ὁρκωμοσίες

Μὲ ἀφορμὴ τὸν Μπάιντεν. Τὸ νὰ ὁρκίζονται στὴ χριστιανικὴ ἁγία Γραφὴ οἱ ἄθεοι, οἱ ἄθρησκοι καὶ οἱ ἀ(ντι)χριστιανοὶ εἶναι ὅ,τι πιὸ ὑποτιμητικὸ γι’ αὐτήν, καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανούς. Ὁρκίζονται στὴ Βίβλο, ἡ ὁποία θεωρεῖ ἁμαρτία π.χ. τὴν ὁμοφυλοφιλία (κι ὄχι μόνο αὐτήν, φυσικά!) οἱ ἄνθρωποι ποὺ προωθοῦν τὰ λόμπι τῶν ἀριστεριστῶν ἀκτιβιστῶν λοατκὶ ἀκόμη καὶ στὸν ἀθλητισμό.

Οἱ ἄθεοι ἢ ὅσοι μὲ ἀ(ντι)χριστιανικὲς ἀντιλήψεις ὁρκίζονται χριστιανικὰ ἐμπαίζουν ἀπέραντα τὸ Χριστιανισμό, καὶ βέβαια εἶναι ἀπέραντα ἄσχετοι (ἀκατήχητοι) ὥστε νὰ νομίζουν ὅτι εἶναι φιλοχριστιανοὶ ἢ ὅτι ἔχουν ἀκριβὴ ἄποψη γιὰ τὸ παραμικρὸ σχετικὰ μὲ τὸν Χριστιανισμό. Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀπαίτηση ἀπὸ ἄθεο νὰ μοῦ παριστάνει τὸ φίλο πρὸς τὸ Χριστιανισμό, οὔτε ἀνέχομαι νὰ διαστρεβλώνει τὸ Χριστιανισμὸ μὲ τὰ ἰδεολογήματά του. Ἂς δώσει τὸ λόγο τῆς τιμῆς του, ἂς ὁρκιστεῖ στὴ συνείδησή του, τέλος πάντων σὲ ὅ,τι ἱερὸ ἔχει ὅταν ἀναλαμβάνει ἕνα ἀξίωμα. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ χαίρονται γιὰ τὴν ὁρκωμοσία ἄθεων πάνω στὴ Βίβλο καὶ σὲ κάποιον θεό (ποὺ δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ σχέση μὲ τὸν χριστιανικό) εἶναι οἱ κλασσικοὶ λοβοτομημένοι ποὺ πιστεύουν σὲ μιὰ συμμαχία Χριστιανῶν-ἄθεων σὲ βάρος τῆς πίστης τους, καὶ μὲ ἐκπτώσεις. Ἡ ἐντιμότητα ὅτι συμφωνοῦμε πὼς διαφωνοῦμε ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετά, εἶναι μακροπροθέσμως πολὺ καλύτερη. Καὶ ὁ θρησκευτικὸς ὅρκος τοποθετεῖται μετὰ ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτό.

Posted in αθεϊσμός, θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

ἀθλητικὸ πνεῦμα

Ἐντάξει, μιλᾶμε γιὰ μιὰ κοινωνία ποὺ θεωρεῖ δικαίωμα καὶ ὑποχρέωση νὰ πετᾶ ἔξω τὰ στήθη της κάθε κοπέλα (ἀλλιῶς εἶναι καλόγρια καὶ θεούσα), ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη θεωρεῖ ὅτι αὐτὸ τὸ πέταγμα τῶν στηθῶν ἔξω ἀποκλείεται, στατιστικά, νὰ προκαλέσει βίαιες ἀντιδράσεις ἀπὸ ἄντρες. Καὶ πιστεύει -ἡ κοινωνία, δηλαδὴ οἱ Democrats καὶ οἱ ΜΚΟ- ὅτι ὅταν μπουκώνεις τοὺς ἄντρες μὲ σὲξ καὶ ὑπενθύμιση τοῦ σὲξ κάθε 5 δευτερόλεπτα (ταινίες, διαφημίσεις κ.ο.κ.), τοὺς ἐξασκεῖς στὸ νὰ αὐτοσυγκρατιοῦνται. Καὶ δὲν ἀρκοῦν οἱ δικαιολογίες ὅτι οἱ ἴδιοι ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ τῆς ἐμπορευματοποίησης τοῦ γυναικείου κορμιοῦ οἱ ἴδιοι εἶναι «μητού». Γιατὶ σημασία ἔχει τί γίνεται κι ὄχι τί λέγεται.

Καὶ λίγα πράγματα γιὰ τὸν ἱερὸ ἀθλητισμό σας, πρὸ 2.000 χρόνων, γιὰ ὅσους ἐκπλήσσονται ποὺ γίνονται διάφορα πράγματα στὸν ἀθλητισμό, καὶ χρειάζονται ἕνα σύννεφο γιὰ νὰ πέσουν ἀπὸ αὐτό:

Πλούταρχου, Ἐρωτικός, 752α:

ὁ παιδόφιλος, «Καθὼς χρειάζεται μιὰ τίμια πρόφαση γιὰ νὰ πλησιάσει κανεὶς τὰ ὡραῖα ἀγόρια, θέτει σὲ πρώτη μοίρα τὴ φιλία καὶ τὴν ἀρετή …. Γεμίζει σκόνες στὸ γυμναστήριο, κάνει κρύα μπάνια, …. τὸ παρουσιαστικό του εἶναι παρουσιαστικὸ φιλοσόφου καὶ φρόνιμου ἀνθρώπου ….. Μετὰ ὅμως, τὴ νύχτα, ποὺ ὅλοι ἡσυχάζουν, γλυκειὰ εἶναι ἡ συγκομιδή, ἀφοῦ λείπει ὁ φύλακας«.

καὶ Στράτωνας, Παλατινὴ Ἀνθολογία, 12.222:

Κάποτε κάποιος παιδοτρίβης, καθὼς ἕναν μικρὸν προπονοῦσε, τὸν ἔβαλε σὲ κάμψη τῶν γονάτων, τὸν γύμναζε στὰ κάτω ἀπὸ τὴ μέση, φροντίζοντας νὰ πιάνει ὀλίγον τὰ μπαλάκια.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

διπλὸ κτύπημα

Δὲν φτάνει ποὺ σὲ λίγο θὰ ἔχουμε σίγουρα ἐξομολογήσεις γιὰ ἀνήθικες προτάσεις καὶ ἀπαράδεκτες πρακτικὲς στὰ κότερα τῶν πλουσίων τῆς Ἑλλάδας ποὺ ἔγιναν πρὸ 20 καὶ 30 ἐτῶν (μητου), γιατί ὄχι καὶ πρὸ 40 ἐτῶν, καὶ τὸ «Ἤμουν κι ἐγὼ στὸ κότερο» θὰ γίνει αἰτία κατηγορίας ἀντὶ ὑπερηφάνειας, τώρα ξανάρχισαν τηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς -μαθαίνω- καὶ οἱ Ἀμάν, οἱ πρωτοπόροι συνταξιοῦχοι τοῦ Ποταμισμοῦ προτοῦ κἂν δημιουργηθεῖ τὸ κόμμα «Ποτάμι». Δῶσ’τε τους μιὰ σύνταξη στὸ Πρυτανεῖο, βρὲ παιδιά, ὁτιδήποτε ἀρκεῖ νὰ σταματήσουν οἰκειοθελῶς τὴν ἐκπομπή.

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

καὶ ἄλλα Ἀριστερὰ

Μία άλλη έννοια που μένει χήρα περιεχομένου είναι η Αριστερά. Αν πάρεις έναν Αριστερό σήμερα, από εκείνους που ήξερες ότι ζούσαν αναμένοντας «να ωριμάσουν οι συνθήκες για την επανάσταση» σαν κάτι προδιαγεγραμμένο πρότερον του σχηματισμού των ωκεανών, θα σ’ απαντήσει «ε μωρέ κοίτα, λέω να κάτσω σπίτι». Πρώτη φορά στην ιστορία οι φτωχότερες κοινωνικές τάξεις είναι χωρίς αντιπροσώπευση, κάτι που πριν από τις κοινωνικές φιλελεύθερες ουτοπίες εξησφάλιζαν εθιμικά σχήματα όπως η πατρωνία, ο τοπικός γαιοκτήμονας, η τοπική κοινότης ή ο ίδιος ο ανώτατος άρχων αν ο τοπικός δεν ήταν δίκαιος. Με την κατεδάφιση της παραδοσιακής κοινωνικής οργάνωσης, την εκβιομηχάνιση και τον σχηματισμό του προλεταριάτου, εμφανίστηκε ως υποκατάστατο αρχικώς… […]

οι πολύχρωμες επαναστάσεις τους γίνονταν πλέον για να υποστηρίξουν το σύστημα που υποτίθεται ότι εναντιώνονταν. Οι φτωχότερες τάξεις όχι μόνον έμειναν απροστάτευτες αλλά έπρεπε να υποφέρουν το μένος που προέκυπτε από τις ψυχολογικές τους διαθέσεις. Μαγαζιά μικρεμπόρων σπάνε αυτοί οι επαναστάτες, δεν δολοφονούν τυράννους. […]

Από την άλλη η αριστερή διανόηση είναι προ των αδιεξόδων που είχε πάντα: οι μεταμαρξιστές παρότι ασκούν κριτική στην καταναλωτική κοινωνία και τις μορφές τις εξουσίας δεν μπορούν να προτείνουν κάποια διέξοδο αφού δεν μπορούν να αρνηθούν την γραμμική πορεία της ιστορίας και έτσι κάποιοι καταφεύγουν στον καρναβαλισμό (πχ Zizek) και άλλοι στην μελαγχολία και την αναχώρηση (πχ Agamben). Άλλωστε με κλεμμένες ιδέες δούλευαν πάντοτε: η πρόβλεψη ότι η τεχνική πρόοδος θα φέρει τον ολοκληρωτικό πόλεμο και ένα αστυνομευόμενο άθεο σοσιαλιστικό κράτος ανήκει στους αντεπαναστάτες.

Πηγή

Τὸ σοσιαλιστικὸ κράτος, βέβαια, τὸ ἔφερε στὴν Ἑλλάδα ὁ Κυριάκος, μὲ τὰ ἐπιδόματα τοῦ κορωνοϊοῦ, τὰ ὁποῖα βέβαια δὲν θὰ ἐξαφανιστοῦν ἀλλά -μὲ τὴ διάλυση τῶν ἀνεξάρτητων μικρομεσαίων (προκειμένου νὰ μὴν χάσουν τὴ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουνε» οἱ Ἀριστεροί)- θὰ γίνουν θεσμὸς ἐξαιτίας τῆς θεὰς Ἐπιστήμης-Τεχνικῆς καὶ τοῦ «αἴ, τὸ γράφει στ’ ἀστέρια ὅτι μιὰ μέρα τὰ ρομπὸτ θὰ δουλεύουν ἀντὶ γιὰ ἐμᾶς». Ὅπως στὴν ΕΣΣΔ φτωχοζοῦσαν ὅλοι πλὴν τῆς κομματικῆς ἀριστοκρατίας. Ἡ διαφορὰ βέβαια μὲ τὸν (δυτικό) Μεσαίωνα εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔκανε φιλανθρωπία, ἐνῶ σήμερα ἡ παροχὴ ἐπιδόματος ἀεργίας-ἀνεργίας γίνεται μὲ τὴν ὁλοφάνερη προοπτικὴ νὰ ἔρθουν μετανάστες καὶ τὰ ρομπότ.

Posted in Αριστερά | 2 Σχόλια

Ἀριστερὰ-τεχνολογία

Ἀφοῦ ἡ Ἀριστερὰ ἔκαψε, ξόδεψε τὴν ὁρμὴ τοῦ κόσμου κατευθύνοντάς την γιὰ 100 χρόνια πρὸς κάτι παράλογο καὶ μάταιο, τὸ γύρισε στὸν ἔπαινο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας. Ὁ ἔπαινος αὐτὸς προϋπῆρχε ἐντὸς τῆς κοσμοθεωρίας της ἀλλὰ ἦταν δευτερεύων, γιατὶ τότε τὸ ζητούμενο ἦταν ἡ ἐξέγερση, ἡ ἐπανάσταση καὶ ἡ ἐγκαθίδρυση τοῦ σοσιαλισμοῦ. Ὄχι τὸ νὰ προσαρμοστοῦμε στὸν ὑπολογιστή. Τώρα, ποὺ τὰ παραμύθια τοῦ σοσιαλισμοῦ τελείωσαν, σκοπὸς τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι νὰ μὴν εἴμαστε τεχνοφοβικοί, νὰ μὴν μείνουμε πίσω στὶς νέες τεχνολογίες, νὰ πιστεύουμε στοὺς εἰδικοὺς κ.ο.κ. Φυσικά, αὐτὰ μπορεῖ νὰ λέγονται (ὄχι ἀπαραίτητα) καὶ ἀπὸ μιὰ ὁρισμένη σκοπιά, τοῦ ἀπόμαχου ἢ ὅποιου δὲν βλάπτεται.

Ὁ Π. Σαββίδης, γράφει:

Για το νέο ψηφιακό μοντέλο πειραματίζεται η ανθρωπότητα.Να σας πω την αλήθεια εμένα μου αρέσει το νέο μοντέλο. Έστω και αν με κατηγορούν ότι έχω εθιστεί στο διαδίκτυο. Ε, και; Όταν θέλω να πάω στο βουνό, τη θάλασσα ή την παραλία χωρίς υπολογιστή πηγαίνω.

καὶ

Έγραψα χθες πως ο κορονοϊός αποτέλεσε την αφορμή για έναν νέο καταμερισμό εργασίας παγκοσμίως και την προσαρμογή της οικονομίας στα δεδομένα της ψηφιακής εποχής και βρήκα τον μπελά μου επειδή πρόσθεσα πως εμένα η ψηφιακή εξάρτηση δεν με ενοχλεί. Νομίζω είναι δικαίωμά μου να μην ενοχλούμαι, προσωπικά, από την εξάρτηση.Άλλος με κατηγόρησε ότι τα λέω επειδή είμαι συνταξιούχος (θεωρώ τη συνταξιοδότηση την μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο), και άλλοι, λίγο πολύ, ότι είμαι ανάλγητος στην απώλεια εργασίας των ανθρώπων.Πρέπει να κάνεις υπέρβαση λογικής για να βγάλεις άκρη. Όλα αυτά εντάσσονται σε έναν αυξανόμενο ανορθολογισμό που διαμόρφωσε και παγκόσμιο κίνημα. Μακάρι να έφταιγα εγώ για την εφεύρεση των νέων τεχνολογιών. Σας διαβεβαιώ πως θα φρόντιζα να είναι συμβατές με τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Όμως η γη γυρίζει ανεξαρτήτως της δικής μου (φαντάζομαι και δικής σας) βουλήσεως. Υπάρχουν τομείς στην ανθρώπινη κοινωνία που είναι αυτονομημένοι και εξελίσσονται με τις δικές τους νόρμες. Οι νέες τεχνολογίες είναι ένας από αυτούς. Και οι επιπτώσεις τους θα είναι δραματικές για τον άνθρωπο.Το γεγονός, πάλι, πως κάνω αυτήν την διαπίστωση περί δραματικότητας δεν σημαίνει πως το εύχομαι επειδή είμαι συνταξιούχος. Αντιθέτως, αναπαράγοντας εκτιμήσεις περισσότερο ειδικών από μένα προειδοποιώ. Και θέλω να συμβάλλω στη διαμόρφωση ενός παγκόσμιου κινήματος που θα έχει λόγο, όχι λουδιστικό, στην εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στη ζωή μας και στην προσαρμογή των ανθρώπων σ αυτές. Κυρίως των εργαζομένων που θα χάσουν τις εργασίες τους.Για να επιτευχθεί αυτό δεν μπορούμε να στρουθοκαμηλίζουμε. Να παραβλέπουμε αυτό που έρχεται. Αλλά να το δούμε, να το περιγράψουμε, να το αφομοιώσουμε και να το αντιμετωπίσουμε. Τελικά είναι λάθος να αντιλαμβάνεσαι πως κάτι αλλάζει και προσπαθείς να προειδοποιήσεις γι αυτήν την αλλαγή; Να προσπαθείς να συμμετάσχεις στη διαμόρφωση μιας κοινωνικής πλειοψηφίας για την κατά το δυνατόν ήπια και ελεγχόμενη εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στη ζωή μας; Η εισαγωγή θα γίνει βίαια, όπως τώρα με τον covid. Και οι βίαιες αλλαγές έχουν και πολύ δυσάρεστες επιπτώσεις. Όπως στις χώρες που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν έναν βίαιο εκσυγχρονισμό επί κλασικού καπιταλισμού.Σ αυτό μπορείτε να δώσετε μια απάντηση;

Τελικά, δὲν ὑπάρχει ἀπάντηση κοινὰ ἀποδεκτή. Ὑπάρχουν δύο συγκρουόμενοι κόσμοι. Ὅσοι μποροῦν καὶ βολεύονται μὲ τὴν τηλεργασία (εἴτε ἔχουν μικρὰ παιδιὰ καὶ μεγάλα σπίτια μὲ πολλοὺς ὑπολογιστές, εἴτε -ἀκόμη καλύτερα- καθόλου παιδιὰ ἢ παιδιὰ ποὺ μεγάλωσαν) καὶ τὰ συναφή, καὶ ὅσοι δὲν κάνουν «δουλειὰ γραφείου», καὶ δὲν ἔχουν 200 τ.μ. σπίτι καὶ 5 ὑπολογιστὲς ὥστε νὰ τηλεργάζονται καὶ νὰ τηλεκπαιδεύονται τὰ παιδιά τους, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ ἱκανοποιηθοῦν μὲ ἕνα ἐπίδομα πείνας γιατὶ «εἴμαστε πολλοὶ» καὶ γιατὶ «τὴ δουλειὰ θὰ τὴν κάνουν τὰ ρομπότ». Καὶ σίγουρα, ὁ σοσιαλισμὸς τῶν Ἀριστερῶν «τῆς ψηφιακῆς ἐποχῆς» θὰ εἶναι τὸ αἴτημα γιὰ μεγάλο ἐπίδομα. Καὶ νὰ μάθουμε τὸ Ὄφις… Φαντάζομαι κι ὅτι ἡ ἐξάλειψη τοῦ ψηφιακοῦ ἀναλφαβητισμοῦ καὶ ἡ κοινωνικοποίηση τῶν ρομπὸτ θὰ εἶναι ἡ μελλοντικὴ ἀριστερὴ χίμαιρα, ὅπως ἦταν ὁ σοσιαλισμὸς τὸ 1920. Ὅμως, μὲ τέτοια χίμαιρα θὰ ξοδευτεῖ ἀκόμη μιὰ φορὰ ἡ δίκαιη ἀγανάκτηση τῶν ἀνθρώπων, καὶ μετὰ τὴν ἀποτυχία της θὰ γίνουν ἀκόμη πιὸ ἀπαθεῖς ὅπως ἔγιναν ἐξαιτίας τῆς κατάρρευσης τοῦ σοσιαλισμοῦ.

Οἱ Ἀριστεροὶ ἔχουν ἀποδεχτεῖ τὴν ἰδέα ὅτι ἡ οἰκονομία καθορίζει τὴν πολιτική. Τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ παλιά, ἀλλὰ ἀπὸ σοσιαλιστικὴ σκοπιά. «Σήμερα», ἁπλὰ υἱοθέτησαν τὴν νεοφιλελεύθερη ἑρμηνεία τῆς ἴδιας φιλελευθερομαρξικῆς κοινῆς ἀντίληψης γιὰ τὴν προτεραιότητα τῆς Οἰκονομίας: Τὴν μεταμεσαιωνικὴ δῆθεν καλύτερη κι ἀνθρωπινότερη κοσμοεικόνα τῶν ἀστῶν. Ὑπάρχουν, λέει, πράγματα αὐτονομημένα μέσα στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία, κι ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ τεχνολογία. Αὐτὸ ἄραγε δὲν εἶναι πολιτικὸ ζήτημα; εἶναι ἕνα φυσικὸ φαινόμενο ποὺ πρέπει θὲς-δὲν-θὲς νὰ τὸ ἀποδεχτεῖς; Δὲν εἶναι περίεργο ποὺ ἡ Ἀριστερὰ (μιλῶ γενικότερα κι ὄχι γιὰ τὸν Π.Σ.) πολιτικοποιεῖ τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ τὰ δικαιώματα τῶν ζώων ἀλλὰ ἀρνεῖται νὰ πολιτικοποιήσει τὴν αὐτονόμηση τῆς τεχνολογίας; Καὶ τὴν θεωρεῖ ἀναπόφευκτη; Δὲν μέμφομαι τὸν συγκεκριμένο δημοσιογράφο. Ἁπλά, αὐτὸς ἐκφράζει τὶς τάσεις (ὡς δημοσιογράφος), τὶς ἐκλογικεύει, τὶς παρουσιάζει στὸ κοινό.

Posted in Αριστερά, επιστήμη | Σχολιάστε

ἀγανακτισμένο Καπιτώλιο

Προσπάθησαν πολλοὶ καθεστωτικοὶ δημοσιογράφοι νὰ συγκρίνουν ἢ νὰ παρομοιάσουν τὸ Καπιτώλιο μὲ τοὺς Ἀγανακτισμένους.

Γενικά, εἶμαι τῆς ἄποψης ὅτι συνήθως οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὑπὲρ ἢ κατὰ τῶν ἐξεγέρσεων καὶ διαμαρτυριῶν ἀνάλογα μὲ τὸ τί αὐτὲς ὑποστηρίζουν καὶ διεκδικοῦν. Ἔτσι, δὲν ἔχει νόημα μιὰ γενικὴ καταδίκη, στὸ ὄνομα μάλιστα τῆς Λογικῆς ἢ τοῦ σεβασμοῦ στοὺς θεσμούς. Οἱ ἴδιοι ποὺ ἀντιπαθοῦν τοὺς «τραμπικούς», ραίνουν μὲ ροδοπέταλα τὶς πορεῖες γιὰ τὸν ΖΑΚ ἢ γιὰ τὶς ἀγελάδες ποὺ σφάζονται προκειμένου νὰ τρῶμε ἐμεῖς οἱ «ἐγκληματίες» κρέας. Καὶ ἀντίστροφα.

Τόσο οἱ τοῦ Δεκεμβρίου 2008 ὅσο καὶ οἱ Ἀγανακτισμένοι ἦταν ἐκδηλώσεις μηδενισμοῦ μιᾶς καλοταϊσμένης κοινωνίας ποὺ τῆς ἔθιξαν τὸ ἀναρχικὸ-μεταπολιτευτικὸ λάιφστάυλ καὶ τὴ δυνατότητα για καφὲ στὸ Empire State Building, ἀντίστοιχα. Τὸ ἴδιο μηδενιστὲς ὅμως εἶναι καὶ ὅσοι μέχρι τὸ 2008-2010 τὰ ἔβλεπαν ὅλα καλὰ καὶ ἅγια, ἀλλὰ μετὰ ἄρχισαν -οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς- νὰ βρίζουν τὸ μίασμα τεμπέλη, τὸν Νεοέλληνα, καὶ μάλιστα ἔλεγαν χωρὶς σκέψη ὅτι ἐμπιστεύονται τοὺς πολιτικοὺς ποὺ ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν, τοὺς ἴδιους ἀκριβῶς πολιτικοὺς ποὺ μᾶς χαντάκωναν ἕως τὸ 2010 μὲ δάνεια καὶ ἐκσυγχρονιστικὲς τρέλλες. Μᾶς σώζει ὁ Μητσοτάκης καὶ τὸ 2012 ὁ Βενιζέλος, δηλαδὴ οἰκογένειες καὶ ἄτομα ποὺ κυβερνοῦσαν ἕως τὸ 2008-10.

Οἱ ἀπόψεις τῶν καθεστωτικῶν γιὰ σεβασμὸ στοὺς θεσμοὺς εἶναι βέβαια τρίχες κατσαρές. Ποῦ ακούστηκε ἑταιρεῖες νὰ φιμώνουν προέδρους μιᾶς χώρας; Καὶ πόσο τυφλὸς εἶναι ὅποιος δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀναντιστοιχία μεταξὺ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ τῶν πολιτῶν;

Λύση γιὰ τὰ παραπάνω δὲν ὑπάρχει σὲ φθίνουσες κοινωνίες ποὺ πιστεύουν στὴν ἀθεϊστικὴ ὀπτικὴ τοῦ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε», κι ἂς μὴν ταλαιπωρηθοῦμε, συνεπῶς, κάνοντας (φασιστικά) παιδιά (ἐκτὸς κι ἂν εἶναι τίποτε ἅγια προσφυγόπουλα ἐτῶν 17 καὶ μηνῶν 30). Μόνο λόγια. Οἱ μὲν καθεστωτικοὶ ἔχουν καπηλευτεῖ τὴν ἔννοια τῆς δημοκρατίας, οἱ δὲ γκαρίζουν γιὰ τὸ ἐπίδομα ποὺ ἔχασαν. Κι ὁ θάνατος καθυστερεῖ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἀριστεροὶ καὶ Τράμπ

Ἀκόμη καὶ ΤΟ ΒΗΜΑ βάζει τὴν ἀνακοίνωση τῆς ΚΕΕΡΦΑ γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὸ Καπιτώλιο. Σὲ λίγο, θὰ τὴ βάλει καὶ ἡ Καθημερινή. Ὁ ἀγώνας εἶναι κοινός, καὶ μόλις ἠχήσει ἡ λέξη ἀντιφασισμός, ὅλοι ἑνώνονται ἔστω καὶ χωρὶς νὰ ξέρουν γιατί:

Ἡ εἰσβολὴ καὶ ἡ κατάληψη μὲ ἔφοδο τοῦ Καπιτωλίου, τῆς ἀμερικανικῆς Βουλῆς, ἀπὸ τοὺς ὀργανωμένους ἀκροδεξιοὺς ὁπαδοὺς τοῦ Τρὰμπ εἶναι μιὰ φασιστικὴ πρόκληση ποὺ χρειάζεται ἀποφασιστικὴ ἀπάντηση στὶς ΗΠΑ καὶ διεθνῶς. Ὁ Τρὰμπ συνέδεσε τὴν ἀποχώρησή του ἀπὸ τὴν προεδρεία τῶν ΗΠΑ μὲ ἐπίδειξη τραμπουκὰ τοῦ πυρήνα τῶν ὁπαδῶν του ποὺ δὲν κρύβουν τὴν ἀκροδεξιά τους ἐπιλογὴ φροντίζοντας νὰ κουβαλᾶνε μέσα στὸ Καπιτώλιο τὸ λάβαρο τῆς Συνομοσπονδίας, τὸ σύμβολο τῶν ὁπαδῶν τῆς διατήρησης τῆς δουλείας στὸν ἀμερικανικὸ Νότο. Θέλει νὰ συνεχίσει νὰ ἐπηρεάζει τὶς ἐξελίξεις ἔχοντας στὸ πλευρό του ἕνα τέτοιο ἀκροδεξιὸ πυρήνα ὥστε νὰ εἶναι δύναμη κρούσης ἐνάντια στὰ κινήματα ποὺ τὸν ὁδήγησαν σὲ ἀπομόνωση καὶ πτώση. […]

Ἐντάξει οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ αὐτεξαπατῶνται ἐὰν πιστεύουν ὅτι τὰ «κινήματα» ὅπως τὸ μισότρελο κι ἀκροαριστερὸ BLM ὁδήγησε τὸν Τρὰμπ σὲ πτώση. Ἴσα-ἴσα, αὐτὰ τὰ κινήματα μὲ τὶς λεηλασίες καὶ τὶς καταστροφές τους ἔπεισαν πολλοὺς ψηφοφόρους ὑπὲρ τοῦ Τράμπ. Βέβαια, ἡ ἀνακοίνωση δὲν ἔχει ψευδαισθήσεις περὶ τῆς παραπάνω συναίνεσης, ἀλλὰ ἔχει ἄλλες ψευδαισθήσεις:

Τὸ κίνημα στὶς ΗΠΑ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σαρώσει τὴν ἀκροδεξιὰ καὶ τὰ σχέδια τοῦ Τράμπ. Μπορεῖ νὰ ἐπιβάλει μὲ τοὺς μαζικοὺς ἀγῶνες ἐλευθερίες καὶ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, τῶν μαύρων, τῶν γυναικῶν, τῶν μειονοτήτων ποὺ βρέθηκαν στὸ στόχαστρο τοῦ Τράμπ. Ὁ Μπάιντεν καὶ τὸ Δημοκρατικὸ Κόμμα δὲν μποροῦν νὰ ἐγγυηθοῦν μιὰ τέτοια προοπτική. Ἡ θητεία Ὀμπάμα, τοῦ πρώτου μαύρου προέδρου ἦταν γεμάτη διαψεύσεις τέτοιων ἐλπίδων.

Μιλώντας γιὰ ἐλπίδες, θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι πόσο βλάκες μὲ πατέντα ἀποδείχτηκαν οἱ «ἀντιρατσιστὲς» ποὺ νόμιζαν ὅτι τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος τοῦ Ὀμπάμα ἀλλάζει μαγικὰ τὶς πολιτικές. Εἶναι ἡ περίπτωση τῶν εἰκόνων μὲ τὸν τύπο ποὺ γράφει «1. Τί νομίζει ἡ μητέρα μου ὅτι κάνω. 2. Τί νομίζουν οἱ φίλοι μου ὅτι κάνω. 3. Τί νομίζω ὅτι κάνω. 4 Τί πραγματικὰ κάνω.». Εἰδικά, ὅταν εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἀντιπρόεδρος ἦταν ὡς εἰσαγγελέας ἀντίθετη στὴν ἐλάφρυνση τῶν ποινῶν, κι ὅταν ὁ Τράμπ, παρά τὰ ὅσα ἡ ΚΕΕΡΦΑ ἰσχυρίζεται ὅτι διέπραξε («Ο Τραμπ με τον άγριο ρατσισμό, τον χυδαίο σεξισμό, τις ατέλειωτες δολοφονίες μαύρων από αστυνομικούς, τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας με τις μειονότητες να πληρώνουν ακριβό τίμημα «) αὔξησε τὴν ἐπιρροὴ τῶν Ρεπουμπλικάνων στοὺς Μαύρους τῶν ΗΠΑ.

Καὶ βεβαίως, ἂν «Ὅποιος προτιμᾶ τὸν Τρὰμπ εἶναι φασίστας ἢ φασίζων», τότε «Ὅποιος κάνει λόγο γιὰ φασισμὸ τοῦ Τρὰμπ εἶναι ὁ χρήσιμος ἠλίθιος» τῶν «κινημάτων», ποὺ λένε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο, καὶ αὐτὰ προωθεῖ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει συντασσόμενος πίσω ἀπὸ αὐτά, ἀφοῦ αὐτὰ κι ὄχι ὁ ἴδιος εἶναι ἰσχυρότερα.

Πᾶμε τώρα στὸ Πρόταγμα:

η άνοδος αυτής της νέας Δεξιάς/Ακροδεξιάς δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί, από την πλευρά των δημοκρατικών δυνάμεων, μέσα από την παρόξυνση των τάσεων που συνέβαλλαν στη γιγάντωσή της. Δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση, της αντιαυταρχικής κι αποδομιστικής παράνοιας, της φοβίας απέναντι στον λαό και τα «σκουλήκια μικροαστούς» αλλά και της μετατροπής της πολιτικής σε ταυτοτικό κι «επιτελεστικό» χάπενινγκ που ενδιαφέρεται όχι ν’ αλλάξει την κοινωνία, μα να διατρανώσει την πολιτιστική της ιδιαιτερότητα, αυξάνοντας την «ορατότητά» της. Το μόνο που κάνουν οι τάσεις αυτές –λογική κατάληξη των οποίων είναι η εκνευριστική συνήθεια ν’ αρνούμαστε να αναλύσουμε τα φαινόμενα που εδώ συζητάμε επαναλαμβάνοντας τσιτάτα περί «φασιστικοποίησης» ή/και «καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης»– είναι να ρίχνουν νερό στον μύλο τούτης της ταυτοτικής Δεξιάς. Η μετατροπή της πολιτικής σε πολιτιστικό πόλεμο υποτάσσει τις δημοκρατικές ιδέες στον Προοδευτικό νεοφιλελευθερισμό και δίνει ένα περαιτέρω άλλοθι στο νεοδεξιό παραλήρημα, αφήνοντας παράλληλα αναπάντητες τη νεοφιλελεύθερη επίθεση και τη νεοτεχνολογική επέλαση που επ’ αφορμή του κορωνοϊού θα πλήξουν έτι παραπάνω τα πιο αδύναμα στρώματα.

Ἐδῶ ἀρχικὰ ἔχουμε τὶς ἐνδοαριστερὲς/ἐνδοαναρχικὲς συστάσεις, ποὺ δὲν θὰ εἰσακουστοῦν, νὰ μὴν ἀποκαλοῦν ζῶα τοὺς «μικροαστούς». Στὴν πραγματικότητα, ὅλα αὐτά, καὶ ὁ «πολιτισμικὸς ἀποδομητικὸς πόλεμος», εἶναι μονόδρομος μετὰ τὸ 1989, ἂν ἡ Ἀριστερὰ ἤθελε νὰ ἐπιβιώσει, ἀφοῦ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ πείσει κανέναν γιὰ τὶς σοσιαλιστικὲς θεωρίες της. Αὐτὲς ἔχουν ἀποτύχει τόσο παταγωδῶς (πραγματικὰ ἢ μή, δὲν ἔχει σημασία), ποὺ δὲν θὰ ξανασχοληθεῖ κανεὶς ποτὲ μὲ αὐτές. Ἄλλωστε, διάφορες ἀριστερὲς (μετὰ τὸ 1989) θεματολογίες ὅπως ἡ διάλυση τῆς «κανονικῆς» οἰκογένειας εἶναι ὑπαρκτὲς στὸν Μάρξ, καὶ εἶναι λάθος ἡ ἀπόλυτη διάκριση μεταξὺ Ἀριστερᾶς πρὸ καὶ μετὰ 1989 καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τῶν μετὰ-1989 Ἀριστερῶν ὡς πράγματος ἐντελῶς καινούργιου. Εἶναι, δηλαδή, χαμένη ἀπὸ χέρι ἡ ἔκκληση τοῦ «Προτάγματος».

Κατὰ τὸ Πρόταγμα, καὶ σχετικὰ μὲ τὸν προσεταιρισμὸ τῶν φτωχῶν ἀπὸ τὴ Δεξιά:

επειδή ακριβώς πρόκειται για έναν ποπουλισμό που δεν έχει κανένα ταξικό έρεισμα –εφόσον ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα που προωθεί τα συμφέροντα των πλουσίων και καταργεί κάθε είδους κοινωνική προστασία της εργατικής τάξης και των αδυνάτων προσπαθεί να προσεταιριστεί τον λαό–, ο προσεταιρισμός αυτός γίνεται μέσω της ταυτοτικής και πολιτιστικής οδού, διαμέσου των περίφημων «πολιτιστικών πολέμων» (culture wars): αντί, με άλλα λόγια, η σύγκρουση μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών να παίζεται στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, ασχολούμαστε με καθαρά συμβολικού τύπου ζητήματα όπως η οπλοκατοχή, οι αμβλώσεις, η θεωρία της εξέλιξης των ειδών, η χρήση μάσκας κ.ο.κ. Βασικό κομμάτι όμως τούτων των πολιτιστικών πολέμων είναι και μια παρανοϊκού τύπου συνωμοσιολογία, μέσω της οποίας ο νεοσυντηρητισμός αυτός προσπαθεί, κόντρα σε κάθε λογική, να εξηγήσει για ποιον λόγο πραγματικός εχθρός του λαού δεν είναι οι εκπρόσωποί του, ως οπαδοί της απελευθέρωσης της αγοράς και της παγκοσμιοποίησης, αλλά οι liberals, που ζητούν την επιβολή σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών – τούτα τα ανθρωπόμορφα και διεφθαρμένα τέρατα που δεν σταματούν να εξυφαίνουν τις πιο τρελές συνωμοσίες ενάντια στον απλό λαό

Ὡστόσο, τὸ ἂν ὁ πολιτισμὸς/ταυτότητα πολιτικοποιοῦνται καὶ γίνονται τὰ σημαντικότερα θέματα ἢ ὄχι, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Σὲ μία κοινωνία ὅπου ὅλοι εἶναι Λευκοί, ἡ λευκότητα τοῦ δέρματος δὲν εἶναι ζήτημα διαμάχης. Σὲ μιὰ κοινωνία θρησκευτικὰ ὁμοιογενή, ἡ θρησκεία δὲν εἶναι ζήτημα διαμάχης, ἀλλὰ ἀντίθετα, σὲ μιὰ κοινωνία θρησκευτικὰ μεικτὴ καὶ βασιζόμενη στὴ θρησκεία, π.χ. τὴν ὀθωμανική, ἡ θρησκεία καθίσταται τὸ κυριότερο πολιτικὸ ζήτημα. Στὶς ΗΠΑ, τὰ πράγματα εἶναι ἀκόμη πιὸ «ἀντικειμενικά», καθὼς ἡ (ἀνούσια ἀλλιῶς, πολιτικά) διαφορὰ χρώματος εἶναι ὄχι μόνο συνυφασμένη μὲ ἱστορικὰ γεγονότα ἀλλὰ δημιουργεῖ μιὰ ψευδαίσθηση ἀνυπέρβλητης ἑτερότητας, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει λ.χ. μεταξὺ Μακεδόνων-Ἀθηναίων. Λέω ψευδαίσθηση, γιατὶ ὁ Μαῦρος Ὀμπάμα ἦταν μιὰ χαρὰ βομβαρδιστὴς καὶ στὸ πλευρὸ τῶν λίγων, καὶ τῶν πλούσιων Λευκῶν. Φυσικά, ἡ σύμφυρση καὶ τὸ περδίκλωμα βιολογικοῦ καὶ πολιτισμικοῦ στοιχείου εἶναι ὅ,τι πιὸ ἀνθρώπινο, καὶ γιὰ τὴν περίπτωση τῆς Ἀμερικῆς, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει κάποιος «ἔντιμος διακανονισμὸς». Τὸ μόνο ποὺ συγκρατεῖ τὴν Ἀμερικὴ ἀπὸ τὴν ἀνθρωποφαγία εἶναι ἡ πίστη στὸ ἀμερικάνικο ὄνειρο, ὅπως τὸ ξέρουμε.

Ἂν λοιπὸν καὶ ἡ ταυτότητα μπορεῖ νὰ πολιτικοποιηθεῖ, τότε ἡ ἐλπίδα ὅτι οἱ φτωχοὶ Λευκοὶ θὰ «καταλάβουν τὸ συμφέρον τους» ὑπὸ τὶς α, β, γ προϋποθέσεις (π.χ. δὲν θὰ τοὺς βρίζουμε ὡς ἐγκληματίες πατριαρχικοὺς θρησκόληπτους), καὶ «θὰ γίνουν Ἀριστεροὶ κ.λπ.», εἶναι ἀνούσια. Ἡ ἱστορία εἶναι γεμάτη μὲ «(κατὰ τὴ γνώμη τῶν περισσότερων Ἀριστερῶν) ἠλίθιους φτωχούς» ποὺ δὲν «ἀντιλαμβάνονται τὰ ἀντικειμενικά τους συμφέροντα» καὶ ψήφιζαν ἢ ὑπερασπίζονταν τοὺς οἰκονομικοὺς ἐκμεταλλευτές τους. Πίσω ἀπὸ αὐτὸ κρύβεται μιὰ ἀντίληψη γιὰ τὴν ἀντικειμενικὴ κι ἔσχατη πραγματικότητα. Ἐὰν αὐτὴ ἦταν τόσο προφανής, ὅλες οἱ ἀντίθετές της θὰ εἶχαν φυσικὰ ἐξαφανιστεῖ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, καὶ οἱ μὲν φτωχοὶ θὰ ἦταν Ἀριστεροί, οἱ δὲ πλούσιοι Δεξιοί. Δὲν χρειάζεται ὡστόσο πολλὴ σκέψη γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι μέσα στὸ χάος τῶν νοηματοδοτήσεων εἶναι ἐξίσου λογικὸ κάποιος νὰ τοποθετεῖ τὴν ταξικὴ-οἰκονομικὴ σὲ δεύτερη μοίρα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος, ὄχι μόνο γιὰ τὸν Ὀμπάμα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς Μαύρους ποὺ ψηφίζουν Τρὰμπ γιατὶ πιστεύουν στὸ ἀμερικανικὸ ὄνειρο. Εἴτε τοὺς θεωρήσει κανεὶς ἀκατήχητους εἴτε ἠλίθιους, δὲν ἀποφεύγει τὸ σκόπελο τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ Ἱστορία δὲν ἐπιβεβαιώνει τὸ σχῆμα του.

Ἡ ἐκτίμηση διάφορων, καὶ τοῦ Προτάγματος καὶ τοῦ Λυγεροῦ, ὅτι ὁ «τραμπισμὸς» ἦρθε γιὰ νὰ μείνει εἶναι ὀφθαλμαπάτη. Οἱ «Λευκοί», δηλαδὴ αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν στὴ «λευκότητα», ἡττήθηκαν στὴ δεύτερη αὐτὴν ἀναμέτρηση μὲ τοὺς πολυπολιτισμικούς, τσακίστηκαν, καὶ στὴν τετραετία ποὺ ξεκινᾶ θὰ δεθοῦν χειροπόδαρα μὲ «ἀντιρατσιστικοὺς» νόμους, μὲ ἄνοιγμα τῶν πυλῶν σὲ Μουσουλμάνους «μετανάστες», μὲ ἀκόμη χειρότερη λογοκρισία (ὄχι πιὰ μόνο ἐντὸς τῶν Πανεπιστημίων), κ.λπ. πραγμάτων ποὺ θὰ κάνουν τὴν Ἀμερικὴ ὅμοια τῆς Εὐρώπης. Ἄλλωστε, οἱ ἴδιοι οἱ «Λευκοὶ» δὲν γεννοβολᾶνε τόσο ὥστε νὰ ἰσοσκελίσουν τὴν γεννητικότητα τῶν ἄλλων καὶ τὴν εἴσοδο τῶν «προσφύγων». Ἦταν μιὰ ἄνιση μάχη, μὲ ὅλὰ τὰ ΜΜΕ, τὰ ΜΚΔ, τοὺς «ἀστέρες», κατὰ ἑνός -τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως μετράει, καὶ τίποτε ἄλλο. Ὁ ρόλος τῶν «Λευκῶν» (ὅσων μὲ λευκὸ χρῶμα πιστεύουν στὴ λευκότητα) εἶναι νὰ αὐτο-κλειστοῦν στὶς περιοχές τους (μεταξὺ δυτικῆς καὶ ἀνατολικῆς ἀκτῆς) ὅπως παλιὰ ἔκλειναν τοὺς Ἰνδιάνους σὲ ρεζέρβες. Ἐκεῖ θὰ μποροῦν προσωρινὰ νὰ ζοῦν «λευκά», ἀλλὰ γιὰ λίγο.

Ὑπεισέρχεται (ἐξαιτίας τοῦ προσφυγισμοῦ τῶν Δημοκρατικῶν) ὁ παράγοντας «συντηρητικοὶ Λατίνοι», οἱ ὁποῖοι σιχαίνονται τοὺς ὁμοφυλόφιλους, τὴν «ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴ θρησκεία» κ.λπ. τὸ ἴδιο καὶ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι οἱ «Λευκοί». Οἱ «φιλοδημοκρατικοὶ» Μαῦροι περιθωριοποιοῦνται ἀριθμητικὰ ὅλο καὶ περισσότερο, ἀπὸ τοὺς Λατίνους. Ὡστοσο ἡ νέα συντηρητικὴ Ἀμερικὴ δὲν θὰ εἶναι ἀγγλοσαξωνική, ἀλλὰ ἰνδικὴ καὶ λατινοαμερικανική, δηλαδὴ πολὺ χαμηλότερων προσδοκιῶν καὶ δυνατοτήτων (ἔναντι τῶν Δημοκρατικῶν ἡγεσιῶν) ἀπὸ τοὺς «ψεκασμένους τραμπικούς Λευκούς». Ἴσως στὸ μέλλον ἡ νέα διάσπαση τῆς Ἀμερικῆς θὰ εἶναι μεταξὺ Μουσουλμάνων προσφύγων (μαζὶ μὲ BLM) καὶ συντηρητικῶν Ἀσιατο-Νοτιοαμερικάνων. Σὲ τελικὴ ἐκτίμηση, τὸ σχέδιο τῶν Δημοκρατικῶν γιὰ καταστροφὴ τῆς συντηρητικῆς Λευκῆς Ἀμερικῆς θὰ ἔχει πετύχει, ἀλλὰ αὐτὴ θὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ μιὰ ἀκόμη πιὸ συντηρητικὴ Ἀμερική, ἐκείνη τῶν Μουσουλμάνων ἢ τῶν Ἀσιατο-Νοτιοαμερικάνων. Τί ἀπὸ τὰ δύο, ἡ καταστροφὴ τῶν Λευκῶν ἢ ἡ ἐπικράτηση πιὸ «ἀμετάπειστων» συντηρητικῶν θὰ χαροποιοῦσε περισσότερο τοὺς Δημοκρατικούς, εἶναι ἄγνωστο. Ἔτσι κι ἀλλιῶς ἕως τότε θὰ ἔχουν πεθάνει.

Posted in Δυτικοί, Δύση | Tagged , , , | 1 σχόλιο

πλήρης ἀνατροπή

Αυτή είναι η πλήρης ανατροπή όσων μας έμαθαν. Η «Δημοκρατία» λογοκρίνει και οι «φασίστες» διεκδικούν Ελευθερία.

Πηγή

Τὰ πράγματα, βασικά, εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἀνατρέπονται ριζικὰ δεκαετίες πρίν, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὑπερασπίστηκαν μὲ κάθε μέσο (ρόπαλα, κράνη, κείμενα καὶ λόγια) τὰ ἐγκληματικὰ καθεστῶτα τῆς Κίνας, τῆς Ἀλβανίας, τῆς ἀναρχικῆς Ἱσπανίας, τῆς ΕΣΣΔ -ὅταν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, λοιπόν, αὐτοτιτλοφορήθηκαν Δημοκράτες καὶ πολέμιοι «τοῦ Κακοῦ», καὶ ἡ εἰκόνα ποὺ διακήρυτταν γιὰ τὸν ἑαυτό τους ἔγινε ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅλη τὴν κοινωνία. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί (σὰν τοὺς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν ποὺ «ξεπλύθηκαν» μετεμφυλιακὰ ἐπικαλούμενοι τὸν ἀντικομμουνισμό) δικαιολόγησαν τὸν δικό τους ἐφάμιλλο ἢ καὶ χειρότερο αὐταρχισμὸ & τυραννία αὐτοπαρουσιαζόμενοι ὡς (οἱ μόνοι) ἀντιφασίστες -καὶ τοὺς πίστεψαν ὅλοι. Αὐτοὶ νομίζουν (θὰ ξεμπέρδεψαν καὶ μὲ μιὰ πατσαβούρα «αὐτοκριτικῆς» πρὸς τὴν φιλοτυραννικὴ νιότη τους) πὼς ἔχουν δικαιοδοσία νὰ κρίνουν ὡς μὴ δημοκράτη τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο. Ἂν κάποιος σίγουρα δὲν εἶναι δημοκράτης, αὐτὸς εἶναι οἱ παραπάνω.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ε2021

Ἀπὸ τὸν Περικλῆ στὸ μπάσκετ.

Ἡ κουλτουριάρικη αὐτοαντίληψη τῆς νεότερης Ἑλλάδας: ὡς πολιτιστικοχώρας. Ἐπειδὴ ἀποτύχαμε στὰ ὑπόλοιπα, στὰ σοβαρά (1922, δημογραφικό, οἰκονομία), «τὸ γυρίζουμε» στὴν Ὑψηλὴ Κουλτούρα μας (τὸ μπάσκετ) γιὰ νὰ δικαιολογήσουμε τὰ ἀδικαιολόγητα. Νὰ ἀναγνωριστοῦμε λοιπὸν μὲ παγκόσμια διεθνὴ σύμβαση ὡς Τσίρκο τῆς Γῆς γιὰ νὰ διατηρηθοῦμε ὡς μουσεῖο καὶ θεματικὸ πάρκο. Ὅπου βρίσκεται μουσεῖο ἐκεῖ βασιλεύει ὁ θάνατος καὶ τὸ βαλσάμωμα. Νὰ μετατραποῦν οἱ ἐκκλησίες σὲ σχολικὲς αἴθουσες, νὰ κάνουμε τὴν Ἐκκλησία ΜΚΟ ἀνθρωπισμοῦ & γκαλερὶ βυζαντινῶν εἰκόνων. Κουλτουροχώρα σημαίνει παραδάκι, σημαίνει ἐπενδύσεις στὸν τουρισμό.

Τὸ Βυζάντιο ἀπουσιάζει γιατὶ ἦταν Χριστιανοὶ (καὶ ἀνθέλληνες), καὶ ἂν ἔμπαινε στὴν εἰκόνα ἕνας Βυζαντινός, κάποιοι θὰ σκέφτονταν ὅτι ἐπείγει νὰ ἐκκλησιαστοῦν, πράγμα ποὺ θὰ προκαλοῦσε ἀναστάτωση καὶ διχασμὸ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἐν ὄψει τοῦ 3ου κύματος κορωνοϊοῦ. Ὑποθέσεις κάνω, δὲν ξέρω.

Υ.Γ. Μόνο ἂν διέπρεπες ἢ διαπρέπεις στὸ ἐξωτερικό (Παπανικολάου, Κάλλας, Ἀντετοκοῦνμπο) ἢ δὲν εἶσαι 100% ἑλληνικῆς καταγωγῆς (π.χ. Ἀντετοκοῦνμπο), δηλαδὴ μόνο ἂν δὲν εἶσαι σὰν «τοὺς συνηθισμένους Ἕλληνες» μπορεῖς νὰ ἐκφράζεις τὴ νεότερη Ἑλλάδα (ἀκόμη καὶ στὴ φαιδρὴ μορφὴ τῆς κουλτουροχώρας) σύμφωνα μὲ τὴν ἀφίσα. Δηλαδή, ὅσοι Ἕλληνες ἔχουν δυὸ γονεῖς Ἕλληνες, ὅσοι ἔμειναν καὶ διέπρεψαν στὴν Ἑλλάδα κ.λπ., αὐτοὶ ὅλοι εἶναι ἐξορισμοῦ ἐπικίνδυνοι ὡς «λευκοὶ πατριαρχικοὶ» (τοὺς προσδιορίζω ὅπως τοὺς ἀντιμετωπίζουν οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι, ὡς «τραμπικούς» -γιὰ νὰ μιλήσω στὴ γλώσσα τῆς τρέχουσας πραγματικότητας). Αὐτὸ τὸ εἶχα ἐπισημάνει ἐξαρχῆς, ὅταν ἔλεγα ὅτι τὴ μόνη «Ἑλλάδα» ποὺ ἀνέχονται εἶναι ἡ Ἑλλάδα τῶν σεξουαλικὰ διαφορετικῶν, τῶν μὴ ἑλληνικῆς καταγωγῆς καὶ ὅσων ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα (ρίχνοντας ἐμμέσως μιὰ μούτζα στὴ χώρα), κι ἄρα ἡ περηφάνεια γιὰ τὸν Ἕλληνα Ἀντετοκοῦνμπο εἶναι (ἄσχετα ἀπὸ τὶς ἀθλητικὲς ἀρετές του) ὄχι καὶ τόσο μεγάλο δεῖγμα ἀγάπης γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Γιὰ τοὺς ἄλλους: καλὴ ἡ Ἑλλάδα ἀλλὰ ἔχει πολλοὺς Ἕλληνες, τοὺς ὁποίους θὰ ἐνσωματώσουμε.

Ἂν θέλετε τὴ γνώμη μου, θὰ ἔπρεπε νὰ μπεῖ ὁ πραγματικὰ ὁμογενὴς Γκάλης, ποὺ ἄφησε τὶς ΗΠΑ γιὰ χάρη τῆς Ἑλλάδας κι ὄχι ὁ ἀλλότριων ἱκανοτήτων «Γιάννης», ποὺ ἔκανε τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὰ γερασμένα sixties

Καθώς το υποκείμενο των επιθυμιών γερνά, χάνοντας το «σεξάκι» και την κοινωνική ζωή που το συνόδευε, το εδραιώνει στην κατάσταση της μοναξιάς, που του είναι βέβαια οικεία. Ο φόβος του θανάτου κορυφώνεται. […] Η επιλογή της καραντίνας και η επιδοκιμασία της δεν έχει να κάνει με κάποια πίστη στην επιστήμη, άλλωστε η καραντίνα υπήρχε πολύ πριν τη σύγχρονη επιστήμη. Είναι η συγκατάνευση- αποδοχή του γερασμένου sixtie (ηλικιακά ή/και νοοτροπιακά) στην κατάργηση του απτού κόσμου, η απάθεια και η αποχαύνωση ως τρόπος αντιμετώπισης του θανάτου. Αυτό σημαίνει ότι «επεισόδια» όπως οι λειτουργίες στις εκκλησίες, οι πιτσιρικάδες στις πλατείες με τις μπύρες, τα γήπεδα και οι αθλητικές εκδηλώσεις, ό,τιδήποτε έχει να κάνει με τον «απτό κόσμο» απορρίπτονται μετά βδελυγμίας.

Πηγή

Μαζὶ κι ἡ φυγοτεκνία ποὺ ἐπιτείνει τὴν αἴσθηση τοῦ θανάτου καὶ τὸ γάντζωμα ἀπὸ τὴ ζωὴ-σὰν-νεκρός.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: κορωνοϊός

[…] Υπάρχει ένα τραγικό τραύμα  πίσω από τον ανάπηρο και σχεδόν μανιοκαταθλιπτικό Νεοελληνικό  εκσυγχρονισμό, το οποίο προσπαθώ να περιγράψω, μεταξύ άλλων, στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «Η Ανοικτή Ιστορία και οι Εχθροί της: Η Άνοδος του Βελούδινου Ολοκληρωτισμού», που βγήκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αρμός. Ένα σημαντικό μέρος των διανοουμένων και των δημοσιογράφων  στον τόπο αυτό , στα πλαίσια αυτής της γενικευμένης αυτό-καθαίρεσης  που στην Ελλάδα καλείται εκσυγχρονισμός , με την βαθύτατα μεταπρατική και νέο-αποικιακή τους κουλτούρα, βγάζουν ένα πραγματικό μένος για την Ορθόδοξη Εκκλησία ,  την οποία, όπως φαίνεται από τα γραφόμενά τους, γνωρίζουν  όσο περίπου  γνωρίζουν τον Σιντοϊσμό ή την θρησκεία των Αυστραλών Αβοριγίνων – αν και γι’ αυτό το τελευταίο φταίει και η σχετική αφασία κάποιων επισήμων εκπροσώπων της Εκκλησίας. […]

Αρκετοί πολιτικοί μας, εν παρενθέσει, φαίνεται σαν να έχουν για την Εκκλησία, την ανόητη  άποψη των αρχών του (αφελούς) Διαφωτισμού – μαγικές τελετουργίες , αυθαίρετος νομικισμός και φαντασιώδης μεταφυσική, ενώ τίποτε από αυτά δεν εκπροσωπεί το εκκλησιαστικό γεγονός – και δεν γνωρίζουν συνήθως τίποτε ούτε για την πραγματική θεολογία και ανθρωπολογία της, ούτε για το τεράστιο πνευματικό έργο που συνολικά επιτελεί. […]

Είναι παράδοξο πως μια τέτοια συλλογική δήλωση τόσων χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι μάλιστα αποδεικνύουν την πεποίθησή τους αυτή με την καθημερινή πρακτική τους, εξοβελίζεται πανεύκολα  από αυτούς που έχουν δεκαετίες να κοινωνήσουν.

Τους κατανοώ κάπως, διότι και εγώ κάποτε, όταν ευρισκόμουν εκτός Εκκλησίας, ως άθεος, είχα την ίδια εντύπωση, αλλά πρέπει να προσεγγίσουν την πείρα της Εκκλησίας για να έχουν έγκυρη γνώμη. Με ανοικτές τις εκκλησίες από τις 17 Μαϊου, οπότε και προσήλθαν χιλιάδες για να κοινωνήσουν για το Πάσχα, τα κρούσματα θα είχαν φθάσει τις δεκάδες χιλιάδες μέχρι το τέλος Οκτωβρίου. […]

Αυτήν ακριβώς την πρακτική, ακολούθησε και η Εκκλησία τουλάχιστον για δέκα αιώνες , και την συνέχισε,  με ανάλογο  τρόπο, με την χρήση της λαβίδας, παρά το γεγονός πως η μετάδοση ασθενειών μέσου του σιέλου ήταν κάτι γνωστό από την εποχή του Ιπποκράτη.

Άραγε, το έκανε αυτό από  ανόητη αδιαφορία για την επιστήμη ή από εμπειρία ενός συνεχιζόμενου θαύματος, ενός δηλαδή γεγονότος πραγματικής σχέσης  με τον Χριστό, με τους δικούς του όρους; […]

Και στη Αμερική και στην Ευρώπη , μετά μάλιστα από παρεμβάσεις δικαστικές, τηρείται σήμερα η αρχή της αναλογικότητας ως προς την προσέλευση των πιστών στις εκκλησίες .

Στην Αμερική οι εκκλησίες επιτρέπεται να φιλοξενούν καθημερινώς (και όχι μόνον τα Χριστούγεννα) μέχρι το 25% της χωρητικότητάς τους, ενώ στην Ευρώπη ακόμη περισσότερους, αναλογικά πάντοτε.

Πηγή

Ἐντάξει, σᾶς τὰ λέει κι ὁ Λουδοβίκος, ποὺ τὸν εἴχατε σὲ ἐκτίμηση. Γιατὶ ὁ ἕνας σᾶς βρωμάει κι ὁ ἄλλος σᾶς μυρίζει. Κι ὅταν ἄλλαξε ἕνας ἱεράρχης ἄποψη, τὸν περάσατε γενεὲς δεκατέσσερεις. Τόσον καιρὸ προωθεῖτε μόνον εἴτε τοὺς ἀγαπο-«Χριστιανούς», ποὺ νομίζουν σὰν κι ἐσᾶς ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀνθρωπισμὸς ἢ κάποια συναφὴς ἀρχαιοελληνικὴ φιλοσοφία, εἴτε τοὺς ἀδιάφορους γιὰ τὸ Χριστιανισμό, ποὺ βλέπουν τὴν Ἐκκλησία ὡς ἔθιμο καὶ ποὺ λένε «Καὶ τοῦ χρόνου θὰ ἔχει μαγειρίτσα καὶ ἀρνὶ στὴ σούβλα, μὰ πῶς κάνετε ἔτσι…». Γιὰ νὰ πείσετε τὴν κοινὴ γνώμη πὼς οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ὑπὲρ τοῦ κλεισίματος τῶν ἐκκλησιῶν. Κάθε ἄλλη χριστιανικὴ ἄποψη σᾶς εἶναι ἀδιάφορη, ἀνύπαρκτη ἢ παρανοϊκή. Καθίστε λοιπόν, μαζὶ μὲ τοὺς μαγειριτσο-«χριστιανοὺς» καὶ μὲ τοὺς ἐνσωματωμένους στὸ σύγχρονο lifestyle καὶ τὸν ἐπιστημονισμὸ εἴτε θεσμικὰ (2-3 γνωστοὺς μητροπολίτες) εἴτε ἐπικοινωνιακά (πασοκοσυριζαίους θεολόγους). Τοὺς Χριστιανοὺς μαζικά, ὅμως, δηλαδὴ ἐκείνους ποὺ ἐκκλησιάζονται, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν κ.λπ., δὲν τοὺς πείσατε. Ξεσκεπαστήκατε, γι’ αὐτὸ καὶ τελικὰ κατηγορεῖτε τὴν Ἐκκλησία.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Ἡ δημοκρατία στὶς ΗΠΑ καὶ ἀλλοῦ

Η Δημοκρατία στην Αμερική καταργήθηκε όταν το facebook και το Twitter λογόκριναν και διέψευδαν τις προεκλογικές δηλώσεις του Τραμπ. Είναι ανήκουστο. Είναι φασισμός. Η Δημοκρατία στην Αμερική καταργήθηκε και μάλιστα βίαια όταν οι «Black lives matter» υπερασπιζόμενοι έναν ναρκομανή, κατάδικο, μπράβο, πορνοστάρ και λωποδύτη, επειδή ήταν …μαύρος, κατέστρεφαν ατιμώρητα ιστορικά μνημεία και έργα τέχνης παγκοσμίως. Η Δημοκρατία στην Αμερική καταργήθηκε όταν ο Τύπος κατηγορούσε τον Τραμπ ότι πίνει …χλωρίνη (και ένα σωρό άλλα) και κανείς δεν πήγε φυλακή γι αυτό. […]

Πηγή

Ἐντάξει, δὲν μὲ ἐνδιαφέρουν πολὺ ὅλα αὐτά. Σίγουρα, οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι ἔφτιαξαν ὁλόκληρο σχέδιο, μὲ τὰ ΜΜΕ καὶ ΜΚΔ στὴν ὑπηρεσία τους. Τὸ 2017 καὶ τὸ 2020, τὰ ΜΜΕ παγκοσμίως κύτταζαν μὲ ἀπέραντη ἀγάπη, θαυμασμὸ καὶ στοργὴ τὰ Sturmabteilung τῶν Δημοκρατικῶν νὰ τὰ σπᾶνε ἀνενόχλητοι. Ἔχουμε ἄλλωστε καὶ τὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ καὶ ΜΚΔ, καὶ ξέρουμε τί τακτικὲς ἔχουν. Ἀλλὰ ὁ Τρὰμπ εἶχε 4 χρόνια γιὰ νὰ ἀλλάξει τὴ νομοθεσία ὅπου μποροῦσε. Προφανῶς ὅταν εἶναι «παράδοση» τὸ νὰ ψηφίζεις χωρὶς ἐπίδειξη ταυτότητας καὶ φωτογραφίας στὶς μισὲς πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ, μπορεῖς νὰ φτιάχνεις ὅ,τι ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα γουστάρεις. Ἀρκεῖ νὰ εἶσαι λίγο πονηρὸς καὶ προσεκτικός. Καὶ δὲν μπορεῖς νὰ ἀλλάξεις τὸ ἐκλογικὸ σύστημα τὴν τελευταία στιγμή, οὔτε νὰ διαμαρτυρηθεῖς τὴν τελευταία στιγμή. Ἕνας ἔξυπνος Ρεπουμπλικανὸς χειριστὴς τοῦ κωμικοῦ αὐτοῦ ἐκλογικοῦ συστήματος ἀντὶ νὰ τσιριδοκοπᾶ περὶ ἀπάτης, θὰ ἔκανε ὅ,τι διαδίδεται ὅτι κάνουν οἱ Democrats (καὶ δὲν ὑπάρχει καπνὸς χωρὶς φωτιά) ἢ ὅ,τι νομίζει ὅτι κάνουν οἱ Democrats. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο -ἀκόμη κι ἂν πιανόταν- θὰ κατάφερνε τὴν κατάργηση (σὲ ἑπόμενες ἐκλογές) αὐτῆς τῆς ἀλητείας ἡ ὁποία χαρακτηρίζει, βασικά, τοὺς «νέους» καί, γι’ αὐτό, πιὸ ἀφελεῖς λαοὺς ὅπως τοὺς Ἀγγλοσάξωνες. Καὶ ἂς μὴν ξεχνᾶμε, τέλος, ὅτι ἡ πλειονότητα τῶν Ἀμερικανῶν ἀνάμεσα στὶς δυὸ ἀκτὲς εἶναι ἀκόμη τέτοιοι, νέοι ἀφελεῖς (ρέντνεκ) κι εὔπιστοι-ἀγαθοί «βάρβαροι».

Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι στὶς ΗΠΑ δὲν ὑπάρχει Δελτίο Ἀστ. Ταυτότητας, κι ἕως πρόσφατα δὲν ὑπῆρχε οὔτε στὴ Μ. Βρετανία. Ἂν ἔχεις ἄδεια ὁδήγησης ἢ διαβατήριο, σὲ ξέρουν. ΑΝ δὲν ἔχεις, αἴ τότε εἶσαι καὶ λίγο ἀόρατος. Ἂν θυμᾶμαι καλά, πρὸ 2008 ἕνας Ἄγγλος εἶχε πάρει ὑπέρογκα δάνεια στὸ ὄνομα τοῦ σκύλου του. Σὲ «νέες» κοινωνίες (συγκριτικὰ π.χ. μὲ τὶς μεσογειακές, ὅπου ἡ καχυποψία εἶναι ὁ κανόνας) ἀρκεῖ ἡ προφορικὴ διαβεβαίωσή σου. Τὸ ἴδιο ἴσχυε καὶ στὶς κοινωνίες βαρβάρων τοῦ Μεσαίωνα, Ἀσιατῶν (Τούρκων) ἢ Εὐρωπαίων (Φράγκων). Γι’ αὐτὸ οἱ «Φράγκοι» ὀργίζονταν μὲ τὴ «βυζαντινὴ πονηριά». Ἐνῶ αὐτὴ ἡ «πονηριὰ» εἶναι προϊὸν τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς πολυπλοκότητάς του: Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἀλφαβητισμὸς καὶ ἐκλέπτυνση, τὸ μόνο ἀποδεικτικὸ εἶναι ἡ ἔγγραφη βεβαίωση, καί -σὲ ἑπόμενο στάδιο- τὰ δικαστήρια καὶ οἱ γραφολόγοι. Οἱ ἀνωτέρω «βάρβαροι» δὲν εἶχαν δικαστήρια, γιατὶ εἶχαν πρωτόγονα βασίλεια μὲ κάφρους βασιλεῖς. Ἀντίθετα, λ.χ. οἱ φαραωνικοὶ καὶ ἑλληνιστικοὶ Αἰγύπτιοι εἶχαν παπύρους μὲ θέματα σχετικὰ μὲ κάθε πλευρᾶ τῆς ζωῆς γιὰ τὴν ὁποία ξεσποῦσε διαμάχη. (Δὲν κάνω λόγο ἐδῶ γιὰ τὸν «ρατσισμὸ» καὶ τὰ πιστολίδια στὶς ΗΠΑ, καὶ μὴ μοῦ τὰ φέρνετε ὡς ἀπόδειξη ὅτι κάμω λάθος. Εἴπαμε ὅτι οἱ μεσαιωνικοὶ «βάρβαροι» ἦταν ταυτόχρονα αἱμοδιψεῖς καὶ ἀφελεῖς-«ἔντιμοι».) Ὥστε λοιπόν, οἱ Democrats λειτούργησαν καὶ λειτουργοῦν ὡς «μεσογειακοὶ» ἀπατεῶνες μέσα σὲ ἕνα πλαίσιο ἀγαθούληδων ἀφελῶν ἀγγλοσαξώνων.

Ἄλλο σκέφτομαι: Ὅτι ὁ λόγος ποὺ οἱ Ἀριστεροὶ «δημοκράτες» τῆς Ἑλλάδας δὲν ἐξέφρασαν ποτέ τους ἔκπληξη ἢ διαφωνία γιὰ τὸ τερατῶδες αὐτὸ στοιχεῖο τῶν ἐκλογῶν (ἐπιστολικὲς ψῆφοι καί, κυρίως, ψῆφοι χωρὶς ἐπίδειξη ταυτότητας ἡ ὁποία ἐμπεριέχει φωτογραφία προσώπου) εἶναι ὅτι στὶς φοιτητικὲς συνελεύσεις εἶναι κανόνας καὶ παράδοση νὰ συμμετέχουν ἐξωπανεπιστημιακοί, οἱ ὁποῖοι ἂν χρειαστεῖ χαρίζουν τὴν πλειοψηφία σὲ διάφορες ψηφοφορίες. Αὐτὸ ποὺ οἱ Ἕλληνες δημοκράτες Ἀριστεροὶ κάνουν ὡς ἐπάγγελμα στὰ ἑλληνικὰ ΑΕΙ-ΤΕΙ γιατί νὰ τὸ καταδικάσουν στὶς ΗΠΑ; Νά ἀπὸ ποῦ πηγάζει ἡ ἀνεξήγητη χοντροπετσιά τους κι ἔλλειψη «δημοκρατικῆς εὐαισθησίας» τους, στὸ ὅτι κάνουν ὅ,τι διάφοροι ἄτυποι στρατοὶ τῶν Δημοκρατικῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ ψυχασθενεῖς δικτατορίσκοι ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται ἐδῶ καὶ 79 χρόνια δημοκράτες (στὴν Ἑλλάδα) δὲν βλέπουν τίποτε κακὸ στὴν ἀπάτη γιατὶ τὴν συνεχίζουν μέχρι τώρα οἱ ἴδιοι.

ΥΓ Ἡ ἀποτίμηση τοῦ Τρὰμπ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ πρόσφατου δράματος (ἢ κωμωδίας) τῶν ἀφελῶν κανίβαλων ποὺ ἐξαπέλυσε ὁ Τ. ἢ αὐτοεξαπολύθηκαν στὸ Καπιτώλιο. Κυρίως δέ, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀντικειμενικὰ ὅταν εἶσαι «μιὰ φορὰ Ἀριστερός (βλ. προηγούμενη παράγραφο) – γιὰ πάντα Ἀριστερός«. Γιατὶ ἀναγκαστικὰ τότε συντάσσεσαι μὲ τὴν ΚΕΕΡΦΑ (καὶ τὴν ΟΑΚΚΕ γιὰ τὸν Πούτιν), δηλαδὴ μὲ τοὺς πολιτικὰ ὁμόφρονές σου. Ὅταν ἔχεις ἀπὸ τὴ μιὰ τὸ Τέρας (τῶν Democrats) κι ἀπὸ τὴν ἄλλη μιὰ στρεβλὴ καὶ «ρεντνεκικὴ» ἀντίδραση, τὸ νὰ συνταχθεῖς μὲ τὸ Τέρας λόγῳ τῆς βλακείας τῆς ἀντίδρασης δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποδείξεις ὅτι εἶσαι παντοτινὰ «Ἀριστερά». Ὅπως θὰ συνταχθεῖς μὲ τὸν «ὀρθολογισμὸ» τοῦ ἐπιστημονισμοῦ -σὲ ἄλλο ἐπίπεδο. Τὴν ἱστορία τὴ γράφουν οἱ νικητές (νά ἕνα σύνθημα τῆς ἀντιεξουσιαστικῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ ἰσχύει καὶ γιὰ ὅ,τι ἡ Ἀριστερὰ πράττει), κι ἔτσι ἡ εὐκαιρία ποτὲ δὲν θὰ γίνει ἀντιληπτὴ στὴ σωστή της διάσταση.

Posted in Δυτικοί, κοινωνία | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

800 ἑκατομμύρια πραξικοπήματα

…λίγο-πολὺ ἔκαναν οἱ ΗΠΑ σὲ ἄλλες χῶρες. Τότε, ἡ Καθημερινούλα ἢ οἱ ἀντίστοιχές της ἐφημερίδες, πιθανολογῶ ὅτι θὰ χοροπήδαγε σὰν ἐρωτευμένη δεσποινίδα μὲ τὴ Ρὸζ Ἄνοιξη, τὴν Πουὰ Ἐπανάσταση καὶ τὴν Καρὼ Ἐξέγερση σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ δύστυχες χῶρες. Τὶς ὁποῖες ἐπαναστάσεις φτιάχνουν οἱ ΗΠΑ 30 χρόνια τώρα. Τώρα, ὅμως, τσιρίζει («Ἡ πρώτη ἀπόπειρα πραξικοπήματος στὴν ἱστορία τῶν ΗΠΑ»), μαζί, ἄ (γιὰ νὰ δῶ παρακάτω), μαζὶ μὲ τὸν Μιχάλη Ἰγνατίου («φρικτὴ πραγματικότητα»), ποὺ χαίρεται μὲ τοὺς «φιλέλληνες Δημοκρατικούς» ποὺ θὰ ἔρθουν στὴν ἐξουσία, οἱ ὁποῖοι ὡστόσο ἐπὶ Ὀμπάμα ἔκαναν πραξικοπήματα καὶ βομβαρδισμοὺς σὲ ὅλον τὸν πλανήτη. Τὸ σωστὸ εἶναι μόνο στὶς Μπανανίες νὰ γίνονται πραξικοπήματα. Ὄχι καὶ στὶς ΗΠΑ. Τὴ χώρα ὅπου ποτέ δὲν δολοφόνησαν ἀμερικανοὺς προέδρους (Λίνκολν, Κένεντυ).

Κρίμα πάντως, γιατὶ ἀπ’ ὅσο θυμᾶμαι, οἱ ἴδιοι δημοσιογράφοι δὲν εἶχαν σοκαριστεῖ τόσο πολὺ τὸ 2017 ὅταν εἶχαν βγεῖ τὰ SS φρικιὰ τῶν Δημοκρατικῶν (αντιφά κ.λπ.) κατὰ τῆς ὁρκωμοσίας κι ἐπίσημης ἀνάληψης τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν ἀπερχόμενο πρόεδρο.

Δὴς ἢζ αἲ κούπ, λοιπόν.

Ἔτσι γίνονται τὰ κούπ; Ὄχι μὲ τὴ στήριξη τοῦ Στρατοῦ; Ἔτσι εἶναι ἡ Ἀμερική, ὥστε νομίζετε ὅτι μὲ 500 ρέντνεκς γίνεται πραξικόπημα; Μήπως θὰ πάρουν καὶ τὰ κλειδιὰ τῶν πυρηνικῶν;

Ἑλληνικὴ δημοσιογραφία…

Ἔκτακτη Εἴδηση:

Συγκλονισμένος ὁ παγκόσμιος ἡγέτης Μητσοτάκης, μὲ τὰ φρικτὰ αὐτὰ γεγονότα. Ἦταν καὶ ἀντιστασιακός, τὸ 1967, καὶ πονᾶ ἡ καρδιά του μ’ αὐτὰ ποὺ βλέπει στὶς ΗΠΑ. Ἐμᾶς μόνο τὰ μυαλά μας…

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Ἡ ἀπρεπὴς χειρονομία…

…ἀποφάνθηκαν τὰ ΜΜΕ, ποὺ κάθε ἑκατοστὸ τοῦ δευτερολέπτου προβάλλουν ταυτόχρονα 10 ἀπρεπεῖς στάσεις ζωῆς.

Κι ἀπὸ κάτω, ὁ πολτὸς τῶν ἀ(ντι)χριστιανῶν νὰ μηρυκάζει τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια (ἐδῶ καὶ 47 χρόνια), χωρὶς νὰ ἔχει βαρεθεῖ:

Καὶ Τί πράγματα εἶναι αὐτά… καὶ Ὁρίστε χριστιανικὴ συμπεριφορά…καὶ Νά οἱ μεγάλοι σταυροί….καὶ Νά οἱ Χριστιανοὶ ποὺ λένε ὅτι εἶναι καλύτεροι ἀπὸ μᾶς…. καὶ Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί….μπλὰ μπλὰ μπλὰ… Δὲν βρίσκετε κάτι καλύτερο γιὰ νὰ ἐξηγήσετε τὴ συμπεριφορά της, καὶ ἐπαναλαμβάνετε τὰ ἴδια μπανὰλ συνθήματα. Οὔτε Κνίτες νὰ ἤσασταν.

Σᾶς μίλησε στὴ γλώσσα σας ἡ κυρία, γιὰ νὰ τὴν καταλάβετε, φίλοι ἀ(ντι)χριστιανοί. Γιὰ μιὰ στιγμὴ μονάχα! Γιατὶ ἅμα γύρναγε (λεκτικά-συμβολικά) καὶ «τὴν ἄλλη πλευρά» μπροστὰ στὰ πολυαγαπημένα σας ΜΜΕ, δὲν θὰ καταλαβαίνατε τίποτα. Δασκαλεμένοι στὴν σοφιστεία εἶστε. Ὁπότε, ρισκάρισε νὰ τὴν καταγγείλλετε ὡς «ὑποκρίτρια». Κι ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Σαλὸς ἔδινε καμμία σὲ ἁμαρτωλοὺς στὰ πλαίσια τῆς σαλότητάς του, κι αὐτοὶ τοῦ ἔδιναν ἄλλες 100. Ἡ κυρία μιὰ ἀπρεπὴ χειρονομία στὰ λατρεμένα σας κανάλια (τὴ φωνὴ κάθε χρηματομπουκωμένου ἰδεώδους σήμερα) ἔκανε, δὲν σᾶς ἀπείλησε. Μὴν πληγώνεστε πιὰ τόσο, μέσα στὸ βόθρο σας.

Μονὰ-ζυγὰ δικά σας τὰ θέλατε ὅλα (τὰ θέλετε ἔτσι πάντα), εἴτε ἀντιδροῦσε «ἐπιθετικὰ» μπροστὰ στὴν κάμερα εἴτε γύρναγε «ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά» καὶ ντροπαλά, γι’ αὐτὸ σᾶς ἔτσουξε ποὺ σᾶς μίλησε στὴ γλώσσα σας. Στὴ γλώσσα αὐτοῦ ποὺ εἶστε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

…CΕΒΕΤΑΙ ΘΕΟΝ

Στὴ ρωμαϊκὴ ἐποχὴ ἔλεγαν τὸ Χριστὸ γάιδαρο, τώρα παρομοιάζουν τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ θέλουν νὰ πιάσουν τὸ Σταυρὸ μὲ <μαντέψτε τί>.

Πάντως, μετὰ τὸν Διοκλητιανὸ ἦρθε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος. Καὶ μετὰ τὸν Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη, ὁ Μέγας Θεοδόσιος.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

«ἀπελευθερώσεις»

Νόμοι, νόμοι, λόγια, λόγια, καὶ ἡ λύση στὸ τέλος;

«ζητούμενο πραγματικά επείγον, η απελευθέρωση της εκκλησίας από το κράτος«

Εἶπα κι ἐγώ… Καὶ μετά, τί; Μετὰ (ὑποθέτω) «Νὰ ἀνασυστήσουμε τὴν ἐνορία ποὺ μᾶς ἐμποδίζει τὸ κράτος νὰ κάνουμε». Καὶ μετά; Θὰ ξυπνήσουμε, θὰ τεντωθοῦμε, καὶ θὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸ κρεββάτι;

Δὲν θὰ βγάλουμε τὰ μάτια μας ἐπειδὴ μᾶς πιέζουν νὰ τὰ βγάλουμε. Θέλουμε κράτος χριστιανικό. Ὅπως Τότε. Τὸ κράτος αὐτὸ τὸ ἔφτιαξαν ὅσοι παρέμειναν Χριστιανοί, καὶ ὄχι ἄθεοι ἢ ἐξισλαμισμένοι καὶ Μουσουλμάνοι. Καὶ κρατικὴ παιδεία χριστιανική, ὄχι «ἀνθρωπιστικὴ» ποὺ ἐπικεντρώνεται στὴν καινοφανὴ ἀστικὴ-διαφωτιστικὴ ἔννοια τοῦ «μουσείου» καὶ τοῦ «πολιτισμοῦ» πίσω ἀπὸ τὶς βιτρίνες τῶν νεκροποιηθέντων ἐκθεμάτων. Αὐτὰ τὰ «πρωτοχριστιανικὰ» (καὶ πλαγίως ἀναρχοχριστιανικά, δηλαδὴ ἀναρχικὰ μὲ τὴν κολλεκτίβα) μὲ τὸ κακὸ κράτος, δὲν μᾶς ἀγγίζουν. Ὅσο θὰ ζητᾶτε «ἁγνὸ πρωτοχριστιανισμό» (ἐπειδὴ ἡ ΔΙΣ δὲν μπορεῖ νὰ ψελλίσει τίποτε), ἄλλο τόσο θὰ σᾶς ἔρχονται Διοκλητιανοὶ ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον. Ἐμᾶς τὸ πρόβλημά μας εἶναι οἱ διάφοροι Ἱερώνυμοι ποὺ δὲν μιλᾶνε (τάχα γιατὶ κινδυνεύει ὁ μισθὸς τοῦ κλήρου -ἐνῶ ὁ μισθὸς τοῦ κλήρου δόθηκε σὲ ἀποζημίωση γιὰ ἐκτάσεις ποὺ ἅρπαξε τὸ Δημόσιο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία). Ἐσᾶς τὸ πρόβλημά σας εἶναι τὸ κακὸ κράτος…

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

fake ἀντάρτικο

Πήγαμε κι ἐμεῖς, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ βροῦμε μπροστά μας καρέκλες ἐν εἴδει φράκτη καὶ κλειστὲς μὲ σίδερα πόρτες. Ἡ καμπάνα ὅμως βαροῦσε (ὅπως κάθε Κυριακή), γιατὶ χαλᾶ τὸ φένγκ-σούι. Ἀλλιῶς, μένει ἀνεξήγητο γιατί βαράει.

Κι ὁ νεωκόρος ἔλεγε, «λίγοι-λίγοι» στὸ νάρθηκα (τῶν κατηχούμενων), γιὰ νὰ μὴν κολλήσουμε κορωνοϊό μᾶλλον, ἀπὸ τὸ συνωστισμό.

Καὶ κάτι γριὲς στέκονταν εὐλαβικὰ στὸ προαύλιο. Λὲς νὰ περίμεναν νὰ κοινωνήσουν; Καὶ δὲν τὶς εἶπε κανεὶς ὅτι καμμιὰ μετάληψη δὲν θὰ γινόταν. (Ἐλπίζω νὰ μὴν συνέβη αὐτό, καὶ νὰ ἔμεναν ἀπὸ πεῖσμα.)

Ἐγὼ πιστεύω ὅτι ἅμα ὁ Ἱερώνυμος ἔδινε ἐντολὴ γιὰ θεία λειτουργία στὶς 3 τὸ πρωί, ὅλοι θὰ ἦταν εὐχαριστημένοι: Καὶ οἱ ταλιμπὰν ποὺ θέλουν ἀνοιχτὲς ἐκκλησίες γιὰ τοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄθεοι-ἕως-παγανιστὲς μαζὶ καὶ οἱ ἀγαποχριστιανοί τους φίλοι (οἱ «δυνάμει ἄρρωστοι» ἀλλὰ καὶ «δυνάμει Χριστιανοί»), ποὺ ὑποφέρουν στὴν ἰδέα τῆς ἐξάπλωσης τοῦ ἱοῦ μέσα στὶς ἐκκλησίες.

Ἐλπίζουμε τὰ ἑπόμενα Φῶτα (τοῦ 2022) -ὅταν ἔρθει ὁ ἑπόμενος, ἐπίσης φοβερὸς ἱός (μὲ θνητότητα πασχόντων IFR 0,20%), μὲ ἀφορμὴ βατράχια, νυχτερίδες, φίδια, καὶ κάθε ἄλλο ἀκάθαρτο φαγώσιμο ποὺ τρῶν γιὰ λιχουδιὰ οἱ φορεῖς τοῦ ἀνώτερου κομφουκιανοῦ πολιτισμοῦ- νὰ μὴν ξανατρομάξουν μὲ τὸ ἐνδεχόμενο ἐξάπλωσης τοῦ ἱοῦ διὰ τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἀγαποχριστιανοὶ καὶ οἱ ἀθεοσατανιστές (καθὼς καὶ οἱ, συχνὰ μὲ τὸ καλλιτεχνικό τους: «ἡ Ἐκκλησία προσέφερε πολλὰ στὸ Ἔθνος»), ὅπως τρόμαξαν φέτος καὶ σήμερα. Τυχερούληδες, γλιτώσατε ἀπὸ τὴ χολέρα καὶ τὸ θανατικό.

ΥΓ

Νὰ δεῖς, ἐνῶ σήμερα χαίρονται, αὔριο θὰ λένε «Μᾶς κολλήσατε στὰ Θεοφάνεια», ποὺ ἔγιναν σχεδὸν στὰ κρυφὰ καὶ σὲ λίγες ἐκκλησίες. Βέβαια, κλαῖνε ἤδη ἀπὸ τώρα γιατὶ πέτυχαν μόνο κατὰ 98% τὸ στόχο τους γιὰ μὴ ἁγιασμὸ ὑδάτων, καὶ ὄχι κατὰ 100%!

ΥΓ2

Πιὸ ἀστεῖο: τὸ θράσος Δεξιῶν «συντηρητικῶν χριστιανῶν» ποὺ ἀπογοητεύονται ἀπὸ τὴν κατὰ τὴ γνώμη τους «λανθασμένη» (δηλαδή, ποιά;) ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ οἱ κομματάνθρωποι ἄραγε ὑπὸ ἄλλη κυβέρνηση θὰ ζητοῦσαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς «καλοὶ πολίτες» νὰ σκύψει τὸ κεφάλι; Ἢ θὰ ἔτρεχαν νὰ κοινωνήσουν μαζὶ μὲ τὸ κόμμα τους σὲ ὅποιο ναὸ ἔβρισκαν; Καί, γιὰ νὰ ἔχουμε καλὸ ρώτημα, ποιὸ ἀντάρτικο εἶδαν στὴ σημερινὴ στάση τῆς ἱεραρχίας; Δὲν εἴδαμε κανένα ἀντάρτικο, καμμία ἀντίδραση, κανένα θάρρος, κανένα «ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει». Φοβισμένα μισόλογα καὶ ὑπαναχωρήσεις. Ἔχουν κάνει (οἱ συντηρητικοὶ «χριστιανοί τῆς ΝΔ») τὸ ἄσπρο μαῦρο, καὶ νομίζουν ὅτι ἔχουμε «ἀνομία». Τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας δὲν προβλέπει κανέναν περιορισμὸ στὴν ἄσκηση τῆς λατρείας σὲ καμμία περίπτωση, ἔκτακτη καὶ μή. Ἡ νομιμότητα ἐπιτρέπει στὰ ΜΜΜ καὶ στὰ σουπερμάρκετ νὰ συνωστίζονται ἀλλὰ κλείνει μὲ πρόστιμα τὶς ἐκκλησίες γιὰ ἀποφυγὴ συνωστισμοῦ; Αὐτοὶ ποὺ ἂν εἶναι εὐχαριστημένοι μὲ τὸν μικροαστισμό τους, νὰ κάτσουν στὶς ποντικοφωλιές τους γιὰ νὰ τοὺς χλευάζουν οἱ χιπστεράδες.

ΥΓ3

Περιμένω ἀπὸ διάφορους νὰ μᾶς βρίσουν ὡς φιλοερντογανικοὺς γιατὶ γίνονται συγκρίσεις μὲ μουσουλμανικὰ κράτη ποὺ ἐπέτρεψαν σήμερα τὰ Θεοφάνεια. Βρὲ ἀστεῖοι, ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ κι ὄχι ἁπλῶς φιλότουρκοι, γιατὶ ΟΥΤΕ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ δὲν ἀπαγόρευσαν τὰ Θεοφάνεια. ΕΣΕΙΣ χειροκροτᾶτε τὴν ἀπαγόρευσή τους. Εἶστε ἐκεῖνοι οἱ Φράγκοι ποὺ κατήγγειλε τὸ 1840 ὁ Μακρυγιάννης, καὶ τοὺς ἔλεγε χειρότερους τῶν Τούρκων. Μήπως ἦταν κι ὁ Μακρυγιάννης ἐρντογανικός;

ΥΓ4

Μάθαμε ἐπιτέλους ἂν ἔχουμε ἀρκετὴ Ἀστυνομία γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῆς χώρας, καὶ ποῦ βρίσκεται ἡ Ἀστυνομία αὐτὴ ἡ ὁποία ἀφήνει τοὺς «πρόσφυγες» νὰ μπαίνουν ἀτιμώρητα στὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ τριγυρνᾶν ὅποτε καὶ ὅπως θέλουν: Βρίσκεται στὶς ἐκκλησίες, γιὰ νὰ πιάσει τὸν Ἐχθρό.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἐμφυλιοφαγικά

Σπουδαιότερο ἀκόμη κι ἀπὸ τὸν ἐμφύλιο εἶναι τὸ ποιὸς ἔχει/θὰ ἀποκτήσει τὸ δικαίωμα νὰ κρίνει πότε μιὰ ἐνέργεια ἢ καὶ μιὰ κουβέντα συνιστᾶ ἐμφύλιο καὶ σπατάλη πολύτιμων πόρων τῆς ὁμάδας καὶ πότε συνιστᾶ κάτι καλὸ γιὰ τὴν ὁμάδα. Αὐτὸς ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ λέει ρητά, διεκδικεῖ τὸ ρόλο τοῦ δικαστῆ-κριτῆ, δηλαδὴ τὴν ὑπέρτατη ἐξουσία-δικαιοδοσία ἐντὸς τῆς ὁμάδας. Θέλει νὰ κατευθύνει κάπου τὰ πράγματα κι ὄχι νὰ εἶναι ὁ οὐδέτερος ποὺ τάχα «τὸν νοιάζει μόνο τὸ καλὸ τῆς ὁμάδας». Ἂν οἱ διάφορες μερίδες σκέφτονται τὴν Ἀλήθεια τους καὶ ἀπαιτοῦν σεβασμὸ πρὸς αὐτήν, ὁ ἐπίδοξος δικαστὴς-κριτὴς ὡς Ἀλήθεια θεωρεῖ τὴν κριτική του αὐτὴν ἱκανότητα καὶ ἀπαιτεῖ σεβασμὸ ἀπ’ ὅλους πρὸς αὐτήν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς δικῆς του μερίδας. Ὑπὸ μιὰ ἄλλη ἔννοια, εἶναι ὁ ἴδιος διχαστικός, ὅταν προωθεῖ ὑπογείως τὴ δική του ἰδεολογικὴ ἀτζέντα ὡς «ἑνωτική». Αὐτὸ κάνουν ὅλοι. Ἀλλὰ ὁ ἐπίδοξος δικαστὴς-κριτὴς μόνο στοὺς ἄλλους διαβλέπει τὰ δεινὰ τῆς τακτικῆς του, ποτὲ στὸν ἑαυτό του.

Posted in κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Οἱ κακοί

Ἡ παρηγοριὰ τῶν ἀνθιστάμενων σὲ ὅσα συμβαίνουν ἔγκειται στὴν ἀφελὴ πίστη τους ὅτι ἂν δὲν ἦταν οἱ κυρίαρχοι καὶ οἱ συνεργάτες τους σὲ θέσεις κλειδιά, τότε θὰ ἀπέμενε ὁ καλὸς λαός. Τὸ ἀφήγημα τοῦ ἐλιτισμοῦ κάποτε ἦταν ἀλήθεια, ἀλλὰ ὄχι πιά. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν κυβερνᾶν/κυβερνοῦσαν οἱ λίγοι γιὰ τὰ συμφέροντά τους ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὰ παρουσιάζουν ὡς συμφέρον τῶν πολλῶν. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ σήμερα. Ἀλλὰ ὅτι σήμερα, ἔχει γίνει ἡ συγχώνευση ἐλίτ-λαοῦ στὴν «κοσμοεικόνα» τῶν πρώτων. Οἱ πολλοὶ πείσθηκαν. Ὅπως οἱ Μουσουλμάνες δὲν καταλαβαίνουν γιατί συνιστᾶ σκλαβιὰ ἡ ἐνδυμασία τους, γιατὶ δὲν βλέπουν ὡς ἄδικη τὴν ἐπιβολή της. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ σύγχρονη ὑποταγὴ δὲν θὰ τερματιστεῖ. Δὲν ὑπάρχουν «καλοὶ πολλοί». Ἡ τελευταία δὲ αὐταπάτη, ἡ «διαφωτιστική», ἔγκειται στὸ ὅτι -λέει- ἅμα καταδειχθεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀλήθεια τότε αὐτοὶ θὰ ἀγανακτήσουν κ.λπ. κ.λπ. Οὔτε αὐτὸ ἰσχύει.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

καθημερινὴ 1984

Ἡ ἀπέραντη αὐτοπεποίθηση ποὺ ἔχουν οἱ τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας στὴν Ἑλλάδα (ποὺ παίζουν χωρὶς ἀντίπαλο) ἴσως εἶναι ἀντιληπτὴ σὲ πάρα πολλούς. Ἡ κυριακάτικη Καθημερινὴ προσφέρει τὸ «1984» στοὺς ἀναγνῶστες της. Δὲν ἔχει σημασία ποὺ διάφοροι ἀναγνῶστες-σχολιαστὲς τῆς ἐπίσημης σελίδας της στὰ ΜΚΔ συχνὰ πυκνὰ γράφουν σχόλια-ἀριστουργήματα, τὰ ὁποῖα θὰ ζήλευε κι ὁ πιὸ πιστὸς ὁπαδὸς τοῦ «Κόμματος» τοῦ προσφερόμενου βιβλίου. Πιὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι οὔτε οἱ ὑπόλοιποι (πλὴν τῶν ἀναγνωστῶν τῆς «Κ») θὰ καταλάβουν κάτι. Θὰ νομίζουν ἀφελῶς πὼς ἡ Καθημερινὴ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἐπικρίνει ἁπλῶς τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. Θὰ τὸ ἔλεγες τρολλάρισμα, ἀλλὰ δὲν εἶναι. Γιατὶ, ἁπλά, οἱ κάτοικοι αὐτῆς τῆς χώρας δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται ἔτσι. Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὸν κάτοικο τῆς χώρας αὐτῆς ἀπὸ τότε ποὺ Θεό του ἔκανε τὴν βιολογικὴ ἐπιβίωση καὶ τὸν ἐπιστημονισμό-ὑγιεινισμό.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

προεδρικά

Τσατιστήκανε τὰ ἐθνίκια μὲ τὸ μὴ παίξιμο τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου. Λὲς καὶ δὲν ἤξεραν ἕως τώρα τί ἀπόψεις ἔχει ἡ ΠτΔ κι ἡ ΝΔ ποὺ τὴν ἐξέλεξε ΠτΔ, καὶ ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα γιατὶ ἔλπιζαν (ὡς «μειωμένης εὐθύνης») ὅτι θὰ τοὺς λυπόταν. Γιατὶ «ὅλα τὰ περίμεναν, ἀλλὰ ὄχι κι αὐτό»! Χά, χά! Πάντα ἡ ἐλπίδα ὅτι θὰ σὲ λυπηθοῦν πεθαίνει τελευταία. Δῶστε κάποιος ἕνα σύννεφο στὰ παιδιά, ἀπὸ τὸ ὁποῖο νὰ πέσουν.

Κάτι ἀνθρωπάκια ποὺ τοὺς ἔχουν δέκα χρόνια στὸ ἕν-δυό-κάτσε, κλεῖσε τὶς ἐκκλησίες-ἄνοιξε τὶς ἐκκλησιές, κλεῖσε τὸ μαγαζί-ἄνοιξε τὸ μαγαζί, πάρε τὴ 1, 2…ν δόση σου μὲ τὸ Μνημόνιο μὴ ξεμείνεις ἀπὸ φάρμακα καὶ πεθάνει ὁ συνταξιοῦχος (ὅπως καὶ τώρα, «ὕψιστο ἀγαθὸ ἡ βιολογικὴ ἐπιβίωση»), καὶ δὲς ἀπὸ τὴν τηλεόραση τὴν Μαρέβα νὰ γκαζώνει στὸ ὄνειρό της: Τώρα αὐτὰ ἀγανακτοῦν γιὰ ἕνα ταρατατζούμ (ἔτσι ἔχει καταντήσει ὁ ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν στὰ χέρια τῶν Ἀριστεροπασοκοφιλελεύθερων). Οἱ κυρίαρχοι σᾶς παίζουν καὶ σᾶς πουλᾶνε στὰ χαρτιά, ὅπως στὴν ἑλληνικὴ ταινία. Ἂν ὄχι ὅλους, πάντως παραπάνω ἀπὸ ὅσους χρειάζεται. Ἂν αὔριο παρὰ πᾶσα ἐλπίδα ἄνοιγαν φοῦρνοι καὶ σᾶς ἔκαναν σαπούνι, μὴν ἀμφιβάλλετε ὅτι θὰ πηδούσαμε μέσα ὅλοι χάριν τῆς σωτηρίας τῆς πατρίδας (ὅπως τὴν ἀντιλαμβάνονται αὐτοί). Ἐξαιτίας τοῦ κόβιντ19 δὲν ἀκούστηκε ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος, ὁπότε μὴν ἱδρώνετε κι ἐξάπτεσθε καὶ πολύ, ἐθνίκια τῆς πλάκας, ἀφοῦ κι ἐσεῖς ἀποδεχτήκατε καὶ δικαιολογεῖτε τὰ πάντα γιὰ χάρη τοῦ κόβιντ19. Ἀσχοληθεῖτε μὲ τὴ συμφιλίωση Βανδῆ καὶ Ἄντζελας, καὶ πολὺ σᾶς εἶναι. Οἱ ἀγαθὲς (;) προθέσεις σας δὲν μὲ ἐνδιαφέρουν.

Posted in Ελλάδα | Tagged , , | 2 Σχόλια

Είμαστε αυτό που θέλουμε…

Τὸ Ἀγαθὸ εἶναι ἀριθμός, ἔλεγε ὁ Πλάτων, ἡ εὐτυχία εἶναι ζήτημα πέψης ἔλεγε ὁ Νίτσε, περισσότερο ζήτημα ἀφόδευσης, θὰ συμπλήρωναν ἄλλοι. Μόνο ὅ,τι μετριέται ὑπάρχει. Ἐπιτέλους σήμερα, τὸν ἐπιβεβαιώνουν γενετιστές, χημικοί, κβαντικοὶ φυσικοί (γιατί ὄχι καὶ χημικοὶ μηχανικοί, ἴσως καὶ ἀγρονόμοι-τοπογράφοι), ποὺ διαβεβαιώνουν ὅτι ἡ σκέψη εἶναι ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Σὰν αὐτὸ ποὺ ἀνάβεις στὴν τουαλέτα τὴ νύχτα. Μὲ κατάλληλο ἐνισχυτὴ καὶ μεγάφωνα, τὸ ρεῦμα αὐτὸ παράγει τὰ ψηφιδωτὰ στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, καὶ τὴν 9η τοῦ Μπετόβεν.

Εἴμαστε αὐτὸ ποὺ θέλουμε

Posted in φιλοσοφίες, επιστήμη | Tagged , | Σχολιάστε

2-1-1492

Ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Ἱσπανίας / ἰβηρικὴς χερσονήσου ἀπὸ τὸν ἰσλαμικὸ ζυγὸ 8 αἰώνων ὁλοκληρώνεται. Ὁ τελευταῖος μουσουλμάνος ἐμίρης παραδίδει τὸ ἐμιράτο του στὸν Φερδινάρδο Β΄. Μιὰ μεγάλη μέρα γιὰ τὸν πολιτισμό. Πίνακας τοῦ Francisco Pradilla Ortiz (1848-1921)

la_rendicic3b3n_de_granada_-_pradilla

Σὲ μεγαλύτερη ἀνάλυση

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, ζωγραφική | Tagged , , | 5 Σχόλια

the Great Barrington Declaration

Η Διακήρυξη του Γκρέιτ Μπάρινγκτον

Ως επιδημιολόγοι μεταδοτικών ασθενειών και επιστήμονες της δημόσιας υγείας, εκφράζουμε τις σοβαρές μας ανησυχίες σχετικά με τις καταστροφικές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία από τις επικρατούσες πολιτικές για την αντιμετώπιση της COVID-19 και προτείνουμε μια προσέγγιση που αποκαλούμε Εστιασμένη Προστασία (Focused Protection).

Προερχόμενοι από την Αριστερά και τη Δεξιά, καθώς και από όλο τον κόσμο, έχουμε αφιερώσει την καριέρα μας στην προστασία των ανθρώπων. Οι τρέχουσες πολιτικές lockdown προκαλούν καταστροφικές επιπτώσεις στη βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη δημόσια υγεία. Τα αποτελέσματα (για να αναφέρουμε μερικά μόνο) περιλαμβάνουν χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού στην παιδική ηλικία, λιγότερους διαγνωστικούς ελέγχους για καρκίνο, επιδείνωση των καρδιαγγειακών παθήσεων αλλά και της ψυχικής υγείας – οδηγώντας σε αύξηση της θνησιμότητας παραπάνω από το αναμενόμενο μέσα στα επόμενα χρόνια, με την εργατική τάξη και τα νεότερα μέλη της κοινωνίας να επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος. Η παραμονή των μαθητών εκτός σχολείου είναι επίσης μια σοβαρή κοινωνική αδικία.

Η διατήρηση αυτών των μέτρων έως ότου είναι διαθέσιμο ένα εμβόλιο θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη, με τους μη προνομιούχους να πλήττονται δυσανάλογα.

Ευτυχώς η κατανόησή μας για τον ιό αυξάνεται. Γνωρίζουμε ότι η ευπάθεια στο θάνατο από την COVID-19 είναι περισσότερο από χίλιες φορές υψηλότερη στους ηλικιωμένους και σε ασθενείς σε σύγκριση με τους νέους. Επιπλέον, για τα παιδιά, ο COVID-19 είναι λιγότερο επικίνδυνος από πολλές άλλες νόσους ή επιβλαβείς καταστάσεις, ανάμεσα στις οποίες και η εποχιακή γρίπη.

Καθώς αυξάνεται η ανοσία στον γενικό πληθυσμό, ο κίνδυνος μόλυνσης σε όλους –συμπεριλαμβανομένων των ευάλωτων– μειώνεται. Γνωρίζουμε ότι όλοι οι πληθυσμοί θα φτάσουν τελικά στην «ανοσία αγέλης» –δηλαδή το σημείο εκείνο στο οποίο το ποσοστό των νέων λοιμώξεων θα είναι σταθερό– και ότι αυτό μπορεί να βοηθηθεί από (αλλά δεν εξαρτάται από) ένα εμβόλιο. Ο στόχος μας θα πρέπει επομένως να είναι η ελαχιστοποίηση της θνησιμότητας και της γενικότερης κοινωνικής βλάβης έως ότου φτάσουμε σε ένα τέτοιο επίπεδο ανοσίας.

Η πιο κοινωνικά ευαίσθητη προσέγγιση που εξισορροπεί τους κινδύνους και τα οφέλη από την επίτευξη της «ανοσίας αγέλης» είναι να επιτραπεί σε εκείνους που διατρέχουν τον ελάχιστο κίνδυνο θανάτου να ζήσουν τη ζωή τους κανονικά, για να αποκτήσουν ανοσία στον ιό μέσω φυσικής λοίμωξης, προστατεύοντας καλύτερα όσους διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Αυτό ονομάζουμε Εστιασμένη Προστασία (Focused Protection).

Η υιοθέτηση μέτρων για την προστασία των ευάλωτων θα πρέπει να είναι ο κεντρικός στόχος των πολιτικών προστασίας της δημόσιας υγείας από την COVID-19. Για παράδειγμα, τα γηροκομεία πρέπει να χρησιμοποιούν προσωπικό με επίκτητη ανοσία και να εκτελούν συχνές δοκιμές PCR για το υπόλοιπο προσωπικό και όλους τους επισκέπτες. Η εναλλαγή προσωπικού πρέπει να ελαχιστοποιηθεί. Οι συνταξιούχοι που ζουν στο σπίτι πρέπει να παραλαμβάνουν τα είδη παντοπωλείου και άλλα είδη πρώτης ανάγκης με παράδοση κατ’ οίκον. Όταν είναι δυνατό, θα πρέπει να μπορούν να συναντούν μέλη της οικογένειάς τους σε εξωτερικούς χώρους. Ένας ολοκληρωμένος και λεπτομερής κατάλογος τέτοιων μέτρων, που να περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και προσεγγίσεις για τα νοικοκυριά πολλαπλών γενεών, μπορεί να εφαρμοστεί και εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής και στις δεξιότητες τεχνογνωσίας των επαγγελματιών της δημόσιας υγείας.

Εκείνοι που δεν είναι ευάλωτοι θα πρέπει αμέσως να έχουν τη δυνατότητα να ξαναρχίσουν τη ζωή τους ως συνήθως. Απλά μέτρα υγιεινής, όπως το πλύσιμο των χεριών και η παραμονή στο σπίτι όταν κανείς είναι άρρωστος, πρέπει να υιοθετούνται από όλους για τη μείωση του ορίου επίτευξης της «ανοσίας αγέλης» στον γενικό πληθυσμό. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι ανοιχτά για διά ζώσης διδασκαλία. Οι εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως τα αθλήματα, πρέπει να συνεχιστούν. Οι νεαροί ενήλικες χαμηλού κινδύνου πρέπει να εργάζονται κανονικά και όχι από το σπίτι. Τα εστιατόρια και οι άλλες επιχειρήσεις πρέπει να ανοίξουν. Οι τέχνες, η μουσική, ο αθλητισμός και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες πρέπει να ξαναρχίσουν. Άτομα που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μπορούν να συμμετάσχουν εάν το επιθυμούν, ενώ η κοινωνία στο σύνολό της θα απολαμβάνει την προστασία που παρέχεται στους ευάλωτους από εκείνους που θα έχουν αναπτύξει ανοσία.

On October 4, 2020, this declaration was authored and signed in Great Barrington, United States

The primary authors and signers of the document are 

  • Dr. Martin Kulldorff, Professor, Medicine, Harvard Medical School.
  • Dr. Jay Bhattacharya, Professor,  Medicine, Stanford University.
  • Dr. Sunetra Gupta, Professor, Theoretical Epidemiology, University of Oxford.

The co-signers include 

  • Dr. Rodney Sturdivant, PhD. associate professor of biostatistics at Baylor University and the Director of the Baylor Statistical Consulting Center. He is a Colonel in the US Army (retired) whose research includes a focus on infectious disease spread and diagnosis.
  • Dr. Eitan Friedman, MD, PhD. Founder and Director, The Susanne Levy Gertner Oncogenetics Unit, The Danek Gertner Institute of Human Genetics, Chaim Sheba Medical Center and Professor of Medicine, Department of Internal Medicine and Depertment of Human Genetics and Biochemistry, Tel-Aviv University
  • Dr. Rajiv Bhatia, MD, MPH a physician with the VA health system with expertise in epidemiology, health equity practice, and health impact assessment of public policy. He formerly served as a Deputy Health Officer for San Francisco for 18 years.
  • Dr. Michael Levitt, PhD is a biophysicist and a professor of structural biology at Stanford University. Prof. Levitt received the 2013 Nobel Prize in Chemistry for the development of multiscale models for complex chemical systems.
  • Dr. Eyal Shahar, MD professor (emeritus) of public health at the University of Arizona, a physician, epidemiologist, with expertise in causal and statistical inference.
  • Dr. David Katz, MD, MPH, President, True Health Initiative and the Founder and Former Director of the Yale University Prevention Research Center
  • Dr. Laura Lazzeroni, PhD., professor of psychiatry and behavioral sciences and of biomedical data science at Stanford University Medical School, a biostatistician and data scientist
  • Dr. Simon Thornley, PhD is an epidemiologist at the University of Auckland, New Zealand. He has experience in biostatistics and epidemiological analysis, and has applied these to a range of areas including communicable and non-communicable diseases.
  • Dr. Michael Jackson, PhD is an ecologist and research fellow at the University of Canterbury, New Zealand.
  • Dr. Jonas Ludvigsson, pediatrician, epidemiologist and professor at Karolinska Institute and senior physician at Örebro University Hospital, Sweden.
  • Dr. Sylvia Fogel, autism expert and psychiatrist at Massachusetts General Hospital and instructor at Harvard Medical School, USA.
  • Dr. Andrius Kavaliunas, epidemiologist and assistant professor at Karolinska Institute, Sweden
  • Prof. Udi Qimron, Chair, Department of Clinical Microbiology and Immunology, Tel Aviv University
  • Prof. Ariel Munitz, Department of Clinical Microbiology and Immunology, Tel Aviv University
  • Prof. Motti Gerlic, Department of Clinical Microbiology and Immunology, Tel Aviv University
  • Dr. Uri Gavish, an expert in algorithm analysis and a biomedical consultant
  • Prof. Ellen Townsend, Self-Harm Research Group, University of Nottingham, UK.
  • Dr. Paul McKeigue, professor of epidemiology in the University of Edinburgh and public health physician, with expertise in statistical modelling of disease.
  • Dr. Mario Recker, Associate Professor in Applied Mathematics at the Centre for Mathematics and the Environment, University of Exeter.
  • Prof. Mike Hulme, professor of human geography, University of Cambridge
  • Prof. Stephen Bremner, Professor of Medical Statistics, Brighton and Sussex Medical School, University of Sussex
  • Prof. Matthew Ratcliffe, Professor of Philosophy specializing in philosophy of mental health, University of York, UK
  • Prof. Lisa White, Professor of Modelling and Epidemiology Nuffield Department of Medicine, Oxford University, UK
  • Prof. Angus Dalgleish, MD, FRCP, FRACP, FRCPath, FMedSci, Department of Oncology, St. George’s, University of London
  • Dr. Cody Meissner, professor of pediatrics at Tufts University School of Medicine, an expert on vaccine development, efficacy and safety.
  • Dr. Helen Colhoun, professor of medical informatics and epidemiology in the University of Edinburgh and public health physician, with expertise in risk prediction.
  • Prof. Partha P. Majumder, PhD, FNA, FASc, FNASc, FTWAS National Science Chair, Distinguished Professor and Founder National Institute of Biomedical Genomics, KalyaniEmeritus Professor Indian Statistical Institute, Kolkata
  • Dr. Gabriela Gomes, professor at the University of Strathclyde, Glasgow, a mathematician focussing on population dynamics, evolutionary theory and infectious disease epidemiology.
  • Prof. Anthony J Brookes, Department of Genetics & Genome Biology, University of Leicester, UK
  • Prof. Simon Wood, professor at Edinburgh University, a statistician with expertise in statistical methodology, applied statistics and mathematical modelling in biology
  • Prof. David Livermore, Professor at University of East Anglia, a microbiologist with expertise in disease epidemiology, antibiotic resistance and rapid diagnostics
  • Prof. Sucharit Bhakdi, em. Professor of Medical Microbiology, University of Mainz, Germany
  • Prof. Yaz Gulnur Muradoglu, Professor of Finance, Director at Behavioural Finance Working Group, School of Business and Management, Queen Mary University of London
  • Prof. Karol Sikora MA, PhD, MBBChir, FRCP, FRCR, FFPM, Medical Director of Rutherford Health, Oncologist, & Dean of Medicine
Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

ἐπιστροφὴ στὸ μέλλον

Ἐντάξει, δὲν ἔκοψαν καὶ κανενὸς τὸ κεφάλι γιὰ νὰ κάνουν μαντικὲς προβλέψεις, ὅπως στὴν ἀρχαία Αἴγυπτο. Αὐτὰ γινόντουσαν μόνο στὴν Ἀρχαιότητα, μὲ τὸν Μολώχ. Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ σοβαρὰ πράγματα. Ντάξει μωρέ.

Ὁπότε τί νὰ ποῦν καὶ γιὰ τὸν Κυθήρων;

Ὅσοι ὑποστηρίζουν τὶς ἐκτρώσεις προφανῶς δὲν τοὺς ἔκανε ἔκτρωση ἡ μανούλα τους, καὶ μιλᾶνε. Ὁπότε, «Σὲ ξένο κ..ο σαράντα παλούκια, στὸν θ’κό μας ἕνα καὶ πονάει», ποὺ λέει μιὰ παροιμία ἀπὸ τὸ χωριό μου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ποιὸς σκότωσε τὸν Ὅμηρο 2

Τὸ (1) ἐδῶ.

Ὅταν μαζὶ ἐντυπωσιάζονται ἡ Lifo καὶ ἡ Καθημερινή, τότε κάτι συνταρακτικὸ θὰ συμβαίνει. Προφανῶς, αὐτὲς οἱ δύο θέλουν ἢ φαντάζονται ἕναν λελογισμένο μεταμοντερνισμό, ὅπου θὰ ἔχει θεσούλα καὶ ὁ Ὅμηρος, ἔστω «μὲ ἀστερίσκο». Καί, εἰδικὰ στὴν πρώτη, διακρίνει κάποιος μιὰ ἀμήχανη περιγραφὴ τῶν ἐξελίξεων.

Ὅμως, γιὰ νὰ μὲ ἐπαναλάβω, μόνο οἱ βυζαντινοὶ Χριστιανοὶ ἦταν ἱκανοὶ καὶ νὰ καταδικάζουν τὴν Ἀρχαιότητα (ὀρθότερα: τμῆμα της, μεγάλο ἢ μικρό, ἀνάλογα) καὶ ταυτόχρονα νὰ τὴ συντηροῦν στὴν ἐκπαίδευση ἀντιγράφοντάς την ἐπὶ 1.000 ἔτη. Ἂν αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ συνεχίσει πλέον νὰ γίνεται καὶ στὴ μεταχριστιανικὴ Δύση εἶναι γιατὶ ἐνῶ ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν τμῆμα τῆς Ἀρχαιότητας, πάνω στὰ προβλήματα τῆς ὁποίας σκεφτόταν κι ἀπαντοῦσε, ἡ μεταχριστιανικὴ Δύση (ἀπὸ τὸν 15ο αἰ. καὶ μετά) χρησιμοποίησε ἐργαλειακὰ τὴν Ἀρχαιότητα, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν κατάγεται οὔτε εἶναι τμῆμα της, προκειμένου νὰ «ἀπελευθερωθεῖ» ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία· ὅταν αὐτὸ τὸ πέτυχε, ἔγινε (ἔκτοτε) πολυπολιτισμική, δηλαδὴ θεωρεῖ ἰσάξια καὶ ἰσότιμα τὰ «τὰμ-τὰμ» καὶ τὸν Ὅμηρο. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ ἐργαλειακὴ χρήση τῆς Ἀρχαιότητας ἀπὸ τοὺς ἀ(ντι)χριστιανοὺς τῆς νεοτερικῆς Δύσης ἔπαιρνε συχνὰ τὴ χυδαία μορφὴ τῆς ἀντιπαράθεσης Ἀρχαίων (κλασσικῶν) καὶ Χριστιανισμοῦ. Τώρα, οἱ συνεχιστὲς ἐκείνων τῶν ἀ(ντι)χριστιανῶν (ἀ(ντι)χριστιανοὶ κι οἱ ἴδιοι) φανέρωσαν πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία τὴν ψευτιὰ τοῦ σεβασμοῦ τους πρὸς τὴν Ἀρχαιότητα καταργώντας την ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Ἀφοῦ πρῶτα ἐπιτέθηκαν στὸ Χριστιανισμό, ἐπιτέθηκαν στὴν Ἀρχαιότητα, γιατὶ αὐτὰ πᾶνε μαζί. Τὸν ἀποχριστιανισμὸ ἀκολουθεῖ ὁ ἀφελληνισμός. Ὅποιος παύει νὰ πιστεύει στὸ Χριστό (μαζικά, ὡς πολιτισμικὴ ἑνότητα, καὶ δὲν περιπτωσιολογῶ γιὰ τὸν Κίτσο καὶ τὸν Γιάννη), ξεχνᾶ καὶ τὰ ἑλληνικά του.

Γι’ αὐτό, κατὰ τὴ γνώμη μου, σὲ ἀντίθεση πρὸς ὅ,τι θεωρεῖται ἀλήθεια, μόνο οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γνῶστες τῆς Ἀρχαιότητας (ἀφοῦ ἤξεραν καὶ μποροῦσαν νὰ διακρίνουν μεταξὺ καλῶν καὶ κακῶν στοιχείων της -ὅπως κι ἂν αὐτὰ ὁρισθοῦν), ἐνῶ ὅσοι γιὰ ταπεινοὺς σκοποὺς τὴν ἐξυμνοῦσαν συνολικά (χωρὶς ἔγνοια ἢ γνώση γιὰ τὴν ὕπαρξη καλῶν ἢ κακῶν πτυχῶν της) πολὺ ἁπλὰ δὲν τὴν μελέτησαν σὲ βάθος. Μόνο ἐνθουσιασμὸς καὶ φιλόλογοι καλοὶ στὴ μεταχριστιανικὴ Δύση.

Εἰδικὰ στὴν κοραϊκὴ Ἑλλαδάρα μας, ποὺ θέλει νὰ εἶναι Δύση καὶ ὅπου ταυτόχρονα θεωρεῖται ἐθνικὴ προσβολὴ νὰ πεῖς κάτι κατὰ τῆς Ἀρχαιότητας, ἡ ἀμηχανία εἶναι ἔκδηλη, ἀκόμη κι ὅταν δὲν ὑπάρχει «ἐθνικὴ» ἀγανάκτηση ἀλλὰ ἁπλῶς ὁ Ὅμηρος θεωρεῖται «παγκόσμια κληρονομιά». Ναί, μέν, νὰ ἀκολουθοῦμε τὴ μόδα τῆς Δύσης, ἀλλὰ κι ὁ Ὅμηρος εἶναι «παγκόσμια κληρονομιά» καὶ εἶναι ἄδικο νὰ κατηγορεῖται. Ὁ πολιτισμικὸς αὐτὸς στραβισμὸς εἶναι ὀδυνηρός, ἀφοῦ οἱ Ἑλληνοδυτικοί πιστεύουν ὅτι ἡ νεοτερικὴ Δύση εἶναι λίγο-πολὺ ἑλληνικὴ πολιτισμικὴ ἀποικία/ἐνδοχώρα καὶ «ἀναβίωση-ἀναγέννηση» τοῦ ἀρχαίου πνεύματος. Φυσικά, οἱ Ἕλληνες ἀριστεροφιλελεύθεροι ποὺ χαιρόντουσαν μὲ τὶς ἀντιρατσιστικὲς διαμαρτυρίες στὶς ΗΠΑ κατὰ τοῦ Τράμπ, τώρα διαπίστωσαν ὅτι πιάστηκαν κορόιδα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα ἡ ὁποία «ἐκθρόνισε» τὸν ἀπαίσιο Τράμπ. Τί νὰ σᾶς πῶ, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας. Τουλάχιστον ἀπολαῦστε το, ἅμα δὲν μπορεῖτε νὰ κάνετε κάτι. (Γιὰ νὰ σᾶς θυμίσω λίγο ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἰλιάδας.)

Posted in Δύση | Tagged , | 1 σχόλιο

Π. Κονδύλης: ὀρθολογισμὸς καὶ ἀνορθολογισμός

Περίληψη: Ὀρθολογισμός: τυπικὸς μόνο, ἄψογη χρήση τῆς τυπικῆς λογικῆς γιὰ νὰ ἐκλογικευθεῖ μιὰ θεμελιώδης θέση, ἡ ὁποία βρίσκεται πέρα ἀπὸ κάθε δυνατότητα λογικῆς θεμελίωσης, καὶ ἡ ὁποία καλεῖται «ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου». Ἀντίθετα, τὸ «ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου» εἶναι ὁ μοναδικὸς ὑφιστάμενος πραγματικὸς ἀνορθολογισμός, καθὼς συνίσταται στὴν προγραμματικὴ ἄρνηση ἐκλογίκευσης-ἐπιχειρηματολογίας ὑπὲρ τῆς, πέραν κάθε λογικῆς θεμελίωσης, θεμελιώδους θέσης. Ἀκόμη καὶ ἡ πίστη ἢ ἡ ἄρνηση πίστης στὴ ratio, τὴν ὁποία ἀσπάζονται ὀρθολογιστὲς καὶ ἀνορθολογιστές, ἀντίστοιχα, βρίσκεται πέρα ἀπὸ κάθε δυνατότητα γιὰ λογικὴ θεμελίωση. Οἱ αὐτοαποκαλούμενοι ὡς «ὀρθολογιστὲς» θεωροῦν αὐταπόδεικτη τὴ σύνδεση τοῦ ὀρθολογισμοῦ (ὡς ἄψογης χρήσης τῆς τυπικῆς λογικῆς) μὲ ὁρισμένα περιεχόμενα καὶ ἀπόψεις, καὶ πνευματικὰ κατώτερους ὅσους ἀρνοῦνται τὴν σύνδεση αυτήν, τοὺς ὁποίους ἀποκαλοῦν γενικὰ «ἀνορθολογιστὲς» (χωρὶς -οἱ «ὀρθολογιστὲς»- νὰ κάνουν διάκριση μεταξὺ δυὸ τύπων ἀνορθολογικοῦ στοιχείου). Στὴν πραγματικότητα, οἱ ἀνορθολογιστὲς «μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου» εἶναι ἐλαχιστότατοι, καθὼς οἱ περισσότεροι (αὐτοαποκαλούμενοι ἢ καλούμενοι ἀπὸ τοὺς ὀρθολογιστές) ἀνορθολογιστὲς συχνὰ κάνουν χρήση τῆς τυπικῆς λογικῆς ἐπιχειρηματολογίας ἐξίσου καλὰ ὅσο οἱ ὀρθολογιστές. Οἱ αὐτοαποκαλούμενοι ὀρθολογιστὲς ἀρνοῦνται τὴν ἄποψη ὅτι ἡ πίστη στὴν ἀλήθεια κι ἐγκυρότητα τῆς ratio βρίσκεται πέρα ἀπὸ κάθε λογικὴ θεμελίωση.

Ἡ ἀσάφεια ποὺ περιβάλλει κεντρικὲς ἔννοιες, ὅπως π.χ. τὸν «ὀρθολογισμό», ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἐμπεριστατωμένη σύλληψη τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐφόσον μάλιστα ὁ τελευταῖος πολλὲς φορὲς χαρακτηρίστηκε ὡς «ἐποχὴ τοῦ ὀρθολογισμοῦ». Ἡ ἀσάφεια αὐτὴ προκύπτει, βέβαια, ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὰ συχνὴ χρήση τῆς ἔννοιας τοῦ ὀρθολογισμοῦ σὲ διαφορετικὴ κάθε φορὰ συνάφεια, ἔτσι ὥστε ἡ πολυσημία γίνεται ἀναπόφευκτη. Ὡστόσο θὰ ἦταν ἀφελὴς ἡ ἐπιθυμία παραμερισμοῦ τῆς ἀσάφειας καὶ τῆς πολυσημίας μὲ γενικὰ ἀποδεκτὲς συμφωνίες πάνω στὴν ὁρολογία. Γιατὶ ἡ ἑκάστοτε χρήση τῆς ἔννοιας τοῦ ὀρθολογισμοῦ συναρτᾶται συνήθως τόσο στενὰ μὲ τὸ περιεχόμενο καὶ τὶς προθέσεις τῆς ἀντίστοιχης σκέψης, ὥστε κανεὶς στοχαστὴς δὲν βρίσκεται πρόθυμος νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὴν προσωπική του ὁρολογία, ἐγκαταλείποντας ἔτσι λίγο ἢ πολὺ οὐσιαστικὰ σημεῖα τῶν θεωριῶν του. Ἡ σύνδεση τοῦ ὀρθολογισμοῦ μὲ συγκεκριμένο περιεχόμενο καὶ συγκεκριμένες θέσεις ἀποτελεῖ, ἄλλωστε, ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα ὅπλα στὴ φιλοσοφικὴ πολεμική. Σκοπός της εἶναι νὰ ἐξαρτήσει τὴν ἱκανότητα γιὰ λογικὴ σκέψη ἀπὸ τὴν ἀποδοχὴ θεωριῶν μὲ συγκεκριμένο περιεχόμενο καὶ νὰ καταγγείλει ὅσους δὲν ἀποδέχονται τὶς τελευταῖες ὡς ἐχθροὺς τῆς λογικῆς γενικὰ σκέψης ἢ ὡς ἀναξιόπιστους διανοητές. Ἡ πολυσημία τῆς ἔννοιας τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς πολεμικῆς της χρήσης, ἀφοῦ ἔτσι συνδέθηκε κατὰ καιροὺς μὲ τὰ πιὸ διαφορετικὰ περιεχόμενα· δὲν προδίδουμε κανένα μυστικὸ ἂν μνημονεύσουμε τὸ στοιχειῶδες γεγονός –ποὺ τόσο δυσάρεστα ἀναφέρουν οἱ φιλόσοφοι– ὅτι ἡ λογικὰ μεθοδευμένη σκέψη ἔχει ἴσαμε τώρα τεθεῖ στὴν ὑπηρεσία ἐντελῶς διαφορετικῶν ἀπόψεων. Οἱ πρόμαχοι τούτης ἢ ἐκείνης τῆς θεωρίας μποροῦν, φυσικά, νὰ ἀμφισβητοῦν ὄχι μόνο τὶς θέσεις τοῦ ἀντιπάλου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἱκανότητά του γιὰ λογικὴ σκέψη -καὶ μάλιστα στὸ ὄνομα τοῦ Ἑνὸς Λόγου, ὁ ὁποῖος, κατὰ τρόπο περίεργο, συμπίπτει πάντοτε μὲ τὸν προσωπικό τους τρόπο σκέψης. Μιὰ θεώρηση ποὺ θέλει νὰ κατανοήσει τὰ πράγματα δὲν μπορεῖ νὰ πάρει θέση σὲ μιὰ τέτοια διαπάλη. Πρέπει, λοιπόν, νὰ ἀναζητήσει ἕναν ὁρισμὸ τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε περιεχόμενο τῆς σκέψης καὶ αὐστηρὰ τυπικό. Ὁρισμὸ δηλαδὴ ποὺ θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ἐφαρμοστεῖ σὲ κάθε ὀρθολογισμό, ὅποιο κι ἂν εἶναι τὸ περεχόμενό του. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νὰ ἀποφύγουμε τὸν παραλογισμό, ὅτι π.χ. ὁ Θωμᾶς Ἀκυινάτης εἶναι λιγότερο ὀρθολογιστὴς ἀπὸ τὸν Hobbes ἢ ὅτι ὁ Machiavelli ἀπὸ τὸν Kant: ἡ προσεκτικὴ ἐξέταση αὐτῶν τῶν παραδειγμάτων, ὅπως καὶ ἄλλων παρόμοιων, ἀρκεῖ γιὰ νὰ καταδειχτεῖ πόσο εἶναι ἀνόητη –ἀπὸ ἐπιστημονική, ὄχι ἀπὸ ἰδεολογικὴ σκοπιά– ἡ σύνδεση τοῦ ὀρθολογισμοῦ μὲ ὁρισμένα μόνο περιεχόμενα σκέψης.

Γιὰ μᾶς, λοιπόν, ὀρθολογισμὸς εἶναι ἡ σκόπιμη καὶ ἄψογη (ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς τυπικῆς λογικῆς) χρήση τῶν ἐπιχειρηματολογικῶν μέσων τῆς σκέψης, γιὰ νὰ κατοχυρωθεῖ θεωρητικὰ μιὰ δεδομένη θεμελιώδης στάση ἀπέναντι στὸν κόσμο. Ὁ ὁρισμός μας ὑποδηλώνει ὅτι αὐτὴ ἡ θεμελιώδης στάση ἢ ἀπόφαση βρίσκεται ἡ ἴδια πέρα ἀπὸ κάθε λογικὴ αἰτιολόγηση, ἀκόμη κι ὅταν οἱ ὀρθολογιστὲς τὴ θεωροῦν ἀποδείξιμη ἢ καὶ ἀποδεδειγμένη (αὐτό, ἄλλωστε, ἐπιδιώκουν συνδέοντας τὸν ὀρθολογισμὸ σὰν τέτοιον μὲ κάποιο συγκεκριμένο περιεχόμενο). Μονάχα ἡ ἐκλογίκευση τῆς θεμελιώδους στάσης ἢ ἀπόφασης μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ μὲ λογικὴ συνέπεια καὶ μονάχα αὐτὴ μπορεῖ, ἐπίσης, νὰ ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἐπιστημονικῆς διαμάχης -ὄχι ἡ ἴδια ἡ θεμελιώδης στάση: γιατὶ στὰ ἔσχατα ἐρωτήματα ἡ ἀπάντηση δίνεται μὲ ἀξιωματικὲς ἀποφάνσεις. Μποροῦν, λοιπόν, νὰ ὑπάρξουν τόσες μορφὲς λογικῆς συνέπειας ὅσες καὶ θεμελιώδεις στάσεις· μολονότι τὰ τυπικὰ λογικὰ μέσα παραμένουν τὰ ἴδια, ὡστόσο ὑπηρετοῦν κάθε φορὰ τὴν ἐκλογίκευση θεμελιωδῶν ἀποφάσεων μὲ διαφορετικὸ περιεχόμενο. Ἀφοῦ, τώρα, οἱ τελευταῖες βρίσκονται ultra rationem, πρέπει ἀπὸ τὴ φύση τους νὰ θεωρηθοῦν μυστικές, πράγμα ποὺ μὲ τὴ σειρά του συνεπάγεται ὅτι τὸ μυστικὸ στοιχεῖο δὲν εἶναι τὸ ἀντίθετο, ἀλλὰ ἡ ἀπαρχὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ὀρθολογικῆς σκέψης. Σὲ σχέση μὲ τὴν ἀπάντηση ποὺ δίνεται σὲ ἔσχατα ἐρωτήματα, ἡ διάκριση ἀνάμεσα σὲ ὀρθολογικὸ καὶ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο χάνει ὁλότελα τὴ σημασία της· ἑπομένως, πρέπει νὰ ἀναφέρεται μονάχα στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐκλογικευτικῆς ἐργασίας, ὅπου ἐπιστρατεύονται ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἑκάστοτε θεμελιώδη στάση ἢ ἀπόφαση. Μονάχα στὸ ἐπίπεδο τοῦτο μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἄμεση ἀντίθεση ἀνάμεσα σὲ ὀρθολογικὸ καὶ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο. Τὸ μυστικὸ στοιχεῖο ποὺ βρίσκεται στην ἀπαρχὴ τῆς σκέψης, ἀποτελώντας τὴ συγκινησιακή της πηγή, εἶναι, βέβαια, καὶ αὐτὸ ἀνορθολογικό, ὡστόσο πρέπει νὰ διακρίνουμε αὐστηρὰ τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ μυστικὴ ἀπὸ τὸ ἀνορθολογικὸ μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἐφόσον ὡς κριτήριο ὀρθολογικότητας θεωρήσαμε τὴν τυπικὴ-λογικὴ ὀρθότητα καὶ συνέπεια τῆς σκέψης κατὰ τὴ διαδικασία ἐκλογίκευσης μιᾶς θεμελιώδους στάσης, πρέπει νὰ δεχτοῦμε ὅτι τὸ ὀρθολογικὸ στοιχεῖο δὲν ἀντιτίθεται στὸ ἀνορθολογικὸ μὲ τὴ μυστική, ἀλλὰ μόνο στὸ ἀνορθολογικὸ μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο (μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) βρίσκεται, μὲ ἄλλα λόγια, βαθύτερα καὶ ἀπὸ τὸ ὀρθολογικὸ γενικὰ στοιχεῖο καὶ ἀπὸ τὸ ἀνορθολογικὸ μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου: Τὰ δύο τελευταῖα βρίσκονται στὸ ἴδιο ἐπίπεδο καὶ γι’ αὐτὸ μποροῦν νὰ συγκρουστοῦν. Ἀκριβῶς ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς διαφορᾶς τῶν ἐπιπέδων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ συγχέουμε τὴ μυστικὴ-ἀνορθολογικὴ πηγὴ τῆς σκέψης μὲ τὴ μεθοδική της ἀνάπτυξη, συνάγοντας ἀπὸ τὴν ὀρθολογικότητα τῆς δεύτερης τὴν ὀρθολογικότητα τῆς πρώτης -καὶ ἀντίστροφα: Ἡ ἀνορθολογικότητα (μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται συνέπεια τοῦ ἀνορθολογικοῦ στοιχείου (μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου). Ἀπὸ τὴ σκοπιά μας, λοιπόν, τὸ ἀντίθετο τοῦ ὀρθολογισμοῦ εἶναι ὄχι τοῦτο τὸ τελευταῖο, ἀλλὰ μονάχα τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἀκριβῶς γι’ αὐτὸν τὸν λόγο τὰ θρησκευτικὰ συστήματα σκέψης δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ἀντίπαλα τοῦ ὀρθολογισμοῦ γενικά, παρὰ μόνον ὁρισμένων εἰδῶν ὀρθολογισμοῦ μὲ συγκεκριμένο, δηλαδὴ ἀντιθρησκευτικὸ περιεχόενο. Μὲ βάση τὰ ἴδια κριτήρια μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε καὶ τὸ φαινομενικὰ παράδοξο φαινόμενο, ὅτι οἱ μὴ θρησκευτικοὶ ὀρθολογισμοὶ δὲν εἶναι λιγότερο ἐχθρικοὶ ὁ ἕνας ἀπέναντι στὸν ἄλλον ἀπ’ ὅσον εἶναι καὶ οἱ θρησκευτικοὶ ὀρθολογισμοὶ ἀπέναντι στοὺς ἀντιθρησκευτικούς.

Μιὰ συνολικὴ ἀποτίμηση τῶν ἱστορικὰ γνωστῶν ἀναμετρήσεων ὀρθολογισμοῦ καὶ ἀνορθολογισμοῦ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παραβλέψει τὴν καθαρὰ πολεμική τους πλευρά. Ἀφοῦ, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐποχὴ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ἄλλοτε χρησιμοποιεῖται ὡς μομφὴ ὁ ὀρθολογισμὸς καὶ ἄλλοτε ὁ ἀνορθολογισμός, ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ παίρνει τέτοιες ἀποφάνσεις στὴν ὀνομαστική τους ἀξία. Ἡ παραπάνω ἀνάλυσή μας δείχνει ὅτι ἡ αὐστηρὴ ἀντιπαράθεση ὀρθολογισμοῦ καὶ ἀνορθολογισμοῦ γίνεται ἀντικειμενικὰ ἀβάσιμη, ἂν διαστείλουμε τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ μυστικὴ ἀπὸ τὸ ἀνορθολογικὸ μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Ὅπως τὸ πρῶτο βρίσκεται πέρα ἀπὸ κάθε λογικὴ θεμελίωση, ἔτσι καὶ τὸ δεύτερο στὴν πραγματικότητα εἶναι φαινόμενο πολὺ σπανιότερο ἀπ’ ὅσο ἰσχυρίζονται ὀρθολογιστές, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὸν δικό τους ὀρθολογισμὸ ὡς τὸν μόνο δυνατό. Τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο (μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν παραβίαση τῶν κανόνων τῆς τυπικῆς λογικῆς (ἀφοῦ καὶ ὀρθολογιστὲς τὴ διαπράττουν), ἀλλὰ προπαντὸς σημαίνει τὴν προγραμματικὴ ἄρνηση μετατροπῆς τοῦ ἀνορθολογικοῦ στοιχείου (μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) σὲ ὀρθολογικὸ σύστημα, δηλαδὴ τὴν ἄρνηση ἐκλογίκευσης τῆς ἑκάστοτε θεμελιώδους κοσμοθεωρητικῆς στάσης ἢ ἀπόφασης. Ἡ ἄρνηση τούτη πηγάζει πάνω ἀπ’ ὅλα ἀπὸ πολεμικὰ κίνητρα, δηλαδὴ ἀποσκοπεῖ στὴν ὑπεράσπιση συγκεκριμένων θέσεων, ποὺ καθαυτὴ ἡ διαδικασία τῆς ἐκλογίκευσης φαίνεται νὰ τὶς ἀπειλεῖ. Ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς ἔλλογης σκέψης στὴν πραγματικότητα δὲν στρέφεται ἐναντίον κάθε σκέψης, ἀλλὰ ἐναντίον τῆς σύνδεσης τῆς σκέψης μὲ συγκεκριμένο περιεχόμενο -σύνδεση, ποὺ σὲ ὁρισμένες ἐποχὲς γίνεται τόσο στενή, ὥστε δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωση πὼς τὸ περιεχόμενο αὐτὸ προκύπτει ἀναγκαστικὰ ἀπὸ τὴ χρήση τῆς λογικῆς σκέψης σὰν τέτοιας.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ χαρακτήρας τοῦ ἀνορθολογισμοῦ (μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) κυμαίνεται κάθε φορὰ ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις καὶ τὸν ἀντίπαλο, τὸ ἄλλο μεγάλο μειονέκτημά του ἔγκεται στὴν ἀδυναμία του νὰ πραγματοποιήσει τὴ βασική του ἀπόφαση, δηλαδὴ τὴν ἄρνησή του νὰ προχωρήσει στὴν ἐκλογίκευση τῆς θεμελιώδους κοσμοθεωρητικῆς του στάσης. Ἀπὸ τὴ σκοπιὰ καὶ μὲ τὰ μέσα τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἡ ἀπόφαση αὐτὴ δὲν μπορεῖ, φυσικά, νὰ καταπολεμηθεῖ, ἐμπλέκεται ὅμως ἀπὸ μόνη της σὲ ἀντιφάσεις, μόλις θελήσει νὰ ἐκφραστεῖ μὲ μορφὴ ἐπιχειρημάτων. Συνεπὴς ἀνορθολογισμός (μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) δὲν συναπαντιέται πουθενά, ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ ἐκπρόσωποί του δὲν παύουν νὰ ἀνακοινώνουν τὴν τοποθέτησή τους μὲ τὴ βοήθεια ἐπιχειρημάτων. Χωρὶς τὴν ἀνακοίνωση αὐτὴ ὁ ἀνορθολογισμὸς θὰ ἦταν ἄγνωστος καὶ συνεπῶς πρακτικὰ ἀδιάφορος· ὄχι μόνο δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀνοίξει πολεμικὴ ἐναντίον τῶν ὀρθολογιστῶν, ἀλλὰ οὔτε καὶ θὰ ὑπῆρχε ὁ ἴδιος, ἀφοῦ τὴν αὐτοσυνείδησή του τὴν κερδίζει ἀκριβῶς μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πολεμική. Παραίτηση ἀπὸ τὴν ἐπιχειρηματολογία, σὲ ὅποια μορφή, θὰ σήμαινε λοιπὸν παραίτηση ἀπὸ τὴν πολεμικὴ καὶ ἑπομένως πρακτικὴ ἀνυπαρξία. Ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι ἀναγκαστικὰ διεξάγουν τοὺς ἀγῶνες συναμεταξύ τους καὶ στὸ χῶρο τῶν ἰδεῶν, μιὰ ἀνορθολογικὴ στάση μὲ τὴν ἔννοια τῆς προγραμματικῆς καὶ ὁλοκληρωτικῆς παραίτησης ἀπὸ κάθε αἰτιολογημένη αὐτοδικαίωση εἶναι ἁπλούστατα ἀδύνατη μέσα στὰ πλαίσια μιᾶς ἔτσι ἔτσι ἢ ἀλλιῶς –πάντως: μὲ βάση ὁρισμένες κανονιστικὲς ἀρχὲς καὶ ἰδεολογίες– ὀργανωμένης κοινωνίας. Θὰ μπορούσαμε, μάλιστα, νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἴδια ἡ κοινωνία ὑποβάλλει ἢ καὶ ἐπιτάσσει (ἄμεσα ἢ συμβολικά) τὴν ἐκλογίκευση τῶν θεμελιωδῶν στάσεων τῶν μελῶν της, γιατὶ μόνον ἔτσι εἶναι σὲ θέση νὰ τὰ ἐλέγξει· αὐτὸ ἰσχύει a fortiori γιὰ μαχόμενα συλλογικὰ πρόσωπα: ἂς θυμηθοῦμε τοὺς συνεχεῖς ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τῶν μυστικῶν ἢ τοῦ ὀρθόδοξου μαρξισμοῦ ἐναντίον τῶν οὐτοπικῶν καὶ ὀνειροπόλων συνοδοιπόρων του. Οἱ ἀνορθολογιστὲς κάνουν ἕνα σοβαρὸ λάθος ὅταν θέλουν νὰ χωρίσουν τὴν ὑπαρξιακὴ πηγὴ τῆς σκέψης, ποὺ ὀρθὰ τὴν τοποθετοῦν πέρα ἀπὸ τὶς λογικὰ ἐπεξεργασμένες ἐπιχειρηματολογίες, ἀπὸ τὴν ἀπορροή της, δηλαδὴ ἀπὸ τὴ σκέψη τὴν ἴδια. Γιατὶ ἡ πηγὴ αὐτὴ μόνο σκέψη μπορεῖ νὰ γεννήσει καί, ἐὰν δὲν τὸ κάνει, μένει βουβὴ καὶ ξεχνιέται. Ἔτσι γίνεται μέσα στὴν ὀργανωμένη κοινωνία, ποὺ ἀπὸ τὴ φύση της εἶναι Λόγος, δηλαδὴ ἐκλογίκευση καὶ διοχέτευση θεμελιωδῶν στάσεων. Οἱ συσχετισμοὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦν, ἄλλωστε, γιατί οἱ διαμαρτυρίες ἐναντίον τοῦ Λόγου πολὺ συχνὰ καταλήγουν στὴν ἀνοιχτὴ καταγγελία τοῦ πολιτισμοῦ. Ἔτσι, ὅμως, οἱ ἀνορθολογιστὲς περιπλέκονται σὲ νέες ἀντιφάσεις, γιατὶ εἶναι ἀναγκασμένοι νὰ χρησιμοποιήσουν μιὰν ἐκλογικευμένη κλίμακα ἀξιῶν· ἀποδίδουν δηλαδὴ ἰδιαίτερα προσόντα στὰ πράγματα, ποὺ κατὰ τὴ γνώμη τους καταπιέζει ὁ Λόγος, θεωρώντας τα γνήσια ἢ «φυσικὰ» καὶ φορτίζοντάς τα, ἔτσι, μὲ μιὰν ἀνώτερη ἢ βαθύτερη ὀρθολογικότητα: ἡ λέξη «ὀρθολογικότητα» παίρνει ἐδῶ ἠθικὴ χροιά, καὶ θὰ δοῦμε πόσο σημαντικὸ ρόλο ἔπαιξε αὐτὸ στὸν Διαφωτισμό.

Πέρα ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ ὕπαρξη αἰσθημάτων δίχως τὴν παραμικρὴ τάση πρὸς ἐκλογίκευση καὶ αὐτοδικαίωση μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ, τουλάχιστον μέσα σὲ συνθῆκες κοινωικῆς ὀργάνωσης, οἱ διαμαρτυρίες τῶν ἀνορθολογιστῶν πέφτουν στὸ κενὸ ἤδη ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος ὅτι τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο (μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) στὴν πραγματικότητα δὲν πάει ποτὲ χαμένο, ἀλλὰ περνᾶ ἀδιάκοπα καὶ ἀθέατα μέσα στὸ ὀρθολογικὸ γιὰ νὰ τὸ ἐμψυχώσει. Αὐτὴ ἡ μετάβαση καὶ μετουσίωση, ὅπως σημειώσαμε, ἀναπόφευκτη μέσα στὰ πλαίσια τοῦ πολιτισμοῦ, πράγμα ποὺ ὄχι σπάνια φαίνεται καὶ στὶς ἐξαιρετικὰ περίτεχνες ἐπιχειρηματολογίες τῶν ἀνορθολογιστῶν. Ὁ ἀνορθολογισμὸς μπορεῖ, λοιπόν, νὰ εἶναι μονάχα ἕνας λίγο ἢ πολὺ ἐκλογκευμένος ἀνορθολογισμός, δηλαδὴ ἕνας ὀρθολογισμὸς παρὰ βούληση -τουλάχιστον στὸν βαθμὸ ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἔχει πρακτικὴ σημασία καὶ νὰ διεξαγάγει μὲ κάποιες πιθανότητες ἐπιτυχίας τὸν ἀγώνα του ἐναντίον τοῦ ὀρθολογιστῆ ἀντιπάλου. Ὁ Λόγος μένει πάντα τὸ πιὸ κοφτερὸ ὅπλο -καὶ πῶς ἀλλιῶς θὰ ἦταν κάτι ἄλλο δυνατό, ἀφοῦ ὁ ἄνρθωπος ἀνέκαθεν θεώρησε τὸν Λόγο ὡς πηγὴ τῆς μεγαλύτερης περηφάνειας ἢ παραηγοριᾶς του, δηλαδὴ τῆς ὑπεροχῆς του ἀπέναντι στὰ (ὑπόλοιπα) ζῶα; Ὥστε ἀπὸ τὴ σκοπιά μας ὁ ὀρθολογισμὸς παρουσιάζεται σχεδὸν παντοδύναμος, κι ὡστόσο ἡ θέση μας, ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ θεμελιώνεται, δὲν σημαίνει κανένα ὄφελος γιὰ τὸν ἀνθρωπισμὸ ἢ τὸν ἠθικισμό, ποὺ στηρίζει τὶς ἐλπίδες του στὴ δύναμη τοῦ Λόγου. Οἱ ἀγῶνες ἀνάμεσα στοὺς ὀρθολογιστὲς τοὺς ἴδιους, ποὺ διόλου δὲν ὑστεροῦν, ὡς πρὸς τὸ μένος καὶ σφοδρότητά τους, ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες ἀνάμεσα σὲ ἀνορθολογιστές, ἀποτελοῦν καθαυτοί, γιὰ ὅποιον ἐπιθυμεῖ νὰ δεῖ τὰ πράγματα ἀπροκατάληπτα, ὑπερεπαρκὴ ἀπόδειξη τοῦ ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς ἀπὸ μόνος του δὲν μπορεῖ νὰ προσφέρει τὴ βάση μιᾶς γενικῆς συνεννόησης -ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ριζώνει κάθε φορὰ σὲ μιὰ μυστικὴ-ἀνορθολογικὴ θεμελιώδη στάση. Οἱ ὀρθολογιστὲς προσπαθοῦν νὰ ὑπερνικήσουν τὴν ἀπελπισία, ποὺ ἐμπνέει ἡ διαπίστωση αὐτή, συνδέντας τὸν ὀρθολογισμό τους μὲ τὴν ἀποδοχὴ ὁρισμένων συγκεκριμένων θέσεων. Ὅμως ἡ διατύπωση ἑνὸς δεσμευτικοῦ, τουλάχιστον ὡς πρὸς τὶς προθέσεις του, ὀρθολογισμοῦ ἁπλῶς δυναμώνει τὴν ἀντίδραση ὀρθολογιστῶν μὲ διαφορετικὴ τοποθέτηση, διαιωνίζοντας ἔτσι τὴν κατάσταση ποὺ ἐπιθυμοῦσε νὰ καταργήσει.

Ἡ κριτική μας ἀνάλυση δὲν σκοπεύει νὰ προλειάνει τὸν δρόμο γιὰ μιὰ νέα καὶ «ἀληθινὴ» ἔννοια τοῦ ὀρθολογισμοῦ, ἀλλὰ νὰ προσφέρει κριτήρια ἱκανὰ νὰ ἐπιτρέψουν στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ ἀξιολογικὰ ἐλεύθερη θεώρηση τὴ δομικὴ καὶ λειτουργικὴ περιγραφὴ τῶν ἰστορικὰ γνωστῶν ἀνορθολογισμῶν στὴν ἀντίθεσή τους μὲ τοὺς ἀντίστοιχους ἀνορθολογισμούς. Γιὰ τὴν κατανόηση τῶν παρακάτων πρέπει νὰ συγκρατήσουμε προπαντὸς δύο σημεῖα: α) ὅτι ὁ ἐκάστοτε ὀρθολογισμὸς ἑδράζεται σὲ μιὰ κοσμοθεωρητικὴ θεμελιώδη στάση ἢ ἀπόφαση, ποὺ ἀπὸ τὴν πλερυά της βρίσκεται ultra rationem καὶ προϋποθέτει ἔσχατες ἀξιωματικὲς ἀξιολογήσεις· β) ὅτι ὁ ἑκάστοτε ὀρθολογισμός, ἀκριβῶς ἐξαιτίας τῆς προέλευσής του ἀπὸ μιὰ θεμελιώδη στάση ἢ ἀπόφαση, εἶναι δεμένος σὲ ἕνα ὁρισμένο περιεχόμενο, τοῦ ὁποίου ἐπιχειρεῖ τὴν ἐκλογίκευση. Τὸ περιεχόμενο αὐτὸ καθορίζει τὸν γενικὸ χαρακτήρα τοῦ ἑκάστοτε ὀρθολογισμοῦ πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι τὸ κάνει ἡ ἐπιλογὴ τῆς ψυχικῆς ἐκείνης δύναμης, ποὺ χρεισιμεύει ὡς φορέας τοῦ Λόγου. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς καὶ ἡ νοησιαρχία διόλου δὲν ταυτίζονται, ὅπως δέχεται, ἄμεσα ἢ ἔμμεσα, μιὰ διαδεδομένη ἀντίληψη, ποὺ ἔχει σπείρει μεγάλη σύγχυση σὲ πολλὲς προγενέστερες προσπάθειες γιὰ μιὰν ἐννοιλογικὴ ἀνάλυση τῆς ἐποχῆς τοῦ Διαφωτισμοῦ. Ἀκριβῶς στὸ σημεῖο αὐτὸ διαφαίνεται ἡ ἑρμηνευτικὴ σημασία τοῦ δικοῦ μας ὁρισμοῦ τοῦ ὀρθολογισμοῦ γιὰ τὴ συγκεκριμένη σύλληψη τῆς ἐποχῆς τοῦ Διαφωτισμοῦ. Ὅπως θὰ δείξουμε, ὁ θεμελιώδης χαρακτήρας τῆς τελευταίας κατανοεῖται μόνον ἂν δοῦμε τὸν ὀρθολογισμό της, ἀπὸ τὴ μία, στὴ σύνδεσή του μὲ ὁρισμένα περιεχόμενα σκέψης καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, στὴ διαφορά του ἀπὸ (ἢ καὶ ἐχθρότητά του πρός) τὴ νοησιαρχία -ἐχθρότητα πού, μὲ τὴ σειρά της, ἔχει τὴ συγκεκριμένη της σημασία γιὰ τὸν καινούργιο καθορισμὸ τῶν σχέσεων ἀνάμεσα σὲ πνεῦμα καὶ αἰσθητά. Φυσικά, στὴν ἐποχὴ τοῦ Διαφωτισμοῦ ὑπάρχει καὶ νοησιαρχικὰ προσανατολισμένος ὀρθολογισμός, ὅμως δὲν κυριαρχεῖ αὐτός.

Ὁ Εὐρωπαϊκὸς Διαφωτισμός (1981, β’ ἔκδ. 1986), Ι, 47-53.

Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τοὺς ὀρθολογιστές, αὐτοὶ ὀργανώνουν καὶ διεξάγουν τὴν πολεμική τους συνδέοντας συμβολικὰ τὸ περιεχόμενο τῶν θέσεων, στὶς ὁποῖες ἐκφράζονται καὶ συγκεκριμενοποιοῦνται οἱ δικές τους ἀξιώσεις ἰσχύος, μὲ κάτι τὸ ὁποῖο ὀνομάζουν «Λόγο», ἔτσι ὥστε οἱ θέσεις τους αὐτὲς μποροῦν νὰ ἐμφανισθοῦν ὡς ἄμεση λογικὴ ἀπόρροια «τοῦ» Λόγου. Ἀπὸ τὴν ἐξ ὁρισμοῦ σύνδεση ὁρισμένων θέσεων μὲ «τὸν» Λόγο ἐξάγεται κατόπιν τὸ συμπέρασμα ὅτι κάθε ἀντίπαλος τῶν θέσεων αὐτῶν ἀπορρίπτει «τὴν» ἔλλογη σκέψη γενικὰ ἢ ὅτι τουλάχιστον δὲν μπορεῖ νὰ τὴν παρακολουθήσει μὲ τὴν ἀναγκαία λογικὴ συνοχή -πράγμα ποὺ τελικὰ σημαίνει τὴν πνευματική του κατωτερότητα. Οἱ ὀρθολογιστὲς προσπαθοῦν, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ μονοπωλήσουν τὴ σκέψη ὡς τέτοια καὶ in toto, ἰσχυριζόμενοι ὅτι καὶ μόνη ἡ χρήση τῆς σκέψης, ὅταν γίνεται κατὰ τρόπο λογικὰ ἄψογο, ἐπιβεβαιώνει τὸ δίχως ἄλλο τὴν ὀρθότητα τοῦ περιεχομένου τῶν θέσεών τους. Αὐτὴ ἡ ἔμμεση ταύτιση μορφῆς καὶ περιεχομένου τῆς σκέψης δὲν εἶναι βέβαια τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα ἐσφαλμένο συμπέρασμα χρήσιμο στὴν πολεμική. Στὴν πραγματικότητα, ἡ ἐπιχειρηματολογία σύμφωνα μὲ λογικοὺς κανόνες καὶ ἡ ἀπάντηση σὲ ἐρωτήματα ἀναφερόμενα σὲ ὁρισμένο περιεχόμενο δὲν ἔχουν τὴν παραμικρὴ σχέση μεταξύ τους, ἤτοι ἡ ἴδια μορφὴ λογικῆς ἐπιχειρηματολογίας μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει, ἀπὸ τὴν ἄποψη τοῦ περιεχομένου, σὲ ἐντελῶς διαφορετικὰ συμπεράσματα ὅταν τὸ περιεχόμενο τῶν προκειμένων διαφέρει. Ὅταν οἱ διάφοροι ὀρθολογιστὲς συνδέουν «τὸν» ὀρθολογισμό, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς λογικὰ ἄψογης χρήσης τῆς σκέψης ὡς τέτοιας, ἀποκλειστικὰ μὲ ὁρισμένα (ἂν καὶ κάθε φορὰ διαφορετικά) περιεχόμενα, τότε δὲν βλέπουν ὅτι ὁ ὀρθολογισμός, ἂν πρόκειται νὰ ἔχει ἔννοια σταθερὴ καὶ ἐλέγξιμη, μονάχα τυπικὸς μπορεῖ νὰ εἶναι, δηλαδὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει μονάχα τὴ λογικὰ ἄψογη χρήση ἐπιχειρηματολογικῶν ἐργαλείων μὲ σκοπὸ τὴ διευκρίνιση ἢ τὴ θεμελίωση μιᾶς κοσμοθεωρητικῆς ἀπόφασης. Ὅμως ἡ ἐπιχειρηματολογία μπορεῖ νὰ λάβει χώρα μονάχα ἐντὸς ἑνὸς ὀργανωμένου κόσμου καὶ ἀπὸ ὑποκείμενα ποὺ διαθέτουν ταυτότητα -ἤτοι πάνω στὴ δεδομένη βάση μιᾶς εἰλημμένης ἀπόφασης, τὴς ὁποίας ὁ πυρήνας βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὸ βεληνεκὲς τοῦ ἐπιχειρηματολογικοῦ Λόγου, ἀλλὰ ἡ ὁποία θέλει νὰ χρησιμοποιήσει τοῦτον τὸν τελευταῖο γιὰ νὰ ἐκλογικευθεῖ, δηλαδὴ νὰ ἐξαντικειμενικευθεῖ καὶ νὰ γίνει ἔτσι πιὸ τελεσφόρα. Ὡς ἀπάντηση σὲ ἔσχατα ἐρωτήματα, ἡ θεμελιώδης ἀπόφαση μπορεῖ νὰ ἀρθρωθεῖ μονάχα ὡς ἀξίωση ἰσχύος, μολονότι ἡ ὀρθολογιστικὴ σύνδεση «τοῦ» Λόγου ὡς τέτοιου μὲ ἕνα ὁρισμένο περιεχόμενο ἀποσκοπεῖ ἀκριβῶς νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ (ἑκάστοτε) θεμελιώδης ἀπόφαση δὲν ἀποτελεῖ αὐθαίρετη καὶ αὐτόβουλη τοποθέτηση, ἀλλὰ φυσικὴ ἀπόρροια «τῆς» ἔλλογης σκέψης. Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς θεμελιώδους ἀπόφασης ἀπὸ τὰ λογικὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἐκλογίκευσή της καταφαίνεται ὡστόσο στὸ ἁπλὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴ βοήθεια τῶν ἴδιων λογικῶν ἐργαλείων μποροῦν νὰ ἐκλογικευθοῦν κάμποσες διαφορετικὲς ἢ καὶ ἀντίθετες μεταξύ τους θεμελιώδεις ἀποφάσεις. Ἂν κατανοήσουμε ἔτσι τὴν ἀνεξαρτησία της ἀπὸ τὰ ἐργαλεῖα τῆς λογικῆς, ἡ θεμελιώδης ἀπόφαση παραμένει ἀνορθολογικὴ ἔστω κι ἂν περιέχει μιὰ πανηγυρικὴ ὁμολογία πίστεως στὴ ratio, στὸ πλαίσιο τῆς ὁποίας βέβαια ἡ ratio ἐμφανίζται ταυτόχρονα ὡς κριτὴς καὶ κρινόμενος. Ἐκεῖνο ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὴ λογικὴ θεμελίωση καὶ ἐπιχερηματολογία θὰ τὸ ὀνομάσουμε ἐδῶ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου γιὰ νὰ τὸ διακρίνουμε ἀπὸ τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, τὸ ὁποῖο συνίσταται στὴν προγραμματικὴ ἄρνηση κάθε ἀπόπειρας νὰ διατυπωθεῖ τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου σὲ μορφὴ ἔλλογα ἐπεξεργασμένη, δηλαδὴ νὰ ἐκλογικευθεῖ.

Ἡ διάκριση ἀνάμεσα σὲ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ μυστικὴ καὶ σὲ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου μᾶς προσφέρει τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸν πολεμικὸ χαρακτήρα τῆς διαμάχης γύρω ἀπὸ τὸν ὀρθολογισμό. Ἂν ὀρθολογιστὲς καὶ ἀνορθολογιστὲς εἶναι ἐξ ἴσου ἀναγκασμένοι νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ ἀνορθολογικὲς θέσεις μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πίστη στὴ ratio ἢ ἀπὸ τὴν καταδίκη της, τότε ἡ διαμάχη τους στὴν πραγματικότητα ἔχει νὰ κάμει μὲ τὴν ἐπιδίωξη τῆς μιᾶς πλευρᾶς νὰ ἐπιβάλει ἐνάντια στὴν ἑκάστοτε ἄλλη ὁρισμένα περιεχόμενα σκέψης συνδεόμενα μὲ ὁρισμένες ἀξιώσεις ἰσχύος, ἐνῶ ὁ ἀγώνας ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς ratio παραμένει σκιαμαχία ποὺ ἐπικαλύπτει τὴν οὐσία τοῦ πράγματος. Αὐτὸ δὲν τὸ δείχνει μονάχα ὁ ἀνορθολογικὸς (μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) χαρακτήρας τῆς πίστης τῶν ὀρθολογιστῶν στὸν Λόγο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀδυναμία στὴν ὁποία βρίσκονται οἱ ἀνορθολογιστὲς νὰ ἐξοβελίσουν ὁλοκληρωτικὰ τὴ χρήση τοῦ Λόγου. Ὁ ἀγώνας τῶν ἀνορθολογιστῶν ἐναντίον τῆς ἔλλογης συλλογιστικῆς σκέψης ὡς ὕψιστης βαθμίδας δικαιοδοσίας στρέφεται λοιπὸν ὄχι ἐνάντια στὴ σκέψη ἐν γένει, ἀλλὰ ἐνάντια στὴ (συμβολική) σύνδεσή της μὲ ὁρισμένα περιεχόμενα, ἡ ὁποία σὲ ὁρισμένες συγκεκριμένες καταστάσεις φαίνεται τόσο αὐτονόητη καὶ πειστική, ὥστε ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ δείξει κανεὶς τὴν ἀντίθεσή του πρὸς αὐτὰ τὰ περιεχόμενα εἶναι ἡ καταπολέμηση τῆς ratio ὡς τέτοιας. […] Ὅταν λοιπὸν οἱ ἀνορθολογιστὲς στρέφονται ἐνάντια στὶς «νεκρὲς ἀφαιρέσεις» καὶ στὶς ὕποπτες ἐπιχειρηματολογικὲς τέχνες τοῦ Λόγου, τότε δὲν ἐννοοῦν αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ ἴδιοι (ἄλλωστε μερικὲς φορὲς ἐπιχειρηματολογοῦν ἀκόμα πιὸ περίτεχνα ἀπὸ τοὺς ὀρθολογιστές), παρὰ μόνο αὐτὸ ποὺ κάνει ὁ ἐχθρὸς γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὸ περιεχόμενο τῶν δικῶν του θέσεων, δηλαδὴ τὶς δικές του ἀξιώσεις ἰσχύος. Καὶ ὅταν οἱ ὀρθολογιστὲς καταπολεμοῦν τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο τόσο μὲ τὴ μυστικὴ ὅσο καὶ μὲ τὴ λογικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δὲν παίρνουν ὑπ’ όψη τους ὅ,τι πράγματι κάνει ὁ ἐχθρος τους στὸν χῶρο τοῦ «πνεύματος» (ἄλλωστε αὐτό, ἀπὸ μορφικὴ ἄποψη, οὐσιαστικὰ συμπίπτει μὲ τὶς δομὲς τῆς δικῆς τους σκέψης), παρὰ μόνον ἐκεῖνο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἐχθρὸς αὐτὸς συνδέει συμβολικὰ τὸ περιεχόμενο τῶν θέσεών του, δηλαδὴ τὶς δικές του ἀξιώσεις ἰσχύος. Ἂν ἡ διαμάχη δὲν ἀφοροῦσε στὴν πρακτικὰ καίρια πολεμικὴ ἐναντίον συμβόλων, τότε οἱ ὀρθολογιστὲς καὶ οἱ ἀνορθολογιστὲς θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦνται ἀμοιβαῖα ὡς ἀδελφοί (ὡς πρὸς τὴ δομὴ τῆς σκέψης) ἐχθροί (ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς σκέψης). Ἐπειδὴ ὅμως ἐδῶ πρόκειται γιὰ πολεμική, ἡ κάθε πλευρὰ ἀναγκαστικὰ ἔχει ἐσφαλμένη ἀντίληψη γιὰ τὴν ἄλλη.

Ἰσχὺς καὶ ἀπόφαση (1984), 167-172.

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , , | 1 σχόλιο

ὀρθολογικά

Ἀπὸ σαφεῖς ἀποφάνσεις τῶν σπουδαιότερων ἐκπροσώπων του προκύπτει ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς τῶν Νέων Χρόνων ὁρίζεται πρῶτα-πρῶτα σὲ ἀντίθεση μὲ ὅ,τι ἀποκαλεῖται «σχολαστικὴ σκέψη», «αὐθεντία», «Μεσαίωνας», «μυστικισμὸς» κτλ. Ὁ πολεμικός του χαρακτήρας καταφαίνεται, λοιπόν, στὴν ἀδιάκοπη, ἄμεση ἢ ἔμμεση ἀρνητικὴ ἐπίκληση ἑνὸς ἀντιπάλου, κάθε φορὰ ποὺ ὁ ἴδιος δοκιμάζει νὰ προβάλει ἢ νὰ νομιμοποιήσει τὸν ἑαυτό του. Ἐπειδή, μὲ τὴν ἔννοια αὐτή, ὁ ὀρθολογισμὸς τῶν Νέων Χρόνων ἀποζεῖ ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμό (ἀκόμη σήμερα ὁ «θετικισμὸς» ἐκστρατεύει ἐναντίον τῆς «μεταφυσικῆς»), προσπαθεῖ νὰ καλλιεργεῖ αὐτὸ τὸ ἔδαφος ποὺ τὸν τρέφει, τονίζοντας σὲ κάθε δεδομένη περίπτωση τὴν ἀπειλὴ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ πολύμορφου καὶ ὡστόσο ἀμετάβλητου ἀντιπάλου του. Αὐτὴ εἶναι ἡ μία, ἡ ἔμμεση πλευρὰ τῆς πολεμικῆς, ποὺ κατὰ τρόπο παράδοξο ἀλλὰ ἀναγκαῖο, συνίσταται στὴ διόγκωση τοῦ ἀντιπάλου· ἡ ἄλλη, ἡ ἄμεση πλευρὰ ἐκφράζεται μὲ τὴν ἐπίμονη ἄρνηση τῆς («ἀληθινῆς») ὀρθολογικότητας αὐτοῦ τοῦ ἀντιπάλου. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ἡ ὀρθολογικότητα τοῦ ἀντιπάλου δὲν ἀναγνωρίζεται (καὶ οὔτε κἂν γίνεται ἀντιληπτή) μόνο καὶ μόνον ἐπειδὴ βρίσκεται στὴν ὑπηρεσία μιᾶς ἐντελῶς διαφορετικῆς κοσμοθεωρητικῆς στάσης. Οἱ σημαντικὲς γνωσιοθεωρητικὲς καὶ ἐπιστημολογικὲς ἀντιθέσεις ἀποτελοῦν συνοδευτικὰ φαινόμενα τοῦ κοσμοθεωρητικοῦ ἀγώνα καὶ τὸν προϋποθέτουν τόσο λογικά (ἀφοῦ μονάχα στὸ πλαίσιο μιᾶς ὁρισμένης συνολικῆς θεώρησης ἀποκτοῦν τὸ νόημά τους τὰ ἐπὶ μέρους γνωστικὰ προβλήματα) ὅσο καὶ ψυχολογικά. Ἄν, τώρα, ἀπὸ ὁρισμένη θεολογικὴ-μεταφυσικὴ σκοπιὰ ὁ ὀρθολογισμὸς τῶν Νέων Χρόνων φαίνεται σὰν ὀλέθρια Ὕβρις ἢ σὰν ἔργο τοῦ Σατανᾶ, ὅμως καὶ ὁ ἴδιος –τουλάχιστον ἐφόσον δὲν ἐγκαταλείπει τὴν ἀξίωσή του γιὰ κοσμοθεωρητικὴ κυριαρχία καὶ δὲν ἐπιτρέπει τὴ μετατροπὴ τῆς ἐπιστήμης ἀπὸ λυτρωτικὴ δύναμη σὲ γνωστικὸ ὄργανο μιᾶς σκεπτικιστικῆς ἢ μηδενιστικῆς θεώρησης– δὲν δείχνεται διόλου προθυμότερος νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη στὸν ἀντίπαλο, ἀναγνωρίζοντας τὸ ὀρθολογικὸ στοιχεῖο στὰ προϊόντα τῆς σκέψης του· τὸν μακρὸ ἀγώνα ἐνάντια στὴ «σχολαστικὴ σκέψη» τὸν ἔχει σήμερα διαδεχτεῖ ὁ ἀγώνας ἐνάντια στοὺς «ψευδεῖς προφῆτες».

Π. Κονδύλης, Εὐρωπαϊκὸς Διαφωτισμός, I, 57-58.

Posted in φιλοσοφίες | Tagged , | Σχολιάστε

Διαφωτισμός: τὰ «τέρατα»

Ἡ ἀνατίμηση τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου (ὅ,τι καταλάβαιναν τέλος πάντων ὡς «ἀνατίμηση» οἱ Διαφωτιστὲς καὶ οἱ ἀναγεννησιακοὶ πρόγονοί τους -σὲ ἀντιπαράθεση πρὸς τὴν ὑποτιθέμενη ἀπὸ τοὺς ἴδιους χριστιανικὴ «ὑποτίμηση» τοῦ κόσμου), συνδυάστηκε μὲ τὸν ἔπαινο τῆς ὕλης ὡς δυνάμενης νὰ ἐρευνηθεῖ ὀρθολογικά, μέσω τῆς ποσοτικοποίησής της μὲ τὴ βοήθεια τῶν μαθηματικῶν (τὰ ὁποῖα καθιστοῦσαν μετρήσιμα τὰ πάντα). Ἔτσι, ἡ Φύση ἦταν ἕνα ἁρμονικό, ὀρθολογικὸ-περιεκτικὸ Ὅλον, ἄξιο τοῦ γνωστικοῦ ἐνδιαφέροντός μας. Αὐτὴ ἡ ὀρθολογικότητα ὅμως καὶ ἡ «μαθηματικότητα» -ἔγινε κατόπιν ἀντιληπτὸ ἀπὸ τοὺς Διαφωτιστές- μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἐπιχείρημα γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνασχόλησή του μὲ τὸν κόσμο, δηλαδὴ ὡς ἐπιχείρημα γιὰ νὰ μὴν ἀφήνονται οἱ ἄνθρωποι (οἱ Διαφωτιστές) νὰ καθορίσουν τὴ μοίρα τῆς κοινωνίας ἀνεξάρτητοι ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνακάλυψη ἀτελειῶν στὸν μηχανισμὸ τῆς Φύσης χρησίμευσε συχνὰ γιὰ νὰ κλονίσει τὴ συναφὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν Θεό. Συμβαίνει λοιπόν, τὸ παράδοξο ὅτι ἡ Φύση θεωρεῖται (ἐν μέρει) ἄλογη, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ κερδίσει τὴν πλήρη αὐτάρκεια καὶ αὐτονομία της ἀπέναντι στὸν Θεό. Ἀπὸ πολεμικὴ ἄποψη αὐτὸ ἦταν ἀναπόδραστο, ἐφόσον ἡ τελειότητα τοῦ μηχανισμοῦ τῆς Φύσης θεωροῦνταν ἀπόδειξη τῆς πρόνοιας καὶ τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ. […] [Αὐτὸ] ἐξηγεῖ τὴν ἐπιμονὴ μὲ τὴν ὁποία σημαντικοὶ ἐκπρόσωποι τῆς νέας βιολογίας τονίζουν τὸ τυχαῖο καὶ τὸ ἀστάθμητο στοιχεῖο στὴ Φύση. … Ἡ σύμπτωση εἶναι ἡ δύναμη ἐκείνη ποὺ προκαλεῖ τὴν ἐκδίπλωση τῶν ἔμφυτων δυνατοτήτων τῆς Φύσης. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ προθυμία μὲ τὴν ὁποία οἱ ὑλιστὲς ἀποδέχονται τέτοιες γνῶμες. «Κάτι ἀνεπαίσθητο μπορεῖ νὰ διαταράξει τὴν ὀπτικὴ τῆς Φύσης», γράφει ὁ La Mettrie, καὶ στὴ συνέχεια ἀντιτάσσει στὴν τελολογικὴ ἀντίληψη, ποὺ βλέπει παντοῦ τὸν προνοητικὸ δάκτυλο τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἡ σύμπτωση εἶναι γονιμότερη ἀπὸ τὴ σοφία. Τὸ τελικό του συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἀκόμη καὶ λογικὰ ὄντα μποροῦν νὰ προέλθουν ἀπὸ τυφλὲς αἰτίες. Καὶ γιὰ τὸν Diderot, ἡ κατάλυση τῆς φυσικῆς τάξης μὲ τὴν ἐμφάνιση τεράτων ἀποτελεῖ σίγουρη ἔνδειξη ἐναντίον τοῦ ἰσχυρισμοῦ ὅτι ἡ Φύση κατευθύνεται ἀπὸ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ.

Π. Κονδύλης, Εὐρωπαϊκὸς Διαφωτισμός, I, 332-333.

Ἡ κατὰ τὴν ἀρέσκεια καὶ ἀπαρέσκειά μας τροποποίηση τῆς Φύσης ὡς ὀρθολογικῆς ἢ ὡς τυχαίας (ποὺ διὰ τῆς τύχης ὅμως δημιουργεῖ λογικὰ ὄντα) δείχνει ποῦ βασίζεται ἡ νεοτερικὴ ἐπιστήμη ὅταν καθορίζει τὶς ἔσχατες ἀρχές της. Ὄχι στὴν ἀναμέτρηση μὲ «τὴν πραγματικότητα», ἀλλὰ μὲ ἄλλες ἐχθρικὲς ἑρμηνεῖες της. Δηλαδή, σὲ καθαρὰ φιλοσοφικὲς προκαταλήψεις. Ἂν γιὰ τὸν Χριστιανισμό, τὸ «λίαν καλὴ» δὲν σημαίνει «τέλεια» καὶ ἂν τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἦταν μιὰ ἀποτυχία κι ἕνα πισωγύρισμα (Πρὸς Ρωμαίους, 8.20-22), τότε ἡ φιλοσοφικὴ (κι ἄρα ἐπιστημονική) ἐξήγηση τῶν τεράτων καὶ τῶν λαθῶν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει μὲ πολλοὺς τρόπους. Γιατί ὅμως νὰ δεχτοῦμε (ἂν παραμερίσουμε τὴν βασικὴ χριστιανικὴ ἰδέα ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀνακαλύπτεται λογικὰ ἀλλὰ ἀποκαλύπτεται ἱστορικά) ὅτι ἡ ὕλη εἶναι αὐθύπαρκτη-αἰώνια ἢ ἔχει ἐκείνη κι ἐτούτη τὴ δυνατότητα (νὰ παράγει λογικότητα ἀπὸ τὸ ἄλογο) ἀντὶ νὰ δεχτοῦμε μιὰν ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀφετηρία, αὐτὸ οἱ Διαφωτιστὲς καὶ οἱ ἐξελικτικιστὲς δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ τεκμηριώσουν. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὴν (στὸ ἄλλο ἄκρο) ὑπόθεση τοῦ κακοῦ ἢ σαδιστῆ Θεοῦ οἱ Διαφωτιστὲς καὶ οἱ συνεχιστές του δὲν μποροῦν νὰ τὴν ἀναιρέσουν παρὰ ἐμμέσως καὶ ἀνομολόγητα υἱοθετώντας τὴ χριστιανικὴ ἄποψη ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι καλός. Πράγματι, τί ἄλλο παρὰ ἡ ἐργαλειακότητα καὶ ἡ «κανονικότητα» (ὅπως τὴ διαμόρφωσε ὁ Χριστιανισμός) θὰ ἦταν τὸ ἐπιχείρημά τους; («Ἡ ζωὴ τότε θὰ ἦταν τρέλλα καὶ δυστυχία», λὲς καὶ ἡ ζωὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τρέλλα καὶ δυστυχία καὶ ὑπὸ «κανονικὲς συνθῆκες», ἢ δὲν ἔχουν ζήσει γενιὲς ὁλόκληρες ὑπὸ σαδιστὲς ἡγεμόνες.)

Posted in επιστήμη | Tagged , , | Σχολιάστε

ἐξελικτικά τῶν Διαφωτιστῶν

Ο Maupertuis, προκειμένου να εξηγήσει την δημιουργία ζωής από την ανόργανη ύλη, αρχικά δεχόταν ότι η επιγένεση ανάγεται στην έλξη, έπειτα χαρακτηρίζει την ένθετη στην ύλη «αρχή της νόησης» ως «επιθυμία», από τη μια, και «αποστροφή», από την άλλη, για να προσθέσει κατόπιν και τη «μνήμη»· σε άλλα χωρία γίνεται λόγος για «ένστικτο» ή για κάποια «σκοτεινή και άναρθρη αίσθηση». Λέει βέβαια αλλού κι ότι τα πρώτα οργανικά άτομα διαμορφώθηκαν με τρόπο θαυματουργό, αν και φροντίζει να αφήσει ρευστά τα όρια ανάμεα σε θαύμα και σε σύμπτωση. Ο Buffon ισχυρίζεται ότι τα οργανικά κύτταρα προκύπτουν από τη συνεργία θερμότητας και έλξης· αργότερα όμως θεωρεί τη δημιουργία των κυττάρων ως χημική διαδικασία. Σύμφωνα με τον (άθεο) La Mettrie, το οργανικό προήλθε από τη σύμμιξη του εδάφους με σπέρματα ωριμασμένα στον αέρα, χάρη στην ενέργεια της θερμότητας. Για τον Ντιντερώ, η μεταμόρφωση της «αδρανούς ύλης» σε «αισθανόμενη» εμφανίζεται ως προϊόν μιας «ζύμωσης», χάρη στην οποία π.χ. ένα κονιορτοποιημένο κομμάτι μάρμαρο μεταβάλλεται πρώτα σε χώμα και κατόπιν, διαμέσου της αφομοίωσής του από φυτά, σε κάτι βρώσιμο και οργανικό, αν και ξεχνά ότι και τα φυτά είναι ζωντανή ύλη. Ο Hollbach παράγει την οργανική ζωή από μια «ζύμωση», που πραγματοποιείται υπό την επίδραση της θερμότητας.

Κονδύλης, Εὐρωπαϊκὸς Διαφωτισμός, I, 334-338.

Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ παρατεθοῦν περισσότερα. Ἦταν ἡ (ἀντιχριστιανικὴ) πολεμικὴ τῶν Διαφωτιστῶν καὶ ὄχι ἐπιστημονικὲς ἀποδείξεις αὐτὰ ποὺ τοὺς ὁδηγοῦσαν στὴ μία ἢ τὴν ἄλλη ἄποψη γιὰ τὴν ἐμφάνιση τῆς ζωῆς. Ἔγραφαν ἔχοντας κατὰ νοῦ τὸν χριστιανικὸ ἀντίπαλο καὶ τὸ κατὰ πόσο ἀπὸ τὰ γραπτά τους θὰ ἔβγαινε τὸ συμπέρασμα ὅτι περιττεύει κάθε ἀναφορὰ (κι ἀνάγκη) σὲ ὑπερφυσικὸ θεὸ ποὺ ἐπεμβαίνει (εἰδικότερα, σὲ τακτὰ χρονικὰ διαστήματα ἢ κάθε στιγμή). Ἦταν ἡ ἀπαρχὴ τῆς βιολογίας (καὶ τῆς Ἐξέλιξης), δηλαδή, γεμάτη ἀπὸ φιλοσοφικὲς προϋποθέσεις καὶ ἀπόψεις γιὰ τὶς ἰδιότητες καὶ δυνατότητες τῆς ἀνόργανης ὕλης, καὶ ὄχι χειροπιαστὲς ἀποδείξεις. Καὶ σήμερα, τὸ ἴδιο ἰσχύει, ἁπλὰ εἶναι καταχωνιασμένο ὡς αὐτονόητο. Ποὺ δὲν εἶναι. Ὅμως ὅσοι δὲν ἔχουν παρατηρήσει ἀκόμη νὰ προκύπτει ζωὴ ἀπὸ τὸ ἀνόργανο, νοιώθουν τόσο ἀσφαλεῖς μὲ τὴν ἄποψη ὅτι Ἐπιστήμη δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ φιλοσοφικὴ-μεταφυσικὴ πάρλα (ὅπως οἱ θεωρίες τῶν παπάδων καὶ τῶν μὴ θετικῶν ἐπιστημῶν). Ὅτι εἶναι «καθαρὰ γεγονότα» μὲ τὴ θεωρία νὰ βασίζεται σὲ σκέτα καθαρὰ γεγονότα. Τί νὰ γίνει, καθένας πρέπει νὰ ἔχει κάτι ποὺ νὰ τὸν καθησυχάζει ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν ἀλήθεια.

Posted in επιστήμη | Tagged , | Σχολιάστε

Τσιόδρας: «Χτύπα ξύλο»

Σύμφωνα μὲ τὸ εἰδωλολατριστὰν τῶν «κι ἐμεῖς Χριστιανοὶ εἴμαστε ἀλλὰ δὲν μᾶς πειράζει νὰ κλείσουν οἱ ἐκκλησίες», τὸ «χτύπα ξύλο», τὸ «φτοὺ κακά», τὸ «μπὲς μὲ τὸ δεξί», καὶ ἄλλα τέτοια εἶναι ὁ ἀληθινὸς Χριστιανισμός. Τώρα, γιατί χτυπᾶ ξύλο ὁ Τσιόδρας (ἐπειδὴ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο εὐχήθηκε νὰ μὴν πάθει ποτὲ Ἔμπολα καὶ ἔτσι χρειαστεῖ νὰ κάνει τὸ σχετικὸ ἐμβόλιο, ἢ ἐπειδὴ φοβήθηκε τὸ ἐμβόλιο ποὺ ἀμέσως μετὰ θὰ ἔκανε;), εἶναι ἄγνωστο καὶ ἀδιάφορο. Σημασία ἔχει ἡ κίνηση. Ἀντὶ νὰ εἰρωνεύεστε τὰ χριστιανικὰ θαύματα, νὰ εἰρωνευτεῖτε πρῶτα τὶς παγανιστικές σας (ἢ τῶν δικῶν σας) συνήθειες, κι ἔπειτα ὅποιον νομίζει ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι οἱ παγανιστικὲς πρακτικές -προκειμένου ἔτσι νὰ πείσετε γιὰ τὴ χριστιανικότητα τοῦ κλεισίματος τῶν ἐκκλησιῶν. Τὸ ὅτι αὐτὲς τὶς πρακτικὲς «τὶς ἐφαρμόζουν οἱ πιὸ πολλοὶ Χριστιανοὶ» σὲ μιὰ χώρα ὅπου καμμιὰ κατήχηση δὲν γίνεται (προκαταρκτικὴ ἢ στὴν παιδικὴ ἡλικία) κι ὅπου σοῦ λένε οἱ πανάσχετοι τὸ ἀπίθανο «αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες κι ὄχι ὁ Χριστὸς», δὲν εἶναι σοβαρὸ ἐπιχείρημα. Τὸ τί εἶναι Χριστιανισμὸς τὸ καθόρισαν οἱ ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι, οἱ Σύνοδοι μιὰ γιὰ πάντα. Ἐσεῖς ἤρθατε τελευταῖοι, κι ἅμα δὲν σᾶς ἀρέσει, νὰ πᾶτε σὲ ἄλλο μαγαζί, ὄχι νὰ φαντασιώνεστε ὅτι συνεχίζετε τὸν Χριστιανισμό. Ἄλλο τὸ κατ’ οἰκονομίαν, κι ἄλλο ἡ διαστρέβλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Κρατῆστε τοὺς χρήσιμους ἀνίδεούς σας γιὰ τὸ θεματικὸ πάρκο τῆς τρισχιλιετοῦς συνέχειας τοῦ Ἑλληνισμοῦ (μόνο νὰ ξέρετε ὅτι οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι, τοὺς ὁποίους καπηλεύεστε μὲ σκοπὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, χλεύαζαν αὐτὰ τὰ ἔθιμα), ἀλλὰ μὴν μᾶς παρουσιάζετε τὸν Χτύπα Ξύλο καὶ τὶς λαϊκιὲς ἐκδοχές του ὡς κάτι ποὺ ἔχει χριστιανικὰ σημασία, ὡς κάτι ποὺ ὑποδηλώνει τὴ φωνὴ τοῦ (χριστιανικοῦ) λαοῦ -ποὺ πατᾶ στὴν ἐκκλησία μόνο στὴ βάφτιση καὶ στὴν κηδεία του. (Καὶ στὰ πανηγύρια, «γιὰ τὰ πανηγύρια».) Ἐπειδὴ βρήκατε πολυάριθμους τοὺς κάθε λογῆς πρόθυμους καὶ τοὺς ἀνίδεους, δὲν σημαίνει ὅτι ἡ ἄποψή σας ἔπαψε νὰ εἶναι ἀνάξια λόγου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Κλεάνθης Γρίβας: ἐμβόλια

Δὲν ἔχει γίνει κανένας δημόσιος διάλογος πάνω σὲ τουλάχιστον κάποια ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ θίγονται στὸ ἄρθρο τοῦ Γρίβα. Ὅλοι βιάζονται νὰ τσουβαλιάσουν ὅποιον δὲν ἔχει τὴν ἀρεστὴ ἄποψη. Ἴδιος ὅποιος λέει τὰ γνωστὰ περὶ γριπούλας, ἴδιος κι ὅποιος κάνει λόγο γιὰ σειρὰ ἀπὸ ἀναφερθέντα προβλήματα ἢ ζητήματα: «Ἀρνητὲς» καὶ «συνωμοσιολόγοι».

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

οἰκουμενικά

…Περιώνυμοι διαφωτιστὲς τοῦ 18ου αἰ. ἐπιστράτευσαν ἐναντίον τοῦ χριστιανικοῦ οἰκουμενισμοῦ ἕναν γεωγραφικὸ ἢ ἱστορικὸ-κοινωνιολογικὸ σχετικισμό, ὁ ὁποῖος σκόπευε νὰ καταδείξει τὴν ἀποφασιστικὴ ἐπιρροὴ τέτοιων ἐγκόσμιων παραγόντων πάνω στὴ διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς πίστης γιὰ νὰ ὑποσκάψει ἔτσι τὶς θεολογικὲς ἀξιώσεις ἀλήθειας καὶ ἰσχύος. Ταυτόχρονα οἱ ἴδιοι αὐτοὶ διαφωτιστὲς καταπολεμοῦσαν τὸ περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς-ἀσκητικῆς ἠθικῆς καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πρακτικῆς ἐπικαλούμενοι οἰκουμενικὲς ἀρχές.

Π. Κονδύλης, Ἀπὸ τὸν 20ὸ στὸν 21ο αἰώνα.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

ἡ ἄλλη ὄψη

Ἡ σημερινὴ ἄποψη ὅτι «Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι μὲ τὸ μέρος τῆς Ἐπιστήμης» εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τῆς παλαιότερης ἄποψης ὅτι «Ἡ Ἐπιστήμη εἶναι ἀριστερή (μαρξιστική)» . Ὁ μαρξισμὸς ὡς (κατεξοχήν) Ἐπιστήμη. Ὅταν λέει λοιπὸν τὸ ἕνα, ἐννοεῖ καὶ τὸ ἄλλο. Ἐπαναδιατυπώνει τὸ παλιὸ διὰ τοῦ νέου.

Γιὰ τοὺς φιλελέδες δὲν ἔχω ἀντίστοιχο ρητό. Ἄλλωστε αὐτοὶ εἶναι τῆς «διαρκοῦς μεταρρύθμισης» στὰ πάντα (στὴ δουλειά, στὴν κοινωνία, στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις), τὴν ὁποία ἀνάγουν σὲ οὐσία τῆς Ἐπιστήμης καὶ τὴν ὁποία ὑπερασπίζονται μὲ λύσσα. Στὴν ὑπεράσπισή τους αὐτήν, φυσικά, δὲν ζήτησαν συγγνώμη ἀπὸ ὅσους ἔφαγαν «ἐπιστημονικὰ ἐλεγμένες κονσέρβες» τὸ 1980 (ἢ ἄλλα τρόφιμα), μὲ τὰ καρκινογόνα συντηρητικὰ. Τὰ θύματα αὐτά, βλέπετε, ἦταν θυσία στὸ βωμὸ τῆς Γνώσης-Ἐπιστήμης, κι εὐτυχῶς ποὺ πέθαναν, οἱ βλάκες, γιὰ νὰ μάθουμε κι ἄλλα. Τὸ τελευταῖο εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ «ἄχ, δὲν λυπᾶστε καθόλου γιὰ τοὺς γέρους ποὺ πεθαίνουν».

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἑορταστικὲς συζητήσεις στὰ σαλόνια τους

Εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι ὅταν οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὴν ἀλήθεια του ἐπαινοῦν ἀποσπασματικὰ κι αὐθαίρετα-τυχαῖα διάφορες ρήσεις τῶν Πατέρων γιὰ τὴν Ἐπιστήμη ἢ τὴν κοινωνικὴ ἀδικία ἢ γιὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο θέμα, τὸ κάνουν μὲ τὸ σκοπὸ τῆς ἀποδόμησης τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὄχι τῆς ἀνάδειξής του. Γιατὶ, λ.χ. ὁ Μ. Βασίλειος κ.ἄ. Πατέρες, σαφῶς ὅταν ἐπαινοῦν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ δὲν τὴν ἀπορρίπτουν, αὐτὸ δὲν τὸ κάνουν γιὰ νὰ ἀνατιμήσουν τὴν Ἐπιστήμη ὡς ἀνώτερη ἢ ἀποτελεσματικότερη τῆς Πίστης, ἢ γιὰ νὰ προβοῦν σὲ κάποιον καρτεσιανὸ διαχωρισμὸ σώματος/ὕλης καὶ ψυχῆς/πνεύματος (μὲ τὴν Ἐκκλησία ἁρμόδια καὶ δικαιούμενη νὰ ὁμιλεῖ ἀποκλειστικὰ διὰ τὴν ψυχήν καὶ «γιὰ τὸν ἄλλο κόσμο»), ἀλλὰ γιὰ νὰ τοποθετήσουν τὴν Ἐπιστήμη μέσα σὲ ἕνα «χριστιανικὸ σύμπαν» (ἕνα σύμπαν ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνεται ὁ Χριστιανισμός), γιὰ νὰ τὴ βάλουν στὴν πρέπουσα (καὶ ἀξιόλογη ἀλλὰ) δευτερεύουσα θέση της. Ἀντίθετα, ὅταν οἱ «φιλοχριστιανοὶ» καισαριστὲς κι ἐπιστημονιστὲς παραθέτουν μὲ θαυμασμὸ (ὑποκριτικὸ ἢ μή) τὸν ἀκριβῶς ἴδιο πατερικὸ ἔπαινο πρὸς τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὸ κάνουν γιὰ νὰ ἐξουδετερώσουν τὴν χριστιανικὴ προτεραιότητα τῆς πίστης καὶ λατρείας, γιὰ νὰ αἰφνιδιάσουν καὶ νὰ ἐξουδετερώσουν «μὲ (τάχα) χριστιανικὰ ἐπιχειρήματα» τὰ ἐπιχειρήματα τῶν Χριστιανῶν συνομιλητῶν τους γιὰ τὴν ἀντικειμενικὴ ἀναγκαιότητα καὶ προτεραιότητα τῆς πίστης καὶ τῆς λατρείας. Αὐτό, φυσικά, οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ γνωρίζουν (ὡς πολιτικὰ ὄντα), ὄχι ὅμως καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ νομίζουν ὅτι θὰ προσελκύσουν τὶς ἀθεϊστικὲς παγοκολῶνες μὲ τέτοια ρητά. Τὸ ἴδιο ἔχει γίνει καὶ μὲ τὰ ρητὰ τῶν Πατέρων περὶ πλούτου καὶ κοινωνικῆς ἀδικίας (μὲ συνενοχὴ ἄθεων καὶ Ἀριστεροχριστιανῶν), τὰ ὁποῖα παρατίθενται ἐκτὸς νοηματικῆς συνάφειας τοῦ κειμένου τοῦ ἑκάστοτε ἐκκλησιαστικοῦ Πατέρα (βλ. ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ κι ἐδῶ). Γενικά, παραθέτουν χριστιανικὰ κείμενα, ἱερά, λειτουργικὰ καὶ πατερικά, γιὰ νὰ ἀναδείξουν τὴν περιεκτικότητα καὶ ἀνωτερότητα τοῦ διαφωτιστικοῦ ἢ τοῦ μεταμοντέρνου κοσμοειδώλου τους -ὄχι γιὰ νὰ ἐπαινέσουν τὸ Χριστιανισμὸ ὡς Ἀλήθεια. Μὴν ξεχνᾶμε ἄλλωστε, τὴν πρόσφατη λόγῳ τοῦ προσφυγικοῦ ζητήματος, τερατώδη διαστρέβλωση ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων (Μ. Πέμπτης) ἀπὸ τὴν ἄθεη προσφυγικὴ Ἀριστερά. Σήμερα, ἔχουμε τοὺς ἄθεους ἐπιστημονιστές, Ἀριστερούς, Κεντρώους καὶ Δεξιούς, νὰ κάνουν τὸ ἴδιο μὲ ἄλλα χριστιανικὰ κείμενα.

Ἄν, φυσικά, ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διαμαρτυρόταν γιὰ τὴ διαστρέβλωση αὐτή, ὅλα θὰ ἦταν εὐκολότερα. Προσοχὴ στοὺς φιλοχριστιανοὺς λύκους, λοιπόν, ποὺ στὸ ἑπόμενο στάδιο -ὅταν δὲν περάσει ἡ ἀπάτη τὴν ὁποία ἐπιχειροῦν μὲ τὴν προαναφερθεῖσα συλλογιστική τους- κηρύττουν ἐπιπληκτικὰ στοὺς Χριστιανοὺς καὶ τὸ τί εἶναι ὁ «ἀληθινὸς Χριστιανισμός».

Posted in επιστήμη, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

συντηρητικὰ ἀδιέξοδα

Ἡ κριτικὴ τῶν συντηρητικῶν στὸν αἰώνιο ἀστό (ἴσως καὶ Ἑβραῖο ἀλλὰ εἶναι δευτερεῦον*) καὶ στὸν κόσμο τοῦ χρήματος ποὺ ἐμφανίστηκε μετὰ τὸν ὕστερο Μεσαίωνα καὶ ἐπικράτησε μετὰ τὸ 1789 καὶ σήμερα φτάνει στὸν τεχνοφασισμὸ μὲ τὴν ἕνωση κινεζικοῦ καὶ δυτικοῦ αὐταρχισμοῦ, δὲν λαμβάνει ὑπόψη τὶς προϋποθέσεις τῆς ἐμφάνισης καὶ κυριαρχίας αὐτῆς. Ἐπιπλέον, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἕλληνες συντηρητικούς, αὐτοὶ εἶναι ἐνσωματωμένοι στὴν δυτικομεσαιωνικὴ λογική, δηλαδὴ θὰ σοῦ μιλήσουν γιὰ ἱππότες κ.λπ., καὶ λιγότερο γιὰ τὸ Βυζάντιο στὸ ὁποῖο προσφέρουν lip service μόνο. Τὸ τρίτο καὶ ἀστεῖο φαινόμενο εἶναι ὅτι οἱ συντηρητικοὶ στὴν πραγματικότητα ἀποδέχονται πράγματα ποὺ γιὰ τοὺς (κατὰ τοὺς ἴδιους) ἰδεολογικοὺς προγόνους τους θεωροῦνταν φρικαλέα, ὅπως τὸ ἑνιαῖο συγκεντρωτικὸ κράτος καὶ τὴν ἔστω «λελογισμένη» ἐλεύθερη ἀγορά.

Χονδρικά, ὁ φεουδαλισμὸς ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἀσταμάτητων εἰσβολῶν ὣς τὸν 10ο αἰ. (Γερμανοί, Οὖννοι, Ἄραβες, Νορμανδοί, Οὖγγροι) καὶ κατάρρευσης τῆς προσπάθειας γιὰ ἐπαναδημιουργία ἑνὸς συγκεντρωτικοῦ κράτους μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους στὴ Δύση, καθὼς καὶ τῆς ἀβεβαιότητας ἡ ὁποία ἔκανε τοὺς ἀνθρώπους νὰ τίθενται ὑπὸ τὴν προστασία κάποιου ἰσχυρότερου καὶ ταυτόχρονα νὰ θέτουν, οἱ ἴδιοι, κάποιους ἄλλους ὑπὸ τὴ δική τους προστασία. Τὸ μωσαϊκὸ διαφορετικῶν κανόνων, νόμων κ.λπ., ἡ ἔλλειψη τροφῆς καὶ ἀσφάλειας, ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ καταστροφὴ τῶν ὁδικῶν δικτύων, ἡ αὐτάρκεια τῶν φεουδαλικῶν ἀγροκτημάτων (ἀφοῦ τὸ ἐμπόριο ἦταν μικρό) ἦταν οὐσιαστικὲς προϋποθέσεις γιὰ μιὰ λίγο-πολὺ μὴ χρηματικὴ οἰκονομία. Ἀντίστροφα, ἡ γεωργικὴ ἐπανάσταση στὴ Δύση (σιδερένιο ὑνί, ἄλογο ἀντὶ βοδιοῦ, τριπλὸ σύστημα ἀντὶ διπλοῦ γιὰ τὴν ἀγρανάπαυση) ὁδήγησε σὲ αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ καὶ σὲ πλεόνασμα τροφίμων. Αὐτὸ ὁδήγησε στὸ ἐμπόριο τῶν πλεοναζόντων τροφίμων καὶ στὴν ἐκχέρσωση ἀκατοίκητων ἐκτάσεων γιὰ νὰ κατοικηθοῦν ἀπὸ τὸν ἐπιπλέον πληθυσμό, καθὼς καὶ στὴν ἀκόμη μεγαλύτερη αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ, στὸν ἐκχρηματισμὸ τῆς οἰκονομίας καὶ ἐντὸς τῶν γαιοκτημάτων (πληρωμὴ σὲ χρῆμα ἀντὶ σὲ εἶδος), στὴν ἀπελευθέρωση τῶν δουλοπαροίκων, στὴ δημιουργία πόλεων καὶ ἀστῶν ποὺ ἤθελαν νὰ ἐναντιωθοῦν στὰ προνόμια τῶν φεουδαρχῶν-ἐπισκόπων, πράγμα ποὺ κατάφεραν τὸ 1789 , καὶ στὴ δημιουργία ἑνὸς «ἐθνικοῦ» κράτους στὸ ὁποῖο ἴσχυαν οἱ ἴδιοι ἐμπορικοὶ κ.ἄ. νόμοι πέρα ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τῶν μικρῶν φεούδων. Χρειάζονταν φυσικὰ καὶ οἱ διάφορες ἐκστρατεῖες γιὰ πλιάτσικο στὴν Ἀνατολή, ποὺ ἀπέφεραν ἕνα πρωτογενὲς κεφάλαιο γιὰ τὴν ἑπόμενη ἐπέκταση, ἐκείνην στὴν Ἀμερική. Ἀλλὰ καὶ χωρὶς αὐτές, εἶχε σπάσει ὁ κύκλος τῆς οἰκονομίας τῆς αὐτάρκειας καὶ εἶχε τελειώσει ὁ κατακεκερματισμὸς τοῦ χώρου.

Οἱ σημερινοὶ συντηρητικοὶ κι ἐνίοτε «ἀκροδεξιοὶ» ποὺ θρηνοῦν γιὰ τὴν κυριαρχία τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ χρήματος ἔναντι τῶν «Ἰδεῶν» δὲν μποροῦν νὰ προτείνουν κάτι διαφορετικό, εἰδικὰ ὅταν συμμερίζονται (ὡς μὴ-βυζαντινοί, παρὰ τὸν φαινομενικὸ φιλοβυζαντινισμό τους) τὶς φεουδαλικὲς ἀξίες. Ἄραγε, πῶς θὰ μποροῦσε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία νὰ γίνει τὸ ἰδεολογικὸ ἀντίβαρο ἐνάντια σὲ ὁποιαδήποτε ἐξέλιξη πρὸς τὸν ἀστισμὸ ὅταν ἀφενὸς οἱ ἐπισκοπικὲς θέσεις ἦταν, οἱ ἴδιες, φέουδα (δηλαδή, οἱ ἐπίσκοποι ἦταν φεουδάρχες), ἀφετέρου ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶχε γίνει κράτος, μὲ στρατό, ποὺ δανειζόταν κ.λπ.; Ἀσφαλῶς κάποιες παραλλαγὲς θὰ ἦταν καλύτερες, ὅπως τὸ νὰ μὴν ἐπικρατοῦσαν στὴ Γαλλία οἱ Ἰακωβίνοι τὸ 1789. Καὶ ἀσφαλῶς δὲν θεωρῶ ἀναπόφευκτο τὸ 1204 καὶ τὴ βυζαντινὴ κατάρρευση, ἀλλὰ καθαρὰ ζήτημα τύχης. Ἐὰν στὴ θέση τοῦ Κωνσταντίνου Μονομάχου ἦταν ὁ Γεώργιος Μανιάκης, οἱ ντετερμινιστικὲς ἀπόψεις περὶ βυζαντινῆς παρακμῆς καὶ ὑποταγῆς στὶς «ὑπέρτερες» τεχνολογικὰ κ.λπ. δυτικὲς δυνάμεις θὰ ἔμεναν στὴ σφαίρα τῆς φαντασίας.

Οἱ συντηρητικοί, ποὺ δὲν γνωρίζουν καὶ ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν τὸ βυζαντινὸ μεῖγμα θεοσέβειας καὶ ἐγχρήματης οἰκονομίας (καὶ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ τόκου ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ κράτος), ἀδυνατοῦν νὰ χωνέψουν καὶ διάφορες βυζαντινὲς πρακτικές, ὅπως τὸ ὅτι δὲν ἐπιτρεπόταν ποσοστὸ κέρδους πάνω ἀπὸ ἕνα σημεῖο. Εἶναι «ἀντικομμουνιστὲς ὑποστηρικτὲς τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς», ἐνῶ στὸ Βυζάντιο ὑπῆρχαν οἰκονομικοὶ περιορισμοί. Στὸ σημεῖο αὐτό, θέλοντας καὶ μή, ρητὰ καὶ μή, ἑνώνονται μὲ τοὺς φιλελέδες, ποὺ θεωροῦν τέτοια γνωρίσματα ὡς αἰτία τῆς ὑποταγῆς τοῦ Βυζαντίου στὴν οἰκονομικὰ ἀναπτυσσόμενη Δύση. Στὴν πραγματικότητα, τὸ Βυζάντιο κατέρρευσε ἐπειδὴ αἴροντας τοὺς περιορισμοὺς ἐνάντια στὸ ἀπεριόριστο κέρδος προκάλεσε ἐμφύλιες ἀντιπαλότητες μεταξὺ Δυνατῶν καὶ λαοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἐξαφάνιση τῆς ψυχικῆς συνοχῆς ποὺ ἦταν ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση Τούρκων καὶ Δυτικῶν. Ἡ ψυχικὴ ἐκείνη συνοχὴ (καὶ ἡ ἰσότητα) ὑφίστατο στὸν καιρὸ τῶν ἀραβικῶν ἐπιδρομῶν, τὶς ὁποῖες ὁ βυζαντινισμὸς ἀπέκρουσε. Ἡ «λελογισμένη ἐλεύθερη ἀγορὰ» τῶν ἑλλήνων συντηρητικῶν παραγνωρίζει οὐσιώδη γνωρίσματα, ὅπως τὴν ἀέναη ἐπεκτατικότητα τῆς ἀγορᾶς. Εἶναι ἕνα ἀπομεινάρι τῆς σκέψης ἀπὸ τὸ μεταπολεμικὸ δυτικὸ κράτος.

Ἔτσι, οἱ συντηρητικὲς κατάρες γιὰ τὸν ὑλισμό, γιὰ τὴν αὐτάρκεια, γιὰ τὸν καπιταλισμό (ἢ καὶ γιὰ τοὺς Ἑβραίους) καὶ τὴν ἐκπτώχευση ποὺ τώρα αὐτὸς προκαλεῖ, βασίζονται στὸ κενό. Ὄχι γιατὶ οἱ ἐκτιμήσεις τῶν συντηρητικῶν γιὰ τὸν καπιταλισμὸ εἶναι ἐσφαλμένες, ἀλλὰ γιατὶ πατᾶνε σὲ δύο βάρκες, καὶ μάλιστα σκέφτονται ὡς «ἱππότες».

* Ὁ μύθος τοῦ ὑλιστῆ τοκογλύφου Ἑβραίου ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Χριστιανοὶ τῆς Δύσης τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ ζητᾶ τόκο. Ὡς μὴ Χριστιανὸς ἦταν ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν δυτικὴ χριστιανικὴ ἑρμηνεία τοῦ τόκου. Στὴν πραγματικότητα, οἱ ἴδιοι οἱ δυτικοὶ Χριστιανοὶ προτοῦ νομιμοποιήσουν τὸν τόκο (ἐπανερμηνεύοντας τὴ χριστιανικὴ ἑρμηνεία τοῦ τοκισμοῦ) ἔβρισκαν διάφορα κόλπα, ὅπως οἱ σημερινοὶ Μουσουλμάνοι, ὥστε νὰ ἐπιστρέφεται στὸ δανειστὴ ποσὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅσο δάνεισε.

Posted in Δύση, οικονομία | Tagged , , | 3 Σχόλια

Στὸ φέουδο

Ὁ κατώτερος τύπος χωρικοῦ στὸ ἀγρόκτημα ἦταν ὁ δουλοπάροικος, ποὺ κατὰ κανόνα ἦταν δεμένος μὲ τὴ γῆ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὴν ἀφήση χωρὶς τὴ συναίνεση τοῦ κυρίου καὶ τὴν πληρωμὴ ἑνὸς προστίμου. Ἐξ ἄλλου ὁ κύριος δὲν μποροῦσε νὰ ἐξώση τὸν δουλοπάροικο ἀπὸ τὸ κτῆμα, οὔτε νὰ τὸν χωρίση ἀπὸ τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά του. Πολλοί, ἂν ὄχι οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς χωρικούς, ἦσαν δουλοπάροικοι ἕως τὰ τέλη τοῦ δωδεκάτου αἰῶνος. Ἕνας ἀνώτερος τύπος χωρικοῦ ἦταν ὁ καλλιεργητὴς ποὺ ἐπλήρωνε ἕνα τύπο ἐνοικίου γιὰ τὴ γῆ του καὶ δὲν ἦταν δεσμευμένος μὲ τὸ γαιόκτημα. Ἦταν ἴσως ἀπόγονος ἑνὸς ἀπὸ τὴν τάξι τῶν μικρῶν ἐλευθέρων ἀγροκτημόνων ποὺ εἶχαν παραδώσει τὸ κτῆγμα τους στὸν ἄρχοντα σὲ ἀντάλλαγμα τὴν προστασία καὶ ἀργότερα ὑποβιβάσθηκε σὲ κατάστασι ἐξαρτήσεως. Ὁ ὑψηλότερος τύπος χωρικοῦ ἦταν ὁ ἐλεύθερος κτηματίας, ποὺ ἐξουσίαζε τὸ κτῆμα του, ἀλλὰ σὲ μερικὲς περιπτώσεις ὑπαγόταν στὴ δικαιοδοσία τοῦ τοπικοῦ ἄρχοντος.

Ἡ ζωὴ τοῦ χωρικοῦ ἦταν δύσκολη. Ἐργαζόταν πολλὲς ὧρες, συνήθως στὰ χωράφια, ἀπὸ τὴν αὐγὴ ἕως σχεδὸν τὴν δύσι τοῦ ἡλίου. Ἡ σύζυγός του συνήθως περιποιώταν τὴν καλύβα καὶ τὴν οἰκογένεια ἢ μπορεῖ νὰ ἐργαζόταν ἐπίσης στὰ χωράφια, ἂν ἦταν ἀνάγκη. Ἦταν ἕτοιμος γιὰ κάθε νεῦμα καὶ πρόσκλησι τοῦ ἄρχοντος, ἂν καὶ μερικοὶ κανόνες, «συνήθειες» τοῦ γαιοκτήματος ὅπως ἐλέγονταν, ὑπετίθετο ὅτι περιώριζαν τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ κυρίου. Ἀλλ’ ὁ ἄρχων μποροῦσε νὰ παρακάμψη εὔκολα αὐτοὺς τοὺς περιορισμούς, ἰδίως μὲ τὴν ἐπίκλησι τῆς ἀγγαρείας […]

Τὰ σπίτια τῶν χωρικῶν ἦσαν ὑγρά, ἀκάθαρτα καὶ σκοτεινά. Λίγο τεχνητὸ φῶς ὑπῆρχε. Τὰ κερδιὰ ἦσαν ἀκριβά. Οἱ χωρικοὶ ἐκοιμώνταν μὲ τὰ ἐνδύματά τους σ’ ἕνα σωρὸ ἀκάθαρτου καὶ ὑγροῦ ἀχύρου. Ἂν ἦσαν ἀρκετὰ εὔποροι νὰ ὑποστοῦν τὰ ἔξοδα, ἐκοιμώνταν σ’ ἕνα ξύλινο κρεββάτι. Ἡ δίαιτά τους ἦταν ἁπλῆ καὶ ἀμετάβλητη. Ἦταν συχνὰ σπάνια, καὶ ἀκόμη ἀνασφαλές, νὰ πίνουν νερό. Οἱ χωρικοὶ στὸν νότο, ὅταν μποροῦσαν ν’ ἀποκτήσουν, ἔππιναν φθηνὸ κρασί. Οἱ χωρικοὶ στὸν βορρᾶ ἔπιναν μηλίτη ἢ μπύρα, ὅταν ἦταν διαθέσιμα. Οἱ χωρικοὶ ἐμαστίζονταν ἀπὸ σιτοδεία καὶ συχνὲς ἐπιδημίες. Ἡ ζωὴ στὸ γαιόκτημα ἦταν μᾶλλον μονότονη, ‘ἂν καὶ ὑπῆρχαν εὐκαιρίες γιὰ διασκέδασι καὶ εὐθυμία. […]

Ὅταν ἦταν δυνατό, ἡ Ἐκκλησία κατέβαλλε προσπάθεια νὰ μετριάση τὴν σκληρὴ ζωὴ τῶν χωρικῶν. Γιὰ θρησκευτικοὺς λόγους καὶ γιὰ νὰ εὐκολύνη κατὰ τὸ δυνατὸ τὴ ζωὴ τῶν χωρικῶν, ἀπαιτοῦσε νὰ μὴν ἐργάζωνται στὶς ἑορτὲς ποὺ ἦσαν πολυάριθμες. […] Κατὰ τὶς ἑορτὲς ὁ λαὸς συγκεντρώνονταν στὴν αὐλὴ τοῦ ναοῦ γιὰ νὰ χορεύση καὶ τραγουδήση, σύμφωνα βέβαια μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανονισμούς. Μποροῦσαν ἐπίσης νὰ παιχθοῦν κῦβοι, ἂν καὶ ἡ Ἐκκλησία δυσαρεστιόταν ἀπὸ τὴ χαρτοπαιξία. […]

Κοινότερος (φόρος) ἦταν ἡ ἀποκοπή, ποὺ ἐπληρωνόταν κάθε ἔτος στὴν συγκομιδὴ ἀπὸ τὸν δουλοπάροικο, τὸν καλλιεργητὴ καὶ ἴσως τοὺς λίγους ἐλευθεροκτήμονες. Ἡ ἀποκοπὴ ἐπληρωνόταν ἀπὸ τὴν οἰκογένεια ὡς ὁμάδα. Ὁ δουλοπάροικος ἦταν συνήθως φορολογητέος κατὰ τὸ ἔλεος τοῦ κυρίου, ἀλλὰ στὴν περίπτωση τοῦ καλλιεργητοῦ καὶ τοῦ ελευθεροκτηματία ἐπληρωνόταν ἕνα «ἐθιμικὸ» ποσό. Ὁ ἄρχων εἰσέπραττε ἐπίσης ἕνα εἶδος ἐμμέσου φόρου ἀπαιτώντας ἀπὸ τοὺς χωρικούς του νὰ χρησιμοποιοῦν, πληρώνοντας γιὰ τὴν χρῆσι, τὸν μύλο, τὸ ἀρτοποιεῖο καὶ τὸ σιδηρουργεῖο του (ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὰ ὀνομάσωμε δημόσιες χρήσεις), στὰ ὁποῖα εἶχε πλῆρες μονωπόλιο καὶ τὰ ὁποῖα κάθε χωρικὸς ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιῆ μὲ ἀπειλὴ αὐστηρᾶς ποινῆς. Ἐπὶ πλέον ὁ δουλοπάροικος ἔπρεπε νὰ πληρώνη στὸν κύριό του γιὰ τὸ δικαίωμα νὰ νυμφευθῆ σὲ ἄλλο κτῆμα καί, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ κύριος, νὰ κληρονομήση τὴν περιουσία τοῦ πατέρα του. Ὁ ἄρχων εἶχε τὸ δικαίωμα, ὅταν ταξίδευε διαμέσου τῆς περιοχῆς, νὰ τρέφεται καὶ στεγάζεται, αὐτὸς καὶ ἡ συνοδεία του, μὲ ἔξοδα τῶν χωρικῶν.

Κ. Γιαννακόπουλου, Μεσαιωνικὸς δυτικὸς πολιτισμὸς καὶ οἱ κόσμοι τοῦ Βυζαντίου καὶ τοῦ Ἰσλάμ, Θεσσαλονίκη 1993

Posted in Δύση, Μεσαίωνας | Tagged , | 1 σχόλιο

Νίκος Ἐγγονόπουλος: 27 Δεκεμβρίου 537

Πηγή

71378_2000_2000

Εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἡ ἐπίκληση καὶ ἀνάσυρση τῆς «παράδοσης» ἀπὸ τὸν Ἐγγονόπουλο ἢ διάφορους μουσικοὺς τοῦ ’60, καὶ ἡ ἀνάσυρσή της ἀπὸ τοὺς σύγχρονους θαυμαστὲς τοῦ Ἐγγονόπουλου ἢ τοῦ Σεφέρη κ.ἄ. Ὁ Ἐγγονόπουλος κ.λπ. δημιουργοῦσαν μέσα σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ἀκόμη πίστευε, ἐκκλησιαζόταν, νήστευε κ.λπ. Τὴν ἀφουγκράζονταν, τὴν σέβονταν, ἀκόμη κι ἂν δὲν πίστευαν. Σήμερα, δὲν ὑπάρχει τέτοια κοινωνία, ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καὶ τέτοια τέχνη. Οἱ σύγχρονοι καλλιτέχνες, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν θεωροῦν ὅτι πρέπει αὐτοπεριοριζόμενοι νὰ ἀναπαραγάγουν τὴν τέχνη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀναπαράγουν τὴν τέχνη ποὺ εἶναι ἴδια ἀπὸ τὴν Ἀγγλία ὣς τὴν Ἀθήνα. Οἱ ἐναντίον τους κατηγορίες γιὰ ἀφελληνισμὸ δὲν στέκουν, ὄχι γιατὶ θεωρῶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ αἰσθάνονται ἢ εἶναι Ἕλληνες, ἀλλὰ γιατὶ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἔχει ἤδη ἀφελληνιστεῖ, καὶ συνεπῶς ἡ τέχνη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἀναπαραγάγει τὴν κοινωνία, ἀλλὰ μιὰ κοινωνία ποὺ εἶναι ἀφελληνισμένη. Καὶ δὲν μπορεῖς νὰ ξεφύγεις μὲ ἐναλλακτικὴ τέχνη, γιατὶ ἡ κοινωνία εἶναι ἴδια ἀπὸ Ἀθήνα ὣς Ἀγγλία.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς μὴ καλλιτέχνες: Οἱ σημερινοὶ μὴ ἐκκλησιαζόμενοι, μὴ πιστεύοντες, μὴ νηστεύοντες θαυμαστὲς τοῦ Ἐγγονόπουλου καὶ ἄλλων θέλουν σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο. Θέλουν μιὰ «ἀνανεωμένη παράδοση» δίχως τὸ βασικό της στοιχεῖο: τὴν συνειδησιακὴ εἰλικρινὴ πίστη στὸ Χριστό (ἡ ὁποία πολιτισμικὰ π.χ. ἀρχιτεκτονικά, καταλήγει στὴν Ἁγία Σοφία) μὲ ὅλα τὰ λατρευτικά της αὐτονόητα. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ θαυμάζουν ἕνα πράγμα τὴν οὐσία τοῦ ὁποίου δὲν καταλαβαίνουν καὶ δὲν τοὺς νοιάζει νὰ καταλάβουν. Μπαίνουν στὸ ἑστιατόριο, κι ἀντὶ νὰ παραγγείλουν φαγητὸ, θαυμάζουν τὴν ἀρχιτεκτονική του καὶ κυττοῦν τὶς καρέκλες του. Ὁ αἰσθητικισμὸς μαζὶ μὲ τὸν μεταμοντερνισμό (ἐπίσης, τοὺς ἀρέσουν καὶ οἱ πυραμίδες, καὶ τὸ Λοῦβρο κ.ο.κ., γιατὶ εἶναι, εἴτε τὸ δηλώνουν εἴτε ὄχι, πολίτες τοῦ κόσμου) τοὺς καθιστᾶ θαυμαστὲς-διαστρεβλωτὲς τοῦ Ἐγγονόπουλου καὶ τῆς παλαιότερης π.χ. βυζαντινῆς τέχνης. Ὅπως οἱ ἀστοὶ χρησιμοποίησαν τὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα μόνο ὡς πολεμικὸ ὅπλο κατὰ τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας στὸν ὕστερο Μεσαίωνα, καὶ στὴ συνέχεια τὴν πέταξαν γιὰ χάρη τοῦ πολυπολιτισμοῦ, ἔτσι καὶ οἱ ἄθρησκοι ἢ θρησκευτικὰ ἀδιάφοροι φίλοι τῆς παράδοσης, ἔχουν ἐπιφανειακὴ σχέση μαζί της.

Ἔτσι, ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς ἀνάσυρσης-ἀνάδειξης ἀπὸ ἄσχετους, μοιάζει μὲ βαρετότατες συζητήσεις στὰ καλὰ σαλόνια τῆς ἐποχῆς μας, μὲ γαλλικὰ καὶ μὲ πιάνο. Αὐτοὶ νομίζουν ὅτι προτείνουν στὴν Ἑλλάδα κάτι γιὰ νὰ τὴ σώσουν, ἐγὼ νομίζω ὅτι ἁπλῶς κάνουν τὸ χόμπυ τους.

Posted in ζωγραφική | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ ρεπορτάζ

Ἔκατσα γιὰ ἀλλαγὴ νὰ δῶ τὶς εἰδήσεις. Ἡ μεταφορὰ τῶν ἐμβολίων, τὸ ποιὸς θὰ ἐμβολιαστεῖ πρῶτος καὶ τρίτος, ἔμοιαζαν μὲ πολεμικὰ ἀνακοινωθέντα. Ὁ Στρατὸς θὰ βοηθήσει στὴ μεταφορά: οὔτε στὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία δὲν ἔκανε τόση τιτάνεια προσπάθεια. Στὰ ρεπορτὰζ στὸ δρόμο μὲ τὸν ἁπλὸ κόσμο σχετικὰ μὲ τὸ ἐμβόλιο καὶ τὴν πανδημία, ὅλοι τους ἀπαντοῦσαν τὸ ἴδιο ἀκριβῶς. Θὰ ἦταν γελοῖο νὰ ἀπαξιώνουμε τὴν ΕΣΣΔ ἐπειδὴ συμβούλευε τοὺς πολίτες της νὰ ἀπαντᾶν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὶς ἐρωτήσεις δυτικῶν δημοσιογράφων, γιατὶ οἱ ἕλληνες πολίτες καὶ τὸ λοιμωξιολογικό-δημοσιογραφικὸ καθεστώς τους ἔχουν ξεπεράσει πρὸ πολλοῦ τὴν ΕΣΣΔ. Οὔτε ἕνας πολίτης στὴν κάμερα ὁ ὁποῖος νὰ διαφωνεῖ μὲ τὴν κυρίαρχη γνώμη, καὶ μένει ἀνεξήγητο πῶς τὰ ΜΜΕ καὶ οἱ ἐπιστήμονες ἄρχοντες ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν ἐπικίνδυνη ἐπίδραση τῶν «ἀρνητῶν» ἀφοῦ οἱ τελευταῖοι εἶναι δημοσιογραφικὰ ἀνύπαρκτοι. Πλάνα τῶν εἰδήσεων μὲ οἰκογενειακὴ χριστουγεννιάτικη μάζωξη στὸ τραπέζι, ἐπενδύονται μουσικὰ μὲ μουσικὲς ποὺ θὰ ταίριαζαν μὲ περιγραφὲς σατανιστικῶν συγκεντρώσεων. Ἡ ὀθόνη ἑστιάζει (σὲ ἀργὴ κίνηση) στὸ πέρασμα τοῦ κοινοῦ πιάτου μὲ τὸ κρεατικό (ποὺ ὑποδηλώνει τὸ πέρασμα τοῦ κορωνοϊοῦ ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον), μιὰ καθαρὰ διαβολικὴ ἐνέργεια.

Posted in κοινωνία | Σχολιάστε

κατατάξεις

Εξηγείστε μου γιατί η Ελλάδα κατατάχθηκε 50η στον κόσμο ως προς την αντιμετώπιση του ιού, ενώ η κατάρατη, επάρατη, … και αγελαία Σουηδία πήρε την 37η θέση.

Πηγή

Εἶναι ἁπλό, τὸ Bloomberg εἶναι ψεκασμένοι καὶ ἀρνητές, καὶ στὰ στελέχη τους ὑπάρχουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀνορθολογικὲς ἀντιλήψεις.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

ἡ καλύτερη τῶν κυβερνήσεων

Το δεύτερο είναι η πολιτιστική πολιτική του επίσημου κράτους και των εποπτευόμενων φορέων του. Και τι δεν είδαμε σε αυτό το annus mirabilis: παρδαλοβαμμένους «περιπάτους» και αλουμινένιες ζαρντινιέρες στο ιστορικό Κέντρο, τσιμεντοστρωμένη και σιδεροζωσμένη την Ακρόπολη, κατακαμένες τις Μυκήνες, νόμους που επιτρέπουν τον εκατονταετή «δανεισμό» αρχαιοτήτων στο εξωτερικό, πανσπερμία αγγλισμών εισηχθέντων και επιβληθέντων από τον ίδιο τον επίσημο λόγο των ιθυνόντων, κείμενα λογοκλόπων να πέφτουν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, βιβλία λογοκλόπων να βραβεύονται από την Ακαδημία και το Υπουργείο Πολιτισμού, τον ασφυκτικό κυβερνητικό έλεγχο επί του Τύπου, που δεν μένει βεβαίως χωρίς συνέπειες στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, τη Γιάννα Αγγελοπούλου να προΐσταται της διοργάνωσης των εορτασμών του 2021 κ.ο.κ., κ.ο.κ. Αν πω ότι ποτέ τη χώρα δεν κυβέρνησε τόσο αγράμματη κυβέρνηση όσο η τωρινή, σίγουρα θα θεωρηθώ υπερβολικός, ίσως και ακραίος. Είναι όμως η απόλυτη αλήθεια. Όλες σχεδόν οι προηγούμενες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης είχαν στους κόλπους τους, έστω και ως ανώδυνη γαρνιτούρα ή ως ιδεολογική σημαία ευκαιρίας, κάποιους ευρύτερα γνωστούς διανοουμένους, μια δράκα ανθρώπους της γραφής και της τέχνης. Αυτής εδώ ο καλύτερος συγγραφέας κατά πάσα πιθανότητα είναι ο… Άδωνις Γεωργιάδης.

Πηγή

Σύντομα ἡ δικαιολογία ὅτι παραμονεύει ὁ ΣΥΡΙΖΑ τελειώνει (ὅπως μὲ τὸ Μάτι καὶ τὶς Πρέσπες τὸ 2018 τελείωσε ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐνῶ τὸ 2016 ἦταν κυρίαρχος), καὶ μαζί της τελειώνει ἡ στήριξη (μὲ ἢ χωρὶς ἀστερίσκους) στὸν Μητσοτάκη, καὶ μένει ἀναπολόγητος ὅποιος μὲ τὴ σιωπὴ ἢ τὰ λόγια του τὸν στήριξε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

νεόΤουρκοι

Οἱ Τοῦρκοι ἁρπάζανε τὶς ἐκκλησίες κ.λπ. Ἀλλὰ ὅ,τι ἀπέμενε ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες, δὲν τὸ πείραζαν. Δὲν ἔμπαιναν στὴν ἐκκλησία σὲ ὥρα λειτουργίας. Δὲν ἀπαγόρευαν τὴ λειτουργία στὶς ἐκκλησίες. Δὲν ἔλεγαν ἐὰν πρέπει νὰ ἀσπαζόμαστε ἢ ὄχι τὶς εἰκόνες. Δὲν ἦταν ὑγειονομιστές, ποὺ πιστεύουν ὅτι ἡ Ἐπιστήμη μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει ἕναν σωστὸ τρόπο ζωῆς, μὲ ἀναγκαῖες τὶς κρατικὲς ποινὲς σὲ περίπτωση ἀπειθαρχίας.

Οἱ νεόΤουρκοι τῆς Ἑλλάδας, οἱ πρώην Χριστιανοί, ἐγκαλοῦν ἐμᾶς τοὺς ἐναπομείναντες Ἕλληνες γιὰ «διχασμό» ἐπειδὴ (θέλουμε νά) παραμένουμε πιστοὶ σὲ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἐπὶ 500 χρόνια Τουρκοκρατίας, καὶ πιὸ πρίν, οἱ Ἕλληνες. Πόσο ἐπίκαιρος φαντάζει ὁ Μακρυγιάννης –ποὺ κι αὐτὸν τὸν καπηλεύονται οἱ ὁπαδοὶ τοῦ «μουσειακοῦ Ἑλληνισμοῦ» καὶ τοῦ ἐκκοσμικευμένου πατριωτισμοῦ– ὅταν ἔλεγε ὅτι γλιτώσαμε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο καὶ σκλαβωθήκαμε στὶς ἀκαθαρσίες τῆς Εὐρώπης. Τὸ νὰ τὰ λέει αὐτὰ κάποιος ποὺ εἶχε πολεμήσει τοὺς Τούρκους πρὶν ἀπὸ λίγο, εἶναι ἡ καλύτερη ἀπάντηση στὰ περὶ «ἀδιαφορίας γιὰ τὴ χώρα».

Κοντὰ σ’ αὐτὰ καὶ ἡ μετατροπὴ τῶν ναῶν σὲ κέντρα ἐμβολιασμοῦ. Γιατὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει γίνει (ἢ θέλουν νὰ γίνει) κρατικὴ ΜΚΟ*, φιλανθρωπικὸς ὀργανισμός, γιὰ νὰ εἰσπράττει τὸ χειροκρότημα ὅσων κατὰ τὰ ἄλλα ἢ τὴ μισοῦν ἢ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν πίστη της. Νὰ εἶναι κλειστὲς γιὰ τοὺς πιστούς, δηλαδὴ γιὰ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο κτίστηκαν καὶ ὑπάρχουν, ἀλλὰ ἀνοιχτὲς γιὰ τὸν ἐμβολιασμὸ ἢ σὲ ὁτιδήποτε ἄλλο: Οἱ χοτζικοὶ Ἀλβανοὶ τὶς ἔκαναν ἀποθῆκες, οἱ Σοβιετικοὶ πισίνες καὶ σινεμά, οἱ Τοῦρκοι τζαμιὰ καὶ στάβλους. Καὶ οἱ ἐπιστημονιστὲς νὰ ἐπιμένουν στὸ μανιχαϊστικό τους παραμύθι, ὅτι εἴτε εἶσαι «ἀρνητὴς» εἴτε καθεστωτικός, χωρὶς τρίτη ἐπιλογή. Μία πτυχὴ τῆς συμπεριφορᾶς τους εἶναι ὁ μανιχαϊσμός, τὸ ἄσπρο-μαῦρο.

* Ἀπὸ ἐδῶ: «Κραυγάζοντας γιὰ τὸ ἀκριβοπληρωμένο δικαίωμά σας καὶ τὰ «Εἶχα κι ἄλλα πράγματα νὰ κάνω», ντύνοντάς το μὲ ὡραῖες λέξεις ὅπως «ἀνθρωπισμός», «ἀλληλεγγύη», δὲν διαφέρετε καὶ πολὺ ἀπὸ μεταπολεμικὴ ΜΚΟ. Εἶστε οἱ κατεξοχὴν δικαιωματιστὲς καὶ ἀλληλέγγυοι, κι ὅμως ἐκλαμβάνετε ὡς δικαιωματισμὸ τὸ δικαίωμα ἄλλων στὴ λατρεία, ποὺ τὸ ἔχουμε ἀπὸ τὸ 311 μ.Χ. κι ὄχι χάρη στὸ Μάη τοῦ ’68. Μὴ μᾶς ἀντιμετωπίζετε λοιπὸν, ἐσεῖς οἱ δικαιωματιστὲς ὑπὲρ μιᾶς μεγάλης σὲ διάρκεια (καὶ ἀντιστρόφως ἀνάλογης, σὲ ποιότητα) ζωῆς σας, ὡς ὅμοιους τῶν μεταπολεμικῶν ὁμοίων σας. Ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ἐπίκεντρο κάθε πολιτισμοῦ, καὶ τῆς κοινωνίας, εἰδικὰ τὴς ἑλληνικῆς, κι ὄχι κάποια ἀκόμη σέχτα σὰν τὶς δικές σας, ἢ κλὰμπ ζωόφιλων, ἀριστοκρατικὸ χόμπυ ἢ ΜΚΟ.»

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

μελλοντικά

Αὐτὸ ποὺ ἔλεγε πάνω-κάτω ὁ Ντόκινς, ὅτι ἡ σαβούρα τῆς θρησκείας, τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἠθικῆς δὲν ἀξίζει μία μπροστὰ στὴν Ἐπιστήμη (π.χ. ποὺ θὰ σοῦ παρέχει ἀξιόπιστες καθημερινὲς ὁδηγίες), τὰ παίρνουν ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν τὴν πολιτικοποίηση τῆς ἠθικῆς/τῶν ἠθῶν, δηλαδὴ τὸ πιὸ τρελὸ ὁλοκληρωτικὸ ὄνειρο τῆς Ἀριστερᾶς, καὶ βγάζουν ἕναν ὑγειονομικὸ μαοϊσμὸ μὲ νέα τεχνολογία.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀρειανιστικά

Ὁ κόσμος ποὺ ζοῦμε εἶναι ἀρειανιστικός, ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι γιὰ πολύ. Σιγά, σιγὰ οἱ «πολιτισμικὰ Χριστιανοί», μὲ τὴ θεὰ Ὑγεία τους καὶ τὴν «θρησκεία τῶν Ἑλλήνων» καὶ «ὅλοι Χριστιανοὶ/Ἕλληνες εἴμαστε», νὰ διαχωρίζονται ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς. Μὴν ξεχνᾶτε, ἂν αὐτοὶ σᾶς μιλήσουν γιὰ «ἐμφύλιο» καὶ «διχασμό», πεῖτε τους ὅτι αὐτοὶ εἶναι ἀποστάτες καὶ οἱ ὅμοιοι τῶν (ἐξισλαμισμένων προγόνων τῶν) Τούρκων ἀρνησίθρησκοι: Αὐτοὶ προκάλεσαν τὸν διχασμὸ γιὰ τὸν ὁποῖο κατηγοροῦν τοὺς Χριστιανούς. Αὐτοὶ εἶναι οἱ διχαστικοί, ἐμεῖς ἤμασταν ἐδῶ πρὶν ἀπὸ αὐτούς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἀπόκρυφα Εὐαγγέλια: ὁ Ἰησοῦς

Πέρα ἀπὸ τοὺς φιλελεύθερους προτεσταντίζοντες Δεξιοὺς ποὺ φαντάζονται τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς ὁπαδὸ τῆς διαρκοῦς φιλελὲ μεταρρύθμισης, καὶ τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ τὸν βλέπουν ὡς «ἀνθρωπιστή», ὡς πρωτοκομμουνιστὴ & χίπη ἢ ὡς ἐθνικιστή* (δηλαδή, τὸν ἐντάσσουν στὶς βαρετὲς ἰδεολογικὲς ἀναζητήσεις τοῦ 19ου αἰώνα, καὶ τὰ ἀναμασήματα τοῦ 20οῦ καὶ 21ου), μποροῦμε νὰ δοῦμε καὶ τὴν γνωστικὴ παραμόρφωση τοῦ Ἰησοῦ. Μάλιστα, βλέποντας τί εἴδους παραληρηματικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν Χριστὸ εἶχαν οἱ Γνωστικοὶ καὶ αἱρετικοὶ «Χριστιανοὶ» τοῦ 2ου κ.ἑ. αἰώνα μ.Χ. μποροῦμε νὰ καταλάβουμε καλύτερα πόσο ἀπίθανη εἶναι καὶ ἡ ἄποψη τῶν νεοτερικῶν ἄθεων (δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν) γιὰ τὸ ἴδιο πρόσωπο.

Στὰ «ἀπόκρυφα εὐαγγέλια» παρουσιάζεται ἕνας Ἰησοῦς Χριστὸς ποὺ σκοτώνει ἀνθρώπους (καὶ παιδιά) καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία. Ἕνας Ἰησοῦς ποὺ κάνει ἐπίδειξη γνώσεων, ἕνας δι’ ἀσήμαντη ἀφορμὴ ὑβριστὴς Ἰησοῦς. Ἕνας Ἰησοῦς ποὺ παραληρεῖ γνωστικοὺς ἀκαταλαβίστικους «χρησμοὺς» μονιστικοὺς καὶ μή, ὅμοιος τῆς Πυθίας. Ἕνας Ἰησοῦς ποὺ ἀρνεῖται τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου τῶν κανονικῶν Εὐαγγελίων. Ἕνας Ἰησοῦς-ἀντικείμενο περιέργειας, μὲ σαδιστικὴ περιγραφὴ τῆς Κόλασης, καὶ τῶν κάθε εἴδους ὑπολεπτομερειῶν (χάριν περιέργειας τῶν ἀναγνωστῶν) καὶ θαυματοποιός. (Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι στὰ πραγματικὰ Εὐαγγέλια ὁ Χριστὸς ἀρνεῖται νὰ πραγματοποιήσει θαῦμα γιὰ χάρη ἄπιστων σὲ Αὐτόν, γιατὶ προηγεῖται ἡ πίστη καὶ ἕπεται τὸ θαῦμα.) Ἡ ἁπλὴ περιέργεια τῶν ἀναγνωστῶν γιὰ διάφορες πτυχὲς τοῦ ἱστορικοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γεμίζει πολλὲς σελίδες τῶν Ἀπόκρυφων «Εὐαγγελίων», ἐνῶ σκοπὸς τῶν ἱερῶν χριστιανικῶν κειμένων (ποὺ ἔτσι τὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ψευδεπίγραφα) εἶναι ἡ σωτηρία κι ὄχι ἡ ἐγκυκλοπαιδικὴ ἱκανοποίηση τῆς περιέργειας. Οἱ διαφορὲς αὐτές, καὶ πολλὲς ἄλλες, θὰ ἦταν ἀρκετὲς γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ καλόπιστοι Μὴ Χριστιανοὶ πόσο ἀβάσιμη εἶναι ἡ ὑπόθεση γιὰ «πολλοὺς Χριστιανισμοὺς ποὺ κατόπιν καταπνίχθηκαν προκειμένου νὰ προκύψει μόνον ἕνας». Οἱ ριζικὲς αὐτὲς διαφορὲς εἶναι ἡ καλύτερη ἀπάντηση.

Ἀπόκρυφο Εὐαγγέλιο τοῦ Θωμᾶ:

3. Ἀλλὰ ὁ γιὸς τοῦ Γραμματέα Ἄννα καθόταν ἐκεῖ μὲ τὸν Ἰωσήφ. Πῆρε ἕνα κλαδὶ ἀπὸ ἰτιὰ καὶ σκόρπισε τὸ νερὸ ποὺ ὁ Ἰησοῦς εἶχε μαζέψει. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τί ἔκανε, ἐξοργίστηκε καὶ τοῦ εἶπε: «Αὐθάδη, ἄθεε χοντροκέφαλε, τί σὲ πείραξαν οἱ λακκοῦβες καὶ τὸ νερό; Τώρα ὅμως κι ἐσὺ θὰ μαραθεῖς σὰ δέντρο καὶ δὲν θὰ βγάλεις οὔτε φύλλα, οὔτε ρίζα οὔτε καρπό». Καὶ ἀμέσως ἐκεῖνο τὸ παιδὶ ξεράθηκε τελείως. Ὁ Ἰησοῦς ἔφυγε τότε καὶ μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Ἰωσήφ. […] 4. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ προχωροῦσε [ὁ Ἰησοῦς] κάποτε στὸ χωριὸ καὶ ἕνα μικρὸ παιδὶ ποὺ ἔτρεχε, σκόνταψε στὸν ὦμο του. Ὁ Ἰησοῦς ὀργίστηκε καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν θὰ προχωρήσεις ἄλλο στὸ δρόμο σου», καὶ τὸ παιδὶ ἔπεσε ἀμέσως κάτω καὶ πέθανε. 6. [μιλᾶ ὁ Ζακχαῖος, ἕνας δάσκαλος στὸν ὁποῖο πῆγε ὁ Ἰησοῦς νὰ μάθει τὰ πρῶτα γράμματα]…Καὶ τοῦ εἶπε ὅλα τὰ γράμματα ἀπὸ τὸ Ἄλφα ὣς τὸ Ὠμέγα καθαρὰ καὶ μὲ πολὺ συζήτηση. Ἀλλὰ αὐτὸς [ὁ Ἰησοῦς] γύρισε πρὸς τὸ Ζακχαῖο τὸ δάσκαλο καὶ τοῦ εἶπε: «Πῶς ἐσύ, ποὺ δὲν ξέρεις τὴν οὐσία τοῦ Ἄλφα, διδάσκεις ἄλλους τὸ Βήτα; Ὑποκριτή, πρῶτα, ἂν ξέρεις, μάθε μας τὸ Ἄλφα καὶ μετὰ…» […] (ἄλλος δάσκαλος) Ὁ δάσκαλος ὅμως ἐνοχλήθηκε καὶ τὸν χτύπησε στὸ κεφάλι. Τὸ παιδὶ πόνεσε καὶ τὸν καταράστηκε καὶ ἐκεῖνος ἀμέσως χλώμιασε καὶ ἔπεσε καταγῆς. […] «Ὅταν θὰ φτάσω στὸ ἀποκορύφωμα τῆς δόξας, θὰ παραμερίσω ὅ,τι ἔχω ἀπὸ τὴ δική σας φύση».

Ἀπόκρυφο Εὐαγγέλιο Ψευδοματθαίου, 18-21, ὅπου ὁ λίγων ὡρῶν ἢ ἡμερῶν Ἰησοῦς περπατᾶ καὶ μιλᾶ, βλ. π.χ.

18. Καὶ ἰδοὺ ξαφνικὰ βγῆκαν ἀπὸ τὴ σπηλιὰ πολλοὶ δράκοντες, στὴ θέα τῶν ὁποίων οἱ νέοι ἀναφώνησαν ἀπὸ μεγάλο φόβο. Τότε ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας του καὶ στάθηκε στὰ πόδια του μπροστὰ στοὺς δράκοντες. […] Τοὺς λέει ὁ Ἰησοῦς [στοὺς γονεῖς του]: «Μὴ φοβᾶστε, οὔτε νὰ μὲ θεωρεῖτε νήπιο, γιατὶ πάντοτε ἐγὼ ὑπῆρξα καὶ εἶμαι τέλειος ἄνδρας».

Γνωστικὸ Εὐαγγέλιο Θωμᾶ, 5 κ.ἑ.:

Εἶπε ὁ Ἰησοῦς: «Γνώρισε αὐτὸ ποὺ βρίσκεται μπροστὰ στὸ πρόσωπό σου, καὶ ὅ,τι εἶναι κρυμμένο ἀπὸ σένα θὰ σοῦ φανερωθεῖ». […] Εἶπε ὁ Ἰησοῦς: «Μακάριο τὸ λιοντάρι ποὺ θὰ φάει ὁ ἄνθρωπος, γιατὶ τὸ λιοντάρι θὰ γίνει ἄνθρωπος. Καὶ ἀνάθεμα στὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ τὸν φάει τὸ λιοντάρι, γιατὶ ὁ ἄνθρωπος θὰ γίνει λιοντάρι». […] «Ὅταν τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκὸ τὸ κάνετε ἕνα, ὥστε τὸ ἀρσενικὸ νὰ μὴν εἶναι ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκὸ νὰ μὴν εἶναι θηλυκό, ὅταν κάνετε ὀφθαλμοὺς στὴ θέση τοῦ ὀφθαλμοῦ καὶ εἰκόνα στὴ θέση τῆς εἰκόνας, τότε θὰ εἰσέλθετε στὴ βασιλεία». […] Οἱ μαθητές του εἶπαν: «Πότε θὰ μᾶς φανερωθεῖς καὶ πότε θὰ σὲ δοῦμε;». Ὁ Ἰησοῦς ἀπάντησε: «Ὅταν ξεντυθεῖτε χωρὶς νὰ ντραπεῖτε καὶ πάρετε τὰ ροῦχα σας καὶ τὰ βάλτε κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σας σὰν τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ποδοπατήσετε, τότε θὰ γίνετε γιοὶ τοῦ Ζῶντος καὶ δὲν θὰ φοβηθεῖτε». […] Ὁ Ἰησοῦς εἶπε: «Ὅποιος γνώρισε τὸν κόσμο, βρῆκε ἕνα πτῶμα, καὶ γι’ αὐτὸν ποὺ βρῆκε ἕνα πτῶμα ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἀντάξιός του». […] «Γι’ αὐτὸ λέγω, ὅτι ἐὰν κάποιος εἶναι μόνος, θὰ γεμίσει μὲ φῶς, ἀλλὰ ἐὰν διαιρεθεῖ, θὰ γεμίσει μὲ σκότος». […] Ἐὰν ἀποκτήσετε αὐτὸ ποὺ ἔχετε μέσα σας, θὰ σᾶς σώσει, ἐὰν δὲν τὸ ἔχετε αὐτὸ μέσα σας, τότε αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχετε θὰ σᾶς θανατώσει». […] Ὁ Ἰησοῦς εἶπε: «Ἡ βασιλεία τοῦ Πατέρα μοιάζει μὲ ἄνθρωπο ποὺ θέλει νὰ σκοτώσει ἕναν μεγιστάνα. Ἔσυρε τὸ ξίφος του στὸ σπίτι του καὶ τὸ ἔμπηξε στὸν τοῖχο, ὥστε νὰ δεῖ ἂν εἶναι δυνατὸ τὸ χέρι του. Ἔπειτα, σκότωσε τὸν μεγιστάνα». […] Ὁ Ἰησοῦς εἶπε: «Ὅταν κάντε τὰ δύο ἕνα, θὰ γίνετε υἱοὶ τοῦ ἀνθρώπου»

Γνωστικὸ Εὐαγγέλιο, σὲ αἰγυπτιακὸ πάπυρο, ἀπόσπασμα:

[…] Τοὺς λέγει ὁ Σωτήρας: «[…] Ὁ Κύριος τοῦ παντὸς δὲν εἶναι ὁ πατέρας, ἀλλὰ ὁ προπάτορας. Γιατὶ ὁ πατέρας εἶναι ἀρχὴ μόνο τῶν μελλοντικῶν πραγμάτων, μὰ ὁ πατέρας αὐτοῦ εἶναι ὁ Θεός, ὁ προπάτορας ὅλων τῶν πραγμάτων ἀπὸ τὴν προέλευσή τους καὶ μετά».

Ἀπόσπασμα παπύρου Κολωνίας 608:

«…ἔγκλειστο σὲ αὐτὸ τὸ μέρος … τοποθετημένο κάτω ἀόρατα, …. τὸ βάρος του εἶναι ἀνυπολόγιστο» … Καὶ ὅταν ἀπόρησαν ἀπὸ τὴν παράξενη ἐρώτησή του, ὁ Ἰησοῦς, καθὼς περπατοῦσε, στάθηκε στὴν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη καί, ἐκτείνοντας τὸ δεξί του χέρι, τὸ γέμισε μὲ σπόρους καὶ ἔσπειρε τὸ ποτάμι. Τότε …. τὸ νερὸ ποὺ σπάρθηκε [μὲ καρπούς] … στὴν παρουσία τους καὶ παρήγαγε πολλοὺς καρπούς … πρὸς μεγάλη τους χαρά.

Εἶναι τὰ περίφημα «ἀπόκρυφα εὐαγγέλια», γιὰ τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὸ 1980 καὶ μετὰ μᾶς μιλοῦσαν μὲ θαυμασμό, καὶ «Νὰ ἡ χαμένη γνώση ποὺ μᾶς εἶχε κρύψει ὁ θεσμικὸς Χριστιανισμός, ἀλλὰ ἦρθε στὸ φῶς μετὰ ἀπὸ 20 αἰῶνες, καὶ ξεσκεπάστηκε ἡ θεσμικὴ θρησκεία», καὶ ἄλλες τέτοιες σοφίες ποὺ δὲν ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα τί σχέση ἔχει ὁ ἕνας Ἰησοῦς μὲ τὸν ἄλλον. Καὶ κατὰ πόσο ἡ πηγὴ τόσο διαφορετικῶν ἀντιλήψεων θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ἴδια.

Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ κηρύττουν κι ἀπὸ πάνω τί εἶναι «ὁ πραγματικὸς Χριστιανισμὸς» καὶ «οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί», μιλᾶνε στὰ ΜΜΕ γιὰ τὰ Χριστούγεννα σὰ νὰ εἶναι αὐτὰ ζήτημα ρεβεγιόν, λαχταριστῶν φαγητῶν (λὲς καὶ νηστεύουν ὥστε νὰ ἔχουν ἄλλοθι γιὰ νὰ πέσουν στὶς 25 Δεκεμβρίου μὲ τὰ μοῦτρα στὸ φαγητό) καὶ δώρων ἢ ἀγωνίας γιὰ τὸ πῶς θὰ ἀγοράσουμε ροῦχα μὲ click away.

Καὶ ἂς μὴν λησμονήσουμε τὸ Κοράνι, ποὺ ἐνῶ ἀντιγράφει ἀπόκρυφα «εὒαγγέλια», οἱ ὁπαδοί του ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διαστρέβλωσαν τὰ τέσσερα κανονικὰ Εὐαγγέλια -χωρὶς φυσικὰ νὰ ἔχουν προσκομίσει ποτὲ κάποιο ἀνακαλυφθὲν «μὴ διαστρεβλωμένο» κανονικὸ Εὐαγγέλιο πρὸς ἀπόδειξη τῶν ἰσχυρισμῶν τους:

Ἀπόκρυφο «Εὐαγγέλιο» τοῦ Θωμᾶ, 2:

Ὅταν αὐτὸ τὸ παιδί, ὁ Ἰησοῦς, ἦταν πέντε ἐτῶν, ἔπαιζε στὴν ὄχθη ἑνὸς μικροῦ ποταμιοῦ καὶ μάζευε μέσα σὲ λακκοῦβες τὸ νερὸ ποὺ ξεχείλιζε […] Ἔφτιαξε μαλακὸ πηλὸ καὶ ἔπλασε ἀπ’ αὐτὸν δώδεκα σπουργίτρια. Ἦταν Σάββατο ὅταν τὸ ἔκανε αὐτό […] Τότε κάποιος Ἰσραηλίτης, ὅταν εἶδε τί ἔκανε ὁ Ἰησοῦς στὸ παιχνίδι του τὴ μέρα τοῦ Σαββάτου, πῆγε ἀμέσως καὶ εἶπε στὸν πατέρα του, Ἰωσήφ: «Κοίτα, τὸ παιδί σου εἶναι στὸ ποταμάκι, πῆρε πηλὸ καὶ ἔπλασε δώδεκα πουλιά, καὶ βεβήλωσε τὸ Σάββατο». Ὅταν ὁ Ἰωσὴφ πῆγε στὸ μέρος ἐκεῖνο καὶ εἶδε, τοῦ φώναξε λέγοντας: «Γιατί κάνεις τὸ Σάββατο ὅ,τι δὲν πρέπει νὰ γίνεται;». Ὁ Ἰησοῦς ὅμως κτύπησε παλαμάκια καὶ εἶπε στὰ σπουργίτια: «Φύγετε!» καὶ αὐτὰ πέταξαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν κελαϊδώντας.

Κοράνι, 3, 49:

Καὶ θὰ ὁρίσει αὐτὸν ἕναν ἀπόστολο γιὰ τὰ Παιδιὰ τοῦ Ἰσραὴλ λέγοντας: «Ἔχω ἔρθει σὲ σᾶς μὲ Σημάδι ἀπὸ τὸν Κύριό σας, ἀπ’ τὴ λάσπη θὰ φτιάξω γιὰ σᾶς τὴ μορφὴ τοῦ πτηνοῦ θὰ φυσήξω σ’ αὐτὸ καὶ μὲ τὴν ἄδεια τοῦ Ἀλλὰχ θὰ πάρει ζωή»

Βλέπε καὶ τὸ Ἀπόκρυφο «Εὐαγγέλιο» Βαρθολομαίου, 4, 52-55:

Ἀλλὰ ὁ διάβολος εἶπε: Ἄφησέ με νὰ σοῦ διηγηθῶ πῶς ρίχτηκα ἐκεῖ κάτω καὶ πῶς ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο. Ἐνῶ πηγαινοερχόμουν πάνω κάτω στὸν κόσμο, ὁ Θεὸς εἶπε στὸν Μιχαήλ: «Φέρε μου ἕνα σβῶλο χῶμα προερχόμενο ἀπὸ τὶς τέσσερις γωνιὲς τῆς γῆς καὶ νερὸ ἀπὸ τὰ τέσσερα ποτάμια τοῦ Παραδείσου». Καὶ ὅταν ὁ Μιχαὴλ τὰ ἔφερε, ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν Ἀδὰμ στὶς περιοχὲς τῆς Ἀνατολῆς: ἔδωσε μορφὴ στὸ σβῶλο, ποὺ ἦταν ἄμορφος, ἅπλωσε τὰ νεῦρα καὶ τὶς φλέβες ἐπάνω του καὶ τὰ συναρμολόγησε μὲ ἁρμονία. Τὸν προσκύνησε πρῶτος αὐτὸς γιὰ δική του χάρη, γιατὶ ἦταν ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὸν προσκύνησε. Καὶ ὅταν ἐγὼ ἦρθα ἀπὸ τὶς ἄκρες τῆς γῆς, ὁ Μιχαὴλ εἶπε «Προσκύνησε τὴν εἰκόνα τοῦ θεοῦ ποὺ πλάστηκε κατὰ τὴν ὁμοίωσή του. Ἀλλὰ ἐγὼ εἶπα «Ἐγὼ ποὺ εἶμαι φωτιὰ ἀπὸ τὴν φωτιά, ὁ πρῶτος ἄγγελος ποὺ πλάστηκε, νὰ προσκυνήσω τὴ λάσπη καὶ τὴν ὕλη;» Καὶ ὁ Μιχαὴλ μοῦ λέει «Προσκύνησε γιὰ νὰ μὴ θυμώσει ὁ Θεὸς μαζί σου». Ἀλλὰ ἐγὼ τοῦ ἀπάντησα «Ὄχι, ὁ Θεὸς δὲν θὰ θυμώσει μαζί μου, ἀλλὰ θὰ ἐγκαταστήσω τὸ θρόνο μου ἀπέναντι ἀπὸ τὸ δικό του θρόνο καὶ θὰ εἶμαι ὅπως εἶναι αὐτός». Τότε ὁ Θεὸς ὀργίστηκε μὲ μένα καὶ μὲ πέταξε κάτω, διατάσσοντας νὰ ἀνοιχτοῦν οἱ ὑδροφράκτες τοῦ οὐρανοῦ».

Κοράνι, 7, 10-13:

«Ἐμεῖς ἤμασταν ποὺ σᾶς πλάσαμε καὶ σᾶς δώσαμε μορφή, κι ἔπειτα διατάξαμε τοὺς ἀγγέλους: Ὑποκλιθεῖτε στὸν Ἀδάμ, κι ὅλοι ἔσκυψαν, καὶ μόνο ὁ Ἰμπλὶς (ὁ διάβολος) ἀρνήθηκε νὰ εἶναι μ’ ὅσους ὑποκλίθηκαν». Εἶπε ὁ Ἀλλάχ: «Τί σ’ ἐμπόδισε νὰ σκύψεις χάμω, ἀφοῦ Ἐγὼ σὲ προστάζω;» κι αὐτὸς ἀποκρίθηκε: «Ἐγὼ εἶμαι καλύτερός του. Μ’ ἔπλασες ἀπὸ φωτιά, κι αὐτὸν τὸν ἔπλασες ἀπὸ λάσπη». Εἶπε ὁ Ἀλλάχ «Φύγε, κάτω ἀπ’ ἐδῶ, δὲν μπορεῖς ἐδῶ μέσα νὰ εἶσαι αὐθάδης, ἔβγα ἔξω γιατὶ εἶσαι ὁ μικροπρεπέστατος ἀπ’ ὅλα τὰ πλάσματα».

Τὸ καταρχὴν ἁμάρτημα τοῦ Διαβόλου κατὰ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς Γνωστικοὺς καὶ τὸ Ἰσλάμ, δὲν εἶναι ὅτι ἐπαναστάτησε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὅτι ἁπλῶς δὲν προσκύνησε τὸν Ἀδάμ, περιγραφὴ ἀνύπαρκτη στὸ βιβλίο τῆς Γένεσης.

* Σὲ μιὰ ἐκδοχὴ τοῦ ἐθνικισμοῦ, ἡ «Ὀρθοδοξία» τοῦ Ἰησοῦ γίνεται ἀρχαιοελληνικὸς Παγανισμὸς μὲ ἁπλὴ στρώση σάλτσας σκόρπιων καινοδιαθηκικῶν «οὑμανιστικῶν» ρητῶν, καὶ (ἡ Ὀρθοδοξία) μία ἀπόδειξη γιὰ τὸ τρισχιλιετὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ. (Κι ἐγὼ πιστεύω στὸ τρισχιλιετές, ἀλλὰ ὄχι σὲ βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας.) Μερικοὶ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὴν μεταμόρφωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, καὶ δημιουργοῦν ἰδεολογήματα-Φρανγκεστάιν. Κανονικά, μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θὰ νοιαζόταν γιὰ τὴν κατήχηση τῶν πιστῶν, θὰ κατήγγειλε ὅσους πλάθουν τέτοια «Ὀρθοδοξία». Βεβαίως, δὲν ξεχνᾶμε καὶ τὴ συμμαχία Ἀριστερῶν καὶ Ἑβραίων (ὑποτίθεται ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ ὡς ἀντιισραηλινοὶ σιχαίνονται κάθε τὶ ἑβραϊκό, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μωυσῆ καὶ ἔκτοτε -μὲ μιὰ δυὸ ἐξαιρέσεις), ὅταν καὶ οἱ δυό τους παρουσιάζουν ὡς «Ἑβραῖο ἐθνικιστὴ» τὸν Ἰησοῦ, μὲ μόνο σκοπὸ νὰ ἀρνηθοῦν τὴ θεότητά του. Ἡ «ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία» (δημιούργημα, ἀρχικά, τῶν Προτεσταντῶν ποὺ ἤθελαν νὰ «ἀποδείξουν» ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι διέφθειραν τὸ Χριστιανισμὸ ἐξελληνίζοντάς τον -τὸ ὁποῖο δημιούργημα υἱοθέτησαν ἕλληνες «φιλοχριστιανοί» θεωρώντας το, μέσα στὴν παχιὰ ἀμάθειά τους, ὡς ἔπαινο τῆς Ὀρθοδοξίας) τοῦ «ἑβραίου ἐθνικιστῆ Ἰησοῦ», τί ὄμορφα ταιριάξανε.

Posted in θρησκεία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Ἔχουμε πολλὰ νοσοκομεῖα (ὑπερβολικὰ πολλά)

Θυμᾶμαι δὲ μία Ἀριστερίστρια, ποὺ ὅταν τῆς παρέθεσα λόγια τοῦ Τσίπρα καὶ τῶν Τούρκων ὅτι «ἡ θάλασσα δὲν ἔχει σύνορα», μοῦ ἀπάντησε θυμωμένα ὅτι «αὐτὰ τὰ λέει ἡ ΝΔ». Στοιχηματίζω ὅτι ἡ πιθανότερη ἀπάντηση διαφόρων στὸ παρακάτω βίντεο θὰ εἶναι «αὐτὰ τὰ λέει ὁ ΣΥΡΙΖΑ»…

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

τὸ ἀνέκδοτο μὲ τοὺς ψεκασμένους: ἡ μασίνα βγάζει προβληματικὰ προϊόντα

Τὸ ἄκουσα σὲ δυὸ ἐκδοχές. Μία στὸ ταξί, ὅπου ὁ θαρραλέος «ἀρνητὴς» ταρίφας ἔλεγε στὸν πεφωτισμένο ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι μιὰ συνωμοσία, καὶ θέλουν νὰ μᾶς τσιπάρουν κ.λπ., ὥσπου ὁ ὀρθολογιστὴς πελάτης τοῦ εἶπε ὅτι εἶχε ἀρρωστήσει ἀπὸ κόβιντ (ἀλλὰ ἔγινε καλά, καὶ πάει γιὰ ἐπανεξέταση), καὶ τότε ὁ ταρίφας ἄρχισε νὰ τσιριδοκοπᾶ σὰν δεσποινίδα μπροστὰ στὸ περίφημο ποντίκι καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ γιὰ τὴ ζωή του καὶ τὰ παιδάκια του. Καὶ γελάσαμε ὅλοι μὲ τὴν καρδιά μας (ἀφοῦ πρῶτα βάλαμε κάποιον δικό μας νὰ μᾶς γαργαλήσει). Ἡ δεύτερη ἐκδοχὴ λαμβάνει σὲ ἄλλο χῶρο καὶ περιστάσεις, ἀλλὰ μὲ τὰ ἴδια ἀποτελέσματα: ὁ «ἀρνητὴς» σκληρίζει σὰ γουρούνι καὶ ζητᾶ ἀπὸ τὸν «πρώην ἀσθενὴ» νὰ τηρήσει τὶς ἀπαιτούμενες «ἀποστάσεις».

Βέβαια, ἂν μή τι ἄλλο, γιὰ χάρη τῆς ἀληθοφάνειας τοῦ μυθιστορήματος, προκαλεῖ πρόβλημα στὴν ἀφήγηση τὸ ὅτι ὁ, κατὰ τὰ ἄλλα, τόσο πεπεισμένος πσεκασμένος ξαφνικὰ τρομάζει καὶ παραδέχεται τὴν ὕπαρξη κορωνοϊοῦ. Δηλαδή, θέλουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὴν ὀρθολογικότητα κάποιων πραγμάτων (παρ’ ὅλο ποὺ κι ἐμεῖς δεχόμαστε ὅτι ὑφίσταται ἱός) μὲ «φοβερὸ» ἐπιχείρημα τὴν ὕπαρξη ἀτόμων ποὺ τάχα δὲν πιστεύουν ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πιστεύουν στὸν κορωνοϊό. Ἄρα καὶ οἱ δυό, ψεκασμένοι καὶ ὀρθολογιστές, πιστεύουν τὸ ἴδιο πράγμα. Αὐτὸ λέω κι ἐγώ, ὅτι οἱ «μιὰ γριπούλα» καὶ οἱ «κλειδῶστε μας μὴ γίνουμε Μπέργκαμο» εἶναι διαφορετικὲς ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Μόνο ποὺ δὲν τὸ καταλαβαίνουν καὶ οἱ «Μπεργκαμοφοβικοὶ» ὅτι αὐτὸ δείχνουν τὰ ἀνέκδοτά τους. Κι ἐνῶ μᾶς λένε (οἱ ἀψέκαστοι) ὅτι ὑπάρχουν πάμπολλοι ἄνθρωποι ποὺ στ’ ἀλήθεια δὲν πιστεύουν ὅτι ὁ κορωνοϊὸς εἶναι μεγάλο πρόβλημα, στὰ ἀνέκδοτά τους (ἢ τὶς «ἱστορίες» τους -τῶν «ὀρθολογιστῶν») δὲν παρουσιάζουν κανέναν τέτοιον. Γιατί; Γιατὶ χρειάζεται ἡ «ἱστορία» τους νὰ ἔχει «ἠθικὸ δίδαγμα», καὶ δίχως γελοιογραφικὴ παρουσίαση τοῦ Ἐχθροῦ δὲν προκύπτει κανένα τέτοιο δίδαγμα γιὰ τὸν ἀναγνώστη. Ἀλλιῶς, οἱ ὀρθολογιστὲς θὰ μᾶς ἔλεγαν π.χ. καὶ ἱστορίες μὲ ταρίφες ποὺ μένουν ἀσυγκίνητοι καὶ ἀμετάπειστοι μαθαίνοντας ὅτι ὁ πελάτης τους εἶχε κολλήσει. Ποῦ τέτοια σύμπτωση! Ἴσως οἱ «λογικοὶ» γνωρίζουν τὴν Ἀνθρώπινη Φύση, ὄντας εἰδικοί, καὶ ξέρουν ὅτι κανεὶς δὲν εἶναι ἄφοβος.

Ρὲ παιδιά, φτιάξτε κανὰ καλὸ ἀνέκδοτο, καμιὰ καλὴ ἱστορία.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

γάτες…

Ἡ συζήτηση ξεκινᾶ μὲ τὴ γάτα, ἂχ τί ὡραῖα καὶ οἰκογενειακά, δυὸ ἁπλοὶ ἄνθρωποι -σὰν κι ἐμᾶς- συζητοῦν. Ἀλλὰ ἡ Πρόεδρος στὰ Καλάβρυτα δὲν πῆγε, καὶ υἱοθετεῖ τὸ antifa ρομάντσο περὶ «ναζὶ» κι ὄχι «γερμανικοῦ κράτους» (ναί! ὑπάρχει τέτοιο πράμα, γιὰ φαντάσου!) τὸ ὁποῖο προέβη σὲ θηριωδίες ὡς γερμανικὸ κράτος κι ὄχι ὡς σύλλογος ἐθνικοσοσιαλιστῶν ἐκδρομέων. Ἡ Πρόεδρος γράφει στὴ Λίφο, κύττα ποὺ οἱ δῆθεν ἐναλλακτικοὶ ἔγιναν ἀγαπημένοι τοῦ καθεστῶτος, δηλαδὴ καθεστώς -κι ὅμως ἀκόμη παρουσιάζονται ὡς (σοβαροί) ἐναλλακτικοὶ καὶ κατατρεγμένοι «αἱρετικοί», κι ὄχι ὡς αὐτοὶ ποὺ ὡς ἀρεστοὶ στὶς ἐλὶτ ἐπηρεάζουν τὴν ἀτζέντα ὅλης τῆς κοινωνίας μὲ τὰ προβλήματα τῶν σεκτῶν τους. Νιάου!

Υ.Γ. ἀγαπῶ κι ἐγὼ τὶς γάτες, πιστεύω ὅτι θὰ ἀντέξω καὶ θὰ συνεχίσω νὰ τὶς ἀγαπῶ ἀφότου τελειώσει ἡ θητεία τῆς ΠτΔ. Πάντως, τὶς ἀγαπῶ λιγότερο ἀπὸ τὰ ἀγέννητα ἢ γεννημένα παιδιά, εἰδικὰ τὰ ἑλληνόπουλα. Ἀντίθετα ἀπὸ τὴν θανοῦσα ἀμερικάνα δικαστίνα τὴν ὁποία δοξολόγησε ἡ ΠτΔ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Κομμουνιστικός καπιταλισμός

Ο καπιταλισμός που εδραιώνεται σε πλανητική κλίμακα δεν είναι ο καπιταλισμός με τη μορφή που προσέλαβε στη Δύση: είναι μάλλον ο καπιταλισμός στην κομμουνιστική εκδοχή του, που συνδυάζει μια εξαιρετικά ταχεία παραγωγική ανάπτυξη μ’ ένα ολοκληρωτικό πολιτικό καθεστώς. Αυτή είναι η ιστορική σημασία του ηγετικού ρόλου που αναλαμβάνει η Κίνα, όχι μόνο στην οικονομία με τη στενή έννοια, αλλά επίσης, όπως έδειξε εύγλωττα η πολιτική χρήση της πανδημίας, ως παράδειγμα διακυβέρνησης των ανθρώπων. Ότι τα καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στις υποτιθέμενες κομμουνιστικές χώρες ήταν ένας ιδιαίτερος τύπος καπιταλισμού, ειδικά προσαρμοσμένος σε οικονομικά καθυστερημένες χώρες και χαρακτηρισμένος γι’ αυτό το λόγο ως κρατικός καπιταλισμός, ήταν απόλυτα γνωστό σε όποιον ξέρει να διαβάζει ιστορία· εντελώς απροσδόκητο, αντίθετα, ήταν ότι αυτός ο τύπος καπιταλισμού, που φαινόταν να έχει ολοκληρώσει το έργο του και συνεπώς να έχει ξεπεραστεί, προοριζόταν, παρ’ όλα αυτά, να γίνει, σε τεχνολογικά εκσυγχρονισμένη μορφή, η δεσπόζουσα αρχή στην παρούσα φάση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό ότι σήμερα παρακολουθούμε μια σύγκρουση μεταξύ του δυτικού καπιταλισμού, που συνυπήρχε με το κράτος δικαίου και την αστική δημοκρατία, και του νέου κομμουνιστικού καπιταλισμού, απ’ την οποία αυτός ο τελευταίος φαίνεται ν’ αναδεικνύεται νικητής. Αυτό που είναι βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι το νέο καθεστώς θα ενώσει εν εαυτώ την πιο απάνθρωπη όψη του καπιταλισμού με την πιο βάρβαρη πλευρά του κρατικού κομμουνισμού, συνδέοντας την ακραία αποξένωση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μ’ έναν κοινωνικό έλεγχο άνευ προηγουμένου.

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ἀνατρεπτικὸς Χριστός

Ἂν διάφοροι ἄθεοι ψευτοφιλοχριστιανοὶ πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἔφτιαξε τὴν Ὀρθοδοξία γιὰ νὰ εἶναι τὸ δεκανίκι τοῦ τρισχιλιετοῦς μινωικοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐνάντια στοὺς προδότες διανοούμενους, ἢ γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ στὰ 1900 ὁ ψυχομπουκωτικὸς Σεφέρης, ποὺ ὅπου κι ἂν βολτάρει πληγώνεται, καθὼς καὶ μιὰ γκαλλερὶ εἰκόνων ποὺ εἶναι βεβαίως-βεβαίως κι αὐτὲς μινωικές (μαζὶ μὲ παρόμοιες παρλαπίπες-διακηρύξεις αἰσθητικιστικῆς κομψότητας) -καὶ κατὰ τὰ ἄλλα θὰ ἦταν (ὁ Ἰησοῦς) μπροστάρης σὲ κάποιο κοινωνικὸ κίνημα, νά ἐκεῖνος μὲ τὰ μαλλιὰ καὶ τὴ ντουντούκα δεξιὰ ἀπὸ τὸ πανώ,

οἱ φιλελεύθεροι τῆς Καθημερινῆς ἀντιλαμβάνονται ὡς εὐσεβισμὸ τὴν ἀπαίτηση γιὰ χριστιανικὴ λατρεία, καὶ φυσικὰ ἔχουν φτιάξει κι ἕναν δικό τους Ἰησοῦ, ἀνατρεπτικό, σὰν τὸν νεοφιλελευθερισμό, ποὺ ἀνατρέπει τὰ παραδεδομένα μουχλιασμένα θέσφατα. Ὅμως, οἱ Χριστιανοί, δὲν κατάλαβαν καλὰ τί ἦταν ὁ Χριστός, καὶ ὁδήγησαν τὰ πράγματα σὲ τέτοια κατάσταση ὥστε «Ο Ιησούς μετατρέπεται σε είδωλο. Η πίστη σε Αυτόν, παρατηρεί ο Εριχ Φρομ, καθίσταται το υποκατάστατο για τη δική μας πράξη αγάπης«. Ὁ κόσμος ἀλλάζει διαρκῶς, καὶ σήμερα ὁ ἀνατρεπτικὸς Χριστὸς θὰ ἔκανε πρῶτος τὸ ἐμβόλιο -ἀπὸ ἀγάπη.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 7 Σχόλια

ἁπλὴ λογική

Αφού βγάλατε όλη την λύσσα σας με τους παπάδες που μεταδίδουν τον ιό και δεν παίρνουν μέτρα, και δεν υπάρχει Θεός διότι αλλιώς θα τους προστάτευε, και εξαπατούν το κόσμο, κλπ, εξηγείστε μου λοιπόν γιατί κολλάνε και οι πολιτικοί, αυτοί που παίρνουν μέτρα αλλά και μας τα επιβάλλουν με την γνώμη όλων των ειδικών μάλιστα. Τι έχετε να πείτε; Μάλλον ότι η Φύση έχει έναν τρόπο να ξεσκεπάζει τους ηλίθιους ε; Μόνο που επειδή είναι ηλίθιοι, δεν… Άστο.

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἡ μετάνοια τῆς Σύναξης

Και φθάνουμε στο θέμα μας. Δεν υπάρχει καμία αλλαγή «γραμμής», απλά η πίεση από τους πιστούς είναι τόσο μεγάλη που η Σύναξη αναγκάσθηκε να παραχωρήσει λίγο έδαφος. Επανερχόμαστε στα ίσια μας: να μη δεχθεί η Εκκλησία τα κρατικά φιρμάνια σημαίνει ότι θα αποδεχθεί τον (οριστικό;) κοινωνικό οστρακισμό της, άλλωστε ποιος από τους «επικριτές» της μετριοπαθούς- συμβιβαστικής γραμμής, επέλεξε την απόσυρση, την έξοδο στην έρημο, αφού έχουμε και τις εναλλακτικές του Πηδαλίου, της Πενθέκτης που επέμεινε οι πιστοί να δέχονται τον ευχαριστιακό άρτο στα γυμνά τους χέρια και να μην χρησιμοποιούν οιοδήποτε δοχείο τους, φθάσαμε μέχρι τον Απ. Παύλο και τη Διδαχή, όπου την ενότητα δεν συμβολίζει η χρήση του κοινού κοχλιαρίου (λαβίδας), που είναι μεταγενέστερη, αλλά η μετοχή των πιστών στην κοινή τροφή και η καθαυτήν δημιουργία του άρτου (Α΄ Κορ. 10,17).

χά, χά, χά…

Ὑπάρχει κι ἄλλη ἐξήγηση. Ἡ Ἀριστερὰ (χριστιανικὴ καὶ μή) πάντα χρησιμοποιοῦσε τὸν «πρωτοχριστιανισμό» γιὰ νὰ καταλήξει στὸν ἔπαινο τῶν καθεστώτων της, στὴν ἀναγκαιότητά τους. Τώρα, τὸν χρησιμοποιεῖ ξανά, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλήξει στὸν ἔπαινο τοῦ σημερινοῦ καθεστῶτος. Στὴν ἀναγκαιότητά του. Εἶναι, μὲ ἄλλα λόγια, καθεστωτικὴ δύναμη, στὴν ὑπηρεσία κάποιου ἡγεμόνα. Ἔχει καὶ τὸ ὑπερόπλο τῆς κοινωνιολογικῆς πάρλας κι ἀνάλυσης, τῆς νέας αὐτῆς μορφῆς ρητορικῆς.

Υ.Γ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀνακατευόταν τὸ στομάχι τῆς Σύναξης μὲ τὸ «κυρίως Βυζάντιο», π.χ. (καλλιτεχνικά) μὲ τοὺς δικέφαλους ἀετοὺς στὶς ἐκκλησίες: Γιατὶ ἡ σχετικὴ ἀοριστία τῆς πρωτοχριστιανικῆς περιόδου τῆς ἐπιτρέπει νὰ λέει ὅ,τι θέλει. Συγκρίνετε τὸν ὄγκο τῶν γραπτῶν ἀπὸ τὸν 1ο-3ο αἰ. μὲ τὸν ὄγκο τῶν γραπτῶν ἀπὸ τὸν 8ο-15ο αἰ., καὶ θὰ καταλάβετε τὸ μέγεθος τῆς «ἐλευθερίας» ἢ ἀσυδοσίας κάποιου ποὺ ἐπιλέγει τὴν ὀμίχλη τῶν πρώτων αἰώνων ἀντὶ γιὰ τὶς σαφέστατες κατοπινὲς (βυζαντινὲς) ἑρμηνεῖες προγενέστερων (πρωτοχριστιανικῶν) κειμένων καὶ ἀντιλήψεων. Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι τὴν ἴδια πρωτοχριστιανικότητα χρησιμοποιοῦν οἱ φυγότεκνοι συντηρητικοὶ Δεξιοὶ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὸ μὴ χριστιανικὸ lifestyle τους (π.χ. λὲν πὼς μιμοῦνται τὸν Παῦλο στὴν ἀγαμία, ἀλλὰ ἀπορρίπτοντας τὴν ἰδέα νὰ πᾶν σὲ ἕνα μοναστήρι -ποὺ τὰ μοναστήρια εἶναι κατοπινές, «βυζαντινές», κακιὲς ἐφευρέσεις). Εἶναι πολὺ βολικὴ ἐποχὴ-ἐπιχείρημα.

Posted in θρησκεία | Tagged | 8 Σχόλια

τὰ εὐρωπαϊκά

Σὲ συνέχεια προηγούμενου ἄρθρου, γιὰ τὴν κλάψα νὰ μᾶς δεχτοῦν ὡς Εὐρωπαίους. Γιὰ τὴν «δυστυχία τοῦ νὰ μὴν εἶσαι Εὐρωπαῖος» ἔστω καὶ φιλοβυζαντινή.

Δὲν ὑπάρχει Εὐρώπη παρὰ ὡς δυτικομεσαιωνικὸ καὶ ὑστερομεσαιωνικὸ-ἀναγεννησιακὸ δημιούργημα. Ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι μία ξεχωριστὴ ἤπειρος, ὅπου (χάρη σὲ μιὰ ἀναπόδεικτη σύνδεση ἐδάφους καὶ πολιτισμοῦ) ὅλοι μοιράζονται τὸν ἴδιο πολιτισμό. Ἂν σκεφτοῦμε τὴν ρωμαϊκὴ Ἀρχαιότητα, ὁ «πολιτισμὸς» ξεκινοῦσε ἀπὸ τὰ βόρεια τῆς Ρώμης κι ἔφτανε στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν μερικῶς ἐξελληνισμένη Συρία καὶ Ἰουδαία. Γιὰ ποιὰ ἀκριβῶς «Εὐρώπη» μιλᾶμε ὅταν οἱ Κέλτες, οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Σλάβοι θεωροῦνταν κάτι μεταξὺ ἀπολίτιστων καὶ μὴ ἀνθρώπων; Ἦταν εὐρωπαϊκὴ ἡ Ἀλεξάνδρεια; Ὄχι; Μήπως ἦταν «ἀνατολίτικη»; Οὔτε. Τότε τί ἦταν; Ἦταν ἑλληνορωμαϊκή. Συμπέρασμα: Στὴν Ἀρχαιότητα, ὄχι μόνο δὲν ὑπῆρχε ἡ ἔννοια τῆς Εὐρώπης ὡς περιοχῆς κοινοῦ πολιτισμοῦ (οἱ Ἕλληνες ἔβλεπαν τὸν ἑαυτό τους ὡς ἐνδιάμεσο μεταξὺ Κελτῶν καὶ Ἀσιατῶν) ἀλλὰ τὰ 19/20 τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου θεωροῦντο βάρβαρα καὶ «ἐκτὸς (εὐρωπαϊκοῦ!) πολιτισμοῦ». Ἡ περιοχὴ τῆς Ἰταλίας μὲ τὴν Ἑλλάδα ἦταν τὰ κέντρα τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ πολιτισμοῦ, μὲ «ἀποικίες» τους τὴν Αἴγυπτο, τὴ Συρία, τὴν Ἰουδαία, τὴ Μ. Ἀσία καὶ τὴν Καρχηδόνα. Ὁ καημὸς μὲ τὴν Εὐρώπη ἀφορᾶ τὸ δίπτυχο «λατινικὴ παιδεία, ρωμαιοκαθολικισμὸς (καὶ μετά, προτεσταντισμός)», καὶ ἐμφανίζεται μὲ τὴν ἀνάδυση τῆς ἀντίστοιχης πολιτισμικῆς ταυτότητας. Μὲ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία ὡς μεταγενέστερη, ἀκαδημαϊκὴ-μὴ γηγενὴ πτυχή. Ἄλλο ἂν ἡ Ἰταλία ἀποσπάστηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ κουλτούρα καὶ ἐντάχθηκε σὲ μιὰ γερμανολατινικὴ σύνθεση. Ἐφόσον ἤπειρος Εὐρώπη δὲν ὑπάρχει γεωγραφικά, τότε δὲν εἶναι ὅλοι οἱ κάτοικοί της «Εὐρωπαῖοι», παρὰ μόνο ὅσοι ἐφηῦραν τὸν ὅρο μὲ πολιτισμικὴ σημασία (ἐνάντια, μάλιστα, στὸ ἄλλο μισὸ τῆς γεωγραφικῆς «Εὐρώπης»), τότε εἶναι μιὰ τεράστια ματαιοπονία νὰ ὁραματίζεσαι μιὰ Εὐρώπη ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ὣς τὰ Οὐράλια (στὴν ὁποία γίνεται ἰσότιμα ἀποδεκτὸς ὁ ἑλληνοσλαβικὸς κόσμος) -ἂν ὄχι γιὰ κάποιον ἄλλο λόγο τουλάχιστον γιατὶ τὰ Οὐράλια δὲν σηματοδοτοῦν ἀπολύτως τίποτε πολιτισμικά.

Ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν Χριστιανισμό, εἶναι τελείως ἄστοχο νὰ ἀντιδιαστέλλεται αὐτὸς ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα ὅταν εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Ἀρχαιότητα ἔσβησε ὁριστικὰ μόλις στὸν 7ο αἰ. (300 χρόνια μετὰ τὸν Κωνσταντίνο) καὶ ὅτι ὀ Χριστιανισμὸς γεννήθηκε μέσα στὴν Ἀρχαιότητα καὶ συνεπῶς εἶναι (θέλοντας καὶ μή) κάτι ἀδιαχώριστο ἀπὸ αὐτήν -ἀκόμη κι ἂν ἡ διαφορὰ παγανισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀβυσσαλέα. Τὰ πιὸ ζωντανὰ «ἀρχαῖα» πολιτισμικὰ λείψανα (δὲν ἐννοῶ τὰ λαϊκά) προέρχονται ἀπὸ τὸν πρωτοχριστιανισμό.

Αὐτὲς οἱ ἀξιοθρήνητες προσπάθειες γιὰ «νὰ μᾶς θεωρήσετε ἰσότιμους» ὑποδηλώνουν μιὰ τόσο τεράστια ἔλλειψη αὐτοπεποίθησης ποὺ καλύτερα νὰ μὴν τὶς πάρουμε στὰ σοβαρά. Πράγματι, ἡ νεότερη Ἑλλάδα διαλύθηκε καὶ (ἂν δὲν γίνουν μόνο δύο θαύματα) θὰ ἐξαφανιστεῖ, ὁπότε τί λόγο νὰ ἀρθρώσει μπροστὰ στὴ Δύση παρὰ ἕνα θλιβερὸ «εἴμαστε κι ἐμεῖς σὰν κι ἐσᾶς, ἴσοι»; Δηλαδή, οἱ «ἀντιμετωπίστε μας ὡς ἴσους» εἶναι προϊὸν τῆς διάλυσης μέν, δὲν θὰ ἔχουν κανένα ἀποτέλεσμα δέ. Γιατὶ ὁ ἀνύπαρκτος δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτὸς ὡς ἴσος.

Posted in Δύση | Tagged | 1 σχόλιο

νεορθόδοξον Κράτος

Ἡ μία πτυχὴ ἀναπτύχθηκε ἀπὸ σχολιαστή: Αὐτοὶ

που κατήγγειλλαν τόσα χρόνια τον εναγκαλισμό Πολιτείας και Εκκλησίας, τώρα ζητούν την απόλυτη υποταγή της Εκκλησίας στον υγειονομικό ολοκληρωτισμό που διαχειρίζεται το Κράτος. Θέλετε και παράδειγμα; Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, από ένθερμος θιασώτης του διαχωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας, έγινε ξαφνικά γερμανός λουθηρανός της εποχής του «Cuius regio, eius religio». Eννοείται ότι ο άνθρωπος, ως μαρξιστής, ανέκαθεν ήταν προτεστάντης (όπως και προτεστάντης είναι και ο πάπας Φραγκίσκος, τον οποίο λατρεύει), απλά του δόθηκε η ευκαιρία τώρα να αποδείξει πόσο ΠΟΛΙΤΕΙΟΚΡΑΤΗΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΗΣ είναι. Είναι και αστείο αυτό επειδή ο πολιτειοκράτης επίσκοπος που μας παρακινεί να μελετήσουμε Ζουμπουλάκη (δηλαδή τον μέντορά του…) για να διαφωτιστούμε περί του Covid-19 είναι ο ίδιος που, σε παλαιότερες ευτυχισμένες στιγμές, αποθέωνε τον άγιο Λουκά τον Ιατρό ως ομολογητή έναντι του άθεου κράτους…

Ἐκεῖ ποὺ κλαίγονταν γιὰ τὸ δυτικὸ Κράτος, ποὺ ἐπιβάλλει τὸν ἔλεγχό του στὴν Ἐκκλησία ὁδηγώντας την σὲ κοραϊκὸ ἐκφυλισμό, τώρα ἐκστασιάζονται μὲ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς Κράτος, τὸ ὁλόιδιο, τὸ δυτικὸ καὶ «βεμπεριανό», ποὺ σέρνει τὴν Ἐκκλησία στὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Οὔτε βέβαια ποὺ σκέφτονταν, παλιά, νὰ προτείνουν ἕνα χριστιανοβυζαντινὸ μοντέλο ὡς ἐναλλακτικὸ πρότυπο: ἤθελαν τὸ χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτος, καὶ τίποτε λιγότερο ἢ περισσότερο. Ὅποιος διαφωνοῦσε μαζί τους ἦταν φραγκεμένος ἐθνοφυλετιστής. Φυσικά, τέτοιος χωρισμὸς θὰ ὁδηγοῦσε σὲ περαιτέρω ἀπορθοδοξοποίηση τῆς κρατικῆς παιδείας. Ἀλλὰ τοὺς «χωριζοχριστιανοὺς» δὲν τοὺς ἔνοιαζε ποὺ οἱ νέες γενιὲς θὰ ἔχαναν ἀκόμη καὶ τὸ ἔνστικτο τοῦ νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους χάρη στὴν σχολικὴ προσευχή. Τώρα, ἡ μεγαλειώδης κολοτούμπα τους ἔχει ξεπεράσει κι ἐκείνη τοῦ Τσίπρα. Τώρα, «σᾶς ἐκλιπαρῶ νὰ κάνετε ὅ,τι λέει τὸ Κράτος».

Μὲ ἀφορμὴ τὸ παραπάνω σχόλιο, θυμήθηκα καὶ τὶς σκιαμαχίες κατὰ τοῦ «δυτικοῦ ἐθνικισμοῦ», κατὰ τῆς «αἱρεσης τοῦ ἐθνικισμοῦ». Ὁ ἐθνικισμὸς φυσικά, ὡς πολιτικὴ ἔννοια εἶναι τόσο κενὸς καὶ γενικόλογος (ἄρα καὶ ἀκατάλληλος ὡς περιγραφικὸ ἐργαλεῖο) ὥστε ἔχει χρησιμοποιηθεῖ στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ νεοναζὶ ἕως σοσιαλίζοντες δημοκράτες. Οἱ ὁπαδοὶ τῆς σημερινῆς ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας στὸ Κράτος παλαιότερα ἔγραφαν κατεβατὰ ἐναντίον τοῦ «φράγκικου ἐθνικισμοῦ», ἀλλὰ οἱ ἴδιοι τώρα ἔγιναν ὁπαδοὶ τοῦ «φράγκικου κρατισμοῦ», δηλαδὴ κάτι ἀκόμη χειρότερου καὶ πιὸ χειροπιαστοῦ. Γιατὶ μὲ τὴν ἐννοιολογικὴ ἀρλούμπα τοῦ «ἐθνικισμοῦ» πετᾶς εὔκολα ἕναν ἐμπνευσμένο δεκαρικό, ἕναν φιλιππικό, καὶ γίνεσαι ἀποδεκτὸς ἀπὸ τὸ καθεστωτισμὸ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας ποὺ θέλει ἀεθνικὰ κρατικὰ σχήματα. Ἐνῶ μὲ τὸν κρατισμὸ εἶναι πιὸ σκοῦρα τὰ πράγματα γιὰ τοὺς ὀρθόδοξους ἀντιεθνικιστές. Γιατὶ ἡ ὑπακοὴ στὸν αἱρετικὸ «ἐθνοφυλετισμὸ» τοῦ «ἐθνικισμοῦ» εἶναι μέγα ἁμάρτημα, ἐνῶ ἡ ὑπακοὴ στὸν αἱρετικὸ φράγκικο (γαλλοεπαναστατικό) «κρατισμὸ» τοῦ κλεισίματος τῶν ἐκκλησιῶν εἶναι ἡ κορωνίδα τῶν ἀρετῶν καὶ «θεολογία τῆς ὑπακοῆς». Γιατὶ ὀρθόδοξος ἀντιεθνικισμὸς = ἀμείλικτος κρατισμὸς καὶ «Τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Καίσαρι». Τί νὰ γίνει, τὸ «ἐθνικὸ» εἶναι ρευστὸ καὶ μπαίνει σὲ κάθε λογῆς μποτίλια, ἐνῶ τὸ «κρατικὸ» ὄχι, καὶ στεκόμαστε σούζα μπροστά του. Νά πῶς ἔγινε πράξη τὸ κράτος τῆς Νεορθοδοξίας, γιατὶ «ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα τοῦ ἀντιφράγκου καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ τοῦ ἀγαπολόγου».

Εἴτε μὲ τὸν α τρόπο εἴτε μὲ τὸ β (χωρισμὸς ἢ μή), τὸ παιχνίδι ἦταν καὶ εἶναι χαμένο, γιατὶ σημασία ἔχει ἡ κυρίαρχη ἑρμηνεία τοῦ χωρισμοῦ καὶ τῆς ἑνότητας, ἡ ἀθεϊστική, κι ὄχι οἱ γελοιότητες τῶν γιανναρικῶν καὶ ἄλλων ποὺ φαντασιώνονται διάφορες ἀνέφικτες καταστάσεις. Μόνο ἐὰν προκύψει κάποιος (κάποιοι, καλύτερα) ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης ποὺ θὰ «μαρτυρήσει», ἔστω καὶ μὲ φυλάκιση (κι ἂς χαροῦν οἱ ἄθεοι καὶ οἱ ψευτοφιλοχριστιανοί) καὶ ἀπώλεια θέσης καὶ μισθοῦ ὡς τιμωρία ἀπὸ τὸ Κράτος (μὲ ἀνοχὴ ἢ σύμπραξη τῆς διοικούσας Ἐκκλησίας), θὰ δειχτεῖ ξεκάθαρα ἐὰν ὑπάρχει ἢ ὄχι διωγμός. Ὁ Μόρφου ἐξέφρασε τὴν πρόταση νὰ βρεθοῦν ὀρθόδοξοι πλούσιοι ποὺ νὰ πληρώνουν τὰ πρόστιμα τῶν πολιτῶν καὶ ἁπλῶν ἱερέων στὴν Κύπρο, ποὺ διαπράττουν τὸ ἔγκλημα καθοσιώσεως νὰ λατρέψουν τὸ Θεό τους σὲ ναό. Φαντάζομαι ὅτι τέτοιοι πλούσιοι ὑπάρχουν. Ἀλλὰ μόνο μὲ κάτι τρανταχτὸ θὰ ξυπνήσει ὁ κόσμος καὶ θὰ θέσει πρὸ τῶν εὐθυνῶν τους τοὺς λοιποὺς ἱεράρχες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

ὤ! ὁ Χάντινγκτον

Μᾶς ἀδικεῖ

Ἄλλοι χαιρόντουσαν κι ἄλλοι λυπόντουσαν. Ἐδῶ ὁ ἀρθρογράφος προσπαθεῖ νὰ πείσει ὅτι τὸ Βυζάντιο εἶναι εὐρωπαϊκό. Ὅπως προσπαθοῦμε (μὲ τὸν Μπάιντεν π.χ.) νὰ πείσουμε τοὺς Δυτικοὺς ὅτι τὰ συμφέροντα τῆς Δύσης εἶναι τὰ ἑλληνικά, ἔτσι προσπαθοῦμε νὰ πείσουμε τοὺς Δυτικοὺς ὅτι τὸ Βυζάντιο εἶναι Εὐρωπαϊκό. Ἔκπληξη προκαλεῖται στὸν ἀρθρογράφο γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἀποκαλεῖται ξεχωριστὴ θρησκεία ἀπὸ τοὺς Ρ/Καθολικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες.

Ἀνεξάρτητα ἀπὸ προθέσεις, ἀπὸ διαμαρτυρίες (σὰν τοῦ ἄρθρου), ἀπὸ ἀνίχνευση φθόνου καὶ βαρετὰ παρακαλετά, εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅπως τὸν 11ο-15ο αἰ. οἱ Δυτικοὶ θεώρησαν ἐξίσου ἐχθρικοὺς τοὺς Βυζαντινοὺς μὲ τοὺς Ἀραβότουρκους καὶ πολέμησαν τοὺς Βυζαντινοὺς ἀπὸ τὰ δυτικὰ ὅπως τοὺς πολέμησαν ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ οἱ Ἀραβότουρκοι ὁδηγώντας ἔτσι τὸ Βυζάντιο σὲ διμέτωπο ἀγώνα μὲ ἀγωνία καὶ θάνατο, ἔτσι καὶ σήμερα οἱ Δυτικοὶ ὑποτίμησαν τὸ Βυζάντιο θάβοντάς το προκειμένου νὰ ζητήσουν συγγνώμη ἀπὸ τοὺς Ἀραβότουρκους Μουσουλμάνους γιὰ τὴν «ἀποικιοκρατία» τὴν ὁποία ὑπέστησαν οἱ τελευταῖοι. (Πολὺ μικρότερη τῆς ἀποικιοκρατίας στὴν Ἀμερικὴ ἢ τῆς ἰσλαμοδυτικῆς ἀποικιοκρατίας στὰ ἑλληνοβυζαντινὰ ἑδάφη, φυσικά.) Ὡς παράδειγμα τοῦ σημερινοῦ ἀντιβυζαντινισμοῦ, δοξολογοῦνται ἀπὸ τὴ Δύση οἱ Ἄραβες (στὴν πραγματικότητα, ἦταν νεστοριανοὶ καὶ ὀρθόδοξοι Χριστιανοί) ποὺ «διέσωσαν τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γραμματεία», πράγμα τελείως γελοῖο ἂν συγκριθεῖ μὲ ὅσα διέσωσαν οἱ Βυζαντινοί, οἱ ὁποῖοι ὡστόσο ἀγνοοῦνται παντελῶς ἀπὸ τὴ Δύση (πέρα ἀπὸ 1-2 λογίους μερικοὶ ἐκ τῶν ὁποίων διώχθηκαν ἀκριβῶς γιατὶ δὲν δοξολόγησαν τὸ «φιλελληνικὸ Ἰσλὰμ» θάβοντας μὲ τὴ σιωπή τους τὸ Βυζάντιο). Αὐτὰ εἶναι γεγονότα πέρα ἀπὸ κλάψες καὶ εὐχολόγια τῶν «εὐρωπαϊστῶν φιλοΒυζαντινῶν» (σικ). Καὶ δὲν ἀλλάζουν, ὅσο κι ἂν οἱ Νεοέλληνες νομίζουν ὅτι ἡ φωνούλα τους θὰ ἀκουστεῖ στὴ Δύση, ποὺ ξέρει πολὺ καλύτερα τὰ συμφέροντά της.

Στὴν πραγματικότητα ὁ ἀρθρογράφος (μαζὶ μὲ μιὰ ντουζίνα ἄλλους) θέλει νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς Εὐρωπαῖος (μέσῳ τῆς ἀναγνώρισης τοῦ Βυζαντίου ὡς Εὐρωπαϊκοῦ), δηλαδὴ ἀναγνωρίζει τὴν ἀνωτερότητα τῆς Δύσης τὴν ὁποία καταγγέλλει ὡς ὑποτιμητικὴ γιὰ τὸ Βυζάντιο (καὶ τὴν ὁποία ὑποστηρίζει ὁ Χάντινγκτον). «Εἴμαστε κι ἐμεῖς Εὐρωπαῖοι (διότι ἡ Εὐρώπη εἶναι τὸ Κοινὸ Ἀγαθό)». Οἱ Βυζαντινοὶ θὰ γελάγανε μὲ τὴ σκέψη ὅτι εἶναι Κέλτες, Λατίνοι καὶ Φράγκοι. Βέβαια ὅταν γράφηκαν αὐτά, ἡ ΟΝΕ καὶ ἡ Ε.Ε. ἦταν ἡ νέα Μεγάλη Ἰδέα (200 χρόνια Κοραϊσμοῦ βασικά), καὶ ὅλοι ἔπρεπε νὰ δηλώσουν ὑποταγὴ σ’ αὐτὴν ἐντάσσοντας κάθε νεοελληνικὸ χαρακτηριστικὸ στὴν «Εὐρώπη». Ἀπὸ τὸ Βυζάντιο μέχρι τὸ μπουζούκι καὶ τὶς μαντῆλες τῆς προγιαγιᾶς σας στὸ χωριό. Τέτοιο νεοκοραϊκὸ κόμπλεξ. Κατὰ τὰ ἄλλα, ὁ Χάντιγκτον εἶναι κομπλεξικὸς καὶ φθονερός (δὲν λέω ὅτι τὸ ἰσχυρίζεται ρητὰ ὁ ἀρθρογράφος…), ὄχι ἐμεῖς. Τὸ ἄλλο παράδοξο, καὶ ἀστεῖο, εἶναι ὅτι ἡ διακήρυξη τοῦ Χάντινγκτον εἶναι διακήρυξη ἀμυντική, δηλαδὴ καθορισμοῦ ὁρίων καὶ Ἐχθρῶν: Ἕνας πολιτισμὸς ποὺ βάζει τέτοια ὅρια μὲ λεκτικὲς προσβολὲς πρὸς τοὺς ἄλλους, ὁδεύει στὴ δύση του καὶ προσπαθεῖ μὲ τσιρίδες νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν σταδιακὰ χαμένη ἀνωτερότητά του ἢ νὰ σημάνει ἐγερτήριο σάλπισμα γιὰ τὸν «ὑπὲρ πάντων (τελευταῖο) ἀγώνα» του. Πάντως, ἡ διακήρυξη ἀπέτυχε, καὶ ἡ Ἑλλάδα ποὺ προσδέθηκε στὴ Δύση τὰ τελευταῖα 200 χρόνια θὰ βουλιάξει μαζί της -ἀλλὰ μὲ χειρότερο καὶ ἀγριότερο τρόπο ἀπὸ ὅ,τι ἡ «κυρίως Δύση».

Posted in Δυτικοί | Tagged | 1 σχόλιο

Ὁ ἀριθμὸς 9 στὶς ἐκκλησίες

Ὅπως γράφαμε τὶς προάλλες, πολιτικοὶ καὶ «εἰδικοὶ» παίζουν τὸ ὡραῖο παιχνίδι. Ὁ πολιτικὸς ὁρκίζεται ὅτι ἁπλῶς ἀκολουθεῖ τὰ πορίσματα τῆς Ἱερῆς Ἐπιστήμης, καὶ ὁ εἰδικὸς φωνάζει ὅτι ἁπλῶς συμβουλεύει τὸν πολιτικό. Καθένας προσπαθεῖ νὰ ὑποδείξει δημόσια τὸν ἄλλον ὡς ἐκεῖνον ποὺ ἀποφασίζει. Τώρα, ἡ Λινοῦ λέει ὅτι ἡ ἐπιτροπὴ τῶν πανσόφων δὲν συζήτησε τέτοιο θέμα, καὶ κανεὶς δὲν ξέρει πῶς προέκυψαν τὰ 9 ἄτομα. Ἀντίθετα, ἡ κυβέρνηση λέει ὅτι ὁ ἀριθμὸς 9 προέκυψε ἀπὸ εἰσήγηση τῶν εἰδικῶν.

Θαυμᾶστε:

Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει, επικαλούμενη τις εισηγήσεις της Επιτροπής των ειδικών, πως οι εκκλησίες θα είναι ανοιχτές μόνο ανήμερα τα Χριστούγεννα και τα Φώτα με 9 άτομα στις εκκλησίες και 25 στους μητροπολιτικούς ναούς, […] Μιλώντας ωστόσο στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA» η καθηγήτρια επιδημιολογίας της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, Αθηνά Λινού, υποστήριξε πως ο μέγιστος αριθμός των εννέα ατόμων για τις εκκλησίες και τα ρεβεγιόν δεν συζητήθηκε στην Επιτροπή. «Ο αριθμός 9 δεν συζητήθηκε στην επιτροπή. Δεν ξέρει κανείς πώς προέκυψε και από ποιον ούτε για τις εκκλησίες ούτε για τα σπίτια» είπε χαρακτηριστικά, κάνοντας λόγο για αυθαίρετο αριθμό και πολιτική απόφαση.

Ἀφιερωμένο στοὺς «χριστιανοὺς τοῦ Καίσαρα», στοὺς ἄθεους ποὺ κάνουν κηρύγματα γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι ὁ «πραγματικὸς Χριστιανισμός», καὶ σὲ ὅσους πατᾶν σὲ ἐκκλησία μόνο στὴν δική τους κηδεία, ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ὅλα ὅσα γίνονται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐπιστημονικῶς ἀναγκαῖα. Ἀπὸ ἄγνοια ἢ θράσος, ἴσως νὰ τὸ μάθουμε κάποτε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Τὰ ὅρια τῆς Τουρκίας

Εἶστε πολὺ γελασμένοι ὅσοι τὰ ἀναλύετε μὲ βάση τὸν Τρὰμπ καὶ τὸν Μπάιντεν, τὸν Ἐρντογὰν καὶ τὴν ἀγωνία σας νὰ πείσετε τοὺς Δυτικοὺς γιὰ «τὰ πραγματικά τους (!) συμφέροντα» (ἢ νὰ ψάξετε «ἀντι-τούρκους» Δυτικούς, ποὺ θὰ σᾶς πιστέψουν), λὲς καὶ δὲν τὰ ξέρουν αὐτοὶ καλύτερα ἀπὸ ἐσᾶς… Τὰ ὅρια τῆς Τουρκίας ἀπὸ τύχη δὲν ἔφτασαν στὴν Ἰνδία. Τὰ παρακάτω, ἕνα δεῖγμα. Ἄλλωστε, ἔχετε (ἔχουμε) ξεχάσει ὣς ποῦ ἔφτασαν, στὴν Κεντρικὴ Ἀσία οἱ βλέψεις τῆς Τουρκίας στὸν Α’ Παγκόσμιο. Μὲ τὰ παλιότερα θὰ ἀσχολούμασταν;

Νομίζοντας πως η Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το 1453 περιορίζεται στην ναυμαχία της Ναυπάκτου και την πολιορκία της Βιέννης αναρωτιόμαστε τι την εμπόδιζε να αναπτυχθεί στο υπερωκεάνειο εμπόριο. Φυσικά διότι δεν γνωρίζουμε (ή τουλάχιστον εγώ δεν γνώριζα) για τους Πορτογαλο-οθωμανικούς πολέμους (1538–1559) που διεξάχθηκαν, φυσικά, όχι στο Κριεκούκι ή την Αράχωβα, αλλά στην Ερυθρά Θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο, τον Ινδικό Ωκεανό και στο έδαφος της ίδιας της Αφρικής και της Ινδίας. Έκταση ασύλληπτη για εκείνη την εποχή και τα μέσα που διέθετε. Σε αυτούς ενεπλάκησαν επίσης η Αιθιοπία, (Χριστιανικό Βασίλειο) το Βασίλειο του Ορμούζ, το Σουλτανάτο του Αντάλ, το Σουλτανάτο του Γκουτζαράτ καθώς και ένα σωρό τοπικές φυλές ενώ η Περσία πρόσφερε σιωπηλή υποστήριξη στους Πορτογάλους.Αυτοί οι πόλεμοι έκριναν την κυριαρχία στο θαλάσσιο εμπόριο με την Ινδία, την Ινδοκίνα, την Κίνα και την Ιαπωνία. Εκεί κρίθηκε η εξέλιξη της Παγκόσμιας Ιστορίας. Οι Τούρκοι περιορίστηκαν στο χερσαίο εμπόριο ενώ οι Πορτογάλοι (και μετά οι διάδοχοί τους) στο θαλάσσιο.

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ΗΠΑτουρκοελληνικά

Οἱ διάφοροι ποὺ νομίζουν ὅτι ὁ Τρὰμπ καὶ ὄχι ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ πρόβλημα, ἔχουν χάσει τὶς ἐξελίξεις, καὶ αὐτὸ θὰ ἀποδειχτεῖ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ μετὰ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ νέου ἀμερικανοῦ προέδρου.

Ἡ Τουρκία παρὰ τὰ ὅσα ἀστεῖα λέγονται γιὰ τὴν οἰκονομία της, ποὺ ὅλο καταρρέει (σὰν τὸ τουρκικὸ κράτος ποὺ ὅλο διαλύεται), κατὰ τὰ τελευταῖα 20-25 χρόνια ἔχει γιγαντωθεῖ πληθυσμιακὰ καὶ οἰκονομικά. Ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετά, δὲν ἐλέγχεται ἀπὸ τοὺς «Συμμάχους» μας. Πάντα, βέβαια, εἶχε μεγαλύτερη ἐλευθερία ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, γιατὶ δὲν χρώσταγε τὸ καθεστώς της καὶ τὴν ἐδαφική της ἀκεραιότητα στὶς ΗΠΑ. Ἀλλὰ τώρα, ξεπέρασε καὶ τὸν ἔλεγχο αὐτόν.

Οἱ ΗΠΑ ἀσφαλῶς θὰ ἐπιδοθοῦν σὲ λυσσαλέο ἀγώνα νὰ φέρουν τὴν Τουρκία στὸ μαντρί. Ἴσως τὸ πετύχουν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τότε θὰ εἶναι προσωρινὸ κέρδος. Γιατὶ χῶρες μὲ μεγέθη 100 ἑκατομμυρίων, ἰσχυρὸ στρατὸ καὶ ἀχανεῖς ἐκτάσεις ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κυριευθοῦν ὁλοκληρωτικά (μόνο ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἔφτασε τόσο βαθιὰ τὸ 1921 στὴ Μικρὰ Ἀσία μετὰ τὸ 1402 καὶ τοὺς Μογγόλους), εἶναι, βασικά, μὴ ὑποτάξιμες μακροπρόθεσμα.

Τὸ πρόβλημά μας συνεπῶς δὲν εἶναι ὁ τάδε φιλότουρκος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ. Εἶναι ὅτι ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε σὰν τὴν Τουρκία, ἀνεξάρτητοι. Τὰ αἴτια γιὰ τὴν μὴ ἀνεξαρτησία μας, ἄρα καὶ τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν Τουρκία, εἶναι πολιτισμικά: Εἶναι ὁ ἀθεϊσμός, ἡ φυγοτεκνία ποὺ τὸν συνοδεύει (στατιστικά, κι ὄχι περιπτωσιολογικά!), τὸ μίσος γιὰ τὴ χριστιανικὴ λατρεία, ἢ ἡ μουσειοποίηση καὶ κουτοπόνηρη νέκρωσή της, ἡ ἀρλουμπολογία ποὺ συνοδεύει τὸν ἐκκοσμικευμένο πατριωτισμό (π.χ. ἀντὶ νὰ κάνεις ΕΣΥ παιδιά ἐδῶ καὶ τώρα, καταστρώνεις δημογραφικὲς μελέτες ἐπὶ μελετῶν, καὶ ἀνεφάρμοστα σχέδια γιὰ τὸ πῶς ἡ ἄνευ παιδιῶν Ἑλλάδα θὰ ἀντιμετωπίσει τὸ μέλλον, διαλέγοντας βολικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό σου τὸ ρόλο τοῦ Ἡγέτη), ἡ ἐσωτερικὴ ἀποικιοκρατικὴ λογικὴ ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἑλλάδα Δύση, καὶ τὴ Δύση ὡς ἕνα ὑπόδειγμα πολιτισμοῦ -κι ὄχι ἕνα παράδειγμα πρὸς ἀποφυγή, τὸ ὁποῖο καταρρέει. Γιὰ νὰ γίνεις ἀνεξάρτητος, πρέπει πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ εἶσαι πολιτισμικὰ ἀνεξάρτητος. Ἡ ἀθεϊστικὴ πολιτισμικὴ ἀλλοτρίωση κι ὁ ἀφελληνισμὸς διαφαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅταν ἀπορρίπτεται τὸ δυτικὸ πρότυπο, ἐπιλέγεται ἀντ’ αὐτοῦ ὄχι τὸ βυζαντινὸ μὰ τὸ ἀσιάτικο, τῆς ΝΑ Ἀσίας. «Γιατὶ οἱ Βυζαντινοὶ ἦταν Χριστιανοί. Κι ἐμεῖς, μά τὸ Διάβολο, Χριστιανοὶ δὲ γινόμαστε!». Ὁ δυτικὸς εἰσαγόμενος ἀθεϊσμὸς εἶναι ἡ κατεξοχὴν ἔκφραση τῆς ἀποικιοκρατίας κι ἀπουσίας ἀνεξαρτησίας, καὶ δὲν ἔχει τίποτε γηγενὲς οὔτε προέρχεται ἀπὸ τὸν ἀσήμαντο-ἀνύπαρκτο ἀρχαῖο ἀθεϊσμὸ 2-3 τύπων.

Εἶναι πολὺ βολικὸ νὰ ψάχνουμε στὴν Ἀμερική, τὴν κακὴ ἐκδοχή της κ.λπ., γιὰ τὴν ἐπιτυχία ἢ ἀτιμωρησία τῆς Τουρκίας. Ἂν ὅμως θίγαμε τὸν ἑαυτό μας, τότε θὰ μιλήσουν μερικοὶ γιὰ διχασμό, γιὰ «ὅλοι Ἕλληνες εἴμαστε, ἀνεξαρτήτως θρησκείας» (σὰν τὸν Χαρδαλιᾶ, ποὺ εἶπε ὅτι ὅλοι χριστιανοὶ εἴμαστε(!)), καὶ ἄλλα τέτοια ποὺ σημαίνουν: «Ἄλλα λόγια ν’ ἀγαπιόμαστε».

Posted in Δύση, Τούρκοι | Tagged , , | 7 Σχόλια

Οἱ δέκα ἀλλαγές

[…] Πέμπτη παρέμβαση, ο έλεγχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και η επιβολή λογοκρισίας στα σόσιαλ μίντια και το ίντερνετ. Ενδιαφέρον έχει ότι η λογοκρισία στα σόσιαλ μίντια ξεκίνησε το 2017 για να αντιμετωπιστεί ο “λαϊκισμός” που οδήγησε το 2016 στην νίκη του Brexit και στην εκλογή του Τραμπ. […] Εξάλλου οι λογοκριτές δεν είναι πια κάποιοι πρόθυμοι ρουφιάνοι με μαύρα γυαλιά που αξιοποίησε ένα δικτατορικό καθεστώς, αλλά οι αλγόριθμοι, καθώς έχουμε εξελιχθεί τεχνολογικά στο “Γενναίο Νέο Κόσμο” μας!

Έκτη παρέμβαση, το “τσεκούρι” στις συνταγματικές ελευθερίες και επιβάλλονται περιοδικά συλλογικά lockdowns, σε κάθε νέα επιδημία. Aναλαμβάνουν να μας παρακολουθούν για την “ασφάλεια και το καλό μας” με drones, με κάμερες, αλλά και με τα ίδια τα κινητά μας. Ας δούμε πόσο ωραία μας προετοιμάζει ο Κλάους Σβαμπ, ο ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και εισηγητής της “Μεγάλης Επανεκκίνησης”.

Πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε πότε τα πράγματα θα επιστρέψουν στο φυσιολογικό. Η απάντηση με λίγα λόγια είναι: ποτέ! Τίποτα δεν θα επιστρέψει ποτέ στην θρυμματισμένη αίσθηση της ομαλότητας που επικρατούσε πριν από την κρίση. Οδεύουμε λοιπόν σε μια κατάσταση όπου η δημοκρατία γίνεται περιττή, αφού οι ειδικοί, οι τεχνοκράτες και αργότερα η τεχνητή νοημοσύνη θα καθορίζουν τα πάντα. Η κανονικότητα που δεν θα επιστρέψει ποτέ περιλαμβάνει και την λειτουργία της δημοκρατίας.

Επιστροφή στην φεουδαρχία

Έβδομη παρέμβαση, η καθιέρωση του Καθολικού Βασικού Εισοδήματος. Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, ο εισηγητής της έκθεσης για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, είχε υποστηρίξει ένα καθολικό ενιαίο εισόδημα, ήδη από το 2016, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός. Το ΔΝΤ μας περιέγραψε το Καθολικό Βασικό Εισόδημα, σαν μηχανισμό στήριξης του εισοδήματος, στον οποίο οι χρηματικές ροές κατευθύνονται από το κράτος στο μεγαλύτερο και πιο αδύναμο μέρος του πληθυσμού.

Με λίγα λόγια οι μισοί σχεδόν εργαζόμενοι του πλανήτη που θα χάσουν τις δουλειές τους στην επερχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά και ευάλωτες ομάδες, όπως
οι μετανάστες, θα παίρνουν ένα μόνιμο “ψίχουλο” για να μην επαναστατήσουν. Το ζήτημα είναι και τι ανταλλάγματα θα ζητήσουν υπερεθνικοί οργανισμοί, διεθνή ταμεία και κράτη από τους πολίτες, για να τους χορηγήσουν αυτό το επίδομα.

Όγδοη παρέμβαση, η σταδιακή κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Το νέο μοντέλο του καπιταλισμού θα είναι μία μείξη με τον παλιό φεουδαρχισμό. Σταδιακά οι πολίτες, εκτός από τη μείωση του εισοδήματος τους, θα χάνουν και τα περιουσιακά τους στοιχεία. Θα υποχρεώνονται να ενταχθούν σε πτωχευτικούς κώδικες που διαρκώς θα ανανεώνονται.

Εκατομμύρια μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα κλείσουν στη Δύση, εξαιτίας των συλλογικών lockdowns. Αντίθετα στην περίοδο αυτή απογειώθηκαν τα κέρδη των πέντε ψηφιακών πολυεθνικών γιγάντων: Amazon, Google, Facebook, Αpple και Microsoft.

Ένατη παρέμβαση, η επιβολή σκληρών νέων νομοθεσιών υπέρ του (ψευτό) δικαιωματισμού και η κατοχύρωση της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων. Η εκλογική νίκη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ θα επιταχύνει την συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα που προετοιμάζουν και τα κέντρα εξουσίας στην ΕΕ.

Πηγή

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὅλοι οἱ αὐτοαποκαλούμενοι δημοκράτες ἔγιναν ὁπαδοὶ τῆς διακυβέρνησης ἀπὸ τοὺς εἰδικούς. Ὁ πρωθυπουργὸς ὑποστηρίζει ὅτι κυβερνᾶ ἐπιστημονικά (βάσει τῶν εἰσηγήσεων τῶν εἰδικῶν) κι ἄρα, τρόπον τινὰ εἶναι ἀνεύθυνος σὰν τὴν ΠτΔημοκρατίας. Ἁπλῶς ἐπικυρώνει τὶς ἀποφάσεις τῶν εἰδικῶν. Οἱ εἰδικοὶ ἔχουν λάβει ἄτυπα τὴν ἄδεια νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ πάντα μὲ πρόφαση τὴν ἐπιστημονική τους ἰδιότητα. Καὶ φυσικά, ἰσχυρίζονται ὅτι ἁπλῶς συμβουλεύουν. Ἕνα ὡραῖο παιχνίδι πολιτικῆς-ἐπιστήμης παίζεται: οἱ μὲν πολιτικοὶ δείχνουν τὸν ἱερὸ σεβασμό τους στὴν Ἐπιστήμη, οἱ δὲ ἐπιστήμονες λένε ὅτι ἁπλὰ συμβουλεύουν καὶ τίποτε ἄλλο.

Πραγματικά, ἡ δημοκρατία περιττεύει, ἀφοῦ ὑπάρχουν οἱ εἰδικοί. Μήπως εἶμαι πολιτειολόγος γιὰ νὰ ἔχω καὶ ἀντίθετη ἄποψη; Ὅπως παλαιότερα οἱ τροτσκυστὲς ἔγιναν στὶς ΗΠΑ φανατικὰ γεράκια γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῆς (ἀμερικανικῆς) δημοκρατίας, ἔτσι καὶ οἱ μὴ σταλινικοὶ Ἀριστεροί, οἱ αὐτοαποκαλούμενοι δημοκράτες, ἔγιναν ὁπαδοὶ τῆς διακυβέρνησης ἀπὸ τοὺς εἰδικούς. Καὶ οἱ δύο ὁμάδες εἶδαν στὶς ἐξελίξεις αὐτὲς (πέρα ἀπὸ τὸν καθησυχασμό τους σχετικὰ μὲ τὸν πιθανὸ «πρόωρο» θάνατο ἐξαιτίας τῶν παπάδων) μιὰ προοπτικὴ γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν τροτσκυστικῶν (παγκόσμια ἐπανάσταση, ἀρχικὰ διὰ τῆς δημοκρατίας τῶν βομβαρδισμῶν) καὶ ἀναρχοχίπικων ἀπωθημένων τους, ἀκόμη κι ἂν δημόσια τὰ ἔχουν ἀπορρίψει. Ἐπιτέλους, κατάλαβαν ὡς διανοούμενοι ὅτι τὸ ὑλικὸ συμφέρον τους ἀλλὰ καὶ ἡ κοσμοεικόνα τους δὲν εἶναι μὲ αὐτοὺς τῆς πλέμπας, ἀλλὰ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπικρατοῦν. Καὶ διάλεξαν μὲ ποιοὺς νὰ πᾶνε.

Αὐτὸ φάνηκε καὶ μὲ τὸν Τράμπ, καὶ (στὴν Ἑλλάδα) μὲ τὸ ἄλλοθι ὅτι ὁ Τρὰμπ ἦταν δηλωμένος φιλότουρκος. Στὴν πραγματικότητα, ὁ Τρὰμπ ἦταν δηλωμένος φιλο-ἐρντογανικὸς κι ὄχι φιλότουρκος, ὅμως αὐτὸς ὁ φιλοερντογανισμὸς δὲν τὸν ἀπέτρεψε ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιβάλει κυρώσεις στὴν ἐρντογανικὴ Τουρκία προκειμένου νὰ ἀφεθεῖ ἐλεύθερος ἕνας φίλος του προτεστάντης παπάς. Ἄρα, ὁ φιλοερντογανισμὸς εἶναι περιορισμένος. Καὶ βέβαια, οἱ ΗΠΑ μὲ τὸ καλὸ ἢ τὸ κακὸ θὰ φέρουν τὴν Τουρκία πίσω, ἀκόμη καὶ μὲ ἀλλαγὴ ἡγεσίας. Γιατὶ χρειάζονται τὴν Τουρκία στὸν ἀγώνα τους κατὰ τῆς Ρωσίας (καὶ γιὰ τὴν «διάδοση τῆς δημοκρατίας»). Ὅμως τὸ παραμύθι μὲ τὸν Τρὰμπ δούλεψε, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα οἱ ΗΠΑ χρειάζονται περισσότερο τὴν Τουρκία παρὰ τὴν Ἑλλάδα ἀνεξαρτήτως ἀμερικανοῦ προέδρου (ἄρα οἱ ΗΠΑ εἶναι ἐναντίον μας καταρχήν, σὲ κάθε περίπτωση), καὶ ἐνῶ τὸ πραγματικὸ διακύβευμα ἦταν ἡ (διὰ τῆς ἥττας τοῦ Τράμπ) ἐπαναφορὰ τῆς πολιτικῆς τῶν ἀνοιχτῶν συνόρων (ἄρα, ἡ ἰσλαμοποίηση τῆς Ἑλλάδας), τῆς ΛΟΑΤΚΙ ἀτζέντας (ἄρα, ἡ πληθυσμιακὴ κατάρρευση), καὶ τοῦ ἐνδο-δυτικοῦ πολέμου ΗΠΑ-Ρωσίας (ἄρα, ἡ ἀνάγκη ἡ Ἑλλάδα νὰ διευκολύνει τὴν πολύτιμη σύμμαχο τῶν ΗΠΑ, τὴν Τουρκία, μὲ παραχωρήσεις).

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἡ Ἑλλάδα τῶν Παλαιολόγων

Ἡ Ἑλλάδα μοιάζει μὲ τὸ Βυζάντιο κατὰ τὴ δυναστεία τῶν Παλαιολόγων. Δύο αἰῶνες κράτησαν καὶ τὰ δύο. Μὲ μιὰ δολοφονία, μιὰ τύφλωση, καὶ ἐμφύλιους στὴν ἀρχή. Κοραϊστὲς στὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν ἐργαλειακὰ τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ τώρα τὴ βρίζουν κι ἀπὸ πάνω. Φιλενωτικοὶ καὶ Οὑνίτες ἐπὶ Παλαιολόγων, ποὺ ἔλεγαν ὅτι θὰ δεχτοῦν προσωρινὰ τὴν Ἕνωση, καὶ μόλις περάσει ὁ τουρκικὸς κίνδυνος θὰ τὴν ξανασκεφτοῦν. Ὑλικὴ παρακμὴ καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις. Ἐδαφικὴ συρρίκνωση. Ἐξισλαμισμὸς τοῦ λαοῦ (μὲ διάφορους τρόπους) καὶ ἐκδυτικισμὸς τῶν λογίων. Τότε ρωμαιοκαθολικοί, τώρα ἐπιστημονιστές. Σκορποχώρι.

Ἡ μόνη διαφορὰ εἶναι ὅτι οἱ Παλαιολόγοι εἶχαν σπουδαία τέχνη.

Τὸ μόνο ποὺ ψάχνουμε εἶναι ἕνας σημερινὸς Μάρκος Εὐγενικός.

Posted in Ελλάδα | Tagged , | 3 Σχόλια

Καλάβρυτα…

Ἐπέτειος τῆς σφαγῆς τῶν Καλαβρύτων χτές, καὶ μιὰ «ὀρθόδοξη» ἱστοσελίδα παρέθεσε τὶς προσπάθειες τοῦ ἁγίου Πορφυρίου νὰ μεταστρέψει ἀπὸ τὸν κουμμουνισμὸ ἕναν κουμμουνιστή, ὁ ὁποῖος εἶχε κάνει ἄθεους τοὺς χωρικοὺς στὴν περιοχὴ τῶν Καλαβρύτων. Καταλήγει χαρούμενος ὁ δεξιὸς ἀφηγητὴς ὅτι στὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς δὲν βρέθηκε οὔτε μία ψῆφος ὑπὲρ τοῦ κομμουνισμοῦ στὰ χωριὰ τῆς περιοχῆς. Ὁ Ἅγιος τοῦ λέει τοῦ μετανοημένου ἄθεου κομμουνιστῆ νὰ κηρύξει στὰ χωριὰ κατὰ τοῦ ἀθεϊσμοῦ, ἀλλὰ κατὰ τὸν δεξιὸ ἀφηγητὴ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ μὴν πάρει ψήφους τὸ ΚΚΕ. Νὰ ὑποθέσω ὅτι τὰ χωριὰ ψήφισαν τὴν ἄθεη δεξιὰ τῆς ΝΔ ἀντὶ γιὰ τὴν ἄθεη Ἀριστερά. Καὶ νὰ ὑποθέσω ὅτι ἡ ἱστορία θέλει νὰ μᾶς πείσει ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος δὲν γνώριζε ὅτι οἱ τῆς ΝΔ ἄθεοι ἦταν καὶ παραμένουν, ἀλλὰ τάχα πίστευε ὅτι μόνο οἱ κομμουνιστὲς εἶναι ἄθεοι.

Μπράβο, ὀρθόδοξο ἱστολόγιο νὰ σοῦ πετύχει! Τὴν ἐπέτειο τῆς σφαγῆς ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς νὰ ἀποπροσανατολίζει τὴ συζήτηση στοὺς ἄθεους κομμουνιστὲς ἀποσιωπώντας τοὺς ἄθεους δεξιούς, ποὺ εἰδικὰ σήμερα κλείνουν τὶς ἐκκλησίες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Μπουρλά…

10-11-2020: Θὰ ἤθελα νὰ κάνω μεταξὺ τῶν πρώτων τὸ ἐμβόλιο …. θα προσπαθήσω να τους πείσω να μου επιτρέψουν να συμμετάσχω

14-12-2020: δεν έχει κάνει το εμβόλιο της εταιρίας του, προσθέτοντας ότι τόσο ο ίδιος όσο και άλλα στελέχη της Pfizer δεν πρόκειται να κλέψουν τη σειρά κανενός

Προφανῶς, αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀνθρωπιὰ κι ὄχι μὲ τὶς παρενέργειες. Ἐλπίζω νὰ μὴν ἀλλάξει ἄποψη κι ὁ Σύψας.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἄδωνις καὶ Θεσσαλονίκη

Ὁ Ἄδωνις ὅταν λέει ὅτι «εἶναι καὶ θέμα κόσμου» τὰ κρούσματα στὴν Θεσσαλονίκη σὲ σχέση μὲ τὴν Ἀθήνα, μοῦ θυμίζει τοὺς ἐκφωνητὲς ἀγώνων ποδοσφαίρου μεταξὺ ΠΑΟΚ καὶ ΟΣΦΠ ἢ ΠΑΟ, στὸ κρατικὸ ραδιόφωνο καὶ τηλεόραση, ποὺ ὅταν ἔβαζε ὁ ΠΑΟΚ γκόλ, αὐτοὶ ἔλεγαν πνιχτὰ καὶ ὑποτονικὰ ἕως ἀδιάφορα (ἀπὸ τὴ λύπη τους): «καί, ναί, ὁ ΠΑΟΚ βάζει γκὸλ … [μεγάλης διάρκειας σιγή -ἀπὸ τὴν λύπη]» ἐνῶ ὅταν ἔβαζε γκὸλ ἡ ἀγαπημένη τους ὁμαδάρα αὐτοὶ ΚΡΑΥΓΑΖΑΝ «ΓΚΟΛ! ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! ἐκπληκτικὸ γκόλ κ.λπ.» στὸ ὑποτιθέμενο κρατικὸ κανάλι χρηματοδοτούμενο μὲ τὰ λεφτὰ Ἑλλήνων καὶ «Βουλγάρων».

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο αὐτό. Ὁ Μητσοτάκιας μοιάζει πράγματι μὲ τὸν Ὀλυμπιακὸ (καὶ τὸν Παναθηναϊκό). Ὁ Ὀλυμπιακὸς ἔπαιρνε τὸ πρωτάθλημα ἐπὶ 5-6 συνεχόμενες χρονιές (καὶ ἀναρωτιόσουν τί στὸ καλὸ ἔχει καὶ κερδίζει) ἀλλὰ κάθε χρονιὰ στὴν Εὐρώπη ἀπὸ τοὺς πρώτους γύρους ἔτρωγε κάτι πεντάρες, τεσσάρες κ.λπ., καὶ γύριζε μὲ τὴν οὐρὰ στὰ σκέλια προφανῶς γιατὶ τὸ ψευτορωμαίικο τῆς Ἀθήνας δὲν μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει σὲ διεθνὴ παιχνίδια πουλημένους διαιτητὲς καὶ νὰ μένει ἀτιμώρητο γιὰ τοὺς τσαμπουκάδες του, ὅπως στὸ ἑλληνικὸ πρωτάθλημα. Ἔτσι κι ὁ Μητσοτάκιας: παίζει χωρὶς ἀντίπαλο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ τρώει τὶς καρπαζιὲς τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη στὴν Εὐρώπη, μὲ τὴν Τουρκία, μὲ τὰ Σκόπια κ.λπ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Π. Σ. Δέλτα: «(Τὸ ἔκανα) γιὰ τὴν πατρίδα (μου)»

Ἀλλὰ ἀς ἀφήσω τὸ πεδίο ἐλεύθερο σ’ ἐκείνους ποὺ θὰ βροῦν ἀφορμὴ νὰ ζητήσουν ἐθνικὴ ἑνότητα, δηλαδὴ σκασμό, ὑπὸ τὸν πεφωτισμένο Μητσοτάκη (ποὺ μᾶς γλίτωσε ἀπὸ τὸ Σύριζα), μετὰ μάλιστα τὴν πρόσφατη ἐπιτυχία του στὴν σύνοδο κορυφῆς τῆς Ε.Ε. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἡ Ἑλλάδα πάει στὸ Διάβολο. Εἶναι ποὺ ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ἔλεγαν ὅτι θὰ συμμαχήσουν ἀκόμη καὶ μὲ τὸ διάβολο γιὰ τὸ καλὸ τῆς χώρας. Δῶσ’τε στοὺς κατάσκοπους Νόμπελ Εἰρήνης. Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ διορίστηκε κι ὁ Ψαριανός.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Προστίματα

Στὸ μακρινὸ 2009

Πρόστιμο 2,3 δισ. δολαρίων στην αμερικανική Pfizer για διάθεση επικίνδυνου φαρμάκου

Πρόστιμο 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων θα αναγκαστεί να καταβάλει η αμερικανική φαρμακοβιομηχανία Pfizer, καθώς πραγματοποιήθηκαν εις βάρος της καταγγελίες για «δόλιες εμπορικές πρακτικές». «Πρόκειται για το υψηλότερο πρόστιμο που επιβλήθηκε ποτέ από την αμερικανική Δικαιοσύνη στον τομέα της υγείας», ανέφερε η ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Οι δόλιες εμπορικές πρακτικές αφορούν το αντιφλεγμονώδες Bextra της Pfizer, το οποίο είχε αποσυρθεί από την αγορά το 2005 λόγω ανησυχιών για την δημιουργία παρενεργειών ιδιαίτερα στην καρδιά. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, η Pfizer «προώθησε το Bextra για πολλές χρήσεις και δόσεις τις οποίες ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) είχε αρνηθεί να πιστοποιήσει λόγω κινδύνων που συνδέονται με αυτό το αντιφλεγμονώδες».

Ἂς μᾶς τὰ ποῦν λεπτομερέστερα κάποιοι ἄλλοι:

The government charged that executives and sales representatives throughout Pfizer’s ranks planned and executed schemes to illegally market not only Bextra but also Geodon, an antipsychotic; Zyvox, an antibiotic; and Lyrica, which treats nerve pain.

Pfizer was in the midst of resolving allegations that it illegally marketed Neurontin, an epilepsy drug for which the company in 2004 paid a $430 million fine and signed a corporate integrity agreement — a companywide promise to behave.

“The whole culture of Pfizer is driven by sales, and if you didn’t sell drugs illegally, you were not seen as a team player,” said Mr. Kopchinski, whose personal share of the Pfizer settlement is expected to exceed $50 million. Mr. Kopchinski left Pfizer in 2003.

Bextra was approved in 2001 by the Food and Drug Administration to treat arthritis and menstrual cramps. The drug was not approved for the treatment of acute pain, nor was it shown to be any more powerful than ibuprofen. But Pfizer instructed its sales representatives to tell doctors that the drug could be used to treat acute and surgical pain and at doses well above those approved, even though the drug’s dangers — which included kidney, skin and heart risks — increased with the dose, the government charged. The drug was withdrawn in 2005 because of its risks to the heart and skin.

Εὐτυχῶς αὐτὰ ἀνήκουν στὸ παρελθόν.

Υ.Γ. Τὸ «προστίματα» (λοῦμπεν λαϊκιὰ ἐκδοχή) ἀντὶ «πρόστιμα» (Κ.Ν.Ε.) προτιμήθηκε ἐπειδὴ ἔτσι κι ἀλλιῶς μᾶς θεωροῦν πσεκαζμένους οἱ σοφοί.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Λιτανεῖες καὶ πάλι

Ἀφοῦ γιορτάζει ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας, καὶ θυμήθηκα τὶς λιτανεῖες πρὸς τιμήν του σὲ ἀνάμνηση τῆς σωτηρίας ἀπὸ τὴν πανώλη τὸ 1630, καὶ τῆς γιορτῆς του, ποὺ ἀπαγορεύτηκαν φέτος, νά καὶ λίγος Κονδύλης:

Οἱ προνεωτερικὲς κοινωνίες χειρίζονταν ἐπίσης τὴν τεχνικὴ καὶ τὴν παραγωγὴ βάσει τῆς ἐργαλειακῆς ὀρθολογικῆς σχέσης μεταξὺ μέσων καὶ σκοποῦ (οἱ λιτανεῖες καὶ οἱ προσευχὲς δὲν σήμαιναν ὅτι κατὰ τὰ ἄλλα οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔκαναν ὅ,τι τοὺς φαινόταν πρόσφορο γιὰ μιὰ καλὴ ἀπόδοση ἐφαρμόζοντας τὶς ὑπάρχουσες ἐμπειρικὲς γνώσεις).

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τί συμβαίνει…

η Ελλάδα είναι τις τελευταίες δεκαετίες μια βαθύτατα αντικληρικαλιστική χώρα και επικρατεί ένα κοινωνικό φαινόμενο που θα μπορούσε να οριστεί συνοπτικά ως «θρησκευτικός αναλφαβητισμός». […]

Στόχος τους είναι να μετατρέψουν την Εκκλησία σε έναν πειθήνιο φιλανθρωπικό οργανισμό, κατά τα προτεσταντικά πρότυπα, ο οποίος να μην ασκεί καμία επίδραση πάνω στους πολίτες. Με λίγα λόγια, θέλουν να κάνουν αυτό που προσπάθησε κάποτε η σύντομη Αντιβασιλεία και απέτυχε. […]

άλλοι ανυπομονούν να πεθάνει κάποιος παπάς ή μητροπολίτης, για να ειρωνευτούν τη Θεία Κοινωνία. Λες και είναι παράξενο πράγμα, ανάμεσα στους 10.000 περίπου Έλληνες Ορθοδόξους ιερείς και τους περίπου 80 μητροπολίτες, το να αρρωσταίνουν και να χάνουν τη ζωή τους μερικοί (κυρίως υπερήλικες). […]

Η πραγματική σύγκρουση είναι ανάμεσα στον Χριστιανισμό και στον «επιστημονισμό», δηλαδή την υλιστική ιδέα ορισμένων ανθρώπων (επιστημόνων και μη) ότι η επιστήμη είναι η μοναδική πηγή έγκυρης γνώσης και πως οτιδήποτε πνευματικό είναι απλώς ανύπαρκτο.

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας…

Βόλος: Ποινή φυλάκισης και πρόστιμο σε 24χρονο που κούρευε φίλο του σε πυλωτή. Ποινή φυλάκισης 40 ημερών με αναστολή και διοικητικό πρόστιμο 3.000 ευρώ

Γιὰ μιὰ στιγμὴ φοβήθηκα ὅτι τοὺς ἔπιασαν νὰ ἐπιδίδονταν σὲ ξέρετε τί. Ἀλλὰ ἅμα πρόκειται γιὰ τέτοιο ἔγκλημα, ἦταν ἀναγκαῖα τὰ τηλεφωνήματα τῶν ὑπεύθυνων πολιτῶν.

Γρεβενά: Καφενείο λειτουργούσε με 9 πελάτες – Χειροπέδες στον ιδιοκτήτη. Εννέα άτομα που κάθονταν μέσα σε καφενείο σε περιοχή των Γρεβενών και είχαν σερβιριστεί κανονικά παρά την αναστολή λειτουργίας των καταστημάτων εστίασης εντόπισε η αστυνομία.

9 πελάτες; Μὰ τί νόμιζε ὅτι ἦταν τὸ μαγαζί του ὁ καφετζῆς; Κανὰς Ἱερὸς Ναὸς ποὺ λειτουργεῖ μὲ 9 ἄτομα τὰ Χριστούγεννα; Τὰ ἰσοπεδώσαμε ὅλα, μερικοί…

Γεμίσαμε ἐγκληματίες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τὸ Χῖ, φασίν…

«Τὸ Χῖ, λένε, δὲν ἀδίκησε τὴν πόλη, οὔτε τὸ Κάππα». Ἡ ἔννοια τούτου τοῦ γρίφου ποὺ ἀπεργάστηκε ἡ σοφία σας δύσκολα μπορεῖ νὰ ἐννοηθεῖ. Βρῆκα, ὅμως, ἑρμηνευτὲς στὴν πόλη σας ποὺ μὲ ἔμαθαν ὅτι τὰ γράμματα εἶναι ἀρχικὰ ὀνομάτων καὶ ὅτι τὸ ἕνα ὑποδηλώνει τὸν Χριστό, ἐνῶ τὸ ἄλλο τὸν Κωνστάντιο.

Ἰουλιανός, Ἀντιοχικός.

(ὁ Ἰουλιανὸς διαδέχτηκε στὸ θρόνο τὸν Κωνστάντιο)

Πράγματι, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ συνήθη γαβγίσματα κάποιων βουλευτῶν του, καὶ μιὰ ἐσὰνς μελὼ προσφυγισμοῦ καὶ ἀριστεροχριστιανικῆς χίπικης αἰσθητικῆς στὰ σχολικὰ βιβλία θρησκευτικῶν, ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν ἔβλαψε οὔτε προσέβαλε τὴ θρησκεία. Ἐὰν αὐτὸ τὸ ἔκανε ἀπὸ φόβο μὴν ἀνοίξει κι ἄλλα μέτωπα ἢ ἐπειδὴ ἦταν τὸ μόνο καλὸ ποὺ ἔφερε ἀθέλητα ἡ παρουσία τοῦ Καμμένου στὴν κυβέρνηση, θὰ τὸ μάθουμε κάποτε. Τὸ «Τ» πάντως δὲν ἔβλαψε τὴ θρησκεία ὅσο κυβερνοῦσε.

Ἀντίθετα, τὰ ἄλογα πρόβατα τοῦ Χριστιανισμοῦ, οἱ ψευτοχριστιανοὶ «πάνω ἀπ’ ὅλα ἀντικομμουνιστές» ψηφοφόροι, ἔφεραν στὴν ἐξουσία αὐτοὺς τοὺς (κατ’ Ἀμβρόσιο) ἀφορεσμένους ἢ ὅπως ἄλλιῶς θέτε πεῖτε τους. Ἂς ἀπολαύσουν τὸ θέαμα τῶν κλειστῶν Χριστουγέννων, ὅταν γνωρίζουν ὅτι στὶς ΗΠΑ καὶ τὴ Γαλλία τὰ ἀνώτατα συνταγματικὰ δικαστήρια ἀκύρωσαν κορωνο-νομοθετήματα τῶν κυβερνήσεων κατὰ τῆς λατρείας.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἐμβόλια

Δὲν εἶμαι κατὰ τῶν ἐμβολίων, φυσικά, ἀλλά… (Ἂν τὸ «ἀλλὰ» σᾶς φαίνεται ψεκασμένο, πεῖτε στὸν καθρέπτη: «Δὲν ὑποστηρίζω τὸν Μητσοτάκη, ἀλλὰ…») -ἀλλὰ δὲν εἶμαι καὶ ὑπὲρ κάθε καινούργιου ἐμβολίου ἁπλῶς ἐπειδὴ πράγματι βιαζόμαστε ὅλοι νὰ κυκλοφορήσει ἕνα ἀποτελεσματικὸ ἐμβόλιο. Μακάρι νὰ βγεῖ ἕνα ἀποτελεσματικό, σύντομα.

ΠΩΣ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ Στην έκθεση του FDA για την έγκριση του εμβολίου της Pfizer αναφέρονται θάνατοι, σοβαρές διαταραχές, λεμφαδενοπάθειες, εξαφανισθέντες εθελοντές, εθελοντές που εξαιρέθηκαν στην τελική παρουσίαση των αποτελεσμάτων, αποβολές στις εγκυμονούσες εθελόντριες… Πιο συγκεκριμένα: Μεγάλος πληθυσμός των εθελοντών παρουσίασε γενικές διαταραχές που στην έκθεση δε διευκρινίζονται 18.7% Διαπιστώθηκαν 2 θάνατοι Εξαιρέθηκαν στην διάρκεια των κλινικών ερευνών 84 εθελοντές χωρίς διευκρίνιση. Εξαφανίστηκαν στην διάρκεια των κλινικών ερευνών 80 εθελοντές. Εξαιρέθηκαν από τα πορίσματα της μελέτης όλες οι γυναίκες σε περίοδο εγκυμοσύνης και παρουσιάστηκαν προβλήματα αποβολών η δυσκολίες τεκνοποίησης.

Πηγή

Ἀπὸ τὴν ἔκθεση τῆς FDA:

σελ. 39 General disorders and administration site conditions: 18,7%

σελ. 41 Deaths A total of six (2 vaccine, 4 placebo) of 43,448 enrolled participants (0.01%) died during the reporting period from April 29, 2020 (first participant, first visit) to November 14, 2020

σελ. 42 Pregnancies Female study participants of childbearing potential were screened for pregnancy prior to each vaccination, with a positive test resulting in exclusion or discontinuation from study vaccination. The study is collecting outcomes for all reported pregnancies that occur after vaccination, or before vaccination and not detected by pre-vaccination screening tests. Twenty-three pregnancies were reported through the data cut-off date of November 14, 2020 (12 vaccine, 11 placebo). Study vaccination occurred prior to the last menstrual period (LMP) in 5 participants (4 vaccine, 2 placebo), within 30 days after LMP in 8 participants (4 vaccine, 6 placebo), >30 days after LMP in 1 participant (0 vaccine, 2 placebo), and date of LMP not known in 5 participants (4 vaccine, 1 placebo). U nsolicited AEs related to pregnancy include spontaneous abortion and retained products of conception, both in the placebo group.

σελ. 43 The most common solicited adverse reactions were injection site reactions (84.1%), fatigue (62.9%), headache (55.1%), muscle pain (38.3%), chills (31.9%), joint pain (23.6%), fever (14.2%); severe adverse reactions occurred in 0.0% to 4.6% of participants, were more frequent after Dose 2 than after Dose 1, and were generally less frequent in adults ≥55 years of age (≤2.8%) as compared to younger participants (≤4.6%). Among adverse events of special interest, which could be possibly related to vaccine, lymphadenopathy was reported in 64 participants (0.3%): 54 (0.5%) in the younger (16 to 55 years) age group; 10 (0.1%) in the older (>55 years) age group; and 6 in the placebo group.

Μιὰ ἑλληνικὴ περίληψη τῆς ἔκθεσης.

0,01% θάνατοι εἶναι πολὺ μικρὸ ποσοστό. Ἂν ὅμως ἐμβολιαστοῦν 8 ἑκατομμύρια (ἀπὸ τὰ 10) στὴ χώρα αὐτή, τότε τὸ παραπάνω ποσοστὸ ἀντιστοιχεῖ σὲ 800 νεκρούς. Ἂν ἐμβολιαστοῦν 300 ἑκατομμύρια (ἀπὸ τὰ 400) στὶς ΗΠΑ, τότε τὸ παραπάνω ποσοστὸ ἀντιστοιχεῖ σὲ 30.000 νεκρούς. Σᾶς φαίνονται λίγοι, ἐσεῖς ποὺ «κλαῖτε» στὰ ΜΚΔ ὅποτε ἀνακοινώνονται 100 καὶ 80 νεκροὶ κάθε μέρα;

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

πλουτοκρατικὰ καὶ πανδημία

Δύο ἀπὸ τὰ ζητήματα ποὺ τέθηκαν κατὰ τὴν πανδημία ἦταν ἀφενὸς τὸ ἂν ἡ οἰκονομικὴ κρίση ποὺ προκλήθηκε μὲ τὴν καραντίνα ἦταν προσχεδιασμένη ὡς μιὰ «δημιουργικὴ καταστροφὴ» ἐν ὄψει τῆς ἀντιμετώπισης τῶν μεγάλων ἐχθρῶν (π.χ. Κινέζων κ.ἄ.), ἀφετέρου ἐὰν ἡ καραντίνα βοηθοῦσε ἢ κατέστρεφε τοὺς φτωχούς.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ δεύτερο, καὶ οἱ δυὸ πλευρὲς ξεκινοῦσαν ἀπὸ μιὰ μονόπλευρη ἀντίληψη γιὰ τὴ σχέση ὑγείας-οἰκονομίας. Οἱ μὲν ἔλεγαν ὅτι χωρὶς οἰκονομία δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε ὑγεία ἄρα ἡ καραντίνα ἦταν λάθος. Οἱ δὲ ἔλεγαν ὅτι χωρὶς ὑγεία δὲν θὰ ὑπάρξει οἰκονομία. Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι τὰ δύο ἀγαθά, πλοῦτος καὶ ὑγεία, εἶναι τόσο ἀλληλοσυσχετισμένα ὥστε ὅταν ὑφίσταται προτεραιότητα τῆς Οἰκονομίας ἢ τῆς Ὑγείας τότε ἔχουμε καταστρεπτικὲς συνέπειες γιὰ τὴν Οἰκονομία καὶ τὴν Ὑγεία, ἀντίστοιχα. Οἱ μονιστὲς τοῦ ἀνθρωπισμοῦ ὡς δικαιωματιστές (ὅμοιοι μὲ τὶς ΜΚΟ τοῦ Σόρος) ἔπαιρναν ὡς ἀνθρώπινο αὐτονόητο καὶ δικαίωμα (ἀνεξαρτήτως τῆς τεχνικῆς καὶ τῆς οἰκονομίας στὴν ὁποία βασίζεται ἡ τεχνική) τὸ νὰ ζῆς ὣς τὰ 80 καὶ 90. Καὶ ἐκλογίκευσαν μὲ ἐπικοὺς ὀδυρμοὺς καὶ κλάματα τὸν δικαιωματισμό τους ντύνοντάς τον μὲ ἀνθρωπιστικὰ τσιτάτα. Οἱ μονιστὲς τῆς οἰκονομίας, ποὺ φαντάζονταν τὰ πάντα ἀνοιχτὰ «σὰ νὰ μὴ συμβαίνει τίποτε», δὲν λάμβαναν ὑπόψη τὴν ἐπίδραση ποὺ θὰ εἶχε, πολιτισμικά, οἰκονομικά, κ.λπ. ἡ ἐξαφάνιση τῶν γέρων σὲ μιὰ ἤδη γερασμένη Δύση, συνδυασμένη μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μεσήλικες καὶ νέοι ἀρνοῦνται πεισματικὰ νὰ τεκνοποιήσουν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη ἢ ἀνυπαρξία οἰκονομικῆς κρίσης. Ὑπὸ μία ἔννοια, οἱ τάσεις αὐτοκτονίας τῆς ἐκκοσμικευμένης Δύσης (ἀτεκνία τῶν «ἀφῆστε μας νὰ διασκεδάσουμε» καὶ γεροντολατρεία τῶν «θέλουμε νὰ ζήσουμε γιὰ πάντα»), τὸ πεπρωμένο τοῦ θανάτου της, ἐκδηλώθηκαν κι ἐνσαρκώθηκαν σὲ μιὰ μορφὴ ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ παριστάνεις ὅτι δὲν τὴν βλέπεις: τὴν πανδημία. Ἄλλωστε, οἱ δύο αὐτὲς τάσεις ἀλληλοσυμπληρώνουν καὶ χρειάζονται ἡ μία τὴν ἄλλη.

Ἡ δὲ ἀγωνία καὶ τῶν δύο, ἀντι- καὶ φιλο-καραντινιστῶν γιὰ νὰ ἀποδείξουν πόσο περισσότερο καὶ μόνο αὐτοὶ ἀγαποῦν τοὺς πτωχοὺς ἦταν καὶ εἶναι κωμική. Ἡ Δημοκρατία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀριστοτέλη βασίζεται στὴν ὕπαρξη καὶ κυριαρχία τῶν μεσαίων στρωμάτων. Ἅμα πληθύνουν οἱ φτωχοὶ καὶ λιγοστέψουν οἱ μεσαῖοι, τότε ἔχεις εἴτε Ναζισμὸ εἴτε Κομμουνισμό, δηλαδὴ τυραννία ἀκόμη μεγαλύτερη. Τὰ δὲ μαρξιστικὰ παραμυθάκια γιὰ «πραγματικὴ δημοκρατία» εἶναι ἐκτὸς Ἱστορίας, καὶ φυσικὰ ἡ ἀθηναϊκὴ δημοκρατία δὲν εἶναι τοῦ γούστου τους γιατὶ δὲν βασιζόταν στὴν κολλεκτιβοποίηση τῶν «μέσων παραγωγῆς» παρὰ στὴν ἀναδιανομὴ τῆς ληστείας σὲ βάρος τῶν Συμμάχων καὶ σὲ διάφορα ἐπιδόματα (καὶ κάποιες ὑποτυπώδεις «λειτουργίες» τῶν πλουσίων ποὺ μὲ τίποτε δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν κράτος πρόνοιας). Ἡ ἔγνοια γιὰ τοὺς φτωχοὺς ἀντὶ γιὰ τὰ μεσαῖα στρώματα (ἐννοῶ ὡς πρώτιστο μέλημα καὶ ὄχι ὡς δευτερεῦον -προφανῶς δὲν λέω νὰ μὴν τοὺς φροντίζουμε), ἡ ἔγνοια γιὰ τοὺς φτωχοὺς σὲ βάρος τῶν μεσαίων, εἶναι ἔγνοια γιὰ τὸ πῶς θὰ ξεμπερδέψουμε μὲ τὴ δημοκρατία ὡς πολίτευμα, ἔστω αὐτὴν τὴν κουτσουρεμένη. Οἱ μὲν ἀντικαραντινιστὲς ἔκλαιγαν γιὰ τὸ δικαίωμα τοῦ φτωχοῦ στὴ δουλειά, ἔστω κι ἂν αὐτὸ συνεπαγόταν ὅτι θὰ κολλοῦσε τὸν κορωνοϊό, καὶ θὰ ψόφαγε, καὶ οἱ ἐπιπλέον πεντάρες ποὺ θὰ κέρδιζε στὴ μαύρη ἐργασία δὲν θὰ τὸν ἔσωζαν, εἰδικὰ μετὰ τὴ κατάρρευση τοῦ μεταπολεμικοῦ κράτους πρόνοιας. Οἱ δὲ φιλοκαραντινιστὲς ἔκλαιγαν γιὰ τὸν φτωχὸ ποὺ θὰ κολλοῦσε τὸν covid στὴν δουλειά του ξεχνώντας ὅτι τὰ ἐπιδόματα (στὴ Δύση κι ὄχι στὸ Ἑλλάντα) εἶναι ἴσα-ἴσα γιὰ νὰ ζῆς καὶ νὰ τρῶς πατατάκια καὶ ντόνατ βλέποντας τρὰς-τηλεόραση στὸν καναπέ, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ πτωχοὶ νὰ κάνουν δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ ὥστε νὰ καταναλώσουν καὶ αὐτοὶ λίγο παραπάνω, «σὰν οἱ Λευκοί». Ὅμως ὁ φιλοκαραντινιστὴς αἰσθανόταν «καὶ πολὺ ἀνθρωπιστὴς καὶ ἀνώτερος» ποὺ ἔσωζε τον πατατακιο-φάγο φίλο του ὡς τέτοιον. Τέλος πάντων, ὅλοι σκέφτονταν τὸν φτωχό, καὶ ὄχι τὸν ἔμπορο. Τύφλα νὰ ἔχουν οἱ φιλόπτωχες κυρίες τοῦ αὐταρχικοῦ (κινεζικοῦ) κρατισμοῦ. Στὴν δὲ Ἑλλάδα, ὅπου 1 στοὺς 4 ἐργαζόμενους εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος, καὶ ὅλα εἶναι κάπως στρεβλὰ σὲ σχέση μὲ τὸ δυτικὸ πρότυπο τῆς μεσαίας τάξης. Πάντως, «δημοκράτες» δὲν εἶναι, ἐκτὸς κι ἂν ἔχουμε κατὰ νοῦ τὴ μαρξικὴ-σταλινικὴ-κουκουέδικη ἀντίληψη τοῦ ὅρου «δημοκράτης» (π.χ. «Δ». Σ.Ε. κ.ο.κ.)

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο, τὴν ὑπόθεση γιὰ τὸν προσχεδιασμὸ τοῦ βαθέματος (διὰ τῆς καραντίνας) τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ πλούσιοι ἔγιναν πλουσιότεροι τὸν 14ο αἰώνα ἐξαιτίας τῆς Πανούκλας ἡ ὁποία σκότωσε τὸ 1/3 τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Εὐρώπης. Καὶ σήμερα οἱ ἐνδείξεις εἶναι ὅτι οἱ πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Εἶναι ἕνα μοτίβο, λοιπόν. Ἀμφιβάλλω πολὺ γιὰ τὸ βάθος τῆς ἱστορικῆς μνήμης τῶν πλουσίων. Δὲν νομίζω ὅτι κύταξαν πίσω στὸν 14ο αἰ. καὶ τὸν ἐπανέλαβαν. Τοὺς ἐνδιαφέρει νὰ ζήσουν τὸ Τώρα κι ὄχι ἄχρηστες ἱστορίες. Πιὸ πρόσφατες οἰκονομικὲς ἀναλύσεις τους θὰ τοὺς ἔκαναν νὰ προτιμήσουν τὴν ἐπιλογὴ τοῦ βαθέματος τῆς οἰκονομικῆς κρίσης διὰ τῆς καραντίνας. Ἄλλωστε, ἡ κοσμοεικόνα τοῦ 14ου ἦταν θρησκευτική, ἐνῶ σήμερα οἱ πλούσιοι (οἱ δισεκατομμυριοῦχοι, ἐννοῶ) καὶ οἱ πτωχοὶ κομμουνιστὲς-«δημοκράτες» ἀντίπαλοί τους εἶναι ἄθεοι, δηλαδὴ φοβοῦνται γιὰ τὴ ζωή τους καὶ δὲν νοηματοδοτοῦν τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου. Ὡστόσο, δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ κάποια συνωμοσία, δηλαδὴ προγραμματισμός, τοῦ βαθέματος τῆς οἰκονομικῆς κρίσης. Πράγματι, οἱ μικρομεσαῖες τάξεις (λιανεμπόριο, μικρομάγαζα, ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες) συντρίβονται μὲ τὰ ἀλλεπάλληλα «ἄνοιξε-κλεῖσε». Θὰ ἀγοράσω ἀπὸ τὴν Ἄμαζον κι ὄχι ἀπὸ τὸ κλειστὸ κατάστημα τῆς γειτονιᾶς μου ἕνα μπρίκι ἢ ἕνα βιβλίο καὶ ἕνα παντελόνι. Αὐτὸ εἶναι καλὸ γιὰ τὸν πλούσιο. Ἀλλὰ καὶ δὲν ἔχει σημασία νὰ ψάχνεις γιὰ συνωμοσία. Σίγουρα, στὴν πορεία οἱ πλούσιοι ποὺ κερδίζουν ἀπὸ τὴν πανδημία ἀνακαλύπτουν ὅτι συμφέρει ἡ κατάσταση τῆς ἔκτακτης ἀνάγκης, ἀκόμη κι ἂν δὲν τὴν προξενοῦν οἱ ἴδιοι. Σίγουρα, ἔχουν τὴ σκέψη στὸ πῶς νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κινέζο γίγαντα. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν στοιχεῖα ποὺ νὰ ἀποδεικνύουν κάτι τέτοιο, ὡς συνωμοσία. Τὸ βάρος τῆς ἀπόδειξης πέφτει σὲ αὐτὸν ποὺ ἰσχυρίζεται κάτι -ἕως ὅτου τὸ ἀποδείξει, ἡ θέση του δὲν ἰσχύει. Ἁπλῶς, ἡ Δύση πιάστηκε στὰ πράσα. Ἔπεσε θύμα τοῦ μεταπολεμικοῦ-ἀνθρωπιστικοῦ δικαιωματισμοῦ της, καὶ τῆς παγκοσμιοποίησής της ποὺ «ἔδωσε τὰ φῶτα» σὲ Κινέζους καὶ ἄλλους τέτοιους νὰ μάθουν τὴ δυτικὴ τεχνική. Καὶ λόγῳ τοῦ ἀθεϊσμοῦ της, μαζικοῦ καὶ κυρίαρχου, θεωρεῖ αὐταπόδεικτο τὸ νὰ παρατείνεις τὴ ζωὴ ὅσο περισσότερο μπορεῖς. Πέρα ἀπὸ τὸ θάνατο δὲν ὑπάρχει τίποτε, δὲν ὑπάρχει νοηματοδότηση ἢ «δικαίωση» τοῦ θανάτου. Καὶ μόνη της ἡ ἀθεο-ὑστερία μπροστὰ στὸ θάνατο θὰ ἀρκοῦσε γιὰ τὴν ἐξήγηση τῶν «ἀρχουσῶν τάξεων» μπροστὰ στὴν πανδημία. «Νὰ πεθάνω ἐνῶ εἶμαι πλούσιος καὶ κάνω ὅποιο βίτσιο μου θέλω; Ὄχι, μὲ τίποτα. Θὰ ζήσω σὰν τὸν Χιοὺ Χέφνερ τοῦ Πλέιμπόι». Μπορεῖ ὁ Μπὶλ Γκέιτς νὰ σκέφτεται πῶς νὰ μειωθεῖ ὁ πληθυσμὸς τοῦ πλανήτη ἐξαιτίας τοῦ οἰκολογισμοῦ του, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι δεῖγμα τῆς μονομεροῦς «ἀνθρωπιστικῆς» ἐγωιστικῆς ἔγνοιας τῶν πλουσίων. Ἐγωιστικῆς, γιατὶ βασίζεται στὴ λογικὴ «ὅσο λιγότεροι, τόσο περισσότερος πλοῦτος γιὰ τοὺς ὑφιστάμενους, τοὺς ζωντανούς». Κι ἀκόμη περισσότερος γιὰ ἐμᾶς τοὺς πλούσιους ζωντανούς. Μονομερούς, γιατὶ σκέφτονται τὸν «Τρίτο Κόσμο» ποὺ βουλιάζει ἀπὸ τὶς γεννήσεις ἀλλὰ ὄχι τὴ Δύση ποὺ εἶναι γεροντούπολις -καὶ θέλουν ἡ γερασμένη Δύση νὰ υἱοθετήσει πολιτικὴ περιορισμοῦ γεννήσεων. Δηλαδή, προτείνουν λύσεις ποὺ ἀφοροῦν προβλήματα ἑνὸς μόνο τμήματος τοῦ πλανήτη. Ἀλλὰ ἐδῶ εἶναι καὶ τὸ ἄλλο βασικό: Θεωροῦμε τοὺς πλούσιους ὡς πανέξυπνους (καὶ μοχθηρούς). Ἀντὶ νὰ τοὺς θεωρήσουμε ὡς μαθητευόμενους μάγους ποὺ αὐτοσχεδιάζουν. Ὡς βασικὰ μωρούς.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

μειονότητες καὶ Τράμπ

Γιατί οι μειονότητες και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα υποστηρίζουν τους διάφορους Τραμπ

Η διάχυτη πολιτική ορθότητα, η δικτατορία (από τα πάνω) της ωραιοποίησης λέξεων, φράσεων και συμπεριφορών που έχουν να κάνουν με άτομα με αναπηρίες, φυλετικές ή σεξουαλικές μειονότητες κτλ., είναι αποτέλεσμα επιλογών των μεσαίων και ανώτερων εύπορων στρωμάτων, και έτσι βιώνεται από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Και φυσικά απορρίπτεται. Διότι ταυτόχρονα οι ταξικές πολιτικές υποβάθμισης συνεχίζονται και χειροτερεύουν.

Φυσικά, οἱ «μειονότητες» ἔχουν ἐνσωματώσει τὴν παλαιότερη ἰδεολογία τῶν μεσαίων-ἀνώτερων στρωμάτων, καὶ ἀκόμη καὶ τώρα τὴν ἀσπάζονται: Τὸ γίνε πλούσιος, δούλεψε καὶ θὰ πλουτίσεις. Δὲν βλέπουν, συνεπῶς, οἱ μειονότητες τί ἀκριβῶς θὰ κερδίσουν μὲ τὴ στάχτη τῆς «δημοκρατικότητας» στὰ μάτια. Ἦρθαν στὶς ΗΠΑ μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀποκαλοῦνται «ἔγχρωμοι» καὶ ὄχι «Νέγροι»; Σαφῶς ὄχι! Μόνο οἱ ἀντι-τρὰμπ τὸ πιστεύουν αὐτό. Ἦρθαν ἀπὸ τὴ Λ. Ἀμερικὴ γιὰ νὰ πλουτίσουν, ὅπως οἱ «Λευκοί».

Ἀλλὰ ὅταν γίνεσαι ΚΕΕΡΦΑ (ὀργάνωση ποὺ ἦταν σταθερὰ καὶ κατεξοχὴν ἀντι-τραμπική), καταλήγεις «Καθημερινή». Αὐτὸ ποὺ δὲν καταλαβαίνουν κάποιοι, τὴν κοροϊδία τῶν ἀνώτερων στρωμάτων πρὸς τὶς φυλετικὲς μειονότητες διὰ τῆς «δημοκρατικότητας», τὸ καταλαβαίνουν πολὺ καλὰ οἱ Μαῦροι καὶ οἱ Λατινοαμερικάνοι τῶν ΗΠΑ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

πατέρες

Βλέπω πολλοὺς νὰ ἐπικροτοῦν τὸ νομοσχέδιο ποὺ δίνει ἀριθμητικὰ ὁρισμένο χρόνο στὸν πατέρα νὰ βλέπει τὰ παιδιά του. (Ἀφοῦ συνήθως ἡ μητέρα «παίρνει» τὰ παιδιά).

Ἀναρωτιέμαι ὅμως ἐὰν στὸ νομοσχέδιο αὐτὸ θὰ ὑπάρχει πρόβλεψη ποὺ νὰ ἀπαγορεύει κάτι τέτοιο σὲ ὅσους πατεράδες ἔριξαν μερικὲς μπουνιὲς στὴν πρώην σύζυγό τους (προτοῦ βγεῖ διαζύγιο). Τὸ «εκτός αν υπάρχει σοβαρός λόγος«, πόσο συγκεκριμένο εἶναι; Καὶ ἂν οἱ ἐπικροτοῦντες τὸ νομοσχέδιο θεωροῦν ὅτι θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχουν κατηγορίες πατεράδων οἱ ὁποῖες νὰ ἐξαιροῦνται ἀπὸ τέτοιο προνόμιο. Καὶ τί (πιστεύετε ὅτι) θὰ συμβεῖ ἐὰν δὲν ὑπάρχει τέτοια ἐξαίρεση, δηλαδὴ ὅταν καὶ ὁ μποξὲρ θὰ ἀποκτήσει τὸ δικαίωμα νὰ βλέπει τὰ παιδιά του στὸ 1/3 τοῦ χρόνου.

Ἀντίθετα, πιστεύω ὅτι πιὸ σωστὴ θὰ ἦταν μιὰ νέα νομικὴ ρύθμιση γιὰ νὰ ἀπαλλαχθοῦν οἱ γονεῖς ποὺ χάνουν τὸ δικαίωμα ἐπιμέλειας ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση νὰ δίνουν στὴν σύζυγό τους τὸ μισὸ μισθό τους. «Πῆρες» τὰ παιδιὰ γιατὶ τὰ ἀγαπᾶς περισσότερο ἢ γιατὶ ὁ ἄλλος σύζυγος (γυναίκα ἢ ἄντρας) ἦταν ἀκατάλληλος (π.χ. τρελλὴ ἢ βίαιος); Ἢ γιατὶ τὸ δικαστήριο ἔχει ἔμφυλες προκαταλήψεις τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 ἐναντίον τῶν ἀνδρῶν; Μπράβο σου. Γιατί ὅμως νὰ καταστρέφεις στὸ διηνεκὲς καὶ τὴ ζωὴ τοῦ πρώην συζύγου σου μὲ τὸ νὰ τοῦ μειώσεις στὸ μισὸ τὸν μισθό του; Πὲς ὅτι τὰ γέννησες ἐκτὸς γάμου μὲ κάποιον ποὺ δὲν ξέρεις. Πὲς ὅτι τὰ γέννησες μὲ δότη σπέρματος. Ἡ διατροφὴ πρέπει εἶναι ἀνάλογη τοῦ χρόνου μόνιμης παρουσίας. Ἀλλιῶς, ἡ βιολογικὴ πατρότητα (ἢ σπανιότερα μητρότητα) δὲν λέει τίποτε. Θὰ θρέφει ὁ ἕνας γονιὸς ἕναν νέο ἄνθρωπο ἐπὶ τῆς ἀγωγῆς καὶ τῆς ἀνατροφῆς τοῦ ὁποίου δὲν θὰ ἔχει λόγο; Καὶ γιατί τότε νὰ μὴν δίνει διατροφὴ καὶ γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ γείτονα;

Posted in Χωρίς κατηγορία | 6 Σχόλια

Πιστεύω εἰς μίαν Ἐπιστήμην

Σύψας : «Αν εγκριθεί από ΕΜΑ θα το κάνω, άρα πρέπει να το κάνουν όλοι»

Μόσιαλος: «Δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὸ τὸ ἐμβόλιο»

ΠΟΥ (Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑπερψεκασμένων*): «οι εμβολιασμοί κατά της Covid-19 δεν πρέπει να καταστούν υποχρεωτικοί»

* ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι ἡ θνησιμότητα τοῦ κορωνοϊοῦ εἶναι τόση ὅση λέει ὁ ψεκασμένος Ἰωαννίδης.

CEO τῆς Pfizer (τῆς ὁποίας θὰ κάνουμε τὸ ἐμβόλιο), στὶς 3-12-2020: Δὲν εἴμαστε σίγουροι ὅτι ὅποιος ἔχει ἐμβολιαστεῖ θὰ μπορεῖ νὰ μεταδίδει τὸν κορωνοϊὸ σὲ ἄλλους.

Bourla said it’s still unknown whether people who’ve been vaccinated could still be carriers of the virus, able to transmit it to others. «I think this is something that needs to be examined. We are not certain about that right now,» he said.

Μήπως ἡ Ἀλήθεια στὴν Ἐπιστήμη κρίνεται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία, ὅπως γιὰ τὰ δόγματα στὶς χριστιανικὲς Οἰκουμενικὲς Συνόδους; Μέχρι τώρα, ἤξερα ὅτι μπορεῖ ἕνας νὰ ἔχει δίκαιο καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄδικο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἀνοιχτὰ σχολεῖα παντοῦ..

Ακόμη και στη Νέα Υόρκη, τα δημοτικά και οι κατώτερες βαθμίδες της εκπαίδευσης ξανανοίγουν, παρότι τα κρούσματα και οι θάνατοι από την πανδημία δεν πέφτουν, αν δεν χειροτερεύουν κιόλας. Τα επιδημιολογικά δεδομένα και οι τεράστιες αρνητικές συνέπειες από το κλείσιμο των σχολείων είναι άλλωστε σαφή. (Βλ. παραπομπή σε σχόλιο). Σε Ιταλία, Γερμανία, πολλές άλλες χώρες τα σχολεία δεν έκλεισαν ποτέ στο δεύτερο κύμα. Εδώ σε μας, το κυβερνών μείγμα της ευθυνοφοβίας και της… οριζοντιομετρίας («πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι σ΄ ό,τι κουνιέται κι ανασαίνει») ζει και βασιλεύει.Βάζω ένα παράθεμα από τους ΝΥΤ, εφημερίδα που δεν ανήκει δα και στις… ψεκασμένες.“The data is becoming more compelling that there is very limited transmission in day care and grade schools,” said Michael Osterholm, director of the Center for Infectious Disease Research and Policy at the University of Minnesota and a member of President-elect Joseph R. Biden Jr.’s coronavirus task force, in a recent interview.“I keep telling people, ‘Stop talking about kids — talk about those younger than 10,’” he added. “We’re seeing a very different epidemiology in that group than we’re seeing, for example, in high school students.”

Πηγή

Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ. Ἔχουν σκεφτεῖ πῶς μπορεῖ νὰ κάνουν τηλεργασία οἱ δυὸ γονεῖς στὸ σπίτι ἔχοντας παιδιὰ δημοτικοῦ ποὺ κάνουν τηλεκπαίδευση καὶ προηγουμένως κάθονται ἢ καὶ τρέχουν πέρα-δῶθε παίζοντας ἐνόσω (προσπαθοῦν νὰ) δουλεύουν οἱ γονεῖς; Ποιὸς εἶχε τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἰδέα, δὲν ἔχει σημασία.

Τίποτα δὲν ἔχει σημασία πλέον.

Στὴ χώρα τοῦ παραλόγου, ὁ πρωθυπουργὸς ξεμπερδεύει μὲ τὸ «ἦταν λάθος μου νὰ φωτογραφηθῶ χωρὶς μάσκα», χωρὶς νὰ πληρώσει πρόστιμο οὔτε γιὰ τὴ μάσκα οὔτε γιὰ τὴν μεγάλη μετακίνηση μὲ σκοπὸ τὴν ἄθληση, οὔτε γιὰ τὴ μὴ τήρηση ἀποστάσεων μεταξὺ τῶν ἀθλουμένων. (Οἱ συστάσεις -γιὰ νὰ μὴ φᾶς πρόστιμο- εἶναι νὰ ἀθλεῖσαι κοντὰ στὸ σπίτι σου κι ὄχι 20 καὶ 30 χιλιόμετρα μακριὰ ἀπὸ αὐτό.) Οὔτε εἶναι σωματικὴ ἄσκηση τὸ νὰ ὁδηγεῖς μηχανή, ὅπως, ἡ σύζυγος τοῦ πρωθυπουργοῦ, χόμπυ εἶναι. Νὰ ἀρχίσω κι ἐγὼ νὰ ὁδηγῶ ἄσκοπα στὴν πόλη, κάνοντας «σωματικὴ ἄθληση»! Τὸ μόνο ποὺ τὸν νοιάζει εἶναι τὸ φαίνεσθαι, τὸ ὅτι φάνηκε ὅτι παρανομεῖ κι ὄχι τὸ ὅτι παρανομεῖ. Νὰ μὴν ξέρουμε ὅτι μᾶς κοροϊδεύει, αὐτὸς ποὺ ἔχει καὶ μιὰ χώρα νὰ κυβερνήσει.

Στὴν χώρα τῆς παράνοιας, (θά) εἶναι ἀνοιχτὰ τὰ κουρεῖα ἀλλὰ ὄχι τὰ δικαστήρια. Γιατὶ σημασία ἔχει τὸ φαίνεσθαι. Νὰ ἔχουν ὡραία κόμμωση οἱ γυναῖκες.

Στὴν χώρα τῆς τρέλλας, (θὰ) εἶναι ἀνοιχτὰ τὰ μαγαζιὰ ποὺ πωλοῦν λαμπάκια γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ εἶναι κλειστοὶ οἱ ναοὶ ὅπου λατρεύεται ὁ Χριστός, ποὺ γεννήθηκε τὰ Χριστούγεννα. (Ἀκόμα κι ἂν ἀλλάξει, θὰ ἀλλάξει πολὺ λίγο, ὡς στάχτη στὰ μάτια.) Ποιὸς τὸ σκέφτηκε ἄραγε;

Δὲν εἶναι μόνο τὰ ὁριζόντια μέτρα (ἡλικιακὰ καὶ γεωγραφικά), ποὺ δείχνουν ἔλλειψη σχεδιασμοῦ. Εἶναι καὶ τὰ ὁριζόντια πρόστιμα. Τὸ ἴδιο πρόστιμο τῶν 300€ τρώει ὅποιος βγάζει 600 € τὸ μήνα καὶ ὅποιος βγάζει 1.200 € τὸ μήνα. Ποιὸς τὸ σκέφτηκε ἄραγε;

Ζοῦμε στὴ χώρα ὅπου ὁ πρωθυπουργὸς προφητεύει γιὰ ἕνα δάσος ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ καεῖ.

Ζοῦμε στὴ χώρα ὅπου, μέσα στὴν ἀνυπαρξία της «Σωστὸ» θεωρεῖ τὸ νὰ κάνει «ὅ,τι κάνουν ὅλες», ἀλλὰ ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ παραπάνω γιὰ τὰ σχολεῖα σὲ Ν.Υ, Γερμανία-Ἰταλία, μᾶλλον οὔτε κι αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ κάνει.

Πόσο ἀκόμα θὰ κουνᾶνε οἱ φιλοκυβερνητικοὶ τὸ σκιάχτρο τῆς (ἀδύνατον νὰ συμβεῖ -ἐννοεῖται) ἐπιστροφῆς μιᾶς παλαιότερης κυβέρνησης καταδικασμένης ἀπερίφραστα ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ γιὰ ὅσα μύρια «καλὰ» ἔκανε κι ἐκείνη (χώρα χωρὶς θαλάσσια σύνορα, Πρέσπες, νέα μνημόνια κ.λπ);

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

J.S. Bach, cello suites

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ἀναρχικά

Ἦταν κάποτε οἱ Ἀριστεροί, καὶ ἦταν ὅλοι τους σταλινικοί. Μετά, τὸ πράγμα χάλασε τὸ 1968, καὶ ἦρθαν καὶ οἱ μαζικοδημοκρατικοὶ νέοι καὶ νιές, κι ἄλλος ἔγινε λακανικὸς ἀριστερός, ἄλλος ἀναρχικὸς καὶ χίπης, ἄλλος μάο-μάο, ἄλλος εὐρωκομμουνιστὴς κι ἄλλος παρέμεινε σταλινικός. Ἄλλος ἔγινε νεορθόδοξος, ἀριστεροχριστιανός. Καὶ Χριστὸς καὶ Χάος. Καὶ σφυροσταυροδρέπανο. Αἴ, καὶ μαλώνανε ὄχι μόνο μὲ τοὺς ἄλλους (ἐκτὸς Ἀριστερᾶς) ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἀναρχοχριστιανοὺς καὶ χριστιανοκομμουνιστάς. Τὸ καλαμπούρι μὲ τοὺς ἀναρχοχριστιανοὺς εἶχε καὶ τὴν πλάκα του. Γνωστός μου, νάρκισσος (νάρκισσος ὅπως κάθε Ἀριστερὸς τῶν κινημάτων) ἀναρχοχριστιανὸς ἐπέμενε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν «ὑπάρχει», γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν ἐσωτερικῶν ἀναρχικῶν συζητήσεών του (μὲ ἄθεους κ.λπ.), κι ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται ἔσφαλλε ὁ Χρυσόστομος ποὺ γράφει «Ὅτι ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις κ.λπ.». Καὶ δὲ νήστευε, γιὰ νὰ νοιώθει ἁμαρτωλός. Πέρα ἀπὸ τὴν πλάκα ὅμως, οἱ ἀναρχοχριστιανοὶ ὅπως καὶ οἱ χριστιανοκομμουνισταὶ εἶχαν βαθιὰ ἀγωνία μήπως δὲν θὰ τοὺς κάνουν πιὰ παρέα στὰ κοινόβια οἱ ἄθεοι ἀναρχικοὶ καὶ κομμουνισταὶ φίλοι τους, καὶ πάσχιζαν νὰ κάνουν τὸ ἴδιο ποὺ ἔκαναν τὸν 13ο αἰώνα οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ποὺ ἤθελαν νὰ ἀποδείξουν ὅτι φεουδαλισμὸς ἢ Ἀριστοτέλης εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα μὲ τὸν Χριστιανισμό.

Ἐδῶ βέβαια, στὸ κείμενο (τοῦ 1983), ἡ πολεμικὴ κατὰ τῶν φαντασιόπληκτων ἐκχριστιανισμένων Ἀριστερῶν ἔχει ἕνα δίκαιο. Εἶχε καὶ ἔχει κανείς, φυσικά, μιὰ σκασίλα ἐκτὸς Ἀριστερᾶς ἐὰν ὁ μοναχισμὸς εἶναι συντηρητικὸς ἢ προοδευτικός. Τί πάει νὰ πεῖ πρόοδος καὶ τί συντήρηση, δὲν ξέρω. Φαντάζομαι ὅτι εἶναι ὁ Ἰακωβίνος χρήστης γκιλοτίνας κι ὁ κάφτης-γκρεμιστὴς ἐκκλησιῶν, καὶ ὁ καθὼς πρέπει ποὺ κερατώνει τὴ σύζυγό του -αὐτὸ θὰ πεῖ, ἀντίστοιχα, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὴν ἱστορία 2 αἰώνων. Καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία περὶ μοναχισμοῦ, ποὺ τελικὰ ἐξαντλεῖται (ἀπὸ νεορθόδοξους καὶ ἀντινεορθόδοξους) σὲ 2 λέξεις, Ἅγιον Ὄρος, καὶ γιὰ τοὺς 2 τελευταίους αἰῶνες, σὲ κάνει νὰ ἀσφυκτιᾶς ἅμα σκεφτεῖς ὅλη τὴν ἱστορία τοῦ μοναχισμοῦ. Γιατὶ καλοὶ οἱ βυζαντινοὶ μύλοι στὴ Χαλκιδικὴ καὶ ἡ ἐμφύτευσις, ἀλλὰ ὑπάρχει κάτι πολὺ περισσότερο στὸ μοναχισμό. Καὶ ἀμὰν αὐτὸ τὸ «κοσμικὸ Βυζάντιο» -μιὰ δικαιολογία (σὰν τὶς ἀναρχοχριστιανικές) γιὰ νὰ μᾶς συγχωρέσουν καὶ νὰ μᾶς ἐπιτρέψουν τὸ ἐνδιαφέρον μας γι’ αὐτὸ οἱ σταλινοαναρχικοί. Ἢ γιὰ νὰ πάρουμε τὸ Βυζάντιο (κι αὐτό) ἀπὸ τὰ χέρια τῶν παπάδων. Ἄχ, αὐτὰ τὰ ζητήματα τῆς γενιᾶς τοῦ ’60. Δὲν μπορῶ ὅμως νὰ μὴν θαυμάσω ἀποφάνσεις ὅπως

Αχ, Βογόμιλοι, μονοφυσίτες, παυλικιανοί και λοιποί σφαγιασθέντες με «μανικό έρωτα, με αγάπη θυσιαστική, σταυρική»

αὐτὸ τὸ ροϊδικὸ-γιββωνικὸ μελώ (γιὰ νὰ κρατᾶ ἰσορροπίες καὶ νὰ ὑπενθυμίζει βυζαντινοὺς «σκελετοὺς στὴν ντουλάπα» στοὺς αἰθεροβάμονες ἐκχριστιανισθέντες ἀναρχοαριστερούς), ὅταν ξέρουμε ὅτι οἱ Μονοφυσίτες προστατευόμενοι τῆς Θεοδώρας δὲν σφάχτηκαν ἀλλὰ ἔγιναν καλοὶ Μουσουλμάνοι, ὅτι οἱ Παυλικιανοὶ ἔστησαν δικό τους, ξεχωριστό, κράτος γιατὶ ἔτσι τοὺς γούσταρε (πιὸ συμφέρον ἀπὸ τὸ νὰ κάνεις ἐκστρατεία στὴν Πόλη ὅπως οἱ Ἑλλαδικοὶ Ὀρθόδοξοι κατὰ τοὺ Εἰκονομάχου αὐτοκράτορα, ναί;), καὶ ὅτι οἱ σφαγμένοι Βογόμιλοι πέρα ἀπὸ τὸν πολυλογὰ Βασίλειο ἐξισλαμίστηκαν στὴ Βοσνία σῶοι καὶ ἀβλαβεῖς, καὶ ζῆσαν αὐτοὶ καλὰ κι οἱ Σέρβοι χειρότερα, καὶ τάχα εὐτυχῶς ποὺ ἦρθε τὸ νεότερο οὐδετερόθρησκο κράτος ὥστε ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ βλέπουμε μὲ μιὰ δόση ἀποστροφῆς καὶ χλευασμοῦ.

Ὑπάρχει στὸ κείμενο κι ἕνας φόβος μὴν γίνει ὁ ἀντιδυτικὸς μοναχισμὸς κάτι ποὺ τὸ ἐκμεταλλευτοῦν πολιτικὰ μὲ τὸν γνωστὸ εἰσοδισμό τους οἱ ἐκχριστιανισθέντες ἀναρχοκομμουνιστοχριστιανοί. Ἀλλά (πέρα ἀπὸ τὰ παραπάνω περὶ προόδου-συντήρησης) ζοῦμε (καὶ τὸ 1983) σὲ ἕνα κοραϊκὸ κράτος, καὶ ὅλα εἶναι ἀδύνατα. Κι ὁ Ζουράρης πῆγε στὸ Σύριζα. Ἅμα ἔχεις ὅμως σύμβουλο γιὰ τὰ βυζαντινὰ τὰ πράγματα τὸν Προκόπιο καὶ τὸν Ψελλό, δὲν πᾶς καὶ πολὺ μακριά.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

«Μαμὰ γερνάω» ἀντὶ «Μαμά, γεννάω»

Σπίτι με το MEGA: Με το «Μαμά γερνάω» ξεκίνησε το πάρτι της Πάολα Η Πάολα ξεκίνησε με το συγκλονιστικό τραγούδι «Μαμά γερνάω» του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου που έχει ερμηνεύσει η Τάνια Τσανακλίδου

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω. Ρωτάς για την καριέρα μου τη νύχτα και τη μέρα μου κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω. Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα για να `ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα. Κι ανοίγω το ψυγείο σου, το “έλα” και το “αντίο” σου ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα. Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα να ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα. Και τέλειωσα με άριστα αλλά δεν έχω ευχάριστα, όλα στον κόσμο είναι γραμμένα. Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες. Και κοίτα, ένα μυστήριο του κόσμου το κριτήριο πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες. Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω, μαμά. Και τρέμω να `μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα κι ατυχής.

Μιὰ ζωὴ μαμάκηδες, μιὰ ζωὴ μωρά. Καὶ μωροί. Ἀντὶ νὰ σοῦ πεῖ ἡ μάνα σου ὅτι γερνᾶ, τῆς λὲς ἐσύ. Μετά, σᾶς φταίει ἡ γιορτὴ τοῦ Ἅη Δημήτρη στὴ Θεσσαλονίκη.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἅγιος Νικόλαος καὶ Ἄρειος

Ὁ ἅγιος Νικόλαος χαστουκίζει τὸν Ἄρειο στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (325).

wikimedia commons

Ἀλλὰ ὑπάρχει κι αὐτὴ ἡ ἐκδοχή, γιὰ τοὺς πονόψυχους ὑποκριτὲς ποὺ χαιρέκακα «ὑπενθυμίζουν», ὡς ἀντιχριστιανική, τὴ σφαλιάρα:

(πηγή runninginmyhead.com)

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ἡ ἐπιδίωξη τῆς αὐτοσυντήρησης

Ἡ ταυτότητα δὲν συμπίπτει μὲ τὴν ὕπαρξη in toto, παρὰ μόνο μὲ τὴν ὕπαρξη ποὺ ἔφτασε νὰ κατανοεῖ τὸν ἑαυτό της μὲ ὁρισμένο τρόπο. Ἡ ἐπιδίωξη τῆς αὐτοσυντήρησης, στὴν ὁποία ριζώνει ὁ μηχανισμὸς τῆς ἀπόφασης, βρίσκεται ὅμως βαθύτερα ἀπὸ τὴν ταυτότητα, βρίσκεται δηλαδὴ ἤδη, ἂν καὶ ὄχι ἀποκλειστικά, στὰ ἀσυνείδητα στρώματα τῆς ὕπαρξης, καὶ γι’ αὐτὸ κάποτε ἐπιτάσσει ἢ προξενεῖ μιὰν ἀλλαγὴ ταυτότητας πρὸς χάριν ὁλόκληρης τῆς ὕπαρξης –ἐκτὸς κι ἂν ἡ ὕπαρξη ἔχει συνδεθεῖ τελεσίδικα μὲ τὴν τωρινή της ταυτότητα γιὰ ἐντελῶς ἰδιαίτερους λόγους (π.χ. ἐπειδὴ μὲ τὴν δείνα ἢ τάδε ταυτότητα ἔχει βιώσει τόση ἔνταση καὶ τόση ἐπίρρωση, ὥστε δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ ἐλπίζει ὅτι θὰ βρεῖ κάτι ἀντίστοιχο).

Π. Κονδύλης, Ἰσχὺς καὶ Ἀπόφαση, σ. 70.

Νά ὅμως, ποὺ λένε κάποιοι ὅτι τὸ μοναδικὸ νόημα τῆς ζωῆς εἶναι τὸ νὰ ζῆς, τὸ μάμ, κακὰ καὶ νάνι, ὁπότε πρέπει ὄχι μόνο αὐτοὶ νὰ ἀλλάξουν τὴν ταυτότητά τους, ἀλλὰ κι ἐμεῖς γιὰ χάρη τους. Εκεῖνος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει γιὰ ποιὸ λόγο ἑκατομμύρια ἀνθρώπων θυσίασαν τὴ βιολογική τους ὕπαρξη γιὰ μία ταυτότητα ἡ ὁποία δὲν τοὺς βοηθοῦσε «ὑλικῶς» (σὲ πόλεμο ἢ π.χ. οἱ ἀρνούμενοι νὰ ἐξισλαμιστοῦν καὶ νὰ ἀποκτήσουν σεβασμὸ καὶ πλούτη Ἕλληνες τῆς Τουρκοκρατίας), δὲν καταλαβαίνει στοιχειώδη πράγματα γιὰ τὸν τρόπο ποὺ λειτουργεῖ τὸ ἀνθρώπινο εἶδος. Δηλαδή, θεωρεῖ ἠλίθια τόσα δισεκατομμύρια ποὺ σκέφτηκαν ὅτι ἡ ζωὴ ἀξίζει μόνο ἂν τὴ ζῆς σύμφωνα μὲ τὴν α ἢ τὴ β ἀρχή-ταυτότητα, ἀκόμη κι ἂν αὐτὴ ὁδηγεῖ σὲ ὑλικὰ μίζερη ζωὴ ἢ καὶ στὸ θάνατο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἡ ἐπιστήμη τῆς μαντικῆς

Ἂν ἡ μαγεία καὶ ἡ μαντικὴ δὲν ἔφερναν τὸ ποθητὸ ἀποτέλεσμα, σ’ αὐτὸ δὲν ἔφταιγε ἡ ἐπιστήμη τῆς μαντικῆς, ἀλλὰ ὁ μὴ καλὸς μάντης ποὺ ἔκανε τὴν τελετή. Ἂν ἡ θυσία στοὺς θεοὺς δὲν ἔφερνε τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα, τότε ἔφταιγε ὁ ἱερέας κι ὁ σπλαχνοσκόπος, ποὺ δὲν εἶναι τόσο καλὸς γνώστης τῶν σημαδιῶν τῶν θεῶν (κι ἔπρεπε νὰ καλέσετε κάποιον καλύτερο, ἂν θέλετε νὰ μάθετε τὴ θέληση τῶν θεῶν). Ἢ μπορεῖ καὶ κανὰς Χριστιανὸς ποὺ (ἀναγκαστικά, ὡς ἀξιωματοῦχος) βρισκόταν μεταξὺ τῶν παρευρισκομένων στὴ θυσία καὶ σπλαχνοσκοπία.

Καμμία σχέση μὲ τὴ σημερινὴ ἐποχή μας ὅλα τὰ παραπάνω.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

ἐπιβεβαίωση

Ἅμα πεθάνει ἢ ἀρρωστήσει κληρικός, ὅλοι θεωροῦν ὅτι αὐτὸ συνιστᾶ ἀπόδειξη ὅτι καλῶς ἔκλεισαν οἱ ἐκκλησίες. Τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ Ἱερώνυμος: Ὅπερ ἔδει δεῖξαι.

Ἅμα πεθάνει ἢ ἀρρωστήσει ἐργαζόμενος στὰ σουπερμάρκετ (πόσο μᾶλλον πελάτης) ὅμως, τότε κανεὶς δὲν θεωρεῖ ὅτι τὸ αὐτονόητο εἶναι νὰ κλείσουν τὰ σουπερμάρκετ.

Πεθαίνουν κάθε λογῆς ἐπαγγελματίες (σὰν τῶν σουπερμάρκετ, καὶ ἄλλα μύρια), κανεὶς δὲν κατηγορεῖ αὐτὸ ποὺ κάνουν, καὶ μὲ τέτοια ἐμπάθεια καὶ μίσος.

Πεθαίνει ἢ ἀρρωσταίνει κληρικὸς ἀπὸ κορωνοϊό, κι ἀρχίζουν οἱ ἀθεόφοβοι νὰ κατηγοροῦν τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Ἅη Δημήτρη γιὰ τὴν ἔξαρση τῶν κρουσμάτων. Οἱ θάνατοι, ὅμως, στὴν Ἀθήνα (καὶ ἡ ἔξαρση τῶν κρουσμάτων ἐκεῖ) ἀνθρώπων ποὺ εἴτε συμμετεῖχαν οἱ ἴδιοι στὴν λαϊκιὰ διαδήλωση μπροστὰ στὰ δικαστήρια (7/10/2020) εἴτε μολύνθηκαν ἀπὸ ὅσους ἤδη μολυσμένους συμμετεῖχαν στὴ διαδήλωση, δὲν γίνονται ἀφορμὴ γιὰ κανένα ἄρθρο στὸ ὁποῖο ὡς πρώτη αἰτία γιὰ τὰ κρούσματα στὴν Ἀθήνα θεωρεῖται ἡ διαδήλωση.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Κάλλιο ἀργὰ παρὰ ποτέ;

…μοῦ ‘ρχεται νὰ πῶ. Γιατὶ οἱ ἐκτὸς Ἐκκλησίας λένε ἄλλα. Ὅτι οἱ ἱεράρχες τρόμαξαν ὅταν ἀρρώστησαν -κι ἔχουν δίκαιο.

Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικόλαος: «Οι κλειστοί ναοί απειλούν τους πιστούς. Οι ανοιχτοί όλους τους ιούς»

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

νοικοκυρὲς Ὀρθολογιστές – οἱ ἰδέες ὡς ὅπλα.

Ἦταν ἕναν καιρὸ ἕνας μὴ ἱστορικὸς ποὺ δεν τοῦ ἄρεσαν τὰ σχολικὰ βιβλία ἱστορίας, τα ὁποῖα εἶχαν ἐγκρίνει σοβαροὶ ἐπιστήμονες, ἔγκριτοι παιδαγωγοί, πτυχιοῦχοι, ἱστορικοὶ μὲ κάθε νομιμότητα καὶ μὲ ὅλες τὶς ὀρθὲς διαδικασίες. Βιβλία ψηφισμένα καὶ ἐλεγμένα ἀπὸ ὅσους εἶχαν δουλειὰ ἀκριβῶς τὸ νὰ τὰ ἐλέγχουν καὶ νὰ τὰ ψηφίζουν-ἐκδίδουν. Ψηφισμένα-ἐλεγμένα συγγράμματα μὲ βάση τὸ πολίτευμά μας, τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας. Καὶ ἄρχισε συλλογὴ ὑπογραφῶν γιὰ ἀπόσυρση τῶν βιβλίων. Ἦταν εἰδικός; Ὄχι. Κορόιδευαν οἱ εἰδικοὶ τὴν προσπάθειά του, ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες. Κάποια εἰδικὸς ἔγραψε «πρόκειται απλώς για νοικοκυρές, εργάτες και κτηνοτρόφους». Ψέματα ἔλεγε; Ὄχι βέβαια. Στοιχειώδη πράγματα τῆς πλατωνικῆς Πολιτείας καὶ τῆς δυτικῆς κοινωνίας: Καθένας θὰ ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἀντικείμενό του, καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλά.

Τί ὡραῖα ποὺ ἀντιστράφηκαν σήμερα τὰ πράγματα, καὶ οἱ ἴδιες κατηγορίες ἀνθρώπων οἱ ὁποῖες τότε κατηγοροῦσαν τοὺς εἰδικοὺς ὡς ἀνίδεους καὶ «στὴν πραγματικότητα μὴ εἰδικούς», τώρα ὑπερασπίζονται τοὺς εἰδικούς. Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ ἐπιστήμονα δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν γενικὴ ἀναγνώριση τῆς ἀνώτερης ἀξίας τοῦ εἰδικοῦ-ἐπιστήμονα. Δηλαδή, ὁ «κτηνοτρόφος» τοῦ χτὲς (2006) εἶναι ὁ Ὀρθολογιστὴς τοῦ σήμερα (2020). Μιὰ τραγουδίστρια προχτὲς κατηγόρησε ὡς ἀτάλαντο ἕναν γλωσσολόγο, μαζὶ μὲ ἕναν γελοιογράφο. Μὴ εἰδικὸς κι αὐτή, καὶ ὁ μπογιατζῆς-σκιτσογράφος τῆς Ἀνωτάτης Ἀρλουμπολογίας. Θυμᾶμαι κι ἕναν πληροφορικάριο, ποὺ μὴ ἔχοντας σπουδάσει φυσικὲς καὶ χημεῖες κ.λπ., μοῦ εἶχε πρήξει τὸ συκώτι μὲ τὴ «μαγεία» καὶ τὴν «ποίηση» τῆς Φυσικῆς, καὶ δὲν σκεφτόταν τὴν πιθανότητα ἀρκετοὶ ἀπὸ ὅσους εἶχαν σπουδάσει θετικὲς ἐπιστῆμες νὰ μὴν βρίσκουν κανένα μὰ κανένα νόημα φιλοσοφικό, οὔτε κοινωνικὸ κι ἀτομικὸ πρότυπο συμπεριφορᾶς (σὰν τοῦ Ντώκινς τὶς παχιὲς σοφίες) στὰ πειράματα καὶ τοὺς νόμους τῆς ἀστροφυσικῆς. Δηλαδή, ὅτι αὐτοὶ ποὺ δὲν σπούδασαν θετικὲς ἐπιστῆμες πίστευαν ὅτι ἡ φιλοσοφία, ἡ θρησκεία κ.λπ. πέθαναν κι ὅτι φωτεινὸς ὁδηγὸς μιᾶς κοινωνίας τώρα πλέον εἶναι ἡ Ἐπιστήμη (οἱ θετικές). Ἠθικὲς καὶ ἄλλα τέτοια κομμένα. Κάνουμε ὅ,τι λέει ἡ ἐπιστήμη.

Τελικά, νὰ ἐμπιστευόμαστε τοὺς εἰδικοὺς-γιατρούς, τοὺς εἰδικοὺς-ἱστορικοὺς καὶ τοὺς εἰδικοὺς-γλωσσολόγους μόνο ὅποτε θέλουμε; Καλὸς σχολιαστὴς ὑπέδειξε μία φαινομενικὰ σωστὴ διάκριση τῶν ἐπιστημῶν σὲ «πραγματικὲς-σκληρὲς» καὶ λάιτ («ὑπὸ ἀμφισβήτηση»). Αὐτὴ ἡ διάκριση βρίσκεται (μὴ συνειδητοποιημένη) στὸ μυαλὸ τῶν «ὅποτε ἐπιθυμῶ εἶμαι μὲ τοὺς εἰδικοὺς καὶ ὅποτε δὲν ἐπιθυμῶ, δὲν εἶμαι»: Εἶναι ὁ σκληρὸς πυρήνας τῆς ἐπιστήμης-τῶν εἰδικῶν αὐτὸ ποὺ οἱ (κατ’ ἐμὲ ἀντιφατικοί) αὐτοὶ ἄνθρωποι ἀποδέχονται. Δὲν ἀποδέχονται γενικὰ ὅλες τὶς ἐπιστῆμες ὡς τέτοιες, οὔτε θεωροῦν γενικὰ ἀπαράδεκτο τὸ νὰ πεῖς κάτι ἐνάντια στὴν Ἐπιστήμη καὶ τοὺς εἰδικούς. Ἀποδέχονται ὅμως μόνο τὸν εἰδικὸ τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν καὶ ὄχι τῶν ἀνθρωπιστικῶν. Οἱ ἀνθρωπιστικὲς ἐπιστῆμες τοὺς εἶναι ὕποπτες μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ καθένας εἰδικὸς θὰ λέει ὅ,τι θέλει. Ἐνῶ ἡ ἰατρικὴ καὶ ἡ φυσικὴ δὲν ἔχουν καμμία μεταφυσικὴ ἀπὸ πίσω τους, εἶναι κρυστάλλινες, διάφανες, χωρὶς προκαταλήψεις -ἔτσι θὰ πιστεύουν οἱ νῦν Ὀρθολογιστές. Κούνια ποὺ τοὺς κούναγε, βέβαια, ὅσους πιστεύουν κάτι τέτοιο, γιατὶ ἀπὸ ἐπιστημολογία ἔχουν μαῦρα μεσάνυχτα. Ὡστόσο, δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ κυριότερο. Τὸ κυριότερο εἶναι ὅτι ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ταυτόχρονα ὑπὲρ τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν. Καί, ἀμάν, πᾶνε οἱ ἀνθρωπιστικές μας σπουδές, καὶ βάι-βάι, καὶ νὰ τὶς καλλιεργήσουμε (εἶναι καὶ ὠφέλιμο γιὰ τὴ Χώρα). Ἀκριβῶς ὅμως αὐτοὶ ποὺ εἶναι (ὑποτίθεται) ὑπὲρ τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν στὴν πραγματικότητα τὶς ἀπαξιώνουν θεωρώντας τες (χωρὶς νὰ τὸ διακηρύττουν ἢ κἂν νὰ τὸ καταλαβαίνουν) ὡς «λιγότερο ἐπιστημονικές», ὡς «ὄχι καὶ τόσο ἀδιαμφισβήτητη Ἐπιστήμη», θεώρηση ἡ ὁποία τοὺς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἀμφισβητοῦν τὸν ἐπιστήμονα-ἱστορικό, τὸν ἐπιστήμονα-γλωσσολόγο, τὸν ἐπιστήμονα-ξέρω γώ, ὅποτε τὸ ἐπιθυμοῦν. Κι ἔτσι, γίνονται καὶ λίγο ἱστορικοί, καὶ λίγο γλωσσολόγοι, καὶ λίγο ἀπ’ ὅλα. Τὸ ἀλάνθαστο ἔνστικτό τους τοὺς ὁδηγεῖ. Καὶ ἡ λογική τους, φυσικά. Τί νὰ τὰ κάνεις τὰ πτυχία ἅμα ξημεροβραδιάζεσαι στὶς βιβλιοθῆκες; Μπορεῖς νὰ γίνεις ἱστορικὸς καὶ ὅ,τι ἄλλο θές, μόνος σου. Ἄρα, ὑπάρχει μία ἀντίφαση ἐγγενὴς σὲ ὅσους εἶναι «ὑπὲρ τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν» καὶ ταυτόχρονα ὑποτιμοῦν τὶς ἀνθρωπιστικὲς ἐπιστῆμες (γιὰ χάρη τῶν «πραγματικῶν Ἐπιστημῶν») μπαίνοντας στὰ χωράφια τους.

Ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ ἀντίληψης γιὰ τὸ τί εἶναι Ἐπιστήμη σὲ μιὰ δυτικὴ κοινωνία ὁδηγεῖ σὲ ἄλλο συμπέρασμα, κονδυλικό: Οἱ ἰδέες εἶναι ὅπλα στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἐπικράτηση.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Born to be ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μπαμπινιώτης 2

Σηκώθηκε καὶ κάποια τραγουδίστρια, ποὺ ἐγὼ τὴν ἔμαθα στὰ συλλαλητήρια τοῦ Μακεδονικοῦ τὸ 2018, καὶ τὴν εἶπε στὸν Μπαμπινιώτη. Ἀτάλαντο (ὡς γλωσσολόγο;) καὶ ἄμουσο (αἴ;;). Εἰδικὰ τώρα, ποὺ ζήτησε κάτι καλὸ ὁ Μπαμπινιώτης. Ἂν τὸν κατακρίνει γιὰ κάποια ἑτεροχρονισμένη εὐαισθησία, τότε ἡ ἀσυνέπεια ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἴδια (πρὸς τὸ χειρότερο ὅμως, κι ὄχι πρὸς τὸ καλύτερο ὅπως ὁ γλωσσολόγος).

Τελικά, ἐσεῖς τοῦ Μετώπου τῆς Λογικῆς (Μία εἶναι ἡ Λογική…) , εἶστε ὑπὲρ ἢ κατὰ τῶν «εἰδικῶν»; Ἢ νὰ ἐμπιστευόμαστε τοὺς εἰδικοὺς-γιατρούς, τοὺς εἰδικοὺς-ἱστορικοὺς καὶ τοὺς εἰδικοὺς-γλωσσολόγους μόνο ὅποτε ἐσεῖς οἱ μὴ εἰδικοὶ τὸ θεωρεῖτε σωστό;

Posted in Χωρίς κατηγορία | 5 Σχόλια

εἴτε εἴτε

Ὅποιος διαφωνεῖ μὲ τὸ Μητσοτάκη εἴτε εἶναι Συριζαῖος (ἐνῶ οἱ Συριζαῖοι ὑποστήριξαν τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν) εἴτε ψεκασμένος, τάδε λέγει ὁ κάθε ψεκασμένος μητσοτακικός, ἔμμισθος καὶ ἀρνησίμισθος. Οἱ ἄνθρωποι-ντουντοῦκες νομίζουν πὼς ὅ,τι ἀκούγεται κατὰ τοῦ Μητσοτάκη εἶναι ἐκ τοῦ Σύριζα. Ξυπνᾶνε καὶ κοιμοῦνται μὲ τὴ σκέψη τοῦ Σύριζα. Τρῶνε καὶ βλέπουν στὸ πιάτο τους τὸ σῆμα τοῦ Σύριζα. Ποιὸς ξέρει τί παιδικὰ τραύματα εἶχαν ἀπὸ τὸ ’68 ἢ τὸ ’89 μὲ τοὺς κατοπινοὺς Συριζαίους, στὶς σέκτες τῆς Ἀριστερᾶς τους. Ψυχίατρος τοὺς ἔχει δεῖ ἢ ὄντως βλέπουν ὀπτασίες μὲ τὸν Σύριζα;

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

γελοιογράφοι κατὰ Μπαμπινιώτη

Ὁ Χατζόπουλος, ποὺ ὅποτε μπορεῖ κοροϊδεύει τὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ σκίτσα του, τώρα κοροϊδεύει καὶ τὴν διακήρυξη κατὰ τοῦ γλωσσικοῦ ἐξαγγλισμοῦ-ἀφελληνισμοῦ, τοῦ Μπαμπινιώτη. Ἐναντίωση «στοὺς παπάδες» (στὸ Χριστιανισμό), καὶ «ἔλα μωρέ, τώρα» ἀπαξίωση πρὸς τὴν προσπάθεια γιὰ διάσωση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας πᾶνε χέρι-χέρι.

Ἐπιχειρήματα «ἐπιπέδου», βεβαίως ὁ Χαντζόπουλος.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Πικάσο

Ὁ αἰσχρὸς βλάκας ποὺ ὄχι μόνο ἐξαπατοῦσε τοὺς πλούσιους ἐργοδότες του μὲ τὴν δῆθεν ποιότητά του (ὁ ἴδιος τὸ παραδεχόταν) ἀλλὰ καὶ φερόταν ἄθλια στὶς γυναῖκες του, ἄξιζε γιὰ τὸν Τσόκλη, ἕναν ἀσήμαντο καλλιτέχνη, πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἕνα παιδί.

Βέβαια, τὸ ξέραμε γιὰ τὸν Τσόκλη ἀπὸ τὶς ἀπόψεις τῆς κορούλας του (τὴν ὁποία θὰ θεωρεῖ σίγουρα ἀνώτερη ἀπὸ γέρους καὶ παιδιά) ἡ ὁποία ταξίδευε στὴν Ἴσταμπούλ, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ πόσο φινετσάτσες εἶναι οἱ ἐρντογανικὲς κυράτσες καὶ πόσο σπουδαία εἶναι ἡ κοινωνία ποὺ πλάθει ὁ Ἐρντογανισμός.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 6 Σχόλια

ἐπικοινωνιακά

Πράγματι, ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση ποὺ ἔκανε ὅτι θὰ ἀντιπαρατεθεῖ στοὺς Τούρκους, τώρα τοὺς ἀφήνει στὰ 6-7 μίλια ἔξω ἀπὸ τὸ Καστελλόριζο χωρὶς νὰ στείλει οὔτε ναυτικὸ οὔτε τίποτε. Κατὰ τὰ ἄλλα, διαδίδεται ὅτι ὁ Μητσοτάκης ἀναγκάστηκε/ἀναγκάζεται νὰ προσαρμοστεῖ στὴν πραγματικότητα ἐνάντια στὶς «ἀντι-νατιβιστικὲς» πεποιθήσεις του (καὶ ὀφείλουμε νὰ τὸν χειροκροτᾶμε). Πιθανότατα, ὁ Μητσοτάκης ἔχει ξεχάσει κατὰ ποῦ πέφτει τὸ Καστελλόριζο. Ἀντίστοιχα ἔγινε καὶ μὲ τὴν πανδημία. Ἐνῶ ἡ σχετικὴ ἐπιτυχία (λίγοι νεκροί) τῆς Ἄνοιξης ὀφείλεται στὴν ἀπουσία χειμερινοῦ τουρισμοῦ καὶ στὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι κέντρο τῆς παγκοσμιοποίησης ὅπως τὰ Βέλγια καὶ τὰ Παρίσια καὶ οἱ γεμάτες Κινέζους βόρειες Ἰταλίες, ὁ Μητσοτάκης καὶ τὰ ΜΜΕ του τὸ παρουσίασαν ὡς δικό του πετυχημένο σχέδιο. Σήμερα, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ὡς τουριστικὴ χώρα ἰδιότυπο κέντρο τῆς παγκοσμιοποίησης μὲ ἀποτέλεσμα τοὺς νεκροὺς τοῦ Νοεμβρίου, ὁ Μητσοτάκης καὶ τὰ δεκανίκια του ρίχνουν τὴν εὐθύνη στοὺς πολίτες, στοὺς «ψεκασμένους», στοὺς «ἀρνητές» (ὅρος ἀόριστος ποὺ σημαίνει τὰ πάντα καὶ τίποτε). Ὅμως, ἂν συγκρίνει καθένας τὴν ἀπουσία διαδηλώσεων στὴν Ἑλλάδα (εἴτε γιὰ τὸν κορωνοϊὸ εἴτε γιὰ ἄλλα θέματα -ἐκτὸς 1-2 πορειῶν) σὲ ἀντίθεση μὲ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες ὅπου εἶναι συχνὸ φαινόμενο οἱ διαδηλώσεις-συγκεντρώσεις, οἱ ἕλληνες πολίτες δὲν εἶναι ἰδιαίτερα «ψεκασμένοι» ἢ ἔμπρακτοι «ἀρνητές». Ἁπλά, κάνουν περισσότερο θόρυβο στὰ ΜΚΔ (ἀπὸ ὅσον πραγματικὰ τοὺς ἀντιστοιχεῖ στὴν κοινωνία) ὅσοι δὲν φορᾶνε μάσκα κ.λπ. 9 στους 10 δηλώνουν σήμερα ότι τηρούν τα μέτρα πολύ και αρκετά σχολαστικά (88% – με αύξηση 16 μονάδων από τον Σεπτέμβριο). Ἄρα, τὸ παραμύθι περὶ ψεκασμένων ποὺ εἶναι τόσοι πολλοὶ-ἰσχυροί, ὥστε νὰ καταστρέφουν μιὰ κοινὴ προσπάθεια, μόνο ἄσχετοι τὸ διαδίδουν. Τὸ ὡραῖο εἶναι ὅτι -ὅπως τὸ 2012-2014 ἐπὶ Μνημονίου- γίνεται λόγος περὶ ὀρθολογισμοῦ, ἀνορθολογισμοῦ, στοχασμοῦ καὶ ἄλλων παχειῶν ἐννοιῶν. Στὴν προσπάθειά του νὰ διασωθεῖ πολιτικὰ ὁ Μητσοτάκης καὶ ὅσοι τὸν στηρίζουν ἐξαπολύουν λάσπη σὲ ὅποιον διαφωνεῖ μαζί του καὶ δὲν ὑποβαθμίζει τὰ μεγάλα λάθη του καὶ τὴν ἀπουσία σχεδίου του. «Ἐντάξει, κακῶς ἄνοιξε τὰ σύνορα, ἀλλὰ αὐτὸ τώρα πάει, πέρασε». Ξεχάστηκε ἐντελῶς ἡ διαπίστωση ὅτι ὅσο πιὸ ἀπόμακρος εἶσαι ἀπὸ τὰ ἐμπορικὰ-τουριστικὰ κέντρα, τόσο πιὸ ἀνώδυνα περνᾶς μιὰ ἐπιδημία. «Ἐντάξει, ἔλεγαν ἄλλα ἀντ’ ἄλλων (πότε τὸ ἕνα, πότε τὸ ἀντίθετό του) γιὰ τὴ χρησιμότητα τῆς μάσκας, ἀλλὰ αὐτὸ πάει τώρα, πέρασε, δὲν θὰ τὸ συζητήσουμε». «Ἐντάξει, δὲν ἔφτιαξε τὰ ΜΜΜ, ἔχει προβλήματα ὡς πολιτικός, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ κράτους καὶ νὰ συσπειρωθοῦμε ὡς λαός». Ἐντάξει τὸ ἕνα, ἐντάξει τὸ ἄλλο, ἐντάξει μωρέ, φταῖνε οἱ ψεκασμένοι. Στὴν πραγματικότητα, παρὰ τὰ ὅσα λένε οἱ καθεστωτικοὶ ποὺ ψάχνουν νὰ βροῦν τὴν μεταφυσικὴ-ἰδεολογικὴ αἰτία (μὲ μπόλικη σάλτσα ἀερολογίας καὶ βαθειᾶς ρητορείας χαμηλοῦ ἐπιπέδου) γιὰ τὴν ὁποία κάποιος γίνεται «ψεκασμένος», οἱ πολίτες θεωροῦν ὅτι «Οι ευθύνες για το ξέσπασμα του δεύτερου κύματος βαρύνουν περισσότερο τους χειρισμούς και την προετοιμασία των αρχών (55%) και λιγότερο την ανυπακοή των πολιτών (37%), με επίκεντρο του καταμερισμού της ευθύνης να αποτελούν κατά σειρά: ο συνωστισμός των ΜΜΜ (93%), οι ελλείψεις του συστήματος υγείας (77%) και το άνοιγμα του τουρισμού το καλοκαίρι (72%)» . Σὲ λίγους μῆνες, μὲ εὐθύνη τῆς κυβέρνησης, οἱ πολίτες θὰ ἔχουν μετατραπεῖ σὲ πραγματικοὺς ψεκασμένους.

Μὲ ἄλλα λόγια, λίγα εἶναι τὰ ψωμιὰ τῆς ἐπικοινωνιακῆς διαχείρισης, καὶ ὅσοι ἔτρεξαν σ’ αὐτὴν γιὰ νὰ χορτάσουν, σύντομα θὰ πεινάσουν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

Θανατικά

Ἀπέναντι στὴ φρίκη τοῦ ἄθεου ὅτι θὰ πάψει νὰ τρώει καὶ νὰ πίνει καὶ νὰ ρεύεται στὶς διακοπές του ἢ ὅτι θὰ πάψει νὰ «βελτιώνει τὸν κόσμο» μέσα ἀπὸ τὴν Ἱερὴ Τέχνη καὶ τὴν Ἁγία Πολιτική, καὶ τὸν Ὅσιο Στοχασμό, στοχάζομαι (κι ἐγώ…) πόσες σημασίες μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ θάνατος χριστιανικά. Ὁ θάνατος τοῦ δίκαιου ὡς ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τωρινὰ βάσανά του ἢ ἀπὸ βάσανα ποὺ θὰ ἔρθουν (πάνω σε ὅλους) ἀργότερα, ὥστε νὰ μείνουν μόνο οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοὶ νὰ ὑποφέρουν. Ὁ θάνατος ὡς ἀποτροπὴ ἔκπτωσης τοῦ δίκαιου ἀπὸ μελλοντικοὺς πειρασμοὺς στοὺς ὁποίους θὰ ἐνέδιδε. Ὁ θάνατος τοῦ δίκαιου ὡς ξεπλήρωμα ἐδῶ στὴ γῆ γιὰ διάφορες ἁμαρτίες ὥστε νὰ παρουσιαστεῖ ἄμεμπτος στὸ Θεό. Ἤ: ὁ θάνατος ὡς τιμωρία τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ὡς ἐμπόδιο γιὰ νὰ μὴν κάνει ἄλλο κακὸ στοὺς συνανθρώπους του. Καὶ ἄλλα πολλὰ τέτοια. Θὰ πεῖτε, μὰ ὅλα αὐτὰ βασίζονται σὲ ἀναπόδεικτες ὑποθέσεις. Ὅμως, δὲν ἔχει νόημα τὸ νὰ σκέφτεσαι γιὰ ἀποδείξεις: πάντα, κάτι θεωρεῖς αὐταπόδεικτο, π.χ. τὸ Θεὸ ἢ τὴν αἰωνιότητα κι αὐθυπαρξία τῆς ὕλης. Ὁ ἄθεος δὲν βλέπει κανένα νόημα στὸ θάνατο, ὁ θάνατος τοῦ κόβει τὴ φόρα γιὰ κάτι καλό. Ποὺ ὡστόσο μπορεῖ νὰ εἶναι μόνο νομιζόμενο ὡς καλό (ἡ διάκριση εἶναι ἤδη προχριστιανική). Ἡ ἐλευθερία εἶναι μόνη της, δὲν ὑπάρχει καλὴ καὶ κακὴ χρήση της. Ἁπλά, εἴτε μασαμπουκώνεις εἴτε δρᾶς δημόσια (ἐσύ, τὸ κέντρο τοῦ κόσμου, γιὰ χάρη τοῦ κόσμου), κάνεις καλό.

Πολιτισμὸς χωρὶς νοηματοδότηση τοῦ θανάτου εἶναι λειψὸς καὶ λίγο μπορεῖ νὰ διαρκέσει. Ἡ Δύση γνώρισε τόσο θανατικὸ στὸν Β΄Π.Π., ὥστε ἀπὸ τότε ἀποφάσισε ὅτι θὰ ξεχάσει τὴν ὕπαρξη καὶ τὸ δεδομένο τοῦ θανάτου. Σὰν ψυχολογικὴ ἀντίδραση δεῖτε το. Κακομαθημένου παιδιοῦ -προσθέτω. Σ’ αὐτὸ τὴ βοήθησε ἡ τεχνολογία μετὰ τὸ 1945, καὶ τὸ ψέμμα φάνηκε σὰν ἀλήθεια. Ὅπως φοβᾶται τὸ Ἰσλὰμ ἡ Δύση (τὸ ὁποῖο τὴν ἀπειλεῖ μὲ θάνατο, τὸν ὁποῖο δὲ φοβᾶται), ἔτσι φοβᾶται ὁτιδήποτε τῆς θυμίζει τὴ Μαύρη Τρύπα της, τὴ μνήμη θανάτου.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

9 γάτοι

Οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ ἐγκρίνουν κι ἐπαινοῦν τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν, δηλαδὴ καὶ τὴν θεώρησή τους ὡς πιὸ ἐπικίνδυνων ἐπιδημιολογικὰ ἐσωτερικῶν χώρων ἀκόμη κι ἀπὸ αὐτὰ τὰ σουπερμάρκετ (ἄτομα ἀνὰ τ.μ.), στὰ ὁποῖα ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέρχονται-συνωστίζονται οἱ «δυνάμει ἄρρωστοι».

Οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ δὲν ζητωκραυγάζουν γιὰ τὸ κλείσιμο, ἀλλὰ οὔτε διαμαρτύρονται γι’ αὐτό (δὲν μιλῶ κἂν γιὰ ἀκτιβισμό -ποὺ δὲν μ’ ἀρέσει), γιατὶ στὴν πραγματικότητα ἀντέχουν καὶ χωρὶς ἐκκλησιασμό, ἐξομολόγηση, θεία κοινωνία, γιατὶ βεβαίως ξέρουν (θὰ τὸ πληροφοροῦνται ὑπερφυσικῶς) ὅτι θὰ εἶναι ζωντανοὶ κατὰ τὸ «τέλος τοῦ λοκντάουν» ὥστε νὰ ἐξομολογηθοῦν-γλιτώσουν. Μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἀναμάρτητοι, φυσικά, ἢ θὰ τοὺς ἐλεήσει ἡ Ἀγαπολογία (ὁ θεός τους).

Οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ θέλουν ν’ ἀρέσουν στοὺς ἄθεους συμμεριζόμενοι τὴν ἀντίληψή τους γιὰ τὸ σύμπαν, πότε διακηρύσσοντας ὅτι ἡ μετάληψη κολλάει γιατὶ «δὲν εἶναι καὶ τόσο Θεός» αὐτὸ ποὺ κοινωνοῦμε, πότε συμμεριζόμενοι τὴ θανατοφοβία τους, πότε γιατὶ δὲν ἀντέχουν τὶς βρισιές τους, τὶς ἀπειλές τους καὶ τὶς κοροϊδίες.

Οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ δὲν μιλοῦν καὶ δὲν λαλοῦν γιατὶ εἶναι περισσότερο κομματικοί (π.χ. ἂν κυβερνοῦσε ὁ ΣΥΡΙΖΑ τώρα, θὰ ἔτρεχαν στὶς ἐκκλησίες μὲ πρῶτο τὸν Κυριάκο), ἀντικομμουνιστές, Ἕλληνες, ἑλληνοκεντρικοί, «τί Χριστὸς τί Δίας, τί Παναγία τί Ἀθηνᾶ» κ.ο.κ., καὶ λιγότερο Χριστιανοί. Διάβασαν μία μόνο φορὰ τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ἀπὸ τότε ἀπαντοῦν σὰν αὐτόματος τηλεφωνητής: «Αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες, κι ὄχι ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο». Εἴθισται νὰ τσιριδοκοπᾶνε μόνο ἂν οἱ Ἀριστεροὶ διαδηλώσουν στὶς 17/11. Μετά, ξανακοιμοῦνται.

Οἱ φιλοχριστιανοὶ ἄθεοι ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸν Χριστιανισμὸ εἴτε κομματικὰ (ἀντι-αριστερά) εἴτε ὡς «μπουτὶκ ἐθνικοῦ πολιτισμοῦ» καὶ «γκαλερὶ εἰκόνων» (μιὰ μπουτὶκ μπορεῖ καὶ νὰ παραμένει κλειστή), οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποδέχονται τίποτε ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστης.

Οἱ ἄθεοι ποὺ μισοῦν δίχως δημόσιες ἀναστολὲς τὸ Χριστιανισμὸ γιὰ διάφορους λόγους, εἴτε φιλελευθερισμοῦ εἴτε κομμουνισμοῦ εἴτε ἐθνικοπαγανισμοῦ, εἴτε γιατὶ τοὺς ἀπέβαλε ἀπὸ το σχολεῖο ὁ θεολόγος τὴ δεκαετία τοῦ ’70 καὶ ’80.

Οἱ μὴ συνειδητοποιημένοι ἄθεοι, ποὺ πρὸ πανδημίας, ἐντάξει, ἔκαναν τὸ σταυρό τους καλοῦ-κακοῦ μὴν τοὺς κάψει ὁ Θεός, ἀλλὰ πίστευαν καὶ στὴ μετενσάρκωση καὶ στὰ ἄστρα, καὶ τώρα ἀλληλοκοροϊδεύονται μὲ τὸ «αἴ, μωρέ, καὶ τοῦ χρόνου θὰ ἔχει Πάσχα, θὰ τὸ γιορτάσουμε τότε» ἕως ὅτου φυσικὰ τοὺς πληροφορήσει ὁ τάδε εἰδικὸς ὅτι δὲν θὰ γιορταστεῖ οὔτε τὸ ἑπόμενο Πάσχα, καὶ ἄκυρο τὸ λαχταριστὸ ἀρνὶ στὴ σούβλα.

Οἱ πολτοποιημένοι ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ἄθεοι, ποὺ νομίζουν ὅτι μπορεῖς –λογικά– μόνο σὲ μία ἀπὸ τὶς παρακάτω δύο ἐπιλογὲς νὰ πιστεύεις, εἴτε ὅτι ὁ κορωνοϊὸς εἶναι «μιὰ (ἔστω βαριά) γριπούλα» εἴτε ὅτι εἶναι μιὰ νέα ἱσπανικὴ γρίπη καὶ ἡ πανούκλα τοῦ Μεσαίωνα. Πιὸ πολὺ συγκινοῦνται μὲ νέους διασωληνωμένους (νομίζουν ὅτι τὸ IFR τῶν νέων εἶναι ἐντελῶς 0%) καὶ μὲ ἀνανήψαντες ψεκασμένους ἀντιμασκικοὺς οὐφολόγους στὸ νεκροκρέββατο.

Οἱ πρακτικοὶ ἄθεοι, ποὺ ἂν πεθάνει ὁ γονιὸς καὶ ἡ γιαγιά, θὰ χάσουν τὰ φράγκα καὶ θὰ ἀναγκαστοῦν νὰ δουλέψουν-ζήσουν τὸ ἴδιο σκληρὰ μὲ τὸν προπαππού, χωρὶς smartphone μὲ 100 δόσεις. Κι αὐτὸ τὸ λένε, συνθηματικά, «νοιάξιμο γιὰ τὸ συνάνθρωπο», γιατὶ ποτὲ κανεὶς δὲν βρέθηκε νὰ ντραπεῖ γιὰ λογαριασμό τους.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Ποιὸς εἶναι δικαιωματιστής

Τὸ δικαίωμά σας στὸ νὰ ζῆτε ὣς τὰ 80 κι 90 εἶναι ἕνα πρόσφατο μεταπολεμικὸ προϊὸν τῆς τεχνολογίας, καὶ τῆς ἰατρικῆς, ποὺ μὲ τὴ σειρά τους ὀφείλονται στὴν οἰκονομία. Στὴν ἀρχαιότητα, μόνο κάποιοι πλούσιοι ζοῦσαν ὣς τὰ 75. Ὁ μέσος ὅρος ζωῆς ἦταν 40-45 σὲ χῶρες πλούσιες κι αὐτάρκεις. Χωρὶς τεχνικὴ καὶ οἰκονομία, εἶστε ξοφλημένοι. Λεφτόδεντρα δὲν ὑπάρχουν -Ἄλλο ἂν εἶναι ἐξίσου ἐσφαλμένη ἡ ἀρχὴ τῆς «προτεραιότητας τῆς οἰκονομίας», καὶ τὸ σωστὸ εἶναι ὁ συνδυασμὸς οἰκονομίας-ὑγείας. Κραυγάζοντας γιὰ τὸ ἀκριβοπληρωμένο δικαίωμά σας καὶ τὰ «Εἶχα κι ἄλλα πράγματα νὰ κάνω», ντύνοντάς το μὲ ὡραῖες λέξεις ὅπως «ἀνθρωπισμός», «ἀλληλεγγύη», δὲν διαφέρετε καὶ πολὺ ἀπὸ μεταπολεμικὴ ΜΚΟ. Εἶστε οἱ κατεξοχὴν δικαιωματιστὲς καὶ ἀλληλέγγυοι, κι ὅμως ἐκλαμβάνετε ὡς δικαιωματισμὸ τὸ δικαίωμα ἄλλων στὴ λατρεία, ποὺ τὸ ἔχουμε ἀπὸ τὸ 311 μ.Χ. κι ὄχι χάρη στὸ Μάη τοῦ ’68.

Μὴ μᾶς ἀντιμετωπίζετε λοιπὸν, ἐσεῖς οἱ δικαιωματιστὲς ὑπὲρ μιᾶς μεγάλης σὲ διάρκεια (καὶ ἀντιστρόφως ἀνάλογης, σὲ ποιότητα) ζωῆς σας, ὡς ὅμοιους τῶν μεταπολεμικῶν ὁμοίων σας. Ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ἐπίκεντρο κάθε πολιτισμοῦ, καὶ τῆς κοινωνίας, εἰδικὰ τὴς ἑλληνικῆς, κι ὄχι κάποια ἀκόμη σέχτα σὰν τὶς δικές σας, ἢ κλὰμπ ζωόφιλων, ἀριστοκρατικὸ χόμπυ ἢ ΜΚΟ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 4 Σχόλια

ὁ φιλελεύθερος ὡς Διάβολος

Οἱ κρατοῦντες ἔχουν καταντήσει χειρότεροι κι ἀπὸ τοὺς Συριζαίους μὲ τὶς ἀπελευθερωτικὲς σοφίες τους. Χτὲς εἰπώθηκε ὅτι ἡ διασπορὰ γίνεται μέσα στὶς οἰκογένειες καὶ γι’ αὐτὸ ὁ ἱὸς συνεχίζει νὰ κολλᾶ -«καὶ τί νὰ κάνουμε; / τί ἔχουν τὰ ἔρμα καὶ ψοφᾶνε;». Ἐνῶ πρίν, ἔλεγαν «Καλύτερα νὰ μὴν κολλᾶτε τοὺς ἐκτὸς οἰκογένειας». Τὶς προάλλες, ἕνας εἰδικὸς ἔλεγε νὰ μὴν ἀγκαλιάζουν καὶ νὰ μὴν φιλᾶνε τὰ παιδιά τους (ὅσο εἶχε σχολεῖο ἀκόμη) οἱ γονεῖς. Ἴσως κάποιος δημοσιογράφος ἢ διανοούμενος προτείνει νὰ κλειστοῦν στὰ δωμάτιά τους τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας. Νὰ πάρουν τὰ παιδιά, καὶ νὰ τὰ βάλουν σὲ ἀτομικὲς κουκέτες νὰ μεγαλώνουν. Σὰν τὶς μέλισσες. Σὰν τὴν Κίνα, ξέρω γώ.

Ἀλλὰ ὄχι. Γιατὶ τὸ ἑπόμενο στάδιο εἶναι νὰ μᾶς ποῦν οἱ φιλελεύθεροι ὅτι φταῖνε οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουνε παιδιά, γενικὰ ὅτι φταῖμε οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὑπάρχουμε καὶ ἀναπνέουμε, γιατὶ -σὰν τοὺς οἰκολόγους- ἅμα δὲν ζούσαμε τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε οὔτε κορωνοϊὸς οὔτε καταστροφὴ τοῦ πλανήτη, κι οὔτε τόση δυστυχία. Γιατί, ὁ φιλελεύθερος συνοψίζει ὅλη τὴ μισανθρωπία καὶ μισοκοσμία ἀπὸ καταβολῆς ἀθεϊσμοῦ, συμπεριλαμβάνοντας ὅλες τὶς προηγούμενες ὑποκατηγορίες. Ὁ φιλελεύθερος ἄνθρωπος, «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρου 5.8): Πότε τὰ παιδιά, πότε τοὺς νέους, πότε τοὺς ἄτακτους γέρους στὴν παραλία, πότε τοὺς παπάδες καὶ «τὰ κουταλάκια» τους, πότε τὰ σκυλάκια, πότε τὶς ἐλιές, πότε τὸ ψάρεμα, πότε τὸν ἰδρώτα του, σὰν νεο-βικτωριανός. Μέχρι χτές, βέβαια, ἔγλυφε κώλους στὴ Μύκονο ὁ φιλελεύθερος ἄνθρωπος, ἢ ἔτρωγε ἀπὸ κοινὰ πιάτα συντροφικῆς σαλάτας μὲ τζατζίκι (ἡ ἀριστερὴ ἀμοιβάδα-ἀντιγραφή του) ἢ ἅρπαζε φυστίκια μὲ γυμνὰ δάχτυλα ἀπὸ τὸ κοινὸ πιατάκι στὸν καφέ (ἡ ἀπολίτικη ἐκδοχή του).

Posted in φιλελεύθεροι | 2 Σχόλια

Κυπριακὰ νέα

Ἑλλαδίτες ἱεράρχες λένε ὅτι τὰ κρούσματα σὲ ἱερεῖς σημαίνουν πὼς διαψεύδονται ὅσοι θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἄτρωτο. Λὲς καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἡμέρας τὸ περνᾶ ὁ ἱερέας μέσα στὴν ἐκκλησία κι ὄχι ἐκτὸς αὐτῆς, καὶ ὅτι μόνο μέσα στὴν ἐκκλησία θὰ μποροῦσε νὰ κολλήσει. Λὲς καὶ μόνο ἐντὸς τοῦ ναοῦ ζῆ κάποιος κληρικός. Λὲς καὶ εἶπε κάποιος ὅτι εἰδικὰ οἱ κληρικοὶ εἶναι ἄτρωτοι στὸν κορωνοϊό. Εἶναι πραγματικὰ ὡραῖο νὰ κατηγορεῖς τοὺς ἀντιπάλους σου γιὰ πράγματα ποὺ δὲν ἰσχυρίστηκε κανείς τους.

Πιὸ ὡραῖο εἶναι ὅτι αὐτοὶ ποὺ διακήρυξαν τοὺς μελλοντικοὺς (ἀναπόφευκτους;) γάμους μὲ τοὺς Μουσουλμάνους «πρόσφυγες» εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ ὑποστηρίζουν τὸ κυβερνητικὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Ἡ στάση στὸ «μεταναστευτικὸ» καὶ ἡ στάση στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐκ τῶν πραγμάτων εἶναι ἀλληλένδετες.

Ὡστόσο, γενναῖοι ἱερεῖς τῆς Κύπρου γράφουν στὸν Κύπριο πρόεδρο τὸ αὐτονόητο:

Όπως κανένας δεν διανοείται να κλείσει τις υπεραγορές, τις φρουταρίες, τα περίπτερα, για να μη στερηθούν οι άνθρωποι τα αναγκαία για τη διαβίωσή τους, όπως κανένας δεν διανοείται να κλείσει τα νοσοκομεία, τις κλινικές, τα ιατρεία, για να προστατεύεται η σωματική υγεία των ανθρώπων, όπως κανένας δεν διανοείται να κλείσει τις τράπεζες, γιατί θα στραγγαλιστεί η οικονομική δραστηριότητα, κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα έπρεπε κανένας να διανοείται να κλείσει τους ναούς, ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να διατηρούν την πνευματική τους υγεία και να εξασφαλίζουν την πνευματική τους τροφή.

Όπως, όμως, με τα απαραίτητα μέτρα μπορεί κανείς να πάει στην υπεραγορά, στην τράπεζα, στον γιατρό του κ.ο.κ., με τα ανάλογα μέτρα θα έπρεπε να μπορεί να πάει και στον ναό, για να λειτουργηθεί, να κοινωνήσει, να προσευχηθεί, ν’ ακούσει έναν παρηγορητικό λόγο.

Όταν στις πλείστες περιπτώσεις λαμβάνονται υπόψιν τα τετραγωνικά μέτρα ενός χώρου, για να καθοριστεί ο  αριθμός των ατόμων που μπορούν να εισέλθουν σ’ αυτόν, γιατί αυτό δεν ίσχυσε για τους ναούς;

Posted in Χωρίς κατηγορία | 6 Σχόλια

Σερβικὰ νέα

Δὲν μποροῦν νὰ κάνουν τίποτα στὸ Βελιγράδι, δὲν πιάνει μία ἡ ἄποψή τους ἐκεῖ, ὁπότε σοκάρονται. Αἴ, πάρ’τε ψυχοφάρμακα, νὰ σᾶς περάσει.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

βίντεο Βουλῆς

Σωστὰ ἀλλὰ γιὰ λάθος λόγους νευρίασαν γιὰ τὰ βίντεο μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὴ Βουλὴ χτές, οἱ χριστιανοφάγοι τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς πρώην ΠΑΣΟΚοτσοκαρίας. Γιατὶ μιὰ δεξιὰ-φιλελεύθερη κυβέρνηση ποὺ κλείνει τοὺς ναοὺς δὲν γίνεται νὰ προβάλλει τὴν Θεοτόκο, ἐκτὸς κι ἂν πουλᾶ κουτόχορτο σὲ μερικοὺς ψηφοφόρους της. Γιατὶ εἶναι ἴδιοι, εἴτε λέγονται ΝΔ εἴτε Ἀριστερά. Καὶ γιατὶ οἱ ἄθεοι ποὺ παριστάνουν τὸν φιλοχριστιανὸ γιὰ νὰ κάνουν εἰσοδισμὸ εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα μὲ τοὺς συντηρητικοὺς ἑλληνοχριστιανοὺς ποὺ δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὸ κλείσιμο (ὅπως καὶ ἀπὸ τίποτε γενικῶς, ἄλλωστε, λόγῳ παχυδερμισμοῦ).

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ἐθελοντές…

Ἡ ἄποψη ὅτι οἱ ἰδέες καὶ οἱ ἀπόψεις εἶναι πολιτικὰ ὅπλα ὑπὲρ ἢ κατὰ μιᾶς ὑπόθεσης, καὶ τίποτε ἄλλο, φανερώνεται καὶ τώρα, στὸ θέμα τοῦ ἐθελοντισμοῦ. Ὅταν ἡ Ἀριστερὰ ἐκμεταλλεύεται τὸν ἐθελοντισμό, τότε τὸν ἐπαινεῖ. Τὴν ἴδια στιγμή, οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἀριστερᾶς λυσσᾶνε μὲ τὸν ἐθελοντισμό. Ὅταν ἀντίθετα ἡ Ἀριστερὰ καταδικάζει τὸν ἐθελοντισμο, οἱ ἐχθροί της τὸν θαυμάζουν. Σταθερὴ ἄποψη γιὰ τὸ φαινόμενο αὐτὸ κανεὶς δὲν ἔχει, ἔτσι ὥστε «πολιτικάντηδες» εἶναι ἡ μόνη λέξη ποὺ ἀξίζει καὶ στοὺς δύο, καὶ δὲν ἐννοῶ τὰ δυὸ μεγαλύτερα κόμματα μόνο, ἀλλὰ ὅλους τοὺς κριτικοὺς ἢ χυδαίους ὑποστηρικτές τους. Ἂν ὣς τὸ 2019 εἴχαμε τὸν «δὲν εἶμαι ΣΥΡΙΖΑ ἀλλὰ…», τώρα ἔχουμε τὸν «Δὲν εἶμαι μὲ τὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ….». Φυσικά, στὴν ὑπεράσπισή του καθένας χρησιμοποιεῖ τὰ καλὰ λενινιστικὰ κι ἄλλα ἐπιχειρήματα («ἀνάλυση συγκεκριμένης κατάστασης»), τὴ δαιμονοποίηση κ.λπ.

Tagged | Σχολιάστε

Ἀνθρώπων καὶ σκύλων

ΠΟΙΟΙ ΕΝΑΙ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ;

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, στο διάγγελμά του για τη νέα καραντίνα, σε μια αποστροφή του λόγου του, μίλησε για «ψεκασμένους», αν θυμάστε. Πέραν του ότι ως πρωθυπουργός ήταν άτοπο να μιλά απαξιωτικά για μια μερίδα πολιτών, καθώς είναι πρωθυπουργός όλων –και των «ψεκασμένων», φυσικά–, μίλησε αστόχαστα. Γιατί, αν τον καθένα που έχει επιφυλάξεις, ή ακόμα διαφωνεί –κι αυτό θεμιτό δεν είναι;– τον απαξιώνουμε ως «ψεκασμένο», τότε έχουμε βγει από τα όρια της Δημοκρατίας κι αρμενίζουμε στα θολά νερά του αυταρχισμού. Ή μήπως αυτό τελικά συμβαίνει; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους.
1. Έχουμε μια κρίση δημόσιας υγείας με τον νέοπα κορωνοϊό. Το μέγεθός της δεν είναι σε μας να το μετρήσουμε. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τον πλανήτη «εν πανδημία», που μας ακούγεται σοβαρό. Οι γιατροί, λοιπόν, και οι περισσότερο ειδικοί επί του θέματος επιδημιολόγοι, με το ρίσκο που έχουν πάντα οι ιατρικές γνωματεύσεις, πρότειναν μέτρα. Ποικιλία μέτρων μάλλον, αν
καταλαβαίνω σωστά, για την αποτροπή της εξάπλωσης του ιού. Οι γιατροί όμως δεν κυβερνούν, όπως –ευτυχώς– δεν κυβερνούν οι στρατηγοί, ούτε –έπρεπε να– κυβερνούν οι λογιστές-οικονομολόγοι. Κυβερνούν ψηφισμένοι άρχοντες κι αυτοί πρέπει να πάρουν τα μέτρα που, κατά τη λογική, χρειάζονται για τη δημόσια υγεία. Συνεπώς, αν ο ιός προβάλλει ως μία απειλή της υγείας των πολιτών, τα
μέτρα καραντίνας, ωστόσο, είναι πολιτικά. Συμπέρασμα: ο πολίτης, ακόμα και ο «ψεκασμένος», όχι μόνο δικαιούται, αλλά έχει υποχρέωση να έχει γνώμη και θέση, σύμφωνα με τον σοφό Σόλωνα.
2. Τα μέτρα πρέπει να κρίνονται όχι μόνο ως προς την αποτελεσματικότητά τους σε σχέση με την εξάπλωση του ιού, αλλά και σε σχέση με τις συνέπειές τους σε άλλους τομείς της ανθρώπινης κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, και μάλιστα σε σχέση με άλλους παράγοντες της δημόσιας υγείας. Φερ’ ειπείν, το ολοκληρωτικό οριζόντιο πάγωμα της κοινωνικής ζωής, με κλειστές τις εκκλησίες, τα θέατρα, τους κινηματογράφους, καφενεία, πλατείες, παραλίες κ.λπ. –δεν χρειάζονται ιατρικές γνώσεις, ούτε ψεκασμός να καταλάβεις, έχει επιπτώσεις στην κοινωνική, πνευματική και σωματική υγεία των πολιτών. Έχουν οι επιδημιολόγοι ειδική γνώση επ’ αυτού; Μάλλον όχι. Θα πρέπει άρα, οφείλει άρα, η πολιτεία, η πολιτική να έχει στοιχεία και από άλλους επιστήμονες για τα επιβαλλόμενα μέτρα.

3. Αν τον Φεβρουάριο ο ιός ήταν κάτι καινούργιο κι αν τότε όλοι αιφνιδιαστήκαμε, σήμερα, Νοέμβριο μήνα, κανείς δεν μπορεί να δρα ως πανικόβλητος. Θα έπρεπε εν τω μεταξύ, οι αρμόδιες αρχές, με τη συνδρομή των ειδικών, να έχουν συγκεκριμένα και σαφή στοιχεία για την εξάπλωση της νόσου αφ’ ενός. Δηλαδή, πού ακριβώς ξεφεύγει ο έλεγχος της μετάδοσης της επιδημίας, στις εκκλησίες; στα σουπερμάρκετ; στα κουρεία; στα αεροδρόμια; στα μέσα μεταφοράς; Αφ’ ετέρου, η πολιτεία δεν θα έπρεπε να έχει θωρακιστεί ιατρικά περισσότερο, μετά από τόσους μήνες με γνωστό το πρόβλημα; Φαντάζομαι ότι κάθε λογικός πολίτης θα περίμενε το σύστημα υγείας να είναι πλέον πιο προετοιμασμένο και να διαθέτει πιο σαφή στοιχεία. Όχι;

4. Η απαγόρευση μοιάζει πάντα, ως προς την πολιτεία, η έσχατη και στις πιο πολλές περιπτώσεις η χειρότερη λύση. Δεν υπάρχουν άλλες ιδέες, πέραν του λοκ-ντάουν για το πρόβλημα; Φαίνεται πως όχι ή μάλλον εδώ κολλάει το «έτσι κάνουν όλες» του ιδιοφυούς
μουσικού. Μοιάζει, όμως, πως υπάρχουν και άλλες λύσεις. Πόσο αλλιώς θάταν τα πράγματα αν αντί της απαγόρευσης υπήρχε η συμμετοχή! Εξηγούμαι: Σε κάθε γειτονιά, τουλάχιστον στις πόλεις, υπάρχουν γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων, στις μεγάλες πόλεις μάλιστα, όπου και η μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού και, προφανώς, το μεγαλύτερο πρόβλημα, υπάρχουν δεκάδες γιατροί. Τί θα πείραζε οι γιατροί αυτοί να οργανωθούν π.χ. σε εφημερίες, ώστε άμεσα να επιλαμβάνονται, ώστε οι πιθανοί φορείς του ιού να έχουν μια σίγουρη καθοδήγηση για το τί πρέπει να κάνουν; Άλλο: Ας πούμε πως κάποιος βρίσκεται θετικός, αλλά δεν συντρέχει λόγος να πάει στο νοσοκομείο –όπως μάλλον συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις–,αλλά πρέπει να απομονωθεί σε καραντίνα. Τι ωραίο θάτανε αν αντί της απαγόρευσης και της δαιμονοποίησης των κρουσμάτων να οργάνωνε ο Δήμος ή η Ενορία σε κάθε γειτονιά εθελοντές που θα παρείχαν κάθε χρειαζούμενη βοήθεια σ’ όσους πρέπει να απομονωθούν;
5. Πείτε μου τώρα, ποια λογική, επιστημονική ή εμπειρική, λέει ότι όταν έχεις μία κρίση δημόσιας υγείας θα πρέπει να χρηματοδοτείς αδρά τα μέσα ενημέρωσης, με αδιαφανή μάλιστα τρόπο; Εμένα, που μπορεί πιθανόν να είμαι ψεκασμένος, μου φαίνεται εύλογο πως αν έχεις ένα τέτοιο πρόβλημα θα πρέπει ίσα-ίσα να δώσεις χρήματα στα νοσηλευτικά ιδρύματα και σ’ αυτούς που εργάζονται σ’ αυτά. Αν κάνεις αυτό που κάνεις, να μοιράζεις εκατομμύρια στους εργολάβους της ενημέρωσης, δεν έχω το δικαίωμα να κάνω δεύτερες σκέψεις για το λοκ-ντάουν και την περί αυτού «ενημέρωση»; Πάλι όχι;
6. Ο φόβος –αυτό ειδικά απευθύνεται στους επιδημιολόγους και τον πρύτανή των– από πότε έγινε καλός σύμβουλος των ανθρώπων, αγαθός σύμμαχος της κοινωνικής ζωής; Εγώ ήξερα ότι ο φόβος θολώνει την κρίση του ανθρώπου, αίρει –προ πάντων αυτό την ελευθερία τού να σκέφτεται και να λειτουργεί ως άνθρωπος και τον κάνει να μοιάζει «τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις», όπως λέει η Γραφή. Αν, άρα, παγιωθεί –να μια από τις παραμόνιμες συνέπειες της προπαγάνδας του ιού– στην κοινωνία, μέσω του φόβου, πως ο άλλος, ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο συνάνθρωπος είναι κίνδυνος και η συναναστροφή είναι περίπου «έγκλημα κατά της ανθρωπότητος», ο ιός θα έχει μεν πάρει από τη ζωή εκατοντάδες ή χιλιάδες συμπολίτες μας αλλά θα έχει αφήσει πίσω του μερικά εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια τρομαγμένων. Από τί τάχα;
7. Αν κάτι, εκτός της θεϊκής ελευθερίας, ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα είναι πως μόνον αυτός έχει συνείδηση πως θα πεθάνει. Αν ο θάνατος όμως σταματούσε τη ζωή, τότε θα έπρεπε μετά από έναν πόλεμο, από έναν σεισμό, από μια πανδημία η γη να ερημώνονταν και να σταματούσε κάθε ζωή πάνω στον πλανήτη. Κι όμως, εγώ που δεν είμαι επιστήμων κι έχω ως φαίνεται μια δόση
ψεκασμού, βλέπω αυτό να μην συμβαίνει. Τί τρέχει συνεπώς και η ανθρωπότητα κέρωσε από τον κορωνοϊό; Πώς είναι δυνατόν, για να μην πεθάνουμε, λέει, να μας ζητούν να σταματήσουμε να ζούμε; Βγάζεις άκρη, γιατρέ μου;
Επίλογος: Από το παράθυρό μου βλέπω καθημερινά, ζώντας δεύτερη καραντίνα σε ένα χρόνο, ανθρώπους να τραβάνε με λουρί τον σκύλο τους ή σκύλους να σέρνουν τον άνθρωπό τους. Αυτή, λέω, είναι συμπεριφορά «ορθή», δεν βάζει σε κίνδυνο την ανθρωπότητα, είναι μια πράξη «ανθρωπισμού». Μπορεί να είναι φωτογραφία του μέλλοντος, λέω. Ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου; Όχι πια! Ο άνθρωπος είναι φίλος του σκύλου, ο άνθρωπος έχει τώρα για μόνον οικείο του τον σκύλο «βοηθόν κατ’ αυτόν». Κι όπως λένε ότι συμβαίνει, τα κατοικίδια μοιάζουν πάντα στα αφεντικά τους. Ανθρώπων και σκύλων η ομοιότης είναι το
μέλλον μας, σκέφτομαι. Ώσπου να μας πετάξουν στο δρόμο μ’ ένα κομμάτι ψωμί και μια κλωτσιά στα πλευρά, λέω.
Μα με τί σ’ έχουν ψεκάσει, χριστιανέ μου; Ανθρώπους και κτήνη σώζοις, Κύριε!

*Χριστιανική πρωτοσέλιδο 12.11.2020

Σχολιάστε

νηστικά

Δὲν μποροῦσαν νὰ λείψουν κι οἱ φετινὲς προτροπὲς κατὰ τῆς νηστείας ἀπὸ τοὺς Ἀριστεροχριστιανούς, οἱ ὁποῖοι τὸ μόνο ποὺ κάνουν ὅλες αὐτὲς τὶς δεκαετίες εἶναι νὰ παρέχουν χριστιανικὲς προφάσεις γιὰ νὰ ζῆ κανεὶς σύμφωνα μὲ τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία (ποὺ εἶναι μὴ χριστιανική). Μιὰ ἀπάντηση σὲ αὐτὲς τὶς προτροπές:

Είδα αναρτήσεις που λενε ότι δεν έχει αξία να νηστεύεις από τροφές αν δεν νηστεύεις από τα πάθη και άλλα τέτοια σχετικά.Θα μας επιτρέψετε να εκφράσουμε κάπως διαφορετική άποψη. Κάθε αρετή έχει τον μισθό της και κάθε πάθος έχει τον αγώνα του.Η άσκηση της αρετής της νηστείας είναι μία γενική, σωματική, αρετή, και είναι βοηθητική γιά όλες τις άλλες αρετές.Αγωνιζόμαστε και ο Θεός βοηθάει. Νηστεύουμε και σιγά σιγά κόβουμε και τα άλλα πάθη.Αλλά η νηστεία είναι απολύτως απαραίτητη στον πνευματικό αγωνιστή.Το να μην μπορείς να κόψεις κάποιο άλλο πάθος, όπως την πολυλογία ακόμα και την κατάκριση, δεν σημαίνει ότι θα σταματήσεις την νηστεία. Όχι.Εμείς θα νηστεύουμε, με ταπείνωση και επίγνωση και θα ζητούμε από τον καλό Θεό να μας βοηθήσει να ελαττώσουμε και να κόψουμε σιγά σιγά ή και μαχαίρι, και τα άλλα πάθη.Καλόν αγώνα, αδελφοί μου. Καλή Σαρακοστή. Ο Χριστός, η χαρά, να μας ενισχύει. Αμήν. π.Πορφύριου Μπατσαρά

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια