό του μαθήματος που είναι ανεβασμένα στο σάιτ του Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. (iep.edu.gr/el/ekpaideftika-programmata-yliko, σημειωτέον ότι το μάθημα απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου ) : «Γράψτε τη λέξη Φύλο στην κορυφή του πίνακα.- Ζητήστε από τους/τις μαθητές/-τριες να απευθυνθούν στον/στην διπλανό/η τους και να συζητήσουν για το τι μπορεί να σημαίνει η λέξη. Αφήστε τους/τις μαθητές/-τριες να μοιραστούν τις απαντήσεις τους. Συνήθως οι μαθητές/-τριες θα πουν ότι το φύλο είναι το αν είσαι αγόρι ή κορίτσι.-Πείτε στους/στις μαθητές/-τριες ότι το φύλο είναι η εσωτερική σου αίσθηση να είσαι κορίτσι, αγόρι, κανένα από τα δύο ή και τα δύο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που οι άνθρωποι προσδιορίζουν το φύλο τους και υπάρχουν πολλά φύλα.-Επίσης πείτε στους/στις μαθητές/-τριες ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να είσαι κορίτσι, αγόρι, κανένα από τα δύο ή και τα δύο και ότι αυτό θα το συζητήσετε περισσότερο καθώς κάνετε τη δραστηριότητα… -Ένας απλός τρόπος να εξηγήσετε το παραπάνω στους/στις μαθητές/-τριες είναι να πείτε ότι όταν γεννιέται ένα παιδί, ο/η γιατρός κοιτάζει την ανατομία του σώματος και λέει αν είναι κορίτσι, αγόρι ή ίντερσεξ. Ωστόσο επειδή τα μωρά δεν μπορούν να μιλήσουν ακόμα, δεν μπορούν να μας πουν πώς νιώθουν. Όταν αρχίζουν να μιλάνε, μπορεί να πουν αν είναι κορίτσια ή αγόρια ή και τα δύο ή τίποτα.»»Η βασική αρχή είναι ότι ο ι ά ν δ ρ ε ς κ α ι ο ι γ υ ν α ί κ ε ς «γ ί ν ο ν τ α ι, δ ε γ ε ν ν ι ο ύν τ α ι» και άρα, όταν κάποιος/α γεννιέται με κάποια ανατομικά χαρακτηριστικά δεν είναι απαραίτητο αυτά να καθορίζουν την ταυτότητά του. Η αρρενωπότητα και η θηλυκότητα είναι ρόλοι και επιτελούνται. Δικαίωμα αλλά και υποχρέωση, που δημιουργεί καταπίεση. Τα αρσενικά και θηλυκά άτομα γινόμαστε άντρες ή γυναίκες αντιγράφοντας τις συμπεριφορές που βλέπουμε γύρω μας μέσω ανταμοιβής ή τιμωρίας. Γι’ αυτό συμμορφωνόμαστε και μιμούμαστε συμπεριφορές φύλου, δεν τις καθορίζουν τα γονίδιά μας. Η αρρενωπότητα και η θηλυκότητα είναι προϊόντα κοινωνικής εκπαίδευσης, προϊόντα μίμησης και προσαρμογής σε συμπεριφορές και κοινωνικούς ρόλους ή στερεότυπα. Αυτά τα στερεότυπα είναι η «φυλακή» του φύλου μας.»Για να μην κοροϊδευόμαστε : στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες της Δύσης, το μάθημα της «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης» προωθεί μια ξεκάθαρη ιδεολογική και πολιτική ατζέντα. Προωθεί τη λεγόμενη «θεωρία του φύλου» που μας λέει ότι το φύλο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κοινωνική κατασκευή, ότι υπάρχουν άπειρα φύλα και ότι ο καθένας μπορεί να διαλέξει αυτό που του ταιριάζει, όπως διαλέγει τυρί στο σούπερ μάρκετ. Προωθεί μια αριστερίστικη παλαβή θεωρία που σκοπό έχει να αποδομήσει όχι μόνο όλες τις σταθερές του Δυτικού πολιτισμού αλλά και την ίδια τη βιολογία, την ίδια την πραγματικότητα. Μάλιστα, μέσα από το μάθημα αυτό, η «θεωρία του φύλου» παρουσιάζεται σαν επιστημονικό θέσφατο, σαν η μοναδική αλήθεια, όταν στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτε το επιστημονικό, αφού είναι μια ακόμη κοινωνιολογική θεωρία, μέσα στις χιλιάδες που κυκλοφορούν, η οποία μάλιστα εχει δεχτεί σκληρές επικρίσεις από επιστημονες, διανοούμενους, πολιτικούς και δημοσιογράφους. (φυσικά, οι μαθητές των ελληνικών γυμνασιών δεν πρόκειται ποτέ να διδαχτούν την αντίθετη άποψη). Και το κερασάκι στην τούρτα είναι πως το εκπαιδευτικό υλικό του μαθήματος αυτού δεν το ετοιμάζει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά μια σκληροπυρηνική ακτιβιστική ΛΟΑΤΚΙ οργάνωση, το «Πολύχρωμο Σχολείο», που υποστηρίζει με φανατισμό όλες αυτές τις αμφισβητούμενες θεωρίες. Το να διδάσκεις στα σχολεία «θεωρία του φύλου» με αυτόν τον τρόπο είναι τόσο εξοργιστικό, τόσο παράλογο όσο και το να διδάσκεις στα σχολεία μαρξισμό, να τον παρουσιάζεις σαν τη μοναδική επιστημονική αλήθεια και μάλιστα τα βιβλία να τα γράφει επιτροπή του ΚΚΕ υπό τον Θανάση Παφίλη! Το μάθημα της «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ξεδιάντροπη αριστερίστικη πολιτική προπαγάνδα σε ανήλικα παιδιά με τις πλάτες της τάχα κεντροδεξιάς κυβέρνησης της «Νέας Δημοκρατίας», η οποία γι’ αλλη μια φορά αποδεικνύεται πρωτοπορός στην εισαγωγή κάθε ορθοπολιτικής παλαβομάρας στην χώρα μας.

Πηγή

Θὰ φέρουν καὶ κατάλληλους καθηγητὲς γιὰ τὸ μάθημα (οἱ κανονικοὶ δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὸ ἐσωτερικεύσουν), γιὰ νὰ μὴν γίνει τσίρκο τὸ μάθημα ἀπὸ τὰ γέλια. Ψιλὰ γράμματα γιὰ ὅσους νομίζουν ὅτι Ἀριστερὰ καὶ Δεξιὰ διαφέρουν. Ποῦ νὰ τὰ ποῦν καὶ στὴ μαμά τους ποὺ ψηφίζει ΝΔ, δηλαδή. Πῶς μετὰ θὰ πάει στὴ προεκλογικὴ συγκέντρωση βαστώντας τὴ σημαία (τὴν ἑλληνική);

Ἂν δὲν φύγει αὐτὴ ἡ κυβέρνηση, δὲν θὰ πάρουμε οὔτε μιὰ ἀνάσα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 7 Σχόλια

emballage

Ὥρα νὰ τὰ μαζεύουν οἱ Γάλλοι, γι’ αὐτὸ ἔκαναν ἀμπαλὰζ τὴν Ἁψίδα τοῦ Θριάμβου. Ποιοὶ θρίαμβοι ἄλλωστε. Μὲ ξένα (ἀμερικανικά) κόλλυβα τὸ 1918 καὶ τὸ 1945. Άπὸ τὸ Ναπολέοντα καὶ μετά, οἱ Γάλλοι εἶναι παράρτημα τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Δυστυχῶς, προηγουμένως οὔτε οἱ καθολικοὶ Ἱσπανοὶ οὔτε οἱ καθολικοὶ Γάλλοι (πρὸ τοῦ θαυμαστοῦ νέου κόσμου τοῦ 1789) δὲν νίκησαν τοὺς νορδικοὺς Ἄγγλους περιορίζοντάς τους στὸ νησί τους, καὶ ἔτσι ὁ Νέος Κόσμος, δηλαδὴ καὶ οἱ Νέοι Χρόνοι, βάφτηκε νορδικοπροτεσταντικὸς γιὰ πάντα. Ξέρετε: ἀτομικισμός, «ἀρνητικὴ κριτικὴ» («θεολόγων» -προτεσταντῶν…), ἀθεϊσμός, δηλαδὴ ἀποδόμηση τῆς Εὐρώπης. Παράλληλα (πιθανολογῶ), ἡ ἥττα αὐτὴ τῆς καθολικῆς Γαλλίας ὁδήγησε στὸ κοσμικὸ κράτος, δηλαδὴ στὸ κράτος-Ἐχθρὸ τῆς κοινωνίας ποὺ τὸ ἔφτιαξε. Ἅμα σοῦ παίρνουν ὅλες τὶς ἀποικίες ἐκτὸς Ἀφρικῆς κι Ὠκεανίας, διώχνοντάς σε ἀπὸ τὴν Ἀμερική, θὲς κάπως νὰ ξεσπάσεις καὶ νὰ κόψεις κι ἕνα κεφάλι βασιλικό.

Ἐναλλακτικά, τὸ ἀμπαλὰζ εἶναι μιὰ τεράστια μπούργκα, ποὺ συμβολίζει αὐτὸ ποὺ θὰ γίνει ἡ Γαλλία καὶ ἡ λοιπὴ Εὐρώπη. Γιατί μονο οἱ γυναῖκες; Καὶ ἡ Ἁψίδα γένους θηλυκοῦ εἶναι (στὰ ἑλληνικά). Ὅπως σχεδὸν πάντα συμβαίνει, οἱ πρωτοποριακὲς ἰδέες ὅλων τῶν ἀποχριστιανισμένων βοηθοῦν ἔστω καὶ συμβολικὰ στὸ νὰ γίνει ὅ,τι δὲν ἔγινε τὸν 8ο αἰ. στὴν Εὐρώπη, ὁ ἐξισλαμισμός της.

Βοηθᾶ κι ὁ Μέγας Φιλέλληνας (ὄχι σὰν τὸν φιλότουρκο Τράμπ) τῆς δυτικῆς Λιβύης Μπάιντεν, ποὺ ἀντὶ νὰ θέσει τὸ δίλημμα «ΗΠΑ-Λοιπὸς Κόσμος» (σὰν τον Τράμπ), ἢ «Δύση-Ὑπόλοιπος Κόσμος» (ὅπως θὰ θέλαν μερικοί), βάζει τὸ «Ἀγγλοσάξωνες-λοιπὴ Δύση». Διαφορὰ μηδενική, ἂν καὶ στρατηγικὰ πιὸ σοφή.

Καὶ τώρα, δὲν μᾶς ἔλειπαν ὅλα τὰ ἄλλα, ἔχουμε αὐτὸν τὸν αὐταρχικὸ φιλελὲ (εἴδωλο τοῦ Κυριάκου) νὰ ζητᾶ εὐρωπαϊκὸ στρατό. Γιὰ ἀντιστάθμισμα στὸ ἄδειασμα τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Δηλαδή, αἰώνια ἀγάπη μὲ τοὺς Γερμανούς. Ρὲ δὲν τρῶτε παντεσπάνι καλύτερα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Οἱ πολὺ σὶκ στὴν Μπογδανία

χάριν συναίνεσης βρίσκουν ὡς θεόσταλτο δῶρο τὸν Μπογδᾶνο, ὁ ὁποῖος ἀνήκει σὲ κόμμα ποὺ ἀντιμάχεται τὸν «νατιβισμό», ἀλλὰ πουλᾶ φύκια στοὺς ἀγανακτισμένους δεξιούς, καὶ κατόπιν τρῶνε στὰ κοινὰ ἀριστεροφιλελὲ γεύματα στὶς πολυπολιτισμικὲς ταβέρνες (ἔστω, εἰκονικὲς πλέον, σίγουρα ἐκτὸς ἰσλαμικῶν γειτονιῶν).

— —

Καλά ο Μπογδάνος έχει υιοθετήσει το ύφος της πρόκλησης για να κερδίσει. Την πραγματικότητα όμως πίσω από τη λίστα δεν την ακουμπά κανείς. Μόνο τον Συρίγο άκουσα να κρατά τις πρέπουσες αποστάσεις. Οι θιγμένοι από τον Μπογδάνο, που ακριβώς ζουν; Έχουν περπατήσει καν στην Ομόνοια ή στην Αχαρνών; Ή είναι οπαδοί της «πολυπολιτισμικής» Κυψέλης των ηθοποιών και των ομόφυλων ζευγαριών; Είναι τα τυπάκια του Κουκακίου (με τα πρασινομπλε μαλλιά και το μπλαζέ ύφος); Βέβαια, εάν είσαι υπέρ της αγαμίας, της μη απόκτησης παιδιών (που θα πρέπει κάπου να τα πας σχολείο ή αθλητισμό), κατά της οικογένειας, υπέρ των ινδικών ή αιθιοπικών γεύσεων, ή υπέρ ανδρών και γυναικών προς χρήση από την Ασία ή την Αφρική, δεν σε απασχολούν όλα αυτά τα «φασιστικά». Αρπάζεσαι με το τυπικό ατόπημα της αναγραφής ονομάτων στη λίστα, και χτίζεις το άλλοθι σου πάνω στη περσόνα του Μπογδάνου. Για την ταμπακιέρα τίποτα! Τι να κάνει και η κυβέρνηση; Να τολμήσει να πει ότι δεν είμαστε φιλόξενη αποθήκη ασιατών; Να χάσουμε το μπαξίσι από την Ευρώπη; Είμαστε σοβαροί;

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

οἱ ἔμποροι

μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους, κατάφεραν καὶ πέτυχαν τὴν ἀπόσπαση τῶν βυζαντινῶν ἀρχαιοτήτων στὴ Βενιζέλου.

Βλέπετε, 15 χρόνια εἶναι μιὰ ὁλόκληρη Ζωὴ γιὰ ὅσους βλέπουν τὴ ζωὴ μιᾶς κοινωνίας μὲ τὸ μέτρο τῆς δικῆς τους ζωῆς, τῆς ἀτομικῆς. Ἀλλιῶς τὰ βλέπεις ὅταν μετρᾶς μὲ τοὺς αἰῶνες καὶ τὶς χιλιετίες. Τότε μπορεῖς νὰ κρίνεις διαφορετικὰ τὴν ἀξία κάθε ἀπόφασης. Μόνο νὰ ξέρετε ὅτι αὐτὴ ἡ βιασύνη (τῶν 15 ἐτῶν ἔστω) ἔφτιαξε αὐτὸ τὸ ἀπαισιούργημα ποὺ λέγεται νεοελληνικὴ πόλη.

Δὲν ἔχω κάτι μὲ τοὺς ἐμπόρους. Μαζὶ μ’ αὐτοὺς ἀντιπαθῶ τὴν κάθε εἴδους Ἀριστερὰ ποὺ ἔσπαζε βιτρίνες καταστημάτων αὐτοδικαιολογούμενη πὼς ἄλλο ζωὲς καὶ ἄλλο βιτρίνες, ὅπως ἀντιπαθῶ καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια τριγυρνᾶν ἄφοβα καὶ μὲ θράσος στοὺς δρόμου τοῦ κέντρου κατακλέβοντας κόσμο καὶ κάνοντας ὅλους μας νὰ τὸ ἀποφεύγουμε γιὰ τὰ ψώνια μας. Οὔτε ξεγελιέμαι ἀπὸ τοὺς ἰδεολογικὰ ἀντιβυζαντινοὺς ποὺ τώρα ἀνακάλυψαν τὴν ἀξία τοῦ Βυζαντίου, οὔτε ταυτίζομαι μαζί τους, οὔτε μ’ ἄρεσε ἡ ἀνικανότητα τῆς προηγούμενης κυβέρνησης.

Ἀλλὰ ἀπορῶ πῶς γίνεται οἱ ἔμποροι νὰ πιστεύουν ὅτι ἐὰν ἡ Βενιζέλου ὁλοκληρωθεῖ πιὸ γρήγορα, θὰ προκόψουν τὰ μαγαζιά τους. Στὸν ἀγγελικὸ αὐτὸν κόσμο δὲν ὑπάρχει Κρίση, ἀλλὰ φταῖνε τὰ βυζαντινὰ ἀρχαῖα. Σὰ νὰ μὴν ἔχουν γίνει ἐδῶ καὶ δέκα χρόνια ἐμπορικὰ κέντρα ἐκτὸς Κέντρου (ἀνατολικὰ καὶ δυτικὰ τῆς πόλης) ὅπου πηγαίνουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν θέλουν νὰ φᾶν 2 ὧρες στὸ μποτιλιάρισμα ἢ στὰ ΜΜΜ καὶ στὸ παρκάρισμα κι ὅλα αὐτὰ μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀγοράσουν ἕνα παπούτσι κι ἕνα τζίν. Γιὰ ποιὰ καὶ πόσα ἐμπορικὰ καταστήματα μιλᾶμε, καταρχήν, σὲ ἕνα σταυροδρόμι (Ἐγνατίας καὶ Βενιζέλου) τοῦ ὁποίου τὰ 2/4 τῶν γωνιῶν εἶναι «πιασμένα» ἀπὸ τὸ Χαμζὰ Μπέη τζαμὶ (Ἀλκαζάρ, κι ἀπὸ πάνω του τὸ πρώην δημαρχεῖο), καὶ ἀπὸ μικρὸ πάρκο μετὰ τὸ ὁποῖο βρίσκεται τὸ ὀθωμανικὸ Μπεζεστένι; Ἔχουν τὴν ἐντύπωση οἱ ἔμποροι τῆς περιοχῆς πέριξ τοῦ σταυροδρομιοῦ (ἂς ποῦμε 30-40 μ.) ὅτι θὰ πᾶμε ἄφοβα μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά μας ἢ (ἀκόμη χειρότερα) οἱ γυναῖκες καὶ κοπέλες μόνες τους, νὰ ψωνίσουμε ἢ νὰ βολτάρουμε σὲ μιὰ περιοχὴ γεμάτη νέους ἄνδρες ἀγνώστων στοιχείων; (Ἤ, κάποιοι, μὲ 10 ὀνόματα!) Σιγὰ μὴν πᾶμε, καημένε! Ἢ μήπως οἱ γυναῖκες δὲν μποροῦν ψωνίζοντας νὰ μεταβοῦν ἀπὸ τὸ σταθμὸ Ἁγίας Σοφίας ὣς τὴ Βενιζέλου; Γιαγιάδες εἶναι; Δὲν μᾶς φταῖν οἱ λαμαρίνες σὲ μιὰ ἔκταση 50 μ (Ἐγνατία καὶ Βενιζέλου, ἀνατολικὰ καὶ νότια ἀπὸ τὸ σταυροδρόμι). Ἡ ὑποβάθμιση τῆς περιοχῆς πρὸς δυτικὰ καὶ ἄνω τῆς Ἐγνατίας, ποὺ δὲν ἀντιστρέφεται μὲ φροὺ φροὺ καὶ γκλαμουριά, μᾶς φταίει. Αὐτὸ μένει νὰ ἀποδειχθεῖ τώρα ποὺ τὰ ἀρχαῖα ξεκολλήθηκαν. Ἂν ὁλόκληρος ἐμπορικὸς σύλλογος θεωρεῖ ὅτι ἡ μοίρα τῶν καταστημάτων αὐτῶν θὰ ἀλλάξει τόσο ὥστε νὰ δικαιολογεῖται ἡ ἀπόσπαση, καὶ ἔπρεπε νὰ ἔχει τέτοια στάση, αὐτὸ θὰ τὸ δοῦμε. Εἶναι καλὸ νὰ ὑπάρχει τὸ ἐμπόριο, οἱ ἁπλοὶ καταστηματάρχες. Μὲ κάποιους κανόνες καὶ κάποια ἱεράρχηση ἀξιῶν ὅμως. Τί θὰ πάθαιναν μὲ 1-2 χρόνια παραπάνω ἀναμονῆς; Πῶς ζοῦσαν ἕως τώρα, μὲ 10 χρόνια λαμαρίνες; Τὸ ὅτι ἡ κυβέρνηση εἶπε στὴ ΔΕΘ ὅτι θὰ μετατεθεῖ ἡ παράδοση τοῦ μετρὸ στὸ τέλος τοῦ 2023 (δηλαδή, ἄλλα 2 χρονάκια -χαλαρά!) δὲν λέει τίποτε στοὺς καλούς μας δεξιοὺς μαγαζάτορες-ψηφοφόρους;

Τώρα, ὅσον ἀφορᾶ τὰ βυζαντινά, μέλλει νὰ δοῦμε πῶς θὰ ξανακολληθοῦν. Μακάρι νὰ ξανακολληθοῦν, τοῦβλα καὶ κομμάτια κιόνων ἀτάκτως ἐρριμένα, καὶ πλάκες τῆς λεωφόρου. Ἄραγε, κάτω ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ Θεσσαλονίκη δὲν ὑπῆρξε ἡ ρωμαϊκή; Καὶ κάτω ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ δὲν ὑπῆρξε ἡ ἑλληνιστικὴ Θεσσαλονίκη; Αὐτῶν τὰ στρώματα δὲν ἀξίζουν ἔρευνα καὶ μελέτη; Ξέρουμε τόσα πολλὰ γιὰ αὐτὲς τὶς περιόδους τῆς πόλης; Θὰ περάσουν γρήγορα ἀπὸ αὐτὰ καὶ θὰ τὰ θάψουν;

Τὰ ἐρωτήματα εἶναι ρητορικά, γιατὶ ἡ ἄποψή μου προφανῶς δὲν μετράει. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, τίποτα δὲν σώζεται

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Στὴ Βοστώνη, ἀδελφές μου (ὅλα γιὰ τὴ δεξίωση)

Μεγάλη χαρὰ οἱ φιλελέδες τῆς Ἑλλάδας ποὺ ἡ δωδεκαετὴς Ἀφγανὴ πῆγε στὴν Ἀμερική. Τὴν ἴδια χαρὰ κι ἀκόμη μεγαλύτερη δείχνουν ὅταν Ἑλληνόπουλα φεύγουν γιὰ πάντα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἐδῶ δὲν ἐπικρίνουμε (οὔτε ἐπικροτοῦμε) τὴν ἀπόφαση τοῦ κοριτσιοῦ νὰ πάει στὴν Ἀμερική. Ἀλλὰ κατακρίνουμε τοὺς Ἕλληνες ποὺ θέλουν νὰ ἀδειάσει ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ νέα παιδιά της. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἐμμέσως ἢ σαφῶς προβάλλουν ὡς πρότυπο τὴ φυγή. Ποὺ τὸ ὄνειρό τους εἶναι νὰ φορᾶνε τὸ φόρεμα καὶ νὰ πᾶνε στὴ δεξίωση στὸ Μπόστον καὶ στὴ Νέα Ὑόρκη κι ὅλοι νὰ θαυμάζουν τὰ διαμάντια ποὺ λάμπουν, καὶ νὰ ἔχουν κάτασπρα δόντια. Ποὺ θεωροῦν βιώσιμο παγκόσμιο σχέδιο (ἀνάπτυξης κ.λπ.) τὸ νὰ πᾶνε ὅλοι οἱ νέοι στὴ Δύση. Ποὺ θεωροῦν ἠθικὸ οἱ ἄριστοι νέοι ἀπὸ ὅλες τὶς χῶρες νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν πραγματικὴ πατρίδα τῶν φιλελέδων, τὴ Δύση, ἐγκαταλείποντας τὶς ἰδιαίτερες πατρίδες τους στὴν ἐρήμωση.

Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μᾶς κυβερνᾶνε, σὲ κυβέρνηση, ἀντιπολίτευση*, ΜΜΕ, ΜΚΔ, παντοῦ. Κι ὁ κόσμος ἐπικροτεῖ. Μὴν ξεγελιέστε ἀπὸ ἀερολογίες ἀντιστασιακές: Καὶ ὁ κόσμος ἐπικροτεῖ.

*Ἡ ὁμοιότητα τῶν φιλελέδων μὲ τοὺς Ἀριστεροὺς εἶναι προφανής: Οἱ Ἀριστεροὶ θέλουν καὶ θεωροῦν ἐφικτό, βιώσιμο καὶ ἠθικὸ ὅλοι οἱ «κατατρεγμένοι τοῦ κόσμου» νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴ Δύση. Οἱ φιλελέδες αὐτὸ τὸ θέλουν γιὰ τοὺς «ἀρίστους» ἢ τοὺς «νέους». Ἡ φυγὴ στὸ καλὸ μέλλον (τὸ ἄρθρο πίστης τῆς Νεοτερικότητας) τώρα γίνεται φυγὴ στὴ Δύση (ἐλλείψει μέλλοντος), καὶ γιὰ τὶς δύο ὀπτικές.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μόνο τά ἀηδόνια καί οἱ ἀρκοῦδες!

ΤΟ ΠΡΩΙ τῆς ἡμέρας πού ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐπρόκειτο νά…

… ἐκφωνήσει τήν πράγματι βαρυσήμαντο ὁμιλία του ἀπό τό βῆμα τῆς Διεθνοῦς Ἐκθέσεως Θεσσαλονίκης ἀποφάσισα νά ταξιδέψω ὁδικῶς στήν ἀγαπημένη μου Δυτική Μακεδονία: Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Κλεισούρα, Καστοριά, Ἔδεσσα, Νάουσα, Βέροια. Καί γιά λόγους συναισθηματικούς (ὁ πατέρας μου ὑπηρέτησε στό Κλεισοχώρι Ἐδέσσης καί ἀπό ἐκεῖ ἐπιστρατεύτηκε γιά τήν Κύπρο τό 1963) καί γιά λόγους προσωπικούς (ἐπισκέπτομαι τακτικά τήν Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου στήν Κλεισούρα, ἡ ὁποία ἀνηγέρθη τόν 15ο αἰῶνα καί συνομιλῶ μέ τήν ἡγουμένη Εὐφραιμία) ἀλλά καί γία λόγους δημοσιογραφικούς: ὅση ἀγωνία ἔχω γία τήν ἐρημοποίηση τῆς Θρᾴκης καί τήν ἀπίσχνασή της ἀπό τοπικό πληθυσμό ἄλλη τόση ἀγωνία ἔχω καί γιά τήν Δυτική Μακεδονία! Οἱ φίλοι μου ἀγρότες ἀπό τήν Νάουσα, ὁ Βασίλης καί ὁ Τάσος ἐπιμένουν κάθε φορά πού τούς βλέπω στο «Κλοσάρ» τοῦ Γιώργου Βασίλογλου: «Ἔλα νά δεῖς τί γίνεται στόν μακεδονικό κάμπο». Καί πῆγα. Ταξίδι ἀστραπή ἀπό τό πρωί ἕως τό ἀπόγευμα μαζί μέ τό προσκύνημα στήν Παναγία, ἀλλά πῆγα.

Τόν Πρωθυπουργό τόν ἄκουσα ἀπό τήν Βέροια στό «ράδιο Θεσσαλονίκη» τοῦ ἐξαιρετικοῦ Στέφανου Διαμαντόπουλου. Πῆγα λοιπόν, καί τό κοντράστ ἥταν ἐντυπωσιακό. Πέρασα μέσα ἀπό τήν Πτολεμαΐδα, ἡ πόλη Σάββατο, ἄδεια. Σπίτια πολλά κλειστά. Στήν Καστοριά τά ἴδια. Ὅμορφη ἡ πόλη, περήφανη ἀλλά καί ἐκεῖ πολλά σπίτια κλειστά. Ζήτημα ἄν μένουν 6.000-7.000 τόν χειμῶνα, «ἄσε τά νούμερα τῆς ἀπογραφῆς» μοῦ λένε οἱ ντόπιοι. Ἅγιος Ἀθανάσιος καί Νυμφαῖο δέν ζοῦν τίς δόξες τοῦ παρελθόντος. Εὐτυχῶς πού ὁ Μέρτζος παρακίνησε πρίν ἀπό χρόνια τόν παπα-Γιάννη νά ἐγκαταλείψει τήν κοσμική ζωή στήν Θεσσαλονίκη καί νά ἐνδυθεῖ τό ράσο, ἀλλιώς δέν θά εἶχε ἱερέα τό χωριό. Ἡ Νάουσα πάλι, ἐπίσης πόλη συνταξιούχων.

Τά Κλωστήρια Λαναρᾶ χάσκουν μέσα στήν πόλη ὡς φαντάσματα. Οἱ ἐγκαταστάσεις ἔγιναν πολυχῶρος πολιτισμοῦ. Τό νοσοκομεῖο τῆς πόλεως, ντροπή ἐξωτερικῶς. Ξεφλουδισμένοι ἐγκαταλελειμμένοι οἱ τοῖχοι του. Στήν εἴσοδο τῆς Βεροίας; Τά ἰδιωτικά διαγνωστικά κέντρα εἷναι πιό πολλά καί ἀπό τά σοῦπερ μάρκετ πλέον. Δείχνουν τό μέλλον τῆς δωρεάν ὑγείας… Πήγαμε με τόν Βασίλη καί τόν Τᾶσο στό Ἀρκοχῶρι, στό «Χάραμα» τοῦ Στέφανου. Καί ἀπό τήν ἄκρη τῆς πλαγιᾶς στό βάθος τῆς ὁποίας διακρίνονται τά ἀμπέλια τοῦ Μπουτάρη, αὐτοί οἱ δύο ὡραῖοι σπαθάτοι Μακεδόνες μοῦ περιέγραψαν τήν κατάσταση στήν «ἀγροτιά» ὅπως τήν ἀποκαλοῦσε κάποτε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου. Οἱ συνεταιρισμοί φθίνουν. Ἀγοράζουν τά προϊόντα τους φθηνότερα ἀπό ὅ,τι τά ἀγοράζουν οἱ ἔμποροι. Δέν συμφέρει πλέον νά μετέχεις σέ συνεταιρισμό. Ἐπιδοτεῖς μέ τήν χαμηλότερη πώληση τῶν προϊόντων σου τά ρουσφέτια καί τούς διορισμούς. Ἐργάτες γῆς δέν ὑπάρχουν πιά! Οἱ Ἕλληνες ἔφυγαν γιά Ἀθήνα, Θεσσαλονίκη ἤ καί τό ἐξωτερικό. Οἱ Ἀλβανοί πού σήκωσαν κάποτε στίς πλάτες τους τήν τοπική οἰκονομία -κάποια στιγμή πρέπει νά τούς τό ἀναγνωρίσουμε μέ θάρρος- ἔφυγαν γιά Γερμανία ἤ Ἀγγλία. Τό κόστος ἄρδευσης τῶν ἀγροτικῶν καλλιεργειῶν σέ σιτάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, ἀκτινίδια, λόγω αὔξησῃς τῆς τιμῆς τοῦ ρεύματος, ἔχει ἐκτοξευθεῖ. «Ὁ λογαριασμός φθάνει περίπου ὅσο νά νοίκιαζες τό χωράφι» μοῦ λένε τά παιδιά! Ὅσο γιά τόν ΕΛΓΑ; Οἱ ἀγρότες πληρώνουν 10.000 εὐρώ ἀσφάλιστρα γιά μεγάλες ἐκτάσεις ἀλλά δέν εἷναι σίγουροι γιά τήν ἀποζημίωσή τους ἄν ἡ παραγωγή καταστραφεῖ ἀπό χαλαζόπτωση. Ἤδη ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους στήν περιοχή ἰδιωτικές ἀσφαλιστικές ἐταιρεῖες. Τό κράτος δέν μπορεί νά ἐγγυηθεῖ σέ συνθῆκες κλιματικῆς ἀλλαγῆς καί ὑποχωρεῖ! Τό κράτος ὑποχωρεῖ καί ὁ πληθυσμός ἀναχωρεῖ λοιπόν.

Καί τά ἴδια νέα φθάνουν ἀπό τήν Κοζάνη καί τήν Πτολεμαΐδα καί τήν Φλώρινα ὅπου τά φουγάρα σίγησαν καί τά μεροκάματα σταμάτησαν. Καί ὅσοι Ἕλληνες μένουν ζητοῦν ἀπό τούς ἐργοδότες μαύρη ἐργασία, δέν τούς νοιάζει ἡ ἀσφάλιση, προέχει τό τῶρα. Γιά νά εἰσπράττουν τήν ἐπιδότηση ἐνοικίου ὕψους 192 εὐρώ γιά σπίτια πού νοικιάζουν με 200 εὐρώ ἀπαιτοῦν νά μήν φαίνονται ὅσα εἰσπράττουν στό φορολογητέο τους εἰσόδημα. Γιατί μέ μία μπύρα, ἔνα σουβλάκι, λίγο μεζέ εἷναι εὐτυχισμένοι, ἄς ποῦμε! Ποιός ἀτομικός κουμπαρᾶς! Ἔκανα τόν σταυρό μου μπροστά στό τέμπλο τῆς Παναγίας μας στήν Κλεισούρα μαζί μέ τήν 82χρονη μοναχή Χαριτίνη πού προσφάτως ἐνδύθηκε τά μαῦρα καί εἷναι κοντά στήν θυγατέρα της ἡγουμένη Εὐφραιμία. Ἀλλά δυστυχῶς ἀπό ὅσα εἴδαν τά μάτια μου καί ἄκουσαν τά αυτιά μου, ἐδῶ ὁ τόπος ἐρημώνει. Μόνο τά ἀηδόνια καί οἱ ἀρκοῦδες, οἱ καλύτεροι φίλοι τῆς Ποντίας Ἀγίας Σοφίας πού μόνασε ἐδῶ, ἀκούγονται δυνατά τήν μέρα καί τήν νύχτα. Αὑτά φυλᾶνε τά σύνορα! Ἐπιβεβαιώνονται οἱ χειρότεροι φόβοι μου. Τά χώματα τῆς Μακεδονίας γιά τά ὁποία ἔδωσαν μάχη ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ Ἴων Δραγούμης, ὁ Γερμανός Καραβαγγέλης, δέν ποτίζονται ἀπό Ἕλληνες, καθῶς σιγά σιγά ἀπογοητευμένοι ἀναχωροῦν.

Στόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς γιά Θεσσαλονίκη ἄκουσα στό ὕψος τῆς Βεροίας τόν Πρωθυπουργό νά λέει κάτι γιά τόν ΦΠΑ στίς ζωοτροφές τῶν ἀγροτῶν. Ἡ μόνη ἀναφορά . «Κλάψε τήν αὑτήν τήν Ἑλλάδα τοῦ μόχθου» εἶπα μέσα μου! Τόν ἄκουσα νά ὑπόσχεται ὅτι θά πωληθοῦν σέ ἐπιχειρηματίες οἱ ἐκτάσεις τῶν λιγνιτικῶν μονάδων τῆς ΔΕΗ στήν Πτολεμαΐδα γιά νά ἐφαρμοσθεῖ τό σχέδιο Μουσουρούλη καί νά ἀνοίξουν νέες δουλειές. Τοῦ Ἀγίου Πότε θά γίνει αὑτό ὅμως; Μήπως τοῦ Ἀγίου Ποτέ; Τόν ἄκουσα νά ἀσχολεῖται -σωστά- μέ τήν ὑπεραλίευση καί τά ψάρια στό Αἰγαίο ἀλλά γιά τούς ἀνθρώπους καί γιά νέα πολιτική στό δημογραφικό ἐδῶ στίς ἐσχατιές τῆς Ἑλλάδος δέν ἄκουσα λέξη… Ἀλήθεια δέν ἔμεινε τίποτε ἀπό τόν καιρό πού ὡς ἀρχηγός τῆς ἀντιπολιτεύσεως μιλούσε σέ ἀγρότες καθήμενος ἐπάνω σέ μπάλες ἀπό σανό;

Εἰλικρινῶς δέν μετάνιωσα πού δέν ἤμουν στό ἀκροατήριο τῆς ΔΕΘ ὅπως κάθε χρόνο (μολονότι μοῦ ἐστάλη εὐγενικῶς πρόσκληση) καί ἡ λήξῃ τῆς ὁμιλίας τοῦ κυρίου Μητσοτάκη μέ βρῆκε στήν περιφερειακή ὁδό. Ἀπό τίς γραβάτες τῶν νεοφιλελέ Γκόλντεν Μπόις μέ τά ξινισμένα μοῦτρα τῆς ἐξουσίας πού εἴχαν κατακλύσει τήν Ἀριστοτέλους καί στῶν ὁποίων τό μέτωπο «ἀναβόσβηνε» ἡ ἐπιγραφή «ἀξιωματοῦχος», ἀπείρως προτιμότερα δι’ ἐμέ τά καθαρά βλέμματα καί οἱ σφιχτές χειραψίες μέ τόν Βασίλη καί τόν Τάσο. Ἡ βαθιά Ἐλλάς προτιμοτέρα ἀπό τήν ρηχή τῶν ἀξιωματούχων, οἱ ὁποῖοι κάθε φορά πού ἀνεβαίνουν στόν Βορρᾶ δέν καταλαβαίνουν σέ ποιά πόλη ἔρχονται. Κατέληξα ἀργότερα ἐκεῖνο τό βράδυ στό «Χατζή Μπαχτσέ». Δυτικά. Μέ τόν βιοπαλαιστή ἀριστερό φίλο μου, πού γνώρισα στήν «Βεντέτα» νά πουλά λουλούδια γιά νά βγάλει τό μεροκάματο νά μοῦ ψιθυρίζει στό αὐτί: «μήν κάθεσαι καλά! Οἱ φρόνιμοι τά χαλάνε ὄλα!».

Πηγή (Μ. Κοττάκης)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἅγιος μάρτυρας Πορφύριος ὁ ἀπὸ μίμων

Βάπτισμα παῖξαι προτραπεὶς παίζεις πλάνην,

Ῥύπτῃ δὲ Πορφύριε, καὶ τέμνῃ ξίφει.

Προτρεπόμενος νὰ κοροϊδέψεις τὸ βάπτισμα, κορόιδεψες τὴν πλάνη,

καθαριζόμενος, Πορφύριε, καὶ ἀποκεφαλισθείς.

Οὖτος Μίμος ὤντας κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ παραβάτου Ἰουλιανοῦ ἐν ἔτει τξα΄ [361] ἐπροστάχθη μίαν φορὰν ἀπὸ τὸν παραβάτην, ὅταν ἑορτάζοντο τὰ μιαρὰ καὶ ἀνόσια αὐτοῦ Γενέθλια. (ἤτοι ἡ ἡμέρα ἐκείνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη) διὰ νὰ μιμηθῇ καὶ νὰ περιπαίξῃ τὰ Μυστήρια τῶν Χριστιανῶν. Ὅθεν βαπτισθεὶς μέσα εἰς νερόν, ἐφώναξε. Βαπτίζεται Πορφύριος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ νεροῦ καὶ ἐνδυθεὶς ἱμάτια ἄσπρα: καθὼς δηλαδὴ οἱ Χριστιανοὶ ποιοῦσιν ὅταν βαπτίζωνται. Ταύτα, λέγω, ποιήσας, ὡμολόγησε τὸν ἑαυτόν του Χριστιανὸν μὲ πολλὴν παρρησίαν, ἐπειδὴ καὶ ἡ Θεία χάρις ἐνέπνευσεν εἰς αὐτὸν τὴν ὁμολογίαν ταύτην. Ὅθεν διὰ τὴν ὁμολογίαν του ταύτην μὲ ξίφος τὴν κεφαλὴν ἀποτέμνεται.

Πηγή

Εἶναι ἀκριβῶς, «ἀπὸ κεῖ ποὺ δὲν τὸ περίμενες».

Posted in θρησκεία | Σχολιάστε

ταινιοκριτικές

Δεν είδα τον ‘Άνθρωπο του Θεού’. Έχω μια έμφυτη αντιπάθεια και δυσπιστία στον «σοβαρό» Ελληνικό κινηματογράφο. Η τελευταία Ελληνική ταινία που πήγα να δω ήταν η απίστευτη εκείνη μπαρούφα, ο «Ελ Γκρέκο» του Σμαραγδή η οποία άρεσε στους κριτικούς προφανώς επειδή με βάση ένα αριστουργηματικό πορτρέτο ιεροεξεταστή του μεγάλου ζωγράφου ξετύλιγε ένα απίστευτο και αβάσιμο ιστορικά από τον βίο του ζωγράφου, αντιεκκλησιαστικό μένος.Τόσα κατάλαβε από το πορτρέτο, και τόσα κατάλαβε από τον Ελ Γκρέκο ο σκηνοθέτας. Ο καμένος στον χυλό φυσάει το γιαούρτι.

Πηγή

Τὸ ἴδιο ἔνοιωσα μὲ τὸν Ἒλ Γκρέκο ἀκριβῶς. Ἑλληνικοῦρες (ἀγάλματα στὴν ἀρχή, νομίζω, ποὺ μεταφέρονται εἰς τὴν Δύσιν ὅπου καὶ ἀνήκομεν), μὲ ἀντιεκκλησιαστικὸ μίσος. Ἐγὼ δὲ φοβᾶμαι τέτοιο πράγμα στὴν ταινία αὐτή (ποὺ δὲν θὰ τὴ δῶ). Ἀλλὰ εἶναι συγκινητικὸ ὅτι τόσες χιλιάδες ἄνθρωποι πῆγαν καὶ τὴν εἶδαν σὲ σινεμά. Κι ἂς μὴ μετρᾶνε καθόλου γιὰ τὴν νεοελληνικὴ πραγματικότητα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἡ εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Γελάσιος Καισαρείας († 395), Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία:

During the same time Helen, the mother of Constantine—a woman of incomparable faith, inner devotion, and singular magnificence, whose son Constantine truly was and was believed to be—being advised by divine visions, sought out Jerusalem and there inquired diligently of the local inhabitants after the place in which the sacred body of Christ had hung nailed on the cross. It was difficult to find, because a statue of Venus had been set up there by the ancient persecutors, so that if any of the Christians should wish to worship Christ in that place, he would seem to be worshipping Venus. And because of this the place was unfrequented and nearly consigned to oblivion. But when, as we said above, the devout woman had hastened to the place indicated to her by a divine sign, tearing down all the profane and polluted structures, after the rubble had been cleared away, deep down she found three crosses jumbled together.3 But the gladness of having found the object was disturbed by the uncertain identity of each of the crosses. To be sure, that inscription was also there which had been drawn up by Pilate in Greek and Latin and Hebrew letters, but even it did not reveal clearly enough the signs of the dominical cross. At this point the uncertainty of human ambiguity called for divine testimony.

But that most wise and truly divine Macarius, the president of that church, solved the perplexity by the following means. He saw to it that the pieces of wood were brought near to a woman of the highest nobility of that city, who was oppressed by a long illness and facing death, and he made known the efficacy of the salvific cross, making a prayer of this sort to God: bending his knees next to the woman’s bed he cried out in a loud voice, while the God-beloved Helen and a crowd of many people were also present with him. “Do you, master God almighty, who through your only-begotten child Jesus Christ wrought salvation for humankind on the tree of the cross, who also now at the end of times have inspired your maidservant along with her child, your manservant,6 to search for the blessed tree, on which the savior of all people (especially the faithful), Christ, was nailed in the flesh: show to us, Lord, which of these three trees is the cross of Christ, the one that, through its being pressed by us on this ill and half-dead woman, leads her by the hand to health and resurrection.”

So when he had finished praying, he carried forward the first piece of wood and placed it on the patient, but it did not profit her at all. Then he brought forward the second one too, but it also was shown to be ineffective. Now when he reached out his hand to the third one in turn, the wood approached the ill woman by its shadow and a great wonder occurred. For the half-dead woman suddenly opened her eyes and then, when he placed the precious and dominical cross upon her, she immediately jumped up, stood on her feet, and sent up glory to God. Having become so much better than she had previously been and running around her entire house and rejoicing, with a loud voice she declared the good tidings of the power of the divine cross together with all her household. Thus the most pious empress, the mother of the most praiseworthy and most God-beloved emperor Constantine, having wholly fixed her mind on the matter and proven the identity of the salvific tomb and the precious cross of Christ, immediately erected a house of prayer in that place according to the orders of her most pious child Constantine. And having designated it a martyrium, she advanced thenceforth more and more in faith.

Gelasius of Caesarea Ecclesiastical History, The Extant Fragments With an Appendix containing the Fragments from Dogmatic Writings.

Edited by Martin Wallraff, Jonathan Stutz, Nicholas Marinides. Translated by Nicholas Marinides

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

νέα ἀπὸ τὸ ἐξώτερον ἐξωτερικόν

1. Κόλλησαν κορωνοϊὸ οἱ γορίλες σὲ ζωολογικὸ κῆπο στὶς ΗΠΑ, καὶ ὅπου νά ‘ναι θὰ τοὺς ἐμβολιάσουν κι αὐτούς. Τρέμετε, ἀνθρώπινες μεταλλάξεις! Ἔρχονται οἱ γοριλίσιες, νὰ μεταδοθοῦν στοὺς ὑπαλλήλους τοῦ ζωολογικοῦ κήπου, κι ἀπὸ αὐτοὺς στοὺς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους.

2. Ἡ Καλιφόρνια, πάλι στὶς ΗΠΑ, ἀποφάσισε ὅτι ἡ ἀφαίρεση προφυλακτικοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς σεξουαλικῆς πράξης χωρὶς τὴ συγκατάθεση τοῦ παρτενὲρ συνιστᾶ ἀδίκημα. Προβλήματα ποὺ ἔχει ἕνας πολιτισμὸς ποὺ πεθαίνει! Βέβαια, αὐτὸ θὰ τὸ ἀποφάσισαν οἱ προοδευτικοὶ ἔχοντας κατὰ νοῦ τὸν κακὸ ἄντρα καὶ τὴν ἀδικημένη γυναίκα. Καὶ τί θὰ πεῖ ὁ δικαστὴς ὅμως ἐὰν ἡ γυναίκα «θέλει νὰ γίνει μάνα», καὶ βγάλει στανικῶς ἡ ἴδια τὸ προφυλακτικὸ ἢ τὸ ἔχει τρυπήσει; Θὰ τὴν πᾶνε φυλακή; Ἢ δὲν σκέφτηκαν τὴν περίπτωση αὐτήν;

Οἱ νομικοὶ φαντασιώνονται ἕνα κόσμο ὅπου ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ ἢ καὶ τῆς κρεββατοκάμαράς σου θὰ στέκονται πανέτοιμοι γιὰ δράση ἕνας ἀστυνομικὸς καὶ ἕνας δικηγόρος, γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸ νόμο τὸν ὁποῖο αὐτοὶ διαφήμισαν καὶ ψήφισαν. Οἱ δικηγόροι θὰ κολυμπᾶνε στὰ λεφτά, καὶ θὰ ἀνακαλύπτουν ὅλο καὶ περισσότερα ἐγκλήματα (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικὰ ἡ λέξη ἐγκλήματα). Πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ βρίσκεται ὁ Ὀρθολογιστής, ποὺ θέλει καὶ ἐπιδιώκει τὸν ἔλεγχο τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας μέσῳ τοῦ Νόμου. Ἕνας τρελλὸς ποὺ ὅλοι τὸν παίρνουν στὰ σοβαρά (ὅπως φάνηκε καὶ πρόσφατα).

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

11/9

Είκοσι χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο πρώτος στόχος του Οσάμα μπιν Λάντεν έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου επιτευχθεί. Για πρώτη φορά μετά την αιγυπτιακή εκστρατεία του Βοναπάρτη, η Δύση, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και οι ΗΠΑ, δεν έχουν τον καθοριστικό λόγο στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Σε αντίθεση με τον αραβικό εθνικισμό τύπου Νάσερ ή τον αραβικό σοσιαλισμό τύπου Μπάαθ, ιδεολογήματα εισαγόμενα και γι’ αυτό βραχύβια, ήταν το πολιτικό ισλάμ που κατόρθωσε να αποσείσει για τα καλά την κηδεμονική παρουσία των Αμερικανών. Το πολιτικό ισλάμ έχει πολλά πρόσωπα. Ο ιρανικός χομεϊνισμός ήδη από το 1979, ο τουρκικός ερντογανισμός, ο αφγανικός ταλιμπανισμός είναι μερικά από αυτά, όπως είναι και ο θεσμοφανής σαλαφισμός, οι κοινωνιστές Αδελφοί Μουσουλμάνοι, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και οι ασσασίνοι της Αλ Κάιντα. Οι τακτικές αποκλίνουν, τα μέσα ποικίλουν, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ όλων αυτών των ρευμάτων είναι διαρκείς, κάποτε και αμείλικτες. Όμως όλα μαζί συνθέτουν μιαν ενιαία απάντηση στην μεταποικιοκρατική ηγεμονία των Αμερικανών στην Εγγύς και Μέση Ανατολή και όλα μαζί επέφεραν το οριστικό της πέρας.Φυσικά η ήττα των Αμερικανών δεν δηλώνει και το πέρας της ισλαμοδυτικής σύγκρουσης εν γένει. Αλλά το πέρασμα σ’ ένα νέο ιστορικό στάδιο όπου οι ρόλοι του επιτιθέμενου και του αμυνόμενου έχουν πλέον αντιστραφεί. Πλέον το πεδίο της μάχης θα μεταφερθεί για τα καλά στο έδαφος της Δύσης (αυτός ήταν ο δεύτερος στόχος του Οσάμα), ιδίως της Ευρώπης, όμως ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ρωσσία θα μείνουν αλώβητες. Αυτές πάντως έχουν τον τρόπο τους. Για τη γηραιά μας ήπειρο, που είναι ο πιο αδύναμος κρίκος των επιγόνων του πάλαι ποτέ χριστιανικού πολιτισμού, αυτό δεν ισχύει. Ο εχθρός έχει προωθηθεί πολύ βαθύτερα απ’ το Πουατιέ και την Τουρ. Και Κάρολος Μαρτέλλος πουθενά στον ορίζοντα.

Πηγή

Θὰ πρόσθετα καὶ οἱ συνεχιστὲς τῶν βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων μεταξὺ 640-840, ἀλλὰ εἶναι μάταιο. Εἶναι καὶ κάπως αἰσιόδοξο τὸ ἄρθρο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

κηδεῖες

Ὁ ἕνας κάθεται σταυροπόδι μέσα σὲ ἐκκλησία καὶ μάλιστα μπροστὰ σὲ νεκρό.

Ἡ οἰκογένεια τοῦ νεκροῦ κάνουν χριστιανικὴ κηδεία, ἐνῶ δὲν…

Οἱ κομμουνιστὲς μὴν χάσουν καὶ δὲν ποῦν τὸ ποίημά τους (ἀκόμη καὶ μέσα σὲ ἐκκλησία) καὶ νοιώσουν ἰσχυροί.

Οἱ φιλελέδες ποὺ φρίττουν μὲ τὶς ἀποδοκιμασίες πρὸς τὸν Μητσοτάκη, γιατὶ μόνο στοὺς ἀνεμβολίαστους μπορεῖς νὰ εὔχεσαι καλὸ ψόφο, ὅλα τὰ ἄλλα ἀπαγορεύονται.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Πρὸς χριστιανοὺς θαυμαστὲς τοῦ Θεοδωράκη

Παρ’ ὅλο ποὺ σκόπευα νὰ πῶ κι ἐγὼ τὴν ἄποψή μου γιὰ ὅλα αὐτὰ ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀργότερα, οἱ ἐκδηλώσεις λατρείας ὁρισμένων Χριστιανῶν γιὰ τὸν Θεοδωράκη* μοῦ ἄλλαξαν ἐν μέρει τὸν προγραμματισμό, καὶ θὰ πῶ λίγα πράγματα (τὰ ὑπόλοιπα, ἀργότερα).

Παρακάτω, ὅσα εἶπε τὸ 1996 ὁ Μιχαὴλ Θεοδωράκης σὲ συνέντευξη στὸ περιοδικὸ Δαυλός, στὸ τεῦχος 174, τὸν Ἰούνιο. Πρὶν ἀπὸ 1/4 τοῦ αἰώνα. Ἀντιγράφω ὅ,τι ὑπάρχει στὸ περιοδικό, καὶ μόνον αὐτό. Ἂν πιστεύετε ἢ γνωρίζετε ὅτι μετὰ τὸ 1996 ὁ Θεοδωράκης ἀρνήθηκε ὅσα παρακάτω λέει καὶ ὅτι ἰσχυρίστηκε τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα, θὰ ἦταν πολὺ εὐχάριστο γιὰ μένα νὰ τὸ πληροφορηθῶ.

Σὲ κάθε περίπτωση, τὰ παρακάτω εἶναι καθαρὰ ἐνδοχριστιανικά, εἶναι γιὰ Χριστιανούς. Οἱ ἄλλοι ἂς τὸ δοῦν φιλολογικὰ μόνον. Δὲν εἶναι κἂν κρίσεις γιὰ τὸν Μ.Θ. Οὔτε κἂν ἀφορᾶ ὅσους ἀρέσκονται μόνο στὴ μουσική του. Ὅσοι δὲν γουστάρουν παρὰ μόνο ἢ κυρίως μιὰ πολιτισμικὴ «μπουτὶκ Χριστιανισμοῦ», ὡς «φορέα Ἑλληνικότητας», ὅσοι εἶναι ντεμὶ σαιζόν, ὅσοι εἶναι ἐν μέρει Χριστιανοὶ ἐν μέρει Ἐθνικοί, γενικὰ οἱ ἄσχετοι, ὅσοι θεωροῦν αὐτὰ ψύλλους στ’ ἄχυρα (κλασσικὴ ἀντίδραση ἐκνευρισμένων ἀναπολόγητων ποὺ πετᾶν τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα) καθὼς καὶ ὅσοι ἀκοῦν κάτι τὶ μουσικὰ βυζαντινίστικο στὸν Μ.Θ. καὶ μετὰ νομίζουν ὅτι αὐτὰ τὰ μουσικὰ βυζαντινοειδὴ εἶναι σοβαρὴ κι ἄξια ἀνταπάντησης ἀπάντηση σὲ αὐτὰ ποὺ παρατίθενται πιὸ κάτω, ἢ ὅσοι συμφωνοῦν μὲ τὰ ὅσα λέγονται παρακάτω, κι αὐτοὶ ἔχουν τὸ ἐλεύθερο νὰ σχολιάσουν κ.λπ., ἀλλὰ ἡ γνώμη τους δὲν μετράει (γιὰ ἐμένα), γιατὶ δὲν ἀφορᾶ αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο κάνω λόγο. Γιατὶ ἄλλες οἱ προτεραιότητες μιᾶς ὁμάδας ἀνθρώπων, κι ἄλλες ἄλλων ὁμάδων -πράγμα πολὺ φυσιολογικό. Δὲν χρειάζεται καμμία ἑνότητα, ἂν δὲν ὑπάρχει. Προσοχή, δὲν παραθέτω τὰ πανέξυπνα ἀριστερίστικα πολιτικάντικα περὶ ἀντισιωνισμοῦ κι ἀντισημιτισμοῦ. Διότι οἱ ψυχασθενεῖς Ἀριστεροὶ (πασῶν τῶν Ἀριστερῶν) ἄλλοτε θεοποιοῦν ἕνα λαὸ καὶ ἄλλοτε τὸν ἐχθρό του, καί, συνεπακόλουθα, κατὰ τὸ κέφι τους βρίζουν πότε τὸν ἕνα καὶ πότε τὸν ἄλλον ὡς φασίστα, Κακὸ κ.λπ. Παραθέτω τὶς ἀπόψεις τοῦ Θεοδωράκη γιὰ τὸν σκληρό, θρησκευτικὸ-μεταφυσικό, πυρήνα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ἀφιερωμένα στοὺς ἀφελεῖς Χριστιανοὺς τοῦ «νὰ μποῦμε κι ἐμεῖς στὴν ὁμήγυρη τοῦ ἐθνικοῦ θρήνου» μπὰς καὶ τοὺς προσέξει κανείς -τοὺς ἀνύπαρκτους.

[…]

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: […] Οἱ Ἀθηναῖοι τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας … ἔχω τὴν ἄποψη, ὅτι δὲν εἶχαν αὐτὲς τὶς ἰδεοληψίες ποὺ εἶχαν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Αἰγύπτιοι.

ΔΑΥΛΟΣ: […] Ἡ περίοδος ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὴν ἑδραίωση τῆς νέας θρησκείας … δὲν πρόσφερε τίποτε τὸ παγκόσμιο πέρα ἀπὸ ἐλάχιστες λαμπρὲς ἐξαιρέσεις […] Ἔφταιξε ἄραγε μόνο ἡ θρησκεία σ’ αὐτό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Κυρίως ἦταν ἡ θρησκεία. […] Τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα … χάθηκε κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος κατὰ τὴν μεγάλη πυρκαϊὰ τῆς Ἀλεξάνδρειας. Καὶ ὅ,τι σώθηκε, σώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες, οἱ ὁποῖοι μετέφρασαν στὰ Ἀραβικὰ τὰ ἀρχαῖα κείμενα. […] Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχαν σ’ ἕνα ἑνιαῖο μοντέλο σκέψης, θρησκείας, φιλοσοφίας, τέχνης, ἔρωτα, ἦταν ὅλα ἕνα σύστημα. Ἔρχεται τώρα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ φέρνει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία, τὸν Ἰουδαϊσμό.

ΔΑΥΛΟΣ: Τί σχέση ἔχει ὁ Ἰουδαϊσμὸς μὲ τὸν Ἑλληνισμό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: […] συγκρούονται κατ’ ἀρχὴν στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἔχει ἕνα θεό, καὶ αὐτὸς ὁ θεός … ζεῖ γιὰ νὰ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι ἐκδικητικὸς καὶ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Τὸν βγάζει ἀπ’ τὸν Παράδεισο, γιατὶ ἔκανε ἔρωτα, τὸ ὡραιότερο πράγμα. […]

ΔΑΥΛΟΣ: Ποιὸ εἶναι κατὰ τὴ γνώμη σας τὸ κύριο στοιχεῖο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ:

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τὸ πόσο παρανοϊκὰ κτίζεται ἕνας ὁπαδὸς τοῦ Ἰεχωβᾶ ἢ τοῦ Ἀλλὰχ ἢ καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀκόμη. […]

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ […] Ὅμως ἕνας καταπτοημένος ἄνθρωπος, ποὺ ξέρει, ἂς ποῦμε, ὅτι εἶναι καταραμένος ἀπ’ τὸ θεό του, ξαφνικὰ παίρνει μιὰ ἐξουσία, νὰ πάει νὰ καταπιέσει ἄλλους ἀνθρώπους. Ἔ, αὐτὸ ἔγινε. Κατέστρεψε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ Χριστιανισμὸς ἰδιαίτερα, ποὺ εἶναι ἕνα παρακλάδι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Καταπτοημένοι, ζώντας γιὰ τὸν παράδεισο, πῆγαν στὴ Ν. Ἀμερική, τοὺς σκότωσαν ὅλους, στὴν Ἀφρικὴ τοὺς ἔσφαξαν ὅλους, στὴν Β. Ἀμερικὴ τὸ ἴδιο. […]

[…]

ΔΑΥΛΟΣ: Ἡ φύση ἑπομένως δὲν μᾶς διδάσκει τὸν ἐξουσιασμό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ὄχι. Τὸ δολοφονικὸ στοιχεῖο, νομίζω ὅτι βγῆκε ἀπὸ αὐτὲς τὶς θεωρίες τοῦ ἀνθρώπου τοῦ πολὺ φοβισμένου, τοῦ καταπτοημένου τοῦ καταδικασμένου, τοῦ καταραμένου, ὁ ὁποῖος θέλει μιὰ θέση στὸν παράδεισο. Καὶ τοῦ λέει ὁ Θεός: «Εἶσαι ὁ περιούσιος λαός». Καὶ στὴν προσπάθειά του αὐτός, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἱκανοποιήσει αὐτὸν τὸν ἄπληστο, τὸν φοβερὸ Θεό, σκοτώνει ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἦταν δηλαδὴ ἕνα δολοφονικὸ σχέδιο, τὸ ὁποῖο ξεκινᾶ ἀπ’ τὸ Θεό τους καὶ φτάνει στοὺς «ἐκτελεστές». […]

ΔΑΥΛΟΣ: Εἶναι δηλαδὴ μιὰ καλὴ συνταγὴ γιὰ τὴν ἐξουσία;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ἀκριβῶς. Βρέθηκε κάποιος πονηρός, ὁ ὁποῖος ἔκανε αὐτὸν τὸν θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι φοβερός. Καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Βίβλο πῆρε μιὰ παγκοσμιότητα. (Στὶς τοπικὲς κοινωνίες ὑπῆρχαν μικροὶ μάγοι καὶ μικροὶ δολοφόνοι). Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἔγινε δολοφόνος. Ἡ μόνη ἰσορροπία εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε μέσα μας, ὁ ἔρωτας, ἡ ἀγάπη, οἱ μύθοι, εἶναι ἡ χαρὰ τῆς καθημερινῆς ζωῆς, νὰ ἀγαπᾶς τὰ φυτά, τὰ ζῶα, τὰ χρώματα, νὰ ἀγαπᾶς τὸν ἥλιο, τὸ στερέωμα. Αὐτὰ εἶναι ὡραῖα πράγματα, τὰ ὁποῖα οἱ Ἕλληνες τὰ κωδικοποίησαν καὶ τὰ ἔκαναν μύθους. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη σύγκρουση.

*

Διαβάζω στοὺς Χριστιανοὺς αὐτούς: «Μίκης Θεοδωράκης ήτοι, η ψυχή της Ελλάδας. Αιωνία η ΔΟΞΑ, η ΤΙΜΗ και η μνήμη του». Καὶ «Αν κάποιος μπορούσε να φανεί ενωτικός για ένα εθνικό και λαϊκό Συλλαλητήριο, ήταν μόνο ο Μίκης Θεοδωράκης» ἢ «σεβάστηκε την ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά του τόπου μας». Οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ γράφουν «Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του». Σύμφωνοι, μακάρι! Ἀλλὰ ξέρουν τί ἔλεγε γιὰ τὸ Θεό τους καὶ τὸν προβάλλουν τόσο πολύ, λὲς καὶ προβάλλουν κανὰν ἅγιο; Ἢ ἐπειδὴ εἶχε ἐκείνη καὶ τὴν ἄλλη μὴ χριστιανικὴ δράση (ἄσχετα μὲ τὸ ἂν συμφωνεῖ κάποιος), τὸ πρώτιστο κριτήριο γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς αὐτοὺς εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἢ ἑνωτικὴ ἢ ἄλλη (ἀριστερή) δράση κι ὄχι οἱ ἀπόψεις του γιὰ τὸ Χριστιανισμό; Οἱ Χριστιανοπαράρτημα, (σὲ συνέχεια τοῦ Καισαροχριστιανισμοῦ τους), ποὺ ἀντὶ νὰ λένε ὅτι μόνο ὅταν τὸ ἔθνος εἶναι χριστιανικὸ καὶ σκέφτεται χριστιανικά θὰ προκόψει, γίνονται παράρτημα πανεθνικῶν πανηγυριῶν καὶ θρήνων, μὴ τυχὸν τοὺς ποῦν ἀνθέλληνες. Λὲς καὶ θὰ κερδίσουν κανὰ ἐπιπλέον προσηλυτισμὸ ἔτσι.

Ἀλλοῦ, οἱ Χριστιανοί, γράφουν: «Ο Παγκόσμιος, Άνθρωπος, Αιώνιος, Απεριόριστος, Ελεύθερος, ο Υπερβατικός, ο Γιγάντιος, Χαίρε, Ω Χαίρε Μεγάλε Έλληνa Πολίτη του Σύμπαντος Κόσμου». Ἐντάξει,

ξεχάσανε τὸ «Ὑπερ-Διαγαλαξιακός»…

Ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ ἀξιέπαινη προσπάθεια οἱ Χριστιανοὶ (δὲν τὴν ἀπαξιώνουν φυσικά), καὶ ἀλλιῶς τιμᾶνε μιὰ κοσμικὴ προσπάθεια οἱ ἄθεοι καὶ ἀντιχριστιανοί. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ τὴν τιμᾶνε ὅπως οἱ μὴ Χριστιανοί, τότε «ἐὰν τὸ ἅλας μωρανθῇ» κ.λπ.

Καὶ νὰ ἔλεγε κανεὶς κι ὅτι δὲν ἤξεραν τὸν Δαυλὸ οἱ ἐν λόγῳ. Τὸν ἤξεραν καὶ παραήξεραν. Ἔχουμε, λ.χ. μεταξὺ ἄλλων φαιδροτήτων τὸ γελοῖο πράγμα αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ νὰ πασχίζουν νὰ πείσουν ὅτι τὸ Βυζάντιο διέσωσε τὴν ἀρχαία σκέψη καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐξυμνοῦν ἐκείνους ποὺ λὲν ὅτι ἡ ἀρχαία σκέψη διασώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Ἔχουμε τὸ γελοιοδέστατο πράγμα οἱ Χριστιανοὶ ἐκεῖνοι ποὺ λὲν ὅτι ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὁ Χριστός, ταυτόχρονα νὰ ἐκθειάζουν κάποιον ποὺ κακοχαρακτηρίζει τὸν θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Πραγματικά, νὰ μὴ γνωρίζει ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ἀλλὰ δὲν πιστεύω ὅτι τὸ κάνουν λόγῳ ἀνοησίας…

Ὅσοι δὲν ξέρουν τί θὰ πεῖ Δαυλός, νά μιὰ προφητεία, τοῦ ἐκδότη του (Δ.Ι.Λ.), στὸ τεῦχος 242 τοῦ 2002:

Ἡ λαμπρὴ τελετουργία τῶν ἀποκαλυπτηρίων τῆς Ἑλληνικότητας ἄρχισε πρὶν δέκα περίπου χρόνια καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ περίπου μετὰ ἀπὸ δέκα χρόνια.

Δηλαδή, κάπου στὸ 2012. Ὅταν δηλαδὴ ἡ Ἑλλάδα ἦταν ὑπὸ τὸ Μνημόνιο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 22 Σχόλια

ἀνασχηματισμολογίες

Εἶναι νὰ ἔχει κανεὶς τὸ ἐλάττωμα τῆς πολιτικῆς, καὶ νὰ κάνει ἀσκήσεις ἐπὶ χάρτου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἡ κούκλα τοῦ Σατανᾶ

Μακριά μας

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Площадь Аристотеля

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀλ Ἀριστοτέλ, γειὰ σαλάμ

Ποιὰ Καλιφόρνια καὶ ποιὲς Κάννες;

(πηγὴ φωτογραφίας, «Παράλλαξη»)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

ἀβγα-νισταν

Ὅταν δὲν ξέρεις τί νὰ κάνεις, κόβεις πρόστιμα γιὰ κορωνοϊὸ σὲ παπάδες. Γιατὶ κάθε στάση εἶναι ἀκατάλληλη. Τῶν ἀντιιμπεριαλιστῶν ποὺ χαίρονται μὲ τὴν ἥττα τῶν ΗΠΑ, σὰ νὰ ξαναζοῦν τὰ ἀριστερίστικα τἀμ-τὰμ τοῦ 1970, ἐνῶ ἡ Μὴ-Δύση θὰ εἶναι ἀκόμη χειρότερη -καὶ τὸ ’70 ἀντίπαλος τῆς Δύσης ἦταν ἡ ἐξίσου δυτικὴ ΕΣΣΔ. Τῶν «γυναικιστῶν» ποὺ λυποῦνται ἀφελῶς γιὰ τὶς Ἀφγανές, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα νὰ φοροῦν τὴ μπούργκα κ.λπ. στὴν Ἀθήνα, ἀλλὰ τάχα θὰ καταπιεστοῦν πολὺ ἐπειδὴ θὰ τὴν ξαναφορέσουν στὴν Καμπούλ. Τῶν φιλελέδων ἐμβολιαστῶν, ποὺ δὲν ξέρουν ἂν πρέπει νὰ χαροῦν μὲ μιὰ «τραμπικὴ» ἀπόσυρση τῶν ΗΠΑ ἐρχόμενοι σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς βρισιές τους κατὰ τοῦ πρώην προέδρου τῶν ΗΠΑ γιὰ τὴν φιλειρηνικὴ «προδοτικὴ» πολιτική του. (Αὐτοὶ ἔχουν πρόβλημα καὶ μὲ τὸν Τσιπαπά.) Τῶν Ἀριστερῶν, ποὺ πιστεύουν εἰς τὴν Δύση ἀλλὰ καὶ ἀντιπαθοῦν τὶς ΗΠΑ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀπὸ τὴν εἰκόνα στὸ θρησκευτικὸ κόμικ

Πηγή

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΚΟΜΙΚ!… Ἡ ἐκκλησιαστικὴ εἰκόνα μὲ τὸ ἀντιρεαλιστικὸ σύστημα ποὺ διαμόρφωσε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, θέλησε ν’ ἀναπαραστήσει κατὰ τρόπο θεολογικό, δηλαδὴ πνευματικὸ τὴν αἰώνια παραμονὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ Θεῷ: τὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντίθετα, τὰ ρεαλιστικὰ στοιχεῖα ποὺ εἰσβάλλουν σήμερα ἐκ νέου μέσα στὶς εἰκόνες διὰ τοῦ ψυχολογισμοῦ καὶ τῆς στρεβλωτικῆς κινησιολογίας ἀλλοιώνουν βαθιὰ τὴν θεολογικὴ σημασία καὶ κυρίως τὴν ἴδια τὴν φύση τῆς εἰκόνας, τοποθετώντας την μέσα στὰ πλαίσια τῆς θρησκευτικῆς ζωγραφικῆς τοῦ σύγχρονου ἢ μεταμοντέρνου νεοβυζαντινοῦ μανιερισμοῦ. Ὁ ρεαλισμὸς ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὴ λογικὴ τῆς παραδοσιακῆς εικόνας, διότι παρουσιάζει τὴν ἁγιότητα κατὰ τρόπο μονοφυσιτικό: ὑπογραμμίζει τὸ ἀνθρώπινο στοιχεῖο τῆς ἁγιότητας. Μὲ ἄλλα λόγια, δείχνει τὴν ἀνθρώπινη φύση τῆς ἁγιότητας χωρὶς τὴν καθοριστικὴ ἐνοίκηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος..ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ. Η ιεροπρεπής -παραδοσιακή- εικόνα (αριστερά) κοινωνεί με τον θεατή. Τόσο η Θεοτόκος όσο και ο Ιησούς κοιτούν τον θεατή. Αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος της εικόνας δεν είναι η τέχνη, -η ζωγραφική για την ζωγραφική- αλλά η προσευχή. Η εικόνα απευθύνεται στον πιστό και στην κοινωνία του με τα πρόσωπα δια της προσευχής. Αντίθετα, στην σύγχρονη απεικόνιση (δεξιά), τα δύο πρόσωπα μένουν «κλειστά» στην μεταξύ τους συναισθηματική σχέση. Η περιστροφική κίνηση του σώματος φθάνει στα όρια της στρέβλωσης και μεταβάλει μοιραία την τέχνη της παράστασης σε θρησκευτικό κινούμενο σχέδιο. Και είναι αλήθεια την τέχνη αυτή αγαπά ιδιαίτερα ο άγευστος εκκλησιαστικής ρωμαλεότητας νεωτερικός κόσμος!

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Τεῖχος ἀλλὰ ὄχι ἀνοσίας, μὰ καλύτερο

εἰς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν…

Πρεσβεία θερμὴ καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον…

ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον…

ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασία…

Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα

Πύργον ἀσφαλείας…

τεῖχος ἀκράδαντον…

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Ἡ Φύση μᾶς ἐπιτίθεται

Παλιά, ἡ Μητέρα Φύση φρόντιζε τὰ μωρὰ σὰν μιὰ μάρκα βρεφικῶν κρεμῶν, ἔλεγε ἡ διαφήμιση. Σήμερα ὅμως ἡ Φύση ἀγρίεψε καὶ ἐπιτίθεται στὸν Ἄνθρωπο. Σὰν κάτι ταινίες τρόμου. Σύμφωνα μὲ τὸν πρωθυπουργό

Βρισκόμαστε ήδη στην δέκατη ημέρα μίας πρωτοφανούς επίθεσης της φύσης με πολλές ταυτόχρονες φωτιές

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Καταστροφικὲς λατρεῖες

Η Κλιματική Αλλαγή στην πορεία του χρόνου – Από φυσικό φαινόμενο έγινε “θρησκεία”

Δὲν βάζω μεγάλο παράθεμα, ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ ὅλο, εἰδικὰ τὰ σημεῖα ποὺ ἀναφέρονται στὶς τάχα τρομερὲς ἐπιπτώσεις τῆς ἀνόδου τῆς θερμοκρασίας. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, θὰ πληρώσουμε αὐτὴ τὴ λατρεία (πέρα ἀπὸ τὴν τρέλλα τοῦ ἐπιστημονισμοῦ), μὲ νέους ταξικὰ ὁριζόντιους φόρους γιὰ νὰ μετακινούμαστε, νὰ ἀνασαίνουμε ἴσως, καὶ μὲ πολλὲς ἐπιδοτήσεις (ἀπὸ τοὺς φόρους μας) γιὰ ἀνεμογεννήτριες, καὶ ἄλλα διάφορα τέτοια πράγματα τῶν ΜΚΟ.

Ἐνδεικτικά:

είχαμε πάνω από 100 φορές κλιματικές αλλαγές, χωρίς να υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα

η άνοδος της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος διαμέσου των αιώνων έπεται της ανόδου της θερμοκρασίας σε όλες τις μέσο-παγετώδεις περιόδους (περιόδους μεταξύ παγετώνων)

Μεταξύ 100 π.Χ. και της γέννησης του Χριστού, ήτοι για 100 χρόνια, δεν είχαμε καμία βροχόπτωση στην Αθήνα και οι κάτοικοι γονυπετείς πήγαιναν στους ναούς του Όμβριου Διός

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ἡ κρ-Αὐγή

Ἡ γιαγιὰ τῆς Εὔβοιας κυττᾶ στὸν οὐρανό, ἀλλὰ τὴν παρομοίασαν μὲ τὸν πίνακα (1893) «Κραυγή«. Ὅποιος δὲν καταλαβαίνει τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ μία στάση καὶ σὲ ἐκείνη τοῦ πίνακα, πρέπει νὰ γίνει συνδρομητὴς στὴν ἐφημερίδα Κραυγὴ ποὺ ἀναφέρεται στὴν ταινία Ξύπνα Βασίλη (καὶ κάνει ὑπαινιγμὸ γιὰ τὴν ἐφ. Αὐγή). Γιὰ ὅσους ἤξεραν ἢ ξέρουν ἀνθρώπους μεγάλης ἡλικίας, ἡ πόζα αὐτὴ τῆς γιαγιᾶς εἶναι κάτι τὸ πανάρχαιο ἀλλὰ ἀπέχει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα ἢ τὸν ἀθεομηδενιστικὸ αἰσθητικισμό, γιατὶ εἶναι ζωντανὴ κι ὄχι μουσειακή.

Σε μια σελίδα στο ημερολόγιό του με την επικεφαλίδα Νίκαια 22.01.1892 ο Μουνκ έγραψε:

Ένα βράδυ περπατούσα σε ένα μονοπάτι, η πόλη ήταν από τη μία πλευρά και το φιόρδ από κάτω. Ένιωσα κουρασμένος και άρρωστος. Σταμάτησα και κοίταξα πάνω από το φιόρδ – ο ήλιος έδυε και τα σύννεφα έγιναν κόκκινα σαν αίμα. Ένιωσα μια κραυγή που διαπερνούσε τη φύση. μου φάνηκε ότι άκουσα την κραυγή. Ζωγράφισα αυτή την εικόνα, ζωγράφισα τα σύννεφα σαν πραγματικό αίμα. Το χρώμα στρίγγλισε. Αυτό έγινε Η Κραυγή΄΄.

Αργότερα περιέγραψε την έμπνευσή του για τον πίνακα:

Περπατούσα σ’ ένα μονοπάτι με δυο φίλους – ο ήλιος έπεφτε – ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα – σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη – αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη – οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία – κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση

Ἀπὸ τὴν πόλη ἔρχομαι καὶ στὴν κορφὴ κανέλα, λοιπόν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

βῆ βῆ

Εἶναι γνωστὸ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Θουκυδίδη (2.54.2-3) ὅπου φαίνεται νὰ γίνεται ἀναφορὰ στὴ σύγχυση μεταξὺ τῆς προφορᾶς τοῦ λιμοῦ καὶ ἐκείνης τοῦ λοιμοῦ:

Στὴ δυστυχία αὐτὴ φυσικὸ ἦταν νὰ θυμηθοῦν (οἱ Ἀθηναῖοι) καὶ τὸν ἀκόλουθο στίχο, ποὺ οἱ γεροντότεροι ἔλεγαν ὅτι τραγουδιόταν παλιά:

Πόλεμος θὰ ‘ρθει δωρικὸς καὶ λοιμικὸ μαζί του.

Καὶ διαφωνοῦσαν βέβαια μερικοὶ ὑποστηρίζοντας ὅτι στὸ στίχο τοῦ παλαιοῦ ποιήματος δὲν γινόταν λόγος γιὰ λοιμὸ ἀλλὰ γιὰ λιμό

(Μτφ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Θουκυδίδης Ἱστορία, σ. 279).

Σὲ ἕνα ἄρθρο («Πῶς βέλαζαν τὰ ἀρχαῖα πρόβατα; Ἡ ἄρνηση τῆς ἐρασμιακῆς προφορᾶς»), ποὺ περιέχει ἀπόσπασμα βιβλίου του, ὁ Ν. Σαραντάκος γιὰ τὴν ἐρασμιακὴ προφορὰ καὶ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Θουκυδίδη παραπέμπει στὸν Γεώργιο Χατζιδάκη, ποὺ ὑποστηρίζει (τ. 1, σ. 355) ὅτι ὁ στίχος ἦταν προφορικός, ἄγραφος:

ὁ χρησμὸς φερόμενος ἄγραφος ἀνὰ τὰ στόματα τῶν ἀνθρώπων (ἀνεμνήσθησαν τοῦ ἔπους φάσκοντες οἱ πρεσβύτεροι πάλαι ἄδεσθαι), ἠδύνατο τοῦ μέτρου ἐπιτρέποντος καὶ διὰ τοῦ λιμὸς καὶ διὰ τοῦ λοιμὸς νὰ ἐκφέρηται, τοῦτο δὲ καὶ ἐγίνετο κατὰ τὰς ἑκάστοτε χρείας, ὥστε οἱ ἄνθρωποι ἠγνόουν ποτέρα ἐκφορὰ ἦν ἡ γνησία, ἤτοι ἂν λοιμὸν (ἤτοι λοiμὸν ὅπως βηθα) ἢ λιμὸν ἐνόει τὸ κατ’ ἀρχὰς ὁ θεός. […] Οὐδεὶς δέ, ἂν μὴ ἀναδράμῃ εἰς παλαιὰ βιβλία, πρᾶγμα ὅπερ δὲν ἠδύναντο νὰ πράξωσιν οἱ Ἀθηναῖοι τότε, δύναται νὰ εἴπῃ ποτέρα ἐκφορὰ ἡ γνησία.

Ὅμως, ἐδῶ θυμᾶται κανεὶς εὔκολα τὸ ἥξεις ἀφίξεις οὐκ ἐν τῷ πολέμω θνήξεις. Οἱ χρησμοὶ τοῦ Ἀπόλλωνα ἦταν ἐσκεμμένα ἀσαφεῖς, κι ἔτσι δὲν ἀποκλείεται κι ἐδῶ νὰ ὑπάρχει ἐσκεμμένη ἀσάφεια, ἡ ὁποία ὅμως μόνο στὴν ἴδια προφορὰ τῶν δύο λέξεων θὰ μποροῦσε νὰ βασίζεται.

Ἀπὸ ἐδῶ (κι ἐδῶ, καλύτερα):

To γράμμα Υ, το οποίο αρχικά είχε την προφορά του (u), εναλλάσσεται με το Ι ήδη από το 600-550 π.Χ. και προπάντων από τον 5ο αιώνα π.Χ. και στο εξής. Ενδεχομένως δεν ήταν εντελώς ίδιο με το Ι σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο, αλλά ήταν αρκετά κοντά του, με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση. Αυτό επιβεβαιώνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το Υ εναλλάσσεται με το Η και το ΟΙ (το οποίο άρχισε να αποκτά τον ήχο του Ι) ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Το Υ εναλλάσσεται επίσης με το ΕΙ από τον 5 ο αιώνα π.Χ. […] Το γράμμα Η εναλλάσσεται με το Ι ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. ακόμα και πριν την επίσημη αποδοχή του από το αθηναϊκό αλφάβητο το 403 π.Χ. Αυτή η εναλλαγή επιβεβαιώνει ότι η λαϊκή προφορά του Η ήταν Ι 45, δηλαδή εκ διαμέτρου αντίθετη από την αρχική πρόθεση των θεωρητικών να υιοθετήσουν το γράμμα Η, για να εκπροσωπήσει δυνητικά το τεχνικά μακρόχρονο Ε. […] Για παράδειγμα βλ. IGA 492 600-550 π.Χ.: Συκεεῦσιν και Σιγενεῦσιν, 5 ος αι π.Χ.: Διονισιγένης για Διονυσιγένης, Κρισηίς για Κρυσηίς, Κρισεύς για Κρυσεύς, Διονίσια για Διονύσια, Διόνισος αντί για Διόνυσος. SEG XVI, 123, 28, 350 π.Χ. : Κηθήρ για Κυθήρ. IG II2 1635, 81, 374/3 π.Χ. Κοίβων για Κύβων, IG II2 2407, 5, 350 π.Χ. Ποιθικοῦ για Πυθικοῦ, Ποίτιος αντί για Πύτιος. SEG XXI, 126, 9, 430 π.Χ. : Πειθαγόρα για Πυθαγόρας. SEG XIX, 37, 5ος αι. π.Χ.: Διμοσθένης αντί για Δημοσθένης, SEG XIX, 37, 5ος αι. π.Χ.: Ἀθινᾶ για Ἀθηνᾶ, SEG XIX, 37, 5ος αι. π.Χ.: Ἄρις για Ἄρης. CIA II, 38, 7 πριν το 376 π.Χ. : τῇ βουλει αντί για τῇ βουλῇ, CIA II, 61, 7, 13, 357-353 π.Χ.: χαλκοθήκει αντί για χαλκοθήκῃ. SEG, XVI, 123, 28, 350 π.Χ.: Κηθήρ για Κυθήρ.

[…]

Η προφορά του ΟΙ ως Ι επιβεβαιώνεται επίσης από το γεγονός ότι στην ίδια επιγραφή, η οποία χρονολογείται το 329 π.Χ., το ΟΙ εναλλάσσεται επίσης και με το ΕΙ, το οποίο από νωρίς είχε αποκτήσει τον ήχο του Ι 59. Επιπλέον από τον 5ο-4ο αιώνα π.Χ. το ΟΙ εναλλάσσεται με το Υ και τελικά το αργότερο μέχρι το 168 π.Χ. εναλλάσσεται επίσης και με το Η60. Γνωρίζουμε βέβαια ότι αυτά και τα δύο (Υ και Η) συγχέονται με το Ι, γεγονός που αποδεικνύει ότι και τα τρία (ΟΙ, Υ και Η) προφέρονταν πλέον ως Ι.

[…]

Η δίφθογγος ΑΙ εναλλάσσεται με το Ε πριν το 400 π.Χ. Αυτό συναντάται στη Βοιωτία, όπου το ιωνικό Η αντικαθιστά το ΑΙ, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι το ΑΙ μονοφθογγίστηκε και προφερόταν ως Ε

[…]

H προφορά του β ως v επιβεβαιώνεται από τη σύγχυση με το με το υ των διφθόγγων αυ, ευ, ηυ, όπως έχει ήδη αναφερθεί. Επιπλέον, το β αντικαθιστά σχεδόν πάντα το δίγαμμα F, το οποίο ακουγόταν ως v. Aκόμη, στη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο´) το Β αντικαθιστά το εβραϊκό waw: Δαβίδ, Ιεχωβά. […] Σχετικά με το Δ αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι τα «μηθείς», «μηθέν», «μηθενός», «οὐθείς», οὐθέν», «οὐθενός», συναντώνται από το 378 π.Χ. πλάι πλάι με τα πρωιμότερα «μηδείς», «μηδέν», «μηδενός», «ο ὐδείς», οὐδέν», «οὐδενός» και μάλιστα από το 300 π.Χ. μέχρι το 60 π.Χ. κυριαρχεί το «μηθείς», αλλά από εκεί κι έπειτα τελικά επικρατεί η παλαιότερη μορφή «μηδείς». Το γεγονός ότι το Δ δεν έγινε Τ φανερώνει ότι ο ήχος του Δ ήταν πιο κοντά στο Θ και δεν προφερόταν ως (d). Το Δ επίσης εναλλάσσεται με το Β, Δελφός – Βελφός, ὀβελός – ὀδελός, όπου κι αυτή η εναλλαγή αποκλείει τον ήχο του d.

[…]

Οι υποστηρικτές της ερασμιακής προφοράς πέφτουν και σε μία άλλη αντίφαση. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους σε κάθε κείμενο πρέπει να εφαρμόζεται η τρέχουσα προφορά της εποχής του. Έτσι τα ομηρικά έπη είναι καλό να διαβάζονται με την προφορά που επικρατούσε την ομηρική εποχή, τα κείμενα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη με την αθηναϊκή προφορά του 5ου και του 4ου αιώνα, η οποία υπέστη σημαντικές αλλαγές συγκριτικά με την ομηρική, τα βιβλία της Καινής Διαθήκης με προφορά αρκετά συγγενική με τη σημερινή και τους Πατέρες της Εκκλησίας με τη σύγχρονη ελληνική, γιατί η προφορά δε διαφοροποιήθηκε από την εποχή τους. Αντί αυτού όμως οι ίδιοι διαβάζουν όλα τα αρχαία κείμενα από τα ομηρικά έπη μέχρι και τους Πατέρες με τον ίδιο τρόπο.

Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ὁ Ν.Σ. κατὰ καιροὺς προκειμένου νὰ ἐναντιωθεῖ στὴ «μοναδικότητα τῆς ὀρθῆς ὀρθογραφίας» παραθέτει ὀρθογραφικὲς παραλλαγὲς τῆς ἴδιας λέξης. Φαντάζομαι ὅτι θὰ παρατήρησε τέτοιες «λανθασμένες» παραλλαγὲς ποὺ δείχνουν πόσο (πιὸ) παλιὰ (ἀπὸ ὅ,τι θεωροῦμε) εἶναι ἡ νεοελληνικὴ προφορά. Ἢ ὄχι; Ἀλλὰ καὶ ὁ Β. Ἀργυρόπουλος (Γλωσσικὴ ἀρχαιολατρία, σ. 25-26), στὸν ὁποῖο παραπέμπει γιὰ τὸν Χατζηδάκη ὁ Ν. Σαραντάκος, γράφει:

σε διάσπαρτα σημεία του κεφαλαίου για την αρχαία προφορά ο Γεώργιος Χατζιδάκις (1924: 82-136) είναι επιφυλακτικός για την αποδεικτική αξία διαφόρων στοιχείων όπως οι μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων, οι λέξεις που μιμούνται φωνές ζώων κ.ά

Posted in γλώσσα | 5 Σχόλια

λατινικὰ στὴ Ρώμη

Θὰ σᾶς ποῦν τὶς κοινοτοπίες μὲ τὸν Ἐλύτη καὶ τὸ Σεφέρη, ἀλλὰ νομίζω οἱ Ἀθηναῖοι θὰ τὰ πήγαιναν χειρότερα. Μόνο μὲ τὴν περιφρονημένη ἑλληνιστικὴ καὶ καινοδιαθηκικὴ ἑλληνικὴ γλώσσα (πόσο μᾶλλον τὰ βυζαντινά) θὰ βγαίναμε ἀσπροπρόσωποι.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Ἀλλαγή, κλιματικὴ ἢ πασοκική

Ἀναρωτιέμαι μὲ τί εἴδους πειράματα θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι οἱ αἰτίες τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς (σὰν τὸν «Στρατηγὸ Ἄνεμο») εἶναι ἀνθρωπογενεῖς. Τὸ ὅτι, πράγματι, ἂν ρίξω μέσα σὲ μιὰ γυάλα τὶς α, β, γ, χημικὲς ἑνώσεις θὰ μοῦ βγεῖ τόση αὐξομείωση τῆς θερμοκρασίας ἐντὸς αὐτῆς τῆς γυάλας δὲν σημαίνει ὅτι καὶ οἱ συνθῆκες τῆς πειραματικῆς γυάλας-Γῆ εἶναι τὸ ἴδιο ἢ παρόμοια ἐλεγχόμενες καὶ μαθηματικῶς ἀναλύσιμες. Ὁ πλανήτης δὲν ἔχει ἀλλάξει κλίμα μόνο μὲ τοὺς παγετῶνες ἀλλὰ ἕως καὶ πολὺ πρόσφατα (3-4 αἰῶνες, καὶ πολλὲς ἄλλες φορὲς προηγουμένως). Πόσες ἐπαναστάσεις, εἰσβολὲς ἀλλοφύλων καὶ καταρρεύσεις πολιτισμῶν ἔχουν συμβεῖ ἐξαιτίας γεωλογικῶν φαινομένων (ἡφαίστεια, σοδειές κ.λπ.) καὶ τοῦ χάους ποὺ αὐτὰ πυροδότησαν περιττεύει νὰ εἰπωθεῖ.

Ἀφενὸς εἶναι ζήτημα πίστης στὸ Πείραμα, στὴ δυνατότητα δηλαδὴ οἱ πειραματικὲς συνθῆκες νὰ εἶναι ἕνα μικροαντίγραφο τοῦ κόσμου, κι ἄρα νὰ μᾶς παρέχουν συμπεράσματα ποὺ ἀληθεύουν γι’ αὐτόν. Δὲν λέω ὅτι δὲν ἰσχύει καθόλου, λέω ὅτι ὑπάρχει ἕνα χάσμα μεταξὺ τῆς πραγματικότητας καὶ τῆς πίστης αὐτῆς. Ἀφετέρου, εἶναι ἡ πίστη στὸν ἀνθρωποκεντρισμό: Στὸ ὅτι ἐμεῖς, μὲ τὸ μυαλό μας καὶ τὴ λογική μας, εἴμαστε τόσο ἰσχυροί, ὡς ἀνθρώπινο γένος ἢ ἔστω φωτισμένοι κυρίαρχοι, ποὺ μποροῦμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν πραγματικότητα μὲ τὶς ὑλοποιημένες ἀποφάσεις μας. Ἡ αἴσθηση εὐθύνης ἀλλὰ καὶ ἀλαζονείας ποὺ προκύπτουν ἀπὸ αὐτὴ τὴν πίστη εἶναι προφανής. «Ἐσὺ θὰ σώσεις τὸν κόσμο». Ἂν ἀντιθέτως ὁ ἄνθρωπος δεῖ διαφορετικὰ τὴν ἱστορία του, τότε δὲν μπορεῖ νὰ πιστέψει στὴν «συμπαντικὴ ἀτομικὴ εὐθύνη» μπροστὰ στὴν ὁποία ὅλοι πέφτουν καὶ τὴν προσκυνοῦν ἐσχάτως. Δὲν εἶναι λίγο πράγμα νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι ἀπὸ τὸ χεράκι σου ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. Μπροστὰ στὴ συμμαχία αὐτὴν ἀνιδιοτελῶν μὰ φανταγμένων Σωτήρων καὶ διψασμένων γιὰ διορισμὸ καὶ χρήματα Εἰδικῶν, δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις τίποτα.

Ἡ ἄδεια νὰ στήνονται σὲ καμένες περιοχὲς (δηλαδὴ περιοχὲς ὅπου ἀποδεικνύεται τὸ γεγονὸς τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς) τὰ σύμβολα τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς (οἱ ἀνεμογεννήτριες) δίνει ἀδιάκοπα τροφὴ σὲ διάφορες σκέψεις, εἴτε αὐτὲς ἐπιβεβαιώνονται εἴτε διαψεύδονται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶναι κωμικό. Καὶ εἶναι τόσο προφανές: Ὅπως ἡ Ἀγορὰ μηδενίζει καὶ ἐνσωματώνει κάθε ἰδεολογία καὶ πίστη ὡς Προϊὸν πρὸς ἀγορὰ καὶ πώληση, ἔτσι ἡ ἴδια μπορεῖ νὰ βγάζει λεφτὰ κι ἀπὸ τὴν φυσιολατρεία καὶ τὴν οἰκολογία. Ὅλη αὐτὴ ἡ οἰκολογικὴ αὐτοσυνειδησία εἶναι τόσο μὰ τόσο σαθρὰ θεμελιωμένη, ποὺ δὲν ἔχει σταματημὸ τὸ βούλιαγμα. Γιὰ παράδειγμα, μιλᾶμε ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς κατὰ τοῦ πλαστικοῦ, γιὰ τὸ κακὸ ποὺ αὐτὸ πράγματι κάνει, καὶ δὲν τολμᾶμε νὰ σκεφτοῦμε τὴν καθημερινότητά μας, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ ξυπνήσουμε ἕως τὴν ὥρα ποὺ θὰ κοιμηθοῦμε, νὰ σκεφτοῦμε τί φυσικὸ ἢ βιοδιασπάσιμο προϊὸν θὰ ἀντικαθιστοῦσε τὸ πλαστικὸ οὔτως ὥστε νὰ διατηρήσουμε τὸ ἴδιο ἐπίπεδο ζωῆς, δηλαδὴ νὰ ἔχουμε καὶ τὸν σκύλο χορτάτο καὶ τὴν πίτα ἀφάγωτη ἢ νὰ τετραγωνίζουμε τὸν κύκλο. Οὔτε ἡ κεκαλυμμένη ἤπια εὐγονική διαφημιζόμενη ἀπὸ τὶς ἐλὶτ (Γκέιτς, Time) πρὸς τὸ δυτικὸ πόπολο (μὴ γεννᾶτε ἄλλο, ὥστε νὰ ἀπολαμβάνουμε στὸ διηνεκές) κάνει κάτι ἄλλο πέρα ἀπὸ τὴν ἀνακύκλωση καὶ τὴν μεταμόρφωση τῆς οἰκονομικὰ φιλελεύθερης θέλησης γιὰ προνομιακὴ κατανάλωση: Ἁπλά, μοιάζει τῶν φιλελεύθερων ἀστῶν τοῦ 19ου αἰ., ποὺ δὲν ἤθελαν ὅλοι νὰ ἔχουν ἴση πρόσβαση στὰ μέσα παραγωγῆς καὶ στὸ προϊόν τους -αὐτὸ λοιπόν, σήμερα μεταμορφώθηκε σὲ «Ἐντάξει, θὰ ἀπολαμβάνουμε οἱ ζωντανοὶ ἴσα ἀναμεταξύ μας, ἀλλὰ μὴν ἔρθουν καὶ ἐπιπλέον ζωντανοὶ καὶ μᾶς μειωθεῖ τὸ μερίδιο στὴν ἀπόλαυση«. Ἂν ἡ οἰκολογικὴ αὐτοσυνειδησία καὶ ἀποφασιστικότητά μας συνεπαγόταν νὰ ζοῦμε μὲ τὶς ἀνέσεις τοῦ 1950 ἢ τοῦ 1979, τότε οὔτε τὸ 1% τῶν οἰκολογικὰ εὐαίσθητων δὲν θὰ ἄντεχε. Γιατὶ ὅπως κυριαρχεῖ στὰ μυαλὰ τῶν περισσότερων ἀνθρώπων ἡ λογικὴ τῆς «σκέτης ἐπιβίωσης» (ἂς ἐπιβιώσω ἀπὸ τὸν κορωνοϊὸ πάσῃ θυσίᾳ, ἔστω καὶ ὡς γυμνὴ ἐπιβίωση, ἔστω μὲ λοκντάουν, διαχωρισμοὺς κ.λπ. καὶ μετὰ βλέπουμε), ἀκριβῶς τὸ ἴδιο εἶναι ἀδύνατο νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ μυαλὰ τῶν περισσότερων ἀνθρώπων ἡ λογικὴ τῆς σημερινοῦ ἐπιπέδου κατανάλωσης ὡς δικαίωμα καὶ ὡς διασφάλιση τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.

Οἱ ἀντιφάσεις εἶναι τόσο μεγάλες, ποὺ δὲν ὑπάρχει πραγματικὰ σωτηρία ἀπὸ τὴν κατάρρευση.

Posted in οικολογία | 3 Σχόλια

εἶναι τόσο ἀστεία ἡ ἐναλλαγὴ τῶν ἀπόψεων

Ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦσαν ὑπεύθυνη τὴν κυβέρνηση τοῦ 2018 τώρα μιλᾶν γιὰ κλιματικὴ ἀλλαγὴ καὶ ἄλλα τέτοια παγκόσμια. Καὶ τὸ ἀντίθετο συμβαίνει, δηλαδὴ ὅσοι τὸ 2018 μιλοῦσαν γιὰ κλιματικὴ ἀλλαγὴ ἢ γιὰ τοὺς μικροαστοὺς ποὺ ἔκτιζαν μέσα σὲ δάση (ἤτοι, γιὰ πράγματα ἀποφασιστικῆς σημασίας ποὺ δὲν ἀλλάζουν κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς πυρκαγιᾶς) τώρα μιλᾶνε γιὰ τὴν ἀνικανότητα τῆς κυβέρνησης (ἤτοι γιὰ ζήτημα διαχείρισης). Ἀποκλείεται νὰ ἐπενεργοῦσαν, καὶ νὰ ἐπενεργοῦν, καὶ τὰ δύο εἴδη αἰτιῶν -κατὰ τὶς δύο αὐτὲς ὁμάδες ἑρμηνειῶν.

Ἐπειδὴ θὰ τοὺς ψηφίσετε καὶ θὰ τοὺς ὑποστηρίξετε στὶς ἑπόμενες ἐκλογές, ἐσεῖς καὶ οἱ ἔμμεσοι ἢ ἄμεσοι ὑποστηρικτές τους (πολιτικάντηδες καὶ μή), τουλάχιστον διασκεδάστε τὴν ἐναλλαγὴ αὐτὴ ἀπόψεων. Ἡ ἐπανάληψη δὲν βλάπτει τὰ χρυσόψαρα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 5 Σχόλια

φωτιές

Ἕνας κόσμος ποὺ δὲν θέλει νὰ παραδεχτεῖ ὅτι τελειώνει, καὶ τελειώνει μέσα σὲ ἕνα κυνηγητὸ «ἀντιεμβολιαστῶν» καὶ «-φοβικῶν», μὲ ἀστραφτερὸ χαμόγελο καὶ γυμνασμένα πρωθυπουργικὰ στήθη ὅμως. Μὴ χαίρεστε, βέβαια. Ὁ ἑπόμενος κόσμος θὰ εἶναι χειρότερος γιὰ ὅσους ἐπιζήσουν -μὲ τὰ σημερινὰ κριτήρια. Τὰ αὐριανὰ κριτήρια εἶναι ἡ σκέτη ἐπιβίωση. Ἐκεῖνοι ποὺ φαντάζονται ἀντιστασιακὰ κομμάτια τῆς κοινωνίας («τοῦ λαοῦ») καὶ ἄλλα τέτοια, ἔχουν χαθεῖ. Ἔχουν χαθεῖ μέσα στὰ σπουδαῖα βιβλία ἢ μέσα στὸ «δρόμο», αὐτὸ τὸ «πανεπιστήμιο τῆς ζωῆς» (κι ἀκόμα χειρότερα ὅταν συνδυάζονται βιβλία καὶ δρόμος). Τὰ παιδιὰ τῶν πτωχῶν Ἑλλήνων πέρδονται καὶ ρεύονται ἑτοιμαζόμενα νὰ γίνουν (ἔστω καὶ φαντασιακά) τράπερ ἢ λοατκι. Ἐπειδὴ ὁ θάνατος ἀργεῖ, πρέπει νὰ κάνουμε ὑπομονὴ μὲ ὅλους αὐτούς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

μπρό..

Ἀπὸ τὸ «καρντάσι» στὸ «μπρό», μιὰ ἀλλαγὴ δουλείας δρόμος.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀθλητιστές

Αὐτὸς ὁ πανελλήνιος καημὸς μὲ τοὺς ἀθλητὲς καὶ τὸν ἀθλητισμὸ θυμίζει τὶς πορεῖες γιὰ τὴν ὁμάδα τους ἀνθρώπων ποὺ δὲν θὰ διαδήλωναν ποτὲ γιὰ τίποτε ἄλλο. (Καὶ καλύτερα νὰ μὴ διαδήλωναν οὔτε γιὰ τὴν ὁμάδα τους -μὴν παρεξηγηθῶ.) Ὅλα τά ‘χε ἡ Μαργιωρή, ὁ ἀθλητισμὸς καὶ τὰ λεφτὰ γι’ αὐτὸν καὶ ἡ ἀγωνία γι’ αὐτὰ τῆς ἔλειπε. Ἀθλητισμός, αὐτὸ τὸ πράμα ποὺ ξεκινᾶ καὶ καλὰ ἀθῶα ὡς «ἔβαλες κιλά, κάτι πρέπει νὰ κάνεις» (ὡς δικαιολογία γιὰ ὡραιοπαθεῖς νάρκισσους -τὸ λιγότερο- νὰ κάνουν «ὡραῖο σῶμα» κοπιάζοντας στὰ γυμναστήρια μὲ τὶς ὧρες) καὶ καταλήγει -διόλου σπάνια- στὸν ἐπαγγελματικὸ ἀθλητισμὸ (π.χ. μὲ τύπους ποὺ δὲν παίζουν μπάλα ἀλλὰ παθιάζονται νὰ βλέπουν μπάλα τῶν δισεκατομμυριούχων), ἢ καὶ σὲ σκέψεις τύπου οἱ χοντροὶ νὰ μὴν δικαιοῦνται ὑγειονομικὴ περίθαλψη (ἴδιες σκέψεις σχετικὰ μὲ αὐτὲς γιὰ τοὺς ἀνεμβολίαστους).

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 1 σχόλιο

ἑλληνικὸς ρὰπ ἰσλαμισμός

Παλιὰ ἦταν ρόκ. Ἂν ψάχνετε νὰ βρεῖτε πῶς εἶναι δυνατὸν τὰ παγερὰ ὀρθολογιστικὰ νεοτερικὰ ἄτομα τῆς Δύσης, ποὺ «δὲν πιστεύουν σὲ θρησκεῖες καὶ παραμύθια», τελικὰ νὰ ἐξισλαμιστοῦν μαζικά, εἶναι ἐπειδὴ δὲν ἀντιλαμβάνεστε τὶς κοινωνικὲς προεκτάσεις τοῦ θρησκευτικοῦ προσηλυτισμοῦ. Ὅπως ὁ Χριστιανισμὸς εἶχε νὰ πεῖ κάτι γιὰ ζητήματα ποὺ ἤδη ἀπασχολοῦσαν τοὺς κατοίκους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ ὅπως ὁ Χριστιανισμὸς βρῆκε ἀπήχηση σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἤδη εἶχαν τρόπο ζωῆς παραπλήσιο τοῦ χριστιανικοῦ ἀλλὰ δὲν εἶχαν κατασταλάξει ἀκόμη σὲ κάποια τέτοιου εἴδους θρησκεία (γιατὶ δὲν εἶχαν βρεῖ ἀκόμη κάποια ποὺ νὰ ταιριάζει μὲ τὴ ζωή τους), ἔτσι καὶ ὁ ἐξισλαμισμὸς θὰ βρεῖ ἀπήχηση στὴν Εὐρώπη μέσῳ διάφορων τυχαίων παραμέτρων, ὅπως π.χ. ἡ ἀντίληψη γιὰ τὴ γυναίκα ὡς κτῆμα τοῦ ἄντρα. Τὸ χριστιανικὸ διάλειμμα τελείωσε, ὁ ἀρχαῖος παγανισμὸς ποὺ εἶχε ὡς σκεῦος ἡδονῆς τὴ γυναίκα θὰ συναντήσει ἰδεολογικὰ τὸ Ἰσλὰμ («Οἱ γυναῖκες σας εἶναι γιὰ σᾶς ὅπως ἡ καλλιεργήσιμη γῆ. Καλλιεργεῖστε την ὅποτε κι ὅπως θέλετε» 2.223) μέσα ἀπὸ τὶς πιὸ σύγχρονες μαζικοδημοκρατικές, κι ἄθεες μάλιστα («τῆς πιάτσας»), ἀναζητήσεις. Ἄλλωστε, μὴν ξεχνᾶμε τὴν κοινὴ νορδικοϊσλαμικὴ εἰκονομαχία, τὴν δυτικοϊσλαμικὴ κοινότητα πίστης στὸ κισμέτ/ἀπόλυτο προορισμό, τὴν δυτικοϊσλαμικὴ ἀντίληψη ἑνὸς θεοῦ-δικαστῆ καὶ ἄλλα τέτοια.

Στὸ παρακάτω ἄρθρο, δεῖτε πῶς συνηθίζει μιὰ γενιὰ νὰ θεωρεῖ τὴ γυναίκα κατώτερη, τελείως ὑποταγμένη, καὶ (συνεχίζουμε ἐμεῖς) μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο προετοιμάζεται γιὰ τὸ ἑπόμενο στάδιο (δικό της ἢ τῆς ἑπόμενης γενιᾶς), τὸν ἀσπασμὸ (ἀπὸ τρόμο ἢ μαζὶ κι ἀπὸ συνειδητοποίηση τῆς ὁμοιότητας τῶν ἰδεῶν της γιὰ τὴ γυναίκα) μιᾶς θρησκείας ποὺ θεωρεῖ τὴ γυναίκα κατώτερη. Ἐντάξει, ὑπάρχουν οἱ δευτερεύουσες διαφορές (μητέρα-σκλάβα κι ὄχι γκόμενα-σκλάβα), οἱ ὁποῖες ἄλλωστε θὰ ἀμβλυνθοῦν ἀργότερα, πρὸς ὄφελος τοῦ κυρίαρχου. Καὶ δὲν τὸ λένε ράπ, ἀλλὰ τράπ: ὄχι Γιάννης ἀλλὰ Γιαννάκης. Τύφλα νά ‘χουν οἱ Τρύπες, ποὺ περιέγραφαν τὸν (χριστιανικὸ ἐννοεῖται) Παράδεισο σὰν τὸν ἰσλαμικό.

Για τις γυναικοκτονίες γράφονται πολλά. Ως αίτια αναφέρονται τα έμφυλα στερεότυπα, οι φαλλοκρατικές αντιλήψεις, τα πατριαρχικά κατάλοιπα, η ανατροφή και ο ναρκισσισμός των ανδρών, η απειρία και οι προσδοκίες των κοριτσιών κλπ. Άλλοι συμφωνούν κι άλλοι διαφωνούν, ολοκληρωτικά ή εν μέρει, κάποιες κυρίες φτάνουν σε σημείο μισανδρίας, και οι λογικότερες κρατάνε, ευτυχώς, το μέτρο.Υπάρχει όμως και ένας παράγοντας -δεν θα έλεγα αίτιο- που δεν είδα να αναφέρεται παρότι διατηρεί σημαντικό μερίδιο στην ιδέα του μισογυνισμού. Είναι η κουλτούρα η οποία διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια μέσα από τα μουσικά είδωλα των πιτσιρικάδων. Μια κουλτούρα βιασμού, πορνείας και φαλλοκρατίας, με γυναίκες πάντοτε διαθέσιμες, ως θέαμα και ως σάρκα, για άντρες εραστές-μαστροπούς, που τις «τιμούν» με σεξ και ακριβά δώρα.

Κομμάτια mainstream με καταφανή σεξισμό στον στίχο και υποψία (ή απουσία) μουσικής ξεσηκώνουν 10χρονα, 13χρονα και 14χρονα, που μαθαίνουν πώς να βλέπουν τη γυναίκα ως έπαθλο, ως κτήμα ηδονής, και συχνά σαν απειλητικό σκουπίδι. Στο you tube μεσουρανούν «ραπάδες» και «τραπάδες» ινδάλματα της πιτσιρικαρίας, όπως ο Tus, ο Sin boy, ο Mad Clip ή ο Snik με το φοβερό ιδανικό του: «έχω λεφτά, τρώω καλά και έχω μουν@ρα γκόμενα». Υφάκι επιδεικτικό, τατουάζ παντού (όχι τίποτα ανθάκια της δεκαετίας του ’70 αλλά σχέδια με μαχαίρια, νεκροκεφαλές, φίδια, νυχτερίδες, σκορπιούς, θολά μάτια και άλλα τέτοια ψυχεδελικά) και βίντεο κλιπ με προβολή της βωμολοχίας, της σωματεμπορίας, του σεξισμού, της διάχυτης βίας, της διακίνησης ναρκωτικών και της πρόσκαιρης χλιδής του υποκόσμου. Δεν πρόκειται για rap και hip hop, για είδος μουσικής δηλαδή που ξεκίνησε ως καταγγελτικό και αντισυστημικό.

Δεν πρόκειται, ας πούμε, για τον στίχο που ακούσαμε από τα «Ημισκούμπρια» ή τον «12ο Πίθηκο». Πρόκειται για την trap, μια μουσική υποκουλτούρα, που εξυμνεί και προβάλλει τον βόθρο του συστήματος. Η εκφορά του στίχου θυμίζει παραλήρημα μαστουρωμένου και δοσοληψίες του περιθωρίου. Είναι εκπληκτική η διείσδυση του λόγου και της εικόνας στον παιδικό εγκέφαλο, είναι φοβερός ο εθισμός στο κακό. Οι εκφράσεις αναπαράγονται διαρκώς σε παιδικά και εφηβικά χείλη υμνώντας την κάθε είδους παρανομία και τη φαλλοκρατική επιβολή στο γυναικείο κορμί. Οι εκπρόσωποί της είναι ινδάλματα στο μυαλό του νεανίσκου, ο οποίος καταλήγει να φιλοξενεί στο υποσυνείδητο ένα κοιμισμένο τέρας. Το αν και το πότε θα ξυπνήσει αυτό το τέρας εξαρτάται κι από πολλούς άλλους παράγοντες.

Παρακάτω σας δίνω κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα στίχων ώστε να διαπιστώσετε περί τίνος πρόκειται. Να με συμπαθάτε για τις εκφράσεις αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Παραθέτω και κάποια λινκ με βίντεο κλιπ ώστε να δείτε ολόκληρο το πακέτο. Κυρίως όσοι έχετε παιδιά στην εφηβεία:

«Βουλγάρες, κάνω εισαγωγή τις Βουλγάρες / για να γ@μάς εσύ τις μουν@ρες / όλες τους με λένε Boss… αράζεις συχνά Κολωνάκι γιατί είσαι καλό πουτ@νάκι… ήσουν Ιούδας στη ψυχή, είσαι μια βίζιτα στ’ αλήθεια».[…]

«Tony Montana, στρώνει με χιόνι το πιάτο η πουτ@να… τη δικιά σου παίρνουμε γκανγκ μπανγκ… βγαίνω με bitches δεκάρια, πρόσωπο Γκράντε Αριάνα μωρό μου και κ@λο Mινάζ» […]

«Ποια λεφτά; ποια μ@νιά; μάλλον τα ‘δες cinema / Η πουτ@να μου έχει πρόβλημα / έχω 99». […]]

Πόρνες να βγάζω στο διάλειμμα, να μετράνε τα πεντακοσάευρα» […]

Διώχνω τη Σούζη από δω, έλα αύριο πρωί, γιατί όπου να `ναι σκάει η γκόμενά μου η κανονική, που για ‘κείνη θα κρατιόμουν μέχρι αύριο το πρωί, αλλά @ρχίδια, είστε όλες τα ίδια, ζητάτε μόνο φράγκα και χατίρια» […]

Στις επάλξεις του μισογυνισμού όμως στέκονται και πιο κλασσικοί «καλλιτέχνες» όπως ο Οικονομόπουλος και ο Χρήστος Δάντης που λατρεύονται από μεγαλύτερες ηλικίες. Τους αποθεώνουν 20ρηδες, 25ρηδες και 30ρηδες +…

Μέσα στις πληγές τις δέκα άλλη μια κι εσύ / χίλιες φορές να ήσουνα μια πόρνη αληθινή /μα είσαι το χειρότερο, πουτ@να στην ψυχή» (άδει ο ένας και σεληνιάζεται το πλήθος):

«Καριόλα σε μισώ, να το ξέρεις, σου αξίζει μόνο αυτό, να υποφέρεις» (άδει ο άλλος και το ρεφραίν γίνεται viral στα στόματα): […]

Εκατομμύρια views στο you tube σε όλα τα παραπάνω βίντεο από οργισμένους μπόμπιρες που χτυπιούνται αντιγράφοντας το ύφος και την κινησιολογία των ειδώλων και μετά παραδίδονται στον διαδικτυακό κόσμο του Pornhub για να εντρυφήσουν στον απόλυτο εξευτελισμό της γυναικείας υπόστασης. Μια απειλητική φράση που ακούμε συχνά να εκτοξεύεται από 13-14χρονους προς συνομήλικές τους είναι «σκάσε μωρή σαύρα, παλιοπατσαβούρα, μη σου χώσω καμία!». Υπάρχουν κι άλλες, χειρότερες, που ντρέπομαι να γράψω. Παλιά τις άκουγες μόνο από νταβατζήδες. Τώρα, τις ακούς και στα διαλείμματα του σχολείου.Μπορεί όλοι οι πιτσιρικάδες να παπαγαλίζουν τα δέοντα για τις σχέσεις των δύο φύλων, αυτά δηλαδή που δασκαλεύει το σχολείο, αλλά στην κρίσιμη στιγμή ελέγχονται από άλλα προ-εγκατεστημένα στερεότυπα. Και, δυστυχώς, η σύγχρονη μουσική υποκουλτούρα οδηγεί προς αυτήν την κατεύθυνση.

Πηγή

Posted in Δύση, αθεϊσμός, γυναίκες | 1 σχόλιο

καλαθοσφαιρικά

Ἔλεος πιά!

Καὶ ἕνα παλιό ἡμέτερο

Δὲν πᾶ νὰ πάρει καὶ τὸ πρωτάθλημα Γαλαξία, ὁ Γιάννης; Ἡ ἀναφορὰ σὲ αὐτὸν εἶναι δειλὸ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς ἀνεξέλεγκτης μετανάστευσης, ὑπὲρ τοῦ no borders, ὑπὲρ τοῦ βλακώδους καὶ κουτοπόνηρου «ἅμα πρόλαβες καὶ μπῆκες στὰ σύνορα, νὰ σὲ κάνουμε Ἕλληνα». Γιὰ ἕναν βαπτισμένο Ὀρθόδοξο πρωταθλητὴ Ἀντετοκοῦμπο (ποὺ ἐκχριστιανιζόμενος ἔδειξε πολλὰ πράγματα) ποιὰ εἶναι ἡ ἀναλογία μὲ Μουσουλμάνους ποὺ ρίχνουν ἀπ’ τὰ βράχια τὴ Μυρτώ ἢ κάνουν ἄλλα παρόμοια, ὥστε νὰ τὸ ζυγίσουμε ἐὰν μᾶς συμφέρει ἡ ἀνεξέλεγκτη μετανάστευση καὶ ἑλληνοποίηση;

Οἱ ἀριστεροφιλελέδες ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ κραυγάζουν γι’ αὐτὴν μόνο ὅταν αὐτὴ εἶναι λοατκι καὶ ἀφρικανικὴ ἢ ἰσλαμική. Αὐτὴ τὴν Ἑλλάδα ἔχουν κατὰ νοῦ. Οἱ «κανονικοὶ Ἕλληνες» ἁπλῶς γυναικοκτονοῦν, εἶναι τὰ χειρότερα πλάσματα τῆς γῆς. Δὲν ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα λοιπὸν οἱ ἀριστεφιλελέδες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

«Πώς μεγαλώνεις το κορίτσι σου»

Πηγή

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό. Πώς μεγαλώνεις το κορίτσι σου. Εκεί έξω ο κόσμος έχει ένα σωρό παλαβούς, που αυτό που ζήσαμε εμείς στην ηλικία των 20 ήταν το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι «Καληνύχτα μπαμπά, καληνύχτα Λώρα» σε σχέση με αυτό που γίνεται σήμερα.Το κοριτσάκι μας δεν το μεγαλώνουμε σαν τσουλάρα βέβαια, αλλά δεν το μεγαλώνουμε και κλεισμένο στη γυάλα του, να πάμε να το ρίξουμε βορά στα χέρια κάθε ψυχοπαθή, που θα δει ένα αθώο, αφελές πλάσμα και θα το κάνει κλωτσοσκούφι.

Οι τρεις κοπέλες (Τοπαλούδη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά) που δολοφονήθηκαν άγρια ήταν κορίτσια μεγαλωμένα στην επαρχία, η οποία αφενός μεγαλώνει ακόμη τα παιδιά της με αρχές, αλλά και στην κοσμάρα τους, σε έναν μικρόκοσμο, όπου όλοι είναι γνωστοί και άρα ελεγχόμενοι. Ο κόσμος έξω όμως δεν είναι έτσι.

Στην ελληνική επαρχία ελλείψει ιδιαίτερης αλητείας, συμμοριών, πρεζοαντιφάδων κτλ τα παιδιά την επανάστα του μπάφου την βλέπουν μαγκιά, trendy, «κάνω την ζωή μου τώρα μην με ενοχλείς». Το ίδιο βέβαια μπορεί να συμβεί και στις καλύτερες οικογενειες των πόλεων. Αλλά η επαρχία είναι μία γυάλα, με άλλες αρχές και εκεί η αθωότητα των κοριτσιών ευδοκιμεί περισσότερο απ’ ότι στα αστικά κέντρα. Όπου και τα οπτικά ερεθίσματα είναι πολύ σκληρά.

Σε αυτή την γυάλα έρχεται να προστεθεί και αυτή η μπουρδολογία περί δικαιωματισμού, αντιρατσισμού, αντιφασισμού, αγώνα, αντίσταση και πάλη που τους μαθαίνουμε στα σχολεία και που ένα σπίτι με αντίστοιχα πιστεύω θα καλλιεργήσει.Πού θέλω να καταλήξω; Το να μην βγεις με τον Αλβανό που γνώρισες σε μπαρ πριν λίγες ημέρες στις 4 η ώρα το πρωί δεν είναι ρατσισμός, είναι αυτοπροστασία. Το να προβληματιστείς για έναν αντίφα «τσακίζω τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» 30άρη σαγιονάρα που γνώρισες και θέλει να σε πάει κάμπινγκ στα κατσάβραχα της Φολεγάνδρου δεν είναι φασισμός, είναι αυτοπροστασία. Το να θέλεις στα 18 σου να ζήσεις την ζωή σου, να σπουδάσεις, αντί να παντρευτείς έναν προβληματικό Μπάμπη 12 χρόνια μεγαλύτερο σου, δεν είναι ανηθικότητα, είναι αυτοπροστασία.

Κοινώς τα παιδιά δεν τα μεγαλώνουμε σαν ζαβά, γιατί ο κόσμος έξω δεν είναι τόσο ιδανικά πλασμένος. Διάβασα τον πατέρα να λέει «το παιδί μας διάβαζε, πρώτη φορά το αφήσαμε στα 26 να πάει διακοπές». Πρώτη φορά πήγε διακοπές μόνο του στα 26. Και το «άφησαν». Ολόκληρη γυναίκα. Και δεν προβληματίστηκαν τι καταλαβαίνει ένα κορίτσι που μέχρι τα 26 δεν έχει πάει πουθενά και τρέχει με τα αντίσκηνα στην πρωην άγονη γραμμή. Ούτε ήξεραν ποιος είναι ο αντίφας σαγιονάρας. Ούτε είχαν παρατηρήσει κάτι ένα χρόνο που ήταν η κόρη τους με αυτόν, με τον οποίο να υποθέσω ότι μοιράζονταν τις ίδιες αντιλήψεις. Αλλιώς πώς;Δεν φταίει η κοπέλα βέβαια. Αλλά αν ήμουν γονιός, θα σκεφτόμουν λίγο τι έκανα λάθος. Γιατί δεν είναι η κακιά στιγμή εν προκειμένω. Είναι ένας αθώος άνθρωπος που πήγε να παίξει με την τύχη του, γιατί δεν του μάθαμε να φυλάγεται από τους λύκους.

Αν κάτι είναι εφικτό, δεν είναι να εξαφανίσουμε τους «γυναικοκτόνους» και τις «ανδροκτόνες». Είναι όμως να μαθουμε στα παιδιά να φυλάγονται από ψυχάκηδες, χωρίς να τα φοβίσουμε για τον κόσμο και τις σχέσεις. Τρελοί, κακοί, προβληματικοί θα υπάρχουν πάντα και από τα δύο φύλα. Να μάθουν να τους αναγνωρίζουν και να απομακρύνονται.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Εὐρωδικαστήρια μαντιλιῶν καὶ μπουγάδων

«Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε σφόδρα σήμερα την απόφαση της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης να επιτρέψει υπό όρους την απαγόρευση της ισλαμικής μαντίλας στον χώρο εργασίας, κατηγορώντας την ότι απαρνείται τη θρησκευτική ελευθερία.» (ΑΜΠΕ, 19-2-2021, «Ερντογάν: Επικρίνει απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ για την ισλαμική μαντίλα»)

Ἐπειδὴ δὲν εἴμαστε λενινιστὲς ἢ κάποιο ἄλλο ἀριστερὸ μεταγενέστερο κατασκεύασμα, ποὺ ὡς δόγμα ἔχει ὅτι ἐπικρίνουμε ἢ ἐγκρίνουμε κάποιο πράγμα ἀνάλογα, καὶ μόνο ἀνάλογα, μὲ τὸ τί ἰσχυρίζεται ὁ ἐχθρός μας, δυστυχῶς ὁ Ἐρντογὰν ἔχει δίκαιο.

Τὸ Ἰσλὰμ γιὰ πολλοὺς λόγους πολλαπλασιάζεται στὴν Εὐρώπη, καὶ οἱ ἀθεοάτεκνοι (ἐνίοτε καὶ παιδόφιλοι) τοῦ Μάη (ποὺ κάποτε καλωσόριζαν τὸ Ἰσλὰμ στὴν Εὐρώπη) νομίζουν ὅτι κρύβοντάς το κάτω ἀπὸ τὸ χαλάκι τοῦ οὐδετερόθρησκου χώρου ἐργασίας θὰ τὸ ἀπονευρώσουν καὶ θὰ τὸ ἐξαερώσουν. Αὐτὸ ἴσως νὰ ἴσχυε σὲ παλιότερες ἐποχές, ἀλλὰ σίγουρα δὲν ἰσχύει πλέον μετὰ τὸ 2015. Αὐτὸ ποὺ κάνουν τέτοιες ἀποφάσεις εἶναι ὄχι νὰ ἐξουδετερώνουν τὸ Ἰσλὰμ ὡς δημόσια παρουσία, ὑπενθύμιση καὶ …«ὑπόσχεση» γιὰ τὸ μέλλον, ἀλλὰ ἐν τέλει νὰ φιμώνουν τὶς ἐναπομείνασες χριστιανικὲς φωνὲς ἀντίστασης ὑποχρεώνοντάς τες νὰ σωπάσουν «γιὰ νὰ ὑποχρεωθοῦν μιμητικὰ καὶ οἱ Μουσουλμάνοι νὰ κάνουν τὸ ἴδιο», γιατὶ οἱ τελευταῖοι δὲν πρόκειται νὰ μιμηθοῦν κανέναν -καταρχάς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

τὸ παιδὶ καὶ τὸ κορίτσι

Ἔγινε ἀγώνας γιὰ νὰ λέμε «ἔχω τόσα ἀγόρια καὶ τόσα κορίτσια» ἀντὶ «ἔχω τόσα παιδιὰ καὶ τόσα κορίτσια», κι ὅλο αὐτὸ κατέληξε στὸ λέμε «ἀνθρωποκτονία» καὶ «γυναικοκτονία», δηλαδὴ νὰ λέμε ὅτι ἄλλο ἄνθρωπος καὶ ἄλλο γυναίκα. Δηλαδὴ ὅτι ἡ γυναίκα δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ἠθικὰ καὶ ἴσως καὶ νομικά. Τὴν ἴδια στιγμὴ βέβαια, ποὺ λέμε ὅτι ζῶο (σκυλάκια κ.λπ.) καὶ ἄνθρωποι ἔχουν ἴδια ἀκριβῶς ἀξία καὶ ἀπαξία.

Μὴ στεναχωριέστε ὅμως καὶ τὸ ρίχνετε σὲ πολύπλοκες συζητήσεις ὁρισμῶν καὶ ἰδιοτήτων. Τὸ Ἰσλάμ (μὲ ἕτοιμες φόρμουλες καὶ ὁρισμούς), στὸ ὁποῖο δὲν ἀσκεῖτε καμμία κριτικὴ περὶ πατριαρχίας ἤ, ἐὰν ἀσκεῖτε τὴν ἀσκεῖτε ὡς ἄτεκνοι, θὰ σᾶς λύσει ὅλα τὰ προβλήματα καὶ ἀπορίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους καὶ θὰ σᾶς ξηγήσει τὸ ὄνειρο. Οἱ συζητήσεις μεταξὺ μελλοθάνατων κάποτε τελειώνουν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

Τὸ ὑπόγειο τοῦνελ τῆς Μυκόνου

Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς, μὲ 85% τεῖχος ἀνοσίας, μόνο ἐμβολιασμένους ἢ ἀρνητικοὺς στὸ πλοῖο. Θὰ πηγαίνουν κρυφὰ μέσω ὑπόγειου τοῦνελ ἀπὸ τὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα στὴν Μύκονο οἱ λεπροί, καὶ ἔτσι μεταδίδουν τὸν ἱὸ αὐξάνοντας τόσο γρήγορα τὰ κρούσματα. Κι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ τὸ νησὶ τοῦ νεοελληνικοῦ πολιτισμοῦ (Αἰγαῖο κι ἄλλα τέτοια) ἦταν ὑπόδειγμα ἐμβολιαστικοῦ κινήματος, ὁ ἐπισκέπτης θὰ κάθεται χωρὶς μουσικὴ καὶ τὰμ τάμ. Ποῦ νὰ ἐξηγήσουν τώρα οἱ «εἰδικοὶ» στοὺς ἀφιονισμένους ὁπαδούς τους τῶν ΜΚΔ καὶ ΜΜΕ ὅτι τὸ «τεῖχος τῆς ἀνοσίας» δὲν εἶναι ἔτσι ὅπως τὰ λέγαμε; Ὅτι τὸ Ἰσραὴλ λέει πὼς ἡ Πφάιτσερ δὲν παρέχει 95% ἀλλὰ 64% προστασία; Φαντάζομαι ὅτι στὸ 64% θὰ βρίσκονται καὶ ἄτομα μὲ πιθανότητες ἐλάχιστες (λόγῳ ὑγείας ἢ ἡλικίας) νὰ κολλήσουν.

5% μὴ ἀνοσία σημαίνει 500.000 ἄρρωστους Ἕλληνες ἂν ἐμβολιάζονταν καὶ τὰ 10 ἑκατομμύρια. Ὅσο οἱ ΜΕΘ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν τοὺς πρὸ ἐμβολίου ἀρρώστους, ἄλλο τόσο δὲν θὰ ἄντεχαν τοὺς ἐμβολιασθέντες ἀρρώστους. Καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις οἱ ΜΕΘ δὲν θὰ ἐπαρκοῦσαν.

Ἀλλὰ ὅλο καὶ κάποιος ἔνοχος θὰ βρεῖ. Εἴτε ὅτι δὲν ἐμβολιάστηκαν τὰ γκαρσόνια, εἴτε τὸ ἀνεμβολίαστο 15% τῶν ντόπιων. Ποτὲ οἱ τουρίστες, ποτὲ οἱ ἐγχώριοι τουρίστες καὶ φυσικὰ ποτὲ οἱ ἀλάθητοι τῆς κυβέρνησης.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Καρικατοῦρες Ἐμφυλίων

Γιὰ νὰ κάνεις Ἐμφύλιο πρέπει νὰ εἶσαι ζωντανός, κι ὁ ἀντίπαλός σου, δηλαδὴ νὰ ἔχεις νὰ μοιράσεις πράγματα μὲ νόημα καὶ ζωντανά. Οἱ νεκροὶ μποροῦν νὰ κάνουν ἐμφύλιο μόνο γιὰ τὰ ἀμιγὴ καὶ τὰ μεικτὰ καταστήματα. Οἱ δὲ ἀριστεροφιλελέδες πέρα ἀπὸ 1-2 χαρακτηριστικά τους μοιάζουν μὲ τοὺς «ἀντιεμβολιαστὲς» στο ὅτι ἐπικαλοῦνται κάτι ἀνύπαρκτο στὴν Ἑλλάδα (καὶ τὸν κόσμο). Εἴτε αὐτὸ συνίσταται σὲ πράγματα ποὺ θὰ (λέμε τώρα… ) ἔρθουν εἴτε σὲ πράγματα ποὺ κάποτε ὑπῆρξαν. Εἴτε αὐτὸ λέγεται τὸ πολυπόθητο δυτικὸ κράτος εἴτε ὁ φιλόχριστος λαὸς καὶ στρατὸς κ.λπ., ἀντίστοιχα.

Ἡ νεότερη Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅπως τὴν περιέγραψε ὁ Κονδύλης, εἶναι πολὺ χειρότερη τῆς περιγραφῆς του. Διαχρονικά, ἐννοῶ. Ἡ δὲ μεσαία της τάξη δὲν πιάνει «μία» μπροστὰ στοὺς ἀγροτοποιμενικοὺς πληθυσμοὺς «νοικοκυραίων» ποὺ ἔκτιζαν καὶ συντηροῦσαν σχολεῖα, φρόντιζαν γιὰ τὴν ἀσφάλειά τους κ.λπ. κ.λπ.

Οἱ νεκροὶ μποροῦν νὰ παίζουν. Τὸ θέμα εἶναι πότε καὶ πῶς θὰ μποῦν στοὺς τάφους τους. Ἢ ποιὸς θὰ σμπρώξει τὸ πτῶμα στὸ λάκκο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 5 Σχόλια

Οἱ κατασκευαστές

τοῦ ποδοσφαίρου ἀφοῦ δὲν ξέρουν νὰ βαρᾶν πέναλντυ, συνιστοῦν Ἰταλία, δηλαδὴ Μέρκελ. Διάβασα ἕως καὶ σχόλια ὅτι ὡραῖα ποὺ ἔχασε μιὰ μὴ εὐρωπαϊκὴ χώρα -ἀπὸ ἄτομα ποὺ προφανῶς πατρίδα (o muerte) ἔχουν τὴν Ἐβρόπη. Νά λοιπόν:

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Γιατί Ἀγγλία

Γιατὶ ἔκαναν τὸ γενναῖο βῆμα καὶ ἔφτυσαν τὴ Γερμανία, καὶ τάχα ὅλη ἡ Εὐρώπη τοὺς ἀντιπαθεῖ, ἐνῶ εἶναι οἱ Γερμαναραδες ποὺ «κατεβάζουν γραμμή».

Ἀλλὰ καὶ γιατὶ τὸν ἐχθρό σου τὸν ξέρεις, ἐνῶ τὸν τάχα σου φίλο οὔνα φάτσα οὔνα ράτσα καὶ τάχα «μοιάζουμε», ποὺ σὲ χτυπᾶ πισώπλατα (1913 Β. Ἤπειρος, 1922 Μ. Ἀσία) ἢ φανερὰ (1940) ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε κράτος χωρὶς νὰ τοῦ ἔχεις κάνει κανένα κακὸ καὶ αὐτὸς ὀνειρεύεται τὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία σὲ βάρος σου, δὲν τὸν ξέρεις. Αὐτοὶ οἱ αἰώνιοι Λατίνοι μὲ Λομβαρδικὴ-γερμανικὴ (καὶ νορμανδικὴ στὸ νότο) ψυχή, ποὺ ὅταν ἔγιναν Καθολικοὶ (Ν. Ἰταλοί) ἔγιναν μαφιόζοι καὶ μαχαιροβγάλτες, ἐνῶ πρὶν ἔπαιζαν στὰ ζάρια (1204) τὸ κράτος μας, σιγὰ μὴ μᾶς μοιάζουν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

Μπάιροϊτς..

Τὸ εἰσιτήριο θεάτρου στοιχίζει ἀπὸ 2 μέχρι 4 ρούβλια, τὸ εἰσιτήριο κινηματογράφου ἀπὸ 30 μέχρι 70 καπίκια, τὸ εἰσιτήριο μουσείου 1 ρούβλι τὸ πολύ (συχνὰ ὅμως ἡ εἴσοδος σὲ μουσεῖα εἶναι ἐλεύθερη. [….] Ἡ συμμετοχὴ σὲ τουριστικὸ ταξίδι σὲ μιὰ ἢ δυὸ πόλεις (ἐπιδοτούμενο ἀπὸ τὸ συνδικάτο οὐσιαστικὰ γιὰ ὅλους) στοιχίζει 20-30 ρούβλια (σὲ μέτρια ἀπόσταση, μαζὶ μὲ τὰ εἰσιτήρια, τὸ ξενοδοχεῖο καὶ τὰ γεύματα).

ΕΣΣΔ, 100 ἐρωτήσεις καὶ ἀπαντήσεις, Μόσχα 1986, σ. 99.

Das Recht auf Dummheit. — Der ermüdete und langsam athmende Arbeiter, der gutmüthig blickt, der die Dinge gehen lässt, wie sie gehn: diese typische Figur, der man jetzt, im Zeitalter der Arbeit (und des „Reichs“! —) in allen Klassen der Gesellschaft begegnet, nimmt heute gerade die Kunst für sich in Anspruch, eingerechnet das Buch, vor Allem das Journal, — um wie viel mehr die schöne Natur, Italien… Der Mensch des Abends, mit den „entschlafenen wilden Trieben“, von denen Faust redet, bedarf der Sommerfrische, des Seebads, der Gletscher, Bayreuth’s… In solchen Zeitaltern hat die Kunst ein Recht auf reine Thorheit, — als eine Art Ferien für Geist, Witz und Gemüth. Das verstand Wagner. Die reine Thorheit stellt wieder her…

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

λεφτὰ δὲν ὑπάρχουν

Μ’ ἀρέσει ποὺ λένε τέτοια πράγματα ἡ κυβέρνηση, καὶ ὡστόσο οἱ ἐργατοπατέρες ἢ πρόεδροι τῶν σωματείων ἢ π.χ. τὸ ΚΚΕ, τὸ Σύριζα καὶ ὅλη ἡ ἀντικαπιταλιστικὴ Ἀριστερὰ δὲν μιλᾶνε. Εὔκολα ἐξηγεῖται ἡ μουγκαμάρα τους: Οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι περισσότερο ἐπιστημονολάτρες παρὰ ὑπερασπιστές (χά, χά! τί; ποιοί;) τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζόμενων. Τοὺς ἔρχεται πριαπισμὸς τῶν ἀνθρώπων (τῶν Ἀριστερῶν) ὅταν δοῦν τὴν θεά τους τὴν Ἐπιστήμη νὰ ἐφαρμόζεται, καὶ μὲ τέτοιον ἡδονισμὸ δὲν μποροῦν νὰ διαμαρτυρηθοῦν στὸν Μητσοτάκη, οὔτε κἂν στὸν Ἄδωνι, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα φασίστα τὸν ἀνεβάζουν φασίστα τὸν κατεβάζουν.

Posted in Αριστερά | Σχολιάστε

Μίας χρήσης

Τέλος στὰ πλαστικὰ μίας χρήσης, καὶ βλέπω ἕνα ξύλινο κουταλάκι γιὰ νὰ φάω τὸ παγωτό μου. Συνθετικὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἦταν. Ἄρα, κόψτε δέντρα νὰ γίνουν κουταλάκια, γιὰ νὰ μὴν γεμίσει πλαστικὰ ὁ πλανήτης. Κάτι δὲν καταλαβαίνω, ἢ κάτι καταλαβαίνω πολὺ καλά.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Πωλ Γκότφριντ, Ο Παναγιώτης Κονδύλης και ο απαρχαιωμένος συντηρητισμός

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

τουρλουμπούκι

Στὸ δῆθεν πατριωτικὸ καὶ δῆθεν ἀντιεμφυλιακὸ τουρλουμπούκι ὅλοι οἱ ἀντίθετοι εἶναι ἀγκαλιασμένοι, καὶ τὸ ἀβυσσαλέο μένος τῶν μὲν γιὰ τοὺς δὲ μετατρέπεται σὲ ἀσήμαντες μικρολεπτομέρειες καὶ «διαφορετικὲς ἑρμηνεῖες» τοῦ ἔθνους. Ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ὁ Κοραῆς μπορεῖ νὰ διακηρύσσεται ὅτι συμβαδίζει ἄνετα μὲ τὸν Καποδίστρια ἂν καὶ τὸν μισοῦσε, κι ὁ Πλήθων Γεμιστὸς μὲ τὸν Γεννάδιο Σχολάριο, ἂν καὶ οἱ κόσμοι τους ἦταν οἱ ἀκριβῶς ἀντίθετοι. Ὁ Καποδίστριας μπορεῖ νὰ γίνεται τοτέμ-εἴδωλο τῶν Ἑλληνορθόδοξων οἱ ὁποῖοι οὐρλιάζουν κατὰ τῆς παραχώρησης τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς δῆθεν σλαβικότητάς της, τὴν ὁποία ὅμως ὑποστήριζε γράφοντας πρὸς τοὺς ξένους ὁ ἑλληνορθόδοξος Καποδίστριας. Ὅποιος διαφωνεῖ μὲ τὴν προφανὴ αὐτὴ μυθοπλασία, προάγει τὸ διχασμὸ καὶ τὸν ἐμφύλιο. Καὶ ποιὸς ἀπέκτησε αὐθαίρετα τὸ δικαίωμα νὰ κρίνει πότε κάποιος προκαλεῖ διχασμὸ ἢ ἀντίθετα ἀγωνίζεται ἐνάντια στὴν ἐθνικὴ διαφθορά; Δὲν θέλει καὶ πολὺ νὰ τὸ καταλάβεις. Γιατὶ ἂν αὐτὸς ποὺ λέει τέτοια σοφὰ παραχωροῦσε σὲ ἄλλον τὴν ἁρμοδιότητα νὰ κρίνει πότε ἕνας λόγος εἶναι διχαστικὸς καὶ πότε ἐθνεγερτικός, τότε θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποταχθεῖ στὶς ἀποφάνσεις του κριτῆ. Ὅλη ἡ ἰδέα περὶ ἀποφυγῆς τοῦ διχασμοῦ ἔχει νόημα καὶ γίνεται ἀποδεκτὴ μόνον ὅταν αὐτὸς ποὺ τὴν διακηρύσσει ἔχει ταυτόχρονα τὴν ὕψιστη δικαιοδοσία νὰ κρίνει σχετικά.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Στὸν περιφερειακό

Τὰ σιχαμερὰ κουμμούνια καὶ οἱ κουταλογλεῖφτες Χριστιανοὶ νὰ μὴν κάνουν διαδηλώσεις καὶ λιτανεῖες ἀντίστοιχα, κι ἂς κλείνει καὶ γιὰ τρεῖς καὶ γιὰ 13 ὧρες τὸν περιφερειακὸ τῆς μπανανίας (μὲ μικρὸ μί) ὁ ἐξοχότατος κύριος Μπαντέρας. Ἂν εἶναι νὰ μεταδοθοῦν τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στοὺς ἰθαγενεῖς, ἂς μεταδοθοῦν καὶ μὲ μιὰ μικρὴ καθυστέρηση στὸ γυρισμὸ ἀπὸ τὴ δουλειά. Καὶ ποιὰ δουλειά, δηλαδή, ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες εἶναι τεμπέληδες στὴν τελευταία Σοβιετία.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

πλαστικὸ

ἐν τῷ μεταξύ, ἂχ οἱ καημένοι μὴ Δυτικοί, ποὺ τοὺς στέλνουμε τὸ πλαστικό. Νὰ πεθάνουν οἱ Δυτικοί, νὰ ξεβρωμίσει ὁ τόπος -ποὺ λένε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Βρέθηκε ὁ Πικάσο

ποὺ δείχνει χαρακτηριστικὰ πῶς ἔβλεπε τὴ Γυναίκα ὡς ὂν ὁ ζωγράφος αὐτός. Δυστυχῶς ὅμως, ζωγράφισε τὴ Γκουέρνικα, καὶ τοῦ δόθηκε ἄφεση ἁμαρτιῶν, κάθε εἴδους ἁμαρτίας. Νά ἡ γυναίκα (κάποια ἀπὸ τὶς γυναῖκες του), ἀφοῦ πρῶτα τὴν τρέλλανε ὁ μπογιατζής:

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὸ ποτάμι

Posted in επιστήμη | Σχολιάστε

τὸ μίσος γιὰ τὸν πλησίον

Δεν είναι ο κόσμος ρατσιστές, πλην ορισμένων ουτως ή αλλως κλινικά ηλιθίων οι οποίοι δεν «σώζονται » με τιποτα.Εσείς είστε αντικοινωνικά και ψυχολογημένα γατάκια με απωθημένα και βιώματα που μισείτε όλο τον κόσμο γύρω σας και όσους συνδέονται με το άμεσο περιβάλλον σας και επειδή έχετε φάει ήττες με το κιλό δεν χωνεύετε ούτε τα άντερα σας.Απο κει ξεκινά και εδράζεται κάθε αντιδραστική συμπεριφορά. Ούτε σε ουμανισμούς,ουτε σε ευαισθησίες. Και επειδή δεν μπορείτε να συμβιώσετε με κανεναν από τους γύρω σας βλέπετε τους ξένους σαν μια εξωτική λύση, μια αλλαγή περιβάλλοντος , μια δυναμη εισβολής και ανατροπής που θα γκρεμίσει ότι εχουν κτίσει και αγαπήσει όλοι οι άλλοι με τους οποίους δεν μπορείτε να συμβιώσετε. Δηλαδή καλοδεχούμενους εκδικητές ως μια καποια λυση.

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

κοκκορομαχίες: γυναῖκες

Οἱ ἀναλύσεις ἐπὶ ἀναλύσεων γιὰ ἐγκληματικὲς πράξεις κατὰ γυναικῶν ἔχουν καταντήσει τόσο κουραστικές, ὥστε στὴν πραγματικότητα εἶναι διαμάχες συμμοριῶν στὸ πάρκο τῆς γειτονιᾶς σας. Οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι σκίζουν τὰ ροῦχα τους μόνο ὅταν πρόκειται γιὰ Ἕλληνα δράστη, οἱ ἀντίπαλοί τους μόνο ὅταν πρόκειται γιὰ ἀλλοδαπό. Ὅταν ὁ δράστης εἶναι δικός μας, ἔχει ψυχολογικὰ προβλήματα. Κι αὐτὸ δὲν τὸ λέω ἀγνοώντας ὅτι ἡ ἐγκληματικότητα αὐξήθηκε μὲ τὴν ἄφιξη τῶν «μεταναστῶν» και «προσφύγων». Τὸ λέω γιατὶ ὁ ἀποτροπιασμὸς κι ὁ ἀνθρωπισμὸς εἶναι, διὰ τοῦ συναισθηματισμοῦ, ἔκκληση γιὰ κοινωνικὴ δράση, γιὰ πολιτικὲς ἐνέργειες πρὸς διάφορες κατευθύνσεις. Τὸ πρόβλημά μου δὲν εἶναι ὅτι εἶναι κακὸς ὁ συναισθηματισμὸς καὶ οἱ ἐκκλήσεις. Εἶναι ὅτι τὰ πράγματα δὲν ἀλλάζουν κι οὔτε θὰ ἀλλάξουν, κι ἂν ἀλλάζουν τότε ἀλλάξουν πρὸς τὸ χειρότερο. Οἱ ἀγανακτισμένοι τοῦ διαδικτύου (συνέχεια τῶν ἀγανακτισμένων τοῦ 2011), κοινωνικοὶ ἐπαναστάτες, ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν τόσο τὴν κοινωνικὴ ἀδυναμία τους ὅσο καὶ τὴν ἀδυναμία τοῦ νομικοῦ πλαισίου τὸ ὁποῖο θέλουν νὰ ἁλώσουν. Νομίζουν ὅτι ὡς λαὸς εἶναι ἰσχυροί, ἐνῶ ἔφαγαν ἥττα τόσο στὶς Πρέσπες, τόσο στὰ Μνημόνια, ὅσο καὶ στὴν ἰσλαμοποίηση τῆς Ἑλλάδας -καὶ νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ ἀντισταθοῦν. Οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι πιστεύουν ὅτι ἡ Ἀρετὴ εἶναι διδάξιμη (σχολικὴ ἐκπαίδευση) κι ἐπὶ ποινῇ. Δὲν θυμοῦνται τὸν διάλογο-παρωδία μεταξὺ Σωκράτη καὶ Πρωταγόρα γιὰ τὸ ζήτημα τῆς διδαξιμότητας τῆς Ἀρετῆς, ὅπου στὸ τέλος κάθε συνομιλητὴς ὑποστηρίζει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑποστήριζε στὴν ἀρχή. Οὔτε ἡ παρατήρηση γιὰ τὴν ὑποκρισία τῶν ἀντιμαχόμενων πλευρῶν ὁδηγεῖ πουθενὰ πολιτικῶς. Εἶναι μάχη τοῦ Α’ Παγκοσμίου, χαρακωμάτων. Πιθανότατα (ὅπως τὰ ἀμερικανικὰ τὰνκς τελείωσαν τὴ μάχη τῶν χαρακωμάτων στὸν Α’ Π.Π.), τὰ τὰνκς τοῦ Ἰσλὰμ (ὅπως κι ἂν ἐκλάβει κανεὶς τὴν φράση) θὰ ξεβαλτώσουν τὴν μάχη αὐτήν, καὶ θὰ τὴν καταστήσουν ἀνούσια. Ἤδη, κατ’ ἐμέ, εἶναι ἀνούσια, τὴν ἔχουν κάνει ἀνούσια (καρναβάλι, γιὰ τὴν ἀκρίβεια) π.χ. οἱ ἄτεκνοι ποὺ διαμαρτύρονται κατὰ τῶν ἀλλοδαπῶν. Ἡ μόνη διαπίστωση εἶναι ἡ κονδυλική: ὅτι οἱ ἰδέες (π.χ. ἡ ἔγνοια γιὰ τὶς γυναῖκες) εἶναι συνήθως λάβαρα, πολεμικὰ ὅπλα, ἐν γνώσει ἢ μὴ τῶν ἀντίπαλων πλευρῶν. Δὲν εἶναι ἀντικειμενικὰ δεσμευτικὲς ἀρχές, ἀλλὰ ἀόριστες ποὺ τροποποιοῦνται καὶ μεθερμηνεύονται ριζικά, άνάλογα π.χ. μὲ τὸ ἂν ὁ δράστης εἶναι Ἕλληνας ἢ Πακιστανὸς καὶ Βούλγαρος. Δὲν ἰσχύει πάντοτε αὐτό, ἀλλὰ σὲ μεγάλο ποσοστὸ ἰσχύει. Τὰ ἄλλα, τὸ τί νὰ κάνουμε (π.χ. ποινὲς γιὰ Ἕλληνες καὶ «μετανάστες»), τὰ μαῦρα δάκρυα κ.λπ. εἶναι μιὰ μέθοδος ἀτομικῆς συναισθηματικῆς ἐκτόνωσης διότι δὲν ὁδηγοῦν πουθενά. Δὲν τὴν κατακρίνω, κατακρίνω τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ἡ ἐκτόνωση ὁδηγεῖ κάπου. Υ.Γ. Καὶ δὲν φταῖνε, βέβαια, οἱ ἰδέες γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ ἢ τὴν ἐγγενὴ ἀοριστία καὶ γενικότητά τους.

Posted in γυναίκες | Σχολιάστε

Ἡ γραμμὴ 4 τοῦ μετρὸ τῆς Ἀθήνας, τὸ μεγαλύτερο δημόσιο ἔργο τῆς χώρας

Οἱ ἄνθρωποι ζοῦν σὲ ἄλλο πλανήτη. Ἔχουν καταστρέψει τὰ πάντα, ἀπὸ ἐκκλησία ἕως οἰκονομία, καὶ συνεχίζουν τὸ ἔργο τοῦ σημιτικοῦ ΠΑΣΟΚ, μὲ μόνη διαφορὰ τὴν προσθήκη (στὴν ἀτζέντα) τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων γιὰ τὰ ζῶα συντροφιᾶς. Ἀλλὰ ἀφοῦ τοὺς ψήφισαν καὶ τοὺς ὑποστηρίζουν οἱ τυφλωμένοι, τί νὰ γίνει; Ἑλλάδα δὲν εἶναι μόνο ἡ Ἀθήνα, εἶναι κι ὁ Πειραιᾶς -ποὺ λέγανε τὸ ’80. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀποτρέπει ἀπὸ τὴ στεναχώρια εἶναι ὅτι ἔτσι κι ἀλλιῶς ἡ χώρα πάει στὸ Διάβολο, καὶ δὲν θὰ ἄλλαζε κατεύθυνση ἔτσι κι ἀλλιῶς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Γίνε κομπάρσος, γίνε διάσημος

Ἡ Ἑλλάδα προοριζόταν νὰ ζήσει, καὶ θὰ ζοῦσε (Τρικούπης), ἀλλὰ τελικὰ ἁπλῶς δὲν πεθαίνει (στρατιωτικὸ ἐμβατήριο). Καὶ πολὺ μᾶς εἶναι…

Σὰν τοὺς Ἄραβες στὶς ταινίες τοῦ Ἰντιάνα Τζόουνς, τώρα καὶ οἱ Ἕλληνες. Χρειαζόμαστε ἰθαγενεῖς. Greece is μπουζούκι:

Κάθε ημέρα γυρίσματος αμείβεται με 35 ευρώ και την ανάλογη ασφαλιστική κάλυψη, ενώ η παραγωγή αναλαμβάνει και τις άλλες ανάγκες σε τροφή κ.ά. για τους επιλεχθέντες.

Ὡραία ἡ Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἔχει πολλοὺς κομπάρσους. Δεῖτε πῶς χαίρονται οἱ βορειοελλαδίτες νεοδημοκράτες. Ἦρθε ἡ ἀνάπτυξη, ὁ τουρισμός. Ρίξτε καὶ κανὰ κροκόδειλο στὸ Δέλτα τοῦ Ἀξιοῦ, σὰ τὴ Φλώριδα. Νὰ μᾶς βγαίνουν κροκοδειλάκια ἀπὸ τὶς τουαλέτες, ὅπως στὶς ΗΠΑ. Καλὸ μποτιλιάρισμα στοὺς ἠλίθιους, καὶ καλὲς δουλειὲς τὰ γυράδικα.

Σὲ ἄλλα νέα, ἔκαναν τὸν διεμφυλικὸ μακαρίτη γέρο πλέι μομπίλ, ἀπὸ σεβασμό. Μὲ στήθη γυναικεῖα (ποὺ δὲν εἶχε οὔτε ἔβαλε ὁ ἄνθρωπος). Ἔτσι εἶναι ὁ σεβασμός, σήμερα. Ξεχύθηκαν καὶ ὅλα τὰ ἀκτιβιστάκια νὰ κάνουν μάθημα στὴν κοινωνία περὶ τῆς διάκρισης μεταξὺ κοινωνικοῦ (;;) καὶ βιολογικοῦ φύλου. Νὰ παίξουν τὸν δικηγόρο ἑνὸς νεκροῦ χωρὶς νὰ τοὺς τὸ ζητήσει, ἀλλὰ φυσικὰ νὰ παίξουν καὶ τὸν ἀγαπημένο τους ρόλο, τοῦ εἰσαγγελέα. Ἄλλαξαν ὣς καὶ τὴ γραμματική, καὶ κάνουν λόγο γιὰ τὴν Δημήτρη ἢ τὸν Δήμητρα. Τὰ ΜΜΕ μᾶς λένε ὅτι ὁ διεμφύλικὸς γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή του ἔνοιωσε ὁλοκληρωμένος ἄνθρωπος ὅταν ἔβαλε γυναικεῖα ροῦχα. Κάθε ἄλλη λύπη ἢ χαρὰ καὶ στιγμὴ ὠχριᾶ μπροστὰ στὸ σπουδαῖο αὐτὸ γεγονός. Ὅλες οἱ συγκινήσεις καὶ ὅλη ἡ προσωπικότητα συνοψίζονται-συνθλίβονται σὲ αὐτὸ τὸ εὐκλείδειο σημεῖο: τὰ γυναικεῖα ροῦχα: Τόσο τὸν σέβονται οἱ ὑπερασπιστές του τὸν ἄνθρωπο αὐτόν. Τὰ πάντα καθορίζονται ἀπὸ τὰ γεννητικά μας ὄργανα καὶ τὴ χρήση τους: Τὸ λέει ὁ Φρόιντ ἀλλὰ καὶ οἱ διαφημίσεις. Ἐγὼ ξέρω ὅτι μεγαλύτερη σημασία δὲν ἔχει τόσο τί λὲς πὼς εἶσαι (Μέγας Ναπολέων, σπουδαῖος ἐπιστήμονας, ἄξιος νὰ περάσεις στὶς Πανελλήνιες στὴ σχολὴ ποὺ θές, γκόμενος/-α, καλὸς ἄνθρωπος), ἀλλὰ τί νομίζουν οἱ ἄλλοι ὅτι εἶσαι.

Καὶ γιὰ τὸ κερασάκι, εἶδα ἀπόψε μιὰ οἰκολογικὴ ταινία-πατσαβούρα, μὲ τὸν σοφὸ (ἄχ!) ἐπιστήμονα ποὺ προειδοποιοῦσε «τοὺς πολιτικοὺς» ὅτι θὰ ἔρθει ἡ ἐποχὴ τῶν παγετώνων ἐξαιτίας τοῦ φαινομένου τοῦ θερμοκηπίου. Αὐτοί, οἱ κακοί, γέλαγαν μαζί του, ὥσπου πάγωσε τὸ βόρειο ἡμισφαίριο. Κι ἀπὸ τότε ὁ ἐπιστήμονας ἀνοίγει τὸ στόμα του (σὰ τὰ πουλάκια στὴ φωλιά, ποὺ κρώζουν γιὰ φαΐ) καὶ οἱ μετανιωμένοι πολιτικοὶ ἀπὸ πάνω τοῦ ἀδειάζουν τσουβάλια τὰ δολλάρια, νὰ μασουλάει μέχρι νὰ σβήσει ὁ καημός του ποὺ πάγωσε ἡ Γῆ. Μοῦ θύμισε αὐτὴν τὴν πρόβλεψη, πάλι τῶν ἐπιστημόνων τὸ 2018 (πρὸ κορωνοϊοῦ), ὅτι μέσα σὲ 12 χρόνια τὸ κλίμα θὰ μοιάζει μὲ ἐκεῖνο ποὺ ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ 3.000.000 χρόνια. Ἀπὸ τότε, τὸ κλίμα ἔχει πάει πίσω 750.000 χιλιάδες χρόνια. 29 κατασκευαστὲς συνιστοῦν. Αὐτοί, ξέρουν (πῶς νὰ σᾶς δουλεύουν μὲ τὸ λεφτόδεντρο).

Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν καὶ οἱ σιτεμένες ἐπιστημόνισσες (τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐκπαίδευσης) τηλεπερσόνες 40+ μὲ μπότοξ, ποὺ διαβεβαιώνουν ὅτι ἄνετα κάνεις παιδιὰ στὰ 70. Ἕως τότε, μαθαίνουν πιάνο στὸ σκυλάκι τους.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

κλωνοποιήσεις

Αὐτό, ποὺ οἱ φεμινίστριες καὶ οἱ τηλεβίζιτες (ποὺ σκούζουν) νομίζουν ὅτι μόνη της ἡ γυναίκα κάνει παιδί, λὲς καὶ εἶναι στὸ χέρι της νὰ μυρίσει ἢ νὰ μὴ μυρίσει τὸν κρίνο καὶ νὰ κυοφορήσει -αὐτό, λοιπόν, δείχνει πόσο Ἁγίες θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους… Ἂν ὄχι πόσο νάρκισσοι εἶναι.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Περνᾶμε καλά!

Περνᾶμε καλά! Δὲν ἔχουμε τύψεις! Ἂν δὲν μπορέσαμε (ἐνῶ θέλαμε) νὰ κάνουμε παιδιὰ λόγῳ ἐργασίας, δὲν τὸ μετανοιώνουμε: Μετατρέπουμε – μεθερμηνεύουμε τὴν ἀτυχία μας σὲ δική μας ἠθελημένη ἐνέργεια. Ἡ ἀθωότητα τοῦ γίγνεσθαι! Ὅ,τι ἔγινε εἶναι καλό. Δὲν ὑπάρχουν γυναῖκες ποὺ ἀπελπίζονται ἐπειδὴ δὲν προλαβαίνουν νὰ κάνουν παιδιά, τὸ ἀρνούμαστε καὶ χαρακτηρίζουμε ρατσιστὴ ὅποιον λέει ὅτι ὑπάρχουν τέτοιες γυναῖκες. Τὰ πάντα θὰ θυσιάσουμε στὸ βωμὸ τῆς παράνοιάς μας. Ὅποιος λέει π.χ. «ἅμα δὲν μάθεις ὅσο εἶσαι νέος μιὰ ξένη γλώσσα, δύσκολα θὰ τὴ μάθεις στὰ 50», αἴ, εἶναι κι αὐτὸς φασίστας.

Ἐδῶ, βέβαια, ἔχουμε Χριστιανοὺς ποὺ ἐπέμεναν ὅτι ὁ Χρυσόστομος κάνει λόγο γιὰ ἐκτὸς μοναχισμοῦ ἀτεκνία, διαστρεβλώνοντας τὰ λεγόμενά του, καὶ οἱ ὁποῖοι ζώντας φαντασιακὰ στὸ 50 μ.Χ. ράβουν τὶς σκηνές τους, τριγυρνοῦν τὴ Μεσόγειο κηρύττοντας τὸν Χριστιανισμό, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν κάνουν παιδιὰ -σὰν τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Μὲ τὴν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας θὰ ἀσχοληθοῦμε;

Posted in γυναίκες | 3 Σχόλια

λογισμοί…

Τί εἶναι οἱ λογισμοί; Προλεγόμενα μιᾶς σύγχρονης ἀνθρωπολογικῆς προσέγγισης τῆς νηπτικῆς ἔννοιας τῶν λογισμῶν

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἰωνικά

«Υποστηρίζω την ορθόδοξη θρησκεία, επειδή είναι ελληνική

Αὐτὰ τὰ ἀντιχριστιανικὰ λόγια τοῦ Δραγούμη διαφημίζει μιὰ «χριστιανικὴ» σελίδα, ὡς χρήσιμο ἐπιχείρημα ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἢ ὡς ἀπόδειξη τῆς χριστιανικότητας τοῦ Δραγούμη. Ἐνῶ ἔπρεπε νὰ τὰ κρύβει καὶ νὰ τὸν ἀγνοεῖ. Τί ἀκριβῶς «φιλόχριστο» ἐνυπάρχει σὲ μιὰ τόσο ἀχριστιανικὴ ἀντιστροφὴ τῆς ἱεράρχησης τῶν ἀξιῶν; Ἡ Ρωμανία ποτὲ δὲν ἔβαζε τὸ ἔθνος πάνω ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ὅμως θριάμβευε τὸ ἔθνος: ἐπειδὴ ἔμπαινε πρῶτα ἡ Ὀρθοδοξία. Δὲν μᾶς νοιάζει νὰ γίνει φιλοχριστιανὸς ὁ ἄθεος, δὲν μᾶς νοιάζει νὰ συμπαθήσει τὴν Ἐκκλησία ὁ ἐθνικιστής, οἱ πραγματικοὶ «ἐθνικιστὲς» (πεῖτε τους πατριῶτες ἢ ἐθνιστές, τὸ ἴδιο κάνει) εἶναι πρῶτα Χριστιανοί. Μᾶς νοιάζει νὰ ὑπάρχουν Χριστιανοὶ ποὺ δὲν μολύνονται ἀπὸ ψευτοχριστιανισμοὺς καὶ ὕπουλους ἀντιχριστιανισμοὺς σὰν τοῦ Δραγούμη. Ὁ Γιαννόπουλος ἦταν πολὺ πιὸ τίμιος. Δὲν ἦταν πολιτικάντης, μισοῦσε τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὸ ἔλεγε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Διοικητηρίου

Διαβάζω στὰ ΜΚΔ διάφορους, ποὺ δὲν ἀντέχουν τὶς «πέτρες» στὴν πλατεία Διοικητηρίου. Ἄλλοι γιατὶ τάχα ἔχουμε πολλές. Ἄλλοι γιατὶ δὲν ἔχουν χῶρο στάθμευσης γιὰ τὰ ἁμαξάκια τους, ἄλλοι γιατὶ νοσταλγοῦν τὰ μάρμαρα τῆς πλατείας κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία βρίσκονταν τὰ ἀρχαῖα, ἄλλοι γιατὶ εἶναι ἀμόρφωτοι καὶ μόνο ἐὰν κάτι παράγει χρῆμα ἐγκρίνουν τὴν ὕπαρξη καὶ ἀνάδειξή του. Ὑπάρχουν κι αὐτοὶ ποὺ μισοῦν τὴν περίοδο ποὺ τὰ ἐρείπια ἦταν κτίσματα.

Νὰ μείνουν ἔτσι τὰ ἀρχαῖα, λοιπόν; Ὄχι, ἀλλὰ νὰ μὴν σκεπαστοῦν ἀπὸ μεταμοντέρνες «ἀναπλάσεις», ὥστε νὰ εἶναι ὁρατὰ καὶ να γίνουν προσιτὰ στὸν κόσμο. Καὶ μὲ μερικὲς ἀναστυλώσεις σὲ ἕνα τμῆμα τους, θὰ ἀγαπηθοῦν. Τότε μόνο θὰ ἀναβαθμιστεῖ ἡ περιοχή, τότε θὰ ἔρχονται καὶ τουρίστες σὲ αὐτήν. Κι ὄχι μὲ μεταμοντέρνες ἀναπλάσεις, κατάλληλες γιὰ τοὺς Μεσανατολίτες κατοίκους τῆς περιοχῆς.

Οἱ πέτρες, λοιπόν, εἶναι τὸ διοικητικὸ κέντρο τῆς πόλης ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα καὶ μετά. Ἕως καὶ σήμερα, ἀφοῦ τὸ ὑπουργεῖο Μακεδονίας-Θράκης ἔχει τὴν ἕδρα του λίγο πάνω ἀπὸ αὐτά. Γιὰ 1.000 βυζαντινὰ χρόνια. Ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ λιγοστὰ δείγματα βυζαντινοῦ διοικητικοῦ κτηρίου, καὶ οἱ ἀνυπόμονοι, ποὺ μετρᾶνε τὸ χρόνο μὲ τὶς 6-8 δεκαετίες τῆς ψωροζωῆς τους, θέλουν νὰ τὰ σκεπάσουμε, εἰ δυνατὸν καὶ νὰ τὰ ἀνατινάζαμε. Ἐὰν ἔχουν οἱ μπουλντοζοφαγάνες (συνήθως δεξιούληδες , ἀλλὰ καὶ βυζαντινοκτόνοι ἀριστερόστροφοι) ὑπόψι τους βυζαντινὸ διοικητικὸ κέντρο κάποιας ἄλλης πόλης τὸ ὁποῖο νὰ ἦταν σὲ λειτουργία γιὰ 1000 χρόνια, ἂς μᾶς τὸ ποῦν. Βλέπεις, ὅταν εἶναι γιὰ τὰ ἐρείπια τοῦ ναοῦ τῆς αὐτοκρατορικῆς ρωμαϊκῆς λατρείας (δηλαδή, τοῦ συμβόλου τῆς ὑποταγῆς καὶ τῆς Ἑλλάδας στὴ Ρώμη), χτυπιοῦνται, καὶ σπαράζουν καὶ ἀλαλάζουν. Ἐννοεῖται ὅτι ὁ γράφων εἶναι ὑπὲρ τῆς διάσωσης καὶ τοῦ προχριστιανικοῦ ναοῦ τῆς αὐτοκρατορικῆς ρωμαϊκῆς λατρείας -δὲν εἶμαι ὑπὲρ τῆς διάσωσης μόνο τῶν βυζαντινῶν ἀρχαιοτήτων. Κι ἂν θέλετε τὴ γνώμη μου, ἕνα γκρέμισμα ὅλων τῶν πολυκατοικιῶν στὸ ἱστορικὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης, θὰ ἦταν μιὰ καλὴ ἀρχή, γιὰ ὅλους μας. Αὐτὸ ὅμως, μετὰ τὸν ἑπόμενο πόλεμο ἢ μεγάλο σεισμό (καὶ μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι ποτὲ πιὰ δὲν θὰ γίνει οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο -δὲν εὔχομαι κάτι τέτοιο, προβλέπω βάσει τῆς ἱστορίας τῶν τελευταίων 2.300 ἐτῶν, ἄρα τότε θὰ γκρεμιστοῦν οἱ ἀγαπημένες σας πολυκατοικίες)

Ἡ κλάψα γιὰ τὴ φρικαλέα μεσοπολεμικὴ πλατεία μὲ τὰ κακά, ψυχρά, κι ἀνάποδα, λευκὰ (σὰν τὸ ἀπορρυπαντικὸ ROL) μάρμαρά της ὑποδηλώνει πόσο ἔχει ἐκγερμανιστεῖ ἡ νεοελληνικὴ αἰσθητική -ἀπὸ τοὺς κατεξοχήν (μαζὶ μὲ τοὺς Τούρκους ἢ μᾶλλον μετὰ ἀπὸ αὐτούς) ἐχθροὺς τοῦ νεοελληνισμοῦ, τοὺς Γερμανούς, μὲ τὸν ψυχομπουκωτικὸ (σὰν μπράτβουρστ) ἀρχαιοελληνισμό τους τοῦ 19ου αἰώνα.

(διαδικτυακὴ πηγὴ makthes.gr)

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἀνάληψη 13ος αἰ.

Πηγή

https://www.getty.edu/art/collection/objects/3002/unknown-maker-the-ascension-byzantine-late-13th-century/

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὰ πιτσουνάκια / ἡ πραγματικὴ Ἕνωση

«Απίστευτη χολή κατά δύο παιδιών που έκαναν δεσμό. Επειδή ο ένας είναι ο γιος του πρωθυπουργού και η άλλη μια Ελληνίδα που τιμά την πατρίδας της;»

γράφουν Τὰ Νέα. Λὲς καὶ δὲν σκέφτονται πολλοὶ ὅτι πρόκειται γιὰ τὸν σὲ 30 χρόνια πιθανὸ ἑπόμενο πρωθυπουργό, ἀλλὰ γιὰ κάτι ἄγνωστους κακομοίρηδες ποὺ τοὺς χαλᾶμε τὴ σχέση τους, καὶ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοίρα. Ἀφοῦ πρῶτα οἱ φυλλάδες γράφουν σὰ νὰ πρόκειται γιὰ τὴ βασιλικὴ οἰκογένεια (κι ἐν μέρει ἔχουν δίκαιο, ἀφοῦ οἱ Μητσοτάκηδες γίνονται πρωθυπουργοὶ κάθε 30 χρόνια), μετὰ διαμαρτύρονται γιατὶ δὲν συμμεριζόμαστε ὅλοι τὴν ἀφύσικη λατρεία τους γιὰ τοὺς ἄτυπους βασιλεῖς, φεουδάρχες καὶ λοιποὺς δῆθεν ἀριστοκράτες τῆς Ἑλλάδας (Μητσοτάκηδες καὶ μή). Καὶ φυσικά, γιὰ τὸ κατεξοχὴν βασιλικὸ ἄθλημα, τὸ τέννις!

Γράφει ὁ Μ. Ἰγνατίου ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας ἐνοχλήθηκε μὲ τὸν μητροπολίτη Μόρφου καὶ ἔστειλε μήνυμα στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Νά ἡ Ἕνωση πλησιάζει, ἀφοῦ ἡ Ἀθήνα λέει στὴν Κύπρο νὰ μαλώσει τὸν Μόρφου. Καὶ γιατί ἐνοχλεῖται; Γιατὶ, γράφει ὁ Ἰγνατίου, (κατὰ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία) «ο Μόρφου Νεόφυτος με τις ομιλίες και τα κηρύγματά του επηρεάζει το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ελλάδας όχι μόνο με τις προφητείες του αλλά και στο θέμα του εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού«. (!) Ξέρουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἰγνατίου πρὸς τὸ Μόρφου («Ἀπαράδεκτη ἡ στάση τοῦ Μόρφου», «Τὸ τερμάτισε ὁ Μόρφου», «Προβληματικὴ ἡ περίπτωση Μόρφου», «Ἐξοργίζουν τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὰ κηρύγματα Μόρφου» μερικοὶ τίτλοι φιλοξενούμενων ἄρθρων). Μήπως θὰ ἤθελε μιὰ κυπριακὴ Ἱεραρχία τύπου Ἱερώνυμου; Κι αὐτὸ τὸ ρωτῶ δίχως νὰ ἔχω μεγάλη συμπάθεια γιὰ τὸν Μόρφου καὶ τοὺς μεγάλους σεισμούς του. Δικαίωμα νὰ λέει ὅ,τι θεωρεῖ ἀληθινὸ καὶ σωστό, ἔχει καὶ παραέχει, ὅμως. Μήπως δὲν σοῦ ἀρέσει καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη, ποὺ κατηγορεῖ τὸ ἴδιο πράγμα μὲ τὸν Μόρφου; Αἴ, ἂς μὴ σοῦ ἀρέσει, δὲν μᾶς νοιάζει.

Ἰγνατίου, ἡ Κύπρος δὲν ἀπελευθερώθηκε μὲ τὴν ἐπικέντρωση στὸν μεγαλύτερο ἐχθρό μας, τὴν Τουρκία, καὶ τὸν τερματισμὸ τῆς σπατάλης διπλωματικοῦ κεφαλαίου γιὰ τὰ Σκόπια, ὅπως ὑποστήριζαν μερικοὶ-μερικοὶ τὸ 2018. Μόνο ἡ Μακεδονία μας προδώθηκε. Ἄσε τὸν Μόρφου ἥσυχο λοιπόν, ποὺ σὲ ἔπιασε τώρα κι ὁ καημὸς γιὰ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ προσβλήθηκε κι ἐξοργίστηκε. Δὲν ἐξοργίστηκε ἡ ἑλλαδικὴ Ἱεραρχία μὲ τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν, ἐξοργίστηκε ὅμως μὲ ἕναν μητροπολίτη ἐκτὸς δικαιοδοσίας της (!), ἐπειδὴ ἔχει τὰ ἑλληνικὰ ὡς μητρική του καὶ μποροῦν νὰ τὸν ἀκοῦν καὶ Ἑλλαδίτες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

μόνο 158 ἑκατομμύρια

Κατά 158 εκατομμύρια ευρώ αυξήθηκε το χρέος της Νέας Δημοκρατίας τα χρόνια που του κόμματος προΐσταται ο Κυριάκος Μητσοτάκης! Και μετά αναρωτιόμαστε από πού ώς πού όλη αυτή η σκανδαλώδης εύνοια (και) της τωρινής κυβέρνησης προς τις τράπεζες… Ή γιατί οι τράπεζες εξακολουθούν να δανείζουν αβέρτα έναν κατά σύστημα μπαταχτσή…

Από την άλλη, δεν είναι στ’ αλήθεια κωμικό ότι οι Έλληνες εμπιστεύθηκαν τα οικονομικά τους σ’ έναν άνθρωπο που στο ταμείο του ίδιου του του κόμματος τα έχει κάνει θάλασσα;

Για την εμπιστοσύνη των λεγόμενων «αγορών» στην κυβέρνησή μας και στην επερχόμενη «ανάπτυξη» που μας τάζει, δεν θα μιλήσω. Αρκετά γελάσαμε απόψε.

Πηγή

Δὲν ἀλλάζει ὄνομα καὶ ἡ ΝΔ, ὅπως καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ;

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

κλασσικὲς μπαροῦφες

Τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά συνδέουν τη σημερινή Ευρώπη με τον Διαφωτισμό και την Αναγέννηση και μέσω αυτών με τη Ρώμη και την Ελλάδα, που έδωσαν το περίγραμμα του πολιτισμού μας. Αν εξορισθούν από τη γενική παιδεία, αν εγκλεισθούν ως αντικείμενο μελέτης στα εργαστήρια κάποιων ειδικών, ο Ευρωπαίος ή ο Αμερικανός του 21ου αιώνα δεν θα μπορεί να αντιληφθεί τι τον συνδέει με τον 15ο αιώνα και τον Ραφαήλο, πολλώ μάλλον με τον πολιτισμό που έφτιαξε την Ακρόπολη. Η μόνη περίοδος που στην Ευρώπη είχε διακοπεί η επικοινωνία με την κλασική αρχαιότητα ήταν οι «Σκοτεινοί Αιώνες» που μεσολάβησαν ανάμεσα στην Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στον Μεσαίωνα.

Πηγή

Ὅλο τὸ παραμύθι σὲ 10 σειρές. Τὰ Ἀρχαῖα χάθηκαν στὴν Εὐρώπη (δηλαδή, σὲ ποιά;), καὶ τὸν 15ο αἰώνα τὰ ἀνακάλυψαν ξανά. Πῶς; Μαγικά; Ἐδῶ τὴ σκυτάλη ἀπὸ τὸν Θεοδωρόπουλο (ποὺ μάταια θὰ πεῖ τὴν ἄποψή του) θὰ πάρουν πολέμιοι τῆς ἀποικιοκρατίας, χριστιανοφάγοι καὶ λοιποί, καὶ θὰ ποῦν: «Οἱ Ἄραβες».

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους μύθους τῆς Εὐρώπης εἶναι ὅτι ἡ ἴδια πρώτη ξαναδιάβασε τοὺς Ἕλληνες. Ὅταν ἔχει καλὴ καρδιά, θυμᾶται καὶ τοὺς Ἄραβες. Τὸ Βυζάντιο, ποὺ δὲν ἔπαψε νὰ διαβάζει τοὺς Ἀρχαίους, πνίγεται στὴν ἀφάνεια, χάρη στὴ συμπαιγνία ἀντιχριστιανῶν (Μουσουλμάνων καὶ Δυτικῶν, καὶ φιλο-παγανιστῶν Ἑλλήνων) καὶ ποικίλων Δυτικῶν «τριτοκοσμικιστῶν» ποὺ μισοῦν φυσικὰ κι αὐτοὶ (ὅπως τ’ ἀδέρφια τους οἱ τζιχαντιστές) τὸ «παπαδαριό».

Αὐτὸ λέει ὁ Θεοδωρόπουλος, ἁπλὰ δὲν τὸ καταλαβαίνει, γιατὶ εἶναι συντηρητικός, δηλαδὴ πατᾶ σὲ δυὸ βάρκες. Τὴ Δυτικὴ καὶ τοῦ νοτιο-Βαλκάνιου.

Εὐτυχῶς, ὅταν βλέπουμε «Ραφαῆλο» σκᾶμε στὰ γέλια πλέον ὅλοι οἱ Δυτικοί, μ’ αὐτὲς τὶς ἀφύσικες ἀναγεννησιακὲς πόζες ποὺ τάχα ἦταν καλύτερες ἀπὸ τὴν μεσαιωνικὴ καὶ βυζαντινὴ ζωγραφική. (Καὶ τὴ ρωμαϊκὴ καὶ τὴν ἑλληνιστική)

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ὁ Νίτσε στὴν Κίνα

Ἐνοχλεῖται ἀγαπητὸς μεταφραστὴς μὲ τὴν κινεζικὴ ἀπόφαση γιὰ νὰ ἐπιτρέπονται στὸ ἑξῆς 3 παιδιὰ ἀντὶ γιὰ 2. Δὲν καταλαβαίνω γιατί. Ὁ Θεὸς εἶναι, καὶ ξέρει πόσο ἀντέχει ὁ πλανήτης; Αὐτὸς τὸν ἔφτειαξε; Ἀφοῦ θὰ πεθάνει στὰ ἑπόμενα 10-30 χρόνια, τί τὸν κόφτει ἡ ἐξέλιξη τοῦ κόσμου μετὰ ἀπὸ 50 χρόνια; Ἔχει παιδιὰ κι ἀνησυχεῖ γιὰ τὸ μέλλον τους; Μήπως τὸν πειράζει ἡ ἔγνοια τῶν Κινέζων νὰ μὴν γίνουν Ἑλλάδα καὶ γερόντια-παράσιτα στὸ ἔλεος τοῦ κάθε «πρόσφυγα»; Ἢ βρίσκει ἐξουσιαστικὴ τὴν κινέζικη ἔγνοια νὰ μὴν κόψουν κανὰ κομματάκι οἱ Μουσουλμάνοι τῆς Κίνας στὰ δυτικά; Γιατί ὅλους τοὺς πειράζουν τὰ μωρὰ τῶν Κινέζων, τῶν Ἰνδῶν καὶ τῶν Δυτικῶν, ἀλλὰ δὲν ἐνοχλοῦνται μὲ τὰ μωρὰ τῶν Μουσουλμάνων; Ἀφοῦ δὲν ἔχουν λύση νὰ προτείνουν ὥστε οἱ Μουσουλμάνοι νὰ μὴν αὐξάνονται, ὅπως δὲν ἔχουν καὶ λύση νὰ προτείνουν ὥστε οἱ Μουσουλμάνοι νὰ μὴν ἔρχονται στὴ Δύση, γιατί ἐνοχλοῦνται ποὺ ἄλλοι λαοὶ ἔχουν ἀκόμη τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης, καὶ θέλουν νὰ αὐξάνονται; Τὸ κομπγιοῦτερ σου, τὸ κινητό σου, ποὺ καίει ὅλη μέρα καὶ θέλει φόρτισμα, καὶ ποὺ γιὰ κάθε σου ἀναζήτηση στὸ διαδίκτυο κόβεις καὶ μισὸ δέντρο, δὲν σὲ πειράζει; Τὰ μωρὰ σὲ πείραξαν;

Καὶ τὸ κυριότερο: Ἐπειδὴ ἔχετε ἕνα στὺλ ζωῆς, μὲ τὸ βιβλίο 15 ὧρες τὸ 24ωρο, καὶ δὲν σᾶς ἐνοχλεῖ κανεὶς γι’ αὐτό (καὶ καλῶς ἔχει*), πρέπει νὰ ἔχετε καὶ τὴν ἀπαίτηση νὰ προσαρμοστεῖ ὁ ὑπόλοιπος πλανήτης στὸ χόμπυ σας;

* Τὸ λέω αὐτὸ γιατὶ στὴν προχριστιανικὴ ἐποχή, π.χ. στὴ Ρώμη, ποὺ τόσο τὴ θαυμάζουν μερικοί, ἂν δὲν ἔκανες παιδιὰ ἀντιμετώπιζες τιμωρίες. Μὴ τὰ θεωροῦμε ὅλα δεδομένα.

Posted in Κίνα, αθεϊσμός, κοινωνία | Σχολιάστε

δεκανίκια

Οἱ ἄνθρωποι τῆς Σύναξης ἔχουν τὸ φαντασιακὸ τῆς Ἀριστερᾶς, τὸ νὰ τοῦς κατηγορεῖς γιὰ αὐτό, οὔτε τὸ καταλαβαίνουν οὔτε τοὺς πειράζει. Ἡ ἱεράρχησή τους εἶναι ἀντίθετη: «Εἶναι παρενέργεια τὸ ὅτι θὰ εἶσαι δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ, τὸ πρωτεῦον εἶναι ποὺ θὰ μάθουμε γιὰ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, καὶ θὰ φέρουμε τὴ συμφιλίωση». Λὲς κι ὁ Χρυσόστομος, ποὺ ἔλεγε στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἀντιόχειας νὰ μὴν ἀκολουθοῦν τὰ ἰουδαϊκὰ ἔθιμα, τοὺς εἶναι ἄγνωστος, καὶ θὰ τὰ μάθουμε ὅλα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Λὲς καὶ δὲν ἤξεραν τὶς διαφορὲς καὶ τὶς ὁμοιότητες τότε. Λὲς καὶ ἅμα μάθουμε ἢ δὲ μάθουμε, θὰ ἀλλάξει τὸ τί ἔχουν κατὰ νοῦ οἱ Ἄλλοι.

Πιὸ γελοῖο εἶναι ὅτι αὐτοὶ ποὺ θεωροῦν βλακεῖες τὰ δογματικὰ ζητήματα, καὶ λένε ὅτι οἱ παπάδες ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν παρά (πῶς νὰ τὸν χαρεῖς τὸν παρὰ φορώντας διαρκῶς μαῦρα ράσα;), ὡστόσο ὅταν εἶναι νὰ ἐργαλειοποιήσουν τὴ θρησκεία ἀρχίζουν νὰ δείχνουν ἐνδιαφέρον.

Ἡ ὑπόθεση εἶναι χαμένη, βέβαια. Βλέπω καὶ κάτι ἀπολογητὲς ποὺ βάζουν τὰ δυνατά τους νὰ ἀρέσουν στὴν Ἀριστερά, εἰδικὰ στὴν μεταναστευτική. Λὲς καὶ ζοῦν τὸ 1975 καὶ θέλουν νὰ βγάλουν ἀπὸ πάνω τους τὴ ρετσινιὰ τοῦ χουντικοῦ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Λασκαρίδης

«Χεσμένο τον έχει τον πρωθυπουργό», πιάστηκε να λέει εμπρός στην κάμερα ο εφοπλιστής κ. Λασκαρίδης τις προάλλες, και ξεσηκώθηκε το αναμενόμενο σούσουρο. Οι φιλοκυβερνητικοί εδήλωσαν, φυσικά, τον αποτροπιασμό τους. Και πώς να μην το κάνουν; Δεν είναι λίγο να μαθαίνει ο κόσμος ανοιχτά τι είδους γνώμη για τον κ. Μητσοτάκη έχουν οι ισχυροί αυτής της χώρας… Και λέω ανοιχτά, διότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πάνος Λασκαρίδης στρέφεται κατά της πολιτικής «ηγεσίας» αυτού του τόπου. Επανειλημμένα έχει εγκαλέσει και τον νυν και τον πρώην πρωθυπουργό για την ανικανότητά τους να αντιδράσουν ουσιαστικά στις τουρκικές προκλήσεις και να ενισχύσουν την άμυνα της χώρας. Επανειλημμένα έχει πει ότι ενώ υπάρχουν πολλοί εύποροι Έλληνες πρόθυμοι να συνεισφέρουν στις ένοπλες δυνάμεις, δεν υπάρχει η παραμικρή εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση ότι μπορεί να διαχειριστεί εντίμως το ποσό που θα συλλεχθεί. Τον Ιούνιο του 2020 στο Μέγαρο Μουσικής, παρόντος του πρωθυπουργού (!), σαφώς κατονόμασε ώς κύρια κακοδαιμονία της σημερινής Ελλάδας την απουσία «ισχυρής και αξιόπιστης ηγεσίας» Ο ίδιος πάντως με σταυρωμένα χέρια δεν έμεινε. Και επανειλημμένες δωρεές έχει κάνει (μόλις πρόσφατα δύο πλοία στο Πολεμικό Ναυτικό), και δημοσίως παρεμβαίνει όταν οι άλλοι σιωπούν (την καμπάνα για τα ελληνοτουρκικά την είχε χτυπήσει πολύ πριν το τουρκολιβυκό σύμφωνο), και από τους κύριους εμπνευστές και στυλοβάτες είναι της Πρωτοβουλίας 1821, μιας κίνησης ιδιωτικών ιδρυμάτων που σε αντίθεση με τις παράτες και τα καμώματα της Γιάννας συμβάλλει γόνιμα στον εφετινό εορτασμό.Παρά το ανοίκειο της έκφρασης λοιπόν, ειλικρινώς εμίλησε ο κ. Λασκαρίδης. Έτσι βλέπουν οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες σήμερα τους πολιτικούς μας. Κι όταν εκείνοι τους βλέπουν έτσι, ας αναλογιστούμε προς στιγμήν πώς τους βλέπουν οι Τούρκοι…

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὸ ρεπό μου

Νά ‘το:

Μονρεπό, Κέρκυρα (διαδικτυακὴ πηγὴ φωτογραφίας: wikipedia)

Βλέπω στὸ βιογραφικὸ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐργασίας ἀπὸ τὴ σελίδα τοῦ Κοινοβουλίου:

«Γεννήθηκε το 1965. […] έκανε μεταπτυχιακές σπουδές. […] Έχει διατελέσει Γραμματέας της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ και Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ. […] Από το 1994 έως το 2007 εκλέγονταν ανελλιπώς ευρωβουλευτής. […] Από το 2007 έως σήμερα είναι μέλος του Εθνικού Κοινοβουλίου […] Από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τον Ιούνιο του 2013 ήταν Υπουργός […]»

Φαντάζομαι ὅτι δὲν παρέλειψαν τίποτε. Καὶ στὴ βικιπαίδεια, τίποτα παραπάνω γιὰ τὴν ἐπαγγελματικὴ ἐνασχόληση ἐκτὸς πολιτικῆς. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν προσθέσουν; Μὴν ξεχνᾶμε καὶ ἄλλους (Τὰ λέω αὐτὰ γιατὶ συνήθως, καὶ κακῶς, βρίσκουμε ἕναν ἀποδιοπομπαῖο τράγο, ξεσπᾶμε πάνω του καὶ ἡσυχάζουμε.)

Χαίρομαι ποὺ οἱ ἁπλοὶ Δεξιοὶ ψηφοφόροι ἢ ὑποστηρικτὲς τῆς ΝΔ ὑποστηρίζουν τὴ σκληρὴ δουλειά, τὴν ἐργατικότητα. Καὶ τὴν ἀριστεία. Εἶναι τὰ ἠθικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας. Γι’ αὐτὸ δὲν ἀντέχουν τοὺς Καρανίκες καὶ τοὺς χαραμοφάηδες τῆς Πασοκο-ἀριστερᾶς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

νὰ δεῖτε ποὺ στὸ τέλος…

θὰ ἔρθει μὲ τὸ μέρος μας ἡ ΠτΔ. Ἀπὸ Ἔβρο σὲ Μυστρά, εἴδατε τὴν ἀλλαγή. Οὔτε ὁ Προκόπης (εἰκάζω) ἂν πῆγε στὸ Μυστρά, δὲν θὰ εἶχε τέτοιες ὡραῖες Βυζαντινὲς μὲ μάσκα.

Κι ὅλοι ἐσεῖς οἱ ἐθνοσεξιστὲς θὰ ζητᾶτε συγγνώμη.

(Εικόνα: Γ.Τ.ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ/ ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΑΝΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/ EUROKINISSI)

Posted in 1453 | 2 Σχόλια

Ὅσο…

Ὅσο ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ εἶναι ὁ Μιθριδάτης μὲ τὰ προσφυγόπουλά του στὰ λασπόνερα, καὶ μὲ τὰ ἀριστερίστικα θρησκειοφαγικά του ἐλιτιστικά, καθὼς καὶ ὅσο ὑπάρχει πολιτικὰ ὁ ἀμετακίνητος Ἀλέξης, τόσο ὁ Κούλης δὲν θὰ χρειάζεται νὰ κάνει τίποτα. Μάλιστα, θὰ μπορεῖ ἀκίνδυνα νὰ ἐκδηλώνει αὐτὸ ποὺ εἶναι (ποταμίσιος φιλελές), καὶ νὰ γίνεται τόσο ἀριστερὸς μὲ πρόσφυγες καὶ τὰ λοιπὰ λοατκί, ὥστε ἀκόμη καὶ τὸ ἀντιφὰ παραλήρημα τοῦ Μιθριδάτη, κι αὐτὸ νὰ μπορεῖ νὰ τὸ ἐνσωματώσει ὁ Κούλης. Τὸ πολὺ-πολὺ νὰ χάσει ἕνα 5% δεξιῶν ψηφοφόρων ποὺ σὲ 10 χρόνια ἔχουν πεθάνει ἀπὸ γηρατειά. Ὁ ἀμετακίνητος ἀπὸ τὸ 2008 Ἀλέξης ζῆ σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀκόμα μὲ τὸν Γρηγορόπουλο καὶ τὰ «μπάτσοι-αἴ-μπάτσοιιι», κι ἐπειδὴ εἶναι πολιτικὰ τελειωμένος, εἶναι ἐγγύηση μακροβιότητας τοῦ Κούλη -ἀφοῦ ἄλλωστε οἱ Δεξιοὶ ψηφοφόροι του εἶναι πρῶτα μὲ τὴν Κουτάλα τῆς ἐξουσίας κι ἔπειτα μὲ ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ ἰσχυρίζονται πὼς εἶναι (πατριῶτες, Χριστιανοί κ.λπ.).

Ἔτσι κι ἀλλιῶς, τὸ χιπχὸπ ἢ ὅπως ἀλλιῶς τὸ λένε, εἶναι ἡ χειρότερη μουσικὴ ἀπὸ καταβολῆς κόσμου (συμπεριλαμβανομένων τῶν φυσικῶν θορύβων ἀπὸ ἀερισμὸ ἕως πτώσεις βράχων).

Posted in Χωρίς κατηγορία | 5 Σχόλια

ἀλλάξτε τὸ σῶμα σας

Καὶ βλέποντας τὴ διαφήμιση σκέφτηκα ἕνα φίλο ποὺ εἶπε σὲ ἕναν ἔξυπνο «σοῦ εὐχόμαστε μιὰ ἐπιτυχημένη μεταμόσχευση ἐγκεφάλου». Ἐὰν ἀποτύχετε ὡστόσο στὴν ἀλλαγὴ σώματος, μπορεῖτε νὰ πιστέψετε καὶ στὴ μετενσάρκωση, καὶ πράγματι μιὰ «φανατικὴ» τῶν γυμναστηρίων μοῦ ἔλεγε ὅτι τῆς ἀρέσει περισσότερο.

Τὸ πρόβλημα μὲ τοὺς δυτικοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς μετενσάρκωσης εἶναι ὅτι δὲν ξέρουν ὅτι αὐτὴ θεωρεῖτο κακὸ πράγμα κι ὄχι ἐναλλακτικὸς τρόπος ἀθανασίας τοῦ ἀτόμου. Ἡ ἀθανασία ἦταν ἔτσι κι ἀλλιῶς δεδομένη, οἱ μετενσαρκώσεις ὡστόσο ἦταν τιμωρία κι ὄχι κάτι καλό.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἀπὸ δυὸ πιάτα παα-τσά, παα-τσά…

Ὁ Βέγγος στὴ ἔρημη, βροχερὴ Θέρμη τοῦ ’60. Μᾶλλον ἡ πιὸ ἀντικειμενικὴ θέαση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ Ἀθηναίους, διαχρονικά: Τὸ μέρος ὅπου βρέχει συνέχεια.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

παράγκες

Εὐτυχῶς ποὺ δὲν κυβερνᾶ τὸ σύριζα, γιὰ νὰ ξαναποῦν ὅτι ἔχασε ἡ μαφία γιὰ πολιτικοὺς λόγους.

Υ.Γ. Αἴ ναί, ἅμα νικάει ὁ ΠΑΟΚ εἶναι «καὶ τί ἔγινε, ἔγινε κάτι; ὄχι δὲν ἔγινε», ἐνῶ ἅμα χάσει εἶναι ἡ κομπλεξικὴ Θεσσαλονίκη ποὺ ἂς πρόσεχε. Ντάξει, μᾶς πείσατε…

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἐλεύθερος

Ελεύθερος με όρους αφέθηκε ο 24χρονος που κατηγορείται ότι ανάγκασε 16χρονη σε ασελγείς πράξεις πίσω από το νοσοκομείο Παναγία στην Καλαμαριά. Συνελήφθη 24χρονος μετά από καταγγελία ανήλικης για ασελγείς πράξεις Εισαγγελέας και ανακρίτρια αποφάσισαν να αφεθεί ελεύθερος με προϋπόθεση την εμφάνισή του σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής που διαμένει καθώς και την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.

Λεπτομέρεια:

Βίντεο ντοκουμέντο για την υπόθεση ασέλγειας που κατήγγειλε σε βάρος της μία 16χρονη στη Θεσσαλονίκη με κατηγορούμενο έναν 24χρονο με καταγωγή από την Αλβανία φέρνει στη δημοσιότητα η εκπομπή […] Όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο, ο 24χρονος πλησίασε τα κορίτσια και τα ρώτησε αν θέλουν να τα πάει κάπου. Η μία κοπέλα είπε όχι, ενώ η 16χρονη φέρεται να ζήτησε να τη μεταφέρει πιο κάτω. Ο 24χρονος κατηγορείται πως στη συνέχεια αγόρασε αλκοόλ και υποχρέωσε την ανήλικη σε ασελγείς πράξεις,

  1. Καλά, τὸ ἀριστεροφιλελέδικο φεμινιστικὸ metoo κοιμᾶται, μὴν τὸ ξυπνήσετε. Μὴ καταντήσουμε καὶ φασίστες.
  2. Δὲν εἶναι (νομικά) ἀπόπειρα βιασμοῦ ἢ βιασμὸς «ὁ ἐξαναγκασμὸς σὲ ἀσελγεῖς πράξεις»; Δηλαδή, πόσες παρασάγγες ἀπέχει ποινικὰ ἀπὸ τὸ βιασμό; Καὶ γιατί;
  3. Πότε θὰ ἀλλάξουν οἱ νόμοι γιὰ περιπτώσεις βλάβης ἁπλῶν πολιτῶν ἀπὸ «ἁπλοὺς ἀνθρώπους» (κατὰ συνθήκη, «βασανισμένους»);
  4. Πότε ἡ κοινωνία θὰ πεῖ τὴ σκάφη-σκάφη καὶ τὰ σύκα-σύκα στὰ παιδιά της; Ἕως πότε θὰ τοὺς λέει ὅτι ὁ κόσμος εἶναι ἕνα ἀνέμελο facebook ὅπου μπορεῖς νὰ κάνεις ban τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, καὶ ἔτσι νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὴν παρουσία καὶ τὸν κίνδυνο;

Posted in γυναίκες, κοινωνία | Σχολιάστε

19/5 (ii)

Ἐπέτειος σήμερα μιᾶς ἀκόμη γενοκτονίας ἀπὸ Τούρκους, καὶ νά ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναδειχθοῦν τουρκικὰ μνημεῖα σὲ μιὰ πόλη ὅπου κατέφθασαν ὅσοι γλίτωσαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους μεταξὺ 1915-1922. Καὶ εἶναι ζωντανὰ μνημεῖα τοῦ τουρκικοῦ πολιτισμοῦ. Γιατὶ, μὴν τὸ ξεχνᾶμε, ὁ Τουρκισμὸς εἶναι καὶ Φῶς. Γίνεται ὁ φιλολογικό(τατος) διαχωρισμὸς μεταξὺ Νεότουρκων, Παλαιότουρκων, γιὰ νὰ μὴν κατηγοροῦμε λάθος ἀνθρώπους, καὶ διασπαροῦν φῆμες καὶ ἀνακρίβειες. Ἐγώ, θὰ πρόσθετα καὶ τὸν ἀπαραίτητο διαχωρισμὸ ἀνάμεσα στοὺς Νεοπαλαιότουρκους καὶ τοὺς Παλαιονεότουρκους, καὶ νὰ μὴν ξεχνᾶμε βεβαίως τοὺς Νεονεότουρκους ἀλλὰ οὔτε καὶ τοὺς Παλαιοπαλαιότουρκους. Μὴ ξεχάσουμε καμμία ὑπολεπτομέρεια. Ὅταν, δηλαδή, ἔσφαζαν οἱ Νεότουρκοι καὶ οἱ Κεμαλικοί, οἱ Παλαιότουρκοι ἔκλαιγαν γοερὰ κι ἀγωνίζονταν νὰ σταματήσουν οἱ σφαγές. Τόσο ὄμορφα… Ἄ, καὶ «νὰ μὴ μπερδεύουμε τοὺς Κεμαλικοὺς μὲ τοὺς Ἄλλους», ἐγὼ προσθέτω «καὶ τοὺς Ἄλλους μὲ τοὺς Κεμαλικούς», καὶ νά ‘χαμε νὰ λέγαμε. Μόνο ποὺ δὲν διαβάσαμε ὅτι «Δὲν φταῖγαν οἱ Γερμανοὶ γιὰ τὴν Κατοχή, ἀλλὰ μόνο οἱ Ναζί» -αὐτὸ τὸ γλιτώσαμε μᾶλλον ἐπειδὴ δὲν γινόταν συζήτηση γιὰ τὸ 1941-1944. Ἀδέρφια οἱ λαοί, δὲν ἔχουν νὰ χωρίσουν τίποτε ἀναμεταξύ τους. Ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιχειρηματολογία. Τί ἄλλο θὰ βροῦμε γιὰ νὰ ἐξιδανικεύσουμε ἕνα τουρκικὸ κομμάτι, τῶν (ἄχ) «καλῶν Τούρκων». Θά ‘θελα νὰ διαβάσω καὶ καμμιὰ δακρύβρεχτη ἱστορία μὲ τὸν καλὸ Τοῦρκο ποὺ ἔκρυψε τὴ γιαγιά σας κι ἄρα οἱ Τοῦρκοι εἶναι καλοὶ καὶ δὲν εἶναι ὅλοι ἴδιοι. Ἀλλά, δυστυχῶς, δέν…

Posted in Τούρκοι | 1 σχόλιο

19/5

Πάντως, ρώτησα ἕνα-ἕνα τὰ παιδιά μου, ἂν τοὺς εἶπαν κάτι στὸ σχολεῖο γιὰ τὸν Πόντο καὶ τοὺς Τούρκους σήμερα.

Μιὰ συνηθισμένη Τετάρτη πρωὶ στὸ σχολεῖο, τί νὰ τοὺς ἔλεγαν δηλαδὴ οἱ δάσκαλοι; Θὰ μοῦ ποῦν (οἱ δάσκαλοι), αἴ, δὲν ἦρθε καὶ καμμιὰ ἐγκύκλιος. Σωστά, ὑπάρχει τὸ γνωστὸ ἄλλοθι… Νὰ τὴ χαίρεστε τὴ ΝΔ, ποὺ εἴτε τὴν ψηφίσατε εἴτε τὴν ὑποστηρίζετε μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Γιατὶ εἶστε μεγάλοι πατριῶτες. Νά γιατί.

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

παλαιστινιακά

Οἱ ἀκροδεξιοὶ ἑβραιοφάγοι ὡς ἀντικαθρεπτισμὸς τῶν τσιριδοκοπούντων δεξιῶν (φιλελέδων καὶ ἀκροδεξιῶν) ποὺ θέλουν νὰ ἐμπλακοῦμε στὴ διαμάχη δηλώνοντας ἐπίσημα ὡς κράτος τὴν ὑποστήριξή μας στὸ Ἰσραήλ, σὲ τελικὴ ἀνάλυση θὰ μᾶς ποῦν ὅτι τζάμπα περιμένουμε ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ βοήθεια καὶ πόσο κακὸ μᾶς ἔκανε παλιά, καὶ… καὶ… Λὲς καὶ δὲν ξέρουμε πῶς λειτουργοῦν οἱ πρόσκαιρες κρατικὲς συμμαχίες (σίγουρα ὄχι στὴ βάση χιλιετιῶν), καὶ περιμέναμε νὰ τὸ ποῦν αὐτοί. Ἀλλὰ ἀφοῦ πιστεύουν (μόνο ποὺ δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ τὸ ποῦν) ὅτι ἱστορικὰ οἱ Ἑβραῖοι εἶναι μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ (π.χ. ὅτι ἡ Πόλη τὸ 1453 κατακτήθηκε ἀπὸ Ἑβραίους καὶ εἴχαμε 400-500 χρόνια Ἑβραιοκρατία ἀντὶ Τουρκοκρατία, καὶ ἡ Ἁγία Σοφία ἔγινε συναγωγή, ὅτι ἡ Μικρὰ Ἀσία ἐξεβραϊστηκε καὶ δὲν ἐξισλαμίστηκε, ἢ ὅτι ἡ Αἴγυπτος κατακτήθηκε τὸν 7ο αἰώνα ἀπὸ Ἑβραίους κ.ο.κ.), αὐτὰ τὰ σοφὰ θὰ λένε. Βέβαια, ὑπάρχουν καὶ ἀκροδεξιοὶ φιλοσιωνιστές, κατὰ τῶν ὁποίων ἀντιδροῦν οἱ ἑβραιοφάγοι δεξιοί, καὶ τράβα βρὲς «ποιὸς ἄρχισε πρῶτος κι ἄρα ἔχει ἄδικο». Ἡ περίφημη Ἀριστερὰ καὶ Δεξιά, καὶ Ἀκροδεξιὰ καὶ Ἀκροαριστερά, ἔχουν διχαστεῖ ὄχι μόνο στὸ ζήτημα αὐτὸ ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ θέματα, ὅπως π.χ. τὸν κορωνοϊό. Γι’ αὐτὸ εἶναι λάθος ἢ πολιτικάντικο ψεῦδος νὰ γίνεται λόγος γιὰ συμμαχία Ἀκροαριστερᾶς καὶ Ἀκροδεξιᾶς ἐναντίον τοῦ τάχα σοβαροῦ -ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα, Ἀκραίου- Κέντρου: Διάφορες παραλλαγὲς τῆς (ἀκρο)Δεξιᾶς καὶ τῆς (ἀκρο)Ἀριστερᾶς συμμαχοῦν μὲ τὸ «ἀκραῖο Κέντρο» καὶ μεταξύ τους. Ἡ ὁρολογία αὐτὴ δὲν ἐπαρκεῖ. Ὄχι ὅτι εἶναι ἄχρηστη, ἀλλὰ δὲν ἐπαρκεῖ.

Αὐτὰ δὲν τὰ λέω ἀπὸ κακία, γιὰ νὰ μὴ μιλᾶνε καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ, οἱ δυὸ παραλλαγές. Οὔτε γιὰ νὰ ἀνθίσουν ὅλα τὰ λουλούδια στὸ μπαχτσὲ ἢ νὰ «βρεθεῖ ἡ ἀλήθεια» σὲ ζητήματα ποὺ ξεπερνοῦν τὸ διάλογο καὶ τον «ὀρθὸ λόγο». Ἴσα-ἴσα, γιὰ νὰ θολώνουν τὰ νερὰ οἱ Ἕλληνες, καλὸ εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς σιωνιστὲς ἀκροδεξιοὺς νὰ κραυγάζουν καὶ οἱ ἑβραιοφάγοι φιλομουσουλμάνοι ἢ παγανιστὲς ἀκροδεξιοί, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς κλασσικοὺς ἀριστεροὺς ἑβραιοφάγους ποὺ διαδηλώνουν γιὰ τὴν Παλαιστίνη νὰ ὑφίστανται καὶ οἱ πεπολιτισμένοι Ἀριστεροὶ ποὺ τάσσονται ὑπὲρ τῆς ὕπαρξης τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, ὡς ἱστορικὸ χρέος τῆς Δύσης κ.λπ. κ.λπ. Εἶναι πολὺ καλὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, μιὰ ἀνήμπορη χώρα.

Posted in Εβραίοι | 4 Σχόλια

Καφετζῆδες -καὶ «Παπατζῆδες»

Ὄχι, δὲν εὐθύνεται ο κόσμος. Φταίει ἡ ἀντίθεση τῆς Σελήνης μὲ τὸν Πλούτωνα:

Τὰ ΜΜΕ διαβεβαίωσαν τὴν κοινωνία ὅτι ὁ ἐκκλησιασμὸς προκαλεῖ κορωνοϊό. Λάθος ἔκαναν! Ἀφοῦ ἦταν ἁπλὰ γραμμένο στὰ ἄστρα ὅτι μιὰ μέρα θὰ κολλούσαμε κορωνοϊό. Ποιὰ Ἐκκλησία…

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Ὁ Φίκος

δὲν μπορεῖ τὴν Καλῶν Τεχνῶν ἀλλὰ δὲν μπορεῖ καὶ τὰ κοστούμια στὶς ἁγιογραφίες. Νομίζω, ὅτι κάνει λάθος.

Εἶναι ὅτι δὲν καταλαβαίνουν ὅτι ἡ κοσμικὴ βυζαντινὴ ζωγραφικὴ ἐξαερώθηκε καὶ μόνο λιγοστὰ δείγματά της ἀπέμειναν. Δεῖτε π.χ. τὸν Ἰουστινιανὸ Β’ στὸν Ἅγιο Δημήτριο, τοὺς αὐτοκράτορες στὴν Ἁγία Σοφία, τίποτε εἰκονογραφημένες Ἰλιάδες τοῦ 5ου αἰώνα, καὶ χειρόγραφα τοῦ Σκυλίτζη. Ἔτσι, ἡ ἑλληνιστικὴ τέχνη εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀμήχανο πισωγύρισμα.

Εἶναι κι ὅτι δὲν καταλαβαίνουν ὅτι ἡ ἐξέλιξη ἔχει κάποιες προϋποθέσεις. Ἐξέλιξη τῆς ἁγιογραφίας ὑπῆρξε ἐπὶ Βυζαντίου. Δὲν εἶναι ἡ συντηρητικὴ Ἐκκλησία ποὺ ἐπηρεάζει τὴν κοινωνία -ὅπως λέει ὁ Φίκος-, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: ἡ ἀδιαφορία τῆς κοινωνίας εἶναι αὐτὴ ποὺ κάνει (καὶ πολὺ σωστά) τὴν Ἐκκλησία νὰ ἀρνεῖται τὴν ἐξέλιξη.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

ἡ διάβαση τῶν νέων

Περνᾶ μιὰ ἡλικιωμένη ἕναν κεντρικὸ δρόμο, ὄχι ἀπὸ διάβαση καὶ φανάρι, καὶ τὴν χτυπᾶ τὸ μηχανάκι. Καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κατακρίνουν τὴν (κάποιας ἡλικίας μᾶλλον) γυναίκα, καὶ ὑπερασπίζονται «τὸ παιδὶ μὲ τὸ μηχανάκι». Δὲ λέω ὅτι φταίει τὸ μηχανάκι, ἀλλὰ οἱ σχολιαστὲς σίγουρα ζοῦν σὲ ἄλλο σύμπαν.

Ὡστόσο, γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τί ὁδικὴ συμπεριφορὰ ἔχουν -κατὰ τὰ ἄλλα- τὰ περισσότερα μηχανάκια: Ἀπὸ τὸ ξαφνικὸ χώσιμό τους μεταξὺ αὐτοκινήτων μὲ κίνδυνο νὰ σκοτωθοῦν καὶ νὰ στείλουν ΙΧδες στὴ φυλακή, ἕως τὸν «ἔτσι μ’ ἀρέσει» μαζικὸ σταβλισμὸ τῶν μηχανῶν τους μπροστὰ ἀπ’ ὅλα τὰ αὐτοκίνητα στὸ κόκκινο φανάρι γιατὶ τάχα βιάζονται πολὺ ἅμα ἀνάψει πράσινο, ἀλλὰ μετὰ μόλις γίνει πράσινο παραδόξως πᾶνε σὰ βόδια γιατὶ «πάω ἀργά, γιὰ νὰ μὴ σκοτωθῶ πέφτοντας σὲ καμμιὰ λακοῦβα»… (…καὶ γιατί δὲν περιμένεις πίσω τότε;). Ὅταν ὁδηγᾶμε, κυττᾶμε καὶ λίγο ἀριστερὰ-δεξιά μας, μὴν καραδοκεῖ κάποιος ἀφηρημένος νὰ πηδήξει ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ στὴν ἄσφαλτο. Τουλάχιστον, ἐγὼ ἔτσι κάνω. Φταίει ὁ πεζός, ἀλλὰ ἂς μὴν τρελλαθοῦμε κι ὅλας.

Ἀντὶ νὰ σκεφτοῦν ὅτι διαβάσεις πεζῶν καὶ φανάρια ἔχει κάθε 300 (σὲ δρόμο μὲ λεωφορεῖο!) μέτρα (τράβα πὲς τὸ γέρο καὶ τὴ μαμὰ μὲ τὸ καροτσάκι νὰ κάνει μαραθώνιο), καὶ ὅτι κανένα ὄχημα (οὔτε τὰ μηχανάκια, δηλαδή) δὲν σέβεται τὶς διαβάσεις στὴν Ἑλλάδα -καὶ συχνὰ οὔτε τὰ φανάρια, ἀρχίζουν τὰ νεολαιίστικα.

Μετά, κλαίγονται ποὺ τὰ αὐτοκίνητα ἀντιμετωπίζουν τὰ μηχανάκια σὰν κινούμενους στόχους. Ἔχουν σκεφτεῖ ὅτι αὔριο μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ μάνα τους ἡ ἀφηρημένη γριὰ ποὺ θὰ διασχίσει τὸ δρόμο;

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Σχολιάστε

ἰσραηλινά

Μὲ ἕναν παράδοξο τρόπο, ποὺ ἀνήκει στὶς εἰρωνεῖες τῆς Ἱστορίας, ἐνῶ ἀρχικὰ τὸ Κράτος τοῦ Ἰσραὴλ τέθηκε ὡς σκοπὸς ἐκ μέρους ὄχι τῶν θρησκευόμενων ἀλλὰ τῶν κοσμικῶν καὶ ἄθεων (συγκεκριμένα, σοσιαλιστῶν) Ἑβραίων, τελικὰ (ἀλλὰ καὶ ἀναπόφευκτα, γιὰ ὅποιον δὲν ζῇ στὸν παιδότοπο τοῦ ἀθεϊσμοῦ) ἔγινε ἡ πατρίδα τῶν Ἰουδαίων, ἕνα κράτος ὅπου οἱ «πραγματικοὶ» πολίτες του εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι-Ἑβραῖοι κι ὄχι οἱ ἄραβες Ἰσραηλινοί. Δηλαδή, τὸ κοσμικὸ ὄραμα κατέρρευσε ἐρχόμενο σὲ ἀντιπαράθεση μὲ μιὰ ἄλλη θρησκεία.

Μιὰ ἀκόμη εἰρωνεία στάθηκε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ΕΣΣΔ πρώτη ἀναγνώρισε τὸ Σιωνιστικὸ κράτος, καὶ τοῦ παρέσχε ἅπλετα στρατιωτικὴ βοήθεια, χάρη (καὶ) στὴν ὁποία τὸ Ἰσραὴλ κατανίκησε τοὺς Ἄραβες στὸν πόλεμο τοῦ 1948. Μετά, ἡ ΕΣΣΔ ἔκανε μιὰ τεράστια κωλοτούμπα, καὶ καταράστηκε ὡς ἰμπεριαλιστικὸ τὸ Ἰσραήλ. Ψοφώντας δὲ (ἡ ΕΣΣΔ) τὸ 1991, ἔδωσε εὐχὴ καὶ κατάρα στὰ ὀρφανά της (βλ. Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἀλλοῦ) νὰ μὴν τολμήσουν νὰ ἀλλάξουν ἄποψη γιὰ τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ (Ὅπως ἀντίστοιχα τὰ ἔδωσε εὐχὴ καὶ κατάρα γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας).

Ἐπίσης μεγάλη ἱστορικὴ εἰρωνεία συνιστᾶ τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴν ἀρνητικὴ στάση τῆς ΕΣΣΔ λίγο-πολὺ συντάχθηκαν ὅσοι (κατὰ τὰ ἄλλα ἀντικομμουνιστές) βλέπουν τοὺς Ἑβραίους ὡς δολεροὺς «Ὀβριοὺς» κ.λπ. Ὁ ἥρωας κάποιων Ἑλλήνων δοσίλογων, ὁ Χίτλερ, λάτρευε τοὺς Μουσουλμάνους καὶ μισοῦσε τοὺς Ἑβραίους, ἀλλὰ τὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι τελικὰ ΕΣΣΔ καὶ Χίτλερ εἶχαν τὴν ἴδια γνώμη γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἂν καὶ ἀπὸ διαφορετικὴ ἀφετηρία. Ἄλλωστε, ἡ Ἀριστερὰ ἦταν ἐκ γενετῆς ἀντιεβραϊκή, μόνο ποὺ στὸ φινάλε τοῦ 20οῦ αἰ. ἡ ἀντι-ὁβραίικη Δεξιὰ (ἐκκοσμίκευση τῆς ἀλλοτινῆς χριστιανομεσαιωνικῆς Δύσης) τῆς πῆρε τὴν πρωτιά. Βέβαια, εἶναι καλὴ ἀφορμὴ γιὰ γέλια ὅταν βλέπεις τὸν ἀναρχικὸ χῶρο ἄλλοτε νὰ παίζει στὸ ταμπλὼ τοῦ «ἀντισημιτισμοῦ» κι ἄλλοτε τῆς «ἰσλαμοφοβίας», τώρα μάλιστα ποὺ οἱ νεοαφιχθέντες Μουσουλμάνοι στὴν Εὐρώπη ἐκδηλώνουν τὰ αἰσθήματά τους γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους Ἑβραίους (καὶ οἱ Ἀναρχικοὶ δὲν τολμᾶν νὰ καταδικάσουν τὶς ἐπιθέσεις μήπως αὐτοκατηγορηθοῦν γιὰ ἰσλαμοφοβία): Πραγματικὰ διχασμένες προσωπικότητες οἱ Ἀντιφά. Ψυχασθενεῖς μὲ βούλα. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ, σὲ μιὰ κωμικὴ ταύτιση, ὅτι οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ θεωροῦν τὸ Ἰσλὰμ δημιούργημα τῶν Ἑβραίων, συμφωνοῦν ἐν ἀγνοίᾳ τους (δηλ. μὲ τὰ μυαλὰ ποὺ κουβαλᾶν) μὲ τοὺς Ἕλληνες Παγανιστές, οἱ ὁποῖοι λένε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο καὶ φυσικὰ ἀντιτίθενται στὸ Χριστιανισμό. Τί ὄμορφα ταιριάξανε ὅλοι, κομμουνιστὲς καὶ ναζί, παγανιστὲς καὶ «χριστιανοί». Ἅμα δὲν μπορεῖς νὰ νικήσεις τὸν Μουσουλμάνο Τοῦρκο, τὸν θαυμάζεις κρυφά, καὶ κάνεις τὸν τζάμπα μάγκα μὲ τὸν Ἑβραῖο.

Οἱ Προτεστάντες, ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἰδικὰ αὐτοὶ τῶν ΗΠΑ, εἶχαν μιὰ προϊστορία αἰώνων «νορδικοῦ ψευτοϊουδαϊσμοῦ» διὰ τῆς «ἰουδαιοποίησης» (διάβαζε: ἀφελληνισμοῦ) τοῦ Χριστιανισμοῦ (π.χ. δεῖτε πόσα παλαιοδιαθηκικὰ ὀνόματα ὑπάρχουν στοὺς προτεσταντικοὺς λαοὺς σὲ σύγκριση μὲ τὰ χριστιανικὰ κι ἑλληνορωμαϊκά, καὶ ἀναλογιστεῖτε τὴν ἀντικατάσταση τῆς Μετάφρασης τῶν Ο’ ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο). Εἶχαν καὶ ζούρλα μὲ τὸ ὅτι φαντάζονταν τὸν ἑαυτό τους ὡς Νέο Ἰσραὴλ ποὺ φτάνει στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν Ἀμερική, ἐλεύθεροι ἀπὸ καθεστωτικοὺς Ἀγγλικανοὺς καὶ ἀπὸ τὸν Πάπα. Σὲ ἀκόμη πιὸ τρελὲς καταστάσεις, προσπαθοῦν κάποιοι νὰ «ἐπιταχύνουν τὴν Ἀποκάλυψη» (διὰ τοῦ γκρεμίσματος τοῦ ἰσλαμικοῦ ναοῦ ποὺ βρίσκεται στὴν Σιών, καὶ τῆς ἀντικατάστασής του μὲ τὸν νέο-νέο ναὸ τοῦ Σολομώντα), νομίζοντας ὅτι διὰ τοῦ Ἰσραὴλ (ἢ στὸ Ἰσραήλ) θὰ γεννηθεῖ καὶ θὰ γίνει παγκόσμιος ἡγέτης ὁ Ἀντίχριστος (δὲν ἔχω καταλάβει ποῦ βασίζονται βέβαια), καὶ ἄρα οἱ ἴδιοι (οἱ Χριστιανοί) θὰ «σωθοῦν» μιὰν ὥρα ἀρχύτερα, φέρνοντας τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου διὰ τῆς ἀμερικανικῆς βοήθειας στὸ Ἰσραήλ. Στὸν πρώιμο θρησκευτικὸ οἰκουμενισμὸ τοῦ «Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ» τῶν μεταπολεμικῶν ΗΠΑ ἔπαιξε ρόλο κι ὁ ἀντικομμουνισμός, κατὰ τῶν ἄθεων τῆς ΕΣΣΔ, κι ἔτσι οἱ «μὲ σουβλερὲς μύτες μπολσεβίκοι Ἑβραῖοι» τοῦ Μεσοπολέμου μεταλλάχθηκαν σὲ θαυμαστοὺς «πρὸ Χριστοῦ Χριστιανοὺς» τῶν βιβλικῶν ἀμερικανικῶν ταινιῶν. Παράλληλα, μὲ τὸ βούλιαγμα τῆς Ἀγγλίας στὸν Β’ Παγκόσμιο χάθηκε καὶ τὸ τελευταῖο ἀγκάθι στὶς προτεσταντο-ἑβραϊκὲς σχέσεις, ἡ ὑπαρκτὴ διαμάχη Ἀγγλοσαξώνων (Βρετανῶν) καὶ Ἑβραίων γιὰ τὸ ποιὸς θὰ κατέχει τὴν χώρα ἐκείνη.

Οἱ ἴδιοι οἱ Μουσουλμάνοι, εἶναι γνωστὸ ὅτι χρησιμοποίησαν, ὡς Ὀθωμανοί, τοὺς Ἑβραίους (ὡς «ἐχθροὺς τῶν Δυτικῶν ἐχθρῶν τους») καλωσορίζοντάς τους στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, γιὰ νὰ γίνεται μπάχαλο μεταξὺ Ἀρμενίων, Ἑβραίων καὶ Ἑλλήνων γιὰ τὰ τάχα σπουδαῖα «προνόμια» ποὺ χορηγοῦσαν οἱ Τοῦρκοι στοὺς φόρου ὑποτελεῖς, κι ἔτσι νὰ κρατᾶ καλὰ τὸ ἰσλαμικὸ-τουρκικὸ «διαίρει καὶ βασίλευε». Ὅταν ἔδυε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἀφενὸς τοὺς παράτησαν σύξυλους στὴ Σαλονίκη (δὲν τοὺς κάλεσαν στὴν ἐναπομείνασα Αὐτοκρατορία μετὰ τὸ 1913 ὅπως κάλεσαν τοὺς βαλκάνιους Μουσουλμάνους νὰ σωθοῦν), ἀφετέρου στὸν Α’ Παγκόσμιο κόντεψαν νὰ τοὺς «πογκρομιάσουν» στὴν Παλαιστίνη ἐπειδὴ εἶχαν πάρει πρέφα ὅτι σιγὰ-σιγὰ μαζεύονται πολλοὶ στὰ μέρη ἐκεῖνα (μὲ προφανὴ σκοπό…). Ὅμως, οἱ Ἑβραῖοι εἶναι πιὸ ἔξυπνοι ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους, καὶ οἱ Μουσουλμάνοι ἐπὶ Μεσοπολέμου πουλοῦσαν, σὰν ἀφελεῖς, τὴ γῆ τους σὲ Ἑβραίους, ὥσπου νὰ ἔρθει ἡ κατάλληλη ὥρα.

Βέβαια, στὶς σχέσεις τῶν Ἑβραίων καὶ τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τοὺς Χριστιανούς, ὀφείλει κάποιος Χριστιανὸς νὰ μὴν εἶναι ἀφελὴς «σιωνιστὴς Χριστιανός», σὰν τοὺς Προτεστάντες τῶν ΗΠΑ, ἀφοῦ ἱστορικὰ εἶναι διαπιστωμένη ἡ στάση τῶν Ἑβραίων ἔναντι τῶν Χριστιανῶν, δηλαδὴ τῶν Ὀρθόδοξων. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ποικίλλη (κομμουνιστικὴ ἢ ἀντικομμουνιστικὴ καὶ φασιστικὴ ἢ ἀναρχική) ἑβραιοφαγία εἶναι μιὰ τύφλωση ποὺ μᾶς ἐμποδίζει νὰ δοῦμε κάτι πολὺ ὄμορφο: Ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸ 630 τὸ Ἰσλὰμ χάνει ἐδάφη στὴ Μέση Ἀνατολή, πληγώνεται κατάκαρδα, κι ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ταπεινώνεται ὅπως ταπείνωνε καθημερινὰ μὲ ἀπόλυτη εὐχαρίστηση καὶ σαδισμὸ τόσες δεκάδες κι ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἐπὶ 1400 χρόνια. Μπορεῖ ὡς Ἕλληνες νὰ εἴμαστε ψοφοειδεῖς καὶ ζαμανφοὺ ὄντας ἀνίκανοι νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο (μὲ ὅ,τι κάνει τὸ Ἰσραήλ) ἔναντι τοῦ γειτονικοῦ μας Ἰσλάμ (τοῦ ὀθωμανικοῦ), καὶ αὐτὴ τὴ στάση μας νὰ τὴν μασκαρεύουμε ὡς «Πρωτοχριστιανισμό» ἢ «ἀντιεθνικιστικὸ Χριστιανισμὸ» ἢ πιὸ χυδαῖα ὡς «σφάξε με ἀγά μου ν’ ἁγιάσω», ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουμε δίκαιο νὰ συκοφαντοῦμε καὶ νὰ ἀπαξιώνουμε τὶς ἐπιτυχημένες προσπάθειες ἄλλων πανάρχαιων λαῶν τῆς Μεσογείου ὡς «ἀντιανθρωπιστικὲς» ἢ «ἰμπεριαλιστικές». Οἱ πολιτικάντηδες ἀντιιμπεριαλιστὲς καὶ «ἀνθρωπιστὲς» ξεχνᾶνε τὰ ἑκατομμύρια ἀθώων Ἑβραίων (πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη) ποὺ διώχθηκαν ἀπὸ Ἄραβες ἀπὸ τὶς ἑστίες τους μετὰ τὸ 1948 στὸ ὄνομα τῆς «συλλογικῆς εὐθύνης». Μὲ τὶς παραπάνω προϋποθέσεις, βρίσκω ἀδιανόητο ἐθνικὰ (πόσο μᾶλλον θρησκευτικά) νὰ κλαίγεται κάποιος γιὰ τὶς συμφορὲς καὶ ἧττες τῶν Ἀράβων, ἄσχετα ἀπὸ τὸ ρεαλιστικὸ πρόταγμα ὅτι ὡς κράτος ἡ (ἀσήμαντη) Ἑλλάδα δὲν πρέπει οὔτε μπορεῖ νὰ παρέμβει ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου.

Posted in Εβραίοι | Σχολιάστε

Καὶ οἱ πλούσιοι δυστυχοῦν

Πέθανε ὁ σκύλος τοῦ Ὀμπάμα, χώρισε ὁ Γκέιτς. Δύσκολες στιγμὲς περνᾶν. Κι ἐμεῖς ποὺ νομίζαμε ὅτι ψοφᾶνε μόνο οἱ βομβαρδιζόμενοι ἀπὸ τὸν πρῶτο ἀφροαμερικανὸ (καὶ δημοκράτη) πρόεδρο τῶν ΗΠΑ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, κι ὅτι ὁ Βασίλειος μπορεῖ νὰ προσφέρει τὴν ἀειζωία στοὺς ἀνθρώπους ἔχοντας ἐν τάξει τὰ τοῦ οἴκου του; Ἀπογοητευτήκαμε. Ἄσε ποὺ θίγουμε τὸ σεβασμὸ τῶν κορωνοχριστιανῶν γιὰ τοὺς σκληρὰ ἐργαζόμενους πλουσίους, ποὺ (ὡς σκληρὰ ἐργαζόμενοι) περνᾶνε ἄνετα στὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Posted in φιλελεύθεροι | Σχολιάστε

διδακτορικά

«Εγώ δηλαδή δεν θα προσλάμβανα κάποιον με διδακτορικό αν μου έκανε αίτηση γιατί δείχνει ότι πιθανώς να είναι κάποιος άνθρωπος ο οποίος δεν έχει απαραιτήτως όρεξη για δουλειά. Το διδακτορικό απαιτεί μια αφοσίωση, αν θες να το κάνεις καλά, 4,5,6 χρόνια, στην πιο παραγωγική σου ηλικία, οπότε είναι κάτι το οποίο ουσιαστικά σου καθυστερεί την καριέρα σου»

Καί:

«Οι δηλώσεις του δρος Πατέλη περί τεμπελχανάδων διδακτόρων θίγουν και τους πραγματικά Άριστους διδάκτορες αυτής της Κυβέρνησης και, πρωτίστως, αυτής της Οικογένειας. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τον διάδοχο, δρ Κώστα Μπακογιάννη, ένα πραγματικό παιδί θαύμα.Η Αριστεία του δρος Κώστα Μπακογιάννη αναγνωρίστηκε σε νεαρή ηλικία: ξεκίνησε να εργάζεται ως ειδικός συνεργάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών από πολύ νωρίς, χωρίς αυτό να εμπλέκεται με το γεγονός ότι η μητέρα του ήταν εκείνη την εποχή ΥΠΕΞ, όπως θα αντέτειναν κάποιοι λαϊκιστές. Οι λαμπρές του σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ —διότι το ταλέντο εκεί αναγνωρίζεται— στεφανώθηκαν από τη δημαρχία του Καρπενησίου, το αξίωμα του Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδος και, πρόσφατα, του Δημάρχου Αθηναίων. Όμως οι άπειρες ώρες εργασίας του νεαρού Κώστα για το δημόσιο συμφέρον δεν κατάφεραν να κατασιγάσουν τη δίψα του για μάθηση, έρευνα, γνώση: πρώτος στις σπουδές, πρώτος στον αγώνα. Έτσι, την ίδια εποχή που ήταν περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας (2014-2019) και αφ’ ότου ήταν δήμαρχος Καρπενησίου (2011-2014), αλλά και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης, μέλος του European Council on Foreign Relations και μέλος του συμβουλίου προσωπικοτήτων του Ελληνικού Δικτύου Λύσεων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και πολύτεκνος (τέσσερα παιδιά!), ο Κώστας ΠΡΟΛΑΒΕ να γράψει ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ στο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ, την οποία ολοκλήρωσε το 2018, με τον διδακτορικό τίτλο να του απονέμεται το 2019. Την ίδια ώρα που άλλοι, σαφώς υποδεέστεροι νόες, πρέπει να αφιερώσουν τρία πλήρη χρόνια ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και ΜΟΝΟ στη συγγραφή μιας διδακτορικής διατριβής Οξφόρδης — και αν τα καταφέρουν. Σε εμάς τους minores, τους ελάσσονες, μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο το να βρει χρόνο ο Δήμαρχος Καρπενησίου και μετά Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος, την ώρα που πέρα από τη Στερεά Ελλάδα «έτρεχε» και την υποψηφιότητά του για τη Δημαρχία των Αθηναίων, ώστε να ολοκληρώσει μια διδακτορική διατριβή επιπέδου και απαιτήσεων Οξφόρδης με θέμα «The great debate: disruptions, identity politics and foreign policy in post-Cold War Greece» (και είναι κρίμα που ο καρπός ενός τέτοιου πνεύματος δεν είναι διαδικτυακά διαθέσιμος στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου): να γράψει κάθε σελίδα της, λέξη-λέξη, να μελετήσει κάθε πηγή της —ένα πραγματικό πέλαγος βιβλιογραφίας—, να αφιερώσει (στα πεντάλεπτα ανάμεσα στα ραντεβού του Περιφερειάρχη, ή στις ολιγοήμερες διακοπές του έτους) το χρόνο επώασης και σκέψης που απαιτεί η εφαρμογή των αναλυτικών εργαλείων προκειμένου να ολοκληρωθεί και να υποστηριχθεί μια τέτοια διατριβή ενόσω κανείς ασκεί τόσο χρονοβόρα καθήκοντα στην πατρίδα του, χωρίς την οποιαδήποτε εξωτερική βοήθεια που θα συνιστούσε ghostwriting διατριβής και θα επέσειε άμεση αφαίρεση του διδακτορικού τίτλου εάν το έπαιρνε χαμπάρι το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αλλά όσα φαίνονται ανέφικτα για εμάς τους minores, τους ελάσσονες, είναι εφικτά ή ακόμα και εύκολα για τους πραγματικά Αρίστους. Και η Αριστεία αναγνωρίζεται: πρώτα πρώτα από τον Έλληνα επιβλέποντα του φιλομαθή Κώστα, ο οποίος υποθέτουμε πως ούτε στιγμή δεν αμφισβήτησε πως ο Περιφερειάρχης μπορεί να ανταποκριθεί χρονικά, με αποκλειστικά δικό του μόχθο, εγκαίρως και ευτάκτως στις υψηλές απαιτήσεις μιας διδακτορικής σπουδής στην Οξφόρδη παράλληλα με τα ελλαδικά του πολιτικά καθήκοντα.Είναι εύλογο τέτοια και τόσα ταλέντα ενός τόσο γόνιμου μυαλού να προξενούν τον φθόνο των ελασσόνων, όσων μισούν την Αριστεία που δεν μπορούν να κατακτήσουν. Ας μην αφήσουμε όμως αυτόν τον φθόνο των hoi polloi να μετουσιωθεί σε μη αποδείξιμες και δυνητικά μηνύσιμες, επί συκοφαντίᾳ, αναφορές στα σχόλια για δυνητικές σκιές ως προς το πώς στο διάολο γίνονται όλα αυτά ταυτόχρονα από το ίδιο φυσικό πρόσωπο (…πάντως εγώ δεν θα το αφήσω και θα τα διαγράφω). Τον Άριστο δεν πρέπει να τον μισείς και να τον φθονείς, κυβερνώμενε χαλβά: πρέπει να τον αγαπάς και να τον θαυμάζεις. Ας πράξουμε αυτό ακριβώς. Ας θαυμάσουμε.»

Πηγή

Ἂς εἶναι καλὰ ὅσοι αὐτοαποκαλοῦνται Χριστιανοὶ καὶ ψηφίζουν ἢ ὑποστηρίζουν τὴ ΝΔ ποὺ θέλει νὰ εἶναι φιλελεύθερη μὲ τὸ σέξ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Αἰώνια μπουκάλια ΑΓΝΟ

«…γεγονός που επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά το πόσο αηδιαστικό είναι το ανθρώπινο είδος σε τούτο τον πλανήτη…», διαβάζω. Οὔτε οἱ κατσαρίδες (ποὺ ἄτιμα κλέβουμε τὸ φαγητό τους ἀπὸ τὴν κουζίνα τους δολοφονώντας τες ἀλύπητα κι ἀπάνθρωπα) δὲν θὰ ἐκφράζονταν μὲ τέτοιο συνδυασμὸ μίσους καὶ ἀηδίας γιὰ μᾶς, τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐν τῷ μεταξύ, οἱ οἰκολόγοι τσιρίζουν γιὰ τὸ κατάπτυστο ἀνθρώπινο γένος στὴν Ἑλλαδάρα. Ποῦ νὰ ἤξεραν τί πλαστικὸ πετᾶ ἡ Κίνα, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Ἰνδία, σὲ σύγκριση μὲ τὴ Δύση.

Τὸ πλαστικὸ ΔΕΝ ἀνακυκλώνεται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, γιατὶ ὑπάρχουν καὶ καθημερινὰ δημιουργοῦνται χιλιάδες παραλλαγές του, καὶ σὺ νομίζεις ὅτι ἀποκτᾶς φωτοστέφανο πετώντας τὸ πλαστικὸ στὸν ἕναν καὶ μοναδικὸ -γιὰ κάθε εἴδους πλαστικό- μπλὲ κάδο. Κανεὶς ΔΕΝ μπορεῖ νὰ τραβήξει ἀπὸ τὸ αὐτὶ τοὺς Μὴ Δυτικοὺς ποὺ πετᾶνε τὸ «ΑΓΝΟ» τους στὴ θάλασσά τους/μας. Δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς, ὁ Μὴ Δυτικὸς ἔχει ἀποφασίσει ὅτι προηγεῖται ἀξιακὰ τὸ νὰ κατασπαράξει τὴ Δύση (στὴν ὁποία δυστυχῶς ἀνήκουμε) μὲ ὁποιοδήποτε οἰκολογικὸ (διὰ τῆς ἀνάπτυξης) τίμημα -καὶ ὅτι μόνον ἀφότου τὴν κατασπαράξει, τότε μόνο θὰ ἐφαρμόσει τὸν φυσιολατρικὸ ἐξωτικό του «οἰκολογικὸ βουδισμό», τὸν πολὺ σὶκ «λιτοδίαιτο ἰνδουϊσμό», τὴν «ἰσλαμικὴ ὀλιγάρκεια» καὶ τὴν κομφουκιανικὴ τσὶν τσὸν μαοτσὶν «ἁρμονία» σώζοντας τὴ Γῆ. Δηλαδή, στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα, ὅσο θέλεις βρόντα. Ὁπότε; Ὁπότε, εἵμαστε καταδικασμένοι νὰ ἀκοῦμε μόνο ἐμεῖς οἱ Δυτικοὶ τὸ ἀνθρωποκατηγορικὸ παραλήρημα ἄλλων Δυτικῶν.

Ἅμα πᾶς νὰ ἀντικαταστήσεις τὸ πλαστικὸ ποὺ βρίσκεται σὲ ἑκατοντάδες ἀντικείμενα τοῦ σπιτιοῦ σου, καταλαβαίνεις ὅτι ἔχεις πέσει πίσω 30 χρόνια σὲ εὐκολία. Κι ἀκόμη χειρότερα, ἅμα πᾶς νὰ τὸ ἀντικαταστήσεις μὲ πραγματικὸ ξύλο, μὲ πραγματικὸ γυαλί, μὲ ὁτιδήποτε «φυσικό», τότε ἔχεις καταστρέψει ἄλλες τόσες φορὲς τὸν πλανήτη ἀπ’ ὅσο τὸν καταστρέφεις μὲ τὸ πλαστικό. Ἡ ὀρθολογικὴ λύση εἶναι ἡ αὐτοκτονία γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ γῆ κάνοντας καλὸ σὲ ὅσους δὲν αὐτοκτονήσουν, ὅμως πολλοὶ ἀντ’ αὐτοῦ ἐπιλέγουν τὴν βολικὴ ἀνθρωποκατηγορία.

Ἔτσι εἶναι ὁ ἀνθρωποκεντρικὸς (ἂς μὴν πῶ ἄθεος) οἰκολόγος, νοιώθει ὅτι πνίγεται καὶ πεθαίνει ὡς ἀνθρώπινο γένος, ἐδῶ καὶ τώρα. Γιατὶ θέλει καὶ τὸ κινητό του καὶ τὴν οἰκολογία του, καὶ γιατὶ -πράγμα ποὺ προσθέτει πολλὴ τρέλλα- οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Γιατὶ κάποτε καὶ ἡ Ὑποκρισία γίνεται Τρέλλα. Καὶ γιατὶ πιστεύει στὸν ἑαυτό του, στὶς δυνάμεις του, στὸν προγραμματισμό του. Ἅμα κάνει ὅ,τι λέει τὸ μάνιουάλ του, θὰ σωθεῖ ὁ πλανήτης. Δὲν ὑπάρχει τύχη ἢ κάτι ποὺ νὰ εἶναι πέρα ἀπὸ τὶς δυνατότητές του, ἢ κάτι ποὺ δὲν εἶναι τοῦ χεριοῦ του. Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτόν. Ἄρα, τὸ πρόβλημά του εἶναι γιατί δὲν παρατᾶμε τὰ πάντα προκειμένου νὰ σώσουμε τὸ περιβάλλον. Εἶναι καὶ τοῦ ἄπιστου Θωμᾶ, σήμερα.

Τὸ ΑΓΝΟ πάντως, ἦταν τὸ καλύτερο γάλα τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλλάδας, κλάσεις ἀνώτερο ἀπὸ τὶς ἀηδίες ποὺ κυκοφοροῦν σήμερα.

Posted in Χωρίς κατηγορία, οικολογία | 2 Σχόλια

«..καὶ ἀρχηγὸς τοῦ Σύμπαντος, ἐγώ»

Μπορούσα βέβαια να βρίσκομαι πρώτος
ανάμεσα στους οπλισμένους Δωριείς
ντυμένος την περιλάλητη αμφίεσή τους
όπως εκείνος που ποζάριζε σ’ ένα μουσείο
ακίνητος —θυμίζοντας ένδοξους καταρράκτες—
μπορούσα βέβαια
κι όχι τυχαία.

Όμως σε τί θα ωφελούσε την υπόθεσή μας
όλη μου η μεγαλοπρέπεια
όλες μου οι φωνές μέσα στα τείχη;

Οι ποταμοί θα γύριζαν κύκλο στα περιθώριά μου
οι ελπίδες μου φτηνές παλιές πραμάτειες —
να υποκρίνομαι τον άθεο και τον καταλυτή
εγώ ο πιο ειλικρινής νέος με τα όνειρα
ο θερμός ανταλουσιάνος
μέσα σ’ αυτά τα απαίσια σίδερα της πανοπλίας.

Για τούτο παρέμεινα με τα κουρέλια μου
όπως με γέννησε η Γαλλική επανάσταση
όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων
όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία
ένας σκοτεινός συνωμότης.

κείνοι το κατάλαβαν πρώτοι —
τα σιδερένια χέρια τους λέγανε προσευχές
κατέλαβαν τη μια πόλη μετά την άλλη
άφηναν φρουρούς παντού
κλείναν τις πύλες
οι πέτρινες εντολές περιφέρονταν σε λιτανεία —
ώσπου στο τέλος με ξέχασαν.

Και τώρα — απέξω απ’ τα στρατεύματα
κοιτάζω την ένδοξη πόλη
όπου ξαπλώνει ράθυμα πόρνη και δυναμίτης —
κοιτάζω τούτη την πόλη που την περικυκλώσαν τα φρούρια
αυτή που με γέννησε και δεν έχει πια όνομα
δεν έχει αναμμένη φωτιά —
κοιτάζω κι υψώνω θεριό τη φωνή μου
μήπως μ’ ακούσουν.

Η κίνηση μέσα στα τείχη μας είναι σημαντική.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

Μάσκας

Βάζει ὁ ἄλλος τοὺς δορυφόρους του νὰ περνᾶν σὲ ὕψος τέτοιο ἀπὸ τὴ Γῆ ὥστε νὰ νομίζεις ὅτι ἦρθαν οἱ ἐξωγήινοι. Κάιν προμπλέμ! Δικός του εἶναι ὁ οὐρανός, κι ὅ,τι θέλει κάνει ὁ ἄνθρωπος. Εἴχαμε τοὺς ἀναρχικοὺς καὶ τὰ κατ’ αὐτοὺς σύνορα-χαρακιὲς πάνω στὸ σῶμα τῆς Γῆς. Τώρα, οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Μάσκ.

Ἔχεις μετὰ τοὺς NYTimes ποὺ κλαίγονται ὅτι ὁ κινεζικὸς πύραυλος μπορεῖ νὰ πέσει ὅπου νά ‘ναι, καὶ νὰ σκοτώσει κόσμο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

7 τύποι ἀθεϊσμοῦ ξανά

Ἐδῶ ἡ σχετικὴ ἀνάρτηση

Εἰδικὰ τώρα μὲ τὸν κορωνοϊό, ὁ τρίτος τύπος ἄθεου (σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν τέταρτο), παίζει τὰ ρέστα του. Τὸ παιχνίδι εἶναι χαμένο ὅμως, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι κερδίζει τὸ ἕνα μὰτς μετὰ τὸ ἄλλο. Γιατὶ μὲ τόσο χρῆμα καὶ διαφήμιση, ἔχει νικήσει τοὺς πάντες, ὅπως λ.χ. ὑπέταξε καὶ κατάπιε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας στὸν ἐπιστημονιστικὸ μύθο του. Ἀλλὰ ὁ μαθητευόμενος μάγος πάντα θὰ φέρνει τὴν Καταστροφή (τί μαθητευόμενος θὰ ἦταν ἀλλιῶς;), καὶ τότε θὰ χρειαστεῖ ἕνας Σωτήρας, ἕνας Ἀρχηγός, πεῖτε τον ὅπως θέλετε. Κι ἂς φανταστεῖ καθένας ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἕνας τέτοιος Σωτήρας. Ἱστορικά, δέ, εἶναι διαπιστωμένο ὅτι οἱ ἐποχὲς σκεπτικισμοῦ καὶ ἀθεϊσμοῦ ἦταν ἁπλῶς μεσοβασιλεῖες, καὶ πρόδρομοι γιὰ ἐποχὲς ἀπόλυτης θρησκευτικῆς λατρείας.

Γιατί εἶναι μαθητευόμενος μάγος; Οἱ κυρίαρχοι ἄθεοι ἔχουν τὴ διαίσθηση πὼς ὑπάρχει ἕνας «μαθηματικὸς ὀρθολογισμὸς» στὸ σύμπαν καὶ (ἀπὸ ἐκεῖ) στὴν κοινωνία (κάτι σὰν τὶς ἐξισώσεις τῆς Φυσικῆς καὶ τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν), ὅπου ἂν κάνεις τὰ Α, Β, Γ, θὰ σοῦ προκύψει τὸ Δ. Ἡ πραγματικότητα εἶναι διαφορετική. Ἡ ὑποκειμενικὴ αἴσθηση παντοδυναμίας ἐξαιτίας τῆς διαίσθησης αὐτῆς εἶναι βεβαίως ἀκαταμάχητη, ὡστόσο εἶναι καὶ θανατηφόρα. Οἱ Δυτικοί (ἐθνοπολιτισμικοὶ συγγενεῖς τῶν ὁποίων εἶναι οἱ Ἕλληνες ἄθεοι) πιστεύουν στὴν success. Οἱ Ἕλληνες ἀντίθετα (ὅσοι ἀκόμη καταλαβαίνουν ἑλληνικά) ξέρουν ὅτι ἡ ἐπι-τυχία καὶ ἡ ἀπο-τυχία ἔχουν μέσα της μιὰ σεβαστὴ «ποσότητα» τύχης, πραγμάτων κι ἐξελίξεων ποὺ δὲν ὑπολογίσαμε παρὰ τὴν ἐντατικὴ προσπάθειά μας κ.λπ. Πόσο «ὀρθολογιστὲς» εἶναι οἱ ἄθεοι φαίνεται ἀπὸ τὶς ὁδηγίες π.χ. γιὰ τὶς μάσκες, ἢ τὴν ἐκτίμησή τους γιὰ τὸ ἄνοιγμα καὶ κλείσιμο ἐπιμέρους καταστημάτων, σχολείων, τὸ πόσο κολλᾶνε ἢ δὲν κολλᾶνε τοὺς μεγάλους τὰ μικρὰ παιδιὰ κ.ἄ. τέτοια ὡραῖα. Ἔχουμε ξεχάσει, φαίνεται, πῶς μιὰ ὡραία μέρα ἕνας ἐκπρόσωπος τοῦ ΔΝΤ εἶπε «κάναμε λάθος ὑπολογισμό».

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

«Ὅ,τι εἶναι καινούργιο…»

Ἡ καινουργιοεπιχειρηματολογία. Εἶναι καλὸ ἢ κακὸ τὸ Καινούργιο στὴ ζωή μας; Καὶ ἄλλες τέτοιες «σοβαρὲς συζητήσεις».

«Χρησιμοποιήσαμε μπετόν – σκυρόδεμα στα ελληνικά – επειδή θέλαμε να δημιουργήσουμε μια ουδέτερη επιφάνεια

Ἡ οὐδετερότητα τῆς Νεοτερικότητας μᾶς ἔφαγε. Μεγάλη λατρεία εἶχαν οἱ ἀρχαῖοι Ἀθηναῖοι γιὰ αὐτὴν τὴν οὐδετερότητα. Γι’ αὐτὸ ἔβαφαν τὰ μάρμαρα καὶ γαλάζιο τὸ ταβάνι τοῦ Παρθενώνα. Γιὰ λόγους οὐδετεροτητας μᾶλλον!

«Εννοείται ότι ξέραμε ότι θα προκαλέσει εντύπωση οτιδήποτε είναι καινούργιο

Ἐδῶ ἔχουμε τὸ κρύψιμο πίσω ἀπὸ τὸν συντηρητισμὸ τοῦ πόπολου, ποὺ δὲν ἀντέχει τὰ καινούργια πράγματα γενικῶς. Καὶ ἀορίστως.

Ὅταν τοῦ λένε ὅτι δὲν ἀντέδρασε μόνο τὸ ἀργόσχολο πόπολο τοῦ Διαδικτύου ἀλλὰ καὶ διεθνεῖς ὀργανισμοί, ἀπαντᾶ μὲ «ἀνεξαρτησιασμό»:

«Κάθε κράτος στην Ευρώπη, εφόσον δεν είναι προτεκτοράτο άλλων κρατών, έχει τις υπηρεσίες του, τους θεσμούς του κι έχει δημοκρατικό καθεστώς, τα του οίκου του τα αναλαμβάνει το ίδιο κι έχει και τις ευθύνες«

Ξεχειλίζουμε ἀπὸ ἀνεξαρτησία, ναί. Κανεὶς σχολιασμὸς τῶν θέσεων τῶν «ξένων» ἐπιστημόνων. Λέτε νὰ εἶναι κακοί;

Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ πόπολου ποὺ τσατάρει στὰ ΜΚΔ καὶ λέγει πολλὰ ἀνεύθυνα, λὲς καὶ ζοῦμε στὸ 1960, ποὺ ἔβλεπες μορφωμένους μὲ τὰ κυάλια:

«Πάρα πολύ στο Διαδίκτυο, που παρέχει μια ευκολία σήμερα στην έκφραση γνώμης χωρίς πολύ κόπο. Ο,τι απαιτεί κόπο είναι για τους λιγότερους

Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ «γούστου»:

«Αν οι αντιρρήσεις περιορίζονταν στην ξεκάθαρη δήλωση ότι δεν τους αρέσει το αποτέλεσμα κι ότι προσβάλλει αισθητικά την ευαισθησία τους, θα το σεβόμασταν

Τί πάει νὰ πεῖ γοῦστο φαίνεται μὲ τὶς διαφορετικὲς αἰσθητικὲς ἀντιλήψεις τῶν Ἀρχαίων καὶ τῶν σύγχρονων ἀρχιτεκτόνων.

Πηγή

Ἀλλὰ τώρα μιλᾶμε γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔδωσε τὰ ἀρχαιολογικὰ φῶτα του στὸν Γαβρᾶ: «

«Πελεκούσαν τα πρόσωπα στις μετόπες»του Μανόλη Κορρέ, Ελευθεροτυπία, 31/7/2009Προ ετών, ο αναστηλωτής του Παρθενώνα Μανόλης Κορρές μετέφερε συζητώντας με τον Κώστα Γαβρά τη βεβαιότητα των αρχαιολόγων, όπως προέκυψε από την επιστημονική παρατήρησή τους, ότι ανθρώπινο χέρι, και των χριστιανών, κατέστρεψε το μνημείο.»

Τί φῶτα ἦταν αὐτά, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, δὲν ξέρω. Πάντως, ὁ σκηνοθέτης αὐτοσχεδίασε, μὲ καλόγερους (εἶχε ἡ Ἀθήνα μοναστήρια τότε;) ποὺ κατέστρεφαν.

Posted in Ελλάδα | 1 σχόλιο

Λίγη αἰσιοδοξία

Καὶ κάτι εὐχάριστο:

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος αποχαιρετά το «Στην υγειά μας, ρε παιδιά»

Μὲ ἀνησυχεῖ λιγάκι τὸ «Δε θα χαθούμε!«, ποὺ γράφει στὸ τέλος. Ἀλλὰ μόνο τὸ παρὸν εἶναι σίγουρο.

Ἕνωσες ἰδεολογικὰ τοὺς κορωνοφοβικοὺς ἑλληνοχριστιανοὺς μὲ τὸ παλαιὸ λαϊκοΠΑΣΟΚ, τὸ ὀρθόδοξο. Οἱ σχετικὲς διαφημίσεις σου μέλλουν νὰ μποῦν σὲ πολλὲς Μπιενάλε καὶ Μουσεῖα.

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

δημοσκοπήσεις

Ρωτᾶ ἡ New York Times, ὅ,τι πιὸ σιχαμερὸ (ἀπὸ πλευρᾶς ἀπόψεων καὶ ἀναγνωσιμότητας) κυκλοφορεῖ στὸν δυτικὸ κόσμο, τοὺς ἀναγνῶστες της ἐὰν θέλουν παιδιά, δεδομένης τῆς πτώσης γεννητικότητας στὶς ΗΠΑ.

Καὶ οἱ ἀναγνῶστες γράφουν, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι «φέρνεις μὲ τὴ γέννηση ἀνθρώπους σὲ ἕναν κόσμο γεμάτο μὲ πόνο καὶ BS (bullshit)». Γιατί τότε δὲν αὐτοκτονοῦμε συλλογικὰ ἢ ἀτομικά, ὥστε νὰ ἐκλείψει ὁ πόνος; «Γιατὶ ἂν αὐτοκτονούσαμε, δὲν θὰ τὸ ξέραμε (ὅτι ἐξέλειπε), καὶ δὲν θὰ εἶχε σημασία». Κέρατα δὲν ἔχασες, ἄρα κέρατα ἔχεις! (Φυσικά, τὸ ζητούμενο εἶναι καθένας νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὴ ζωή του στὸν «γεμάτο πόνο κόσμο», κι αὐτὸ δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἄρνηση γιὰ νέες γεννήσεις ἀλλὰ μὲ τὴν αὐτοκτονία τῶν ἄτεκνων «φιλάνθρωπων».) Καὶ ὅσοι συμφωνοῦν μαζί τους, προσθέτουν ὅτι «Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ φέρνουμε στὴ χώρα μας μετανάστες, γιὰ νὰ ἀράζουμε» (retire, τὸ μετέφρασα λίγο πιὸ λογοτεχνικά).

Ἔτσι εἶναι ὅσοι δὲν θέλουν παιδιά, στὶς ΗΠΑ. Ψευτοφιλάνθρωποι, ποὺ θέλουν νὰ ἀράζουν στὸν πλανήτη, δηλαδὴ νὰ ἀπολαμβάνουν ὅ,τι καλὸ ἔχει (ἐπειδὴ οἱ γονεῖς τους τοὺς γέννησαν), μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι τὰ παιδιὰ ποὺ οἱ ἴδιοι θὰ γεννοῦσαν θὰ ζοῦσαν «σὲ ἕναν κόσμο κακό» (πώ, πώ!). Ὁ κόσμος εἶναι πολὺ πολὺ κακός, ἀλλὰ ἐμεῖς εἴμαστε κολλημένοι σὰ στρείδια σ’ αὐτόν. Περνᾶμε καλὰ (τουλάχιστον τόσο ὥστε νὰ μὴν χάσουμε κάθε ἐλπίδα, καὶ νὰ αὐτοκτονήσουμε) σὲ «ἕναν τόσο κακὸ κόσμο» (πῶς;;), ἔχοντας ἀποφασίσει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ γεννηθοῦν θὰ τὸν θεωρήσουν ἀνυπόφορο. Προσοχή, μὴν πνιγεῖτε στὰ δάκρυα μὲ τὸν ἄκαρδο αὐτὸν κόσμο ὅταν θὰ καταπίνετε τὸ μπὸν φιλέ. Καλοῦ κακοῦ, ἂς φέρνουμε κορόιδα-«μετανάστες» γιὰ νὰ κάνουν τὶς δουλειὲς ποὺ δὲν θέλουν οἱ ἄτεκνοι. Ἡ ἀνευθυνότητα κυβερνάει.

Posted in φιλελεύθεροι | 3 Σχόλια

παρὰ5

Αν ακούσεις λίγο ραδιόφωνο, κοσμικό και κλαμπάτο ή αθλητικό, έχεις την εντύπωση ότι οι σέβεντις και έιτις άθεοι αγάπησαν την Εκκλησία. Και τι καταπληκτικά που το αποφάσισε αυτό η Εκκλησία. Μπράβο της! 9 παρά πέντε, λοιπόν, αντί 12 παρά πέντε, και βουρ για το σπίτι. Η χαρά και η ηδονή των θεολογούντων φιλελεύθερων και μεταρρυθμισμένων. Επιτέλους, η Εκκλησία μίλησε στις ανάγκες του λαού. Θα ακολουθήσουν και άλλες ωραίες ιδέες, όπως η αλλαγή του τρόπου της Θείας Κοινωνίας, και άλλες και άλλες. Οι θεολογούντες περί αυτών ανήκουν σε δύο κατηγορίες: είτε έχουν (οικονομικά ή και άλλα) παρε δώσε με την εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία-αυτή είναι για εμένα η πιο καλή εκδοχή, είτε είναι άσχετοι και ανόητοι (η χειρότερη εκδοχή). Στη δεύτερη περίπτωση, πρόκειται για κάτι τύπους που νομίζουν ότι η θεολογία είναι μία άσκηση λογικής σε κενό, μία ακαδημαϊκή συζήτηση, μία ιστορική-πατερική αναζήτηση. Δεν νομίζω εάν τους περνά από το μυαλό ότι η Εκκλησία έχει γίνει στόχος επιθέσεων και λοιδοριών. Ότι ενοχλεί τους απέναντι. Δεν ξέρω πως, αλλά ενοχλεί. Περισσότερο και από τους Ρουβίκωνες. Οπότε ό,τι ωραίο και πατερικό και αν σκεφθούν, θα είναι αυτόματα επιχείρημα απαξίωσης από τους απέναντι. Και φυσικά μόνο αυτοί οι «απέναντι» δεν φταίνε. Κάνουν απλά τη δουλειά τους. Και την κάνουν καλά. Ακόμα και την πιο πατερική και πρωτοχριστιανική πρόταση βάλουν οι ανόητοι στο τραπέζι, θα την πάρουν οι απέναντι για τους δικούς τους σκοπούς. Όλα αυτά, βέβαια, απευθυνόμενοι σε ένα πόπολο που ψοφά για αυθεντικότητα κατά τη βολή μας. Για παράδειγμα, μαζικές λιτανείες για την πανδημία και λαϊκές αντιδράσεις κατά των εξουσιαστών, δεν θα δεις ποτέ- ακόμα και από τον Green Πατριάρχη…άσε μας εμάς να λέμε για τις οικολογικές και παγκόσμια δομικές αιτίες των πανδημιών, που τελικά ανάγονται στη διαφθορά της ανθρώπινης φύσης και στην παραφθορά της ελευθερίας του προσώπου. Εντάξει, ίσως τα συμπεριλάβουν σε κανένα διδακτορικό θεολογίας. Στον δρόμο, ποτέ. Καταδίκη των ενόχων, ποτέ! Να χαίρεστε την «παρά πέντε» θεολογία σας….

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Ἄνευ συμβολισμῶν

Δεν υπάρχει το κρυφό «νόημα του Πάσχα» ή κάποιος βαθύτερος «συμβολισμός της Αναστάσεως».Τίποτα απολύτως «πίσω από τις γραμμές». What you see is what you get: Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος. What you see is what you get: καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος. What you see is what you get: Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος. Όλες οι αναζητήσεις του «βαθύτερου νοήματος» και του «συμβολισμού» (και αυτή η κακόδοξη φρίκη, «ανάσταση στις ψυχές μας» αντί για τα σώματά μας!), απλώς επιχειρούν παράκαμψη του σκανδάλου που μαρτυρείται. Ποτέ δεν είναι αργά. «Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἐνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα˙ φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον˙ ἀναπαύει τόν τῆς ἐνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης˙ καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει˙ κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται˙ καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται˙ καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν˙ καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε˙ ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε˙ νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθη πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως˙ πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος». Άδειο κιβούρι.

Πηγή

Posted in αθεϊσμός, θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

ἀναμνήσεις

α) Ἀπὸ τὸ παρελθόν:

Ὁ πολὺ ψαγμένος νεοέλληνας ἄθεος, ποὺ εἰσαγάγει στὴν Ἑλλάδα τὴ δυτικομεσαιωνικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν σημασία τῆς Σταύρωσης ἔναντι τῆς Ἀνάστασης.

β) …Καὶ ἀπὸ τὸ παρόν. Πάσχα ὅπως γίνεται κατανοητὸ ἀπὸ Δεξιοὺς τοῦ Ὕστερου Νεοελληνισμοῦ:

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ἔλα μωρὲ τὸ ἕνα, ἔλα μωρὲ τὸ ἄλλο… οἱ Ἐλαμωρέδες

Προφανῶς οἱ τιμὲς στὸ Ἅγιο Φῶς δὲν εἶναι δογματικὸ θέμα. Εἶναι θέμα ὅτι καίγονται οἱ ἄνθρωποι… Καὶ εἶναι ὅτι εἶναι μιὰ ἀκόμη ἀφορμὴ γιὰ μιὰ πρόσθετη -μέσα στὶς τόσες ἄλλες, ἐδῶ καὶ δύο χρόνια- δημόσια ταπείνωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὡς θυσία χάριν τοῦ Ἁγίου Οὐδετερόθρησκου βεμπεριανοῦ Κράτους. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὑπάρχουν αὐτὲς οἱ τιμές, θὰ ἔπρεπε νὰ παραμείνουν ὡς ἔχουν, καὶ ἡ κατάργησή τους εἰδικὰ τώρα (σὲ καιροὺς παρατεταμένου σφραγίσματος τῶν ναῶν) εἶναι ἐνέργεια ἐχθρική.

Ἐσεῖς, τῆς ἑλληνοχριστιανικῆς Δεξιᾶς: οὔτε τὸ Σύριζα δὲν τόλμησε νὰ κάνει κάτι τέτοιο. Οἱ κακὲς γλῶσσες θὰ ἔλεγαν ὅτι περιμένετε μερικοὶ κανὰ διορισμὸ ἢ μικρορουσφετάκι, καμμιὰ χάρη, καὶ λογικὸ εἶναι νὰ ἔχετε μείνει ἄφωνοι ὡς ἰχθύες. Ἐγὼ δὲν τὸ λέω, γιατὶ σᾶς ἀντιμετωπίζω ὡς πρῶτα ἀντικομμουνιστὲς καὶ μετὰ ὅλα τὰ ἄλλα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μεταλλάξεις…

Πηγή

Το μίσος μολύνει τη ζωή των ανθρώπων στην οικογένεια, στον θρησκευτικό και πολιτικό βίο, στις σχέσεις των εθνών, δημιουργώντας απρόβλεπτες διαμάχες. Και σήμερα, μέσα στη ανησυχητική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει η πανδημία, εμφανίζεται συχνά στα διάφορα περιβάλλοντα ένα ιδιότυπο μίσος, με ποικίλες μεταλλάξεις, από τα πιο απλά συμπτώματα– εκνευρισμούς, αντιπάθειες, επιθετικότητες έως τα πιο σοβαρά, πολώσεις, βία και διχόνοιες [πασχάλιο μήνυμα Αλβανίας Αναστάσιου]

Η Εκκλησία ως μία ακόμη συνεδρία ψυχοθεραπείας, μπας και διασωθεί. Ή μία εκδοχή κεκαλυμμένης και όμορφα περιτυλιγμένης κλήσης για υπακοή και συνέχεια. Λες και το μίσος της πανδημίας δεν το δημιούργησαν αντίθεες και αντίχριστες δυνάμεις. Λες και τα χιλιάδες προβλήματα της ανεργίας, της ψυχικής κατάρρευσης, των ψυχοφαρμάκων, του ψηφιακού και βιολογικού ελέγχου, δεν έχουν εμπνευστές και ιδιοκτήτες. Αυτούς θα συγχωρήσουμε; Τι είναι η Ανάσταση; Το ηρεμιστικό μας;

Αμ το άλλο: Τα γεγονότα της σταυρώσεως του Χριστού δεν σχετίζονται μόνο με φρικτό πόνο, κατάφωρη αδικία, απύθμενη δολιότητα, αλλά κυρίως με ένα αβυσσαλέο μίσος της θρησκευτικής ηγεσίας, που κινητοποίησε μία ανεξέλεγκτη εχθρότητα του όχλου. Να, πως τα δένει όλα ο καθεστωτικός Αναστάσιος: μίσος της θρησκευτικής ηγεσίας και όχλος= λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός σταύρωσε τον Χριστό. Η Εκκλησία ως κλινική ενδυνάμωσης των τελειωμένων στελεχών…..

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

βλέπε, χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον

ΗΓΓΙΖΕ δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα.


2 καὶ ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὸ πῶς ἀνέλωσιν αὐτόν· ἐφοβοῦντο γὰρ τὸν λαόν.


3 Εἰσῆλθε δὲ ὁ σατανᾶς εἰς ᾿Ιούδαν τὸν ἐπικαλούμενον ᾿Ισκαριώτην, ὄντα ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δώδεκα,

4 καὶ ἀπελθὼν συνελάλησε τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι καὶ στρατηγοῖς τὸ πῶς αὐτὸν παραδῶ αὐτοῖς.

5 καὶ ἐχάρησαν, καὶ συνέθεντο αὐτῷ ἀργύρια δοῦναι· 6 καὶ ἐξωμολόγησε, καὶ ἐζήτει εὐκαιρίαν τοῦ παραδοῦναι αὐτὸν αὐτοῖς ἄτερ ὄχλου.

7 ῏Ηλθε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἐν ᾗ ἔδει θύεσθαι τὸ πάσχα,

8 καὶ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην εἰπών· πορευθέντες ἑτοιμάσατε ἡμῖν τὸ πάσχα ἵνα φάγωμεν.

9 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν;

10 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἰδοὺ εἰσελθόντων ὑμῶν εἰς τὴν πόλιν συναντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων· ἀκολουθήσατε αὐτῷ εἰς τὴν οἰκίαν οὗ εἰσπορεύεται,

11 καὶ ἐρεῖτε τῷ οἰκοδεσπότῃ τῆς οἰκίας· λέγει σοι ὁ διδάσκαλος, ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμα ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω;

12 κἀκεῖνος ὑμῖν δείξει ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον· ἐκεῖ ἑτοιμάσατε.


13 ἀπελθόντες δὲ εὗρον καθὼς εἴρηκεν αὐτοῖς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα.

14 Καὶ ὅτε ἐγένετο ἡ ὥρα, ἀνέπεσε, καὶ οἱ δώδεκα ἀπόστολοι σὺν αὐτῷ.

15 καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τὸ πάσχα φαγεῖν μεθ᾿ ὑμῶν πρὸ τοῦ με παθεῖν·

16 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ φάγω ἐξ αὐτοῦ ἕως ὅτου πληρωθῇ ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ.

17 καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς·

18 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ.

19 καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν.

20 ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον.

21 πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης.

22 καὶ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πορεύεται κατὰ τὸ ὡρισμένον· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ παραδίδοται.

23 καὶ αὐτοὶ ἤρξαντο συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς τὸ τίς ἄρα εἴη ἐξ αὐτῶν ὁ τοῦτο μέλλων πράσσειν.

24 ᾿Εγένετο δὲ καὶ φιλονεικία ἐν αὐτοῖς, τὸ τίς αὐτῶν δοκεῖ εἶναι μείζων.

25 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται·

26 ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾿ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γινέσθω ὡς ὁ νεώτερος, καὶ ὁ ἡγούμενος ὡς ὁ διακονῶν.

27 τίς γὰρ μείζων, ὁ ἀνακείμενος ἢ ὁ διακονῶν; οὐχὶ ὁ ἀνακείμενος; ἐγὼ δέ εἰμι ἐν μέσῳ ὑμῶν ὡς ὁ διακονῶν.

28 ὑμεῖς δέ ἐστε οἱ διαμεμενηκότες μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου·

29 κἀγὼ διατίθεμαι ὑμῖν καθὼς διέθετό μοι ὁ πατήρ μου βασιλείαν,

30 ἵνα ἐσθίητε καὶ πίνητε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ καθίσεσθε ἐπὶ θρόνων κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ.

31 Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τὸν σῖτον·

32 ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου.

33 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, μετὰ σοῦ ἕτοιμός εἰμι καὶ εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον πορεύεσθαι.

34 ὁ δὲ εἶπε· λέγω σοι, Πέτρε, οὐ φωνήσει σήμερον ἀλέκτωρ πρὶν ἢ τρὶς ἀπαρνήσῃ μὴ εἰδέναι με.


35 Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὅτε ἀπέστειλα ὑμᾶς ἄτερ βαλλαντίου καὶ πήρας καὶ ὑποδημάτων, μή τινος ὑστερήθητε; οἱ δὲ εἶπον· οὐθενός.

36 εἶπεν οὖν αὐτοῖς· ἀλλὰ νῦν ὁ ἔχων βαλλάντιον ἀράτω, ὁμοίως καὶ πήραν, καὶ ὁ μὴ ἔχων πωλήσει τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ καὶ ἀγοράσει μάχαιραν.

37 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι ἔτι τοῦτο τὸ γεγραμμένον δεῖ τελεσθῆναι ἐν ἐμοί, τὸ καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη· καὶ γὰρ τὰ περὶ ἐμοῦ τέλος ἔχει.

38 οἱ δὲ εἶπον· Κύριε, ἰδοὺ μάχαιραι ὧδε δύο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἱκανόν ἐστι.

39 Καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη κατὰ τὸ ἔθος εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν· ἠκολούθησαν δὲ αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀριστερὸς εἰσοδισμός: ἀέναη παρανόηση

Εἶναι ἄλλο πράγμα νὰ συγχωρεῖς τοὺς προσωπικοὺς ἐχθρούς σου καὶ νὰ τοὺς ἀγαπᾶς καὶ νὰ ξεχνᾶς τί σοῦ ἔχουν κάνει ἢ ἀκόμη καὶ νὰ τοὺς εὐγνωμονεῖς γι’ αὐτό, καὶ ἄλλο νὰ τοὺς ἀφήνεις νὰ κάνουν κακὸ στοὺς λοιποὺς συνανθρώπους σου (δηλαδή, καὶ στὴν πατρίδα μας). Ἐδῶ, σὲ μία γνωστὴ ἀριστερὴ παρανόηση, πρέπει νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς (νομιζόμενους) ἐχθροὺς τῆς πατρίδας. Τοὺς ἀγαπᾶμε καὶ αὐτούς, ἀλλὰ ἡ σωστὴ ἀγάπη εἶναι -πέρα ἀπὸ τὴν αὐτονόητη προσευχή- νὰ τοὺς διορθώνουμε ἐμποδίζοντάς τους νὰ κάνουν τὸ κακὸ κατὰ τῆς πατρίδας (δηλαδή, καὶ ἄλλων ἀνθρώπων, πέρα ἀπὸ ἐμᾶς), ὥστε νὰ συμπεράνουν τὴ ματαιότητα καὶ τὸ λάθος ποὺ συνιστᾶ ἡ διάπραξη τοῦ κακοῦ. Γιατὶ ἂν τοὺς ἀφήναμε, θὰ ἔκαναν πολλαπλάσιο κακό, θὰ μειωνόταν ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, θὰ χάνονταν οἱ περισσότεροι (ὅπως ἔγινε στὴ Μ. Ἀσία ποὺ ἐξισλαμίστηκε, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ μὴν ἐκτουρκιστεῖ) καὶ θὰ ἀπέμεναν μόνο λίγοι, καὶ μόνο σὲ αὐτοὺς θὰ δινόταν ἡ δυνατότητα γιὰ σωτηρία, ὄχι στοὺς περισσότεροι δειλούς. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἀλλιῶς, θὰ τοὺς σκοτώνουμε ἀπὸ ἀγάπη (σὲ ἕναν πόλεμο, παραδείγματος χάριν), ἐλπίζοντας οἱ λοιποὶ ἐχθροὶ τῶν συνανθρώπων μας νὰ πάψουν νὰ τοὺς κάνουν κακὸ καὶ συνεπακόλουθα νὰ μετανοήσουν, καὶ ταυτόχρονα νὰ δοθεῖ χρόνος στοὺς (σκοτωμένους, ἀλλιῶς, ἢ ἐξισλαμισμένους) χριστιανοὺς συνανθρώπους μας νὰ μετανοήσουν ἢ νὰ μὴν ἐξισλαμιστοῦν ὅπως ἐξισλαμίστηκαν τόσοι καὶ τόσοι τῶν ὁποίων ἡ πατρίδα ἐξισλαμίστηκε κατακτώμενη «εἰρηνικὰ» ἢ βίαια. Ἂν γίνει τὸ θαῦμα καὶ ἐμποδιστοῦν ὄχι μὲ πόλεμο ἀλλὰ μὲ ἄλλο τρόπο, ἀκόμη καλύτερα, φυσικά. Ὄχι, διόλου δὲν μισοῦμε τοὺς ἐχθροὺς τῆς πατρίδας: Ἀπὸ ἀγάπη θὰ τοὺς σκοτώσουμε, ἂν τὴ μισήσουν ἔμπρακτα, σὲ ἕναν πόλεμο. Ἀπὸ ἀγάπη ζητᾶμε τὴν ἀπέλαση τῶν «μεταναστῶν», γιατὶ δὲν βλέπουμε τὸ χριστιανικὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ καταστραφεῖ ἡ ζωὴ ἑνὸς Ἕλληνα καὶ τῶν παιδιῶν του χάριν ἑνὸς Μαροκινοῦ κι ἑνὸς Ἀφγανοῦ, δηλαδὴ νὰ πολλαπλασιαστεῖ τὸ κακὸ μὲ νέο κακό, καὶ γιατὶ εἶναι δημοκρατικὴ λύση νὰ ξαναφτιάξουν στὶς πατρίδες τὴ ζωή τους, μὲ βοήθειά μας -γιατί ὄχι-, κι ὄχι νὰ χαλάσουν καὶ ἄλλων πατρίδες.

Ἐκεῖ ποὺ μένει ἄναυδος κανεὶς μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία εἶναι ὅταν, διαβάζει ὅτι δὲν εἴδαμε τίποτε καλὸ ἀπὸ τὰ ὁράματα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας. Τὸ ὅτι γλίτωσαν ὅσο περισσότεροι γινόταν Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἀπαγορεύσεις τοῦ Ἰσλὰμ ἐνάντια στὴν Ὀρθοδοξία οἱ ὁποῖες ἴσχυαν τὸ 1821 (ἢ τὸ 1919 στὴν Ἰωνία) γιὰ τὴν ἀρθρογράφο εἶναι: «δὲν ἔχουμε μέχρι σήμερα δεῖ κάτι καλὸ ἀπὸ τὰ ὁράματα μιᾶς μεγάλης Ἑλλάδας». (Τὸ γράφει καὶ μὲ μικρὸ μί, ἀπαξιωτικά.) Αὐτοὶ ποὺ διὰ τὸν ἔπαινο τῶν Ἀριστερῶν ἐπαινοῦν τόσα καὶ τόσα ἐθνικοαπελευθερωτικὰ ἔνοπλα κινήματα σὲ ὅλον τὸν κόσμο, γιὰ τὴν ἔνοπλη ἀπελευθέρωση (ἀτυχὴ καὶ μερική) τῶν Ἑλλήνων κάνουν θεολογικὰ κηρύματα ἐναντίον της.

Ἕνας ὁρισμένος κύκλος ἀνθρώπων ξαναθυμήθηκε, μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ διάδοση τῶν κάθε λογῆς προσφυγισμῶν καὶ ἀεθνισμῶν, τὴν «ἀντιπολεμικὴ» πλευρὰ τῆς δικῆς του, προσωπικῆς παλαιότερης (μὴ ὀρθόδοξης, προτεσταντικῆς ἢ ΜτΙ) θρησκευτικῆς προέλευσης. (Δὲν ἀναφέρομαι ἐδῶ στὸν ἀρθρογράφο.) Καί, μαζὶ μὲ Ἀριστεροὺς ἢ Ἀριστεροχριστιανοὺς ποὺ ἤθελαν καὶ κατάφεραν νὰ ἐπιβάλουν ὡς ὀρθόδοξα τὰ ψευτοπασιφιστικὰ θέσφατα τῆς ΕΣΣΔ (νὰ θυμηθοῦμε πόσο ἀντίστροφη κι ἀντίθετη ἦταν ἡ στάση τῶν περισσοτέρων τους ὅσον ἀφορᾶ τὸν «μεγάλο πατριωτικὸ πόλεμο» τῆς ΕΣΣΔ), «ἀγνοοῦν» τόσους βυζαντινοὺς καὶ ὀρθόδοξους αἰῶνες στοχασμοῦ πάνω στὴ βία καὶ στὸν πόλεμο. Ἀδέρφια τῶν πρῶτα ἀριστερῶν κι ἔπειτα χριστιανῶν, οἱ πρῶτα δεξιοὶ κι ἔπειτα χριστιανοί.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

οἱ 2 μεταλλάξεις

τοῦ Νεοέλληνα τῆς Μεταπολίτευσης.

Τὶς Κυριακὲς ἀπὸ νωρὶς στὴν ἐκκλησία….

𝄞 ♩ Τὶς Κυριακὲς ♬ ἀπὸ νωρὶς ♯ στὰ καφενεῖαα ♭…

Τὶς ♫ ♫ Κυριακὲς ♯ ♪ ἀπὸ νωρὶς στὴν ♯ ἐργασίαα ♯…

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

ἡ μόνη ἐθνικὴ ἐπέτειος

Κακώς δεν εορτάζεται σε αυτόν τον τόπο η 21η Απριλίου κάθε έτους ως εθνική εορτή. Εις ανάμνηση της «επαναστάσεως» του 1967, η οποία είναι η επιτομή της αυτοκαταστροφής της εν Ελλάδι συντηρητικής παρατάξεως. Η αντίπαλη πλευρά, θα εκμετρήσει το ζην από τη Μεταπολίτευση και μετά. Οι συντηρητικοί, λοιπόν, και αντικομμουνιστές- διότι αυτό απαιτούσε ο ψυχρός πόλεμος, Έλληνες έκαναν την τελευταία τους απόπειρα το ’67. Σε μία κοινωνία ήδη ηδονιστική και αντιεραρχική, θέλησαν να επαναφέρουν τα πατριωτικά και θρησκευτικά τους ιδεώδη. Νόμιζαν ότι ήταν στο 1944. Έλα όμως που οι τουρίστριες γκόμενες, τα Μάταλα, η ροκ χίπο- κουλτούρα, έρχονταν πλέον από τις αγαπητές ΗΠΑ. Πρόβλημα. Ο καπιταλισμός των συμμάχων που μας έσωσαν από τους «κομμουνιστάς» έβγαζε μπόχα φιληδονίας και καταναλωτικής κραιπάλης. Εκ των πραγμάτων βρέθηκαν να είναι πιο κοντά σαν νοοτροπία και «ασκητική» με το ανατολικό μπλόκ. Άσε, που καθυστέρησαν και έκαναν την «επανάσταση» τους εν μέσω Νάσερ και αριστερο- εθνικιστών της Μ. Ανατολής. Πλήρες μπέρδεμα. Το λες και δυσανεξία της ελληνικής συντηρητικής παράταξης, διότι βέβαια την «επανάσταση» δεν την έκαναν και δεν την στήριξαν μόνο ακροδεξιοί. Η ελληνική συντηρητική παράταξη είναι λόγω παραδοσιακή, πατριωτική και θρησκευτική (ποτέ γνήσια εκκλησιαστική), αλλά έργω όλα τα αντίθετα αυτών. Το 1967 έκαναν το άλμα στην εξουσία, με απέχθεια για τα φτιασίδια των κεντρώων κυβερνήσεων, βλέποντας παντού «Τσίπρες» της εποχής, και μη βλέποντας πόσο βαθιά ήταν στο λάκκο αυτών που κατηγορούσαν. Τα σκυλάδικα, τα βυζιά και τα κολιέ της Μεταπολίτευσης, πριν δώσουν την σκυτάλη στη Πασοκαρία, ήταν συνέχεια της «Επαναστάσεως». Και επειδή και οι άλλοι δεν ήταν καλύτεροι, στη βούτα της «επανάστασης» έσπευσαν να βουτήξουν και κάθε λογής πρώην αριστερούλης. Γι’ αυτό και σας λέω: ποιο 1821, αυτή είναι η εθνική εορτή…

Πηγή

Κι ἀπὸ ἕνα παλαιότερο ἄρθρο τοῦ ἱστολογίου μας:

Δίχως χούντα δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ ποτὲ ἡ ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἡ στροφή του πρὸς τὴν Ἀριστερά (ἀρκεῖ, ἐπὶ τούτου, νὰ σκεφτεῖ καθένας ἀπὸ πόσες δεκάδες χιλιάδες ὧρες ἀκρόασης τῆς μουσικῆς τοῦ Μ. Θεοδωράκη θὰ γλιτώναμε -γιὰ νὰ ἀστειευτῶ λίγο). Κάθε ἀλλαγὴ στὶς κοινωνικὲς νοοτροπίες θὰ ἦταν σταδιακὴ καὶ ὁμαλή, χωρὶς τοὺς νέους Ὁσιομάρτυρες (πέραν αὐτῶν τοῦ Ἐμφυλίου) ποὺ ἀπέκτησε ἡ Ἀριστερά. Οἱ «Ἀλληλέγγυοι» καὶ οἱ φίλοι τους σαράντα χρόνια τώρα δικαιολογοῦνται ἀκριβῶς βάσει τῆς χούντας. Ποτὲ δὲν θὰ τολμοῦσε κανεὶς νὰ καίει τὴ σημαία ἂν ἡ χούντα δὲν ἐπανέφερε τὴν ἐμφυλιακὴ πόλωση, ποὺ εἶχε ὑποχωρήσει τὸ ’60 παρὰ τὶς πολιτικὲς διαφορές. Δίχως τὴ χούντα τοῦ 1967 τὰ αἰτήματα γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη ποτὲ δὲν θὰ ταυτίζονταν μὲ τὸν ἀντιχριστιανισμὸ καὶ τὸν ἀνθελληνισμό. Ἀκόμη καὶ στοιχεῖα τοῦ ΠΑΣΟΚ (λαϊκισμὸς κ.ἄ.) ἔχουν τὶς ἀπαρχές τους στὸ πρότυπο τῆς χούντας. Καὶ οἱ σκληροπυρηνικοὶ Δεξιοὶ «διαβάζανε». Ἡ χούντα τοῦ 1967 ἦταν τὸ θεϊκὸ δῶρο στὴν Ἀριστερά, κι ὁ Γ.Μ. ἀντὶ νὰ τὴν καταριέται, τὴν ἐγκωμιάζει.

Posted in Ακροδεξιά | Σχολιάστε

Πίνατ

Ἡ προτίμηση τῶν κυβερνώντων γιὰ γατιὰ καὶ σκυλιὰ ἀντὶ γιὰ παιδιά, ἢ γιὰ πρόσφυγες ἀντὶ τῶν Ἑλλήνων εἶναι γνωστή. Τὰ ἔχουμε ξαναπεῖ.

Πολὺ σωστὰ ὡστόσο γράφεται:

Είναι στίγμα για την ελληνική δημοσιογραφία και αποτελεί πρόβλημα για τη δημοκρατία ότι στα πιο πολλά ΜΜΕ θεωρείτο είδηση ο μικρός Πίνατ, που υιοθέτησε από το καταφύγιο σκύλων ο Μητσοτάκης, και όχι η αποκάλυψη της «κυριακάτικης δημοκρατίας» που παρουσίασε τα πρακτικά της επιτροπής λοιμωξιολόγων, τα οποία αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την επιτροπή ως άλλοθι για να επιβάλει τα μέτρα που θέλει, όπως τα θέλει.

Σαν να μην υπήρξε η δημοσίευση, οι ιστοσελίδες «έπνιξαν το θέμα», κατά την έκφραση που χρησιμοποιούμε στη δημοσιογραφία.

με μια απλή ανάγνωση των πρακτικών της επιτροπής των λοιμωξιολόγων, οι οποίοι και ενημερώνουν τους πολίτες από τα ΜΜΕ, είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί «αποφασίζουν» επί προειλημμένων αποφάσεων της κυβέρνησης. Οι υπουργοί που συμμετέχουν στις συνεδριάσεις, όπως ο κ. Γεραπετρίτης και ο κ. Σκέρτσος, όχι μόνο κατευθύνουν τα μέλη της επιτροπής ως προς τις τελικές αποφάσεις, αλλά μοιάζει να τους τις επιβάλλουν. Είναι χαρακτηριστική η ενημέρωση υφυπουργού προς τους επιστήμονες για διάταξη η οποία έχει ήδη κατατεθεί στη Βουλή, προτού κάνουν οποιαδήποτε εισήγηση. Ενημέρωση κατόπιν εορτής.

Τὰ ἄτυχα ζῶα εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀποπροσανατολίζεται ἡ κοινὴ γνώμη. Καί, βέβαια, εἶναι μεγάλο παράδειγμα ὅτι ὁ (πραγματικός) δικαιωματισμὸς δὲν εἶναι ἐκεῖνος ὅσων μένουν πιστοὶ στὰ καθιερωμένα χιλιετιῶν (οἱ ὁποῖοι παρουσιάζονται ὡς «δικαιωματιστές», ἐγωιστὲς σὲ βάρος τοῦ Συνόλου, καὶ ψεκασμένοι), ἀλλὰ ἐκεῖνος τοῦ pet-washing (κατὰ ἀπομίμηση τοῦ pinkwashing). Δὲν εἶναι πιὰ ἡ ἀγάπη πρὸς ἄλλα πλάσματα, εἶναι ἡ ἐκλογικὴ ὁμάδα-στόχος (τάργκετ γκροὺπ στὰ ἑλληνικά) καὶ εἶναι ἡ πολιτικοποίηση μὲ σκοπὸ τὸν ἀποπροσανατολισμό.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἑλληνιστικά

«Δεν ξέρω αν είμαι χριστιανός, ορθόδοξος είμαι όμως σίγουρα». Αυτή τη ρήση του Εγγονόπουλου παραθέτει σήμερα εδώ ο Χρήστος Μαρκίδης. Πασίγνωστη βέβαια, τι σημαίνει ωστόσο;

[…]

Ο ελληνικός λαός ποτέ δεν ταύτισε την Ανάσταση του Χριστού με την άπαξ και διά παντός Κρίση, με την επαγγελία ενός εκείθεν Παραδείσου. Ο Σεφέρης λέει ότι την Μεγάλη Παρασκευή σε μια λειτουργία δεν ξέρει κανείς ποιος κηδεύεται, ο Χριστός ή ο Άδωνις. Η απάντηση είναι: ο δεύτερος.

Πηγή

Στὴν πραγματικότητα, τὸ ἀνάποδο γινόταν: Δηλαδή, κάποτε σὲ μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ θὰ ἦταν παρὼν ὁ Σεφέρης, καὶ ὁ κόσμος τοῦ χωριοῦ τοῦ 1950 καὶ 1960 θὰ τὸν κύτταζε θὰ ἔλεγε: Ποιὸς νά ‘ναι αὐτός; Κανεὶς δὲν θὰ ἤξερε. Ὅπως καὶ κανεὶς χωριάτης δὲν θὰ ἤξερε ποιὸς στὸ καλὸ εἶναι αὐτὸς ὁ Ἄδωνις, ὥστε νὰ ἐπιλέξει μεταξὺ ἱστορικοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνιστορικοῦ Ἄδωνι. Καὶ ποιὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ «ἐναλλακτικὸς ἀντίπαλος», παρὰ πότε ὁ Διόνυσος πότε ὁ Ἄδωνις, πότε κάποιος ἄλλος βγαλμένος ἀπὸ τὴ στοιβαγμένη σαβούρα τοῦ στὸκ τῆς Ἀρχαιότητας; Κανεὶς δὲν ξέρει, γιατὶ οἱ ὑποψήφιοι ἐναλλάσσονται χωρὶς νὰ προσέχει κανεὶς τὴν ἰδιαίτερη ταυτότητά τους, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι ἁπλὰ διανοητικὰ κατασκευάσματα, λόγιες ἐπιθετικὲς μιμήσεις τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς κατὰ τὰ ἄλλα μιὰ πραγματικὴ ταυτότητα. Ἁπλά, ὁ Σεφέρης ἀναποδογύρισε τὸν πραγματικὸ κόσμο: Ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ὁ «παγανισμὸς τῶν λογίων» ἦταν τὸ «ἐκτός», τὸ «ξένο», οἱ Κοραϊκοὶ ἔπλασαν ἕναν κόσμο ὅπου ἡ πραγματικότητα τῶν νεομαρτύρων, τῶν ἁγίων, τῶν ἀρνούμενων νὰ φραγκέψουν (δηλαδὴ νὰ γίνουν Κοραϊκοὶ λόγιοι) καὶ νὰ τουρκέψουν εἶναι «επείσακτη και ξένη» μπροστὰ στὴν ἑλληνικὴ ἄρνηση τῆς Σωτηρίας. Ὁλόκληρη ὕστερη ἀρχαιότητα καὶ ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μαζὶ ἔτρεχε πίσω ἀπὸ Σωτῆρες (συχνά, αὐτοκράτορες-θεούς) καὶ λυτρώσεις, κι ἐμεῖς δεχόμαστε τὸ ἰδεολόγημα ὅτι ὁ ἁπλὸς λαὸς δὲν πίστευε στὴν Ἀνάσταση καὶ στὴν κόλαση ἢ τὸν παράδεισο.

Ποιοὶ ἦταν οἱ «αὐτοκρατορικοὶ θεολόγοι τῆς Κωνσταντινούπολης»; Ὁ ἐξορισμένος Χρυσόστομος, ὁ ἐξορισμένος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ Φώτιος ποὺ ἔπεσε σὲ δυσμένεια γιὰ λόγους ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἢ ὁ συκοφαντημένος ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ ἐξουσία Ἰωάννης Δαμασκηνός; Ὅταν αὐτοὶ γίνονται «θεολογικὸ καθεστώς», αὐτοκρατορικοὶ θεολόγοι καὶ σύμβολα, γίνονται τέτοιοι ἐνάντια στὴν αὐτοκρατορικὴ θέληση, ἡ ὁποία ἡττᾶται κατὰ κράτος ἀπὸ τοὺς ἐκτὸς αὐτοκρατορικοῦ περίγυρου, κι ὄχι ἐξαιτίας τῆς αὐτοκρατορικῆς θέλησης. Ὁ αὐτοκράτορας ἀλλάζει γνώμη, ὄχι ἡ κοινωνία μὲ τοὺς θεολόγους της.

Τὸ κλασσικὸ λάθος τῆς διάκρισης λαϊκῆς-λόγιας χριστιανικότητας εἶναι ὅτι παραγνωρίζει τὴν ἱστορία. Παραγνωρίζει ὅτι μετὰ τὸ 1400, δὲν ὑπῆρχε χρόνος καὶ χῶρος γιὰ κήρυγμα κι ἐσωτερίκευσή του. Πρότυπο ζωντανὸ ἦταν ὁ ἐξισλαμισμός, κι ὄχι ἡ ἐμβάθυνση τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος. Μιλᾶμε γιὰ λαὸ ἀποχριστιανιζόμενο ἀπὸ Μουσουλμάνους καὶ Κοραϊκούς, κι ὄχι γιὰ ἕναν λαὸ ποὺ ἐπέλεγε τὸν «λαϊκὸ παγανισμὸ» (ἐπιθετικά) ἀντίθετα ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα ἢ ἀδιάφορα πρὸς αὐτό.

Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ περιμένει κάποιος ἀπὸ τὴν νεοελληνικὴ διανόηση εἶναι ὁ Ὀρθοδοξισμός, σὰν ἐκεῖνον τοῦ «εἶμαι Ὀρθόδοξος ἀλλὰ δὲν ξέρω ἂν εἶμαι Χριστιανός»: Ἕνα ἰδεολόγημα.

Ἀπὸ παλιὰ ἀνάρτηση:

ὑπάρχει στὸν προχριστιανικὸ Ἑλληνισμὸ κάτι ποὺ μοιάζει πολὺ μὲ τὸν Χριστιανισμό (ἄλλο ἕνα στοιχεῖο ὁμοιότητας- ποὺ λείπει ἀπὸ τὰ δημοτικὰ τραγούδια, ὅμως): Ἡ Ἐλπίδα.

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | 5 Σχόλια

ψῆφοι ἀπὸ παντοῦ

Ἄνθρωποι ποὺ δὲν εἶναι Ἕλληνες τὸ γένος δὲν γίνεται νὰ καθορίζουν τὴ μοίρα τοῦ τόπου ἐπειδὴ ζοῦν δίπλα μας 20 ἢ 30 χρόνια στὸ διπλανὸ διαμέρισμα. Τὸ διάστημα αὐτὸ εἶναι πολὺ μικρό, ἄσχετα ἀπὸ τὸ ἂν ἡ χώρα καταγωγῆς εἶναι μακρινὴ ἢ κοντινή. Ὁμοίως ἄνθρωποι ποὺ πολὺ σωστὰ ἀποφάσισαν ὅτι γιὰ τὴν ἀτομική τους ἐπιβίωση πρέπει νὰ φύγουν μόνιμα ἀπὸ μιὰ χώρα, δὲν ἔχει λογικὴ νὰ ψηφίζουν σὲ αὐτήν. Σίγουρα, μεταξὺ τῶν «ἀποδήμων», τοῦ 1960 ἢ τοῦ ’10, ὑπάρχουν καὶ πατριῶτες καὶ ἀτομικιστές-κοσμοπολίτες. Δὲν μπορεῖς νὰ τοὺς ξεχωρίσεις, ὥστε νὰ ψηφίζουν μόνο οἱ πρῶτοι. Ὁ πατέρας μου ἀποροῦσε μὲ τὸν ἀδελφό του, ποὺ ψήφιζε τὸν Ρήγκαν ἀφοῦ αὐτὸς ὑποστήριζε τὴν Τουρκία, κι αὐτὸς τοῦ ἀπαντοῦσε ὅτι τὸν νοιάζει νὰ πληρώσει λιγότερους τάξις (φόρους) κι ὄχι τί κάνει στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ὁ Ρήγκαν. Λογικότατο. Αὐτὸ ποὺ μετράει εἶναι τὸ πρακτικὸ ἀποτέλεσμα: Ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ -ἕλληνες καὶ φιλέλληνες ἢ ἀνθέλληνες καὶ ἀπάτριδες- δὲν προτιμοῦν τὴν Ἑλλάδα ὡς μέρος γιὰ τὴ ζωή τους ὅπου θὰ γεννηθοῦν τὰ παιδιά τους. Δὲν ἀρκεῖ φυσικὰ νὰ τὴν προτιμᾶ κάποιος, ὥστε νὰ ψηφίζει σὲ αὐτήν: Πρέπει νὰ εἶναι καὶ Ἕλληνας τὸ γένος, δηλαδὴ ἀπὸ Ἕλληνες γονεῖς (κατὰ προτίμηση καὶ τοὺς δύο).

Αὐτὰ τὰ ἐλιτιστικά, περὶ αὐτοχθόνων καὶ ἑτεροχθόνων, ποὺ λένε οἱ Δεξιοί, ὅπως ὁ «συντηρητικὸς» Θεοδωρόπουλος, ποὺ κάνει κήρυγμα γιὰ τοὺς ἀγράμματους αὐτόχθονες τοῦ ’21 «αφού το Δημόσιο στελεχώθηκε κατ’ ανάγκην από τους αγράμματους ντόπιους«, ἐνῶ σκοτώθηκαν 800.000 ἀγράμματοι Ἕλληνες γιὰ νὰ κάθονται στὶς γραφειάρες τους οἱ «μορφωμένοι» ἀθεοπροτεστάντες Κοραϊστὲς καὶ Φαναριῶτες -αὐτὰ εἶναι γραφικά. Ἔξυπνα, ὁ Τ.Θ. λέει ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ (ὑπονοεῖται: μόνο) ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴν ψῆφο τῶν ἀπόδημων. Πάει νὰ ἀποπροσανατολίσει τὴ συζήτηση στὸ τί λέει ὁ κάθε Σύριζα καὶ τελικὰ στὸν ἐμφύλιο πόλεμο, ὅπου δὲν χωρᾶν παρὰ 2 μαντριά. Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ (ἅμα ἤμουν στὴ θέση του θὰ τὸ ἔλεγα) κι ὅτι ὁ Σύριζα φοβᾶται πὼς οἱ Ἑλληνοαμερικάνοι εἶναι συντηρητικοὶ καὶ ἀνταϊκόμμιουνιστς καὶ γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς θέλει. Εἶναι τόσο κουτὸ ὅσο ἡ φοβία τῶν Δεξιῶν μὲ τοὺς ἐξ Ἀνατολικῆς Εὐρώπης Ἕλληνες («Ρωσοπόντιους») ψηφοφόρους. Καθένας ἔχει τὴ δική του κατηγορία Ἑλλήνων τὴν ὁποία φοβᾶται, ἄρα οἱ ἐνστάσεις αὐτοῦ τοῦ εἴδους (ἐμφυλιοπολεμικές), δεξιῶν κι ἀριστερῶν, εἶναι ἀμοιβαῖα ἀστεῖες γιὰ ὅσους δὲν ἀνήκουν στὰ δυὸ μαντριά (εὐρύτερα). Δὲν τὰ λέει μόνο ὁ ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, τὰ λένε ὅλοι, καθένας ὅπως τὰ θέλει. Τὸ πρωτεῦον εἶναι ἄλλο. Ἕλληνες εἶναι πολλοὶ ἐκτὸς Ἑλλάδας, δὲν σημαίνει ὅτι θὰ ἔπρεπε ἡ ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα ποὺ ζῆ ἀλλοῦ καὶ σκέφτεται μὲ βάση δεδομένα ἄλλων χωρῶν, νὰ συνεπάγεται δικαίωμα ψήφου. Ἔχουν δικαίωμα ψήφου οἱ Ἑβραῖοι τῶν ΗΠΑ στὸ Ἰσραήλ, ἢ μήπως ὅσοι δὲν ἔχουν δὲν βοηθᾶνε τὸ Ἰσραήλ; Μοῦ κάνει ἐντύπωση ὅτι ὅσοι ξεσηκώθηκαν ἐνάντια στὴν ἐπιστολὴ ψῆφο στὶς ἀμερικανικὲς ἐκλογές, τὴ ζητᾶνε γιὰ τὶς ἑλληνικές.

Στὸ κάτω-κάτω, ὅσοι φύγανε δὲν ἦταν μόνο δυστυχισμένοι πατριῶτες. Ἦταν, στὴν πλειονότητά τους (τὸ ΒΗΜΑ ἔχει δημοσιεύσει σχετικὴ δημοσκόπηση) ἄνθρωποι ποὺ «δὲν χωρᾶν μέσα σὲ μιὰ ἄθλια πατρίδα«, γιατὶ ἐδῶ καὶ 40 χρόνια ἐπικρατεῖ καὶ διαδίδεται παντοῦ ἡ ἄποψη πὼς ἡ Ἑλλάδα εἶναι γιὰ φτύσιμο καὶ τί δυστυχία εἶναι νὰ εἶσαι Ἕλληνας. Ὅσοι λοιπόν, εἰδικὰ τῆς δεκαετίας τοῦ 2010, σηκώθηκαν κι ἔφυγαν, δὲν τὸ ἔκαναν μόνο γιατὶ ἔμειναν ἄφραγκοι. Τὸ ἔκαναν γιατὶ εἶχαν ἐσωτερικεύσει τὴν «οὐσιακὴ» ἀηδία μὲ τὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ ἔνοιωθαν πολίτες τοῦ κόσμου, κάτοικοι τῆς Γῆς καὶ τοῦ Γαλαξία. Αἴ, καὶ μὲ τὸ πρῶτο μπάμ, ἔφυγαν. Ἄλλοι μὲ λύπη, ἄλλοι φτύνοντας. Προτιμῶ νὰ γλιτώσω τὴ χώρα ἀπὸ τὸ νὰ ξαναγυρίσουν οἱ ἀφελληνισμένοι ἀριστεροφιλελέδες, ἔστω καὶ μὲ τίμημα τὸ νὰ μὴν ψηφίζουν ὅσοι ἦταν πατριῶτες. Χτὲς-προχτὲς δὲν πανηγύριζαν οἱ φιλελέδες γιὰ τὴ φυγὴ ἑνὸς ἀκόμη Ἕλληνα νέου στὰ ξένα; Αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ ὄνειρό τους, νὰ ξεκουμπιστοῦμε ὅλοι ἀπὸ ἐδῶ; Τί χτυπιοῦνται λοιπὸν γιὰ τὴν ψῆφο τῶν ἀποδήμων (πολιτῶν καὶ μή); Στέλνουν οἱ Χριστιανοὶ πρόσφυγες ἀπὸ τὸ Λίβανο τὴν ψῆφο τους σὲ μιὰ ἐξισλαμισμένη χώρα;

Ἂς πληρώνει πρῶτα ἡ Ἑλλάδα κανένα ἑλληνικὸ νηπιαγωγεῖο καὶ κανένα δημοτικό, γυμνάσιο καὶ Πανεπιστήμιο ἀπὸ Αὐστραλία ἕως ΗΠΑ κι ὣς τὴ Ρωσία, ὥστε νὰ δημιουργοῦνται συνειδησιακὰ Ἕλληνες στὶς νέες πατρίδες τους, καὶ ἂς ἀφήσει τὴν ψῆφο γιὰ ἀργότερα. Μιὰ ζωὴ τζάμπα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια