Στῆβεν Χώκινγκ: Νεοπλατωνικὸς Φουτουρισμός

Ποτὲ δὲν τὸν συμπάθησα, μεταξὺ ἄλλων γιατὶ ἔχει τὸ χαρακτηριστικὸ ἐλάττωμα νὰ θέλει νὰ προβάλλει τὶς ἀπόψεις του σὲ ζητήματα ἄσχετα μὲ ἐκεῖνο χάρη στὸ ὁποῖο ἔγινε διάσημος καὶ τὸ ὁποῖο γνωρίζει. Μοῦ θυμίζει κάτι ἀπὸ Σόιμπλε. Στὸν ψυχισμό του. Σοῦ λένε (κι οἱ δυό), «Αὐτὸ εἶναι, τὴν πατήσατε· ἐδῶ δὲν ἔχει διαφυγή. Δὲν τὸ λέμε ἀπὸ κακία ἢ μελαγχολία αὐτό».

Ἀλλὰ τώρα, νὰ προτείνει νὰ φύγουμε ἀπὸ τὴ Γῆ γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας;;; Νὰ φτιάξουμε διαστημόπλοια, νὰ τὴ σκαπουλάρουμε! Νὰ γλιτώσει ἡ Γῆ.

Ὧ ἄνθρωποι! οἱ Νεοπλατωνικοὶ τὰ εἶχαν ἐπιλύσει αὐτὰ χωρὶς τέτοιο ἀστρονομικὸ κόστος καὶ φουτουρισμό. Ἁπλά, ἔφευγες ἀπὸ τὸ σῶμα σου καὶ πήγαινες στὸ βασίλειο τῶν Ἰδεῶν, στὸ Ἕν. Δὲν μετενσαρκωνόσουν ξανά. Κι ὅλα αὐτὰ χωρὶς ἀνάγκη γιὰ διαστημόπλοια καὶ ἀναζήτηση κατάλληλων πλανητῶν. Γιὰ νὰ μὴν πῶ πολλὰ γιὰ τὴν ἐλπίδα στὸ ἀνέλπιστο τοῦ Ἡράκλειτου ἢ τὸ χριστιανικὸ θαῦμα, γιατὶ αὐτὰ δὲν λένε τίποτα στοὺς παντογνῶστες τοῦ κροταλιστοῦ θετικισμοῦ.

Πρέπει νὰ μᾶς δουλεύετε.

 

Posted in Δυτικοί, ανθρωπισμός | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Play It Again Sam – Allan trying to talk to a girl

Κουλτουριάρικοι ἔρωτες.

Posted in τέχνη, Δύση, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Φάκ-ἔλη παιδείας

Βουρλίζεται ἕνας θεολόγος «στὶς ἐπάλξεις» (ὄχι τῆς Πόλης) ἢ χαίρεται -διαλέξτε-, ποὺ ἀπὸ τὸ Σεπτέμβρη οἱ μαθητοκαθηγητὲς θὰ ἔχουν στὸ μάθημα φάκελους ἀντὶ γιὰ βιβλία καὶ ἄλλα τέτοια ὀπισθοδρομικὰ πράγματα τοῦ Γουτεμβέργιου. Τὸ παλιὸ εἶναι κακό, βρέ, καὶ ξεπερασμένο. Τὸ νέο δὲν ἔχει σατανάδες, μὰ τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; 29 Κατασκευαστὲς συνιστοῦν τὸ νέο ἐκπαιδευτικὸ πρόγραμμα, ποὺ κοπιωδῶς ἑτοιμαζόταν ἐπὶ 1000 χρόνια. Λέτε νὰ γίνουν 30;

Ἐγὼ πάλι, ξέρω κάτι γονεῖς, ποὺ ὅσο μειώνεται ἡ ὕλη διαβάσματος (καθημερινοῦ καὶ ἐτησίου) τῶν παιδιῶν τους, τόσο περισσότερο σοῦ δείχνουν ὅτι χαίρονται, ἀφοῦ δὲν θὰ κουράζονται πολὺ νὰ διαβάσουν τὰ μικρά τους (πτηνὰ καὶ θηλαστικά), καὶ σοῦ κλείνουν τὸ μάτι χαρούμενοι ὅταν σὲ πληροφοροῦν σχετικά: Περισσότερη τηλεόραση, μπάλα, ὁ ἄντρας // περισσότερους φραπέδες μὲ τὶς φιλενάδες της ἡ Ἀσπασία, μετὰ τὸ ἀπογευματινὸ διάβασμα.

Στὸ ἔλος τῆς Προόδου. Οἱ Εἴλωτες τῆς Σπάρτης, λέει, ἀπὸ τὰ τριγύρω ἔλη ὀνομάστηκαν ἔτσι.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ὁ Λιβάνιος καὶ τὸ φέρετρο τοῦ μαραγκοῦ

Στὴν Ἀντιόχεια, τὸ 363. Ἀφότου εἶχε φύγει γιὰ τὸ μέτωπο ὁ Ἰουλιανὸς καὶ πολεμοῦσε τοὺς Πέρσες.

Ρώτησε εἰρωνικὰ ὁ παγανιστὴς Λιβάνιος ἕναν χριστιανὸ δάσκαλο, ὁ ὁποῖος ἦταν φίλος του: «Τί κάνει ὁ μαραγκός σας;» ἀποκαλώντας τὸν Χριστὸ μαραγκό, ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν τὸ ἐπάγγελμά του στὴ Ναζαρέτ.

Ἡ απάντηση τοῦ χριστιανοῦ φίλου του ἦταν: «Ἑτοιμάζει ἕνα φέρετρο«.

Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, έφτασαν στὴν Ἀντιόχεια τὰ νέα γιὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἰουλιανοῦ, καὶ τὸ πτῶμα του μεταφέρθηκε στὴν πόλη μέσα σὲ ἕνα φέρετρο.

Ιουλιανός Λιβάνιος

Θεοδώρητος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, 3, 23.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ὄχι ἄλλο Μίκη

: Θὰ ἔχουμε ἀκούσει ἴσαμε 300.000 ὧρες τὰ τραγούδια του ἀπὸ τὸ ’74.

Ὄχι ἄλλα δάκρυά του σὲ συναυλίες, πάρτυ, συνεντεύξεις, γκαλά:

Μποροῦμε να κλαῖμε καὶ μόνοι μας δίχως Σπίθες, Καραμανλῆ καὶ τάνκς καὶ Μὲ γέλασε τὸ παληόπαιδο ὁ Τσίπρας.

Posted in κοινωνία, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Documenta ξανά

Ἐδῶ ἔχουμε μιὰ ἀριστερὴ κριτικὴ ὑπεράσπιση τῆς Documenta14, ποὺ ἀναφέρεται καὶ στὸ ἐπικριτικὸ ἄρθρο τοῦ Κουτσουρέλη.

Στὴν πραγματικότητα, μαλώνει γιὰ ἕνα ἀδειανὸ πουκάμισο, ἀφοῦ ἀναφέρεται στὴν σταδιακὴ ἅλωση-ἀλλοτρίωση τῆς διοργάνωσης καὶ στὶς προτάσεις ἀντιστροφῆς, ἐνῶ ὑπερασπίζεται ἐπιλεκτικὰ ὅσα ἔργα ἔχουν «ἀντι-» χαρακτήρα. Καὶ ναί, καὶ ὄχι. Βασικά, ἕνας πολτὸς ἀπὸ ὅλα, ἀπόλυτα ταιριαστὸς μὲ τὸν μεταμοντερνισμὸ καὶ ὅλα τὰ κακὰ τῆς ἀγορᾶς.

Ἐνδεικτικά, ἡ στάση τοῦ ἀρθρογράφου στὴν ἀντιγερμανικὴ κριτικὴ καθὼς καὶ στὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων. Σὰν νὰ ἦταν τροτσκυστής, μᾶς λέει ὅτι ἄλλο ἡ Γερμανία κι ἄλλο οἱ ἐργαζόμενοί της. Στὴν Κατοχή, ὁρισμένοι κομμουνιστὲς στὴν Ἑλλάδα ἔλεγαν ὅτι μόνος σωστὸς κι ἐφικτὸς δρόμος ἀντίστασης εἶναι ἡ συμφιλίωση μὲ τοὺς γερμανοὺς ἐργάτες-Στρατιῶτες. Τέτοιος δρόμος, φυσικά, ἐκτὸς τοῦ ὅτι συνιστᾶ  τοτεμοποίηση-ἱεροποίηση τοῦ Ἐργάτη, ὡς μόνο πρακτικὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶχε νὰ ἐγκαθιδρυθεῖ στὴν Εὐρώπη τὸ χιλιετὲς Γ’ Ράιχ, ἀφοῦ οἱ γερμανοὶ ἐργαζόμενοι-ἀδέρφια τῶν ἑλλήνων Τροτσκυστῶν κώφευαν καὶ κώφευσαν σὲ τέτοιες ἐκκλήσεις. Ἐπίσης, ἀναφέρεται στὴν «ἐπίθεση στὰ δικαιώματα τῶν ΛΟΑΤ» λὲς καὶ εἶναι ἤδη ἠθικὰ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν κοινωνία –κι ὄχι ἀπὸ κονκλάβια κι Ἐπιτροπές– ὡς φυσιολογικὸ «δικαίωμα» τὸ νὰ παντρεύονται ὁμόφυλοι ἢ νὰ υἱοθετοῦν παιδιά. Ἢ λὲς καὶ ἡ μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια ὑπεράσπιση τοῦ ἀστικοῦ γάμου (διὰ τῆς ἐπέκτασής του καὶ στοὺς ὁμοφυλόφιλους) εἶναι μιὰ ἀπόλυτη κομμουνιστικὴ προτεραιότητα. Ἔπειτα, ἀναφερόμενος στὸν «ἀντι-» χαρακτήρα ὁρισμένων ἔργων ὑπερασπίζεται τὴν «ἀντισεξιστικὴ» ὁπτική τους. «Ἔστω καὶ μερικὰ ἀπὸ αὐτά, ἀντιφασιστικοῦ / ἀντισεξιστικοῦ χαρακτήρα, δείχνουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀπορρίψουμε ὅλη τὴν Ἔκθεση» εἶναι σὰν νὰ λέει.

Ἂν κάτι δείχνει ἡ μετριοπαθὴς ὑπεράσπιση τῆς ἔκθεσης αὐτῆς εἶναι τὴν ἐνσωμάτωση τῶν κομμουνιστῶν ποὺ νομίζουν ὅτι θὰ ἐκμεταλλευτοῦν τοὺς καπιταλιστές: Νομίζουν ὅτι πατώντας στὸν «ἀντι-ὁμοφοβισμὸ» καὶ συσχετιζόμενοι μὲ αὐτόν, ἢ πιστεύοντας ὅτι αὐτὸς ἔχει ἐγγενῶς ἀριστερὰ χαρακτηριστικά, θὰ φέρουν τὴν περιπόθητη Ἐπανάσταση. Φυσικά, οὔτε ἡ ὁμοφυλοφιλία οὔτε ὁ ἀντιφασισμὸς ἔχουν ἐγγενῶς ἀριστερὰ χαρακτηριστικά, ἀφοῦ εἶναι γνωστοὶ τόσο ναζιστὲς καὶ ἀκροδεξιῶν πεποιθήσεων ὁμοφυλόφιλοι (καὶ ἁπλὰ συντηρητικοί) ὅσο καὶ καπιταλιστὲς ἀντιφασίστες (ΗΠΑ, Βρετανία στὸν Β’ Π.Π.). Δὲν ἐνσωματώνει οὔτε οἰκειοποιεῖται ἡ Ἀριστερὰ τὸν ἀντισεξιστικὸ λόγο, ἀντίθετα, ὁ ἀντισεξιστικὸς καὶ ἀντι-«ὁμοφοβικὸς» λόγος ἐνσωματώνουν τὴν Ἀριστερά, ὡς ἀπαραίτητο ἀξεσουάρ, κάτι σὰν τὸ ὑπερσύγχρονο κινητὸ ποὺ διαθέτουν οἱ Μουσουλμάνοι «δύστυχοι πάμπτωχοι πρόσφυγες» καθὼς καὶ οἱ Ἀριστεροί, «καλωσοριστές» τους καὶ μή.

Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ τῶν Ἀριστερῶν εἶναι τόσο παλιὰ ὅσο ὁ Μάρξ, ποὺ ἤθελε νὰ τσιγκλίσει τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Ἀγγλία καὶ τὸν ἀγγλικὸ λαὸ κατὰ τῆς τσαρικῆς Ρωσίας ἐπειδὴ ἡ τελευταία ἀποτελοῦσε γιὰ τὸν Μὰρξ κίνδυνο γιὰ τὴν Ἐπανάσταση: Στρέφοντας τὴν Ἀγγλία κατὰ τῆς Ρωσίας θὰ ἀπενεργοποιοῦσε ἕνα ἐμπόδιο γιὰ τὴν Ἐπανάσταση. Ὅ,τι ἀκολούθησε, βέβαια, δὲν ἦταν ἡ ἐπιτυχὴς χρήση τῆς Ἀγγλίας χάριν τῶν σκοπῶν τῆς Ἐπανάστασης ἀλλὰ ἡ ἐπιτυχὴς χρήση τῶν δυτικοευρωπαίων Ἀριστερῶν χάριν τοῦ ψυχροπολεμικοῦ ἀντιρωσισμοῦ, καθὼς καὶ ἡ ἐμπέδωση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς κοσμοκρατορίας. Αὐτὰ ἡ διάνοια ποὺ λεγόταν Μὰρξ δὲν μποροῦσε νὰ τὰ προβλέψει ἔστω ὡς πιθανότητες.

Λόγῳ τῆς ἐγγενοῦς ἀδυναμίας της δὲν ἐνσωματώνει ἡ ἀσθενέστερη Ἀριστερὰ τὸ Σύστημα ἀλλὰ τὸ Σύστημα τὴν Ἀριστερά μέσῳ συνθημάτων τὰ ὁποῖα τάχα εἶναι ἀπελευθερωτικά, ἐνῶ ἁπλὰ εἶναι ἀστικὰ τοῦ 19ου αἰ. Ὡστόσο, οἱ Ἀριστεροὶ καὶ Κομμουνιστὲς συνεχίζουν νὰ ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὴν τακτική τους. Αὐτὰ δὲν τὰ λέω ἀπὸ ἀγάπη ἢ μίσος γιὰ τὴν Ἀριστερά, νομίζω ὅτι ἰσχύουν ἔτσι κι ἀλλιῶς.

Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ τώρα μὲ τὴν καταγγελία τῆς ἐμπορευματοποίησης, λὲς καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἔκθεση περιμέναμε νὰ ἀποφανθοῦμε σχετικά. Κι αὐτὸ γιατὶ ἡ μόνη κριτικὴ ποὺ ἀποδέχεται ὁ ἀρθρογράφος, ἡ ἀριστερὴ κριτικὴ τῶν ἐργαζόμενων κ.ἄ. κατὰ τῆς ἐμπορευματοποίησης, εἶναι τμῆμα τῶν παραπάνω. Μά, ἀναπόφευκτα ἡ Ἀριστερὰ γίνεται θέαμα. Προφανῶς ὁτιδήποτε μαζικὸ θὰ συνδεθεῖ μὲ τὸν τουρισμό καὶ τὰ λεφτά, ἀφοῦ ὁ οἰκονομισμὸς εἶναι κοινὴ βάση τοῦ ἀριστεροῦ καὶ δεξιοῦ ἀναγωγισμοῦ (οἰκονομία=βάση), ποὺ ἀντιλαμβάνεται μονόπλευρα τὴν ὕπαρξη τῆς Ἀγορᾶς, καπιταλιστικά, ἐνῶ ἡ Ἀγορὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα (οἱ ἀγορὲς τῶν πόλεων ἦταν καὶ ἐμπορικὰ κέντρα, καὶ τὸ ἀντίστοιχο ρῆμα εἶχε ἀπὸ τότε καὶ ἐμπορικὴ σημασία). Ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι νὰ κάνει vegan πάρτυ pride στὰ γρασίδια τοῦ Πανεπιστημίου μὲ μουσικὴ κάφρων, στὰ safe spaces-ὀχυρά της. Σὲ κάθε περίπτωση, ἔχει χάσει: Εἴτε διαδίδει τὸ μήνυμά της ἀλλοιώνοντάς το σὲ βαθμὸ ἀνεπίτρεπτο, γιὰ νὰ ἀποδείξει θέλοντας καὶ μὴ ὅτι δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἰδεολογικὸ «ὑπερσύγχρονο κινητὸ τηλέφωνο» τοῦ Συστήματος. Εἴτε ὀχυρώνεται στὶς κολλεχτίβες της. Σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα ὅπως ἡ ἴδια ἡ Ἀριστερὰ θέλει νὰ ἔχει, πάντως, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει.

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κόπηκε καὶ ἔπεσε ἡ περίφημη βελανιδιά, καθένας κάνει ὅ,τι θέλει. Ἡ Τέχνη στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐπανάστασης εἶναι μιὰ ἀπαίτηση ποὺ ἀντιστρέφεται εὔκολα στὸ ἡ Ἐπανάσταση στὴν ὑπηρεσία τῆς Τέχνης. Ἡ αἰσθητικοποίηση δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴ χριστιανικὴ τέχνη, ἀλλὰ ὁποιαδήποτε.

Κριτική, βέβαια, γιὰ τὸν ἐλιτισμὸ τοῦ καλλιτέχνη καὶ γιὰ τὴν ἀσχετοσύνη του μὲ τὴν λαϊκὴ πραγματικότητα (ἰδιότητες ποὺ χαρακτηρίζουν τὴ σύγχρονη τέχνη ἐδῶ κι αἰῶνες) δὲν εἶδα. Προέχει ὁ ἀντιφασισμός, κι ὁ λαὸς εἶναι δυνάμει φασίστες (ἐνῶ, ἂς ποῦμε, οἱ γκαίη δὲν εἶναι). Δῶσε τους ἀντιτρανσφοβία καὶ γίναν δικοί σου. Ἡ Ἀριστερὰ ὅταν εἶναι νὰ ὑπερασπιστεῖ κάποιον ἐπιλέγει ὅσους δὲν εἶναι λαός, ὅσους διαφέρουν ἀπὸ τὸ λαό. Ἐκ γενετῆς ἡ ἴδια ἄλλωστε, δὲν ἀνήκει στὸ λαὸ ἀλλὰ στὰ σαλόνια, διάβαζε καὶ γνώριζε ἀπέξω κι ἀνακατωτὰ τὸν Χέγκελ, καὶ οἱ Ἀριστεροὶ δὲν εἶναι ἐργάτες εἶναι καταρχὴν διανοούμενοι. Τὸ τελευταῖο δὲν ἀποτελεῖ μομφὴ πρὸς τὴν Ἀριστερὰ παρὰ μόνο ἂν στανικῶς θεωρηθεῖ ὅτι πρέπει νὰ ξεπεραστεῖ τὸ ἀξεπέραστο διιστορικὸ χάσμα μεταξὺ λόγιου καὶ λαϊκοῦ (ἢ ἂν ὡς μαοϊκὸς σιχαίνεσαι τοὺς λόγιους ποὺ ἔχουν διαφορετικὴ ἄποψη). Κατὰ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀριστερούε, φυσικά, εἶναι μομφή.

Καί Ναί, καὶ Ὄχι, λοιπόν.

 

Posted in Χωρίς κατηγορία, τέχνη, Αριστερά | Tagged , | Σχολιάστε

Ὁ Ἰουλιανὸς ὡς κόλακας τοῦ Μ. Κωνσταντίνου καὶ τοῦ Κωνστάντιου Β’

Μιὰ ἀπὸ τὶς ὡραῖες ἀντιλήψεις ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ οἱ περισσότεροι εἶναι αὐτὴ τοῦ ἀσυμβίβαστου καὶ γενναίου, καὶ «ἀκέραιου ἀνθρώπου». Ἑνὸς ἄνδρα ποὺ πάλαιψε ἐνάντια στὴν ἐποχή του, κι ἂς ἔχασε. Ἑνὸς ἄσχετου μὲ τὴ σαπίλα καὶ τὴν καμαρίλα τῆς «βυζαντινῆς» ἐποχῆς του.

Στὴν πραγματικότητα, ὅσοι πιστεύουν τέτοια πράγματα ἐκφράζουν εὐσεβεῖς πόθους παρὰ τὴν τεκμηριωμένη ἄποψή τους. Ὁ Ἰουλιανὸς κατέφευγε σὲ κολακεῖες δίχως σταματημὸ πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο Β’, καὶ δὲν διέφερε σὲ τίποτε, ὡς πρὸς αὐτές, ἀπὸ ἄλλους αὐλοκόλακες τοῦ αὐτοκράτορα, τοὺς ὁποίους ἀργότερα ἐκτέλεσε ὅταν ἀνῆλθε στὸ θρόνο.

Ὅσο καὶ νὰ φοβᾶται κάποιος γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του καὶ νὰ φροντίζει γι’ αὐτήν, ποτὲ δὲν θὰ κολάκευε ἕναν ἄνθρωπο τὸν ὁποῖο θεωροῦσε φονιὰ τοῦ πατέρα του. Ὡστόσο, ὁ Ἰουλιανός, ἂν καὶ θεωροῦσε τὸν Κωνστάντιο δολοφόνο τῶν συγγενῶν του, στοὺς ὁποίους συμπεριλαμβανόταν καὶ ὁ πατέρας τοῦ Ἰουλιανοῦ, θεώρησε δουλικὸ καθῆκον του νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε ὑποψία γιὰ δολοφονία τῶν συγγενῶν του:

Ἰουλιανοῦ Καίσαρος ἐγκώμιον εἰς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιον, ἔκδ. J. Bidez, Lempereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1932, κεφ. 12 (29.11-15):

Κατ’ ἀρχήν, τὰ ἀδέρφια σου, οἱ συμπολίτες σου, οἱ φίλοι τοῦ πατέρα σου, ὁ στρατός, δοκίμασαν τὴν τιμιότητα καὶ τὴ μετριοφροσύνη σου, ἄσχετα ἂν ὑποχρεώθηκες ἀπὸ τὰ πράγματα καὶ δὲν μπόρεσες νὰ ἐμποδίσεις ἄλλους νὰ διαπράξουν μερικὲς ἀκρότητες.

Στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα ὁ Ἰουλιανὸς ἀναφέρεται ἐμμέσως στὴ σφαγὴ τῶν συγγενῶν τοῦ Κωνσταντίνου, τὴν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι διέταξε ὁ Κωνστάντιος. Γράφει ὅτι δὲν ἔφταιγε ὁ Κωνστάντιος σὲ τίποτα γιὰ τοὺς φόνους καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι ἁπλῶς δὲν κατάφερε νὰ τοὺς ἐμποδίσει. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰουλιανός, ὅμως, ἀργότερα καὶ σὲ μεταγενέστερο ἔργο του, ἀποκαλεῖ φονεῖς συγγενῶν τους τοὺς Κωνσταντίνο καὶ Κωνστάντιο (Συμπόσιον ἢ Κρονιά, κεφ. 38: «..αἱμάτων συγγενῶν τιννύμενοι δίκας»). Ἔτσι, ὁ Ἰουλιανὸς ψευδόταν ἀθωώνοντας γιὰ τὸ φόνο τοῦ πατέρα του τὸν Κωνστάντιο, δίχως βεβαίως νὰ ἦταν ὑποχρεωμένος -στὰ πλαίσια τῆς λοιπῆς κολακείας του- νὰ ἀναφερθεῖ στὸ ἐπεισόδιο αὐτό, στὸ ἐγκώμιό του πρὸς τὸν Κωνστάντιο. Θὰ μποροῦσε νὰ παραλείψει τὸ φόνο (καὶ) τοῦ πατέρα του παραγεμίζοντας τὸ κείμενο μὲ ἄσχετες κολακεῖες.

Δὲν ξέρω πόσοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς θὰ κολάκευαν ἀηδιαστικὰ κάποιον ποὺ οἱ ἴδιοι θεωροῦν ὡς δολοφόνο τοῦ πατέρα τους, καὶ μάλιστα θὰ τὸν ἀθώωναν. Ὁ Ἰουλιανὸς ἔπραξε καὶ τὰ δύο. Στὰ πλαίσια τοῦ δικοῦ του ἠθικοῦ πλεονεκτήματος, πιθανόν, καὶ τοῦ ἠθικοῦ πλεονεκτήματος ποὺ συνιστοῦσε ἡ λατρεία τῶν θεῶν.

Ἀλλὰ ὁ Ἰουλιανὸς ἐγκωμιάζει καὶ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο.

Ἰουλιανοῦ Καίσαρος, περὶ τῶν τοῦ αὐτοκράτορος πράξεων ἢ περὶ βασιλείας, ἔκδ. J. Bidez, Lempereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1932, κεφ. 2 (119.29-33)

Ὁ πατέρας σου [= ὁ Κωνσταντίνος] ἀπόκτησε καλὰ καὶ ἅγια τὴ μερίδα ποὺ τοῦ ἀνῆκε στὴν αὐτοκρατορία, μετὰ τὸ φυσικὸ θάνατο ἐκείνου ποὺ τὸν γέννησε. Στὴ συνέχεια, ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν ἀπαίσια σκλαβιὰ τὶς ὑπόλοιπες περιοχές, ποὺ εἶχαν πέσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν αὐτοκρατόρων σὲ χέρια τυράννων.

καί:

Ἰουλιανοῦ Καίσαρος ἐγκώμιον εἰς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιον, ἔκδ. J. Bidez, Lempereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1932, κεφ. 6 (18.1-18, 19.1-31):

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ παπποῦ σου [= τοῦ Κωνστάντιου Χλωροῦ], ἡ ἐκλογὴ τοῦ ἴδιου καὶ ἡ ψῆφος ὁλόκληρου τοῦ στρατοῦ ἀνέβασαν στὸ θρόνο τὸν πατέρα σου [= τὸν Κωνσταντίνο]. Μήπως ἡ ἀνδρεία του στὸν πόλεμο δὲν ἔγινε γνωστὴ ἀπὸ τὰ κατορθώματά του κι ὄχι ἀπὸ τὰ λόγια; Γύρισε ὅλη τὴν οἰκουμένη καὶ καθαίρεσε τυράννους, ἀλλὰ ποτὲ νόμιμους βασιλεῖς. Ἐνέπνευσε τέτοια ἀφοσίωση στοὺς ὑπηκόους του, ὥστε οἱ στρατιῶτες, ἀναγνωρίζοντας, μέχρι σήμερα ἀκόμη, τὴ γενναιοδωρία καὶ τὴν καλοσύνη του, ἐξακολουθοῦν νὰ τὸν τιμοῦν σὰν θεό, καὶ οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων καὶ τῆς ὑπαίθρου, ὄχι τόσο γιὰ ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ βάρος τῆς τυραννίας ἀλλὰ γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ γίνουν ὑπήκοοι τοῦ πατέρα σου, εὔχονταν νὰ τοὺς κατανικήσει. Ὅταν ἔγινε κυρίαρχος τοῦ κόσμου, μετὰ τὴν κρίσιμη περίοδο, ὅπου ἡ ἀχόρταγη ἀπληστία τοῦ προκατόχου του εἶχε καταστρέψει τὰ πάντα, ὅπως συμβαίνει σὲ χρονιὲς ξηρασίας, καὶ ἡ φτώχεια βασιλευε παντοῦ, ἐνῶ ὅλα τὰ πλούτη εἶχαν μαζευτεῖ στὶς ἀποθῆκες τοῦ παλατιοῦ, ἐκεῖνος ἄνοιξε τὶς πόρτες καὶ πλημμύρισε τὸν κόσμο μ’ ἕναν χείμαρρο ἀπὸ ἀγαθά. […] Ἴσως ταιριάζει ἐδῶ νὰ ἀναφέρω καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀθήνα, τὴν ὁποία ὁ πατέρας σου τίμησε σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα. Ὡς αὐτοκράτορας καὶ κυρίαρχος τοῦ κόσμου, δέχτηκε νὰ ὀνομαστεῖ στρατηγὸς αὐτῆς τῆς πόλης, καὶ τὸ ἄγαλμα ποὺ στήθηκε γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, μαζὶ μὲ τὴν ἀναμνηστικὴ ἐπιγραφή, τοῦ ἔδωσε περισσότερη χαρὰ ἀπ’ ὅ,τι ἡ μεγαλύτερη τιμὴ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τοῦ ἀποδώσουν. Γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖνος, γιὰ νὰ τὴν ἀνταμοίψει, διέταξε νὰ μοιράζονται δωρεάν, πολλὲς φορὲς τὸ χρόνο, χιλιάδες μέδιμνοι σιτάρι. Ἔτσι, ἡ πόλη ἀπέκτησε ἄφθονη τροφὴ καὶ ὁ αὐτοκράτορας ἐγκώμια καὶ τιμὲς ἀπὸ τοὺς καλύτερους πολίτες.

 

Τί «βυζαντινισμός». Τί σάλιο! Κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι οἱ κολακεῖες τοῦ ἀνώτερου χριστιανικοῦ κλήρου ἐπὶ Τουρκοκρατίας πρὸς τοὺς Σουλτάνους -ποὺ γιὰ αἰτία τους εἶχαν πολὺ σοβαρότερα προβλήματα ἀπὸ τὴν μεμονωμένη βιολογικὴ ἐπιβίωση ἑνὸς δειλοῦ, ὅπως λ.χ. τὴ συλλογικὴ ἐπιβίωση τῶν ὑπόδουλων στοὺς Ὀσμανοὺς Χριστιανῶν κι ὄχι ἑνὸς ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχη- ἦταν πρωτοφανεῖς. Γελάστηκα. Πόσο διαφέρει ὁ Ἰουλιανὸς ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Χρυσόστομο ποὺ δημόσια καὶ κατάμουτρα κατήγγειλε τὴν αὐτοκράτειρα, καὶ δὲν λύγισε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸν ἔστειλαν σὲ ἐξορία καὶ τὸν ἀνάγκαζαν νὰ μετακινεῖται πεζῆ σὲ διάφορα μέρη σὲ ὅλη τὴ Μικρὰ Ἀσία ὥσπου νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν ἐξάντληση. Πόσο διαφέρει ὁ Ἰουλιανὸς ἀπὸ τὸν Ἀθανάσιο, ποὺ ἐξορίστηκε πέντε φορὲς, κυνηγήθηκε στὴν Αἴγυπτο μὲ σκοπὸ νὰ δολοφονηθεῖ, καὶ δὲν ὑποτάχθηκε σὲ κανέναν αὐτοκράτορα.

 

(ἡ μετάφραση εἶναι τοῦ Κάκτου, ἐλαφρῶς τροποποιημένη)

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, ανθρώπινα, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Depeche Mode – Enjoy the Silence

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Fleetwood Mac – Little lies

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

Ψαρά, 20-6-1824

Τώρα ποὺ τὰ νησιὰ τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου ξαναγίνονται μουσουλμανικά, ἕνα ἐπίκαιρο ἐπίγραμμα τοῦ Σολωμοῦ:

Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γεναμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια
ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ.

psara-gif

psara1824

Posted in 1821, ποίηση, Ελλάδα, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Καλύβας καὶ χούντα

Στάθης Καλύβας ἀνέφερε μὲ ἄκομψο τρόπο τὸ γεγονὸς ὅτι ἄθελά της ἡ δικτατορία ἐξωθώντας στὰ ἄκρα τὴν μετεμφυλιακὴ ἔπαρση τοῦ νικητῆ προκάλεσε τὴν δημοκρατία.

Οἱ ἐπαγγελματίες δημοκράτες (=Ἀριστεροί) φρύαξαν, ἡ ἄποψη τοῦ Καλύβα θὰ ἦταν βέβαια σωστὴ ἐὰν τόνιζε ὅτι ἡ δικτατορία ἔφερε ἄθελά της τὴ δημοκρατία κι ὅτι καλύτερα νὰ μὴν τὴν ἔφερνε ἔτσι παρὰ νὰ μᾶς ἄφηνε ἥσυχους τὸ 1967 νὰ προχωρήσουμε σταδιακὰ στὴν πλέρια δημοκρατία τοῦ 74. Ἐξιδανικεύει τὴ Μεταπολίτευση καὶ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ ποιότητα μιᾶς δίχως χούντα Δημοκρατίας θὰ ἦταν πολὺ καλύτερη, δίχως οἱ ἀναρχοελευθεριάζουσες ἀθλιότητες  τύπου ΠΑΣΟΚ καὶ Antifa νὰ ἀποτελοῦν τὸν κανόνα. Ὡστόσο, πρέπει νὰ προσέξει κάποιος ὅτι ὁ Σ.Κ. ἐξυμνεῖ ἐμμέσως τὶς «δημοκρατικὲς» αὐτὲς κατακτήσεις, ἀφοῦ στὸ ἄρθρο του δὲν κατακρίνει τίποτε ἀπὸ τὴ Μεταπολίτευση (διότι θέλει νὰ τὴ συσχετίσει μὲ τὴ χούντα). Θέτει, ὅπως οἱ Ἀριστεροί, τὸ ψευτοδίλημμα Φασισμὸς ἢ ἀναρχομαζικοδημοκρατικὴ Ἐλευθεριότητα, καὶ ἀρνεῖται κάθε ἐναλλακτικὴ γιὰ τὸ παρελθόν: ὄχι μόνο καλῶς ἔγινε ἀλλὰ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ γίνει διαφορετικά. Ἱστορικὸς νὰ σοῦ πετύχει.

Ἔχει ἄθελά του δίκαιο ἐπίσης ὁ Καλύβας γιατὶ συσχετίζει χούντα καὶ δημοκρατία. Πράγματι, ἡ χούντα ἦταν ποὺ ἀνέδειξε τὴν ἀναξιοκρατία σὲ ἀρετή: Ἦταν ἕνας συνταγματάρχης αὐτὸς ποὺ διέταζε ἱεραρχικὰ ἀνώτερούς του. Ἐξαιτίας τοῦ ἔρωτα τοῦ δικτάτορα ἄλλαξαν νόμοι περὶ γάμου. Ἡ χούντα ἐξύψωσε ἰδεολογικὰ στὴν Ἑλλάδα τὸν σαχλεπίσαχλο πρωταθλητισμὸ καὶ τὴ μπάλα. Τὰ σκυλάδικα καὶ ὁ Δαλιανίδης εἶναι οἱ γονεῖς τοῦ μεταπολιτευτικοῦ λαϊκο-σκυλάδικου καὶ τοῦ μαζάνθρωπου τηλεθεατῆ ὣς τὴν ἔλευση τοῦ Σημιτισμοῦ τουλάχιστον.

Ὁ Καλύβας θεωρεῖ ὅτι χάρη στὴν Κύπρο πετύχαμε τὴ δημοκρατία, κι ἔχει δίκαιο ἀλλὰ ἀπὸ ἐντελῶς κυνικὴ καὶ ντετερμινιστικὴ ἄποψη. Σχεδὸν λέει ὅτι καλῶς ἔγινε ἡ τραγωδία τῆς Κύπρου κι ὅτι διαφορετικὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ ἔχουμε τόσο πλέρια δημοκρατία. Θὰ προτιμοῦσα -προσωπικά- καὶ δημοκρατία καὶ ἑλληνικὴ Κύπρο, ἀλλὰ ἐναλλακτικὰ θὰ προτιμοῦσα ἀκέραιη τὴν Κύπρο μὲ κάποια μικρὴ καθυστέρηση τῆς ἐπανόδου τῆς ἑλληνικῆς δημοκρατίας. Βέβαια, ἂν οἱ χουντικοὶ ἦταν ἐθνικιστὲς καὶ ὄχι κομμουνιστοφάγοι, θὰ διέταζαν τὰ ἑλληνικὰ ὑποβρύχια ποὺ βρίσκονταν στὴ θάλασσα μεταξὺ Κύπρου-Τουρκίας νὰ βουλιάξουν τὸν τουρκικὸ στόλο ποὺ κατευθυνόταν πρὸς τὴν Κερύνεια. Καὶ φυσικά, δὲν θὰ ἔκαναν πραξικόπημα χωρὶς ἑλληνικὴ μεραρχία στὴν Κύπρο, τὴν ὁποία κανεὶς ἕλληνας πατριώτης δὲν θὰ ἀπέσυρε -ἐννοεῖται ὅτι τὸ πραξικόπημα ἀναπόφευκτα χαλάρωσε τοὺς συναισθηματικοὺς δεσμοὺς Ἑλλαδιτῶν-Κυπρίων δίνοντας ἀφορμὴ στοὺς Νεοκύπριους, Ἀριστεροὺς καὶ Ἀγγλόφιλους, νὰ προωθήσουν τὸν συνειδησιακὸ ἀφελληνισμό.

Ἡ ἐθελοτυφλία τῶν Ἀριστερῶν, ποὺ λένε ὅτι τὸ Πολυτεχνεῖο ἔφερε τὴ Δημοκρατία, κι ὄχι ἡ Κύπρος, συναντᾶ τὸν νεοδεξιὸ Κυνισμὸ ποὺ σχεδὸν λέει ὅτι «ἀφοῦ χάρη στὴν καταστροφὴ τοῦ 1974 γίναμε δημοκρατία, δὲν πειράζει» (ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα τελικά οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου, που κατέστησε δυνατή μια ριζική και άμεση λύση του «δημοκρατικού προβλήματος» της χώρας, … Χωρίς το σοκ του Ιουλίου ’74 δύσκολα θα είχαμε την καθαρή λύση του πολιτειακού και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, αποφάσεις που παρέμεναν στον χώρο της φαντασίας μόλις δέκα χρόνια πριν).

Ὅσο γιὰ τὸ βαθμὸ ἀποδοχῆς τῆς χούντας, ὁ Καλύβας ξεχνᾶ ὅτι ὁ κόσμος δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει ἀπέναντι σὲ ὁπλισμένο στρατό, ὅπως ξεχνᾶ καὶ τὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ 50+% τῆς Ἕνωσης Κέντρου, κι ἑπομένως καθένας παρίστανε τὸν ἀνήξερο, ἀφοῦ δὲν χωροῦσε πολὺς ἡρωισμός, πέρα ἀπὸ κηδεῖες-πορεῖες τοῦ λαοῦ. Ἄλλο ἡ ἀτομικὴ αὐτοπροστασία ἐλλείψει συλλογικῆς ἀντίδρασης κι ἄλλο ἡ ἀποδοχὴ τῆς χούντας. Ἐκτὸς κι ἂν ρωτήσουμε ἀγρότες ποὺ τοὺς χάρισε τὰ χρέη ὁ Παπαδόπουλος κι ὁ Ἀντρέας ἢ ἂν θεωρήσουμε τὴν τσιμεντοποίηση τῶν πόλεων ὡς κάτι θετικό. Ὁ Καλύβας ἀναφερόμενος στὰ ἰδεολογήματα τῆς ἀτομικῆς εὐημερίας («η αποδοχή της [=τῆς χούντας] εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα«) ἀποδέχεται ὅλον τὸν μεταπολιτευτικὸ πολτό ὡς ἀκίνδυνο. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι ἀκριβῶς ἡ προσήλωση στὴν ἰδιωτικὴ εὐτυχία ὁδήγησε στὴν Ἑλλάδα τῆς κρίσης.

Ἂν ὁ Σ. Καλύβας σκοπὸ εἶχε νὰ συσχετίσει τὴ χούντα μὲ τὴν Μεταπολίτευση, δὲν ἔχει ἄδικο. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποενοχοποιεῖ τὴν χούντα οὔτε τῆς δίνει σχετικὴ θετικὴ ἀξία, παρὰ τὴν φανερώνει ὡς γενεσιουργὸ αἰτία τοῦ μεταπολιτευτικοῦ καὶ μαζικοδημοκρατικοῦ βάλτου.

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Jean Baptiste Lully (1632-1687). L’Orchestre du Roi Soleil

Posted in μουσική | Tagged | 1 σχόλιο

ΕΛΤΑ

 

Ὑπομονετικὰ στὴ σειρά μας. Μιὰ κωλοπετσωμένη (βαμμένη κ.λπ.) ἄγνωστο πόσο μεγάλης ἡλικίας καὶ πάντως ἀνέραστη, φωνάζει συνέχεια στὸ κινητό, καὶ ξάφνου σταματᾶ. «Τὸ κλείσατε τὸ μαγαζί;» ρωτᾶ εἰρωνικὰ κι ἀνυπόμονα τοὺς ὑπαλλήλους, κι ὅταν ξαναρχίζει τὸ μέτζο-σοπράνο στὸ κινητὸ καὶ τῆς κάνουν παρατήρηση πρῶτα ἕνας ὑπάλληλος καὶ ἔπειτα ἕνας πελάτης, αὐτὴ ἀπαντᾶ εἰρωνικὰ ὅτι δὲν εἶναι παιδί τους, κι ὅτι εἶναι ἑξήντα χρόνων, καὶ βέβαια μιλᾶ στὸν ἑνικὸ σὲ ὅλους, ἐνῶ αὐτοὶ τῆς μιλᾶνε στὸν πληθυντικὸ εὐγενείας. Τὸ σοφὸ ἀντεπιχείρημά της εἶναι ὅτι καὶ στὸ ἀστικὸ οὐρλιάζουνε, ἄρα γιατί ὄχι καὶ σὲ δημόσιο χῶρο. Τὴν κατσαδιάζουν οἱ μισοί, στὰ παλιά της τὰ παπούτσια τοὺς γράφει ὅλους, κι ἐπιμένει σχολιάζοντας μάλιστα στὸν συνομιλητή της. Τέλος πάντων, γυρνᾶ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦρθε.

Στὴ συνέχεια, καὶ μετὰ 20′ ἀναμονῆς, τὰ ΕΛΤΑ μοῦ λὲν ὅτι θὰ πρέπει νὰ πάω σὲ ἄλλα ΕΛΤΑ γιατὶ ἐδῶ δὲν γίνεται ἡ δουλειά μου. Δὲν λέω τίποτα καὶ παίρνω τὰ πόδια μου. Ἤμουν βέβαια ἕτοιμος νὰ βρίσω τὸ Δημόσιο καὶ τὴν τελευταία Σοβιετία, ἀλλὰ μετὰ θυμήθηκα, ὁ καημένος, ὅτι τὰ ΕΛΤΑ ἔχουν ἰδιωτικοποιηθεῖ ἐδῶ καὶ καιρό. Ἀτυχία.

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὸ παλαιστινιακὸ σκοτάδι τῶν ἀναρχο-αντιιμπεριαλιστῶν στὴν Ἑλλάδα

Ἕνα κείμενο ἀπὸ «ἀπελευθερωτικὴ σκοπιά» γιὰ τὴν Παλαιστίνη.

Ἀσχέτως τοῦ ἀρθρογράφου, εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συμμεριζόμενους τὸ ἄρθρο του ἀντιεθνικιστὲς θὰ ἦταν ἱκανοὶ νὰ κατηγορήσουν ὡς «παράνομους ἐποικιστὲς τῆς Παλαιστίνης» τοὺς Σιωνιστὲς τοῦ 1918-1948, ἐνῶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς ἀντιεθνικιστὲς ταυτόχρονα δὲν θὰ ἔχουν καμμία ἀντίρρηση γιὰ τὸν παράνομο ἐποικισμὸ τῆς Ἑλλάδας μὲ Μουσουλμάνους. Ἐπίσης, εἶναι πραγματικὰ κωμικὸ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγριεύουν στὴν ἰδέα τοῦ ἔθνους-κράτους γιὰ τοὺς Ἑβραίους (ἢ τοὺς Ἕλληνες) νὰ εἶναι ἤρεμοι σὰν τὰ ἀρνάκια κι εὐχαριστημένοι ὅταν ἀφορᾶ τὸ «μὴ ἐθνο-κράτος» χαλιφάτο μὲ ἄλλο ὄνομα ποὺ διαχρονικὰ ἀπαντᾶ στὸ Ἰσλάμ ἐπὶ 1.400 χρόνια. Στὸ ὄνομα τῆς ἀραχνιασμένης ἀντιαστικῆς ἐπίθεσης τοῦ 19ου αἰ. πρὸς τὸ «ἀστικὸ ἐθνοκράτος» κουνᾶνε τὴν ἀναρχικὴ-κινηματικὴ οὐρίτσα τους σὲ κάθε μορφῆς ἐμιράτα, σουλτανάτα, σαρίες καὶ ἀραβικὲς φυλετικὲς δικτατορίες ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. «Ἀφοῦ δὲν εἶναι ἐθνικὸ κράτος, εἶναι καλό«. Ἐθνοκράτος, τζίζ! παρεκτὸς κι ἂν εἶναι ἀραβικὸ φυλετικὸ χαλιφάτο τῆς Σαρίας. Οἱ λαοὶ δὲν ἔχουν Κράτη – Ἔχουν Αὐτοδιαχειριζόμενα Στέκια. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἐντόπιους «Μαρξιστὲς» αὐτοὶ θὰ ἦταν καλὸ νὰ μὴν κάνουν κρεμαστάρια ὅ,τι δὲν φτάνουν. Τὸ γεγονὸς ὅτι εἰδικὰ οἱ ἐν Ἑλλάδι μαρξιστὲς ἔχουν ἐνεργήσει ἔτσι ὥστε οἱ Ἕλληνες νὰ μὴν νοιάζονται γιὰ τὴ χώρα τους καὶ τὸ ἐθνοκράτος τους (σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς μαρξιστὲς τῆς Κούβας, τῆς Ἀλβανίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Κίνας, τῆς ΕΣΣΔ κ.λπ.), δὲν σημαίνει ὅτι κι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι λαοὶ τῆς Γῆς θὰ πρέπει νὰ θεωρήσουν τετελεσμένα καὶ δίκαια τὰ γεγονότα τοῦ παρελθόντος, καὶ νὰ εἶναι λοβοτομημένοι. Ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκανοι (πρὸς τὸ παρόν) νὰ διαφυλάξουν καὶ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ 1821 δὲν σημαίνει ὅτι ἄλλοι λαοὶ εἶναι κακοὶ ἐπειδὴ ἀρνοῦνται νὰ θεωρήσουν ὅτι τὸ Εἶναι παράγει Δέον.

Τὸ ἄρθρο νομίζει πὼς κατανοεῖ τὰ κίνητρα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν Ἑβραίων. Ἀλλὰ γιὰ τὴν κατανόηση μιᾶς τέτοιας σύγκρουσης χρειάζεται καὶ ἡ «ψυχανάλυση» τῶν Ἀράβων. Οἱ Ἄραβες δὲν εἶναι ἠθικὰ ἀνώτεροι, καὶ ἂν νομίζουν ὅτι εἶναι αὐτὸ τὸ βασίζουν στὸ δικαίωμα ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ θεὸς τοῦ Κορανίου: νὰ κατακτήσουν καὶ τὴν Παλαιστίνη. Ἡ ἐντοπιότητά τους ἔχει σοβαρὰ προβλήματα θεμελίωσής της ὥστε ἀπορῶ γιατί οἱ ἀντικληρικαλιστὲς καὶ ἐνάντιοι σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἀναρχικοὶ-ἀντιεξουσιαστὲς δὲν ἐντόπισαν τὸ πράγμα αὐτὸ στὴν ἀραβικὴ αὐτοσυνειδησία.

Ἕνα δεύτερο ζήτημα εἶναι τὸ περὶ δικαίου αἴσθημα. Εἶναι ἀνθρώπινη ἰδιότητα τέτοιο αἴσθημα, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενό του δὲν εἶναι σταθερό. Ἔτσι, γιὰ νὰ γίνει κάτι τετελεσμένο ὡς δίκαιο θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσουν ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι τουλάχιστον. Στὴν περίπτωση τῆς Παλαιστίνης δὲν συμφώνησαν ποτὲ ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι ὅτι τὰ γεγονότα τοῦ 1ου καὶ τοῦ 7ου αἰ. (ἐκδίωξη Ἑβραίων – Ἰσλάμ) εἶναι δίκαια. Πρὸς τί ἡ ἔκπληξη γιὰ τὸ «τόσο μεγάλο χρονικὸ διάστημα»; Τὸ δίκαιο δὲν χάνεται μὲ τὸ χρόνο σὲ κάθε περίπτωση. Καθένας ἔχει δικαίωμα νὰ μὴν ἀποδεχτεῖ ποτέ, μέχρι νὰ πεθάνει, ὁρισμένα πράγματα ἢ ἀντιλήψεις. Καὶ νὰ τὶς ἀνατρέψει, ἂν μπορεῖ. Τὸ «ἕως πόσο πίσω» φτάνει τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου εἶναι ἀπόλυτα αὐθαίρετο καὶ καθόλου παράλογο, εἰδικὰ ὅταν ἀφορᾶ συλλογικὲς διεκδικήσεις γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν ὑπῆρξε συμφωνία. Βλ. γιὰ παράδειγμα τὴν ἀπάντηση τοῦ Κολοκοτρώνη στοὺς Δυτικοὺς ὅτι ἂν καὶ πέθανε ὁ Παλαιολόγος, δὲν ἔκαμε καμμία συνθήκη μὲ τοὺς Τούρκους γιὰ ἀποδοχὴ τῆς κατάκτησης.

Οἱ Ἄραβες οὔτε κατὰ διάνοια δὲν ἔχουν κάνει αὐτοκριτικὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐπεκτάθηκαν ὡς Ἄραβες  καὶ ὡς Ἰσλὰμ στὰ ἐδάφη τους. Ἡ ἄγνοια ἢ ἡ δικαιολόγηση τῆς ἱστορίας τους τοὺς καθιστᾶ ἀνίκανους νὰ καταλάβουν τὰ βάσανα τῶν ἄλλων λαῶν, πόσο μᾶλλον τῶν Ἑβραίων. Θὰ ἦταν ἀφελὲς νὰ νομίσουμε ὅτι θὰ καταλάβουν τὰ προβλήματα τῶν Ἑβραίων οἱ Ἄραβες, αὐτοὶ ποὺ δὲν καταλάβαιναν οὔτε κἂν τὰ προβλήματα τῶν λαῶν τοὺς ὁποίους ἐπὶ 14 αἰῶνες καταπίεζαν, ἐξισλάμιζαν, ἐξανδραπόδιζαν, ἐξαράβιζαν καὶ τοὺς εἶχαν δώσει καθεστὼς ὑπηκόου β’ κατηγορίας ἢ καὶ ζώου (κοπαδιοῦ). Ἡ ἔκκληση τοῦ ἀρθρογράφου πρὸς τοὺς Ἄραβες «νὰ καταλάβουν τοὺς Ἑβραίους» εἶναι κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὰ Ἄγραφα. Οἱ Ἄραβες δὲν καταλαβαίνουν τίποτε πέρα ἀπὸ τὸ δικαίωμά τους νὰ ἁρπάζουν ἐδάφη Χριστιανῶν, Ἑβραίων καὶ ἄλλων ἀφοῦ ἔτσι τοὺς προστάζει τὸ Κοράνι. Ἂν ὁ ἀρθρογράφος στέκεται μὲ δέος ἀπέναντι στοὺς «φτωχοὺς βοσκοὺς κι ἀγρότες ποὺ τοὺς πῆραν τὴ γῆ οἱ Σιωνιστὲς», αὐτὸ τὸ δέος εἶναι ἀβάσιμο, συνιστᾶ «πεπολιτισμένη» συμπάθεια πρὸς τὸν Εὐγενὴ Ἄγριο, καὶ εἶναι μιὰ ἐπινόηση τῶν σαλονιῶν καὶ τῶν «κινημάτων». Ὄχι τῆς πραγματικότητας. Ρομαντισμοὶ τέτοιοι εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, κι οὔτε κἂν τὸ ὄνομα ρομαντισμὸς ἀξίζουν.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχετικοποίηση ποὺ κάνει ὁ ἀρθρογράφος στὸ Ὁλοκαύτωμα

«Οι Σιωνιστές, για λόγους προπαγάνδας, διάλεξαν τον όρο «ολοκαύτωμα» για να ξεχωρίσουν την εβραϊκή γενοκτονία, απ’ όσες προηγήθηκαν και όσες μέλλονται και να δώσουν στη συμφορά τους ένα χαρακτήρα εξαιρετικό […] Ο εξαιρετικός χαρακτήρας που προανέφερα σημαίνει ότι: «Πολλοί μπορεί να υπέφεραν στη διάρκεια της ιστορίας αλλά μόνο εμείς, οι Εβραίοι, υποφέρουμε σε τέτοιο βαθμό. Είμαστε τα “κατ’ εξοχήν” θύματα». Το προπαγανδιστικό κόλπο μπορεί να πέτυχε, οι ζητούμενες παροχές να εξασφαλίστηκαν, αλλά επίσης πέτυχε να θυματοποιήσει στον μέγιστο βαθμό την εβραϊκή ψυχή και ιδιαίτερα όσους μετανάστευσαν στο Ισραήλ»

θὰ πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι, ἀφενός, κανεὶς λαὸς ὣς τώρα δὲν ἔχει σφαγιαστεῖ τόσο «βιομηχανικὰ» κι ἐν ψυχρῷ, κι ἄρα δὲν χωρᾶ σχετικοποίηση (ὅσο κι ἂν κι ἄλλοι λαοὶ καταπιέζονταν καὶ σφαγιάζονταν συστηματικά), ἀλλὰ ἀφετέρου τίποτε δὲν ἀποκλείει νὰ συμβεῖ κάτι χειρότερο, κι ἑπομένως ἡ ἀπολυτοποίηση τοῦ Ὁλοκαυτώματος εἶναι λανθασμένη, καὶ πρέπει νὰ στέκεται κάποιος στὴ μέση ἀποφεύγοντας σχετικοποιήσεις καὶ ἀπολυτοποιήσεις. Υ. Γ. Σὰν καλὸς φιλόλογος ὁ ἀρθρογράφος ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴ λ. Ὁλοκαύτωμα καὶ προτιμᾶ τὴ λ. γενοκτονία. Κανένα πρόβλημα, ἂς τὸ ποῦμε καὶ τὸ μπλὲ ποδήλατο ποὺ πετᾶ, ἅμα ἐνοχλεῖστε τόσο πολύ, βρὲ παιδιά! Ἡ γνωστὴ κατηγορία τῆς «ἑβραϊκῆς ἀποκλειστικότητας στὴν Κλάψα» εἶναι ὁλωσδιόλου λανθασμένη. Ἀντὶ νὰ παραπονιέσαι γιὰ τὸ σκοτάδι ἄναψε ἕνα φῶς. Ἀντὶ νὰ φαγώνονται ἀναμεταξύ τους Ἕλληνες (κι Ἀρμένιοι ἢ ἄλλοι), ἂς μιμηθοῦν τοὺς Ἑβραίους κι ἂς ρίξουν -οἱ Ἕλληνες μεγιστάνες κ.λπ.- ὅλα τὰ λεφτά τους γιὰ παραγωγὴ χολυγουντιανῶν ταινιῶν μὲ θέμα τὴ μικρασιατικὴ γενοκτονία  -ἀντὶ νὰ τὰ ρίχνουν στὸ ποδόσφαιρο καὶ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια.

Ὁ ἀρθρογράφος καταλήγει ὅτι ἡ ἰσραηλινὴ κοινωνία εἶναι «στρατόκαυλη». Δὲν ἔχει ἰδέα -καὶ φαίνεται- ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Κατηγορεῖ τὸν Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιὰ νὰ δεῖ τὸ θεὸ τοῦ Κορανίου. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει γιατὶ ἁπλούστατα εἶναι μονόπλευρος. Ἐννοεῖται ὅτι δὲν ἔχει καθόλου ἰδέα γιὰ τὸ Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ καὶ γιὰ 10 δίκαιους δὲν θὰ κατέστρεφε τὰ Σόδομα (Γένεσις ιη’, 32), ἢ γιὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ φέρεται καὶ συμφωνεῖ μὲ ὅλους, Ἑβραίους καὶ μή. Τὰ ἀπίστευτα χονδροειδὴ ἰδεολογικὰ σχήματά του θυμίζουν τὶς μαμελούκειες ἀναλύσεις τῶν διαφόρων καταληψιῶν καὶ «κολλεκτίβων».

Ἀκόμη καὶ τὴν ἀντίσταση τῶν Ἑβραίων στοὺς Ρωμαίους στὴ Μασσάντα ὁ ἀρθρογράφος τὴν βλέπει ἀφ’ ὑψηλοῦ κάνοντας λόγο γιὰ «Σύνδρομο τῆς Μασσάντα». Μοιάζει ἡ ὁπτικὴ αὐτὴ μὲ τὴν χαιρέκακη κριτικὴ «καλὰ νὰ πάθετε, τὰ θέλατε» ποὺ ἐκστομίζουν γιὰ τοὺς Ἕλληνες τοῦ ’22 κάποιοι ἄλλοι. Ἀντὶ νὰ δεῖ μὲ συμπάθεια τὸ ἐπὶ αἰῶνες θύμα, ὁ ἀρθρογράφος τὸ κατηγορεῖ ὡς τρομοκρατημένο καὶ δέσμιο τῶν δαιμόνων του καὶ τῶν ἑφτὰ κακῶν τῆς μοίρας του. Δὲν φταῖνε ὅσοι τοῦ δημιούργησαν (Τοῦρκοι, Γερμανοί) τοῦ Ἕλληνα καὶ τοῦ Ἑβραίου ἀνεπούλωτα ψυχικὰ προβλήματα, ὄχι. Οἱ Ἕλληνες φταῖνε, ποὺ τὰ ἔβαλαν μὲ τοὺς Τούρκους ὅταν προσπάθησαν τὸ ’22 νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ 1821 γιὰ νὰ γλιτώσουν ὅλοι τους καὶ ὁριστικὰ ἀπὸ τὸ ζυγό: Ἔπρεπε νὰ κάθονται νὰ καταπιέζονται, νὰ σφαγιάζονται καὶ νὰ εὐνουχίζονται στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα οἱ μικρασιάτες Ἕλληνες. Οἱ Ἑβραῖοι φταῖνε ποὺ ἔχοντας σφαγεῖ ἀντιστάθηκαν καὶ ἀντιστέκονται. Κάτι μοῦ θυμίζει ἀπὸ Ράμφο ἡ ἄποψη τοῦ ἀρθρογράφου, ποὺ (ὁ Ράμφος) συμμερίζεται τὴν ἄποψη τῶν ΗΠΑ «μᾶς μισοῦν γιατὶ εἴμαστε καλοί». Ἁπλά, ἀντὶ γιὰ ΗΠΑ καὶ Δυτικούς, τὸ λένε Μουσουλμάνοι.

Ὁ ἀρθρογράφος προβλέπει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι χαμένοι ἀπὸ χέρι. Ὅτι δὲν ὑφίσταται ἡ ἰδέα μιᾶς ὁριστικῆς ἑβραϊκῆς νίκης. Ὡστόσο, ὅπως ἔχει ἀποδειχτεῖ ἱστορικά, ἐδῶ καὶ 45 χρόνια κανεὶς Ἄραβας (τὰ κράτη) δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν Παλαιστίνη. Τὴν ἔχουν ξεγράψει, καὶ ἀλληλοσφάζονται Σηίτες καὶ Σουνίτες. Τοὺς δὲ παλαιστίνιους Μουσουλμάνους πρόσφυγες τοὺς ἔχουν ὡς πολίτες γ’ κατηγορίας στὰ γειτονικὰ ἀραβικὰ κράτη. Τόση ἀγάπη, πιά. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ κατακτήσουν τὴν Εὐρώπη παρὰ τὸ Ἰσραὴλ οἱ Μουσουλμάνοι. Ὅταν ἡ ἀναδυόμενη Κίνα καὶ μιὰ ἐθνικιστικὴ-ἰνδουιστικὴ Ἰνδία (2.5 δισ. ἄνθρωποι) ζητήσουν λογαριασμὸ ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαρκῶς παρενοχλοῦνται, τότε θὰ δοῦμε πόσα ἀπίδια πιάνει ὁ σάκκος τῶν Μουσουλμάνων.

Υ.Γ 2 Τέλος, ἂν καὶ τὸ γράφει στὴν ἀρχή, ὁ ἀρθρογράφος ἐπιφυλάσσει στοὺς μετὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα Ἑβραίους ἕνα ἱστορικὸ δίλημμα ποὺ ἀνήκει τελείως σὲ ἄλλα, ἀνύπαρκτα Σύμπαντα:

Το Ισραήλ, με την δημιουργία του είχε την επιλογή δύο απαντήσεων που μπορούσε να δώσει στην Εβραϊκή γενοκτονία από τους Ναζί. Η πρώτη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε να γίνει από κανένα σε κανένα ξανά στην ιστορία. Η δεύτερη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί σε μας.

Τὸν ἀρθρογράφο, φαίνεται, δὲν τὸν ἀπασχολεῖ τὸ μόνο πραγματικὸ δίλημμα ποὺ εἶχαν οἱ Ἑβραῖοι, πῶς νὰ διασφαλίσουν ὅτι σὲ ἕναν κόσμο ποὺ δὲν δίνει δεκάρα γι’ αὐτοὺς, ὅποιος τοὺς ξαναπειράξει θὰ τιμωρηθεῖ. Οὔτε ὁ ἀρθρογράφος σκέφτηκε μήπως ἡ ἐναλλακτικὴ ποὺ θέτει στοὺς Ἑβραίους ὡς «ἠθικὴ ὑποχρέωση», τὸ «Νὰ μὴν ἀφήσουν κανέναν λαὸ νὰ πάθει ὅ,τι ἔπαθαν οἱ ἴδιοι» θὰ τοὺς καθιστοῦσε παγκόσμιους μπάτσους σὰν τὶς ΗΠΑ ποὺ ἐξάγουν Δημοκρατία καὶ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα. Δηλαδή, ὁ ἀρθρογράφος ἀγνοεῖ ὅτι ἡ «παγκόσμια καλοσύνη» (ἑνὸς κράτους ἢ καὶ Ὀργανισμοῦ) τὴν ὁποία αὐτὸς ἔχει κατὰ νοῦ εἶναι πανταχοῦ παρούσα, εἶναι ἤδη μιὰ φριχτὴ πραγματικότητα, στοὺς βομβαρδισμοὺς ἀπὸ τὴ Βοσνία ὣς τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ τὴ Λιβύη. Χώρια ποὺ ἡ ἐναλλακτικὴ ποὺ θέτει ὁ ἀρθρογράφος στοὺς Ἑβραίους συνεπάγεται ἐν τέλει (εἴτε τὸ καταλαβαίνει ὁ ἀρθρογράφος εἴτε ὄχι) τὶς κατηγορίες πὼς τὸ Ἰσραὴλ εἶναι κράτος ναζιστικό, πὼς φέρεται ναζιστικὰ πρὸς τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Παλαιστίνης, δηλαδή πὼς τοὺς καίει σὲ φούρνους καὶ τοὺς ἐξοντώνει σὲ θαλάμους ἀερίων ἕναν-ἕναν (μέχρι τὸν τελευταῖο) μέσα σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ἐπειδὴ τὸ Ἰσραὴλ δὲν ἔχει κάνει κάτι τέτοιο, ἡ «ἠθικὴ ὑποχρέωση» ποὺ ζητᾶ ὁ ἀρθρογράφος προφανῶς ἔχει ἐκπληρωθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλινούς, ἀφοῦ δὲν ἐξοντώνουν «βιομηχανικὰ» τοὺς Ἄραβες, κι ὡς ἐκ τούτου περιττεύει ἡ ὑπενθύμισή της ἀπὸ τὸν ἀρθρογράφο.

Ἐπειδὴ δηλαδή, ὁ κάθε λογῆς Ἀναρχισμὸς κι ἀντιεξουσιασμὸς ζεῖ στὴν παρατεταμένη παιδική του ἡλικία, τὰ «Ἐμεῖς ΔΕΝ (σφάξαμε κ.λπ.)» -μόνο στὴν Ἱσπανία πρόλαβε καὶ γκρέμιζε καὶ σκότωνε ἀμάχους-, θὰ πρέπει οἱ ὑπόλοιποι νὰ αὐτοκτονήσουν!

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Άραβες, Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Τριμερής

Μεγάλα ἀστέρια οἱ κυβερνητικοί, στὴ διαχείριση τῶν σχέσεων τῆς Ἑλλάδας μὲ Ἰσραὴλ καὶ Ἰσλάμ.

Πρῶτα φέρνουν, διασπέρνουν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα κι ἐγκαθιστοῦν ξανὰ Μουσουλμάνους (τὸ «ξανὰ» ἀναφέρεται στὴν Τουρκοκρατία ὡς πρώτη φορά -ἄσχετα ἀπὸ ποιοὺς ἔγινε. Ἀπὸ μὴ ἑλληνικῆς συνείδησης), ποὺ σὲ μιὰ γενιὰ θὰ γίνουν ὅμοιοι τῶν Τζιχαντιστῶν τῆς Δύσης (ἢ ἐργαστήρια παραγωγῆς τέτοιων).

Κατόπιν, γίνονται συνέταιροι μὲ τὸ Ἰσραήλ προκαλώντας τὴν ἀναμενόμενη ὀργὴ ὅλων τῶν Μουσουλμάνων, ἄρα καὶ τῶν ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἐποίκων. Ποὺ κάποτε θὰ ἀγανακτήσουν ἐμπράκτως κατὰ τῆς χώρας ποὺ συμμαχεῖ μὲ τὴ χώρα ποὺ (κατ’ αὐτούς) «ἐπιτίθεται σὲ Μουσουλμάνους».

Εἶναι μιὰ στρατηγικὴ περίτεχνη, ποὺ βάζει τὴν Ἑλλάδα νὰ βουλιάξει ἀκόμα περισσότερο -εἴτε ξεκινοῦσε μὲ τὴν πρώτη συμμαχία εἴτε μὲ τὴν δεύτερη.  Τὸ πλησιέστερο ποὺ μπορῶ νὰ θυμηθῶ εἶναι τὸ «ἐμεῖς θὰ βγάλουμε τὸ πιστόλι καὶ θὰ τὸ αφήσουμε στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων (καὶ θὰ τρομάξουμε τοὺς διαπραγματευτές)» τοῦ ΓΑΠ, ὅπου πιστόλι ἦταν ἡ εἴσοδος στὸ πρόγραμμα τοῦ ΔΝΤ.

Τί περίεργο: Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀναγάγει τὴν (ἀτομική) Συνείδηση σὲ ὑπέρτατο ἀγαθό (π.χ. λύσσα καὶ συνείδηση, συνειδητὸς πολίτης, νὰ κοιμᾶμαι μὲ ἥσυχη τὴ συνείδησή μου γιατὶ ἐγὼ φταίω ἂν οἱ Πρόσφυγες ὅλου τοῦ κόσμου δὲν ἔρθουν στὴν Ἑλλάδα) νὰ μὴν δίνουν καμμία σημασία, καὶ νὰ τὴ λογίζουν -ἐξαιτίας τοῦ μακάριου τῶ πνεύματι Ἀναγωγισμοῦ τους- ὡς ἀνύπαρκτη, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὑπαρκτὲς μορφὲς καὶ περιεχόμενο συνείδησης. Τὴν Ἑλληνική.

Posted in Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Λογομαχίες: Πειραιῶς vs Ἀργολίδος

Ἡ ἀπάντηση τοῦ μητροπολίτη Πειραιᾶ πρὸς τὸν μητροπολίτη Ἀργολίδας καὶ ἡ προηγούμενη ἐπιστολή, τοῦ μητροπολίτη Ἀργολίδος πρὸς τὸν Πειραιῶς.

Ὅπου τίθενται μὲ πολὺ ὡραῖο, ρητορικό, τρόπο πολλὰ ζητήματα.

Ἀποσπάσματα:

Ἀκολούθως γράψατε τὸ ἀπίστευτο: «Μοῦ φαίνεται λοιπὸν παράλογο νὰ ἀναθεματίζουμε ὅλους τους ἄλλους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς κατ’ ὄνομα Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς μὲ αἱρετικὲς ἀντιλήψεις»! Δηλαδὴ τί θέλετε νὰ κάνετε, μία «Ἐκκλησία τῶν Καθαρῶν»; Δὲν γνωρίζετε τὴν Παραβολὴ τῆς σαγήνης, μὲ τὴν ὁποία εἰκονίζεται ἡ Ἐκκλησία, στὴν ὁποία συνυπάρχουν οἱ «τέλειοι» μὲ πνευματικὰ ἀσθενεῖς γιὰ θεραπεία; Ταυτίζετε τοὺς ἀκατήχητους χριστιανοὺς μὲ τοὺς συνειδητοὺς αἱρετικούς! […] ἀναφέρετε κάτι ποὺ ἴσως καὶ ἕνας πρωτοετὴς φοιτητὴς τῆς Θεολογίας δὲν θὰ ἔλεγε. Βάζετε τὸ ἐνδεχόμενο ἀφορισμοῦ ἁπλῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν τὴ δογματική τῆς Ἐκκλησίας! Γράψατε «Δέν σκεφτήκαμε ὅλους αὐτοὺς (σ.σ. τοὺς ἀθεολόγητους πιστοὺς) νὰ τοὺς καταδικάσουμε νὰ τοὺς ἀφορίσουμε, νὰ τοὺς ἀναθεματίσουμε». Βάζετε στὴν ἴδια κατηγορία τοὺς ἁπλοὺς πιστοὺς ποὺ δὲν γνωρίζουν Θεολογία μὲ τοὺς συνειδητοὺς καὶ ἀμετανόητους αἱρετικοὺς καὶ αἱρεσιάρχες;

Γράφετε ὅτι ὁ ἀφορισμὸς καὶ τὸ ἀνάθεμα στὴν Ἐκκλησία εἶναι «ἕνα ἔσχατο ποιμαντικὸ μέσο καὶ ἔκφραση ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας». Δὲν λέτε ὅμως ὅτι εἶναι καὶ ἕνας τρόπος ἀποκοπῆς τοῦ «σεσηπότος» μέλους, γιὰ νὰ μὴ μολυνθεῖ καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα καί μάλιστα σήμερα στήν ἐποχή τοῦ διαθρησκειακοῦ καί διαχριστιανικοῦ συγκρητισμοῦ. Ὅταν ἀπηύθυνα τοὺς ἀναθεματισμοὺς πρὸς τοὺς σύγχρονους αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ σκοπὸ εἶχα νὰ ὁριοθετήσω τὴν σώζουσα ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τὴν σύγχρονη ποικιλόμορφη πλάνη στοὺς πιστούς τῆς μητροπολιτικῆς μου περιφέρειας […] Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστὲς ὅταν ἀκοῦν τὴ λέξη ἀνάθεμα ἐνοχλοῦνται, δαιμονίζονται. Πιστεύουν ὅτι ἐκφράζει ἕνα μισαλλόδοξο πνεῦμα, ποὺ εἶναι ξένο πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς καὶ τῆς συμφιλιώσεως, ποὺ καλλιεργεῖται ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες στοὺς κόλπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στὴν ἐπαρχία Σας ἴσως νὰ μὴν ἔχετε πρόβλημα μὲ τὸ Ἰσλάμ. Ἐδῶ ὅμως στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ τὸ πρόβλημα εἶναι ὀξύτατο. Ἔχω λοιπὸν χρέος καὶ καθῆκον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴ τοῦ ποιμνίου μου ἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ Ἰσλάμ, καὶ νὰ καταδείξω τὴν πλάνη καὶ τὸ ψεῦδος αὐτῆς τῆς θρησκείας, μὲ μαρτυρίες ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες. […] Σᾶς ἐρωτῶ: Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅταν στηλίτευαν, καὶ μάλιστα μὲ σφοδρότητα, τὶς πλάνες τοῦ Ἰσλάμ, ἀναλογίστηκαν ποτέ, «τί ἐπιπτώσεις μποροῦσε νὰ φέρει αὐτὴ ἡ ἐνέργειά» τους; […] Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε, ὅτι τὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦσαν οἱ Ἅγιοι αὐτοί, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλὰμ δὲν εἶχαν ἤδη «αἱματοκυλήσει τὸν κόσμο στὸ ὄνομα τῆς πίστης τους». […] Δὲν ἔχετε ἄραγε τὴν πνευματικὴ διάκριση, νὰ ἀντιληφθεῖτε, πόσο ἀναγκαῖος καθίσταται σήμερα ὁ ἀναθεματισμὸς τοῦ Ἰσλάμ, ὅταν ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ ἔκπληξη βλέπει ἀπὸ τὰ ΜΜΕ πολλοὺς Ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες νὰ διακηρύσσουν γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ὅτι καὶ στὸ Ἰσλὰμ ὑπάρχει σωτηρία; Ἀναλογιστήκατε ποτὲ πόσος σκανδαλισμὸς γίνεται καὶ πόση πνευματικὴ φθορὰ προξενεῖτε στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ;

Βάζετε στὸ στόμα τοῦ ὑποτιθέμενου ἐπιστολογράφου τὸ ἐρώτημα: «Μπορεῖ ἕνας ἐπίσκοπος νὰ ἐκφράζει καὶ νὰ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἐκκλησία; Ὁ ἅγιος Πειραιῶς ἔχει ἐξουσιοδοτηθεῖ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία νὰ μιλάει ὅποτε θέλει καὶ νὰ ἀπευθύνεται ὅπου γῆς στὸν ὁποιονδήποτε;». […] Σᾶς ἀπαντῶ λοιπόν: ἂν ἐννοεῖτε τὴν Ἐκκλησία ὡς ἕνα νομικὸ πρόσωπο, ἕνα σωματεῖο, ἀνάλογα μὲ τὴν «ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ, τότε δὲν ὁμιλῶ ἐκ μέρους του! Δὲν ἔχω καμιὰ ἐξουσιοδότηση νὰ μιλήσω γι’ αὐτή. Ἂν ὅμως ἐννοεῖτε τὴν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ. Ἂν δέχεστε τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ὅτι ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία εἶναι ἡ φανέρωση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τότε, ὡς Ἐπίσκοπος τῆς τοπικῆς μου ἐκκλησίας, ὁμιλῶ ἐκ μέρους της.

Στήν συνέχεια ἀφήνετε νὰ Σᾶς «ξεφύγει» ἡ ἔκδηλη ἀγάπη σας γιὰ τὸν αἱρεσιάρχη Φραγκίσκο, καταληψία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Δύσης. Γράφετε, κάτι ποὺ καὶ παλιότερα τονίσατε: Γιὰ τὴν Ἐκκλησία «δὲν εἶναι ὁ πάπας τὸ πρόβλημα, δὲν εἶναι οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις»! Προφανῶς γιὰ Σᾶς δὲν εἶναι ὁ «πάπας» τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ αὐτὸς γιὰ Σᾶς δὲν εἶναι αἱρεσιάρχης καὶ θλιβερὸ κατάλοιπο τοῦ μεσαιωνικοῦ φράγκικου φεουδαρχισμοῦ τό κρατίδιό του!

 

Ἀλλὰ σκάλωσε τὸ μάτι μου στὸ ὅτι ἡ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἐρντογὰν ἦταν προσχηματικὴ καὶ δὲν σκόπευε νὰ τὸν πείσει νὰ ἐκχριστιανιστεῖ. Αὐτὸ μαζὶ μὲ τὶς ἀναφορὲς στὰ Πρωτόκολλα τῆς Σιὼν μὲ χάλασε. Κάνει καὶ μερικὰ λαθάκια, ὅπως τὴν εὐμενὴ ἀποδοχὴ τῶν Ἀράβων ἀπὸ τοὺς Κόπτες ἢ τὴν ὕπαρξη εἰδωλολατρῶν τὸ 843. Τί νὰ κάνουμε, κανεὶς δὲν εἶναι τέλειος. Ὅλα κι ὅλα! Γεμίσαμε καὶ καταληψίες, ἄλλωστε…

Ὅσοι, βέβαια, δὲν βλέπετε στὰ παραπάνω παρὰ ἕναν ζοφερὸ «βυζαντινισμὸ» καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ ἐκτιμήσετε, ἀκόμη κι ὡς «πνεῦμα», πόσο μᾶλλον ὡς «οὐσία», τέτοιες ἀντιμαχίες, δὲν εἶστε παρὰ μούμιες τοῦ Διαφωτισμοῦ. Δυστυχῶς, στὴν πραγματικὴ ζωὴ δὲν ἔχει Μαμ-Ρά, παρὰ μόνο στοὺς Θάντερκάτς. Στὸ παραμικρὸ φῶς, γίνεστε σκόνη.

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Δυτικοί, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , | 4 Σχόλια

Ἀδερφὲς καὶ παλληκάρια (Μ. Στεφανίδης)

Πηγή

Η υποσυνείδητη «ενοχή» για την «παρέκκλιση» δεν αφορά τόσο στους στρέιτ όσο στους γκέι οι οποίοι ως ψυχολογική υπεραναπλήρωση προβάλλουν την ομοφυλοφυλία σαν must, σαν επιλογή υπεροχής, αξιοπρέπειας κλπ. Επίσης είναι προκλητικά αστεία η εμμονή σε μικροαστικά σουσούμια με … νυφικά, μπονμπονιέρες, pride parade κλπ. […] καταλαβαίνω τους γάμους με τα νυφικά, τις γελοιότητες με τις gay parade, τις τεκνοποιήσεις (!) με παρένθετες μητέρες και δότριες ωαρίων κλπ. Όλη δηλαδή αυτή την μικροαστική διαδικασία απομίμησης της κανονικότητας που κάνει τόσο χτυπητή και την έλλειψη και την διαφορά. […] Πάντως δεν μου βγάζετε από το μυαλό πως σε κάθε ομοφυλόφιλο ζευγάρι εμφιλοχωρεί πάντα, συμβολικός ή ρεαλιστικός, ο φαλλός – το υπερβατικό σημαίνον του Lacan. Δηλαδή γίνεται πάντα στην ομοφυλοφιλική «παρέκκλιση» μια προσομοίωση του «φυσιολογικού» έρωτα με τον έναν από τους δυο παρτενέρ να υποδύεται (ή και να είναι) το αρσενικό και τον άλλο να υποδύεται (ή και να είναι) το θήλυ… Πάντα ένας ρόλος, μια μίμηση, μια μεταφορά που θα ανακαλεί την έλλειψη, για να μη πω απώλεια. Εξ ου και το μένος τους προς την κανονικότητα. Αφού πάντα μέσα από την προβαλλόμενη διαφορά μόλις συγκαλύπτεται μια οντολογικής τάξης αδυναμία … Ένα βασανιστικό υποκατάστατο.

 

Ἐντάξει. Ἐννοῶ: Δὲν καταλαβαίνω τὸ σκεπτικὸ ὅσων Ἀριστερῶν ἐπιχειρηματολογοῦν γιὰ τὸ αὐταπόδεικτο. Εἶναι ἐσωτερικὴ διαμάχη, ἡ ὁποία δὲν ἔχει κάποιο νόημα ἐκτὸς ὅλης αὐτῆς τῆς σοφῆς κλίκας ποὺ λέγεται ἀριστερὰ καὶ ἀριστεροφιλελεύθεροι / κεντροαριστεροὶ / κεντροδεξιοὶ Κούληδες.

Προφανῶς ὁ Πολιτισμός δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὴ Φύση. Τὴ μεταμφιέζει, τὴ μετασχηματίζει, τὴ μιμεῖται ἄσχημα καὶ μή, πάντως δὲν γλιτώνει ἀπὸ αὐτήν. Ὅπως καταλήγει ἀκόμα καὶ τὸ ἄρθρο, ἀκόμα καὶ δυὸ ὁμοφυλόφιλοι ἄντρες δὲν εἶναι ἴδιοι ὡς σεξουαλικὰ ὄντα, καὶ δὲν φέρονται ὅμοια κατὰ τὴν διάρκεια τῆς σεξουαλικῆς πράξης: ὁ ἕνας παριστάνει ὡς κακέκτυπο τὴ Γυναίκα ἐνῶ ὁ ἄλλος παραμένει ἌντραςΝὰ μπεῖς σὲ συζήτηση μὲ μπόλικη θολούρα ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὴ Φύση -Γιὰ Τί; καὶ Πρὸς Τί;

Ὅσοι δὲν θὰ συναντήσουν κατὰ τὴν ἀπογευματινὴ καὶ βραδινή τους ἔξοδο-βόλτα τὸν ὀργισμένο ἀντιεξουσιαστὴ φιλο-γκαίη Ἀριστερὸ κι Ἀναρχικὸ φίλο τους, δὲν ὀφείλουν καθόλου νὰ κατανοήσουν ἢ νὰ συμμεριστοῦν τὴν ἀγωνία ὅσων θὰ τὸν συναντήσουν (τὸν ὀργισμένο ἀντιεξουσιαστὴ φιλο-γκαίη Ἀριστερὸ κι Ἀναρχικό, λέω….) καὶ θὰ φᾶνε, θὰ πιοῦνε καὶ θὰ συζητήσουν μαζί του προσπαθώντας νὰ μὴν φανοῦν «φασίστες», ὀπισθοδρομικοὶ καὶ «μικροαστοί». Εἶναι μὴ-πρόβλημα γιὰ τοὺς πρώτους. Ὁ «ὀργισμένος ἀντιεξουσιαστὴς φιλο-γκαίη Ἀριστερὸς κι Ἀναρχικός….» γιὰ τοὺς πρώτους δὲν εἶναι παρὰ μιὰ κοινωνικὰ ἀσήμαντη μειονοτικὴ φιγούρα ποὺ ἐπιβάλλει στὰ παρασκήνια τὶς ἀπόψεις του στὰ Ὑπουργεῖα χάρη στοὺς κουστουμαρισμένους φίλους του, ἐνῶ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν_ὑπάρχει ὅσο κι ἂν γρυλίζει.

 Ἂν τὰ λόγια καὶ ἡ «λογικὴ» ἄλλαζαν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὴν εἶχαν ἀλλάξει ἐδῶ καὶ χιλιετίες. Καθένας προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλλει τὴν κοσμοαντίληψή του, χαμογελαστὰ ἢ ἄγρια, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι παραμύθια. Πιὸ εὔκολα κατατροπώνεις μιὰ μεταμοντέρνα φιλομοφυλόφιλη ἀντίληψη κάνοντας 2-3 παιδιὰ καὶ ἀναθρέφοντάς τα σωστά, παρὰ συζητώντας ἀτελείωτα μὲ λάθος ἀνθρώπους… Ἀπὸ τὴν ἄλλη, πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ σὲ κάποια παλαιὰ «σεμνὴ» καὶ πεπολιτισμένη ὁμοφυλοφιλία, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἐπιστροφὴ σὲ μιὰ μυθικὴ Κοινότητα στὴν ἐποχὴ τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης.

Κατὰ τὰ ἄλλα, ἡ ἴδια ἡ Φύση (μὲ τὶς μεταμφιέσεις της, τοὺς μετασχηματισμούς της κ.λπ.) θὰ ἐξαφανίσει ὅσους μετατρέπουν αὐθαίρετα τὴν ἐναντίωση στὴν ἴδια ἀπὸ ἁπλὴ στατιστικὴ παρέκκλιση (ποὺ πάντοτε ὑπῆρχε, καὶ δὲν ξεριζώνεται) σὲ θεσπισμένο Νόμο καὶ Πρόταγμα, καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πράξει εἴτε μὲ τὸ Ἰσλὰμ εἴτε μὲ ἄλλο τρόπο (ἐρήμωση).

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, κοινωνία | Tagged , , | 3 Σχόλια

Κεντροαριστερὰ σὲ κέφια

I

Λιάκος γενιά 30

Ὁ Λιάκος, τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας τοῦ Σημιτισμοῦ (ΟΠΕΚ), τοῦ ὁποίου ἡ γενιὰ ἀκόμη παραπονιέται, 43 χρόνια μετὰ τὴ χούντα, ὅτι εἶναι διωκόμενη. Βαρυγκωμᾶ ὁ Λιάκος μὲ τὴ «Γενιὰ τοῦ ’30», ποὺ τὸν σκιάζει καὶ τὸν ψυχοπλακώνει. Ἡ δική του γενιά, ποὺ 40 χρόνια χαροπαλεύει κι ἐπιδεικνύει τὶς «πληγές της», καὶ τῆς ὁποίας τὸ ἔργο δὲν εἶναι παρὰ ἕνα αὐτοδοξαζόμενο ἐλιτιστικὸ Τίποτα, σάμπως δὲν ἔχει καθίσει στὸ σβέρκο τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας, οἰκονομικά-πνευματικά; Ἔτσι εἶναι οἱ μεταμφιέσεις καὶ ἡ στρατηγικὴ τῆς σύγχρονης Ἐξουσίας: Συνίστανται στὴν διαρκὴ αὐτοπεριγραφή της καὶ παρουσίασή της ὡς «διωκόμενου ἐναλλακτικοῦ Περιθωρίου» καὶ «ἀντιεξουσιαστικῆς» ἐπὶ δεκαετίες μετὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἰδεολογικῆς κυριαρχίας. Τὸ «Διωκόμενο Κατεστημένο»…!

Λιάκος 2006

Ὁ Λιάκος, ποὺ τὸ 2004-6 φερόταν σὰν παιδὶ δημοτικοῦ πρὸς τὸν Ἀλευρομάγειρο («ἀλευρομάγειροι»), τώρα κάνει λόγο γιὰ «Σταυρολυγερό», ὁ χαρούμενα δύστυχος, καὶ γιὰ ἐνάντιους ποὺ «δὲν μποροῦν ὅπως τὸ 2006 νὰ μᾶς σταματήσουν». Τὸν ἀποκαλῶ δύστυχο, γιατὶ δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ναὶ μέν, «στὴ βράση νὰ κολλάει τὸ σίδερο», δηλαδὴ ὅτι τώρα ποὺ ἔπιασαν οἱ ὁμόφρονές του τὸ Τζόκερ (τὴν Ἐξουσία) νομίζουν ὅτι θὰ ἐφαρμόσουν τὸ πρόγραμμα τοῦ (δῆθεν) 1789 καὶ ψηφίζουν δὲκα-δέκα τοὺς ἀντίστοιχους νόμους, gay pride καὶ Μνημόνια· ὡστόσο ὁ κόσμος ἔχει ταυτίσει τὴν πολιτική τους στὰ ἰδεολογικὰ ζητήματα (ἱστορίας, ταυτότητας) μὲ τὰ χυδαιότερα σκληρότερα μνημόνια. Τὸ μίσος γιὰ τὸ δεύτερο συμβαδίζει ἢ γεννᾶ ἢ τονώνει τὴν ἀντίθεση πρὸς τὸ πρῶτο.

Ἔχει ἀποδειχτεῖ στὴν πράξη καὶ χωρὶς θεωρητικὲς ἀριστερὲς σκιαμαχίες, ὅτι μίσος πρὸς τὴν κοινωνία καὶ μίσος γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ τὴν Ὀρθοδοξία συμβαδίζουν, εἶναι ὅψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Ὅτι ἂν πᾶς νὰ ἐπιβάλλεις τὰ χειρότερα Μνημόνια πρέπει παράλληλα καὶ ὑποχρεωτικῶς νὰ καταστρέψεις τὴ γλώσσα, τὴν ἱστορία, τὴ φυσικὴ σεξουαλικότητα καὶ τὴ θρησκεία τῆς κοινωνίας στὴν ὁποία ἐφαρμόζεις τὰ Μνημόνια αὐτά.

Αὐτὸ τὸ δίδαγμα δὲν εἶναι συνειδητὸ ἀλλὰ εἶναι συνειρμικό, καὶ ὁ συνειρμὸς αὐτὸς τὸ καθιστᾶ πολὺ πιὸ ἰσχυρό. Ἑπομένως, οἱ Λιάκοι μακροπρόθεσμα ἔχουν καταστρέψει τὴν ὑπόθεσή τους. Ἀργὰ ἢ γρήγορα, θὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ὅταν δὲν θὰ ὑπάρχει ἐπιστροφὴ.

 

II

Τυρίκος Ρομά

Ὁ Γιῶργος Τυρίκος-Ἐργᾶς, ποὺ νοιάζεται τόσα χρόνια γιὰ τοὺς Πρόσφυγες (εἶμαι βέβαιος πὼς καὶ πρὸ τοῦ 2015, ἐλλείψει Προσφύγων, βοηθοῦσε Ἕλληνες άστεγους καὶ ἄπορους), ἀντιλήφθηκε ὅτι καὶ οἱ Τσιγγάνοι ἀντιμετωπίζουν πρόβλημα. Καὶ ὅπως «ὅλοι οἱ πρόσφυγες εἶναι καλοὶ ἁπλῶς καὶ μόνο διότι εἶναι Πρόσφυγες» (φανταστεῖτε νὰ ὑποστηριζόταν στὰ σοβαρὰ τὸ 1945 ὅτι ὅλοι οἱ «πρόσφυγες Γερμανοὶ ντόπιοι» στὴ Γερμανία τοῦ 1944-45, ἐρχόμενοι-ξεριζωμένοι ἀπὸ τὴν Ἀν. Εὐρώπη, ἦταν –γενικὰ καὶ ἀόριστα– «καλοί»: Καὶ οἱ φιλοναζιστές, ποὺ χαίρονταν ὅταν προέλαυνε ὁ Χίτλερ στὴν Ἀν. Εὐρώπη, καὶ οἱ ἄλλοι, μὴ Ναζιστές),

ἔτσι καὶ ὅλοι οἱ Τσιγγάνοι εἶναι –βεβαίως– «ἄνθρωποι», ἄρα –ἀφοῦ ὁ Ἄνθρωπος εἶναι φύσει Καλός– καλοί. Ὄχι μόνο ὅσοι ἔχασαν τὸ παιδί τους καὶ ὅσοι ὑφίστανται καθημερινὰ τὴν γκετοποίησή τους καὶ τοὺς ὁμόφυλούς τους ἐμπόρους ναρκωτικῶν, ποὺ γλεντᾶνε τὴν κάθε ἀποφυλάκισή τους, ἀλλὰ καὶ οἱ τσιγγάνοι ἔμποροι ναρκωτικῶν ποὺ τὸ γιορτάζουν. Ὅλοι τους εἶναι «ἄνθρωποι» μὲ τὴν ἠθικιστικὴ ἔννοια τῆς λέξης «ἄνθρωπος» καὶ ὄχι μόνο μὲ τὴν περιγραφική (ποὺ εἶναι αυτονόητη). [Γιὰ ὁρισμένους ἄλλους, «ἴδιες εἶναι οἱ κρητικὲς μπαλωθιὲς (ποὺ τὸ 1941 τρέλαναν τοὺς Γερμανούς), ἴδιες καὶ οἱ πιστολιὲς τῶν ἐμπόρων ναρκωτικῶν (ποὺ σκοτώνουν ἄμαχους σὲ εἰρηνικὴ περίοδο)».

Κατὰ τὰ ἄλλα, κινδυνεύει ἡ ψυχική του ὑγεία. Ἕναν γιατρό, βρὲ παιδιά. Εἶναι καὶ μικρὸς ὁ ἄνθρωπος, καὶ τί θ’ ἀπογίνουν οἱ Πρόσφυγες μετά;

Posted in παιδεία, πολυπολιτισμός, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Ὁράματα καὶ ὑπερήφανα θεάματα

Ἕνας κόσμος μὲ γκαίη τουρίστες ὑψηλοῦ ἀτομικοῦ εἰσοδήματος, περιφερόμενους ἀνὰ τὴν ὑφήλιο καὶ μὲ τα σκυλιά-παιδιά τους, καὶ Μουσουλμάνους ἐποίκους / (ἐρωτικούς;) δούλους – πολιτισμικὴ ἀτραξιὸν στὶς γερασμένες γειτονιὲς τῶν φυγότεκνων ντόπιων.

Οἱ (ἔτι) ἐφήβοι τοῦ 60′-’70, καμαρώνουν σήμερα σὰν τὶς πεθερές ποὺ πραγματοποιήθηκαν τὰ ἀπελευθερωτικὰ ὄνειρά τους. Νά τί θὰ πεῖ εὐτυχία, νὰ πᾶνε στὸν Ἅδη σὲ βαθιὰ γεράματα κι ἔχοντας ζήσει τέτοια χαρά, τουλάχιστον:

Ἕνα ὅραμα γιὰ τὸν 21ο αἰ., δηλαδή.

 

Σὲ ἄλλα νέα:

Τὰ μικρὰ τῶν παραπάνω (ἔτι) ἐφήβων θὰ διαδηλώσουν στὴ Θεσσαλονίκη κατὰ τοῦ Νετανιάχου στὴν τριμερὴ Ἑλλάδας-Κύπρου-Ἰσραήλ, δὲν θὰ διαδηλώσουν ὅμως κατὰ τοῦ Μουσείου Ὁλοκαυτώματος ποὺ σχεδιάζεται νὰ φτιαχτεῖ στὴν πόλη. Δηλαδή, κατὰ τῆς μονοκαλλιέργειας τῆς ἱστορικῆς μνήμης τῆς πόλης αὐτῆς.

Προφανῶς -γιὰ μένα, ὄχι γιὰ ἑβραιοφάγους- χρειάζεται ἡ διαρκὴς ὑπενθύμιση τῆς ἐξόντωσης τῶν Ἑβραίων τῆς πόλης. Ὄχι ὅμως ὡς ὁδοστρωτήρας ποὺ σκοπὸ ἢ ἔμμεσο ἀποτέλεσμα θὰ ἔχει νὰ λησμονηθεῖ (α) ὅτι ἡ ἱστορία τῆς πόλης δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ 1430/1492 ἀλλὰ 1.700 χρόνια νωρίτερα (καὶ χωρὶς ἑβραϊκὴ παρουσία ἄξια λόγου), (β) ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ κοινότητα στὴν Θεσσαλονίκη δὲν ὑπῆρξε μόνο θύμα ἀλλὰ καὶ ποικιλότροπος θύτης (ὡς ὄργανο τῶν Ὀθωμανῶν οἱ ὁποῖοι τὴν προσκάλεσαν ἐμμέσως κατὰ τῶν ὑποδουλωμένων Ἑλλήνων ἐμπορικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀντίζηλών τους), (γ) ὅτι στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἔλαβαν χώρα κι ἄλλες γενοκτονίες (κάψιμο ζωντανῶν ἀνθρώπων στὸ Χορτιάτη ἀπὸ τοὺς Γερμανούς) καὶ (δ) ὅτι στὴν Θεσσαλονίκη ζοῦν ἀπόγονοι ὅσων γλίτωσαν ἀπὸ μιὰ ἄλλη Γενοκτονία, τοῦ 1922. Εἶναι προκλητικὸ νὰ μὴν ὑπάρχει «μουσεῖο γενοκτονίας» (ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλετε πεῖτε το) γιὰ τὸν μικρασιατικὸ καὶ ποντιακὸ Ἑλληνισμό, γιὰ τὸν  Χορτιάτη, καὶ νὰ ἱδρύεται μόνο γιὰ τοὺς Ἑβραίους τῆς πόλης. Ὅλοι δικαιοῦνται νὰ μνημονεύονται, σαφῶς. Ὄχι μερικοί μόνο, ὅμως.

Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ ποὺ βεβηλώνουν ἑβραϊκὰ μνημεῖα γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα βρίσκονται πάντα σὲ δίλημμα: τί νὰ δείξουν δημοσίως, τὸν ἀντιεβραϊσμό τους (ἐναντίωση στὸ Ἰσραήλ, βεβηλώσεις) ἢ τὸν ἀνθελληνισμό τους (ἀποσιώπηση τῆς ἑλληνικότητας τῆς Θεσσαλονίκης). Πράγμα πού, βεβαίως, δείχνει ὅτι ἡ λυσσασμένη «ἀγωνία τους» νὰ καταδείξουν πόσο «ἑβραιούπολη ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη καὶ ὅτι οἱ Ἕλληνες τὸ 1912 δὲν Ἀπελευθέρωσαν τίποτε» δὲν ὀφείλεται σὲ καμμιὰ συμπάθεια πρὸς τοὺς Ἑβραίους ἀλλὰ σὲ σχιζοφρενικὸ φιλοθωμανισμό. Τώρα, βεβαίως, μὲ τὸ «Μουσουλμάνοι welcome» ποὺ λένε ἀπὸ τὸ 2015, μᾶς ξεκαθάρισαν τὴ στάση τους.

Εἶναι δέ, γελοῖο, ὀργανώσεις σὰν τὴν ΑΝΤΑΡΣΥΑ νὰ συνυπογράφουν κείμενο στὸ ὁποῖο καταγγέλλεται τὸ χτύπημα τῶν ΗΠΑ ἐνάντια στὴν  Συρία (στὴ νόμιμη κυβέρνηση, ἐννοεῖται!), ἐνῶ οἱ ἴδιοι ἔχουν ταχθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια ὑπὲρ τῶν ἥπιων τζιχαντιστῶν ποὺ ἀντιμάχονται τὴ Συρία (πάλι, ἐννοεῖται!, τὴ νόμιμη κυβέρνησή της). Νὰ μὴ γνωρίζει ἡ δεξιά σου τί ποιεῖ ἡ Ἀριστερά σου…

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Γερμανία, Εβραίοι, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Μικρά Ασία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ὁ χρησμὸς τῶν Δελφῶν στὸν Ἰουλιανό

μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἀπόλλωνας ἀπαντᾶ στὸν Ἰουλιανό (361-363), ὁ ὁποῖος ζήτησε συμβουλὴ διὰ τοῦ προσωπικοῦ του γιατροῦ, τοῦ Ὀριβάσιου, εἶναι γνωστὸς σὲ πολλούς. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι στὴν Ἑλλαδάρα μας ἀρκετοὶ τὸν θεωροῦν πλαστὸ καὶ μεταγενέστερο δημιούργημα τῶν Χριστιανῶν:

Χρησμὸς Ὀριβάσιου

Τί κρίμα ποὺ ἀγνοεῖται ἀκόμα καὶ τὸ στοιχειῶδες, ὅτι δηλαδὴ ὁ πρῶτος ποὺ καταγράφει τὸν χρησμὸ αὐτὸν δὲν εἶναι ὁ Κεδρηνός, 700 χρόνια ἀργότερα, ἀλλὰ ὁ Ἀρειανιστὴς Φιλοστόργιος, ποὺ ζοῦσε τὸν 4ο αἰ. Ἄλλο πράγμα, βεβαίως τὰ 700 χρόνια κι ἄλλο τὰ 50. Μιὰ ἁπλὴ ἀνάγνωση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τοῦ Φιλοστόργιου 77.20-26 (ἐκδότης J. Bidez) θὰ ἔδειχνε ὅτι δὲν ἦταν ὁ Κεδρηνὸς ὁ «ἐφευρέτης» τοῦ χρησμοῦ, καὶ θὰ ἔπειθε τὸν καθένα νὰ μὴν ἀναπαράγει τέτοιες ἀπόψεις περὶ Κεδρηνοῦ. Ἐννοεῖται ὅτι καὶ ἄλλοι συγγραφεῖς τῆς ἐποχῆς ἀναφέρουν ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς συμβουλεύθηκε τὰ μαντεῖα ἀνὰ τὴν ἐπικράτεια τῆς Αὐτοκρατορίας, λ.χ. ὁ Θεοδώρητος. Εἶναι γνωστὸ ἄλλωστε ὅτι τὰ μαντεῖα τῶν θεῶν ἀπέτρεπαν τὸν Ἰουλιανὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἐκστρατεύσει ἐναντίον τῆς Περσίας, ἀλλὰ αὐτὸς τὸ χαβά του.

Ὁ χρησμὸς αὐτὸς πρὸς τὸν Ἰουλιανό, μὲ τὸ συγκεκριμένο περιεχόμενο, δὲν δόθηκε γιὰ νὰ δείξει τὸ ἱερατεῖο τῶν Δελφῶν «πόσο μάταιη» ἦταν ἡ προσπάθεια τοῦ αὐτοκράτορα νὰ ἀναβιώσει τὴν ἀρχαία θρησκεία: Ἦταν, ἁπλούστατα, ἀναφορὰ στὴν κατάπτωση τῆς ἀρχαίας λατρείας στὰ 361, ὅπως τὸ ἴδιο τὸ ἱερατεῖο τῶν Δελφῶν ἔβλεπε τὴν κατάπτωση αὐτὴ καὶ τὴν παραδεχόταν ὡς πραγματικότητα, καὶ ἐμμέσως ἐμπεριεῖχε τὴν παράκληση πρὸς τὸν Ἰουλιανὸ γιὰ νὰ ἐνεργήσει ὥστε νὰ τερματιστεῖ ἡ παρακμή. Ἄλλο ἂν οἱ Χριστιανοί, τοτινοὶ καὶ μεταγενέστεροι, ἑρμήνευσαν τὸν χρησμὸ ἀλλιῶς καὶ τὸν παρέθεσαν μὲ θριαμβευτικὴ διάθεση. Π.χ. «εἴδατε; ἀκόμη κι οἱ θεοὶ παραδέχονται τὴν ἀδυναμία τους». Ἂν διαχωριστεῖ τὸ περιεχόμενο ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία του, τότε ὁ χρησμὸς δὲν φαίνεται νὰ εἶναι πλαστογραφημένος ἢ ἀνύπαρκτος καὶ χαλκευμένος ἀπὸ Χριστιανούς. Ἄλλωστε, δὲν εἶναι ἀπαραίτητο ὅτι ὁ χρησμὸς δόθηκε στὸν Ὀριβάσιο ἀκριβῶς ὅπως τὸν μεταφέρει ὁ Φιλοστόργιος (κι ἔτσι, κάθε συζήτηση γιὰ τὸ κατὰ πόσο τὸ κείμενο τοῦ χρησμοῦ αὐτοῦ μοιάζει μὲ κείμενα ἀπὸ ἄλλους χρησμούς εἶναι ἀνούσια), ὡστόσο τὸ νόημά του θὰ ἦταν αὐτὸ τῆς παρακμῆς.

Ἐπειδὴ ὁ Φιλοστόργιος ἐκδόθηκε 104 χρόνια πρίν, στὴν Ἑλλάδα πολλοὶ ἀπομυθοποιητὲς ζοῦν ἀκόμη -φιλολογικῶς, ἐννοῶ!- στὸ 1912. Τέλος πάντων, στὴν ΝεοἙλλάδα ἀπέχουμε ἀκόμη πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ ἔχουμε διαβάσει ὁλόκληρη τὴ βυζαντινὴ γραμματεία, καί, γι’ αὐτό, ἂς μὴν τὸ κάνουμε θέμα κι αὐτὸ τὸ λάθος. Θὰ παραπέμψω καὶ στὸ καλὸ ἄρθρο του T. E. Gregory, Julian and the Last Oracle at Delphi, GRBS 24 (1983), 355-366.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία | Tagged , , , , , , , | 1 σχόλιο

Πανελλήνια ἄρθρα

Κάτι τέτοια ἄρθρα, ἀερογαμάτα (σὰν ἀνεμογκάστρι) καὶ ρεμβαστικά, ποὺ ἐμφανίζονται στὴν ὀθόνη μιὰ φορὰ ἀνὰ ἔτος (στὸν μήνα τῶν Πανελληνίων), θὰ τὰ χάσουμε -μαζὶ καὶ τὸ γέλιο ἐξαιτίας τους-, γιὰ πάντα φοβᾶμαι, ὅταν καταργηθοῦν οἱ Πανελλήνιες καὶ κουτσοὶ-τυφλοὶ θὰ περνᾶνε μὲ τὸ βαθμὸ τοῦ νηπιαγωγείου Λυκείου στὸ ἀγαπημένο τους ΑΕΙ.

Ἄλλωστε, θὰ ἔρθει μιὰ μέρα ποὺ ὅλα τὰ κελιὰ θὰ γίνουν ρεμπετάδικα. Ἡ γνώση καὶ ὁ γνώστης θὰ γίνουν ἕνα. Τὸ μάτι ποὺ βλέπει καὶ αὐτὸ ποὺ βλέπεται -ἕνα πράμα. Τὸ πέος καὶ ὁ κόλπος -ἕνα. Ἕνα ὅλα. Ὅλα Τέχνη, Ὅλα Ἀθρωπιά-Ἀλληλεγγύη, Ὅλα Γνώση καὶ Φῶς. Γιὰ ποιὰ ΑΕΙ μιλᾶμε τώρα;

Βέβαια, καὶ μετὰ τὴν ξεπερασμένη παραπάνω κριτικὴ στὸ σάπιο καθεστὼς τῶν πανελλήνιων ὅλο καὶ κάτι θὰ βροῦν οἱ «ἀπ’ ἔξω», οἱ αὐτοὶ «ποὺ δὲν εἶναι σὰν κι ἐμᾶς», γιὰ νὰ παινευτοῦν, νὰ ξεχωρίσουν ἀπὸ τὴ χαβούζα τῶν ἀγχωμένων μικροαστῶν. Μὲ μόρφωση ἢ χωρὶς αὐτή, θὰ βροῦν ἀφορμὴ κι αἰτία νὰ διαφωτίσουν βρίζοντας. Τὰ πάντα ἐκλογικεύονται, ἀκόμα καὶ ἡ τρέλα -ἡ ὁποία ἐπιπλέον ἐξιδανικεύεται, καὶ κρύβει τόση ἀνθρωπιά, ἄλλωστε. Κι ἡ μαζικοδημοκρατικὴ κοινωνία ἀνέχεται μὲ χαμόγελο τὰ ὀργισμένα νειάτα ἐτῶν 36 ποὺ τὴν πασαλείφουν μὲ πίσσα καὶ πούπουλα. Γιὰ ὅσο καιρὸ ὑφίσταται μιὰ τέτοια κοινωνία, ἀκόμα, βεβαίως. Προλάβετε!

 

 

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Survivor

στὰ βουνά, στὰ σχολεῖα, στὶς σχολικὲς ἐκδρομές, στὰ Τρίκαλα, στὸ Παρίσι, στὴν Ἀθήνα, στὴ Ρώμη,

παντοῦ

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, ανθρώπινα | Tagged , , | 1 σχόλιο

Νομαδισμός (M. Vardis)

manolisvardis

Σίγουρα, με την έννοια της προδοσίας ως προσωπικής, συνειδητής πράξης, δεν είναι. […] Το θέμα είναι ότι τέτοιες ρήσεις χτυπούν στο μαλακό υπογάστριο μίας κοινωνίας με νοοτροπία νομάδα (όπως οι Αφγανοί και Πακιστανοί που υποδέχεται). […] Η βαθιά ιστορική αίσθηση, και δεν χρειάζεται να είσαι ούτε κομμουνιστής ούτε πατριώτης, λέει ότι η παραμονή στον τόπο σου, ακόμα και σε μίζερες συνθήκες, η αναπαραγωγή σου και το πέρασμα του χρόνου, ενδέχεται να δημιουργήσει συνθήκες αλλαγών, που θα είναι ικανές να αλλάξουν τα πράγματα. Χρειάζεται μία αίσθηση προοπτικής και βίωμα ιστορικής ταπεινότητας. Τα άλλα όλα είναι βλακείες

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

τὰ μεταβομβιστικά

Ἂν μετρούσαμε τὶς διαδικτυακὲς ἀντιδράσεις ἐξαιτίας τῶν ἐπιθέσεων στὸ Λονδίνο, νομίζω ὅτι αὐτὲς θὰ προέκυπτε ὅτι εἶναι οἱ περισσότερο ὑποτονικὲς συγκριτικὰ μὲ κάθε ἄλλη περίπτωση μουσουλμανικῶν ἐπιθέσεων. Αὐτὸ σημαίνει: εἴτε ὅτι ὁ κόσμος βαρέθηκε τὰ πραγματικὰ σπλάττερ καὶ θέλει βίντεο-γκέιμ ἢ ἐν πάσει περιπτώσει σοβαρότερα ζητήματα, εἴτε ὅτι ἔχει ἀποδεχτεῖ τὸ μοιραῖο τῆς κατίσχυσης (ἔστω, καὶ σὲ ἐπίπεδο περιοδικῶν ἐπαναλήψεων) τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ προτείνει ὁ Ἐχθρός (π.χ. μπορεῖ νὰ φᾶς καμμιὰ μαχαιριά ἢ βόμβα), εἴτε ὅτι ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχει (διαδικτυακά, τουλάχιστον) στὶς ἑκάστοτε μεταβομβιστικὲς Γιορτὲς Ἀγάπης καὶ Φεστιβάλ «no hate speech». Στὴν τρίτη περίπτωση, ὁ κόσμος μισεῖ τὸ «εἴμαστε ἀγαπημένοι» ἀλλὰ δὲν τολμᾶ νὰ τὸ πεῖ.

Ἡ λεγόμενη «πατριωτικὴ Ἀριστερὰ» ἐπίσης φοβᾶται νὰ τὸ πεῖ δημόσια καὶ συνεχῶς (ὅτι μισεῖ τὶς Γιορτὲς Ἀγάπης), γιατὶ κανεὶς δὲν μισεῖ τὴ μάνα του, κι ἂν τὴ μισήσει σὲ βάθος καὶ δημόσια, τότε θὰ χάσει ὅλους τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του. Καὶ ζωὴ χωρὶς φίλους εἶναι ἀνυπόφορη. Ἐννοεῖται ὅτι οἱ βέροι Ἀριστεροὶ διατρανώνουν τόσο περισσότερο τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς φιλήσυχους Μουσουλμάνους ὅσο συχνότερα καὶ βιαιότερα συμβαίνουν ἐπιθέσεις ΜΦΜ (μὴ φιλήσυχων Μουσουλμάνων).

Ἡ Ἀκροδεξιά, δὲν εἶναι ὅτι δὲν θέλει, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ τίποτε νὰ κάνει πέρα ἀπὸ ἄναρθρες κραυγές -ὄντας κι αὐτὴ ὑλιστική. Ἄλλωστε, εἶναι κι αὐτὴ προβληματική: Εἴτε δὲν ξεχωρίζει ποιὸς εἶναι ὁ Ἐχθρός  (π.χ., θεωρεῖ τοὺς Ἑβραίους ἐχθρό, ζώντας ἀκόμη στὴν Τουρκοκρατία) εἴτε πάει ἐκ προοιμίου τζάμπα χαμένη ἀποδεχόμενη ἰδεολογήματα περὶ λευκῆς φυλῆς καὶ «ἀποενοχοποίησης τῶν λευκῶν», λὲς καὶ ζοῦμε στὴν Καλύβα τοῦ Μπαρμπα-Θωμᾶ καὶ τὰ προβλήματά μας εἶναι δέρματος (π.χ. ὁ λευκὸς Ἰσλαμιστὴς εἶναι καλός, γιατὶ εἶναι Λευκός, καὶ κάποτε ἴσως μετανοήσει), ἢ λὲς καὶ ἡ ὕπαρξη φυσιολογικῶν ἐνοχῶν ἄλλων (μὴ Ἑλλήνων) γιὰ τὴν ἀποικιοκρατία θὰ ἔπρεπε νὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν ἐγκατάσταση ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν ὡς δῆθεν δίκαιη τιμωρία τῶν «λευκῶν». Ἐπίσης, ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσει τὴν ἱστορικὴ ἀλληλουχία καὶ τὸν αἰτιακὸ συσχετισμὸ μεταξὺ διαχρονικῆς δυτικῆς καὶ ἰσλαμικῆς ἐπιθετικότητας (αὐτὸ τὸ κάνει μόνο ἡ «πατριωτικὴ Ἀριστερά»). Ἡ «ἐθνικὰ σκεπτόμενη Δεξιά» πράττει τὸ ἴδιο, εἴτε ἀνήκει στὴ Δύση εἴτε ἐπιχαίρει γιὰ τὴν κατάρρευσή της ξεχνώντας, βέβαια, ὅτι ἡ κατάρρευση αὐτὴ συμβαίνει μὲ συγκεκριμένο τρόπο, ἰσλαμικό.

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Οἱ λοβοτομημένοι

τοῦ «Ἀλλὰ κι ἐμεῖς, δὲν ἔχουμε κάνει πολλά;» (ἐκάμαμεν κι ἐμεῖς πολλά, τῶν ΑΚΕΛικῶν στὴν Κύπρο), τοῦ «Εἶναι ἀδύνατο, πλέον, νὰ τοὺς νικήσεις μὲ ριζικὰ μέτρα«, καὶ τοῦ «Δοκιμάζουν τὴν ψυχραιμία μας ὥστε νὰ ξεσπάσουμε στοὺς καλοὺς Μουσουλμάνους (καὶ ὕστερα νὰ μᾶς κάνουν ντά, ὅλοι μαζί)«, ἀλλὰ καὶ τοῦ «Ναί, ἀλλὰ αὐτὸς ἐκεῖ ὁ Μουσουλμάνος εἶναι καλός«

σήμερα ἔχουν τὴν τιμητική τους. Ἀπολαῦστε τους.

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δυτικοί, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Global problems, global solutions

hqdefault

Πολεμική: Ἄσε. Προτιμῶ νὰ καταστραφεῖ ἐντελῶς τὸ περιβάλλον, νὰ καοῦν τὰ δάση, ἀπὸ νὰ προσκυνήσουμε -στὴν πράξη- τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου ἢ τὸ IMF. Νὰ μὴ μείνει οὔτε κλωνάρι. Τὸ ὑπαρκτὸ δίλημμα δὲν εἶναι μεταξὺ «Τραμπισμοῦ» κι ἐναλλακτικῆς οἰκολογικῆς ἀντίληψης (ἄρα, ἐπιλέγουμε ἀμέσως τὸ β’), ἀλλὰ μεταξὺ τῆς πολιτικῆς Τρὰμπ καὶ τῶν Παγκόσμιων Ὀργανισμῶν μὲ τὴ δική τους θρησκεία, ἱερατεῖα, δόγματα, πρακτικὲς σὲ βάρος τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων.

Δὲν εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ευχάριστο, καὶ θεωρητικὰ δὲν εἶναι μονόδρομος ἡ «οἰκολογικὸ» ὅτι γιὰ νὰ μὴν καταστραφεῖ ὁ πλανήτης (καὶ νὰ μὴν τρῶς μεταλλαγμένα) θὰ πρέπει νὰ αὐξηθεῖ τὸ κόστος στὸ καθημερινὸ προϊὸν ποὺ ἀγοράζει ὁ φτωχὸς κι ὁ μικρομεσαῖος -ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο ὑπαρκτὸ δίλημμα, κι ὄχι τὰ ἐναλλακτικὰ φαντάσματα ἀναρχισμοῦ κι ἀριστερισμοῦ. Θεωρητικά, πάλι, δὲν εἶναι μονόδρομος ὅτι οἱ πλούσιοι ρυπαίνοντες πληρώνουν, καὶ ἐμμέσως ἀποκτοῦν τὸ δικαίωμα νὰ ρυπαίνουν, ἐνῶ οἱ φτωχοὶ ρυπαίνοντες εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ζοῦν σὰν ἄνθρωποι τῶν σπηλαίων ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ πληρώσουν τὰ βαριὰ «οἰκολογικὰ πρόστιμα» ποὺ μπαίνουν βάσει τῆς «οἰκολογικῆς εὐαισθησίας» τῶν χορτάτων – ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πρακτικὰ τὸ μοναδικὸ ὑπαρκτὸ δίλημμα, ἀπέναντι στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ ἀπάντηση νὰ πάει στὰ κομμάτια ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος ὅπως αὐτὴ νοεῖται σήμερα καὶ θὰ νοεῖται γιὰ πολὺ καιρὸ ἀκόμα.

Τὸ ὅτι σὲ ἕναν ἄλλο κόσμο τετράχρονων ὅπου τὸ πρωὶ θὰ ψαρεύαμε καὶ τὸ βράδυ θὰ ζωγραφίζαμε, τέτοια προβλήματα θὰ εἶχαν ἐπιλυθεῖ βάσει τῆς παγκόσμιας καλῆς κἀγαθῆς συνείδησης δὲν κάνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποκρύβει τὸ πραγματικὸ δίλημμα ποὺ τίθεται τώρα, ἄρα καὶ μὲ τίνος τὸ μέρος θὰ ταχθεῖς. Ἐμμέσως, λοιπόν, ἡ ἀναφορὰ σὲ τέτοιο κόσμο τετράχρονων σὲ ἐκβιάζει νὰ ταχθεῖς μὲ τὰ ἱερατεῖα τῶν ἀνεμογεννητριῶν στὰ βουνὰ καὶ τῶν ἐπαγγελματιῶν οἰκολόγων.

Τὸν ὑπόλοιπο καιρό: θεολογικὰ σκεπτόμενοι δὲν πρέπει νὰ καταστρέφουμε τὴ Γῆ (Γένεσις β’, 15), ἀλλὰ θεολογικὰ βασιζόμενοι (π.χ. Πρὸς Ρωμαίους η’, 21. Ἀποκάλυψις κα’, 1, 5) αὐτὴ θὰ ξαναφτιαχτεῖ καλύτερη ἔτσι κι ἀλλιῶς. Νὰ μὴν ἐπεκταθοῦμε στοὺς λόγῳ μισανθρωπίας Φιλόζωους, ποὺ ἀποδίδουν ἀνθρώπινες ἀρετὲς στὰ ζῶα, καὶ εἶναι πεπεισμένοι γιὰ τὴν σκληρότητα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ κλέβει κρέας, ἀβγὰ κ.λπ. ἀπὸ τὰ ζῶα ἢ σφάζει μικρούλια ἀρνάκια τὸ Πάσχα, ἀλλὰ εἶναι συγκαταβατικοὶ πρὸς τὴ σκληρότητα λ.χ. μιᾶς τίγρης ποὺ κομματιάζει ἕνα ἀδύναμο ἐλαφάκι καὶ ποὺ τὸ ἐπιλέγει ὡς θήραμα ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι μικρὸ κι ἀδύναμο, ἢ πρὸς τὴ σκληρότητα τοῦ κούκκου καὶ τοῦ νεοσσοῦ του, ποὺ πετᾶ ἀπὸ τὴ φωλιὰ τὰ ἀβγὰ τοῦ ἄλλου πουλιοῦ ἢ καὶ τὰ τρώει.

Posted in φιλοσοφίες, οικολογία | Tagged | 3 Σχόλια

Letter from a Forgotten Jew

I am one of hundreds of thousands of Jews who once lived in countries like Iraq and Libya. All told, we numbered close to 900,000 in 1948. Today we are fewer than 5,000, mostly concentrated in two moderate countries—Morocco and Tunisia.

We were once vibrant communities in Aden, Algeria, Egypt, Lebanon, Syria, Yemen, and other nations, with roots dating back literally 2,000 years and more. Now we are next to none.

Why does no one speak of us and our story? Why does the world relentlessly, obsessively speak of the Palestinian refugees from the 1948 and 1967 wars in the Middle East — who, not unimportantly, were displaced by wars launched by their own Arab brethren — but totally ignore the Jewish refugees from the 1948 and 1967 wars?

Why is the world left with the impression that there’s only one refugee population from the Arab-Israeli conflict, or, more precisely, the Arab conflict with Israel, when, in fact, there are two refugee populations, and our numbers were somewhat larger than the Palestinians?

In Honor of Jewish Refugees from Arab Lands

Posted in Άραβες, Εβραίοι, Ιστορίες | Tagged , , | Σχολιάστε

Lifo: φωτογραφίες πρώτων κυρίων

Οἱ σοφοὶ σχολιαστὲς τῆς Lifo ποὺ χαίρονται μὲ τὸ ξυνισμένο ὕφος τῆς Ἐρντογάν, καὶ ποὺ νομίζουν ὅτι τὸ μέλλον ἀνήκει στὶς ἰδέες τους, δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ Μέλλον εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ γυναῖκες ποὺ φοροῦν ἰσλαμικὴ κάσκα καὶ στολὴ ἀστροναύτη πλέι μομπίλ, καὶ ὅτι ἡ μόνη αἰτία γιὰ τὴν ἐπικράτηση στὸ μέλλον τῶν ἰδεῶν τῆς κυρίας Ἐρντογὰν στὴν Εὐρώπη εἶναι ὁ τρόπος ζωῆς τῶν ἀτόμων ποὺ τὴν περιτριγυρίζουν.

Εἰδικὰ ὁ ἀρθρογράφος, μὲ τὰ 13 παιδικὰ βιβλία ποὺ συνέγραψε, πετᾶ στὰ σύννεφα ἀπὸ τὴ χαρά του ποὺ ἡ Ἐρντογάναινα ξύνισε καὶ ποὺ στὸ ρόδινο μέλλον θὰ βλέπουμε μιλλούνια γκαίη πρώτους κύριους σὲ φιλανθρωπικὲς φωτογραφήσεις συζύγων ἡγετῶν-κρατῶν. Δὲν μπορεῖ κἂν νὰ συλλάβει ὁ νοῦς του τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ὁμόθρησκες τῆς Ἐρντογάναινας κάνουν ἀπὸ 5-10 παιδιὰ (μουσουλμανάκια) ἕκαστη ἐνῶ οἱ γκαίη διπλωμάτες κανένα, καὶ ὅτι -ὡς ἀποτέλεσμα- ὁ ἴδιος σίγουρα θὰ μείνει ἄνεργος ὡς συγγραφέας, ἀφοῦ δὲν διαθέτει τὰ ἰδεολογικὰ προσόντα γιὰ νὰ γράφει ἰσλαμικὰ παιδικὰ βιβλία (γιὰ ἰσλαμόπουλα ποὺ φοροῦν κάσκα ἀστροναύτισσας Ἐρντογάν). Θὰ ὑπάρχουν μόνο αὐτὰ καὶ οἱ γκαίη διπλωμάτες, ἀφοῦ.

Τὸ ἄχτι του μὲ τὶς θεοῦσες θέλει νὰ βγάλει ὁ ἄνθρωπος. Ἀφῆστε τον νὰ ἐκφραστεῖ. Ὁ εὐρωπαϊκὸς μπολιντιζμὸς καὶ τὸ habeas corpus θὰ ἐκμηδενίσουν τὴ Μούχλα καὶ τὴ Συντήρηση.

Μεθυσμένοι ἀπὸ τὴ νίκη τους καὶ τὴν πανωλεθρία τοῦ σεξουαλικοῦ συντηρητισμοῦ, οἱ σοφοὶ σχολιαστὲς μαζὶ μὲ τὸν ἀρθρογράφο ξεχνᾶν ὅτι ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ στὺλ ζωῆς (ἰσλαμικὸ καὶ μαζικοδημοκρατικό) εἶναι ποὺ συμβαδίζουν (καί, σήμερα, ταυτίζονται, ὅπως γίνεται στὴ φωτογραφία) πάρα πολὺ καλὰ μὲ τοὺς βομβαρδισμοὺς καὶ τὴν πανανθρώπινη καταπίεση ποὺ οἱ «κύριοι τῶν κυρίων» σὲ μιὰ ἄλλη αἴθουσα συζητοῦν κι ἐγκρίνουν. Καὶ τρέντυ καὶ σφάξιμο.

Meeting of NATO Heads of State and Government in Brussels

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Δύση, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Θεοδώρα – Ἰωάννης Κολοβός

Patrologia Graeca 65

Θεοδώρα 6-7

Ἤ ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ

Ἰωάννης Κολοβὸς 2

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

ἡ ἅλωση τῆς Ἅλωσης

Ἕνα ἀκόμη ἄρθρο ποὺ «ἀπομυθοποιεῖ» τὰ γεγονότα, ξετυφλώνοντάς μας κι αὐτό, ὅπως ἔχουν κάνει χιλιάδες παρόμοια ἄρθρα τὰ τελευταῖα χρόνια.

Ἕνα βασικό του σημεῖο ἔγκειται στὴν καταγγελία τῆς «μισαλλοδοξίας τῶν Ἀνθενωτικῶν», ποὺ τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν τὴν Ἕνωση, ἄρνηση μὲ τὴν ὅποία τρελαίνονται ἐδῶ κι αἰῶνες, καὶ θὰ τρελαίνονται γιὰ πάντα οἱ Δυτικόφρονες. Συναφὲς ἀβάσιμο ἐπιχείρημά των Ἑνωτικῶν καὶ ὁρισμένων σημερινῶν ὑποστηρικτῶν τους εἶναι ὅτι οἱ Ἀνθενωτικοὶ ἦταν φιλότουρκοι. Αὐτὸ εἶναι τεράστιο λάθος, καθὼς πλεῖστοι Ἀνθενωτικοὶ (μητροπολίτες καὶ καλόγεροι) πολέμησαν καὶ ἀντιτάχθηκαν ὄχι μόνο στὸν Πάπα ἀλλὰ καὶ στοὺς Τούρκους, στὴν Πόλη καὶ τὰ τείχη της (οἱ μοναχοί), ἀλλὰ καὶ στὴ Θεσσαλονίκη.

Ὁ ἀρθρογράφος ἀγνοεῖ τὰ γεγονότα ὑποστηρίζοντας ὅτι

Καμμία συμμετοχή δεν έχουν στην άμυνα οι χιλιάδες μοναχοί.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς μοναχούς, ὁ Φραντζῆς (Chronicon minus, XXXV, 7) ἀναφέρει ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κατέγραψε «Πόση δύναμη μποροῦσε νὰ παραταχθεῖ στὸ κάστρο ἀπὸ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς μοναχούς, καὶ τί ὅπλο διέθεταν γιὰ ἄμυνα». Τὸ Χρονικὸν περὶ τῶν Τούρκων Σουλτάνων (ἔκδ. Γ. Τ. Ζώρας, 85.6-8) ἀναφέρει ὅτι οἱ μοναχοὶ φρουροῦσαν τὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης: «Καὶ οἱ καλόγεροι καὶ οἱ παπάδες τοὺς ἔβαλε ἀπάνω καὶ τοὺς ἐμέρασε εἰσὲ πολλοὺς τόπους ἀπάνω εἰς τὰ τειχία διὰ νὰ βιγλίζουνε, διὰ νὰ εἶναι ξάγρυπνοι».

Θαυμᾶστε τὶς ἱστορικὲς γνώσεις τοὺ ἀρθρογράφου, ποὺ βεβαιώνει τοὺς ἀναγνῶστες του πὼς οἱ «χιλιάδες μοναχοὶ» δὲν εἶχαν συμμετοχὴ στὴν ἄμυνα!

Ὁ ἀρθρογράφος ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀδιαφοροῦσε:

Η εκκλησία, από την άλλη, δεν ενδιαφέρεται για τον παρόντα κόσμο και παραμένει τυφλή απέναντι στη γύρω της πραγματικότητα.

Ἡ ἀλήθεια, ἀντιθέτως, εἶναι ὅτι τὰ ἱερὰ σκεύη τῆς Ἐκκλησίας ἐκποιήθηκαν γιὰ νὰ πληρωθοῦν οἱ λατίνοι μισθοφόροι καὶ γιὰ τὰ ἄλλα ἔξοδα τῆς ἄμυνας (Ψευδο-Φραντζῆς, Γ’, V, 7 – Χρονικὸ περὶ τῶν Τούρκων Σουλτάνων, 84.4-7 – Κριτόβουλος, Α’, 18, 9).

Βέβαια, οἱ ἀνακρίβειες τῶν μυριάδων ἄρθρων μένουν κι ἀναπαράγονται διαρκῶς. Δὲν πειράζει. Ὅπως ἕνας μόνο Μᾶρκος Εὐγενικὸς ἦταν ἀρκετὸς γιὰ νὰ μὴν γίνει ἡ Ἕνωση τότε, ἔτσι καὶ σήμερα, παρὰ τὰ χιλιάδες (πολὺ περισσότερα, σχετικὰ μὲ τὰ ἀντίθετά) ἄρθρα καὶ «ἀπομυθοποιήσεις»,  τὸ συμπέρασμα τῶν δυτικόφιλων θὰ εἶναι τὸ ἴδιο: Οὐδὲν ἐποιήσαμεν.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Ἀ. Μασσαβέτας ἀποκαλεῖ ἐμμέσως μισαλλόδοξο τὸν ἅγιο Μᾶρκο Εὐγενικό:

Ο Ευγενικός αντιτάσσεται σε κάθε προσπάθεια συμβιβασμού, εκκινώντας από θέσεις μισαλλόδοξες και δογματικές, και στέκεται ανένδοτος.

Ὁ ἀρθρογράφος προφανῶς ἔχει πλήρη ἄγνοια γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ φιλοδυτικὸς καὶ «πατριάρχης τοῦ Δυτικισμοῦ» στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς, ποὺ ἤθελε νὰ γίνουμε Δύση, αὐτὸς ἐξυμνοῦσε τὸν Μᾶρκο Εὐγενικὸ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἀπέτρεψε τὴν Ἕνωση. Πολὺ ὄμορφο, οἱ Δυτικιστὲς νὰ ἐναντιώνονται στὸν κατεξοχὴν δυτικιστή. Γράφει ὁ Κοραῆς:

«Διὰ τὴν δεισιδαιμονίαν ταύτην μάλιστά μας ὀνειδίζουν οἱ Δυτικοί, καὶ εἰς αὐτὴν ἀποδίδουν τὸ πεῖσμα τοῦ κοινοῦ λαοῦ νὰ μὴν ἑνωθῆ μὲ τοὺς Παπιστάς, καὶ τὴν σταθερὰν αὐτοῦ ἀντίστασιν εἰς τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ τὸν ἐνώσωσιν. Εἰς τὴν δεισιδαιμονίαν ὅμως ταύτην χρωστοῦμεν οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες τὴν ὕπαρξίν μας. Χω­ρὶς τὸ εὐ­τυ­χέστα­τον τοῦ­το πεῖ­σμα τῶν πρὸ ἡ­μῶν, καὶ ἡ δει­σι­δαι­μο­νία ἤ­θε­λ’ αὐ­ξη­θῆν ἐ­πι­πλέον, καὶ τὰ πολυπληθῆ τάγ­μα­τα τῶν Δυ­τι­κῶν Μο­να­χῶν ἔ­μελ­λαν νὰ κα­τα­βρω­μίσω­σι τὸ ἔ­δα­φος τῆς ταλαιπώρου Ἑλ­λάδος, καὶ τὰ Νε­ρω­νι­κὰ τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἐξε­τάσε­ως κρι­τήρια νὰ φλο­γίζω­σι τοὺς Ἕλ­λη­νας, ὡς κα­τέφλε­ξαν πολ­λὰς μυ­ριάδας Δυ­τι­κῶν, καὶ ἡ Ἀ­να­το­λι­κὴ ἐκ­κλη­σία νὰ ὑποταχθῆ ὡς εἰς κε­φα­λὴν τὸν Πάπαν»

(Προ­λε­γόμε­να στὸν α’ τόμο τῶν «Ἀ­τάκτων» (1828)).

Ἐκ­φρά­ζε­ται πολὺ θε­τι­κά γιά τόν ἅ­γιο Μᾶρ­κο Εὐ­γε­νι­κό:

«Ὁ ἐ­πίσκο­πος τῆς Ἐ­φέσου Μᾶρ­κος, ἕ­νας ἀ­πὸ τοὺς πα­τέρας τῆς Φλω­ρεν­τι­νῆς συ­νόόδου, ὁ μόνος ἴ­σως, ὅ­στις ἔσω­σε τὸ γένος ἀ­πὸ τὰς πα­γίδας τῆς Ρώμης»

(Προ­λε­γόμε­να στὸν Ἱ­ε­ρα­τι­κὸ Συ­νέκ­δη­μο (1831)).

Ὁ ἀρθρογράφος προσπαθώντας νὰ πείσει μὲ τὰ ἀνύπαρκτα ἐπιχειρήματά του, καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ ἀποδοχὴ τῆς Ἕνωσης δὲν θὰ εἶχε κανένα πρακτικὸ συμπέρασμα παρεκτὸς ἀπὸ τὸ παπικὸ πρωτεῖο. Ἔτσι νομίζει:

«Η Ένωση, σε αντίθεση με ό,τι διαδίδουν και παπαγαλίζουν πολλοί αμαθείς, δεν σήμαινε παρά την τυπική αναγνώριση από μέρους της Ορθόδοξης εκκλησίας του παπικού πρωτείου»

Εἶναι γεγονὸς ὅτι καθένας μας δὲν ἔχει πρόβλημα νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν ἀποδόμηση γιὰ τὰ πράγματα καὶ ἰδέες τὰ ὁποῖα τοῦ φαίνονται βαρετά, ἀδιάφορα καὶ ἀνούσια.  Ἔτσι κατ’ οὐσίαν κάνει κι ὁ ἀρθρογράφος μὲ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία. Σοῦ λέει, «καὶ τί ἔγινε δηλαδὴ μὲ τὸ παπικὸ πρωτεῖο καὶ μὲ τὰ λατινικὰ δόγματα; Ἔγινε κάτι; Φυσικὰ καὶ δὲν ἔγινε!«. Δὲν θὰ κάτσει, βέβαια, ἡ σελίδα αὐτὴ νὰ ἀναλύσει στὰ σοβαρὰ τώρα τὶς τεράστιες θεολογικὲς καὶ πολιτισμικὲς διαφορὲς ἐξαιτίας τῶν δογμάτων Ρ/Καθολικῶν καὶ Ὀρθόδοξων. Βιβλία ὑπάρχουν ἄπειρα, τὸ διαδίκτυο γεμᾶτο.

Ὡστόσο, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν παρατηρηθεῖ ὅτι ὁ ἀρθρογράφος διαλαλεῖ τὴν ἀμάθειά του γιὰ τὴ θεολογία καὶ τὴν παρουσιάζει ὡς σοβαρὴ πολιτικὴ σκέψη καὶ ὡς πολιτισμικὴ πρόταση: Ἡ στοιχειώδης λογικὴ ποὺ λέει π.χ. ὅτι ἂν γίνει δεκτὸ τὸ Παπικὸ Πρωτεῖο τότε γίνονται αὐτομάτως ἀποδεκτὰ ὅλα ὅσα, χωρὶς δημοκρατικὲς συνόδους καὶ χωρὶς ἀντίλογο, ἀποφασίζονται ex cathedra ἀπὸ τὸν Πάπα, ἄρα καὶ τὰ δόγματα καὶ τὰ πάντα – αὐτὴ λοιπὸν ἡ στοιχειώδης λογικὴ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὸ ἄρθρο του. Κατὰ τὰ ἄλλα, «Τίποτα δὲν ἀλλάζει!»Βλέπουμε, ἐπίσης, ἀνθρώπους δημοκρατικούς, ὅπως οἱ Φιλοδυτικοὶ καὶ ἐνάντιοι στοὺς Ἀνθενωτικούς, νὰ μὴν θεωροῦν κατάκτηση τὴ δημοκρατικότητα τῶν Συνόδων ἀλλὰ να ὑπερασπίζονται τὴν ἀντιδημοκρατικότητα τοῦ παπικοῦ πρωτείου.  Ἀλλὰ γιὰ δημοκρατία θὰ μιλᾶμε, τώρα;

Ἐπειδή, λοιπόν, δὲν φαίνεται νὰ νοιάζει τὸν ἀρθρογράφο ἡ «ὑψηλὴ θεολογία» καὶ οἱ λεπτεπίλεπτες θεολογικὲς διαφωνίες, ἀποκαλεῖ μισαλλόδοξους καί, ἐμμέσως, ἀπερίσκεπτους πολιτικὰ ὅσους νοιάζονται / νοιάζονταν γι’ αὐτήν! Τέτοια σοβαρότητα ἐπιχειρημάτων. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει κάτι, τὸ θεωρῶ «θεωρίες» καὶ «φιλολογία», ἄρα ἀπαξιώνω ὅσους ἐνδιαφέρονται καὶ ἐνεργοῦν πολιτικὰ μὲ βάση αὐτό. Νά τὸ σκεπτικὸ τοῦ αἰώνιου Ἑνωτικοῦ.

Ἂς τὸ ξαναποῦμε: Ἡ ἐπιτυχὴς προέλαση τῶν Τούρκων καὶ ἡ Ἅλωση δὲν ἐξαρτιόταν ἀπὸ τὸ πεῖσμα τῶν Ἀνθενωτικῶν. Ἂν οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν εἰλικρινὰ νὰ μᾶς σώσουν -ὅπως διατείνονται ἐδῶ καὶ αἰῶνες οἱ Δυτικιστές- τότε θὰ μᾶς εἶχαν σώσει ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1453 ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ ἤθελαν οἱ Ἀνθενωτικοί, καὶ δὲν θὰ μᾶς ἔστελναν γιὰ τὴν πολιορκία ὅλους κι ὅλους 700 στρατιῶτες ἀντὶ γιὰ τὶς 20.000 στρατιῶτες τὴς Δ’ Σταυροφορίας ποὺ εἶχαν μαζέψει ἀπὸ ὅλη τὴν Δ. Εὐρώπη ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204!

Posted in 1453, Αναδημοσιεύσεις, Δυτικοί, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

ἑκάστῳ στολὴ λευκή

“They asked them one by one to deny their Christian faith, but they all refused,” said Hedra, who spoke to survivors

9 εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἣν εἶχον·

10 καὶ ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες· Ἕως πότε, ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ὁ ἀληθινός, οὐ κρίνεις καὶ ἐκδικεῖς τὸ αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπὶ τῆς γῆς;

11 καὶ ἐδόθη αὐτοῖς ἑκάστῳ στολὴ λευκή, καὶ ἐρρέθη αὐτοῖς ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν, ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ὡς καὶ αὐτοί.

Posted in Άραβες, Αίγυπτος, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , , , | 18 Σχόλια

Σὲ κάτεργα βενέτικα…

Σὲ κάτεργα βενέτικα, σὲ ἀφρικανὲς γαλέρες

κι ἀπὸ καστέλλια φράγκικα, κι ἀπὸ τοὺς λεβαντίνους

γιαλούς, Λατίνοι, Νορμανδοί, Κελτοί, Μογγόλοι, Τοῦρκοι!

Νά! μὲ τοῦ Πάπα τὸ σταυρό, μὲ τ’ ἄστρο τοῦ Σουλτάνου

ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου πρόδρομος καὶ ὁδηγητής. Ἀδέρφια.

Καὶ ἡ Πόλη καὶ ἡ κοσμόπολη, ζωστή. Παρμένη, Πάει…

ἀχούρι κοπρισμένο ἀπὸ τ’ ἀλόγατα τοῦ ὀχτροῦ.

 

ÅÐÅÔÅÉÏÓ ÁËÙÓÇÓ ÔÇÓ ÐÏËÇÓ (29 ÌÁÚÏÕ) / ËÁÊÙÍÉÁ - ÌÕÓÔÑÁÓ

 

 

 

Posted in 1453, Δύση, Ρωμανία, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Ἀντισημιτικά

Τὸ ἄρθρο τοῦ Στάθη καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου. Φρονῶ ὅτι καὶ οἱ δύο κάνουν λάθος.

Ὁ Στάθης θεωρεῖ ὅτι δὲν εἶναι ἀντισημιτισμὸς ἡ ἄποψη ὅτι «το 40,2% των Ελλήνων πιστεύει ότι το Ισραήλ συμπεριφέρεται στους Παλαιστίνιους όπως συμπεριφέρθηκαν οι ναζί στους Εβραίους«. Καταρχήν, δὲν ὑπάρχουν «Παλαιστίνιοι», ἀλλὰ Ἄραβες. Ἐννοεῖται ὅτι οἱ σημερινοὶ «Παλαιστίνιοι» δὲν ἔχουν καμμία ἐθνοπολιτισμικὴ σχέση μὲ τοὺς ἀρχαίους Φιλισταίους, δεδομένων τῶν ἀραβικῶν ἐποικισμῶν καὶ σφαγῶν ἀπὸ τὸν 7ο αἰ. κ.ἑ.. Ὣς τὸ 1948, ὁ ὅρος «Παλαιστίνιος» ἦταν γεωγραφικὸς καὶ ἀκόμη κι Ἑβραῖοι ὀνομάζονταν «Παλαιστίνιοι»: Σὰν τοὺς Βούλγαρους τῆς Γιουγκοσλαβίας ποὺ ὀνομάστηκαν «ἐθνικὰ Μακεδόνες» ἐπειδὴ ζοῦσαν σὲ τμῆμα τῆς γεωγραφικῆς Μακεδονίας: παρομοίως, οἱ γεωγραφικὰ παλαιστίνιοι Μουσουλμάνοι μετατράπηκαν σὲ ἐθνικὰ Παλαιστίνιους, κι ἀπέκτησαν copyright τοῦ ὅρου ἐμφανιζόμενοι ὡς οἱ μόνοι γηγενεῖς. Φυσικά, ξεχνᾶμε ὅτι τὸ ὀθωμανικὸ Ἰσλὰμ -ὣς τὸ 1918- στὴν πράξη ἀπαγόρευε τὴν ἑβραϊκὴ παρουσία στὴν Παλαιστίνη. Ὅπως δὲν ὑπάρχουν «Σύριοι», «Ἰορδανοὶ» καὶ «Ἰρακινοί», παρὰ ὡς κρατικοὶ ἢ γεωγραφικοὶ ὅροι: εἶναι ὅλοι ἀραβόφωνοι Μουσουλμάνοι καὶ τίποτε ἄλλο.

Προφανῶς, ἡ εἰκόνα τοῦ ἀδικημένου Ἰσλὰμ σὲ ὁποιοδήποτε σημεῖο τῆς Γῆς, εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ γελοία, εἶναι ἐπικίνδυνη, εἰδικὰ σήμερα. Δὲν συζητᾶμε βέβαια γιὰ τὸ ἂν τὸ Ἰσραὴλ ἔχει στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας κι ἐξόντωσης Ἀράβων, θαλάμους μὲ Zyklon B κ.λπ., ἢ ἂν στὸ μετὰ τὸ 1933 ναζιστικὸ Ράιχσταγκ ὑπῆρχαν ἐκλεγμένοι-διορισμένοι Ἑβραῖοι βουλευτές, ὅπως ὑπάρχουν Ἄραβες βουλευτὲς στὸ ἰσραηλινὸ κοινοβούλιο: εἶναι ἐπίσης ὄχι γελοῖο ἀλλὰ ἐπικίνδυνο.

Ἐπειδὴ οἱ Ἀριστεροὶ θέλουν νὰ ἔχουμε μνήμη χρυσόψαρου καὶ νὰ ἀγνοοῦμε ὅτι πρῶτη παγκοσμίως ἡ ΕΣΣΔ μὲ τὰ κράτη-μαριονέτες της ἀναγνώρισε τὸ Ἰσραήλ, καὶ τοῦ ἔδινε ὅπλα μὲ τὰ ὁποῖα κατανίκησε τοὺς Ἄραβες, ἀλλὰ κατόπιν τὸ θεώρησε ὡς Κράτος τοῦ Σατανᾶ ἐπειδὴ αὐτὸ συμμάχησε μὲ τὶς ΗΠΑ -δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ τοὺς εἰσακούει κάποιος. Ἡ ἀριστερὴ πάγια τακτικὴ τῆς πολιτικοποίησης τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης δὲν εἶναι ἀνώτερη μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ γιὰ κάποιους ἡ Πολιτικὴ θεωρεῖται -κακῶς- ἀνώτερη τῆς Ἱστορίας. Ἐπειδή, συνεπῶς, ἔχουν μεγάλο καημὸ οἱ Ἀριστεροὶ τῆς Ἑλλάδας νὰ συνεχίσουν τὴν πολιτικὴ τῆς πεθαμένης ΕΣΣΔ (ἡ ὁποία πεθαίνοντας τάχα ἔδωσε στὴν ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ εὐχὴ καὶ κατάρα νὰ συνεχίζουν στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα τὴν ἐξωτερική της πολιτική -ἀκόμη καὶ γιὰ μὴ ἑλληνικὰ ζητήματα), θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ δεχτοῦμε ὡς σοβαρὸ ἐπιχείρημα.

Ἡ κακόπιστη κριτική, ποὺ δὲν λαμβάνει ὑπόψη της τὶς παραπάνω ἀλήθειες, προφανῶς εἶναι ἀντισημιτισμός. Ἡ κριτικὴ στὰ πλαίσια τῆς πραγματικότητας δὲν εἶναι ἀντισημιτισμός. Ἡ ἐναντίωση στὴν πολιτικὴ ὀρθότητα δὲν εἶναι ἀντισημιτισμός. Ἀλλὰ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ἀντισημιτισμός, ὅταν ξεχνᾶμε ὅτι τὸ Ἰσραὴλ ἀντιμετωπίζει τὸ Ἰσλάμ, ὄχι Βέλγους καὶ Δανούς. Μήπως ὅσοι «ἐθνικιστὲς» καὶ «παλαιοημερολογίτες στὰ μυαλὰ» κατηγοροῦν τὸ Ἰσραὴλ ξεχνᾶνε τὸν -ἀπόλυτα δικαιολογημένο- τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Ἕλληνες ἐπαναστάτες τοῦ 1821 ἀντιμετώπισαν τοὺς πληθυσμοὺς τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Πελοπόννησο, οἱ ὁποῖοι ἦταν δυνάστες (κατεῖχαν τὰ πάντα βάσει τοῦ «δικαιώματος» τοῦ Κατακτητῆ) καὶ ἐπὶ αἰῶνες πράκτορες τοῦ πιὸ φρικτοῦ δεσποτισμοῦ;

Ὅμως, παρομοίως κάνει λάθος καὶ τὸ Κ.Ι.Σ. Ἀκόμα κι ἂν λανθασμένα οἱ Ἕλληνες πιστεύουν ὅτι στὸ Ἰσραὴλ ὑπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης Παλαιστινίων, ἀκόμη κι ἂν ὑπάρχουν ἀντιεβραϊκὲς ἀντιλήψεις καὶ στερεότυπα, αὐτὸ δὲν τοὺς κάνει πρωταθλητὲς στὸν ἀντισημιτισμό. Ἂν ἦταν ἔτσι, τότε θὰ εἶχαν κάνει κατὰ τῶν Ἑβραίων ὅ,τι ἄλλοι λαοὶ ἐπὶ Β’ Π.Π. Στὴ Βουλγαρία λ.χ. τὰ ποσοστὰ ἐξολοθρευμένων Ἑβραίων ἀνὰ πόλη εἶναι μεγαλύτερα τῶν ἑλληνικῶν. Σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης τὰ πλήθη συμμετεῖχαν σὲ δημόσιες ἀντιεβραϊκὲς «τελετὲς», καὶ σὲ δημόσια πογκρὸμ Ἐβραίων μὲ τὴ συμμετοχὴ τοῦ πιὸ ἁπλοῦ κόσμου. Δὲν τὸ ἔκαναν, καὶ ἡ Θεσσαλονίκη ποὺ ὁρισμένοι κακῶς φέρνουν ὡς παράδειγμα, δὲν ἀποδεικνύει καθόλου ὅτι τὸ ἔκαναν (οὔτε ἂν ἐξεταστεῖ μόνο ἡ περίοδος μετὰ τὸ 1912). Ἀκόμη καὶ οἱ 3Ε κυριαρχοῦνταν ἀπὸ τὸ προσφυγικὸ ἀντιεβραϊκὸ μένος τους (οἰκονομικὸς ἀνταγωνισμός), ὁ Μεταξᾶς ἂν καὶ φασίστας τὰ πήγαινε μιὰ χαρὰ μὲ τοὺς Ἑβραίους. Νὰ μὴν τὰ παραλένε, λοιπόν, οἱ Ἰσραηλίτες τῆς Ἑλλάδας. Πράγματι, ὑπάρχει -κακῶς!- μιὰ διάχυτη ἀντιεβραϊκὴ ἀντίληψη, ποὺ ὡστόσο δὲν μετατράπηκε (δὲν μιλῶ γιὰ ἐξαιρέσεις) σὲ πογκρόμ, σφαγὲς καὶ ναζιστικὲς πρακτικές. «Διάχυτες ἐθνικὲς ἀντιλήψεις κατὰ Ἄλλων» ἔχει κάθε ἔθνος… Τὸ ζήτημα εἶναι πῶς τὶς ἐκφράζει ἔμπρακτα.

Βεβαίως, ἔχουμε ἀπὸ τὴ μιὰ τὴν Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν, ποὺ θέλει νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ὁ χειρότερος λαός, καὶ παλιάνθρωποι, ἀκριβῶς ὅπως λένε οἱ Antifa, καὶ τὸ καλύτερο ποὺ πρέπει νὰ γίνει -συμπεραίνει καθένας, ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ λένε εὐθέως- εἶναι νὰ ἀντικατασταθεῖ ὁ ἑλληνικὸς πληθυσμός ἀπὸ πιὸ καλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλων φυλῶν. Ἡ Ἐφ.Συν. ἀποδεικνύει ὅτι «οἱ Έλληνες εἶναι παλιάνθρωποι», μὲ τὰ δῆθεν «λογικὰ συμπεράσματά» της, βάσει τῶν δημοσκοπήσεων. Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχουμε τὸν Στάθη καὶ τὸ Κ.Ι.Σ., ποὺ πέφτουν στὴν παγίδα της Ἐφ.Συν.

Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ αἰώνια δυστυχισμένο Ἰσλὰμ ἐποικίζει τὴ δική μας χώρα ἀποκτώντας δωρεὰν διαμερίσματα καὶ παχυλὰ ἐπιδόματα, ἐνῶ κανεὶς δὲν ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τοὺς χιλιάδες ἕλληνες ἄστεγους (οἱ ἀναρχικοὶ «καταληψίες γιὰ τὴν πάρτη τους», μὲ τὶς δωρεὰν σχολὲς μπαλέτου, πατινάζ, τέχνης καὶ «αὐτομόρφωσης» που στεγάζουν στὶς «κολλεκτίβες» τους, ἂς πᾶνε νὰ κοροϊδέψουν κανέναν βλάκα ὑποστηρίζοντας πὼς παράγουν κοινωνικὸ ἔργο), παραεῖναι ἐξοργιστικὸ καὶ ἐθνικὰ ἐπικίνδυνο νὰ ἀσχολιόμαστε μὲ τὸ «διαβολικὸ Ἰσραὴλ» καὶ πῶς αὐτὸ «κατατρέχει» τὸ ἀραβικὸ Ἰσλὰμ στὴν Παλαιστίνη. Ἂς κοιτάξουμε καλύτερα πῶς μετατράπηκαν ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ σὲ καθημερινὰ σφαγιαζόμενες μειονότητες οἱ Χριστιανοὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, κι ἂς ἀφήσουμε τὸν θρῆνο γιὰ τοὺς Παλαιστίνιους σὲ ἄλλους. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ὁ θρῆνος αὐτὸς δὲν βασίζεται σὲ κανένα ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ ἀντίληψη περὶ δικαιοσύνης.

Posted in Άραβες, Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Ισλάμ | Tagged , , , , | 11 Σχόλια

Ὅσοι γινοῦν πρωθυπουργοί – Βαμβακάρης

Posted in μουσική | Tagged | Σχολιάστε

δυὸ Gay Pride τὴν Ἡμέρα, τὸν καπιταλισμὸ καὶ τὸν παπὰ τὸν κάνουν πέρα.

Ἦταν κάποτε οἱ ἀριστεροὶ καὶ οἱ ΚΚΕδες, οἱ ἀριστεριστὲς καὶ οἱ τροτσκυστές, καὶ ἔκαναν πορεῖες σὲ διαφορετικὰ μέρη ἢ ὧρες. Τὸ ΚΚΕ συγκεντρώνεται ἐδῶ καὶ πορεύεται ἐκεῖ, οἱ Συριζαῖοι πιὸ ἐκεῖ, οἱ Ἀναρχικοὶ παραπέρα. Ἦταν πολὺ ἀστεῖο, καὶ εἶναι. Κι ἂν θέλει κάποιος νὰ χαλάσει τὸ ὁποιοδήποτε «πάρτυ» ἀριστερῆς ὁμόνοιας καὶ συναίνεσης, θέτει -«παρεμπιπτόντως»- ζητήματα φύσεως τοῦ σοσιαλισμοῦ, τῆς ἐξουσίας, τοῦ Στάλιν, τῆς μετάβασης στὴν ἀταξικὴ κοινωνία, τοῦ ρόλου τῆς Ε.Ε. στὴν γένεση τῶν Σοσιαλιστικῶν Ἑνωμένων Πολιτειῶν τῆς Εὐρώπης κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ., καὶ ἀμέσως χαλᾶ ἡ ὁμαδικὴ φωτογραφία μὲ τὰ ἀστραφτερὰ χαμόγελα τῆς Κρέστ.

Στὴν φτωχομάνα Θεσσαλονίκη, ὑπῆρχε ἕνα κεντροαριστερὸ πράιντ, ποὺ γινόταν μὲ τὶς εὐλογίες τῆς πεπολιτισμένης, μορφωμένης καὶ ὀρθολογικῆς Ἀριστερᾶς (ἀκούει καὶ τζάζζζζ) τῆς πόλης. Γιὰ νὰ τὴ σπάσουμε στοὺς «φασίστες», στοὺς παπάδες καὶ τοὺς χωριάτες Δεξιούς: ἀφοῦ ἡ ὕπαρξη «διαφορετικῶν» ἀμφισβητεῖ ἀποτελεσματικὰ κι ἔμπρακτα τὴν πίστη τῶν ἑκάστοτε «κανονικῶν / πλειονοτικῶν» ὅτι ἡ κοσμοεικόνα καὶ ζωή τους εἶναι ἀντικειμενικὰ ὀρθή: Ὅταν κι ἄλλοι πιθανοὶ τρόποι ζωῆς ἐμφανίζονται μπροστὰ στὰ μάτια μας, τρίβονται στὰ μοῦτρα μας, πῶς μετὰ νὰ ὑποστηρίξουμε ὅτι μόνος δυνατὸς κι «ἔλλογος» τρόπος ζωῆς εἶναι ὁ δικός μας; Ἄρα, ἐκνευρίζαμε τὸν μέσο πατριαρχικὸ ἀπολίτιστο ἄνθρωπο. Γιὰ νὰ μάθει. Νὰ κάτσει στὰ ἀβγά του. Ἐμεῖς κάνουμε κουμάντο, ἐμεῖς ὁρίζουμε τὸ Κανονικό, ὡς μὴ κανονικό, ὡς ἀποδοχὴ τοῦ μὴ κανονικοῦ ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις.

Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀσυμβίβαστοι. Καὶ θὰ κάνουν τὸ ἀναρχικὸ καὶ ἀντιεξουσιαστικό τους πράιντ, παράλληλα μὲ τὸ κεντροαριστερό, καὶ τὶς ἴδιες μέρες. Ἐναντίον ΟΛΩΝ. Οἱ ἀσυμβίβαστοι δὲν εἶναι (αὐτὸ ἐννοοῦν) γλάστρες-πιόνια τῆς Κεντροαριστερᾶς στὸν πόλεμό της κατὰ τοῦ παπαδαριοῦ, οὔτε χαζοχαρούμενοι κοσμοπολίτες καταναλωτὲς ἁπλὰ μὲ σεξουαλικὲς ἰδιαιτερότητες. Εἶναι ταξικοὶ μαχητές. Καὶ θὰ ὑπάρχουν δυὸ πράιντ. Μὲ Ρεφόρμες καὶ ρεβιζιονιστὲς δὲν γίνεται προκοπή. Ἀνοιχτοὶ κόλοι ἀνοιχτὰ μυαλά, ὅπως ἔλεγε ἕνα ἀπελευθερωτικὸ τοῦ νοῦ σύνθημα σὲ προγενέστερο gay pride, δείχνοντας τὴν προφανὴ συνάφεια ἐγκεφάλου καὶ κοπράνων. Do not be so open-minded that your brains fall out‘, ἄλλωστε.

Ἡ διάσπαση προχωρᾶ, κι ἐγὼ χαίρομαι. Περιμένω, μάλιστα, τὴν ὥρα ποὺ θὰ κάνουν κι οἱ gay Nazis  ἕνα nazi gay-pride, γιὰ περισσότερο γέλιο. Ἄλλωστε, ἐκεῖ στοὺς ἀντιχριστιανικοὺς ἀρχαιολατρικοὺς ἀκροδεξιοὺς κύκλους θὰ ὑφίστανται καὶ τέτοιοι. Διαβάστε λίγη μυθολογία, λίγη «Ἑλληνικὴ Ἀνθολογία» -γνωστὲς κι οἱ σαδικὲς τάσεις τοῦ Ναζισμοῦ. Γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι ἡ Διαφορετικότητα ἔχει ὄψεις καὶ ποικιλίες τὶς ὁποῖες οἱ ἐξυμνητές της ἀποκρύβουν κι οὔτε κἂν θέλουν νὰ ξέρουν ὅτι αὐτὲς ὑπάρχουν (ἀφοῦ σκέφτονται μονοδιάστατα, σὰν καλοὶ φασίστες). Κι ὄτι συνεπῶς ἡ Διαφορετικότητα κι ἡ Ἀνοχὴ δὲν εἶναι τὸ Ὄντως Ὄν, τὸ Ὑψηλὸ καὶ τὸ Ἀγαθό, παρὰ ὅ,τι καὶ οἱ διάφορες μάρκες μπύρας. Χώρια ποὺ ἡ Διαφορετικότητα-Ποικιλία, δηλαδή ἡ ἀνεξαρτήτως τῆς συγκατάθεσής μας ἢ τῆς ἔγκρισής μας ὕπαρξη διαφορετικῶν τρόπων ζωῆς, δὲν συνεπάγεται ἀπαραίτητα τὴν ἀπαίτηση γιὰ Ἀνοχή. Τὸ Εἶναι δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὰ ταυτισμένο μὲ κάποιο Δέον (π.χ. τῆς Ἀνοχῆς) οὔτε συνεπάγεται κάποιο Δέον, παρὰ μόνο στὴ φαντασία τῶν ἠθικιστῶν. Ὅ,τι κάνουν λοιπὸν οἱ «Μὴ-Κανονικοὶ» ἀνηθικιστὲς ἐνάντια στοὺς «Κανονικοὺς» τὸ ξεπληρώνουν μὲ τὸ παραπάνω γινόμενοι φανατικοὶ ἠθικολόγοι στὸ ἑπόμενο στάδιο σκέψης καὶ πράξης. Ἐκείνη τὴν ἐποχή, θὰ κάνουν, βέβαια, καὶ Islam-Pride, καὶ φανταστεῖτε ἐσεῖς τὰ ὑπόλοιπα. Ὀρλάντο.

Εὐχόμαστε, λοιπόν, νὰ τὰ κατοστήσουν τὰ ταυτόχρονα πράιντ -μὲ τὸν ἴδιο, σταθερὸ κόσμο ὅμως, σὰν τὰ ἀριστερά.

Θὰ ἔχει πιὸ πολὺ πλάκα κι ἀπὸ τὶς ἀριστερὲς ταυτόχρονες λιτανεῖες συγκεντρώσεις.

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Θεσσαλονίκη, κοινωνία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

«In defense of Constantine»

Ὄχι ὅτι χρειαζόταν.

Robert Louis Wilken

The ritual pronouncement of anathemas against Constantinianism has become so commonplace that the historical Constantine (a.d. 288?–337) has slipped from our sight. Apparently it is not what Constantine himself wrought that is the object of obloquy, but the work of mischievous kings and perfidious bishops in the centuries after him. When theologians write essays with titles such as “Is Constantinianism the Most Basic Problem for Christian Social Ethics?”, Constantine is not the sole villain. What provokes critics’ ire is an ordering of Christian society that flourished in medieval and early modern Europe and still, it is claimed, impedes an authentic Christian witness.

After the tiresome rhetoric against Constantinianism of recent years it is particularly satisfying to take into one’s hands a book on the historical Constantine, and especially one with the title Constantine and the Bishops, that announces, without embarrassment, in the first sentence, “This is a book about politics.”

There was no way that the emperor could deal with the politics of the Roman Empire without enlisting the authority of religion.

Constantine realized the shortsightedness of trying to purge the society of Christians and sought a way to make room for Christianity under the umbrella of a genial monotheism (which Christians confessed and philosophers taught). His policy, writes Drake, sought to “reconcile the imperial need for religious justification with the refusal of Christians to pay divine honors to any other deity.” In granting the Church legitimacy Constantine not only diffused a tense situation, he harnessed Christian energy in service to the state.

Lactantius claims that coercion is inimical to the nature of religion. This is the first theological rationale for religious freedom, because it is the first rationale to be rooted in the nature of God and of devotion to God.  … The Edict of Milan, says Drake, is a “landmark in the evolution of Western thought—not because it gives legal standing to Christianity, which it does, but because it is the first official government document in the Western world to recognize the freedom of belief.”

What makes this argument convincing is that it is possible to compare the reasoning of Lactantius, who was active at the court of Constantine, with that of Porphyry, a philosopher at the court of the emperor Diocletian who had initiated the persecution. Porphyry, known to historians of philosophy as the disciple of the great Neoplatonist Plotinus, was the most astute and learned critic of Christianity in the first four centuries of the Church’s history. But unlike earlier critics he had the emperor’s ear, and provided philosophical and religious legitimation for an aggressive policy against the Christians early in the fourth century.

It is commonly assumed that because polytheism is not exclusive it must be tolerant. But the historical evidence will not bear this interpretation. Porphyry was the exponent of an inclusive religious outlook that held that there were many ways to God; he even attempted to find a way of integrating Christ into the pantheon of Roman gods by honoring him as a sage. But he had few takers among the Christians and he concluded that Christianity, at least in its orthodox form (because of its belief in the divinity of Christ), was harmful to Roman society. Consequently he was unwilling to grant forbearance to the Christians.

 it is often assumed that Christianity is inherently intolerant. But this confuses exclusivism with intolerance. Polytheism is not exclusive, but it can be intolerant as it was at the time of Diocletian’s persecution. Christianity is exclusive, but it can be tolerant

Drake realizes that the developments later in the fourth century and in the centuries to follow put into question his arguments about Constantine’s policy and Lactantius’ doctrine. How is one to reconcile the principles set forth by Lactantius with the actual practice of the bishops and magistrates in what had become a Christian state? In response Drake offers a useful distinction. Intolerance is a theological issue, coercion a political matter. In other words, it was not Christian theology that led, for example, to laws prohibiting pagan sacrifices, but the effort of the emperors to mandate a Christian society. 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αναδημοσιεύσεις, Δύση, Ρωμανία, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἀνάληψη

08_a_8bit_pe-ic8-ds2-q2

Posted in βυζαντινή τέχνη, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Τὰ τὰμ-τὰμ τοῦ Συντηρητισμοῦ

Τὸ Σαρφάιφορ (ἔτσι τὸ λέει ἕνα παιδάκι) ἐπιβεβαιώνει τὴ Δεξιά.

Ένας άνθρωπος σε μια πρωτόγονη κατάσταση με ελάχιστους πόρους και εξαρτώμενος από την φύση (χωρίς τεχνολογία), πως θα φερόταν; Θα επικοινωνούσε με τους συνανθρώπους του με ευγένεια και πειθαρχία ώστε να καταφέρει να επιβιώσει; Θα συνεργαζόταν αρμονικά με τον κοινωνικό του περίγυρο ώστε να εξασφαλίσει την δική του ζωή, της οικογένειάς του, και της κοινότητας που ζει;

Υπάρχουν δύο βασικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Η πρώτη έχει δοθεί τον 16ο αιώνα από τον Άγγλο ΦιλόσοφοΤόμας Χομπς, και φοβάμαι ότι δεν θα αρέσει στους αριστερούς αναγνώστες του κειμένου: Ο άνθρωπος είναι κτήνος, κυριευμένος από τα πάθη του, οδηγούμενος από τα πιο σκοτεινά του ένστικτα. Λόγω της ανθρώπινής του φύσης, ψάχνει συμμαχίες. Βασίζεται στον Θεσμό της παραδοσιακής πυρηνικής οικογένειας, χτίζει δεσμούς με τους συγγενείς του ώστε να προστατεύονται όλοι μεταξύ τους, διευρύνει την οικογένεια σε ομάδα, χωριό, φυλή, Έθνος ώστε να αποκτήσει παραπάνω ισχύ και να επιβιώσει έναντι άλλων εχθρικών ανταγωνιστικών ομάδων, διατηρεί και αυξάνει την Ιδιοκτησία του (τόσο την προσωπική όσο και την Εθνική) ώστε να έχει πόρους και εφόδια να επιβιώσει αυτός και τα τέκνα του. Φροντίζει ώστε το Έθνος του να είναι ισχυρό μέσω της συνοχής: Κοινή γλώσσα , μία θρησκεία, ίδιες παραδόσεις, μοναδική κουλτούρα με τοπικές ιδιαίτερες εκφράσεις.

Η παραπάνω απάντηση αποτελεί την Δεξιά θεώρηση των πραγμάτων που βασίζεται στον Ρεαλισμό (και για κάποιους τον «αφόρητο κυνισμό»).

Στον αντίποδα  ο Ελβετός φιλόσοφος  Ζαν-Ζακ Ρουσσώ , ο οποίος θεωρούσε ότι ο άνθρωπος έχει από την φύση του «ευγενή» χαρακτηριστικά,  τα οποία έχουν εκφυλιστεί λόγω του Θεσμού της Ιδιοκτησίας. Επειδή ο άνθρωπος είναι ευγενικό όν […], και έχει φυσική ροπή προς την Ισότητα και την ειρηνική συνύπαρξη με άλλους συνάνθρωπούς του, μπορεί να αυτό-περιορίζεται καταλαβαίνοντας από μόνος του τα όρια που πρέπει να έχει η ελευθερία του, ώστε να μην ενοχλεί τον συνάνθρωπό του.

ο άνθρωπος όταν πλησιάζει πρωτόγονες καταστάσεις ξεγυμνώνει τα πιο άγρια ένστικτά του. Ζήλιες, επιθετικός ανταγωνισμός, μάχη για την ατομικότητα του καθενός, κρύψιμο ιδιοκτησίας (φαγητού) για ιδία χρήση σε βάρος της ομάδας, κλίκες που συνωμοτούν έναντι παιχτών ή άλλων κλικών, επίκληση της ομάδας όταν υπάρχει συμφέρον και μετά προδοσία της ομάδας όταν αλλάζουν οι περιστάσεις κ.ο.κ.

Ο δρόμος της Δεξιάς είναι ο σωστός, επειδή βασίζεται στον Ρεαλισμό και ουχί στον ανέφικτο Ουτοπισμό:

«Φραγκέψαμε», ποὺ ἔλεγε κάποιος θεολόγος, καὶ γελάγαμε μὲ τὴν Ν. Ἀλλὰ ναί. Δηλαδή, ὄχι: Ὄχι ὅτι περίμενες ἀπὸ Δεξιοὺς Συντηρητικοὺς νὰ εἶναι χριστιανοὶ καὶ Ἑλληνορωμαῖοι. Οἱ ἄνθρωποι συντηρητικοὶ εἶναι, μεταφέρουν ἐδῶ διαμάχες τῆς Δύσης. Χὸμπς ἢ Ρουσώ. Ὁ Ἄνθρωπος εἶναι ἢ θηρίοκαλὸς σὲ κάποια «ἀρχικὴ»(!) πρωτόγονη κατάσταση. Ἤ: ὁ ἄνθρωπος εἶναι «ἀνορθολογικὸς» (μὲ τυφλὰ πάθη καὶ ὀρέξεις)  ἢ «ἔλλογος» (ὀρθολογιστής) = (!) «καλός / πεπολιτισμένος» (ἐνῶ ὁ ἀνορθολογικὸς εἶναι ἀπολίτιστος καὶ κακός…).

Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι οἱ «Συντηρητικοὶ» ἐπιθυμοῦν νὰ παρουσιαστοῦν ὡς στοχαστὲς στὸ γήπεδο (γιατὶ περὶ ἀρένας πρόκειται) τῆς Διανόησης ὑπερασπιζόμενοι τόν (κατ’ ἀνάγκη) ἀστόχαστο πρωτογονισμό (ὁ ὅρος πρωτογονισμός δὲν χρησιμοποιεῖται ἐδῶ ἀξιολογικῶς) τῆς βίας-δύναμης-ὁμάδας. Σὰν νὰ λές πολεμῆστε γιὰ τὴν εἰρήνη, ἢ συνουσιαστεῖτε ὑπὲρ τῆς παρθενίας. Δὲν γίνεται. Δὲν ὑπάρχει ὁ οὔγκανος στοχαστής, γιατὶ -καταρχήν- δὲν ὑπάρχει πλέον ἐπιστροφὴ στὴν πρωτόγονη κατάσταση, ὅπου ἀποδεικνύονται ὅλα ξεκάθαρα, οὔτε «καθαρὴ ἀνθρώπινη φύση». Ὅσο ἀποτυγχάνουν τὰ ὁράματα ἔμφυτης καλοσύνης καὶ προόδου, ἄλλο τόσο φιλοσοφικὰ ἀβάσιμα εἶναι τὰ ἐγωιστικὰ γονίδια ἢ ἡ πολιτικὴ θεσμοθέτηση τῆς φυσικῆς ἀνισότητας.

Οἱ Συντηρητικοὶ δὲν καταλαβαίνουν τὴ σχέση Βίας (σκληρότητας κ.λπ.) καὶ Πολιτισμοῦ. Ἀντιστρέφουν τὴν Οὐτοπία σὲ κάτι ποὺ εἶναι πάλι Οὐτοπικὸ ἀρνούμενοι τὸ ὄνομα αὐτὸ καθεαυτὸ τῆς Οὐτοπίας, καὶ κάνουν ἔτσι μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἡ Ἀριστερὰ ἀπέκτησε copyright στὴν λέξη οὐτοπία. Ἀπὸ ἀντίδραση. Ἀλλὰ ἤδη, μιὰ ἡρωικὴ συνειδητοποίηση τοῦ πρωτογονισμοῦ εἶναι ἀνέφικτη.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀπαραίτητα κακὸς ὅταν σκοτώνει οὔτε ἀπαραίτητα καλὸς ὅταν ἀγαπᾶ. Οἱ κλίκες καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς δὲν εἶναι καταστάσεις πρωτόγονες. Ὑφίστανται παντοῦ, πάντα -δὲν ἀκυρώνουν τὴν ἐκλέπτυνση, τοὺς καλοὺς τρόπους καὶ τὴν ὑψηλὴ αἰσθητική, οὔτε τὸ ἀντίστροφο. Ὁ ἀνορθολογισμὸς καὶ ὁ ὀρθολογισμὸς δὲν εἶναι ζητήματα τόσο ἁπλὰ ὅσο φαντάζουν στὸ θέατρο σκιῶν τῶν Συντηρητικῶν καὶ τῶν «Ἀνοιχτόμυαλων» Προοδευτικῶν.

Κι αὐτὰ τὰ περὶ ἔθνους καὶ οἰκογένειας φανερώνουν ἀσχετοσύνη περὶ τὴν Ἱστορία, ἀσχετοσύνη ποὺ ἀγνοεῖ ὅτι μιὰ χαρὰ στὴν πράξη συμβάδιζε ὁ κομμουνισμὸς μὲ τὸν ἐθνικισμὸ στὴν Κίνα, τὴν ΕΣΣΔ, τὴν Ἀλβανία, τὴν Κούβα. Μόνο ἔνδειξη ἄγνοιας τῆς ἱστορίας εἶναι τὸ νὰ θεωρεῖται γενικὰ Ἀριστερὴ ἰδέα ἡ ἐναντίωση στὸ Στρατὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὸν μεγάλο βαθμὸ στρατιωτικοποίησης τῆς ΕΣΣΔ (ἐξοπλισμοὶ κ.ἄ.). Μόνο ἔνδειξη ἄγνοιας εἶναι νὰ νομίζεις, οὔτε λίγο οὔτε πολύ,  ὅτι τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα εἶχαν γκέι πράιντ, καὶ μόνο συντηρητικὴ ἀσχετοσύνη ὑποδηλώνει ἡ ἄγνοια τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ ΕΣΣΔ ἀκύρωσε σὲ 1-2 δεκαετίες ὅλα τὰ «προοδευτικὰ» μέτρα περὶ (κατά) οἰκογένειας. Δηλαδή, οἱ συντηρητικοὶ ἕλληνες Δεξιοὶ συγχέουν τὴν δυτικὴ καὶ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ μὲ τὴν μόνη κυβερνώσα Ἀριστερὰ (τῆς περιόδου 1917/1945-1989) γενικά. Οἱ Ἰδέες εἶναι καταρχὴν Λάβαρα κι ἔπειτα Περιεχόμενα χρήζοντα διαρκῶς ἑρμηνευτῶν τους οἱ ὁποῖοι ὑποχρεοῦνται νὰ ἔχουν ἀξιώσεις ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας. Ἀντὶ νὰ δεχτοῦν κάτι τέτοιο οἱ ὁμοϊδεάτες τοῦ ἄρθρου, φτιάχνουν κάτι μονομερεῖς κοσμοαντιλήψεις βασιζόμενοι στὴν ὄντως ἐλεεινὴ Ἀριστερὰ τῆς παρακμιακῆς μεταπολιτευτικῆς / μεταπολεμικῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς μετασοβιετικῆς Δύσης. Ἀλλὰ ἡ Ἑλλάδα εἶναι καὶ ἦταν ἐπαρχία, ὁπότε ὁ Νεοέλληνας ποὺ διάβασε γιὰ τὴν καταγωγή τῆς οἰκογένειας ἢ πιστεύει πὼς ὑφίσταται εὐγενὴς ἄγριος δὲν διαφέρει κατὰ πολὺ ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους του.

Posted in φιλοσοφίες, Δεξιά | Tagged , | 1 σχόλιο

Μὰ ποιὸς τὰ γκρέμισε;

Παλιὲς φωτογραφίες τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ διαδικτυακὴ ὁμάδα ποὺ ἔχει ἄπειρες φωτογραφίες (μὲ… δισεκατομμύρια ὄψεις μιναρέδων σὲ ἁρπαγμένες ἐκκλησίες) τῆς «ἀνώτερης, πολυπολιτισμικῆς» Σελανὶκ σὲ σύγκριση μὲ τὴν βαρετή, κακομούτσουνη καὶ στενόμυαλη Θεσσαλονίκη μετὰ τὸ 1912.

ποιὸς καλέ;B

Ρωτᾶ ὁ ἄνθρωπος, ποιὸς γκρέμισε τὰ τείχη μεταξὺ 1908-1912, καὶ ἡ απάντηση εἶναι ἕνα τεράστιο βουβὸ λατινικὸ Ἐρωτηματικό. Κανεὶς δὲν ξεύρει στὶς Παλιὲς Φωτογραφίες τῆς Θεσσαλονίκης (χιλιάδες τὰ μέλη), ποὺ ὅλα τὰ ξέρουν, π.χ. πῶς λεγόταν τὸ τάδε τζαμὶ καὶ πῶς ὁ χότζας του.

Μήπως τὰ γκρέμισαν οἱ Βησιγότθοι, τὰ βυζαντινὰ τείχη; Μήπως οἱ Ἀπάτσι; οἱ Ζουλού; Μήπως οἱ Βυζαντινοὶ ὥστε νὰ ρίξουν τὸ φταίξιμο στοὺς φιλεύσπλαγχνους Τούρκους; Γιατὶ, εἴτε ὁ Χασὰν πασὰς τὰ γκρέμισε εἴτε ὁ Ἀμπντούλ, δὲν τὰ γκρέμισε ὡς ἄτομο-Χασὰν ἢ ἄτομο-Ἀμπντούλ, ἀλλὰ ὡς Ὀθωμανικὴ Ἐξουσία, δηλαδή σὲ κάθε περίπτωση Τοῦρκοι Μουσουλμάνοι τὰ γκρέμισαν. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι κοινότοπο μυστικό.

Ψάχνει κάποιος νὰ βρεῖ ἀναρτήσεις μελῶν στὴν Ὁμάδα γιὰ τὴ ἀρχιτεκτονικὴ-καλλιτεχνικὴ συμφορὰ τοῦ γκρεμίσματος τῶν βυζαντινῶν τειχῶν τῆς Θεσσαλονίκης, παραλιακῶν καὶ ἀνατολικῶν-δυτικῶν, καὶ δείγματα θλίψης (ξέρετε, τὰ προσωπάκια, σχόλια…): Ἐλάχιστες ἢ καμμία. Ὅ,τι ἔκαμαν οἱ Ὀθωμανοὶ ἦταν καλῶς καμωμένο. Συμπεριλαμβανομένου τοῦ γκρεμίσματος τῶν τειχῶν τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας. Σκασίλα τους. Καλὰ νὰ πάθετε κι ἐσεῖς καὶ τὰ μνημεῖα σας, ὁρισμένοι θὰ μονολογήσουν.

Ὅ,τι ἔγινε μετὰ τὸ 1912 εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς βαρβαρότητας καὶ τοῦ ἐγγενοῦς ρατσισμοῦ τῶν Ἑλλήνων. Μὲ τὸ γκρέμισμα τῶν τειχῶν (καὶ τὴν καταστροφὴ ἐπιγραφῶν, πυλῶν, καλλιτεχνημάτων) ἡ πόλη ἀνάσανε, καὶ ἦρθε φρέσκος ἀέρας, ἐνῶ μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἑνὸς νεκροταφείου (= πηγῆς ἀσθενειῶν στὸ διηνεκές) ἀπὸ τὴ μέση τῆς πόλης (τὸ 1930, ἡ πόλη ἤδη εἶχε ἐπεκταθεῖ ἀνατολικότερα) ἡ πόλη ἔπαθε μεγάλο κακό.

Ἄλλο ἂν ὄντως ἡ ἀπομάκρυνση δὲν ἔπρεπε νὰ γίνει ἔτσι, βάρβαρα, ἀπάνθρωπα, κι ἀπὸ Κατακτητές.

Πείραζε πολὺ τοὺς Ὀσμανοὺς νὰ ἄφηναν ἥσυχα τὰ ἀνατολικὰ καὶ δυτικὰ τείχη, λὲς καὶ δὲν εἶχε ἀρκετὴ ἅπλα ἡ πόλη γιὰ νὰ ἐπεκταθεῖ. Βεβαίως, δὲν γκρέμισαν κανένα ἄθλιο κι ἀσήμαντο ἀρχιτεκτονικὰ κατασκεύασμά τους. Τὰ βυζαντινὰ τείχη, ὅμως.. μόλις 4 χρόνια προτοῦ προλάβουμε νὰ τὰ διασώσουμε, τὰ γκρέμισαν.  Δὲν θὰ ἦταν πολὺ ὄμορφο ἂν ὑπῆρχαν αὐτὰ τὰ τείχη, οἱ πύλες κ.λπ.; Δὲν θὰ ἦταν ὡραῖα, ὅπως στὴν Ἄνω Πόλη; Τέτοια ἐρωτήματα γιὰ ἀρκετοὺς ἀπὸ τοὺς νοσταλγοὺς τῶν μιναρέδων στὶς ἐκκλησίες μας εἶναι ἀδιανόητα.

Ποιὸς τὰ γκρέμισε, λοιπόν; Μὰ ποιός; Ἀναπάντητο τὸ ἐρώτημα γιὰ τὶς Παλιὲς Φωτογραφίες τῆς سلانیك. Ὁπότε, περνᾶμε σὲ ἄλλα, πιὸ ἐνδιαφέροντα ζητήματα.

Καί, πρὸς ἀποφυγὴ παρεξηγήσεων, δὲν ἀποδίδω κἂν κακὲς προθέσεις. Ἀναφέρομαι σὲ μιὰ ἀφέλεια μέχρι τύφλωσης καὶ μιὰ ἐξιδανίκευση λόγῳ ἄγνοιας. Οἱ Ἕλληνες βλέπουν τὸ παρελθόν τους καὶ τὸν τόπο τους ὄχι ὡς Ἕλληνες, ἀλλὰ σὰν νὰ ἦταν δυτικοὶ περιηγητὲς τοῦ 19ου αἰ., παθιασμένοι μὲ τὴν λάγνα κι ἐξωτικὴ ὀσμανικὴ Ἀνατολή.

Posted in πολυπολιτισμός, Θεσσαλονίκη, Ρωμανία, Τούρκοι, βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Τὸ λουτρὸ τοῦ σχισματικοῦ ἐπισκόπου

Σισίννιος, ὁ ἐπίσκοπος τῶν Ναυατιανῶν, καὶ μαθητὴς τοῦ θεουργοῦ καὶ συνεργάτη τοῦ Ἰουλιανοῦ, Μάξιμου τοῦ Ἐφέσιου:

Τὴν δὲ δίαιταν ἦν οὐ λιτός, ἀλλ’ ἐν ἄκρᾳ σωφροσύνῃ πολυτελεῖ ταύτῃ ἐκέχρητο, τρυφῶν τε ἐν ἐσθῆτι λευκῇ καὶ δὶς τῆς ἡμέρας ἐν λουτροῖς δημοσίοις λουόμενος διετέλει. καί ποτε ἐρομένου αὐτόν τινος, τοῦ χάριν ἐπίσκοπος ὢν δὶς λούοιτο τῆς ἡμέρας, ‘ἐπειδὴ τρίτον οὐ φθάνω’ ἀπεκρίνατο.

Σωκράτης Σχολαστικός, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. G. C. Hansen, 345.15-19 (6, 22, 3-4)

“Sisinnius was accustomed to indulge himself by wearing white garments, and by bathing twice a day in the public baths. And when someone asked him why he, a bishop, bathed himself twice a day, he replied: ‘Because you do not give me time for three baths’.”

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Τὸ πάρσιμο

τῆς Ἱστορίας. Πράγματι. Οἱ σημερινοὶ πενηντάρηδες Ἀριστεριστὲς ποὺ βγάζουν φιρμάνια ἀποεθνοποίησης ἀπὸ τὰ πασαλίκια τῶν Ὑπουργείων Παιδείας κ.λπ. ὅπου κάθονται, ἔχουν ἁρπάξει -καὶ βιάσει- τὴν Ἱστορία.

ἡ ἁρπαγὴ τῆς Περσεφόνης

Προσέξτε τὸν παλιμπαιδισμὸ καὶ τὸ σεληνιακὸ τοπίο. Ἂν δὲν γίνετε σὰν αὐτὰ τὰ μικρὰ παιδιά, ἀθῶα, δὲν θὰ μπεῖτε ποτὲ στὸν οὐρανοξύστη.

Posted in Αριστερά | Tagged , , | Σχολιάστε

Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (22-5-381) – Μιὰ μέρα στὴν Ἀλεξάνδρεια τοῦ 339 μ.Χ.

Ἡ Β’ Οἰκουμενική, ποὺ ἀσχολήθηκε μὲ τὰ ἀπομεινάρια τῶν Ἀρειανιστῶν.

homilies_of_gregory_the_theologian_gr-_5102c_f_723

Ὅπως συνηθίζεται, κάθε ἀναφορὰ σὲ Οἰκουμενικὲς Συνόδους προκαλεῖ ἀμέσως: πρῶτον, δυσπιστία γιὰ τὴν αὐθεντία της καὶ τὴν ὁποιαδήποτε ἐγκυρότητά της, δεύτερον, ἀναφορὰ σὲ φανταστικοὺς βυζαντινούς καισαροπαπισμούς, καί, τρίτον, ἀνθρωπιστικὴ καταγγελία τοῦ δράματος ποὺ ἔζησαν οἱ δύστυχοι καταδικαζόμενοι καὶ κατονομαζόμενοι ὡς «αἱρετικοί», ἐν προκειμένῳ οἱ Ἀρειανιστές, ποὺ τότε εἶχαν ἤδη διασπαστεῖ σὲ Ἀνόμοιους (ἡ ἀρχικὴ τάση τῶν Ἀρειανιστῶν: ὁ Χριστὸς εἶναι ἀνόμοιος μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα καὶ δὲν ἔχει ὅμοια οὐσία οὔτε ἴδια οὐσία μὲ αὐτόν), Ὁμοιουσιανούς (ὁ Χριστός εἶναι ὅμοιος μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα καὶ ἔχει ὅμοια ἄλλα ὄχι ἴδια οὐσία μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα), Ὁμοίους (ὁ Χριστὸς εἶναι ὅμοιος μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα ἀλλὰ δὲν ἔχει οὔτε ὅμοια οὐσία οὔτε τὴν ἴδια οὐσία μὲ τὸν Θεὸ-Πατέρα), Μακεδονιανοὺς καὶ Ἀπολιναριστές (ἀρνητὲς τῆς θεότητας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος).

Ὅμως, αὐτὴ ἡ δυσπιστία καὶ ἡ ἀνθρωπιστικὴ καταγγελία βασίζονται στὴν σύγχρονη τάση νὰ θεωροῦμε τὸν «αἱρετικὸ» ἐκ προοιμίου, δηλ. χωρὶς ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα, ἀδικημένο. Τέτοια στερεότυπα καὶ ἀραχνιασμένες προκαταλήψεις περὶ τοῦ Ἄλλου ὡς Θύματος δὲν εἶναι παρὰ ἡ μὲ ἀντίθετα πρόσημα ἰδέα ὅτι ὁ Ἄλλος εἶναι Σατανᾶς. Ὡς ἐκ τούτου, μόνο ἡ κάθε φορὰ συγκεκριμένη ἐξέταση ἐπιτρέπει νὰ ἀποφανθοῦμε σὲ ποιὸ βαθμὸ ὁ ἑκάστοτε Ἄλλος ἦταν θύμα ἢ θύτης.

Στὴν πραγματικότητα, οἱ Ἀρειανιστὲς ὅπου κι ὅποτε μπόρεσαν, βασιζόμενοι στὴν αὐτοκρατορικὴ ἐξουσία, ἐξαπέλυσαν διωγμοὺς πρὸς τοὺς Ὀρθόδοξους, ἡ δριμύτητα τῶν ὁποίων μόνο μὲ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ. Στοὺς διωγμοὺς αὐτοὺς συνεπικουρήθηκαν ἀπὸ Ἐθνικοὺς καὶ Ἰουδαίους. Ἂν κάτι μένει ἀναπάντητο καὶ ἀσχολίαστο ἀπὸ ὅλους τοὺς λαλίστατους καὶ φλύαρους φιλοαιρετικοὺς «ἐκκλησιολόγους-ἐρευνητές» τοῦ 20οῦ καὶ 21ου αἰ. (ποὺ συχνὰ κατακρίνουν τὸν «ἐξουσιομανὴ Ἀθανάσιο») φιλοαιρετικοὺς μόνο γιὰ λόγους ἐναντίωσης στὴν τωρινὴ Ἐκκλησία-  εἶναι πῶς στὸ καλὸ «τύγχανε» καὶ ὁποτεδήποτε κατὰ τὸν 4ο αι. συγκρούστηκαν βίαια ὅλοι μὲ ὅλους (Ὀρθόδοξοι, Αἱρετικοί, Ἰουδαῖοι, Ἐθνικοί), καὶ μάλιστα ἐπὶ βασιλείας μὴ ὀρθόδοξου αὐτοκράτορα, τότε πάντα οἱ Ὀρθόδοξοι ἔβρισκαν ἀντιμέτωπους καὶ σύμμαχους ὅλους τοὺς ἄλλους (Αἱρετικούς, Ἐθνικούς, Ἰουδαίους) χωρὶς νὰ ἔχουν προκαλέσει κανέναν. Γιατὶ, τὸ νὰ ἑνώνονταν Ἰουδαῖοι, Ἐθνικοὶ καὶ Ἀρειανιστὲς κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἐπὶ βασιλείας ὀρθόδοξου αὐτοκράτορα, αὐτὸ τὸ καταλαβαίνω πολὺ καλά -ἀλλὰ δὲν συνέβη. Ποτέ, γιὰ παράδειγμα, δὲν ἑνώθηκαν σὲ βίαια ἐπεισόδια Ἰουδαῖοι καὶ Ὀρθόδοξοι κατὰ Ἐθνικῶν ἢ Αἱρετικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι κατὰ Ὀρθόδοξων καὶ Ἐθνικῶν. Τὰ παρακάτω παραδείγματα ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια τοῦ 339, τοῦ 356 καὶ τοῦ 374 μ.Χ. εἶναι σαφέστατα καὶ ἐπεξηγηματικότατα.

α. Τὸ 339, ὁ ἀρειανιστὴς αὐτοκράτορας Κωνστάντιος Β’ προσπάθησε αὐθαίρετα κι ἐξωεκκλησιαστικὰ νὰ ἐπιβάλει τὸν ἀρειανιστὴ Γρηγόριο ἀπὸ τὴν Καππαδοκία ὡς ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρείας καὶ νὰ ἐκδιώξει τὸν Μέγα Ἀθανάσιο. Τότε, οἱ Ὀρθόδοξοι συγκεντρώθηκαν στὶς ἐκκλησίες τῆς Ἀλεξάνδρειας γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὴν κατάληψή τους ἀπὸ τοὺς Ἀρειανιστές. Ὁ ἔπαρχος τῆς πόλης Φιλάγριος συγκέντρωσε ἕνα πλῆθος ἀπὸ Ἐθνικούς, Ἀρειανιστὲς καὶ Ἰουδαίους, τοὺς ἐξόπλισε μὲ ξίφη καὶ ρόπαλα καὶ τοὺς κατηύθυνε ἐναντίον τῶν Ὀρθόδοξων ποὺ βρίσκονταν στὶς ἐκκλησίες τους. Ἡ ἐκκλησία τοῦ Διονυσίου μαζὶ μὲ τὸ βαπτιστήριό της κάηκαν ἀπὸ αὐτούς. Στὸ βαπτιστήριο, προτοῦ αὐτὸ καεῖ, Ἐθνικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι ξεγυμνώνονταν μόνοι τους καὶ βούταγαν στὸ νερὸ προκειμένου νὰ διακωμωδήσουν μὲ βωμολοχίες τὴν τελετὴ τοῦ βαπτίσματος. Οἱ εὑρισκόμενοι στὴν ἐκκλησία ὀρθόδοξοι μοναχοὶ φονεύονταν ἢ τραυματίζονταν. Στὴν ἁγία τράπεζα, οἱ Ἐθνικοὶ θυσίασαν πτηνὰ συνοδείᾳ ὕμνων στοὺς θεούς τους καὶ ὕβρεων πρὸς τὸ Χριστό. Οἱ χριστιανικὲς Γραφὲς ποὺ οἱ Ἐθνικοὶ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι βρῆκαν στὴν ἐκκλησία κάηκαν ἀπὸ αὐτούς. Ὁρισμένοι Ἐθνικοὶ συνέλαβαν ἀφιερωμένες παρθένες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς ἐξεβίαζαν ὥστε νὰ βλαστημήσουν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ ποινῇ θανάτου ἢ σοβαροῦ τραυματισμοῦ. Παράλληλα, ἔγινε λεηλασία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ οἴνου καὶ ἐλαίου, καὶ ἁρπαγὴ θυρῶν καὶ κιγκλιδωμάτων. Οἱ Ἐθνικοὶ μετέφεραν στὸ ναὸ τῆς Τύχης τὶς λυχνίες τῆς ἐκκλησίας, καὶ ἄναψαν τοὺς κηροστάτες τῆς ἐκκλησίας μπροστὰ στὰ ἀγάλματά τους. Τέλος, ἀφότου οἱ ἐκκλησίες περιῆλθαν στὴν κατοχὴ τοῦ ἀρειανιστῆ ἐπισκόπου Γρηγορίου, ἀπὸ κάποιον συντάχθηκε ἕνα δῆθεν πάνδημο ψήφισμα πρὸς τὸν Κωνστάντιο, τὸ ὁποῖο συνυπέγραψαν καὶ οἱ ἐπίτροποι τῶν παγανιστικῶν ναῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας. Τὸ ψήφισμα αὐτὸ ζητοῦσε οὐσιαστικὰ τὴν ἐξορία ἢ τὴ θανάτωση τοῦ Ἀθανάσιου:

σάρωση2699

σάρωση2700

σάρωση2701

σάρωση2702

β. Παρόμοια ἀντιορθόδοξη συμμαχία Ἐθνικῶν καὶ Ἀρειανιστῶν ἔλαβε χώρα ξανὰ ἐπὶ βασιλείας τοῦ ἀρειανιστῆ Κωνστάντιου Β’ τὸ 356. Παρακινούμενοι ἀπὸ ἔμπιστους ἀξιωματούχους τοῦ Κωνστάντιου, καὶ συμμαχώντας μὲ τοὺς Ἀρειανιστές, οἱ Ἐθνικοὶ εἰσόρμησαν μὲ πέτρες καὶ ξύλα στὸ Καισάρειο, λιθοβόλησαν καὶ χτύπησαν ὅσους Ὀρθόδοξους βρῆκαν ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας. Ἔπειτα, ἅρπαξαν τὴν ἁγία τράπεζα, τὰ βῆλα, τὰ καθίσματα καὶ τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο, τὰ ἔβγαλαν ἐκτὸς τῆς ἐκκλησίας καὶ τὰ ἔκαψαν. Κατόπιν,  ἄναψαν λιβάνι δοξάζοντας τοὺς θεούς. Τέλος, προσπάθησαν νὰ θυσιάσουν ἕνα μοσχάρι ποὺ βρῆκαν στοὺς κήπους τοῦ Καισάρειου:

σάρωση2704

σάρωση2705

γ. Ἀντίστοιχα ἔκτροπα προκάλεσαν Ἐθνικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι τὸ 374 στὴν Ἀλεξάνδρεια (ὅταν βασίλευε ὁ ἀρειανιστὴς Βάλης) σὲ βάρος τοῦ ὀρθόδοξου Πατριάρχη. Ἐθνικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι, μὲ τὴν παρότρυνση ἑνὸς αὐτοκρατορικοῦ διοικητῆ, συγκεντρώθηκαν ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεωνᾶ, ὅπου βρισκόταν ὁ ὀρθόδοξος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Πέτρος. Ὁ διοικητὴς ἀπείλησε μὲ ἐξορία τὸν Πέτρο. Μετὰ τὴν ἀποχώρηση τοῦ τελευταίου, τὸ πλῆθος εἰσέβαλε στὴν ἐκκλησία καὶ διακωμώδησε τὴ χριστιανικὴ θρησκεία μὲ χορούς, ὕμνους στοὺς θεοὺς κ.λπ., ἐνῶ ἐπιτέθηκε σὲ ὅσους Χριστιανοὺς παρευρίσκονταν ἐκεῖ (Θεοδώρητος Κύρου, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. Parmentier-Bidez, 246.24-247.4· 247.12-15· 249.15-252.9 (κεφάλαια 4, 19-22)).

σάρωση0596b

Ἀρειανιστὲς καῖνε ἐκκλησία Ὀρθοδόξων. Χειρόγραφο τοῦ 9ου αἰ.

 

Ἐγκλήματα «κατατρεγμένων Αἱρετικῶν» μαζὶ μὲ «Ἕλληνες» (= Ἐθνικούς), ποὺ ἤδη (!) «ὑφίσταντο διωγμὸ» (τόσο βαρὺ ὥστε βιαιοπραγοῦσαν μὲ τὴν παρότρυνση τῆς ἐξουσίας), καὶ Ἰουδαίους τῆς Ἀλεξάνδρειας, ποὺ κι αὐτοὶ θὰ φιλοῦσαν ὑπέροχα, καὶ ἔκαναν γιουρούσια σὲ ἐκκλησίες μαζὶ μὲ τοὺς πρώτους δύο -χωρὶς νὰ τοὺς ἔχουν πειράξει οἱ Ὀρθόδοξοι, λίγες δεκαετίες μόλις μετὰ τὴ λήξη τοῦ Μεγάλου Διωγμοῦ.

Καταχωνιασμένα καὶ ἀποσιωπημένα ἐγκλήματα, μὴν τυχὸν φανεῖ τί εἴδους  ἄνθρωποι ἦταν οἱ πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τὸν 4ο αἰ., καὶ μὴν τυχὸν μετριάσουν ὁρισμένοι τὴ δῆθεν «μέριμνά τους γιὰ τὰ θύματα τῆς Ἱστορίας«, τὰ ὁποῖα στὴν πραγματικότητα ἦταν θύτες ποὺ «ἤθελές τα καὶ παθές τα» κατόπιν.

Τί ἐννοοῦν ὅσοι κάνουν λόγο γιὰ τὴν «καταπίεση» ἐξαιτίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων;; Ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μένει ἀναπάντητη στὸ διηνεκὲς ἡ ἐπιθετικότητα τῶν Ἀρειανιστῶν καὶ τῶν Ἐθνικῶν (καὶ τῶν Ἰουδαίων) -αὐτὸ ἐννοοῦν. Ὅποιος, λοιπόν, προφέρει μὲ εὐχαρίστηση τὰ ὀνόματα «Ὑπατία» (415 μ.Χ.), «Σεραπεῖο» (392), ἂς ἔχει ὑπόψη του τί συνέβαινε πρὶν ἀπὸ τὸ Σεραπεῖο καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν Ὑπατία.

Ἐπαναλαμβάνω ὅτι τέτοιες συμμαχίες δὲν ἔλαβαν χώρα ἐνόσω βασίλευε κάποιος Ὀρθόδοξος αὐτοκράτορας, ὁ ὁποῖος «καταπίεζε» τοὺς μὴ Ὀρθοδόξους ὥστε οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι νὰ ἔχουν «τὸ φυσιολογικὸ δικαίωμα» νὰ σφάζουν. Ἀλλὰ ἔλαβαν χώρα στὰ πρῶτα χρόνια μετὰ τὸν Μ. Κωνσταντίνο καὶ ἐπὶ μὴ ὀρθόδοξου αυτοκράτορα.

Μάλιστα, ὑπῆρχε ἄμεση σχέση μεταξὺ Ἀρειανιστῶν καὶ Ἐθνικῶν. Ὁ ἀκραῖος Ἀρειανιστὴς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Νικομήδειας -ποὺ κατέτρεχε τὸν Μ. Ἀθανάσιο- ἦταν ἐξ ἀγχιστείας συγγενὴς τοῦ διώκτη τῶν Χριστιανῶν αὐτοκράτορα Λικίνιου, ἐνῶ ἡ Βασιλίνα, ποὺ ἐπηρέαζε τὸν Κωνσταντίνο ὥστε αὐτὸς νὰ ἀκυρώσει ἄτυπα καὶ κατοπινὰ τὴν καταδίκη τῶν Ἀρειανιστῶν ποὺ ὅρισε ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ (Σύνοδος τῆς Νίκαιας) τὸ 325, ἦταν μητέρα τοῦ χριστιανοφάγου Ἰουλιανοῦ καὶ συγγενὴς τοῦ προαναφερθέντος Ευσέβιου.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμανία, ανθρωπισμός, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 24 Σχόλια

ὁ Ἀργύρης Ἑφταλιώτης γιὰ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο (1901).

Ἔτσι:

Ἑφταλιώτης Κωνσταντίνος2

Λίγο τοὺς ἔνοιαζε, καὶ τὸν Βολταῖρο καὶ τὸν Γίββωνα, γιὰ τὴν ἐπιβίωσή μας· καὶ λίγο τοὺς νοιάζει καὶ σήμερα, τοὺς Ἑλλαδοπιθήκους τους, ἐννοῶ.

Ἀποφαίνονταν αὐτοὶ οἱ δυὸ σὲ τί μεγάλη βαρβαρότητα πέσαμε λόγῳ τοῦ Κωνσταντίνου καὶ τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ του. Ἄλλο ἂν ἐμεῖς δίχως τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ χωρὶς Χριστιανισμό, θὰ εἴχαμε βουλιάξει σὲ Πέρσες, Ἄβαρους καὶ Ἄραβες, καὶ ἐξαφανιστεῖ, ὡς γλώσσα, ὡς ἔθνος, καὶ ὡς γραμματεία-παιδεία ἀπὸ τότε. Μικρὸ θὰ ἦταν, βέβαια, τέτοιο κακὸ γιὰ τοὺς Γίββωνα κ.ἄ., ἀφοῦ κι οἱ ἴδιοι στὴν ἀντίστοιχη, γερμανικὴ κοσμοχαλασιὰ τῆς δυτικῆς Ρώμης ὀφείλουν τὴν ὕπαρξη & συλλογικὴ ἰδιαιτερότητά τους.

Τουλάχιστον, οἱ μεσαιωνικοὶ Δυτικοὶ ἦταν εἰλικρινεῖς, καὶ στὰ γραπτά τους δὲν κρύβουν μὲ ἀμπελοφιλοσφίες περὶ βαρβαρότητας τὴ μνησικακία ἢ τὴ λύπη τους γιὰ τὴν μεταφορὰ τῆς πρωτεύουσας ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο στὸν ἑλληνικὸ κόσμο καὶ χῶρο.

Καταλήγει στὸν πρόλογο τῆς Ἱστορίας τῆς Ρωμιοσύνης ὁ Α. Ἑφταλιώτης:

Ἑφταλιώτης ξένοι

Σὰ νὰ γράφτηκαν χτές.

Posted in Δυτικοί, Ελλάδα, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου

Ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Β. Φειδᾶ:

σάρωση2713

σάρωση2715

σάρωση2720

Σὲ ὅσους μᾶς θέτουν τὸ δίλημμα «Βυζάντιο ἢ Χριστιανισμός» (καί, ἔτσι, ἀποδεικνύονται ὁλόιδιοι μὲ τοὺς προτεσταντίζοντες τύπου Ἐμ. Ροΐδη), ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θέτουν στοὺς Χριστιανοὺς τέτοια ψευτοδιλήμματα ἔχουν μιὰ ἀνιστορικὴ ἀντίληψη, καὶ κανένα ἵχνος ἱστορικῆς σκέψης καὶ μνήμης. Ἄτομα ποὺ μᾶλλον τηλεμεταφέρθηκαν στὸν 2ο μ.Χ. ἢ καὶ στὸν 1ο αἰ. στὴν πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ συνεπῶς ξέρουν τί εἶναι Χριστιανισμός, ἀφοῦ πρῶτα μπούχτισαν ἀπὸ τὴ γνωστὴ νεοελληνικὴ μετριοκρατία τῶν καλῶν προθέσεων στὴν ὁποία μετεῖχαν καὶ οἱ ἴδιοι. (Στὸν θλιβερὸ μικρόκοσμο τοῦ ἀποβυζαντινοποιημένου Νεοελληνισμοῦ). Στὸ κάτω κάτω τῆς γραφῆς, δὲν μποροῦν νὰ θέτουν τέτοια διλήμματα ἄνθρωποι ποὺ συμμερίστηκαν τὴν ἔσχατη συνωμοσιολογία τῶν πιὸ συντηρητικῶν (μὲ τὴν κακὴ σημασία τῆς λέξης συντηρητικός) χριστιανικῶν στρωμάτων στὴν ἑλλαδικὴ κοινωνία.

Ἐννοεῖται ὅτι ὅσοι δὲν καταλαβαίνουν πῶς γίνεται ἅγιος στὴν Ὀρθοδοξία ὅποιος διέπραξε διάφορα ἐγκλήματα, ἔχουν ἄλλη ἀντίληψη περὶ ἁγιοσύνης ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό. Ἅγιος εἶναι ὁ ἀναμάρτητος, κατ’ αὐτούς. Γιὰ τὸ Χριστιανισμό, ὅμως, ἅγιος εἶναι ὁ μετανοημένος. Εἶναι οἱ ἠθικιστὲς καὶ ὅσοι ἔχουν τὴν Ἐξουσία ὡς Μπαμπούλα, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ χωνέψουν πῶς γίνεται ἅγιος ἕνας φονιὰς καὶ ἡγεμόνας. Ἐννοεῖται ὅτι οἱ ἴδιοι ἠθικιστὲς μποροῦν καὶ παραμποροῦν νὰ χωνέψουν ὅτι πρὸ Κωνσταντίνου, ἐπὶ 300-400 χρόνια, ἀποδίδονταν τιμὲς ἐν ζωῇ θεοῦ (κι ὄχι ἁπλῶς ἅγιου) στοὺς προηγούμενους ρωμαίους αυτοκράτορες. Ἡ παρατηρητικότητά τους καὶ ἡ ἱστορική τους ματιὰ μᾶς ξαφνιάζει. Δυσάρεστα, ἐννοεῖται.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, Ρωμανία, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , | 1 σχόλιο

Ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἀλλαγῆς στὴ σημασία τοῦ «Ἕλλην»

Σὲ προηγούμενη ἀνάρτηση, στὰ σχόλια, ὑποστήριξα ὅτι οἱ ὅροι τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας διατηροῦσαν τὴ σημασία τους στὸ Βυζάντιο παράλληλα μὲ τὴν νέα, ἐκκλησιαστικὴ καὶ ὀρθόδοξη, σημασία ποὺ ἐμφανίστηκε. Αὐτὸ γινόταν ἀναγκαστικὰ ἀκριβῶς ἐπειδή: α’ ἡ βασισμένη στὸ προχριστιανικὸ πρόγραμμα σπουδῶν ἐκπαίδευση δὲν ἔπαυσε νὰ ὑφίσταται ποτὲ στὴ Ρωμανία, β’ ἐπειδὴ δὲν ἔλεγχαν τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα τοῦ Βυζαντίου οἱ μοναχοί (ὅπως παρατηρεῖ ὁ H.-G. Beck κάνοντας τὸν Θ. Ζιάκα νὰ ἐνοχλεῖται μὲ τοὺς «βυζαντινούς σοφιστές»), καὶ γ’ ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ ἐκπαιδευτικὸ αὐτὸ σύστημα πέρασαν ὅλοι οἱ σημαντικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ Πατέρες σὲ ὅλη τὴ βυζαντινὴ Χιλιετία. Παράδειγμα ἀντίστοιχο εἶναι ἡ βυζαντινὴ τέχνη, ποὺ οὔτε ἀρχαία μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ ἀλλὰ οὔτε μεσαιωνική (ὅπως ἡ σύγχρονή της δυτική), δηλαδή ξεκομμένη ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα.

Ἕνα ἄλλο παράδειγμα γιὰ τὸ ὅτι στὴ Ρωμανία ταυτόχρονα καὶ παράλληλα συνυπῆρχαν διαφορετικὲς σημασίες γιὰ τοὺς ἴδιους φιλοσοφικοὺς ὅρους εἶναι ἡ σημασία τοῦ «Έλληνας». Μπορεῖ κανεὶς νὰ βρεῖ τὸ «Ἕλλην» ὡς θρησκευτικὸ ὅρο καὶ ὡς ἐθνοτικό. Γιὰ παράδειγμα, ὁ Μιχαὴλ Ψελλὸς σὲ ἕνα κείμενό του ἀναφέρεται στοὺς Κινέζους ὡς Ἕλληνες, γιατὶ ἔχει ὑπόψη του ὅτι δὲν εἶναι Χριστιανοί. Σὲ ἄλλο του κείμενο, ὅμως, χαρακτηρίζει Ἑλλάδα τὴ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία καὶ Ἕλληνες τοὺς σύγχρονούς του Βυζαντινούς. Ὁ ἴδιος βυζαντινὸς συγγραφέας.

Ἂν ψάξει κάποιος γιὰ τὸν ὑπαίτιο τῆς ἀλλαγῆς αὐτῆς, αὐτὸς εἶναι οἱ θεουργοὶ Νεοπλατωνικοὶ στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰ. καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου. Δὲν εἶναι οἱ Χριστιανοὶ οὔτε οἱ πρὸ Χριστοῦ Ἑβραῖοι:

«Φαίνεται πὼς οἱ πρῶτοι ποὺ χρησιμοποίησαν τὴ λέξη ‘ἑλληνικὸς’ μὲ τὴ θρησκευτική της σημασία ἦταν οἱ ἴδιοι οἱ ειδωλολάτρες. Οἱ παλαιότερες σαφεῖς μαρτυρίες προέρχονται ἀπὸ ἐπιστολὲς ποὺ ἀπευθύνονται στὸν νεοπλατωνικὸ φιλόσοφο Ἰάμβλιχο στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα. […] Θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ κανεὶς ποιὰ λέξη χρησιμοποιοῦσαν οἱ χριστιανοὶ γιὰ τοὺς ειδωλολάτρες πρὶν ἡ λέξη ‘ἑλληνικὸς’ ἀναδειχθεῖ σὲ πάγιο ὅρο, δηλαδὴ συγκεκριμένα πῶς ἀποκαλοῦνταν οἱ ειδωλολάτρες στὰ κείμενα τῶν χριστιανῶν συγγραφέων πρὶν ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ. Τὰ λεξικὰ εἶναι σαφὴ καὶ στὸ σημεῖο αὐτό, ἂν καὶ ἡ σημασία τους δὲν ἐκτιμήθηκε δεόντως. Στὸν Ποιμένα τοῦ Ἑρμᾶ, στὸν Ἱππόλυτο, στὸν Κλήμεντα, στὸν Ὠριγένη καὶ σὲ ἄλλους, ἡ λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὸν ‘εἰδωλολάτρη’ εἶναι  ‘ἐθνικός’, καὶ τὸ ἀντίστοιχο τῆς λέξης ‘ἑλληνισμὸς’ στὴν ὕστερη ἀρχαιότητα εἶναι ‘ἔθνος’ σ’ αὐτὴ τὴν πρώιμη περίοδο» (G. W. Bowerstock, Ὁ Ἑλληνισμὸς στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, σσ. 32-33).

Δηλαδή, ὁρισμένοι λόγιοι Ἐθνικοὶ τοῦ 3ου-4ου αἰ. ὀνόμασαν «Ἑλληνισμὸ» τὴ λατρεία τῶν περσικῶν κι αἰγυπτιακῶν θεῶν (Μίθρας, Ἴσις), τὴν ἀποδοχὴ τῶν Χαλδαϊκῶν Χρησμῶν, καὶ τοιουτοτρόπως δικαιολογοῦνταν στὸν ἑαυτό τους γιὰ τὸ ὅτι προσκυνοῦσαν τὴν Ἀσία. Δὲν ὀνόμασαν οἱ Ἐθνικοὶ αὐτοὶ τοὺς ἑαυτούς τους Έλληνες προκειμένου νὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν ἑλληνικότητα ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό. Ὀνομάζοντας τοὺς ἑαυτούς τους «Έλληνες» προσπάθησαν νὰ δείξουν ὅτι τὰ χαλδαϊκὰ καὶ αἰγυπτιακὰ παραληρήματα (θεουργία, μαγεία κ.λπ.) ἦταν ἡ Οὐσία τῆς ἑλληνικότητας.

Σὲ κάθε περίπτωση, οὔτε οἱ π.Χ. Ἑβραῖοι οὔτε οἱ Χριστιανοὶ τοῦ 3ου-4ου αἰ. ἄλλαξαν τὴ σημασία τοῦ «Ἕλλην». Ὁ ἀνθ«ἑλληνισμὸς» δὲν εἶναι ἀπαραίτητα καὶ ἀνθελληνισμός.

Ἔτσι, οἱ ὑπεραπλουστεύσεις σχετικὰ μὲ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ μιὰ ἀν(θ)ελληνικὴ Ὀρθοδοξία εἶναι προϊὸν εὐσεβῶν πόθων. Εἴτε ἀντιχριστιανικῶν πόθων εἴτε νεορθόδοξων. Οἱ μὲν ἀντιχριστιανοὶ ἔχουν καημὸ νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὰ βάσανα τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τὰ «στρατόπεδα θανάτου τῶν Ἐθνικῶν» ἦταν πραγματικὰ γεγονότα κι ὄχι πρόσφατα ἀποκυήματα τῆς φαντασίας ἡμιμαθῶν ἀτόμων ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τοὺς «θεοὺς» ἔπειτα ἀπὸ συμβουλὲς σαμάνων στὶς ΗΠΑ. Οἱ Νεορθόδοξοι ἐπειδὴ πρέπει νὰ ἀποδείξουν στοὺς Ἀριστερούς –στοὺς ὁποίους νοιώθουν τὴν ὑποχρέωση νὰ λογοδοτοῦν διαρκῶς–  ὅτι ὁ ἐθνικισμὸς καὶ τὸ ἔθνος εἶναι ὁ Διάβολος ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ (ἐκτὸς κι ἂν εἶναι κουβανικὸς ἢ σοβιετικὸς ἐθνοκρατισμός), ἄρα κι ἡ ἑλληνικότητα ξεπερασμένη· ἂν ὄχι ἀριστερῶς ξεπερασμένη, τουλάχιστον χριστιανικῶς. Γιὰ ὅσους δὲν βλέπουν κάποια καταναγκαστική, διαρκὴ ἢ προφανὴ διασύνδεση ἀριστερᾶς / ἀναρχισμοῦ καὶ ἀνθρωπιᾶς, ἡ ἑλληνικότητα μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ μόνο ὅπως τὴν ἀντιμετώπιζε κι ὁ Φλωρόφσκυ, ἡ δὲ ὕπαρξη ἑλληνίζοντων οὔτε ὡς ἀπόδειξη γιὰ ὕπαρξη κρυπτοπαγανιστῶν οὔτε ὡς δεῖγμα ἀντιπαράθεσης Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἰδωθεῖ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Γενοκτονία ἢ Ἐθνοκάθαρση

Ὅταν διαλύθηκε ἡ ΕΣΣΔ, οἱ Ἀριστεροὶ στὴν ἑλλάδα πίστεψαν ὅτι ἡ ΕΣΣΔ πεθαίνοντας τοὺς ἔδωσε εὐχὴ καὶ κατάρα νὰ μὴν ἀναθεωρήσουν ποτὲ τὴ στάση τους κατὰ τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία. Ἄλλωστε, δὲν ἔπρεπε νὰ στριμωχτοῦν στὴν Τουρκία οἱ ἀγωνιζόμενοι Τοῦρκοι ἀριστεροὶ ἐξαιτίας τέτοιων πιθανῶν ἀναθεωρήσεων. Οἱ ἐν ἑλλάδι Δεξιοὶ εἴτε θεωροῦν τὴν Τουρκία  σύμμαχο χώρα καὶ συγγενικὸ τσιφτετελαό (Κοτζαμπάσηδες, Φαναριῶτες καὶ οἱ ὑποτακτικοί τους) εἴτε ἕνα κράτος τοῦ ὁποίου τὴν καταστροφὴ πρέπει νὰ τρέμουμε καὶ νὰ ἀπευχόμαστε γιατὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν (πρέπει νὰ) ἔχει θαλάσσια σύνορα.

Ὁπότε, ἂς παίζουμε μὲ τὶς λέξεις τοῦ Τάσου Κωστόπουλου καὶ τοῦ Ν. Φίλη.

γενοκτονία

Posted in Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , | 18 Σχόλια

Ἰω. Ζηζιούλας, Ν. Ματσούκας: Ἑλληνισμὸς καὶ Χριστιανισμός

Ἰωάννης Περγάμου, Ἑλληνισμός – Χριστιανισμός: Η συνάντηση των δύο κόσμων

Ἀποσπάσματα:

…ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαναν τὴν πρώτη αὐτὴ προσπάθεια ἐκχριστιανισμοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ ἐκχριστιανισμὸς αὐτὸς δὲν ἦταν μία ἄρνηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἦταν μία μεταμόρφωση, στὴν ὁποία τὰ βασικὰ ἐρωτήματα καὶ ἐνδιαφέροντα τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ἱκανοποιήθηκαν μὲ ἀπαντήσεις ποὺ δὲν ἦταν πιὰ «ἑλληνικές». Ἔτσι ἡ μεγάλη αὐτὴ μεταμόρφωση ἀπέδειξε ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς μπόρεσε νὰ κάνῃ μία βαθιὰ διάκριση ἀνάμεσα στὰ ἐρωτήματα καὶ στὶς ἀπαντήσεις τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Γιατὶ ὑπῆρχαν πραγματικὰ ἐρωτήματα ὄχι μόνο βέβαια διανοητικά, ἀλλὰ κυρίως ὑπαρξιακὰ ποὺ μόνον οἱ Ἕλληνες μὲ τὸν τρόπο τῆς σκέψεώς τους ἦταν σὲ θέση νὰ προβάλουν. Μερικὰ ἀπὸ αὐτά, ὅπως τὸ κοσμολογικό, τὸ Ὀντολογικὸ κλπ. Ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ὅτι τέτοια ἐρωτήματα καὶ ἀγωνίες τυπικά, καὶ ἀποκλειστικά, ἑλληνικές, βρῆκαν ἱκανοποίηση σὲ μία κοσμοθεωρία ποὺ στὴ βάση της τὴν ἰουδαϊκὴ δὲν ἔθετε ποτὲ τέτοιου εἴδους ἐρωτήματα, αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ θαῦμα ποὺ ἐπιτέλεσαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες.

Γιὰ νὰ καταλάβῃ ἕνας Ἕλληνας, σύμφωνα μὲ ὅσα εἴπαμε παραπάνω, τὸ κήρυγμα περὶ Χριστοῦ, ἔπρεπε πρῶτα νὰ θέσῃ τὸ ἐρώτημα: τί εἶναι ὁ Χριστός. Γιὰ τὸν Ἰουδαῖο ποὺ γινόταν Χριστιανὸς τέτοιο ἐρώτημα ἢ δὲν ὑπῆρχε ἢ ἔπαιρνε τὴν ἀπάντησή του ἀπὸ τὴν Ἱστορία: ὁ Χριστὸς ἀντιπροσωπεύει μία ὁρισμένη ἐπέμβαση καὶ πράξη τοῦ Θεοῦ στὸν Κόσμο αὐτὸ εἶναι τὸ Εἶναι του, δηλαδὴ μία θεία πράξη καὶ συνεπῶς ὁ Θεὸς ὁ ἴδιος. Ἔτσι τὸ πρόβλημα τῆς ἑρμηνείας μεταβαλλόταν σὲ θέμα ἀλλαγῆς νοοτροπίας. Ὁ Ἕλληνας ἔπρεπε νὰ μάθῃ νὰ σκέπτεται ἱστορικὰ καὶ νὰ ἀνάγη τὸ Εἶναι στὴν ἐλευθερία, νὰ ἀναστρέψῃ δηλαδὴ τὴν κοσμοθεωρία του. Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶχε καὶ τὴν ἀντίθετη πλευρά. Μὲ τὸ νὰ θέτῃ τὸ ἐρώτημα περὶ Χριστοῦ περὶ κόσμου ὀντολογικὰ καὶ ὄχι ἱστορικὰ (μὲ τὸ νὰ ἐρωτᾷ δηλαδὴ τί εἶναι ὁ Χριστὸς ἢ κάποιο ὄν) ὁ Ἕλληνας ὑποχρέωνε τοὺς κήρυκες τοῦ Χριστιανισμοῦ νὰ βροῦν τρόπους νὰ ἐκφράσουν τὴν πίστη τους μὲ ὀντολογικὲς κατηγορίες, χωρὶς ὅμως νὰ δεχθοῦν τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία

ἡ ἑλληνικὴ σκέψη δὲν ἦταν κάτι ποὺ μποροῦσε νὰ περιορισθῇ σὲ συγκεκριμένα «θέματα» ἢ ἄρθρα πίστεως. Διαπερνοῦσε τὰ πάντα καὶ ἀποτελοῦσε σὲ τελευταῖα ἀνάλυση ὑπόθεση μεθοδολογίας, ἀφοροῦσε δηλαδὴ στὴ στάση ποὺ παίρνει ὁ ἄνθρωπος γενικὰ ἀπέναντι στὸν κόσμο καὶ στοὺς θεούς.

Ἡ γνώμη ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς τῆς Παλαιστίνης (ἀπὸ τὸν ὁποῖο γεννᾶται ἱστορικὰ ὁ Χριστιανισμός) σὲ σύγκριση μὲ αὐτὸν τῆς Διασπορᾶς παρέμεινε οὐσιαστικὰ ἀνέπαφος ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμό, ἀποδεικνύεται ἐσφαλμένη. Μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ κυοφοροῦνται στοὺς χρόνους ποὺ ἐξετάσαμε ἀλλοιώσεις τοῦ παραδοσιακοῦ ἑβραϊκοῦ χαρακτῆρος τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ μεγάλης σημασίας γιὰ ὅ,τι θὰ συμβῆ ἀργότερα. Οἱ βασικότερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀλλοιώσεις σχετίζονται μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς συστηματικῆς καὶ θεωρητικῆς σκέψεως στὸν Ἰουδαϊσμὸ μὲ τὴ συστηματικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου καὶ τῆς Ἱστορίας,

~.~

Νίκος Ματσούκας, Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας:

Αποσπάσματα:

«Πολύ σωστά επισημαίνεται καταρχήν ότι το δόγμα μορφολογικά αναπτύσσεται με τη φιλοσοφική γλώσσα του περιβάλλοντος˙ ότι οι πατέρες στοχαζόμενοι δεν παράγουν το δόγμα συλλογιστικά και διαλεκτικά, αλλά το διατυπώνουν μ’ έναν τέτοιο τρόπο˙ ότι επομένως ο πυρήνας κατά βάση και κατ’ ουσία είναι χριστιανικός. Ωστόσο τούτη η σωστή τοποθέτηση, αν εξεταστεί προσεκτικότερα μπορεί να οδηγήσει σε αδιέξοδο. Με άλλα λόγια, πώς είναι δυνατόν να χωρίσει κανείς τη μορφή από το περιεχόμενο και να εντοπίσει του καθενός πράγματος τα όρια; Πρόκειται για συγκόλληση δύο πραγμάτων; Εξάπαντος η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα, αν όχι αδύνατη, είναι πολύ δύσκολη. Οι τεχνικοί φιλοσοφικοί όροι και το περιρρέον πολιτιστικό κλίμα, που μπολιάζονται στην πείρα της εκκλησιαστικής κοινότητας, δεν είναι απλώς κάποια μορφολογικά στοιχεία. Και η φιλοσοφική γλώσσα καθεαυτή έχει ένα περιεχόμενο. […] η ελληνική φιλοσοφία μεταπλάσσεται, γίνεται οργανικό στοιχείο της διδασκαλίας. Δεν μπορεί κανείς να ξεχωρίσει μορφή ή ένδυμα από το περιεχόμενο της χριστιανικής διδασκαλίας. Και το πράγματι δημιουργικό γεγονός σ’ αυτή τη μετάπλαση βρίσκεται στο ίδιο το αποτέλεσμα, όπου η μορφή δεν ξεχωρίζει από το περιεχόμενο, είναι οργανικό στοιχείο του όλου, και συνάμα το περιεχόμενο της χριστιανικής διδασκαλίας παραμένει ατόφιο, ακέραιο και πλήρως αποσαφηνισμένο. Αν τούτο δυσκολεύεται κανείς να το καταλάβει πώς συντελείται στη θεολογία, και πώς δεν αλλοιώνει το χριστιανικό δόγμα κανένας υποστηριζόμενος εξελληνισμός, είναι μπορετό να βοηθηθεί καλύτερα, αν λόγου χάρη, μελετήσει μια μορφή της βυζαντινής τέχνης, την εικόνα. Ενώ η ελληνική τεχνοτροπία και ιδιοφυΐα, στο φώς και στα χρώματα, με στοιχεία ανατολικά καθορίζει τη μαστοριά των αγιογράφων, θα ‘ταν αδιανόητο να υποστηρίξει κανείς ότι στην προκειμένη περίπτωση έχουμε απομίμηση ή εξελληνισμό μιας υπάρχουσας χριστιανικής ζωγραφικής. Μήτε μπορεί κανείς να ξεχωρίσει το ελληνικό στοιχείο από το χριστιανικό. Γιατί πρόκειται για μια πρωτότυπη δημιουργία με δύναμη άκρως αφομοιωτική και μεταπλαστική»

Posted in φιλοσοφίες, Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Βοήθεια! Οἱ «ἑλληνικὲς κατηγορίες τῆς σκέψης».

φ

σάρωση2719

Ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἕλληνες (Κατὰ Ἰωάννη, ΙΒ’ , 20-23). 11ος αἰώνας

 

Ἄρθρο τοῦ Θανάση Ν. Παπαθανασίου τῆς Σύναξης, ποὺ φυσικὰ ἔχει τὴν ἀντίθετη ἄποψη, τῆς ἀναδιατύπωσης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας καὶ μὲ δεδομένα καὶ ἀντιλήψεις τοῦ κάθε μὴ δυτικοῦ (ἐν τέλει: μὴ ἑλληνικοῦ) πολιτισμοῦ. Τὸ ἄρθρο σὲ κάνει νὰ τρομοκρατεῖσαι διότι δὲν ἔχουμε σκεφτεῖ πῶς νὰ ἐκφράσουμε τὸ χριστιανικὸ δόγμα τῆς Τριάδας μὲ φιλοσοφικοὺς ὅρους τοῦ Ἀμαζονίου ἢ τοῦ (ἑνός;) ἀφρικανικοῦ πολιτισμοῦ, δυσκολεύοντας τὸν προσηλυτισμὸ τῶν Ἀφρικανῶν. Καινούργιο κόσκινο ποῦ νὰ σὲ κρεμάσω, παλιό, ποῦ νὰ σὲ πετάξω;

Ὁ Παπαθανασίου λέει ὅτι διατηρεῖ τὴν παλαιότερη θέση του γιὰ τὴν ἐπαναδιατύπωση-ἔκφραση μὲ νέους ἐξωδυτικοῦς ὅρους ἢ ἀπεικονίσεις ὅσον ἀφορᾶ τοὺς μὴ δυτικοὺς πολιτισμούς, γιατὶ, λέει, ἀλλιώτικα κινδυνεύει νὰ ταυτιστεῖ ἡ Ἀλήθεια μὲ τὴ Γλώσσα.

Βέβαια, ἰδοὺ ἡ Ρόδος, τῆς φιλοσοφικῆς ἀκρίβειας: Ὅσο κι ἂν μπορούμε νὰ συγκατατεθοῦμε στὶς ἁπλοϊκὲς (μυθολογικὲς ἢ παρμένες ἀπὸ τὴ φύση) ἀντιλήψεις τῶν Ἀπωανατολιτῶν καὶ φυλῶν τοῦ Ἀμαζονίου μόνο γιὰ τοὺς ἴδιους, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ συγκατατεθοῦμε σὲ ἕναν ἀπόλυτο σχετικισμὸ ποὺ λέει ὅτι ἴδιες εἶναι οἱ δυνατότητες ἐκφραστικῆς ἀκρίβειας καὶ στὰ ἑλληνικὰ καὶ στὴν Χ τριτοκοσμικὴ γλώσσα ἢ μυθολογία.

Ὁ Παπαθανασίου τρομάζει ὄχι μπροστὰ στὴν ἐπαναδιατύπωση τοῦ δόγματος μὲ ἄλλους ὅρους ἄλλων πολιτισμῶν, ἀλλὰ στὴν ἄποψη ὅλο καὶ περισσότερων μὴ δυτικῶν «χριστιανῶν» (ἢ καὶ ὁρισμένων δυτικῶν) ὅτι αὐτὸ καθεαυτὸ τὸ χριστολογικὸ καὶ τριαδικὸ δόγμα εἶναι (ἁπλῶς) Δυτικοὶ τρόποι θέασης τοῦ Θεοῦ, κι ὄχι ἁπλῶς ἡ προγενέστερη μομφὴ τῶν Μὴ Δυτικῶν ὅτι οἱ ἑλληνικοὶ ὅροι εἶναι ἰμπεριαλιστικοὶ καὶ δυτικοὶ-μονομερεῖς. (Τὸ δεύτερο, γιὰ ὅσους δὲν ἔχουν σὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση τὰ περὶ ἀντιιμπεριαλισμοῦ, εἶναι ἤδη τραβηγμένο.)

«Δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ κηρύξουμε θεὸ ἀπρόσωπο σὲ μιὰ συνάφεια ἡ ὁποία δὲν διαθέτει τὴν ὀντολογικὴ κατηγορία τῆς σταθερῆς ὑπόστασης», προσπαθεῖ νὰ ἐξισορροπήσει τὰ πράγματα ὁ Θ.Π. Ἔλα, ὅμως, ποὺ γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὁριστεῖ τί εἶναι πρόσωπο, τί εἶναι ὑπόσταση κ.λπ. νὰ τὰ ἐξηγήσεις στὸν Μὴ Δυτικό κ.ο.κ., ὁπότε εἶναι ἀδιανόητο νὰ παρατήσεις τὸν Ἑλληνισμό, καὶ νὰ πιάσεις ἰνδικὲς καὶ κινεζικὲς ἢ πρωτόγονες κοσμοαντιλήψεις. Ἅπαξ τὶς ἀποδεχτεῖς, ἀπὸ τὸ ἕνα σφάλμα θὰ πέφτεις στὸ ἄλλο.

Τὸ ὅτι, κάποτε, ἐνδεχομένως, ἐὰν καὶ ἴσως, βρεθοῦν καλύτερες διατυπώσεις τοῦ δόγματος δὲν λέει τίποτε, παρὰ εἶναι εὐχολόγιο. Ἰδοὺ ἡ Ρόδος γιὰ τοὺς πρώην ἰνδουιστές, βουδδιστές κ.λπ., οἱ ὁποῖοι ὡστόσο μᾶλλον δημιουργοῦν χριστιανικὸ Βουδδισμὸ καὶ Ἰνδουισμὸ παρὰ ὅ,τι εὔχεται ὁ Θ.Π. Ὅσο γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἀλήθεια δὲν ἐξαντλεῖται στὴ διατύπωσή της, εἶναι τόσο κοινότοπο, ὥστε καταλήγουμε ξανὰ στὴν ἴδια ἀπαίτηση: Διατυπῶστε την καλύτερα, ἅμα μπορεῖτε, χωρὶς νὰ γίνετε ἀνιμιστὲς καὶ Ἰνδουιστές, καὶ ὅλα εἶναι ὡραῖα καὶ καλά. Ἄν δὲν μπορεῖ κανείς, μὴν λέτε ὅ,τι «γίνεται» ἢ «κι ὅμως, μπορεῖ».

Ἂς μὴν ἐπεκταθῶ πολὺ σὲ σκέτα ἐκκλησιαστικὰ ἔθιμα, σὲ νεοπροσήλυτους Ἀμερικανοὺς τῶν ΗΠΑ ποὺ ἐτσιθελικὰ καταργοῦν τὴν ἐκκλησιαστικὴ βυζαντινὴ μουσικὴ μόλις ἐγκατασταθεῖ στὸ ναὸ ὀρθόδοξος ἱερέας μὲ μὴ ὀρθόδοξο ὑπόβαθρο (προσήλυτος), ἢ μόλις γίνουν ἡ πλειονότητα τοῦ συγκεκριμένου ἐκκλησιάσματος. Γοῦντστοκ ἐπειδὴ «ὅλοι οἱ τρόποι ἔκφρασης εἶναι ἀρεστοὶ στὸ Θεό». Σοβαρά; Ἄντε, μαζέψτε τα, μετά.

Κατὰ κάποιο τρόπο, ἄλλο ἂν δὲν τὸ ἀναγνωρίζει ὁ Παπαθανασίου, ἡ ἀπόρριψη τῶν ἑλληνικῶν κατηγοριῶν σκέψης ὁδηγεῖ καὶ ἄλλους (ἀσιατοχριστιανούς) στὴν ἀπόρριψη τοῦ δόγματος τῆς Τριάδας ἢ τοῦ δόγματος ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός. Π.χ., ὁ Παπαθανασίου ἀναφέρει περίπτωση Ἰνδοῦ «χριστιανοῦ» ποὺ θεωρεῖ ὅτι ὁ ὅρος ὁμοούσιος δὲν εἶναι ἀλήθεια ἀλλὰ ἁπλῶς μιὰ ἀπὸ τὶς διάφορες ἀπόπειρες κατανόησης τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία κατόρθωσε νὰ ἐπικρατήσει στὴν Α’ Οἰκουμενική. Βέβαια, ἐδῶ ὑπάρχει ὁμοιότητα μὲ ὅσους δυτικοὺς ἀπὸ τὸν 16ο αἰ. ἔγραφαν στὰ παλιά τους τὰ παπούτσια τὶς Οἰκουμενικὲς ἐὰν -νόμιζαν ὅτι- αὐτὲς διαφωνοῦσαν μὲ τὶς Γραφές. Ἐπίσης ἀναφέρει ἄλλους Ἰνδοὺς ποὺ ταυτίζουν ἰνδικὲς φιλοσοφικὲς κατηγορίες μὲ μερικὰ ἀπὸ τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας μὴ ἀφήνοντας χῶρο γιὰ ὅλα, πράγμα ποὺ ἀκόμη κι ὁ Θ.Π. θεωρεῖ ἄτοπο. Ἔπειτα, ἀναφέρει ἕναν Κινέζο «χριστιανό», ποὺ ἀποφεύγοντας νὰ ἀναμίξει τὶς ἑλληνικὲς κατηγορίες τῆς σκέψης ἐντέλει ἀποφεύγει νὰ ἀποφανθεῖ ἂν ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός.

Σωστὰ ὁ Θ.Π. ἀναφέρει -ἔμμεσα- τὸ προτεσταντικὸ ὑπόβαθρο ὅσων Δυτικῶν ἤδη ἀπὸ τὸν 19ο αἰ. καταφέρθηκαν ἐνάντια στὸν φιλοσοφικὸ «ἐξελληνισμό» τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ἀναφέρει ὅτι οὐσιαστικὰ ὁ ἴδιος ὁ Προτεσταντισμός, λ.χ. μὲ τὴν ἀπόρριψη τῆς μετάφρασης τῶν Ο’, συνιστᾶ (ἰουδαιοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ -τὸ πρόβλημα-) θεολογικὸ-φιλοσοφικὸ πισωγύρισμα.

(Προφανῶς, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ὁ Ἰουδαϊσμός, εἶναι ἡ μετατροπή, ἀπὸ δηλωμένους Χριστιανοὺς ὅπως οἱ Προτεστάντες, τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ κάτι ποὺ στὰ μάτια τους φάνταζε ἀρχέγονος Χριστιανισμός καὶ αὐθεντικὴ συνέχεια τῆς πρὸ Χριστοῦ ἰουδαϊκῆς θρησκείας μὲ τὴν προσθήκη τοῦ Χριστοῦ).

Ἀπόληξη τῆς πρακτικῆς αὐτῆς ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμὸ ἦταν καὶ ἡ ἄποψη τοῦ Harnack, ποὺ παραθέτει ὁ Θ.Π., ὅτι δὲν ὑπάρχει χριστιανικὸ προϊὸν σὲ ἑλληνικὸ ἔνδυμα ἀλλὰ ἑλληνικὸ προϊὸν σὲ χριστιανικὴ συσκευασία. Ἀναμενόμενο, ἀφοῦ ὁ Προτεσταντισμὸς φύτρωσε σὲ εὐρωπαϊκὲς χῶρες ποὺ εἶχαν τὴ λιγότερη ἐπαφὴ μὲ τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο. Προφανῶς, καὶ οἱ δυὸ ἐναλλακτικὲς ποὺ θέτει ὁ Harnack εἶναι ἐσφαλμένες, ἀφοῦ δὲν φαντάζεται ἄλλες ἐπιλογές, τὶς ὁποῖες ἔκανε ὁ βυζαντινὸς Χριστιανισμός.

Ἄλλωστε, ὁ προτεσταντικὸς ἐξιουδαϊσμὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὸν 16ο αἰ. κ.ἑ., ὁ (ὑπερ)τονισμός τῆς Π. Διαθήκης κ.λπ., εἶναι ἕνας νορδικὸς ψευδοϊουδαϊσμός-ἐπινόηση, κι ὄχι Ἰουδαϊσμός. Ἀγνοεῖ ἡ προτεσταντικὴ αὐτὴ τάση τὸ γεγονὸς ὅτι προτοῦ ἐμφανιστοῦν οἱ ἑλληνομαθεῖς Πατέρες καὶ ὁ Χριστιανισμὸς, ὑπῆρξε κάποιος Ἰουδαῖος ὀνόματι Φίλων, καὶ ὅτι ἡ ἐπαφὴ τῆς Βίβλου μὲ τὴ Φιλοσοφία ἔγινε πολὺ νωρίτερα ἀπὸ τοὺς πανούργους ἢ ἀφελεῖς Ἑλληνορωμαίους οἱ ὁποῖοι τάχα ἐξελλήνισαν τὸν ἀρχέγονο Χριστιανισμό. Ἐνῶ, δηλαδή, Ἕλληνες καὶ Ἰουδαῖοι εἶχαν τὴ δική τους φιλοσοφικὴ-θεολογικὴ συνάντηση, πετιοῦνται ἑτεροχρονισμένα οἱ ἀγανακτισμένοι μὲ τὸν Πάπα Νορδικοὶ καὶ παρεμβαίνουν 1700 χρόνια μετὰ διαγράφοντας τὰ ἀποτελέσματα τῆς συνάντησης αὐτῆς, διότι Sola Scriptura ( = μόνο τὴ Βίβλο [νομίζουμε ὅτι] μποροῦμε νὰ καταλάβουμε κι ὄχι Συνόδους κ.λπ., ἄρα μόνο αὐτὴν δεχόμαστε) καὶ «διαθέτουμε τὴν πυρίτιδα Ἔτσι μᾶς ἀρέσει«.

Ἀλλὰ -γιὰ νὰ γυρίσω στὸ θέμα- πῶς νὰ τὸ κάνουμε, ναί, ὑπάρχουν ἀνώτερες καὶ κατώτερες, ἀπὸ πλευρᾶς σαφήνειας καὶ ἐκφραστικῆς ἱκανότητας, γλῶσσες καὶ πολιτισμοί. Ὅπως ὑπάρχουν λαοὶ μὲ μεγαλύτερη ἢ μικρότερη ἱκανότητα στὸ ἐμπόριο, τὶς τέχνες, τὴ μηχανικὴ κ.ἄ. Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ διαπίστωση ρατσιστική. Ρατσιστικὸ εἶναι ἡ ὑποτίμηση τῶν ἀτόμων-μελῶν τῶν πολιτισμῶν αὐτῶν ἐπειδὴ ἰσχύει ἡ παραπάνω διαπίστωση. Ὁ Θ.Π. διαφωνεῖ μὲ αὐτό, γιατὶ θεωρεῖ ὅτι οἱ πολιτισμοὶ εἶναι ἁπλῶς «διαφορετικοί». Ἀλλὰ ἡ διαφορετικότητα δὲν ἀναιρεῖ τὴν ὕπαρξη ἐπὶ μέρους ἀνωτερότητας καὶ κατωτερότητας (κατώτερος στὸ Α ζήτημα, ἀνώτερος στὸ Β κ.λπ.). Καὶ συνιστᾶ -ἐκκλησιαστικῶς- ἀντικειμενικὴ ὀπισθοδρόμηση τὸ νὰ ἐξισωθεῖ πολιτισμικὰ καὶ ὡς τρόπος κατανόησης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας, τὸ Μεγάλο Φίδι ποὺ κάποτε γέννησε τὸν Κόσμο ἢ τὸ Τάο καὶ τὰ ἰνδουιστικὰ ἀντίστοιχα, μὲ τὶς διακρίσεις οὐσίας-ὑπόστασης καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Οὔτε ἡ ἐξύμνηση τῶν φιλοσοφικῶν ἀρετῶν ποὺ διαθέτουν οἱ κολλεκτιβιστικοὶ πολιτισμοὶ εἶναι κάτι ἄλλο πέρα ἀπὸ ὀπισθοδρόμηση, ἀπὸ πλευρᾶς ἐλευθερίας, ἐλεύθερης θέλησης κ.λπ. Ἄλλωστε, καὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες ἔγινε τὸ ἀντίστοιχο: Ποτὲ σὲ φιλοσοφικὸ ἐπίπεδο δὲν ἐπιχειρήθηκε δικαιολόγηση τοῦ πολυθεϊσμοῦ, οὔτε ὅτι ὁ Δίας εἶναι ἄλλο ὄνομα γιὰ τὸ Χριστό, ἀλλὰ τονίστηκε στοὺς Ἕλληνες ὅτι οἱ θεοί τους δὲν εἶναι θεοί. Μόνο σὲ λαϊκὸ-μαγικὸ ἐπίπεδο -οὐδέποτε ἀναγνωρισμένο ὡς Θεολογία- ὁ τάδε ἅγιος διατήρησε ἢ πῆρε κάποιες ἰδιότητες ἀρχαίου θεοῦ. Δὲν κατανοῶ, λοιπόν, γιατί θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουμε ἀντίστοιχες θεολογικὲς ἐκπτώσεις στοὺς Ἀσιάτες ποὺ γίνονται χριστιανοί.  Αὐτὸ ἐμμέσως τὸ παραδέχεται ὁ Θ. Π. ἀρνούμενος ὅτι «κάθε πολιτισμός εἶναι ἐς ἀεὶ δεσμευμένος στὶς δικές του κατηγορίες σκέψης» γιατὶ, ἐξηγεῖ, «τότε οὐδέποτε Έλληνες θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποδεχτοῦν τὴν (σημιτική) ἔννοια τῆς δημιουργίας ἢ τῶν ἐσχάτων».

Κάνει λάθος, πάντως, ὁ Θ.Π. ἀναφέροντας τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίλλου καὶ τοῦ Μεθοδίου. Γιατὶ οἱ σλαβικοὶ λαοὶ δὲν προσκόμισαν (πέρα ἀπὸ ἁγίους) κάτι στὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὴν παρέλαβαν πακέτο.

Μὲ τὸ στανιό, λοιπόν (δὲν ἐννοῶ ἐδῶ τὸν Θ.Π.), θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξισώσουμε φιλοσοφικὰ τὶς κοσμοθεάσεις ὅλων καὶ τὴν φιλοσοφική τους ἐπάρκεια γιὰ διερεύνηση καὶ διευκρίνιση δογματικῶν καὶ ἄλλων προβλημάτων. Ἀλλὰ ὁποιαδήποτε «ἐπαναδιατύπωση» γίνεται μὲ θυσία τῆς ἀκρίβειας. Ὄχι, δὲν ὑπάρχει ἰσοδύναμο τῆς ὑπόστασης καὶ τῆς οὐσίας.  Μᾶς τὸ δίδαξε ἡ ὀδυνηρὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν κόσμο τοῦ Ἰσλάμ, ποὺ θεωρεῖ ἀνοησίες καὶ συσκοτισμὸ κάτι τέτοιες λεπτεπίλεπτες ἀναλύσεις τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων. Ἀκόμη κι οἱ Λατίνοι (ὁ πλησιέστερος λαός-πολιτισμός) μπερδεύονταν μὲ τὶς λατινικὲς μεταφράσεις τῆς «ὑπόστασης», τῆς «λατρείας-προσκύνησης-τιμῆς», καὶ καταλάβαιναν ἄλλα ἀντ’ ἄλλων. 

Δὲν καταλαβαίνω γιατί, τέλος πάντων, τέτοια μανία μὲ τὴν ἀποκαθήλωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μόνο ψεκασμένοι «χριστιανοὶ», ἢ ἀρχαιολάτρες καὶ ἐθνικοσοσιαλιστές («Θετικὸς Χριστιανισμός») ἔχουν ἀποπειραθεῖ νὰ ἀρνηθοῦν τὸν πρὸ Χριστοῦ ρόλο τοῦ Ἰσραὴλ στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ τῆς Βίβλου. Γιατί, λοιπόν, νὰ μὴν κατηγορήσουμε εὐθέως γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα ὅσους, ἄτομα ἢ πολιτισμούς (κυρίως Προτεστάντες στὴ Δύση, καὶ Ἀσιάτες), ἐπιχειροῦν τὸ ἴδιο κατὰ τοῦ ρόλου τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῶν -χριστιανῶν- Ἑλλήνων στὸ ἴδιο σχέδιο;

Υ.Γ. τροποποιημένο τμῆμα παλιότερου σχολίου μου:

Ἡ ἴδια ἡ ἐξέλιξη τῆς θεολογίας (σύνοδοι κ.λπ.) εἶναι κάτι ποὺ δίνει βιβλικὲς ἀπαντήσεις –προφανῶς– ἀλλὰ σὲ ἀποκλειστικὰ ἑλληνικὰ φιλοσοφικὰ ζητήματα. Οἱ ἄλλοι τοτινοὶ λαοί, εἴτε εἶχαν γραπτὴ παράδοση εἴτε ὄχι, δὲν εἶχαν φιλοσοφικὰ ἐρωτήματα. Δὲν φταῖνε οἱ Ἕλληνες γι’ αὐτό. Οἱ ἄλλοι λαοὶ μποροῦσαν νὰ καταλάβουν μόνο προτροπὲς τοῦ τύπου «νὰ εἶσαι καλός» καὶ «Ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε». Ὣς ἐκεῖ -καὶ καλὰ ἔκαναν. Δὲν τοὺς κατηγορεῖ κανεὶς γι’ αὐτό. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι οἱ τοτινοὶ Ἕλληνες ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ μένουν στὸ ἴδιο στάδιο καὶ νὰ μὴν διερευνήσουν φιλοσοφικῶς τὰ ζητήματα.

Μόνο οἱ Ἕλληνες (καὶ ἐξελληνισμένοι φιλοσοφικά / μορφωτικά) ἀσχολήθηκαν μὲ τὸν τρόπο ἕνωσης θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Οὔτε τοὺς Ἰουδαίους ἀπασχόλησε οὔτε κάποιον ἄλλο ἀρχαῖο λαὸ ποὺ εἶχε γραπτὴ προχριστιανικὴ παράδοση καὶ ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ Χριστιανισμό, αὐτὸ τὸ ζήτημα ἢ π.χ. τὸ ζήτημα τῆς τριαδικότητας μὲ ἐξωβιβλικοὺς ὅρους οὐσίας-ὑπόστασης (παρ’ ὅλο ποὺ ἀναφορὲς ὕπάρχουν στὴν Π.Δ.).

 

Posted in πολυπολιτισμός, φιλοσοφίες, Δύση, Ελλάδα, Ινδία, Κίνα, θρησκεία | Tagged , , , , , , , | 3 Σχόλια

Τὰ λείψανα τῶν Μὴ Χριστιανῶν

Ἔχουμε ξεχάσει, νομίζω, τὴν αὐθεντικὴ συμπεριφορὰ τῶν μὴ Χριστιανῶν πρὸς τὰ λείψανα τῶν χριστιανῶν ἁγίων καὶ μαρτύρων. Ὡστόσο, ἔχω βαρεθεῖ αὐτὸ τὸ χαμογελαστό, χαριτόβρυτο καὶ συγκαταβατικό τους ὕφος. Αὐτὲς τὶς γεροντοκορίστικες χαριτωμενιὲς γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ «κατάχρηση» τῶν λειψάνων.

Γι’ αὐτό, ἂς παραθέσω μιὰ αὐθεντικὴ καὶ δίχως φιοριτοῦρες καὶ κορδέλες, ἀ(ντι)χριστιανικὴ ἀντίληψη γιὰ τὰ λείψανα τῶν χριστιανῶν μαρτύρων καὶ ἁγίων. Γιατὶ, μὲ τόσα τριαντάφυλλα εὐγένειας πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς θὰ πάθουμε ἀλλεργία -εἶναι καὶ Ἄνοιξη:

Εὐνάπιος, ἔκδ. J. Giangrande, 39.22-40.5 (VI.11.8-10):

«Καταδίκασαν τὸ ἀνθρώπινο γένος στὴ λατρεία τῶν δουλοπρεπῶν καὶ ἀνέντιμων…. Συγκέντρωσαν [οἱ μοναχοί] τὰ ὀστὰ καὶ τὰ κρανία ὅσων θανατώθηκαν ἐξαιτίας τῶν πολλῶν ἁμαρτημάτων τους, δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ καταδικαζε τὸ δικαστήριο τῆς πόλης. Τοὺς ἀναδείκνυαν θεούς … Μερικοὶ ὀνομάζονταν μάρτυρες … ἀνδράποδα ποὺ προσέφεραν κακὲς ὑπηρεσίες, καταχτυπημένοι ἀπὸ τὰ μαστίγια, ποὺ ἔφεραν πάνω στὶς ἀπεικονίσεις τους τὶς πληγὲς τῆς ἐξαχρείωσης»

Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. E. Schwartz, 424.25-426.27 (5, 1, 59 – 63) γιὰ τοὺς διωγμοὺς ἐπὶ Μάρκου Αὐρήλιου ἀναφέρει:

«Ἔριξαν στοὺς σκύλους ὅσους πεθαμένους Χριστιανοὺς εἶχαν πνιγεῖ ἀπὸ ἀσφυξία, καὶ οἱ Ἐθνικοὶ παραφύλαγαν μέρα-νύχτα γιὰ νὰ μὴν κηδευτεῖ κανείς. Ἐπίσης, ἐξέθεσαν τὰ λείψανα τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀφήσει τὰ σκυλιὰ καὶ ἡ φωτιά, ἄλλοτε σπαραγμένα κι ἄλλοτε καμμένα, ἄλλων τὰ κεφάλια καὶ ἄλλων ἄλλα τμήματα τοῦ σώματός τους, καὶ παραφύλαγαν μὲ στρατιωτικὴ φροντίδα γιὰ νὰ μείνουν ἄταφα ἐπὶ πολλὲς μέρες … Ἄλλοι Ἐθνικοὶ γελοῦσαν καὶ χλεύαζαν»

καί:

«Τὰ σώματα τῶν μαρτύρων, λοιπόν πετάχτηκαν στὸν ποταμὸ Ροδανό …. ὥστε, ὅπως ἔλεγαν οἱ Εἰδωλολάτρες: ‘Νὰ μὴν ἔχουν οὔτε ἐλπίδα ἀναστάσεως. Νὰ δοῦμε τώρα, ἂν θὰ ἀναστηθοῦν κι ἂν ὁ θεός τους μπορεῖ νὰ τοὺς βοηθήσει‘ «.

Lactantius, De mortibus persecutorum (Περὶ τοῦ θανάτου τῶν διωκτῶν), ἔκδ. J. Moreau, 102.36-37 (XXI, 11) ἀναφέρει ὅτι κατὰ τὸ Διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ κάποιες φορὲς τὰ πτώματα τῶν Χριστιανῶν πετάγονταν στὴ θάλασσα ἢ στὰ ποτάμια χωρὶς νὰ προηγηθεῖ ταφή.

Ὁ Εὐσέβιος, Περὶ τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μαρτυρησάντων, ἔκδ. E. Schwartz, 929.22-930.8 (9, 8 – 11) ἀναφέρει ὅτι κατὰ τοὺς Διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ-Μαξιμίνου ἕνας εἰδωλολάτρης κυβερνήτης ἐπαρχίας ὄχι ἁπλῶς ἀρνήθηκε νὰ ταφοῦν οἱ δολοφονημένοι Χριστιανοὶ ἀλλὰ ἐξέθεσε τὰ πτώματά τους ὡς βορὰ τῶν θηρίων ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλης γιὰ ἀρκετὲς μέρες, ὥσπου ἡ πόλη αὐτὴ γέμισε ἀπὸ ἀνθρώπινα ὀστὰ καὶ ἐντόσθια ποὺ σκορπίζονταν ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία καὶ τὰ πτηνά, ἕως καὶ τὶς πύλες τῶν τειχῶν.

Καταλαβαίνω τὸ θυμό τους μὲ τὰ λείψανα μιᾶς ἁγίας τοῦ 4ου αἰ. Τοὺς θυμίζει ἐκεῖνες τὶς ἐποχὲς στὶς ὁποῖες εἶχαν ὅλη τὴν Ἰσχὺ καὶ ἀποφάσισαν «νὰ τελειώνουμε μὲ τοὺς Χριστιανούς!», ἀλλὰ ἔσπασαν τὰ μοῦτρα τους -καὶ συγγνώμη ἀπὸ τότε δὲν ζητῆσαν. Διαβολίζονται στὴ θέα καὶ στὴ σκέψη τῆς μάνας τοῦ Κωνσταντίνου. Δὲν θέλουν, λοιπόν, κανεὶς νὰ θυμᾶται τοὺς Διωγμοὺς καὶ τὸ τέλος τους.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα, ανθρωπισμός, θρησκεία, ιστορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἐνασχόληση τῆς Athensvoice μὲ τὰ λείψανα ἁγίων μαρτυρᾶ πτώση τῶν πωλήσεών της (κι ἂς εἶναι δωρεάν)

Γι’ αὐτό, θὰ βάλει κι ἕναν θεολόγο νὰ πεῖ τὶς σοφίες του.

Ἀγαπητὲ θεολόγε, δὲν μετρᾶς καλύτερα πόσοι μαθητές σου ἔγιναν ἢ παρέμειναν ἄθεοι;

Ἂν συγκρίνει κάποιος πόσα like ἄθρησκων πῆρε τὸ ἄρθρο σου -ποὺ θέτει ζητήματα π.χ. ὀρθόδοξης πνευματικότητας ἢ αὐθεντικότητας λειψάνων στὴν Athens Voice, ἡ ὁποία ἔχει τόση σχέση μὲ θεολογία ὅση ἕνα καρότσι- μὲ τὴν προσωπικὴ προβολὴ τῶν παπάδων ποὺ μεταφέρουν λείψανα ἁγίων, προκύπτει κάποιο συμπέρασμα;;

Οὕτως ἢ ἄλλως, τὰ λείψανα γιὰ ἕναν ἄθεο Ἀνοησία εἶναι καὶ παραμένουν, εἴτε ἐσὺ πασχίζεις νὰ τοῦ κάνεις λόγο γιὰ τὴν «σωστὴ» ὀρθόδοξη διαχείρισή τους καὶ γιὰ τὴ «στραβή» εἴτε ὄχι.

Ὅταν ὑποστηρίζεις ὅτι τὰ λείψανα μεταφέρονται μεταξὺ ἄλλων γιὰ νὰ κερδίσει λεφτὰ ἡ Ἐκκλησία («Η περιφορά λειψάνων σήμερα γίνεται για λόγους οικονομικούς, δηλαδή να σπεύσουν να προσκυνήσουν οι πιστοί δίδοντας τον όβολό τους«), καὶ λές:

«Από θεολογικής σκοπιάς, η μεταφορά και χρησιμοποίηση των ιερών λειψάνων κατά το δοκούν συνιστούν φοβερή εκκοσμίκευση!«

Γιὰ νὰ μιλήσουμε σοβαρὰ γιὰ «ἐκκοσμίκευση», τὸ γεγονὸς ὅτι ἀναγράφεται στὸ ἄρθρο σου ὁ τίτλος ἑνὸς πτυχίου κοσμικοῦ ΑΕΙ ποὺ κατέχεις (μιλώντας ὡς «θεολόγος»), καὶ γενικὰ τὸ νὰ γίνεται κάποιος θεολόγος μέσῳ τῆς ἀπόκτησης ἑνὸς πτυχίου κοσμικοῦ ΑΕΙ, αὐτὸ κι ἂν συνιστᾶ ἐκκοσμίκευση! Γιατὶ ἐγὼ ἀπὸ Θεολόγους ξέρω μόνο τὸν Ἰωάννη, τὸν Γρηγόριο καὶ τὸν Συμεών. Νὰ τὰ ἀφήσουμε λοιπόν, αὐτὰ τὰ μπαμπουλίστικα ποὺ γοητεύουν AV καὶ Νεορθόδοξους, ἀλλιῶς νὰ τὰ πιάσουμε στὸ σύνολό τους.

Δὲν σοῦ ἔχει περάσει κατὰ νοῦ τὸ ἐνδεχόμενο ὅτι οἱ γριὲς καὶ μὴ ποὺ θὰ προσκυνήσουν τὸ τάδε λείψανο δὲν ἔχουν τὰ εἰσοδήματα γιὰ νὰ  τρέχουν σὲ ὅλα τὰ ἑλλαδικὰ μοναστήρια ἢ στὴν Ἰταλία (Ἁγ. Ἑλένη).

Τὸ κεράκι τους ( = τὰ λεφτά τους) στὴν ἐκκλησία θὰ τὸ ἄναβαν ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ ἄνθρωποι ποὺ τιμᾶνε τὰ λείψανα, εἴτε ὁ ναὸς ἔχει λείψανα εἴτε ὄχι. Ἀντιθέτως, κανένας ἄθεος ἢ ἄθρησκος δὲν θὰ πάει γιὰ προσκύνημα λειψάνων. Ἄρα, ἡ «κονόμα» ὡς λόγος μεταφορᾶς τῶν λειψάνων ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία εἶναι τὸ λιγότερο ἀστήρικτη.

Ἄλλωστε, ἂν οἱ παπάδες καὶ οἱ ἐπίσκοποι εἶχαν διάθεση νὰ βγάλουν λεφτά, δὲν θὰ γίνονταν παπάδες καὶ ἐπίσκοποι. Γιατὶ, τί νὰ τὰ κάνεις τὰ λεφτὰ καὶ πῶς νὰ τὰ χαρεῖς σὰν «κοσμικός» (παραλίες, γκομενάκια, μπαράκια, ταβέρνες κ.λπ.) ὅταν ὑποχρεοῦσαι ἐπὶ 24 ὧρες τὴν ἡμέρα νὰ ψέλνεις καὶ νὰ λιβανίζεις φορώντας τέτοια ἄβολα ροῦχα;; Εἰλικρινά, δὲν κατάλαβα ποτὲ ποῦ ἔγκειται ἡ περίφημη χρηματολαγνεία τῶν δεσποτάδων.

Αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα περὶ λατρείας καὶ τιμῆς, πολὺ πρωτότυπα. Λὲς καὶ ζεῖς στὸν αἰώνα τῆς Εἰκονομαχίας. Ἅμα κατέχεις ἀνιχνευτὴ αὐθεντικότητας συγκεκριμένων λειψάνων, ἢ ἂν εἶναι κάτι ποὺ πρέπει νὰ ξέρουμε γιὰ τὴν αὐθεντικότητα τοῦ λειψάνου τῆς ἁγ. Ἑλένης, πές το στὸ ἄρθρο, γιὰ νὰ γλιτώσει τόσος κόσμος ἀπὸ τὸ ψέμα.

Κι ἐσεῖς ἐκεῖ στὴν τρέντυ ἐφημεριδούλα σας, δὲν ἀσχολεῖστε καλύτερα μὲ τοὺς ἄφυλους καὶ τοὺς non-binary queer τρανσ-τζέντερ (ἢ πῶς ἄλλως λέγονται), καὶ τὶς ποδοσφαιρικές, γεωλογικὲς ἢ οἰκολογικὲς ἀνησυχίες τους;; Ἀφοῦ μόνο γιὰ κάτι τέτοια ἀξίζετε.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ἀρχιτεκτονιές // ἀντιεθνολαϊκισμὸς Version 2010

Πηγή

Τα δείγματά μου τα πήρα από την Σαλονίκη, επειδή είναι πολη που μαρτυρημένα και τεκμηριωμένα δεν αγάπησα

Τότε, γιατί ἀνέλαβε τὴν Πολιτιστικὴ Πρωτεύουσα τὸ ’97; Ἢ τότε ἦταν νέος ἀκόμα;

έχουμε εικονογράφηση με δήθεν μπαρμπαδέλια υποδυόμενα τους ήρωες, με πατούσες νούμερο 51 και πάνω, για την σχετική ευστάθεια της παράστασης, όπως εκειό το παρθένο δοξασμένο ιπτάμενο κοριτσάκι, κόρη του Γωγ ,που στεφανώνει τον Εμμανουήλ Παππα, ενώ εκείνος βγαίνει από ένα πλεούμενο, άρα είναι ήδη φάντασμα αφού πέθανε μέσα σε αυτό.

Ἥμαρτον μὲ αὐτὰ τὰ ἀγάλματα τῆς πόλης καὶ τὰ νο 51 παπούτσια. Ναί, τὰ περισσότερα δὲν εἶναι ὡραῖα, καὶ οἱ ἰθαγενεῖς ἴσως ἔχουν ἀπαίσια πλατυποδία. Καί, λοιπόν; Μερικοὶ κάνουν σὰ νὰ μὴν ἔχουν δεῖ τὴν ἀσχήμια τῶν ἀγαλμάτων σὲ ἄλλες πόλεις. Σὰ νὰ μὴν ἔχουν δεῖ τὴν μεταπολεμικὴ παγκόσμια καλλιτεχνικὴ κυριαρχία τοῦ μεταμοντέρνου ἢ τοῦ σοσιαλιστικοῦ ρεαλισμοῦ, καὶ τὰ λοιπὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἀδικημένης γενιᾶς τοῦ ’60 δίχως Κατοχὴ καὶ Πείνα. Κατὰ τὰ ἄλλα, εἴμεθα κοσμοπολίτες καὶ μὲ ἀνοιχτοὺς ὁρίζοντες τῆς σκέψης.

 

Στην Σαλονίκη όμως, που δεν εχει πιά εβραίικα μαγαζιά και φράγκικα, και έχει κυρίως δυτικομακεδόνες αρχόντους της συντήρησης

Εἶναι ποὺ οἱ δυτικομακεδόνες τῆς συντήρησης εἶναι οἱ μόνοι πληθυσμοὶ τῆς Θεσσαλονίκης ποὺ ἔχουν μιὰ σταθερὴ αἴσθηση ταυτότητας, κι ὄχι νομάδα ἢ τυχαῖα ριγμένου κάπου καὶ συνεχῶς «κλαψο-κατατρεγμένου» ἢ μὴ εὐχαριστημένου. (Θὰ πρόσθετα καὶ τοὺς συντηρητικοὺς -ὄχι ἀπαραίτητα δεξιούς, σίγουρα θρήσκους & «τραντέλλενους»- Πόντιους.) Ὅσο γιὰ τὰ ἑβραίικα καὶ φράγκικα μαγαζιά: Ἔτσι, πρὶν ἀπὸ τὸ 1430 / 1492 τίποτε δὲν γινόταν σὲ αὐτὴ τὴν πόλη ἐπὶ 1.000 χρόνια. Οὔτε ἐμπόριο οὔτε παραγωγή, οὔτε πνευματικὴ ζωή. Μετά, ἦρθαν τὰ Φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στοὺς Μπαγιάτηδες. Ὄχι, δὲν εἶναι καθόλου ἀντεστραμμένος ρατσισμός, εἶναι ἡ πραγματικότητα.

Ἐννοεῖται, δὲν  μοῦ φαίνονται περίεργα κάτι τέτοια. Ἄλλωστε, κι ἂν θυμᾶμαι καλά (ἂν ὄχι, συγγνώμη, λάθος!), ὁ ἐν λόγῳ κάποτε ἔλεγε στὸ ραδιόφωνο ὅτι Σλάβοι δὲν κατέβηκαν νότια ἀπὸ τὰ Σκόπια, ἐνῶ τώρα κάτι σὰν «δὲν ὑπάρχει γηγενής». Ὁ Νταλάρας, τὸ ’70 τραγούδαγε κνίτικα τραγούδια, τὸ ’90 κυπριο-ἐθνοπατριωτικά, τὸ 2000 καὶ τὸ ’10 ἄλλα («διπλωματία τῶν σεισμῶν» καὶ «πρόσφυγες»). Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ λὲς τὰ ἴδια κάθε δεκαετία..

Δεν θέλουν οι έμποροι πεζοδρόμους, κι αν θέλουν είναι για να βάζουν τα δικά τους αυτοκίνητα όπου γουστάρουν. […] Ο δημόσιος χώρος είναι επικηρυγμένος

Ἡ γνωστὴ φαντασίωση. Οἱ πεζόδρομοι στὴν ἑλληνικὴ πόλη, καὶ δὴ τὴ Θεσσαλονίκη, δὲν φτιάχνονται (ἤ: δὲν θὰ φτιαχτοῦν) γιὰ νὰ ὑπάρξει μιὰ αἴσθηση «δημόσιου χώρου» τὴν ὁποία ἀφανίζουν μὲ τὴν παρουσία τους οἱ ἐμπόροι, ἀλλὰ γιὰ νὰ γεμίσει ὁ τόπος μὲ τραπεζοκαθίσματα (Ἄλλωστε, τὸ κόλπο τῶν προστίμων ποὺ πληρώνουν οἱ παραβάτες ἰδιοκτῆτες καφέδων φέρνει λεφτὰ στὰ ταμεῖα τῶν Δήμων σὲ βάρος τῶν πεζῶν, καί, ἑπομένως, οὔτε γάτα οὔτε ζημιά) καὶ τσιμέντο-ἀναπλάσεις. Ὅποιος εἶναι ὑπὲρ τῶν πεζοδρομήσεων μὲ τὶς ἰσχύουσες νοοτροπίες, ἀγνοεῖ τὸ φαινόμενο τῶν δρόμων-καφέδων. Μὲ δεδομένη τὴν ἀπροθυμία τῶν Δήμων νὰ ἀπαγορεύουν τὰ τραπεζοκαθίσματα στὸν «δημόσιο χῶρο» ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ μιὰ πεζοδρόμηση, ὅποιος ζητᾶ πεζοδρόμηση συνηγορεῖ ὑπὲρ τῶν τραπεζοκαθισμάτων. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα, ἀρέσει ἢ ὄχι. Ἐξάλλου, εἶναι προτιμότερος ὁ «Μπαγιάτης» ποὺ μὲ τὴν παρουσία του διατηρεῖ τὴν ἐμπορικὴ κίνηση (καὶ παραγωγή) στὸ Κέντρο ἀπὸ τὸν ἀνεπρόκοπο καὶ τυχάρπαστο ἰδιοκτήτη καφὲ-καταστήματος ἑστίασης στὸ Κέντρο, ποὺ τοῦ τρέχουν τὰ σάλια γιὰ πεζοδρομήσεις καὶ πασαλάκια (ποὺ διώχουν τὸ ἐμπόριο) κ.λπ.,  ἢ ἀπὸ τὰ ἐμπορικὰ μώλ, στὰ προάστια, τῶν ἐργατικῶν γαλέρων πολυκαταστημάτων. Ἀνοιχτὸς δημόσιος χῶρος σημαίνει πεζοδρομήσεις χωρὶς τραπεζοκαθίσματα τοῦ παρασιτισμοῦ καὶ τῆς μὴ παραγωγικότητας. Ἂν δὲν γίνεται (ποὺ δὲν γίνεται) νὰ μὴν ὑπάρχουν τραπεζοκαθίσματα, τότε στὰ κομμάτια νὰ πάει κι ἡ πεζοδρόμηση καὶ ὁ δημόσιος χῶρος σας. Ζωντανὸ κι ὄχι ἔρημο κέντρο σημαίνει βοηθᾶμε τὸν ἔμπορο-βιοτέχνη καὶ μικροκαταστηματάρχη τοῦ Κέντρου καὶ δὲν τοῦ σπᾶμε τὰ νεῦρα οὔτε τοῦ καταστρέφουμε τὴν ζωὴ καὶ τὴν οἰκογένεια ἀπαγορεύοντάς του μὲ τὰ κολωνάκια νὰ ξεφορτώσει καὶ βάζοντας -ἠθελημένα ἢ μή- πλάτες στὰ ἐκτὸς πόλης ἐμπορικὰ κέντρα καὶ Μώλ.

Η πόλη αρνήθηκε διαπλατύνσεις στην παλιά παραλία για να μη χάσει τον χαρακτήρα της, αυτόν δηλαδή που απέκτησε,με τα οροφόσπιτα εδώ και πενήντα μόλις χρόνια.

Ὤ! Τί ὡραία εἰκόνα, ποὺ οἱ χουντοεθνικιστὲς Θεσσαλονικεῖς (ἡ πόλη) δὲν θέλουν: Ὀμπρέλες καὶ τέντες ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς τελευταίας πολυκατοικίας ὣς τὴν ἄκρη τῆς ἐπέκτασης τῆς παραλίας, 50 μ., μὲ ἄπειρους χαρούμενους τουρίστες νὰ ἀπολαμβάνουν στὰ τραπέζια τους τὴ δροσερὴ μπύρα ποὺ σερβίρουν ἀναρίθμητα τρεχάτα χαμογελαστὰ γκαρσόνια καὶ γκαρσόνες! Μὰ τί χάσαμε! Δὲν πειράζει, θὰ τὸ ζήσουμε στὴν Νέα Παραλία…

Μιὰ διαπλάτυνση τῆς παλιᾶς παραλίας γιὰ χάρη τῶν καφέδων καὶ τῶν ζαχαροπλαστείων ποὺ θὰ τὴν γεμίσουν. Κάθε τόσο ὁ Δῆμος πεζοδρομεῖ προσωρινὰ τὴν Λεωφ. Νίκης, γιὰ νὰ χαιρόμαστε οἱ πεζοί, καὶ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ΟΛΑ θὰ γεμίσουν τραπεζάκια ἅπαξ ἡ πεζοδρόμηση γίνει μόνιμη. Ἐνῶ τώρα, πήζουν οἱ ἰδιοκτῆτες τῶν καφέδων στὸ στενὸ πεζοδρόμιο. Ὁ παρασιτισμὸς τῆς Φραπεδούπολης στενάζει καὶ εἶναι ἱκανὸς να μεταμορφωθεῖ σὲ ἄγγελο φωτὸς χρησιμοποιώντας ἐπιχειρήματα (ἄλλων) περὶ δημόσιου χώρου καὶ τοῦ «λιγότερο αὐτοκίνητο στὸ Κέντρο».

Για να υπάρξει δημόσιος χώρος, πρέπει να υπάρξουν πολιτες κι όχι κομπραδόροι.Να προσπερνούν τη Σαλονίκη αυτοι που έχουν προορισμό άλλες πόλεις.Να γίνει η γέφυρα Αγγελοχώρι-Κλειδί

Αὐτοὶ οἱ «Πολίτες»! λὲς καὶ εἶναι βγαλμένοι ἀπὸ τὰ ἐργαστήρια κατασκευῆς ἀνθρωποτύπων τοῦ σημιτικοῦ Ὁμίλου Προβληματισμοῦ γιὰ τὸν Ἐκσυγχρονισμὸ τῆς Κοινωνίας. Οἱ «σκεπτόμενοι πολίτες» τοῦ «αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλλάδα (=καὶ τί θέλετε νὰ κάμω;)» τοῦ Σημίτη. Ἄλλο ἂν πολλοὶ ἐσωτερίκευσαν, ἔχαψαν, τὴν ἰδέα..

Εἴχαμε τὸ φαραωνικὸ ἔργο τοῦ Μετρό, ποὺ χαντάκωσε / ἐρήμωσε τὸ μισὸ Κέντρο γιὰ νὰ πληρώνουμε -στὸ μέλλον!- 1,5 καὶ 2 € ἐπιδοτούμενο εισιτήριο, ἀκούσαμε καὶ γιὰ τὴ γέφυρα ποὺ θὰ ἑνώνει τὸν Θερμαϊκό. Ζεύξη τοῦ Μαλιακοῦ Νο 2. Τερατωδίες προοδευτικές. Ἐνίοτε καὶ ὑποθαλάσσιες. Ἀπίστευτα πράγματα. Ἐγὼ προτείνω νὰ κάνουμε ἕνα τοῦνελ ποὺ νὰ κόβει Ὄλυμπο καὶ Πίνδο. Χάθηκαν τὰ παπόρια ἀπὸ τὴ Χαλκιδικὴ πρὸς τὸν Νότο. Ἱστοριογνώστης ὁ Π.Θ., δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοεῖ ὅτι ἀπὸ τὴν Κασσάνδρεια ἔφευγαν τὰ καράβια πρὸς Μικρὰ Ἀσία καὶ Πειραιὰ κατὰ τὴν Ἀρχαιότητα. Πρέπει σώνει καὶ ντέ, νὰ ἔρθουν κι ἄλλοι «τουρίστες» στὴ Χαλκιδική; Ἢ θά ‘πρεπε γιὰ πέντε Χαλκιδικιῶτες καὶ δύο Ἐσφιγμενίτες νὰ φτιαχτεῖ ἡ Πυραμίδα τοῦ Χέοπα;

Ἄφησα ἀσχολίαστη τὴν ἔμμεσα διακηρυσσόμενη ἀντίληψη πὼς ἡ Θεσσαλονίκη εἶναι ἡ πόλη-ἀντιπρότυπο (καὶ δὲν φταίει ἡ Παραλία ποὺ ἰσχύει τὸ ἀντίθετο).

Προοδευτικὴ σκέψη. Μὲ μπόλικο τσιμέντο καὶ ὄχι γηγενής («ἐθνικὰ καθαρή»), ἀλλὰ «των Ελληνων με συνείδηση, οι φευγάτοι, οι ψαγμένοι, οι πολιτισμένοι, οι διεθνείς, οι ανήσυχοι και λοιποί γεμίζουν μισή γειτονια της Καρκασόν ή της Σεβίλης«, πράσινα ἄλογα καὶ ἄλλα τέτοια προϊόντα μιᾶς ἀναίτιας ὑπεροψίας.

Εὐτυχισμένες μέρες τοῦ 2010, μετὰ ἀπὸ μιὰ ἔνδοξη δεκαετία ἀντιεθνολαϊκισμοῦ -κατὰ τοῦ ἐθνολαϊκισμοῦ ξιφουλκοῦσε κι ἄλλος, προκειμένου, τώρα, νὰ κάνει τί; νὰ αὐτομουτζώνεται γιὰ τὴν ψῆφο ποὺ ἔρριξε τὸ (2010 καὶ) 2014. Ἡ ἀνοιχτόμυαλη ἀναρχοφιλελευθερη φιλευρωπαϊκὴ Ἀριστερὰ τῆς πόλης, ποὺ γκρέμισε τὸν Καραμανλισμὸ (ὤχ! λάθος!) καὶ ἕνα σάπιο καθεστὼς 60 χρόνων. Δὲν πειράζει, οἱ Ἕλληνες καὶ πάλι, μὲ χρόνια καὶ καιρούς, θὰ Μακεδονίσουν, μιλώντας  πατσατζίδικα Γραικικά, τοῦ Μαλάλα.

Posted in Ελλάδα, Θεσσαλονίκη | Tagged , | 2 Σχόλια

Μονόπλευρες πολυπλοκότητες

a close look at medieval Arabic literature and Arabic poetry in particular will convince us that al-Rūm [=οἱ Βυζαντινοί], interchangeably called banū al-aṣfar (the Yellow Ones) –and derogatorily ʿulūj, plural ʿilj (barbarians, unknown, and by derogative implication, especially in some Arabic varieties, ‘bastards’)– are depicted as al-akhar (the Other) par excellence

Πηγή

Οἱ Ἄραβες ἀποκαλοῦσαν «κιτρινιάρηδες», «βάρβαρους» (οἱ Ἄραβες ἀποκαλοῦσαν βάρβαρους κάποιους τρίτους!) καὶ «μπάσταρδους» τοὺς Ἕλληνες. Ὡστόσο, ἐδῶ γίνεται παραλληλισμὸς τοῦ Ἕλληνα μὲ τὸν Ἄραβα: Ὁ Ἕλληνας, λέει, εἶναι ὁ Ἄραβας-ὑπάνθρωπος τῶν Εὐρωπαίων. Μὰ πῶς εἶναι ὁ «Ἄραβας», ἀφοῦ ὁ Ἄραβας μισοῦσε τὸν Ἕλληνα καὶ τὸν ἀντιμετώπιζε τόσο ρατσιστικὰ (ὡς ὑπάνθρωπο) ὅσο ὁ Εὐρωπαῖος (ἢ καὶ περισσότερο ἀπὸ τὸν Εὐρωπαῖο); Ἂν ὁ Ἕλληνας εἶναι ὁ Ἄραβας τοῦ Εὐρωπαίου, τότε ΤΙ εἶναι τοῦ Ἄραβα;

Ἀλλὰ τί νὰ κάνουμε. Ἔτσι εἶναι ὁ ἀντιδυτικισμὸς ἄνευ ἀντιμουσουλμανισμοῦ: Ὅπως ὁ ἀντιμουσουλμανισμὸς ἄνευ ἀντιδυτικισμοῦ.

Posted in Άραβες, Αναδημοσιεύσεις, Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Τὰ ἰδιωτικοποιημένα τραῖνα ἀπὸ τὴν Ἰταλία δὲν ἔρχονται στὴν ὥρα τους

Ὅπως γίνονταν ἀτυχήματα στὴν Ἀγγλία κάθε τρεῖς καὶ λίγο ἀφότου ἰδιωτικοποιήθηκαν τὰ τραῖνα, ἑτοιμαστεῖτε γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα, καὶ χειρότερο, στὴν Ἑλλάδα. Μόνο ἡ ἀρχὴ ἦταν.

Ἔτσι εἶναι οἱ ἰδιωτικοποιήσεις, ἐπιδιώκουν τὸ μεγαλύτερο κέρδος μὲ τὸ μικρότερο κόστος. Δὲν εἶναι νέο. Γιατί νὰ συντηροῦνται συχνὰ οἱ σιδηροτροχιές, οἱ μηχανὲς καὶ τὰ βαγόνια; Ὑπάρχει λόγος; Χασούρα. Σάμπως, θὰ τιμωρηθεῖ κανείς;

Νὰ χαίρονται οἱ καλοί, «ἀντιφασίστες» (τὸ αἰώνιο ἄλλοθι), ἀνθρωπιστὲς καὶ ἠθικὰ ἀνώτεροι Ἀριστεροὶ ποὺ ψήφισαν τὴν κυβέρνηση ποὺ ἰδιωτικοποίησε -γιὰ ψίχουλα, μάλιστα- τὸν ΟΣΕ, σὲ δημόσιο (!) ἄλλης χώρας.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Γιορτὲς ΟΗΕ

Σήμερα, ἡ γιορτὴ τῆς Μητέρας. Τὶς ἑπόμενες μέρες, ἡ γιορτὴ τῆς Ἀντι-τρανσφοβίας.

Ἐννοεῖται -συνεπῶς- ὅτι δὲν εὐχόμαστε στὴ μαμά μας σήμερα χρόνια πολλά.

Οἱ πλαστικὲς γιορτὲς τοῦ ΟΗΕ μυρίζουν ἀμμωνία, σὰν σὲ δημόσιο βρώμικο ουρητήριο.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά | Tagged , | Σχολιάστε

Μεγάλοι σύγχρονοι νεορθόδοξοι θεολόγοι

«Προκαλώ τον οποιονδήποτε να μου βρει θεολογική τεκμηριώση της σύνδεσης της ελληνικής παράδοσης με την Ορθοδοξία»

Ὅταν ἡ νεορθόδοξη-γιανναρικὴ «προσέγγιση» τῆς Ὀρθοδοξίας τελικὰ λέει ἀκριβῶς τὰ ἴδια μὲ τὸν Ἰουλιανὸ καὶ τὸν Νεοπαγανισμό. Ἡ τελευταία λέξη τῆς ὀρθόδοξης θεολογικῆς ἔρευνας, λέμε.

Υ.Γ. «θεολογικὴ«(!) τεκμηρίωση. Ἐγὼ λέω νὰ ἀρχίσουμε μὲ τὴν Θάλεια τοῦ Ἄρειου καὶ τὴν Ἀντιθάλεια τῶν Ὀρθόδοξων προκειμένου νὰ δείξουμε ἱστορικοὺς τρόπους συσχετισμοῦ θεολογίας καὶ (λαϊκῆς καὶ λόγιας) ἑλληνικῆς παράδοσης (μουσικῆς, φιλοσοφικῆς κ.λπ.). Νὰ μὴν πιάσουμε τὰ «νυνὶ δὲ χρησίμη πρὸς θεοσέβειαν γίνεταιπροηγουμένως τοῖς Ἕλλησιν ἐδόθη τότε πρὶν ἢ τὸν κύριον καλέσαι καὶ τοὺς Ἕλληνας· ἐπαιδαγώγει γὰρ καὶ αὐτὴ τὸ Ἑλληνικὸν ὡς ὁ νόμος τοὺς Ἑβραίους εἰς Χριστόν. Προπαρασκευάζει τοίνυν ἡ φιλοσοφία προοδοποιοῦσα τὸν ὑπὸ Χριστοῦ τεκειούμενον» καὶ ὅλα τὰ σχετικά.

Τουλάχιστον, γιὰ νὰ σπάσουμε πλάκα μὲ τοὺς Νεορθόδοξους, ἀντιπουριτανούς, ἀντισυντηρητικούς, ἀντιαρτηριοσκληρωτικούς Ἀντιαντιαντιαντι…

Posted in παράδοση, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , | 6 Σχόλια

ΔΕΒΘ

Ὡραῖα τὰ περάσαμε.

Ἀντιχριστιανοὶ ἀρχαιοκεντρικοὶ καὶ μπολσεβικοφάγοι (ἐξ ἀναρχικῶν-καταστασιακῶν οἱ δεύτεροι) ποὺ εἴχαμε βρεῖ μπροστά μας, καὶ πολεμήσαμε κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 2000: Νά τοι, πετιοῦνται καὶ σήμερα, καὶ παρουσιάζονται μπροστά μας, ἔνδοξα στὸ κοινό -δείχνοντας ὅτι οἱ Μῆδοι πάντοτε διαβαίνουν. Ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ μὲν νὰ χάνεται ἀλλὰ αὐτοὶ πρέπει νὰ πολεμήσουν-κατανικήσουν τοὺς ἀπαίσιους Γαλιλαίους καὶ τοὺς Κακοὺς Μπολσεβίκους, τὰ μετεφηβικὰ ἢ καὶ ἐφηβικὰ κολλήματά τους: Οἱ ἐμμονές τους, σὰν πνιγόμενος ποὺ μᾶς τραβᾶ μαζί του στὸν πάτο. Ὁ ἀντιχριστιανός, νὰ ἀναφέρεται στὴν «ἀκεραιότητα», καὶ «συνέπεια» τὴν ὁποία ὅσο περισσότερο ἔχεις τόσο περισσότερο καταλήγεις νὰ γίνεσαι ἀντιπαθητικὸς ἀπὸ τοὺς hoi polloi. Ποῦ καὶ σὲ τί ἡλικία ἔκαναν τὴ θητεία τους ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἀκέραιοι», δὲν εἶπε μόνο. Ὅταν ἀκούω γιὰ τὴν περιθωριοποίηση ποὺ ὑφίστανται ἰδέες οἱ ὁποῖες βρίσκονται στὴν καρδιὰ τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας τὸ ἰδεολογικὸ κατεστημένο νὰ ἐμφανίζεται ὡς παραπεταμένο / κατατρεγμένο, κάτι παθαίνω καὶ δακρύζω ἀπὸ τὰ γέλια. Ὁ Μπολσεβικικός μύθος: Μᾶς ἔφαγαν μπαμπέσικα στὴν Κροστάνδη (ἐμεῖς θὰ εἴχαμε νικήσει νωρίτερα τὸ Γ’ Ράιχ – ὅπως τὸν Φράνκο στὴν Ἱσπανία). Πρόσθεσε σὲ αὐτὰ καὶ τὴν ἀριστερὴ-ΜΚΟ προπαγάνδα μὲ τὶς καλοντυμένες νέες μαμάδες Μουσουλμάνες μὲ ἀφόρητα καὶ μαῦρα τσαντὸρ καὶ μαντῆλεςκάσκες ἀστροναύτη (δίπλα στὰ παιδιά μας, γιὰ νὰ συνηθίσει τὸ μάτι τους στὴ Σαρία), γιὰ νὰ μᾶς διαβεβαιώσουν ὅτι τὸ διάλειμμα ἑκατὸ χρόνων ἐλευθερίας –χωρὶς τὴν ἀπρόσκλητη παρουσία καὶ σατανικὴ τυραννία πεντέμισι αἰώνων τοῦ Ἰσλάμ– τελείωσε, μὲ τὶς μυρμηγκιὲς τῶν we come in peace «δυστυχισμένων» «προσφύγων». Φυσικά, εἶχε καὶ πληροφοριακοὺς πάγκους ἀπὸ τουρκικὰ ΑΕΙ, γιὰ νὰ ἐνημερώσουν τοὺς ἕλληνες φοιτητὲς ποὺ θέλουν νὰ σπουδάσουν / κάνουν μεταπτυχιακὰ στὴν Τουρκία. Οἱ Τοῦρκοι, βέβαια κάνουν τὴ γνωστὴ δουλειά τους. Ἡ Πρυτανία τοῦ ΑΠΘ, ὅμως, γιατί ἐνημέρωσε ὅλους τοὺς φοιτητὲς τοῦ ΑΠΘ γιὰ τὶς «εὐκαιρίες» στὴν Τουρκία; Τί πετυχαίνει ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴ φυγὴ φοιτητῶν στὴν Τουρκία;

Συζητώντας παραδίπλα δυὸ καλλιεργημένοι πνευματάνθρωποι, ἔλεγε ὁ ἕνας: «τί τὰ θές, ἅμα ἔχεις παιδεία, ἀπωθεῖς τὸν φασισμό. Ἀλλὰ σὲ μιὰ χώρα ἀκαλλιέργητων / ἀκαλλιέργητη (τί νὰ περιμένεις;)». Περίεργο, 40 χρόνια Ἀριστερᾶς δὲν καλλιέργησαν τὸν λαό, ἐνῶ ὁ φασισμός ἐμφανίστηκε μὲ κυριαρχικὲς τάσεις μαζὶ μὲ τὴν κυβερνώσα Ἀριστερά. Ψιλοφώναξα «βέβαια, ἐλιτισμός», κι ἀπομακρύνθηκα.

Ἀκόμα καὶ τὸ παιδικὸ βιβλίο ἀστρονομίας ποὺ ἀγόρασα, γράφει ὅτι «εὐτυχῶς ποὺ οἱ Ἄραβες ἀντέγραψαν καὶ διέσωσαν τὰ ἀστρονομικὰ συγγράμματα γιατὶ τὸν 4ο αι. μ.Χ. πολλὰ ἔργα ρίχνονταν στὴν πυρὰ καὶ καταστράφηκαν ὁλόκληρες βιβλιοθῆκες». Δηλαδή: Τὰ βιβλία παρέμεναν καμμένα ἐπὶ τέσσερεις αἰῶνες (4ος – 8ος αἰ.) ὥσπου νὰ ἀντιγραφοῦν στὰ ἀραβικά. Θαυμᾶστε λογική.

Καὶ τοῦ χρόνου.

Posted in Άραβες, Αριστερά, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, ανθρώπινα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Προστάτες στὴ Ρώμη

Πατρωνία ὑπῆρχε καὶ στὴν ὕστερη Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ποὺ ἦταν, ἂς τὸ δεχτοῦμε, τὸ ἀνώτερο κράτος στὴν Ἱστορία -ἀκόμη καὶ στὴν ὕστερη φάση της- σὲ σχέση μὲ τὰ σημερινὰ μπάχαλα. Πάντως, δὲν ἦταν μπανανία οὔτε ἕνα ἀποικιακὸ κατασκεύασμα. Παρὰ τὴν χαλαρότητα τοῦ διοικητικοῦ της μηχανισμοῦ σὲ σχέση μὲ τοὺς σημερινούς, δὲν ἀστειευόταν.

Γιατί ὑπῆρχε ἡ πατρωνία στὴν ὕστερη Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία; Γιατὶ τίποτε δὲ λειτουργοῦσε ὅπως παλιὰ καὶ γιατὶ οἱ οἰκονομικὲς ἀπαιτήσεις εἶχαν γίνει δυσβάστακτες.

Γιατί εἶχαν γίνει δυσβάστακτες; Γιατὶ εἶχαν ἐμφανιστεῖ παντοῦ ταυτόχρονα οἱ ἐχθροί (οἱ Σασσανίδες ἀντικατέστησαν τοὺς χαλαρούς Πάρθους, τὰ Γερμανικὰ φύλα ἀφήνιασαν, ἐμφανίστηκαν οἱ Οὗνοι κ.λπ.) καὶ ὑπῆρχε ἔλλειμμα νομιμοποίησης (ἀνίσχυροι, βραχύβιοι αὐτοκράτορες): Ἡ ταυτόχρονη ἐμφάνιση ἐχθρῶν ἀπὸ τὴ Γαλατία ὣς τὴν Μεσοποταμία σήμαινε ὅτι δὲν ἐπαρκοῦσε ἕνας αὐτοκράτορας. Ἔπρεπε νὰ δημιουργηθοῦν συναυτοκράτορες, ὥστε ὁ ἕνας νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν Φράγκο καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ὁ ἄλλος τὸν Πέρση. Ἐπίσης, τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐπαρχίες ἦταν τεράστιες σὲ μέγεθος ὁδηγοῦσε συνεχῶς σὲ ἐπαναστάσεις ἐπίδοξων αυτοκρατόρων. Ἄρα, ἔπρεπε οἱ ἐπαρχίες νὰ σπάσουν σὲ μικρότερες. Αὐτὰ τὰ δύο (πολλοὶ αὐτοκράτορες καὶ περισσότερες ἐπαρχίες) σήμαιναν μεγαλύτερη διοίκηση (ἀφοῦ κάθε αὐτοκράτορας εἶχε τὴν αὐλή του, τοὺς ἔμπιστούς του) καὶ στρατό (γιὰ καθένα αυτοκράτορα). Γιὰ νὰ λειτουργοῦν ἡ νέα διοίκηση καὶ ὁ μεγαλύτερος στρατὸς ἔπρεπε νὰ ἐνισχυθοῦν ὥστε νὰ ἐλέγχουν ἀποτελεσματικότερα τὴν κατάσταση, καὶ ἐνισχύθηκαν μέσῳ τῆς φορολογίας.

Τὸ βάρος τῆς φορολογίας δὲν ἔπεσε μόνο στὸν λαό, ἔπεσε καὶ στὶς τοπικὲς ἐλίτ, ποὺ ὑποχρεωτικά -διαφορετικά, ἀντιμετώπιζαν βαριὲς ποινές- ἔπρεπε νὰ ἀναλαμβάνουν τὶς δημοτικὲς λειτουργίες, δηλαδὴ νὰ βάζουν τὸ χέρι βαθιὰ στὴν τζέπη τους ἐφ’ ὅρου ζωῆς (δὲν μποροῦσαν, στὴν πλειονότητά τους, νὰ ξεφύγουν) γιὰ νὰ συντηροῦν τὴν πόλη τους, νὰ φροντίζουν γιὰ τὴν τροφοδοσία της, τὴν ὕδρευση, τὴν συλλογὴ τῶν φόρων, γιὰ τὰ τείχη, γιὰ τὰ ἀρδευτικά κανάλια τῶν χωραφιῶν της, γιὰ τὰ δημόσια θεάματα, γιὰ τὰ πάντα ὅλα. Αὐτό, πάλι, συνεπάγεται ὅτι λίγοι ἀπὸ τὶς τοπικὲς ἐλὶτ ἐπιβίωσαν: Οἱ λίγοι αὐτοὶ πλούτισαν μάλιστα (ἀφοῦ μόνοι αὐτοὶ εἶχαν πρόσβαση στὴν ἐξουσία), ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι πλούσιοι φτώχυναν ἢ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀνταπεξέλθουν στὸ ρόλο τους καὶ ὑποβιβάζονταν κοινωνικά. Οἱ τοπικὲς βουλές, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἦταν κλὰμπ πλουσίων καὶ μορφωμένων, μίκρυναν σὲ μέγεθος. Ἀπὸ αὐτὲς ἐξαρτῶνταν τὰ πάντα σὲ ἐπίπεδο πόλεων καὶ ἐπαρχίες. Μέσῳ αὐτῶν ὑπῆρχε ἡ πρόσβαση στὴν κεντρικὴ ἐξουσία: Ἦταν οἱ πάτρωνες. Ὅλο αὐτὸ δὲν προέκυψε ὡς κάποιο σατανικὸ σχέδιο τῶν ἐλίτ, ἀλλὰ ἦτανμιὰ ἀναπροσαρμογὴ τῆς Αὐτοκρατορίας στὰ νέα δεδομένα.

Ποιοὶ ἦταν οἱ πάτρωνες; Γαιοκτήμονες, συγκλητικοί, στρατιωτικοί, τοπικοὶ κυβερνῆτες, ἐπίσκοποι, μοναστήρια, ἀσκητές, πλούσιοι.

Τί ἀποτέλεσμα εἶχε τὸ φαινόμενο; Ἡ αὐτοκρατορία στὸ μὲν ἀνατολικό της τμῆμα ἔζησε ἄλλα 1.000 χρόνια, στὸ δὲ δυτικὸ ἀπέκτησε προστάτες τύπου Πάπα ἢ ἐπίσκοπου τῆς κάθε πόλης, ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὴν τοπικὴ ἀριστοκρατία γιατὶ τὸ δυτικὸ κράτος κατέρρευσε. Ἡ φεουδαρχία καὶ ὄχι ἡ πατρωνία τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας ἦταν σοβαρὸ πρόβλημα.

Ἡ συγκέντρωση τῆς τοπικῆς ἰσχύος στὰ χέρια λίγων δὲν σήμανε καὶ τὴ διάλυση τοῦ κράτους -κι αὐτὸ ἐπειδὴ ἡ κεντρικὴ ἐξουσία ἦταν ἀρκετὰ ἰσχυρή, καὶ κυρίως γιατὶ παρ’ ὅλο ποὺ ἡ κεντρικὴ ἐξουσία ἔδινε ὑποχρεωτικὰ εὐθύνες στὶς τοπικὲς  ἐλίτ ταυτόχρονα κρατοῦσε τὸ μονοπώλιο τῆς ἰσχύος (π.χ. κυνηγοῦσε ὅσους εἶχαν ἰδιωτικὲς φυλακές). Ἀπὸ τὸ κράτος ἐξαρτιόταν ἂν ἡ ὕπαρξη πατρώνων ἦταν διαλυτικὴ ἢ ὄχι. Σὲ ὁρισμένα κράτη, ἡ ἐξουσία χρησιμοποιεῖ τοὺς πάτρωνες, σὲ ἄλλα οἱ πάτρωνες χρησιμοποιοῦν τὴν ἐξουσία καὶ τὸ κράτος.

Ἂν ἡ τήρηση τῶν προσχημάτων συνιστᾶ τὸ πρόβλημα, καὶ στὴ Ρώμη οἱ αὐτοκράτορες ἐπὶ τρεῖς αἰῶνες ἀποκαλοῦνταν «πρῶτοι πολίτες», ἡ λέξη «βασιλιὰς» ἦταν ἀπαγορευμένη διὰ ροπάλου, καὶ βέβαια τὸ πολίτευμα παρέμενε τὸ ἴδιο (res publica = «δημοκρατία») τὴ στιγμὴ ποὺ κυβερνοῦσαν ἀπολυταρχικὰ ὁ Αὔγουστος, ὁ Νέρων, ὁ Καλιγούλας κ.λπ. Τὰ προσχήματα δὲν χάθηκαν.

Σὲ κάθε περίπτωση, τὸ σύστημα αὐτὸ ἦταν ἐπωφελὲς ἀλλὰ ὄχι δημοκρατικό – ὡστόσο, οὔτε τὸ προηγούμενο σύστημα ἦταν δημοκρατικό (ἐννοῶ τὸ ρωμαϊκὸ σύστημα πρὸ τοῦ 3ου μ.Χ. αἰ.) ἂν μὲ τὸν ὅρο δημοκρατία ἐννοοῦμε τὴ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ στὶς λήψεις ἀποφάσεων.

Ἔχουμε διαπιστώσει ὅτι ἡ δημοκρατία σὲ τόσο τεράστια μεγέθη εἶναι διαδικαστικὸ ψευτοπαραμύθι, ποὺ εἶναι εὐχάριστο γιὰ ὅσο διάστημα οἱ πολλοὶ δὲν πεινᾶνε καὶ περνᾶν εὐχάριστα. Τὸ διαπίστωσαν καὶ οἱ Ρωμαῖοι κατὰ τὸν 1ο αἰ. π.Χ., ποὺ ἤδη εἶχαν μιὰ ψευδοδημοκρατία κρίνοντάς την μὲ ἀθηναϊκὰ μέτρα. Ὁ Καστοριάδης ὑπέδειξε ὡς αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τὸ τεράστιο μέγεθος τοῦ ἔθνους, καὶ μᾶς πρότεινε νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν τεχνολογία (σήμερα: διαδίκτυο). Ὡστόσο, κάθε ἐπιστροφὴ σὲ Πνύκες καὶ στῶν Ἑλλήνων τὶς Κοινότητες (χωρίς, μάλιστα, νὰ ἐπιστρέψει ὁ πληθυσμὸς στὴν ἐπαρχία) ὅταν ἀπέναντί σου ἔχεις τὸ Κοράνι καὶ τὴν Κίνα -ἢ καὶ χωρὶς αὐτά- εἶναι ἀπόπειρα αὐτοκτονίας, ἐνῶ ἡ σχέση δημοκρατίας – διαδικτύου εἶναι γιὰ τὰ γέλια.

Ἡ μαζικὴ δημοκρατία δὲν καταρρέει μόνο ἀπὸ τὴν ἔλλειψη τρυφῆς καὶ τροφῆς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἐχθροὺς ποὺ ἐκμεταλλεύνται τὶς ἐκλεπτύνσεις της – ἐκμεταλλεύσιμες ἀδυναμίες της στὰ μάτια τῶν ἐχθρῶν της («ἀνθρώπινο δικαίωμα στὴν μπούργκα», ὅπως παλιὰ «δικαίωμα συμμετοχῆς τοῦ Χίτλερ στὶς ἐκλογές»). Βέβαια, τὸ νὰ ἐγκαταλείψουμε ἐθελούσια κι αὐτὸν τὸν λιγοστὸ βαθμὸ ἐλευθερίας ποὺ ἔχουμε ἀκόμη εἶναι παρανοϊκὸ καὶ μὴ συζητήσιμο. Δὲν εἶναι παρανοϊκὸ ὡστόσο νὰ σκεφτόμαστε τὰ ἐνδεχόμενα γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα -ἔτσι ὅπως ἐξελίσσονται τὰ πράματα.

Posted in πολιτικά, Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ρωμαίοι, Ρωμανία | Tagged , , , | 2 Σχόλια

Οὐννικὸ πνεῦμα

Τὸ Μιλάνο, μιὰ πολυάνθρωπη πόλη, τὴν ὁποία ὁ Ἀττίλας κατέλαβε καὶ ὑποδούλωσε. Ὅταν εἶδε σὲ ἕνα πίνακα τοὺς Ρωμαίους Αὐτοκράτορες νὰ κάθονται πάνω σὲ χρυσοὺς θρόνους καὶ οἱ Σκύθες νὰ κείτονται νεκροὶ μπροστὰ στὰ πόδια τους, φώναξε ἕναν ζωγράφο καὶ τὸν διέταξε νὰ ζωγραφίσει τὸν Ἀττίλα νὰ κάθεται στὸν θρόνο καὶ τοὺς Ρωμαίους Αὐτοκράτορες μὲ σακκιὰ στοὺς ὤμους τους καὶ νὰ ρίχνουν χρυσάφι μπροστὰ στὰ πόδια του.

 

Μεδιολάνον … πολυάνθρωπος πόλις, ἣν καταλαβὼν Ἀττήλας ἠνδραποδίσατο. ὡς δὲ εἶδεν ἐν γραφῇ τοὺς μὲν Ῥωμαίων βασιλεῖς ἐπὶ χρυσῶν θρόνων καθημένους, Σκύθας δὲ ἀνῃρημένους καὶ πρὸ τῶν σφῶν ποδῶν κειμένους, ζητήσας ζωγράφον ἐκέλευσεν αὑτὸν μὲν γράφειν ἐπὶ θάκου, τοὺς δὲ Ῥωμαίων βασιλεῖς κωρύκους φέρειν ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ χρυσὸν πρὸ τῶν αὑτοῦ χέειν ποδῶν.

Πρίσκος, ἀπόσπασμα 22.3

 

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Δύση, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

11 Μαΐου 330: Οἱ τύχες τῆς Ρώμης

Ἕνα ὡραῖο μεσαιωνικὸ λατινικὸ ποιήμα, γραμμένο κάπου στὴ μέση τοῦ Μεσαίωνα, θρηνεῖ γιὰ τὴν κατάντια τῆς Ρώμης, καὶ ἀπευθύνεται σὲ αὐτήν:

Οἱ αὐτοκράτορες ποὺ κυβερνοῦσαν ἀπὸ εδῶ σὲ ἔχουν ἐγκαταλείψει ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό. Τὸ ὄνομα καὶ ὁ τίτλος σου δόθηκαν στοὺς Ἕλληνες. Ἡ Κωνσταντινούπολη ἀνθεῖ καὶ καλεῖται Νέα Ρώμη, καὶ ἡ παλαιὰ Ρώμη παραπαίει, τόσο τὰ τείχη της ὅσο καὶ ὁ λαός της. …Οἱ σκλάβοι τῶν σκλάβων εἶναι οἱ κύριοί σου καὶ οἱ παλιοὶ ἡγέτες σου διαβιοῦν στὴν πελασγικὴ γῆ

de mutata romae fortuna

Ἂν οἱ Νεοέλληνες δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν αὐτὸ ποὺ καταλάβαινε ὁ ἄγνωστος λατίνος ποιητής, κακὸ τοῦ κεφαλιοῦ τους.

Μᾶς πῆρε πλῆθος ἀμέτρητο ἀγαλμάτων ἡ Ρώμη. Λάφυρα ἀπὸ τὴ Ρώμη πήραμε κι ἐμεῖς, σὲ ἀνταπόδοση. Κάτι μπιχλιμπίδια ἐπὶ Κώνσταντα Β’, καὶ τὸ ἴδιο τὸ ὄνομα τῆς Ρώμης, ἀφήνοντάς της τὸ γιὰ πάντα περιφρονητικό, ἀτιμωτικὸ ὄνομα: Λατίνοι. Τὰ μπιχλιμπίδια κάηκαν ὅλα, τὸ ὄνομα ποτέ.

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ρωμαίοι, Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Παιδεία

Διάλογοι μεταξὺ κουφῶν. Οὔτε κἂν διάλογοι.

Ἡ ὀνείρωξη (μὲ τὸν α ἢ β τρόπο) περὶ δημοκρατικῆς πρόσβασης ὅλων (ἁπλά, φοβοῦνται νὰ τὸ ποῦν εὐθέως), βλαμμένων καὶ μή, στὰ ΑΕΙ, προϋποθέτει τὴν ἄποψη ὅτι ὅλα εἶναι θέμα ἰσότητας στὶς εὐκαιρίες. Ἅμα δώσεις ἴσες εὐκαιρίες καὶ κίνητρα στὸ βοῦρλο καὶ τὸν ἀδιάφορο, θὰ τοὺς κάνεις Ἀινστάιν. Κι ἄν, ἔστω, αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τώρα, σίγουρα μπορεῖ νὰ γίνει στὴν ἀταξικὴ κοινωνία. Καί -τὸ κυριότερο- πρέπει νὰ γίνει αὐτό. Ἡ Γνώση ὁδηγεῖ στὴν Ἀρετή, ποὺ λέει ὁ δημοκράτης Πλάτων. Κάτι σὰν τὴν Ἑλλάδα τῶν πτυχιούχων (ἀλλὰ ἀναβαθμισμένο καὶ ἀταξικό) ποὺ εἶναι μὲν ἴσοι ἀφοῦ ὅλοι ἔχουν πτυχίο, ὅμως δὲν ξέρουν τί νὰ τὸ κάνουν πιά.

Ἡ ἀντίθετη ἄποψη εἴτε διαπιστώνει ὅτι σὲ κάθε περίπτωση οἱ πλούσιοι θὰ βροῦν τρόπο νὰ λάβουν καλύτερη ἐκπαίδευση ἄρα καὶ νὰ ἀποκτήσουν πρόσβαση στὴν ἐξουσία (ἄρα, ἂς παίζουν μὲ τὰ κουβαδάκια τους ὅσο θέλουν οἱ ἐξισωτιστές, κι ἂς τὸ κάψουν τὸ κρατικὸ ΑΕΙ) εἴτε θέλει νὰ ἀρνηθεῖ τὸ γεγονὸς τῆς μαζικοδημοκρατικῆς κοινωνίας ἐκφράζοντας τὴν πίστη της σὲ οὐτοπίες ποὺ θεμελιώνουν τὴν ἱεραρχικότητά τους σὲ περιθωριακὲς ἀντιλήψεις (καταγωγή, θρησκεία, «ἀνώτεροι τρόποι» καὶ «παιδεία») κι ὄχι στὸ χρῆμα. Κυνισμός ἢ Δονκιχωτισμός.

Ἀφοῦ λύση δὲν ὑφίσταται, ταξικὴ ἢ ἀταξική, ἀντὶ νὰ μεταθέσει τὸ βάρος τῶν γονιῶν ἀπὸ τὰ φροντιστήρια στὸν καλὸ τελικὸ βαθμὸ τῆς Γ’ Λυκείου, μιὰ σωστὴ μεταρρύθμιση θὰ πρέπει νὰ ἔχει ὡς βάση τὸ ἑνιαῖο ἀπολυτήριο Βρεφονηπιακοῦ Σταθμοῦ.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

ἐπίγραμμα συζυγικό

William and Elizabeth Cotton (1656)

Forty Nine yeares they lived man and wife
And whats more rare thus many without strife
Shee first departing hee a few weekes tryed
To live without her could not and so dyed
Both in theire wedlocks great Sabatick rest
To be where theres no wedlock ever blest
And having here a jubily begun
Theyr taken hence that it may nere be don

Πηγή

Posted in ποίηση, Δύση, ανθρώπινα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἡμέρα τοῦ Ράιχ

Οἱ παλιομοδίτες τὴ λένε Ἡμέρα τῆς Νίκης. Κι ἡ Γαλλία πάντα νὰ δίνει τὸ κρυφὸ νόημα τῆς ἐπετείου. Τὸ Ράιχσταγκ στὰ καλύτερά του:

victoryatthereichstag1945porpkrivonogov

 

Posted in Γερμανία, Δύση, Ρωσία | Tagged , , , | 7 Σχόλια

Τηλεποδόσφαιρο

Ποτέ μου δὲν κατάλαβα (μετὰ τὰ 15, ἐννοῶ) πῶς γίνεται νὰ ἀρέσκονται στὸ νὰ βλέπουν μπάλα (ἢ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἄθλημα) στὴν τηλεόραση τόσα ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν κλωτσήσει ποτέ τους μπάλα (μετὰ τὰ 15 ἐννοῶ, πάλι).

Μοιάζουν μὲ ‘κείνους ποὺ προτιμᾶν νὰ βλέπουν αἰσθησιακὲς ταινίες παρὰ νὰ συνουσιάζονται μὲ τὴν ἀγαπημένη τους.

Ἐντάξει! Παλιὸ τὸ βίτσιο. Δὲν εἶναι ὅλα καινούργια στὸν κόσμο αὐτόν. Κι ὁ Ἰουλιανὸς μισοκοροϊδευτικὰ ἔλεγε ὅτι προτιμᾶ νὰ διαβάσει στὸν Ὅμηρο γιὰ μιὰ περιγραφόμενη ἱπποδρομία παρὰ νὰ πάει καὶ νὰ παρακολουθήσει μιὰ πραγματικὴ ἱπποδρομία.

Παρὰ ταῦτα, βίτσιο λέγεται, κι ὄχι φυσιολογικό.

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Πάρκο

Ὡραῖα πράγμα νὰ βλέπεις στὸ πάρκο νεαρὲς μαμάδες, κοπέλες μὲ τὰ παιδάκια τους. Ἡ ὀμορφιὰ τῶν μαμάδων δὲν θὰ πάει χαμένη ἀλλὰ θὰ συνεχιστεῖ, δηλαδή, ὁ κόσμος θὰ συνεχίσει νὰ εἶναι ὄμορφος -ὄχι ὅμως μὲ τὶς κοπέλες μὲ τὰ σκυλιὰ καὶ τὰ λουριά.

Posted in ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Γαλλία II: Βοήθεια, ὁ «Καιρός»

Ἀνάλυση τοῦ Τετράδη γιὰ τὴ Γαλλία

Ἀποσπάσματα:

Τι ενώνει, όμως, τη Λεπέν με τον Μελανσόν και τους οπαδούς τους; Τα κοινά σημεία των προγραμμάτων τους!

Αποχώρηση από τις ευρωπαϊκές; Συνθήκες
Αποχώρηση από το ευρώ
Αποχώρηση από τη συνθήκη Σένγκεν
Προστατευτισμός των γαλλικών επιχειρήσεων έναντι των ξένων πολυεθνικών.
Ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών.
Καθιέρωση δημοψηφίσματος μετά από λαϊκό αίτημα
Κατάργηση των νόμων που περιορίζουν τα εργασιακά δικαιώματα.
Διατήρηση της εβδομάδας των 35 ωρών.
Συνταξιοδότηση στα 60.
Καθιέρωση απλής αναλογικής σε όλες τις εκλογές.
Μείωση της φορολογίας για τα μικρότερα εισοδήματα
Πόλεμος στην υπεροψία του χρηματοπιστωτικού κόσμου.
Όχι στον άκρατο νέο- φιλελευθερισμό
Όχι στο έλλειμμα της λαϊκής κυριαρχίας
Όχι στην απολυταρχία του κεφαλαίου

Αν όλα αυτά θυμίζουν κάτι στον αναγνώστη δεν έχει παρά να ψάξει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Εκεί, εντελώς συμπτωματικά θα βρει, με εξαίρεση το μεταναστευτικό όταν δεν είναι υποκριτικό, μια ταύτιση της θολοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ με θέσεις της Χρυσής Αυγής και των ΑΝΕΛ, ακριβώς όπως υπάρχει ταύτιση της γαλλικής θολοαριστεράς του Μελανσόν με τη Λεπέν.

Ίσως γιατί, όπως προείπα παντού τα άκρα κάπου συναντώνται: Στην περιφρόνηση της Δημοκρατίας και στη συρρίκνωση στα στενά όρια μιας μικρής χώρας. Ακόμα και της Γαλλίας. Την ώρα που τον πλανήτη κυβερνάει η WallStreetκαι οι μεγάλες τράπεζες με τα παγκόσμια funds.

Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ Γαλλία θὰ μποροῦσε νὰ διαπραγματευτεῖ καὶ νὰ κερδίσει κάποιο ἀπὸ τὰ αἰτήματα αὐτά, ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα ὄχι. Κακῶς ὁ ἀρθρογράφος κάνει τὴ σύγκριση μὲ τὸν Τσίπρα γιὰ μπαμπούλα. Κακῶς ἀπαξιώνει τὰ αἰτήματα αὐτὰ καθεαυτά, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τὰ ζήτησαν οἱ ἕλληνες Καραγκιόζηδες πολιτικάντηδες καὶ οἱ ἐπὶ 20 χρόνια, ἀπὸ Σημίτη καὶ μετά, ὑπνωτισμένοι Νεοέλληνες. Κακῶς φαντάζεται ὅτι ζεῖ ἀκόμη στὴ χρυσὴ ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης.

Ἄλλο:

Με πρώτους τους Γάλλους.Οι οποίοι δεν θέλουν άλλες σφαλιάρες από τη Γερμανία. Οι οποίοι απαιτούν να διατηρηθεί το κοινωνικό κράτος που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια. Και να γίνει σεβαστή η ταυτότητα κάθε λαού μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη. Των λαών και όχι των τραπεζών.

Αυτά ψήφισε η πλειονότητα των Γάλλων χτες και μ αυτά θα έρθει αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος ο νέος Πρόεδρος και πρώην τραπεζίτης. Μ αυτά και με το 25% των ψηφοφόρων που απείχαν και που ψήφισαν λευκό ή άκυρο. Και οι οποίοι απαιτούν στην ουσία τα ίδια με τους πιο πολλούς από εκείνους που τον ψήφισαν.

Και θα τα απαιτήσουν στους δρόμους. Όπως και επί Ολάντ. Γιατί οι Γάλλοι δεν είναι Έλληνες να ψηφίζουν 62% «όχι» και να σκύβουν το σβέρκο όταν ένας Τσίπρας τους το τρίβει στα μούτρα με απανωτά «ναι σε όλα», που διαρκούν κοντά τρία χρόνια!

Ναί, ἔχει δίκαιο γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες, ἄδικο γιὰ τοὺς Γάλλους. Χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος. Ἀλλὰ τί ὑποστηρίζει ὁ ἀρθρογράφος;; Ὅτι οἱ Γάλλοι ψήφισαν ἕναν (πρώην) τραπεζίτη ἐπειδὴ δὲν θέλουν Εὐρώπη τῶν τραπεζῶν. Καὶ ὅτι θὰ βγοῦν στοὺς δρόμους οἱ Γάλλοι γιατὶ, λέει ὁ Τετράδης, οἱ Γάλλοι κάνουν 200 χρόνια τώρα ἐπαναστάσεις (πρόσφατα ἔκαναν τὸν Μάη), δὲν εἶναι κορόιδα καρπαζοεισπράκτορες, καὶ -νὰ δεῖτε!- θὰ τὰ σπάσουν ὅλα ἅμα τοὺς κοροϊδέψει ὁ τραπεζικὸς. Χά, χά, χά! Τουλάχιστον ὁ ἀρθρογράφος δὲν ἔγραψε ὅτι οἱ Γάλλοι τσάκισαν τὸν πουτινισμό.

Τί ἄλλες βλακεῖες θὰ διαβάσετε, ἡ παραπομπὴ στὴν ἀρχή. Ἐλευθεροτυπία γάρ.

 

Posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Ακροδεξιά, Δυτικοί, Δύση | Tagged , , , | Σχολιάστε

Χουλιγκανισμός

Δὲν ἔχω καταλάβει γιατί ὣς τώρα τὸ Κράτος δὲν ἔχει ἀποσύρει τὶς ἀστυνομικές του δυνάμεις ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες ἤ, ἔστω, γιατί δὲν ἐξαναγκάζει τὶς ΠΑΕ νὰ πληρώνουν τὴ μισθοδοσία τῶν ἀστυνομικῶν ποὺ διαθέτει ἡ ΕΛΑΣ στοὺς ἀγῶνες (τελικοὺς καὶ μή). Ἡ γιαγιὰ ποὺ μένει μόνη της σὲ διαμέρισμα, καὶ κινδυνεύει ἀπὸ ληστές, εἶναι πιὸ ἐνδιαφέρων τύπος ἀνθρώπου νὰ ἐπιβιώσει ἀπὸ ὅ,τι ὁ φίλαθλος.

Ὅπως τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας δὲν ἰσχύει στὰ χὸτ σπὸτ ἢ τὶς κακόφημες γειτονιὲς μὲ ἐμπόρους ναρκωτικῶν κ.λπ., ἔτσι νὰ μὴν ἰσχύει στὰ γήπεδα.

Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει νὰ χτίσω μιὰ ἄλλη κοινωνία ὅπου δὲν θὰ ἔχει κανένας τὴν ἀνάγκη νὰ τὰ σπάσει, οὔτε μὲ ἐνδιαφέρει ἄμεσα νὰ βρῶ τὰ αἴτια, κοινωνικὰ ἢ ὁρμονικά. Μὲ ἐνδιαφέρει καταρχὴν νὰ προστατέψω ὅσους δὲν ἐκδηλώνουν ἢ δὲν ἔχουν τέτοια ἀνάγκη, τώρα. Ἡ ἄριστη καὶ πιὸ ἀνθρώπινη κοινωνία μπορεῖ νὰ περιμένει, εἶναι συνηθισμένη νὰ περιμένει, καὶ καταρχὴν δὲν εἶναι κακὸ νὰ τὴν ἐπιδιώκουμε.

Ἐπίσης, δὲν ἔχω καταλάβει γιατί δὲν μοιράζουν σπαθιὰ στοὺς ὁπαδούς, κατὰ τοὺς ἀγῶνες, ὥστε αὐτοὶ νὰ λιγοστέψουν (μετὰ τὸ πέρας τοῦ ἀγώνα, τὰ ξίφη ἐπιστρέφονται στὶς Ἀρχές) καὶ νὰ ἐπιλυθεῖ μέσῳ τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς τὸ ζήτημα τοῦ χουλιγκανισμοῦ.

Κοροϊδεύω, ναί. Γιατὶ δὲν ἐλπίζω ὅτι θὰ ἀπαγορευτεῖ ἡ συμμετοχὴ στὰ εὐρωπαϊκὰ πρωταθλήματα τῶν ὁμάδων ἐφόσον γίνονται ἐπεισόδια. Ὅπως ἔγινε στὴν Ἀγγλία.

Posted in Ελλάδα, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , | 3 Σχόλια

Σχολεῖο: τὰ καλὰ καὶ κακὰ τῆς Δεξιᾶς

Στὸ σχολεῖο μας, ὁ διευθυντὴς εἶναι Δεξιός, κι αὐτὸ ἔχει τὰ καλὰ καὶ τὰ κακά του.

Τὰ κακὰ εἶναι ὅτι κάθε τρεῖς καὶ λίγο -καὶ σήμερα- μᾶς ἀνακοινώνει τὰ μετάλλια ποὺ πῆρε ὁ Κωστάκης, κι ὁ Γιωργάκης κι ἡ Ἀννούλα σὲ διάφορα ἀθλήματα. Καὶ δῶσε χειροκρότημα οἱ γονεῖς. Λὲς καὶ σκοπὸς εἶναι τὰ μετάλλια στὰ ἀθλήματα κι ὄχι ἡ Γνώση. Ξέρω, τὸ κάνει αὐτὸ ἀπὸ ἀντεστραμμένο Καρανικισμὸ καὶ ἀπὸ μίσος πρὸς τοὺς μισοῦντες τὴν ἀριστεία. Κι ἐγὼ τοὺς μισῶ, ἀκόμη περισσότερο. Ἀλλὰ ὄχι χάριν τῆς ἀριστείας στὸ τζοῦντο ἢ στὸ τρέξιμο ἢ στὸ κολύμπι. Ἔτσι εἶναι ἡ Δεξιά, καμαρώνει κι ἐπιδεικνύεται σὲ θέματα ἀνούσια, ὅπως τὰ πόδια τῶν ποδοσφαιριστῶν κι οἱ κοιλιακοί. Ἡ ἐνασχόληση μὲ παροδικὰ πράγματα, ποὺ μόνο στὸ κότερο τοῦ γκόμενου καὶ στὴν οἰκοδομὴ ἀξίζουν. Τὸ λάιφστάυλ τοῦ Κλὶκ καὶ τῆς ΠΑΣΟΚοδεξιᾶς, ὡς μικρόβιο ποὺ μπῆκε στὶς φλέβες μας ἢ γιγαντώθηκε μετὰ τὸ ’80. Λὲς καὶ δὲν μπουχτίσαμε μὲ τὶς ἀθλήτριες μὲ φωνὴ νταλικιέρη, κι ἀπὸ τὰ μετάλλια μὲ χρήση ἀναβολικῶν στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Ἐκσυγχρονισμοῦ.

Τὸ καλὸ εἶναι ὅτι κατσάδιασε ἕνα παιδὶ τῆς μεγαλύτερης τάξης ποὺ τὸ Σ/Κ πέταγε γυάλινα μπουκάλια μέσα στὴν αὐλὴ ὅπου εἶχε μπεῖ μὲ διάφορους συμμαθητές του γιὰ νὰ παίξουν. Τὰ μπουκάλια προφανῶς θὰ ἐκσφενδονίστηκαν κατὰ κάποιου φίλου. καὶ τὰ γυαλιὰ σκορπίστηκαν στὴν αὐλή. Ὁ καλὸς δεξιὸς διευθυντὴς ἔβγαλε μπροστὰ σὲ ὅλους τὸ κωλόπαιδο καὶ τὸ ἀπέβαλε (ἢ ἔτσι εἶπε δημόσια πὼς θὰ τὸ κάνει). Γουστάρω αὐτὴν τὴ πλευρὰ τῆς Δεξιᾶς, ποὺ ξέρει ὅτι ἡ παιδεία δὲν εἶναι ἀνοχὴ στὴν ἀθλιότητα, κι ὅτι στὰ πρῶτα χρόνια διαμορφώνεται ὁ χαρακτήρας, κι ὅτι ἂν κάποιος εἶναι ψυχασθενής, τουλάχιστον νὰ προφυλάξουμε τοὺς ὑπόλοιπους.

Ἐπειδὴ οἱ γονεῖς αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ δὲν ἔδωσαν καλὴ ἀνατροφὴ (καὶ προφανῶς τὰ ἴδια θὰ ἔκαναν μικροὶ κι οἱ ἴδιοι) στὸ παιδάκι τους, δὲν σημαίνει ὅτι τὰ ἄλλα παιδάκια θὰ πρέπει νὰ πατᾶνε στὰ σπασμένα μπουκάλια ἢ ὅτι αὔριο εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ φᾶνε ξύλο ἢ κανὰ μπουκάλι. Δίπλα μου, δυὸ λεπρὲς μανάδες ἔλεγαν κάτι γιὰ λαϊκὰ δικαστήρια. Τὸ νὰ μὴν φάει κανὰ μπουκάλι στὸ κεφάλι ὁ  κανακάρης τους καὶ ἡ πριγκίπισσά τους, μᾶλλον δὲν τοὺς ἀρέσει ὡς ἐνδεχόμενη καθημερινότητα. Μπράβο στὸν διευθυντή, ποὺ κάνει ὅ,τι δὲν κάνουν μερικοὶ γονεῖς: διαμορφώνει καλὸ χαρακτήρα, ἀκόμα καὶ στοὺς μάγκες.

Καὶ τί ἄλλο; Ἀσβέστη, καὶ θειάφι, στὴν ἀντιαυταρχικὴ ἐκπαίδευση.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα, ανθρωπισμός, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Γαλλία

Ὁ φασισμὸς πέθανε, ζήτω ὁ φασισμός (ὁ ἄλλος)

Posted in πολιτικά, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

«Ρωσικὸς δάκτυλος»

Μεγάλο γέλιο μὲ τὴν ἀγανάκτηση πολλῶν πεπολιτισμένων καὶ κρυφοΟΑΚΚΕδων γιὰ τὴν παρέμβαση στὰ πολιτικὰ γνωστοῦ ἑλληνορώσου ἐπιχειρηματία καὶ ἰδιοκτήτη μιᾶς ΠΑΕ.

Εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ ἀνήθικο νὰ παρεμβαίνει ὁ ρωσικὸς παράγοντας στὴν ἑλληνικὴ πολιτική, ἐνῶ ἀλωνίζουν ἐπὶ 193 χρόνια οἱ πράκτορες τῶν Ἄγγλων, Γάλλων καὶ γενικὰ τῶν Δυτικῶν στὴν Ἑλλάδα. Ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα μοιράστηκε ὅπως μοιράστηκε. Γιὰ ποιὸ λόγο αὐτὴ ἡ διαφορετικὴ παρέμβαση τῶν ξένων; Ἄλλαξε κάτι καὶ δὲν μᾶς τὸ εἶπαν οἱ ξένοι;

Τὸ πρόβλημα, ἑπομένως, πολλῶν, δὲν εἶναι ὅτι ἔχουμε ἀκόμη μία παρέμβαση ξένων ἀλλὰ ὅτι ἡ τελευταία ἐξωτερικὴ παρέμβαση μὴ προερχόμενη ἀπὸ τὴ Δύση παραβιάζει τὰ προαιώνια συμφωνηθέντα σχετικὰ μὲ τὴν μοιρασιὰ τῆς Ἑλλάδας. Ἐναντιώνεται ἡ παρέμβαση αὐτὴ καὶ στὴν συμβουλὴ τοῦ Μὰρξ ὅτι οἱ Σλάβοι τῶν Βαλκανίων καὶ οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ συνδεθοῦν μὲ τὴ Δύση.

Posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Ελλάδα, Ρωσία | Tagged , , | Σχολιάστε

Διωγμοὶ Διοκλητιανοῦ: ἡ ἐπιχειρηματολογία

Τὶς προάλλες παρέθεσα ἀπόσπασμα τοῦ Λακτάντιου γιὰ τὸν Γαλέριο. Τώρα, μιὰ σούμα γιὰ τὴν σύγχρονη ἀντιχριστιανικὴ ἑρμηνεία τῶν διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ. Ὅποιος θέλει τὸ προσαρμόζει στὸ δικό του διωγμό.

  1. ἄρνηση ὅτι οἱ Διωγμοὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔγιναν. Στὴν πραγματικότητα, λέει ἡ ἐπιχειρηματολογία, οἱ διώξεις ἦταν σποραδικές, λίγες καὶ δὲν συμμετεῖχε κανεὶς. Περιορίζουμε τὰ θύματα σὲ ὅσους ἀναφέρονται ἐπώνυμα, καὶ παριστάνουμε ὅτι δὲν διαβάζουμε τὶς ἀναφορὲς τῶν πηγῶν καὶ τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων σὲ πολυπληθέστερα, πέραν τῶν ἐπωνύμων, θύματα. Ἐπίσης παριστάνουμε ὅτι δὲν διαβάσαμε τὶς αἰτήσεις Ἐθνικῶν ἀπὸ διάφορες πόλεις πρὸς τὸν αὐτοκράτορα γιὰ ἐκδίωξη τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὶς πόλεις αὐτὲς καὶ γιὰ νὰ μὴν κτίζονται ἐκκλησίες (ὅ,τι κάνει τὸ ISIS: γκρεμίζει ἐκκλησίες καὶ ἐκδιώκει Χριστιανούς).
  2. Ὅταν δὲν πείθουμε γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ διωγμοῦ, τότε τὸν δικαιολογοῦμε: Οἱ διωγμοὶ καλῶς ἔγιναν, γιατὶ οἱ Χριστιανοὶ δικαίως θεωροῦνταν στασιαστὲς στὸ στράτευμα, ἀρνητὲς τῆς φιλοσοφίας, τῆς ἑλληνικῆς κοσμοθεάσεως κ.λπ., καὶ ἔπρεπε νὰ λάβουν τὰ μέτρα τους οἱ ὑπόλοιποι καὶ ἡ κυβέρνηση.
  3. Ὄταν δὲν μποροῦμε νὰ δικαιολογήσουμε θανατώσεις ἐπειδὴ κάποιοι ἀρνοῦνταν νὰ λατρέψουν τοὺς θεούς, τότε τοὺς παρουσιάζουμε ὡς ψυχοπαθεῖς: Δὲν τοὺς κυνηγοῦσε τὸ ρωμαϊκὸ κράτος, λέει ἡ ἐπιχειρηματολογία, μόνοι τους παρουσιάζονταν στὶς ἀρχὲς καὶ ὁμολογοῦσαν ὅτι εἶναι Χριστιανοί (ἐθελοντὲς μάρτυρες), κι ὡς ἀποτέλεσμα τὸ κράτος δὲν εἶχε ἄλλη ἐπὶλογὴ παρὰ νὰ ἐφαρμόσει τοὺς νόμους καὶ νὰ τοὺς θανατώσει. Πρόκειται περὶ θανατόφιλων, δηλαδή ψυχοπαθῶν. Ἀκόμη κι ἂν νίκησαν, εἶναι ἀξιοπεριφρόνητοι.

Δὲν ἔγινε ὁ Διωγμός, καλῶς ἔγινε ὁ Διωγμός, ἀκόμη κι ἂν ἔγινε κακῶς ὁ Διωγμός, ἐπροκειτο περὶ Διωγμοῦ ἀξιοπεριφρόνητων ψυχοπαθῶν, ἄρα περὶ μὴ ἄξιου μνήμης Διωγμοῦ ἀλλὰ περὶ «ὑπερβολικῆς, ἔστω ἀτυχοῦς ἀντίδρασης πρὸς τρελούς».

Τέτοια στρατηγικὴ δὲν εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας τοῦ ἱστολόγιου. Εἶναι παραδεδομένη χρήση καὶ ἐπεξεργασία τῶν πηγῶν ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὲς τοῦ 20οῦ αἰ. Γιὰ παράδειγμα, ὁ μαρξιστὴς De Ste Croix, ἀναφέρει ὅτι οἱ θανατούμενοι Χριστιανοὶ ἦταν -ὅλοι τους- ἐθελοντὲς μάρτυρες (δηλαδή, θανατόφιλοι ψυχοπαθεῖς, ἄρα κανεὶς δὲν δίωξε κανέναν) βασιζόμενος σὲ ἀπόσπασμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τοῦ Ευσέβιου. Σὲ αὐτό, ὅμως, δὲν ἀναφέρεται ὅτι ὅλοι ἢ οἱ περισσότεροι ἢ ἕνα ποσοστὸ ἦταν ἐθελοντὲς μάρτυρες. Ἀναφέρει ὁ Ευσέβιος ὅτι ὅταν στὸ δικαστήριο καταδικάζονταν οἱ -ἀναζητηθέντες καὶ προσαχθέντες σὲ δίκη- Χριστιανοί, μετὰ τὸ ἄκουσμα τῆς καταδικαστικῆς ἀπόφασης, ἀπὸ τὸ ἀκροατήριο ξεπηδοῦσαν Χριστιανοὶ ποὺ ἔλεγαν ὅτι κι αὐτοὶ εἶναι Χριστιανοί, καὶ συνεπακόλουθα θανατώνονταν. Δὲν ἦταν ὅλοι οἱ μάρτυρες ἐθελοντές, λοιπόν, οὔτε οἱ περισσότεροι -ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ ἐρευνητὴς τοῦ 20οῦ αἰ., ὁ De Ste Croix. Κι ἂς μὴ νομίσει ὅτι αὐτὴ ἡ στάση ὀφείλεται στὸν μαρξισμὸ τοῦ De Ste Croix. Φιλελεύθεροι καὶ Δεξιοὶ ἐρευνητὲς προχωρᾶν ἀκόμη περισσότερο, δικαιολογώντας τὸν Διωγμό.

Στην Ἑλλάδα, ἡ Πολύμνια Ἀθανασιάδη κάνει λόγο γιὰ τὴν ἀντίδραση τῶν συντηρητικῶν Ἐθνικῶν, ποὺ ἔβλεπαν νὰ προσβάλλεται ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς ἡ παραδοσιακὴ ταύτιση θρησκείας-φιλοσοφίας. Καταρχάς, ἡ ταύτιση θρησκείας-φιλοσοφίας εἶναι παραμύθι, γιατὶ ἐνάντια στὴ θρησκεία (λατρεία ἢ πίστη) εἶχαν ταχθεῖ πολλοὶ ἀρχαῖοι Έλληνες φιλόσοφοι 700 χρόνια πρὶν ἀπὸ τοὺς Διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ. Γιὰ ποιὰ «παράδοση» λοιπόν, τὴν ὁποία «ἀμφισβήτησαν πρῶτοι οἱ Χριστιανοὶ» μπορεῖ νὰ γίνει λόγος; Ἔπειτα, ἡ Ἀθανασιάδη δὲν ἀναφέρεται σὲ Διωγμούς (μιλῶ γιὰ τὸ ἔργο της γιὰ τὸν Ἰουλιανό), ἀποσιωπᾶ ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτοὶ οἱ συντηρητικοὶ Ἐθνικοὶ ποὺ «ἀντιστάθηκαν» δικαιολόγησαν ἔμμεσα ἢ ἄμεσα τοὺς Διωγμούς, ὅπως ὁ Πορφύριος, ἐνῶ ἄλλοι συντηρητικοὶ Ἐθνικοὶ ποὺ συνέγραφαν ἀντιχριστιανικὰ κείμενα, ὅπως ὁ Ἱεροκλῆς, συμμετεῖχαν ὡς κυβερνῆτες ἐπαρχιῶν στοὺς Διωγμούς. Ἔτσι ἀποσιωπᾶται κι ἐξιδανικεύεται ἡ «ἀντίδραση» (ἡ βία) τῶν τοτινῶν Ἐθνικῶν στοὺς Χριστιανούς, ἐκ μέρους τῶν σημερινῶν ἀντιπαθούντων τὸν Χριστιανισμό. Συνεπῶς, ὄχι μόνο οἱ «συντηρητικοὶ Ἐθνικοὶ διανοούμενοι» τῆς Ἀθανασιάδη δὲν συνέχιζαν καμμία ἀδιάσπαστη παράδοση, ἀλλὰ ἦταν ἠθικοὶ αὐτουργοὶ σὲ ἐγκλήματα -ἄλλο ἂν ἀπὸ τὸν 20ὸ αἰ. παριστάνονται ὡς «σοβαροὶ στοχαστές». Στὴν Ἑλλάδα, ἐπίσης, βρίσκουμε νεώτερους «διανοούμενους» μὲ διδακτορικά, ποὺ ψάχνουν γιὰ ἀ(ντι)χριστιανοὺς στὸ βυζαντινὸ Μεσαίωνα καὶ τὴν Τουρκοκρατία -προκειμένου νὰ βροῦν κάπου νὰ πατήσουν ἱστορικὰ ὥστε νὰ ἀρνηθοῦν ἐμμέσως ἀλλὰ ἔμπρακτα τὸ γεγονὸς τοῦ μαζικὰ καὶ συνειδητὰ ἐκχριστιανισμένου Ἑλληνισμοῦ ἐξαιτίας 5-10 ἀτόμων μέσα σὲ 1.500 χρόνια. Τί δέκα ἄτομα, τί ἑκατομμύρια Χριστιανοὶ καὶ χιλιάδες Νεομάρτυρες, τὸ ἴδιο κάνει κατ’ αὐτοὺς τοὺς ἐρευνητές.

Ἄλλοι, ξεκινώντας ἀπὸ τὸν Γίββωνα ὣς σήμερα, ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ θύματα ἦταν ἐλάχιστα, ἄρα ὁ Διωγμὸς πολὺ μικρός. Οἱ ἴδιοι δὲν ἐφαρμόζουν ὡστόσο τὰ ἴδια ἀριθμητικὰ κριτήρια ὅταν ἐξετάζουν τὴν χριστιανικὴ καταπίεση ἐναντίον τῶν Ἐθνικῶν. Δὲν τολμοῦν νὰ συγκρίνουν τὰ χιλιάδες χριστιανικὰ θύματα μὲ τοὺς μετρημένους στὰ δάκτυλα ἑνὸς χεριοῦ δολοφονημένους Ἐθνικούς (ἐπειδὴ ἦταν Ἐθνικοί), ἀλλὰ κραυγάζουν -πολιτισμένα ἢ βάρβαρα- γιὰ τὴ μεγάλη ἀδικία καὶ δίωξη ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἐθνικοί. Ἂν εἶναι μεγάλη ἀδικία νὰ σκοτωθουν πέντε Ἐθνικοί, τότε πόσο μεγάλη ἀδικία εἶναι νὰ σκοτωθοῦν χιλιάδες Χριστιανοί; Καὶ νὰ καταστραφοῦν ὅλες τους οἱ Ἐκκλησίες (μὲ πρώτη τὴν ἐκκλησία στὴ Νικομήδεια γιὰ τὴν ὁποία διατάχθηκε τὸ 303 τὸ ἐς ἔδαφος φέρειν).

Μιὰ ποὺ ἀνέφερα τὴ φράση ἐς ἔδαφος φέρειν, μιὰ φράση-σύμβολο διαμαρτυρίας τῶν Νεοπαγανιστῶν, ἂς σημειώσω κάτι ποὺ οἱ Νεοπαγανιστὲς ἀποσιωποῦν: Πρώτη φορὰ τὸν 4ο μ.Χ. αἰ. ποὺ ἀπαντᾶ ἡ φράση «ἐς ἔδαφος φέρειν» εἶναι στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Ευσέβιου, γιὰ τὴν καταστροφή τῶν ἐκκλησιῶν βάσει τοῦ πρώτου διατάγματος του Διοκλητιανοῦ.

Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. E. Schwartz, 742.12-14 (8, 2, 4):

ἥπλωτο πανταχόσε βασιλικὰ γράμματα, τὰς μὲν ἐκκλησίας εἰς ἔδαφος φέρειν, τὰς δὲ γραφὰς ἀφανεῖς πυρὶ γενέσθαι προστάττοντα

Δηλαδη, οἱ Νεοπαγανιστὲς χρησιμοποιοῦν ἐδῶ καὶ 26 χρόνια, γιὰ νὰ περιγράψουν τὰ «δεινά» τους, μιὰ φράση ποὺ ἀφορᾶ τὰ δεινὰ ποὺ ὑπέστησαν οἱ μισητοί τους Χριστιανοί. Γιὰ τέτοιο θράσος μιλᾶμε.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Πρῶτα ἡ «δημοκρατία»

κοντολίζα ρίζη

Διανοητικὴ ὑστέρηση καὶ δαιμονοκαταληψία. Τροτσκυστές, Ἰακωβίνοι καὶ «δημοκράτες». Ἄλλοι ἐξάγουν βαμβάκι, ἄλλοι πετρέλαιο, κι ἄλλοι δημοκρατία. Ὅπως, παλιά, οἱ κομμουνιστικὲς χῶρες ἐξῆγαν ἐπανάσταση.

Posted in φιλελεύθεροι, Δύση | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐν τῷ μηνὶ Ἀθύρ, Ὀμουρτάγ.

Μὲ καμμία δυσκολία, διαβάζω:

omurtag10_svik

Μιὰ πρωτοβουλγαρικὴ ἐπιγραφὴ ποὺ ἀναφέρει ἕναν βούλγαρο Χάν, τὸν Ὀμουρτάγ. Στὰ ἑλληνικά, φυσικά. Καὶ πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ κυριλλικοῦ ἢ τοῦ γλαγολιτικοῦ ἀλφαβήτου. Φυσικά.

Posted in Χερσόνησος του Αίμου | Tagged | Σχολιάστε

Γαλέριος, τὸ τέλος τῶν διωκτῶν (5 Μαΐου 311 μ.Χ.)

Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ τέρας κατοικοῦσε μιὰ βαρβαρότητα καὶ ἀγριοσύνη ξένη πρὸς τὸ ρωμαϊκὸ αἷμα. Αὐτὸ δὲν ἦταν καθόλου παράξενο, γιατὶ ἡ μάνα του εἶχε γεννηθεῖ πέρα ἀπὸ τὸ Δούναβη… Ἡ μάνα τοῦ Γαλέριου, μιὰ ἐξαιρετικὰ θρησκόληπτη γυναίκα, ἦταν ἀφοσιωμένη στοὺς ὀρεσίβιους θεούς. …. [ὁ Διοκλητιανὸς] ἤθελε νὰ γίνει ὅλο τὸ πράγμα [ὁ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν] χωρὶς αἱματοχυσία. Ἐνῶ ὁ Γαλέριος ἤθελε νὰ κάψει ζωντανὸ ὅποιον ἀρνιόταν νὰ θυσιάσει.

Ἐνῶ ὁ Γαλέριος ἦταν στὴν ἐξουσία ἐπὶ δεκαοκτὼ χρόνια, ὁ Θεὸς τὸν χτύπησε μὲ μιὰ ἀγιάτρευτη ἀρρώστια. Ἕνα κακόηθες ἕλκος ἐμφανίστηκε στὰ ἀπόκρυφα μέρη του καὶ βαθμιαῖα ἄρχισε νὰ ἐπεκτείνεται. Οἱ γιατροὶ προσπάθησαν νὰ τὸ ἐξαλείψουν καὶ θεράπευαν τὸ ἄρρωστο κομμάτι. Ἀλλὰ ἡ πληγὴ ἀφοῦ ἔκλεινε, αὐτὸ ἄνοιγε ξανά. Μιὰ ἄλλη φλέβα ἄνοιγε καὶ τὸ αἷμα ἔτρεχε τόσο ὥστε κινδύνευε ἡ ζωή του. Τὸ αἷμα τὸ συγκρατοῦσαν μὲ δυσκολία.  Οἱ γιατροὶ ξανάρχιζαν τὶς ἐπεμβάσεις τους, καὶ ἐπὶ μακρὸν καυτηρίαζαν τὸ τραῦμα. Μὲ τὴν ἐλάχιστη κίνηση τοῦ σώματός του, ὁ Γαλέριος πληγωνόταν καὶ τὸ αἷμα ἔτρεχε ἀκόμη πιὸ ἄφθονο. Ἀποσκελετώθηκε, ἔγινε χλωμὸς καὶ ἀδύναμος…. Ἡ πληγὴ τότε ἄρχισε νὰ μὴν γιατρεύεται μὲ τὰ φάρμακα ποὺ ἐφαρμόζονταν, καὶ ἡ γάγγραινα κυρίευσε τὰ τριγύρω μέρη τοῦ σώματος. Ὅσο οἱ γιατροὶ ἔκοβαν τὰ ἄρρωστα κομμάτια τοῦ κρέατος, τόσο πιὸ πολὺ ἡ ἀρρώστια διαχεόταν, καὶ ὅ,τι κι ἂν ἐφαρμοζόταν ὡς γιατρικὸ ἔκανε τὴν ἀρρώστια νὰ χειροτερεύει. Τότε κλήθηκαν διάσημοι γιατροὶ ἀπὸ παντοῦ, χωρὶς ἐπιτυχία. … Ἔχοντας φτάσει σὲ θανάσιμο στάδιο, ἡ νόσος ἐξαπλώθηκε στὰ κάτω μέρη τοῦ σώματος. Τὰ ἔντερά του βγῆκαν ἔξω καὶ τὰ ὀπίσθιά του σάπισαν. … καὶ σκουλίκια γεννήθηκαν μέσα στὸ σῶμα του … τὸ σῶμα του ἔγινε μιὰ μάζα διαλυόμενη. … Διαφορετικὰ μέρη τοῦ σώματος εἶχαν χάσει τὴ φυσική τους μορφή. Τὸ πάνω μέρος ἦταν ὑγρό, πενιχρὸ καὶ καταβεβλημένο, καὶ τὸ φρικτὸ στὴν ὄψη δέρμα του εἶχε χωθεῖ βαθιὰ ἀνάμεσα στὰ κόκκαλα, ἐνῶ τὸ κάτω μέρος τοῦ σώματός του, διογκωμένο σὰν φούσκα, δὲν φαινόταν νὰ ἔχει ἀρθρώσεις. Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν μέσα σὲ ἕνα πλῆρες ἔτος … Μέσα στὰ διαλείμματα τῶν τρομερῶν πόνων … ἐξέδωσε τὸ ἀκόλουθο ἔδικτο

σάρωση2706

σάρωση2707

σάρωση2708

 

 

 

 

galerius_bust

antioch_ric_009vthessalonica_arch_galerius_se_l_3bsmall_arch_galerius_mus_theski_galerius

Σὲ λίγες μέρες ἡ τρομερὴ ἀρρώστια τὸν καταβρόχθισε. Πεθαίνοντας, παρέδωσε στὸν Λικίνιο, ὡς προστάτη, τὴ γυναίκα του καὶ τὸ γιό του.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Ιστορίες, Ρωμαίοι, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Σώτη, πολὺ ἀργά

Εἶδα τὴν «ἐκδήλωση» ποὺ ἔκαναν κάποιοι ἄγνωστοι, ἔπειτα ἀπὸ τὴ μήνυση ποὺ τῆς ἔκανε γνωστὸς ἀντιρατσιστής. Κάποιοι ἄλλοι ἔκαναν ἀναφορὰ στὸ facebook ἐναντίον τῆς «ἐκδήλωσης». Ἄραγε θὰ γίνει; Θὰ ἔρθουν καὶ Μουσουλμάνοι ὑφιστάμενοι «καταπίεση καὶ ρατσισμό» (ἄσχετα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη «ἐκδήλωσης») στὴν ἐκδήλωση ἔξω ἀπὸ τὰ δικαστήρια; Κάποτε δὲν θὰ ὑπάρξει ἀρχὴ καὶ γιὰ τέτοια πράματα;

Ὅταν ἦρθαν νὰ χλευάσουν τοὺς Χριστιανούς, ἡ Σώτη δὲν μίλησε, γιατὶ δὲν ἦταν Χριστιανή. Ὅταν ἦρθαν νὰ χλευάσουν καὶ νὰ ποδοπατήσουν τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, ἡ Σώτη δὲν μίλησε, γιατὶ βασικὰ ἔγραφε τὸ Γιὰ τὴ Σημαία καὶ τὸ Ἔθνος.

Τί τὰ θές, Σώτη, ἂς πρόσεχες νὰ μὴν ἔθρεφες τὶς ὀχιὲς τῶν ἐθνοφάγων καὶ τῶν ἀντιφὰ νῦν φιλομουσουλμάνων στὸν κόρφο σου. Ὅταν κάποιοι στά ‘λεγαν, γινόσουν περιζήτητη ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους. Τώρα, εἶναι ἀργὰ νὰ παραστήσεις τὴν Ζὰν Ντ’ Ἄρκ. Δὲν ἀποκλείεται νὰ φᾶς καμμιὰ καταδίκη μὲ ἀναστολή, καὶ νὰ πιάσεις τὸ ὑπονοούμενο. Καὶ ἴσως κατόπιν νὰ τὸ βουλώσεις μέσα στὸ φόβο καὶ τὰ γηρατιά σου. Ἐκτὸς κι ἂν καταρριφθεῖ ὁ νόμος ἢ νὰ ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς «κακούς» (κι ὄχι π.χ. γιὰ τοὺς ἀρνητὲς τῆς Ποντιακῆς Γενοκτονίας).

(Υ.Γ. Ἡ ἐναλλακτικὴ περίπτωση, νὰ ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς κακούς, ἐπιβεβαιώνει μιὰ διαχρονικὴ κονδυλικὴ θέση: Οἱ Ἰδέες [περὶ Ἐλευθερίας τοῦ Λόγου, Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης κ.λπ.]  δὲν εἶναι Περιεχόμενα, δηλαδή δὲν τὶς ἐννοοῦν στ’ ἀλήθεια αὐτοὶ ποὺ τὶς  κραυγάζουν καὶ τὶς ἐπικαλοῦνται ψύχραιμα, ἀλλὰ Σύμβολα-Λάβαρα κατὰ τοῦ Ἐχθροῦ, ὄργανα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Ἐχθροῦ)

Εἶναι γεγονὸς ὅμως ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου σταδιακὰ ἐξαφανίζεται. Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δεῖ, μπερδεύει ἕνα ἱστολόγιο ἢ τὴν παρέα του μὲ τὸν δημόσιο λόγο. Σταδιακά, μπαίνουμε σὲ καινούργια ἐποχή. Ἐνδιαφέρουσα, καὶ ἴσως ὄχι μὲ κακὸ τέλος. Ἄλλωστε, κατὰ τὸ ἔτος 350 τίποτε δὲν ἔλεγε ὅτι τὸ ἔτος 400  τὰ προβλήματα κι οἱ ἐχθροὶ ποὺ κυριαρχοῦσαν τὸ 350 θὰ εἶχαν ἐξαφανιστεῖ καὶ κατανικηθεῖ.

Σώτη

 

Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

♪ Τὶς Κυριακὲς ἀπὸ ♫ νωρὶς στὴν ἐκκλησία ♫ …

Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἀμέσως μόλις κατέστρεψε τὴν κυριακάτικη ἀργία δημοσίευσε νομοσχέδιο γιὰ νὰ δηλώνεις ὅ,τι «κοινωνικὸ φύλο» γουστάρεις ὅτι εἶσαι. Ἀπὸ πλατανόφυλλο ὣς ὅ,τι ἄλλο φαντασιώνεσαι.

Αὐτὰ τὰ δύο πράγματα, αὐτὲς οἱ δύο στοχεύσεις, πᾶνε μαζί, δηλαδή. Ἱστορικά. Καὶ δὲν εἶναι ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Εἶναι ὅλη ἡ Ἀριστερά, εἶναι κάθε Ἀριστερά (κόκκινη ἐργασία-σταχανοβίτες), ἀπὸ ἀναρχικοὺς καὶ ψεκασμένους κινηματικοὺς ἄθεους τῆς πιάτσας ὣς σταλινικοὺς  καὶ πεπολιτισμένους τῶν σαλονιῶν:

Ὅποιος κοιμᾶται ἄθεος ἐπαναστάτης, ξυπνᾶ ὡς «σεξουαλικὰ μειονοτικὸς» τὴν Κυριακὴ πρωὶ (χαράματα!) γιὰ νὰ πάει τρέχοντας νὰ δουλέψει στὴ γαλέρα.

Χωρὶς νὰ ξεχνᾶμε τοὺς τίμιους σκεπτικιστὲς-ἄθεους, αὐτοδημιούργητους δουλευταράδες ἢ κουστουμάτους νεοφιλελεύθερους, Δεξιούς.

Τροποποιώντας ρήση τοῦ Χρυσόστομου: Ἂν ὅλοι ἦταν Χριστιανοί, κανεὶς δὲν θὰ ψώνιζε τὶς Κυριακές, καὶ τὰ καταστήματα δὲν θὰ ἄνοιγαν ποτὲ τὴν ἡμέρα αὐτή.

Ὅσοι εἶναι ἄθεοι -ἀκόμη καὶ οἱ φιλορθόδοξοι- δὲν μποροῦν νὰ τὸ καταλάβουν, γιατὶ ἔχουν μόνοι τους βουλώσει τὰ αὐτιά τους. Ἀκοῦνε μόνο ὁρισμένες ἀπὸ τὶς νότες τῆς μελωδίας τοῦ τίτλου στὴν ἀνάρτηση.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Καισάρειον

Τὸν 10ο αἰ., ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Sa‘id ibn al-Batnq (Εὐτύχιος) ἀναφέρει πῶς ἔγινε ἡ μετατροπὴ τοῦ Καισαρείου στὴν Ἀλεξάνδρεια (ναοῦ τῆς αὐτοκρατορικῆς λατρείας κι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κτήρια τῆς πόλης) σὲ ἐκκλησία (PG 111, 1005A-B, μετάφραση) ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλέξανδρο (313-328) λίγο μετὰ τὸ 324.

There was at Alexandria a great temple that Queen Cleopatra had built in honor of Saturn, inside which was kept a large bronze idol which was called Mika’il.  The inhabitants of Alexandria and Egypt were accustomed, every twelve month of Hathor, i.e. Tishrin ath-Thani (27), to celebrate, in honor of this idol, a great festival during which they offered many sacrifices.  When he became Patriarch of Alexandria and having everywhere publicly professed the Christian religion, Alexander decided to destroy the idol and to put an end to the sacrifices. But since the people of Alexandria objected, he tricked them by saying: “From this idol can be expected neither utility nor profit. I would suggest, therefore, that you celebrate this feast in honor of the angel Michael and offer him these sacrifices that you may intercede for you before God, and so benefit you better than this idol.”  Having them willingly accepted his words, [the patriarch] demolished the idol and put up a cross, and he called the temple “the church of [St] Michael” which is the church now called ”al-Qaysariyyah”, which was burned and destroyed at the time of entry into Alexandria of Magharibah. The festival and sacrifices were thus dedicated to the archangel Michael.  Even today the Copts of Alexandria and Egypt are accustomed to celebrate on this day the archangel Michael, cutting the throat of many animals in his honour.

Τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἵχνη ἀλήθειας εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ θυσίες Χριστιανῶν τῆς Αἰγύπτου πρὸς τιμὴ τοῦ ἀρχάγγελου Μιχαήλ, ἀφοῦ ὁ Εὐτύχιος γράφει ὅτι γίνονταν τὸν 10ο αἰ. θυσίες. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι παραμύθια. Πηγὲς τοῦ 4ου αἰ. ἀναφέρουν ὅτι ὁ Κωνστάντιος χάρισε τὸ Καισάρειο στὸν ἀρειανιστὴ Πατριάρχη Γρηγόριο (339-346) ὡς ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ κτήριο ἔγινε ἐκκλησία μόνο ἐπὶ Μεγάλου Ἀθανάσιου, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Γρηγόριου (τὸ 354). Βλ. Ἀθανασίου, Ἀπολογία πρὸς τὸν βασιλέαν Κωνστάντιον, ἔκδ. J.-M. Szymusiak, Παρίσι 1958, 102.1-104.8.

Οἱ ἐκχριστιανισμένες θυσίες δὲν εἶναι σπάνιο φαινόμενο, χωρὶς νὰ εἶναι γενικευμένο. Ἁπλά, οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἔβαλαν μαχαίρι σὲ κανενὸς τὸ λαιμὸ προκειμένου νὰ θυσιάσει ἢ νὰ λιβανίσει, ἐνῶ στοὺς Χριστιανοὺς ἔβαλαν τὸ μαχαίρι στὸ λαιμὸ καὶ τοὺς ἔσφαζαν οἱ Ἐθνικοὶ προκειμένου οἱ Χριστιανοὶ νὰ θυσιάζουν στοὺς θεούς, καὶ οἱ Χριστιανοὶ -πολὺ καλὰ κάνοντάς τους- σὲ ἀνταπόδοση, χωρὶς ἀνθρωποσφαγές, ὅμως, τοὺς ἀπαγόρευσαν νὰ θυσιάζουν στοὺς θεούς.

Τὰ λέω αὐτὰ γιατὶ διαβάζω ὅτι οἱ -προφανῶς ἄθεοι (τόσο, ὥστε δὲν ἔχει νόημα νὰ τὸ ποῦν) καὶ προφανῶς μεταμοντέρνοι- φιλόζωοι ἐκνευρίστηκαν ἐπειδὴ ταῦρος θυσιάστηκε χωρὶς ἀναισθησία ἀπὸ Χριστιανοὺς στὴ Λέσβο στὰ πλαίσια κάποιας γιορτῆς. Θυσίες ζώων ἔκαναν καὶ στὸ χωριό μου, τοῦ Ἅη Θανάση (2/5).

Τοὺς ζωόφιλους ἐνοχλεῖ ὅτι ὁ ἄνθρωπος σφάζει καὶ τρώει ζῶα. Μόνο ἡ τίγρη ἔχει τέτοιο δικαίωμα, νὰ ξεσκίζει τὶς ζωντανὲς σάρκες τοῦ θηράματός της καὶ νὰ τοῦ προκαλεῖ ἀφόρητο πόνο. Ὅλα κι ὅλα, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ζῶο, ἔχει καὶ ψυχὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαγορεύεται νὰ τρώει κρέας καὶ νὰ σφάζει ζῶα. Τί σημασία ἔχει ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ τρώει κρέας προτοῦ κἂν γίνει ἄνθρωπος; Νὰ τὸ κόψει, τώρα, ἢ νὰ χυμάει σὰν τὴν τίγρη καὶ νὰ δαγκώνει ἀγελάδες, γουρούνια, κοτόπουλα κ.λπ.

Τελικά, τί σᾶς ἐνοχλεῖ, ἐσᾶς, τοὺς μὴ Χριστιανοὺς καὶ πιὸ πολιτισμένους:

α) σᾶς ἐνοχλεῖ περισσότερο ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς «ἀπαγόρευσε τὶς θυσίες» ἢ ποὺ τὶς συνεχίζει (σὲ μικρότερη κλίμακα); Νὰ κάνουν ἢ νὰ μὴν κάνουν οἱ Χριστιανοὶ θυσίες ζώων; Ποιὸν νὰ πρωτοϊκανοποιήσουμε; Τοὺς Νεοπαγανιστές, ποὺ κλαῖν ὅτι πάψαμε τὶς θυσίες καὶ καταστρέψαμε τοὺς βωμούς; Τοὺς ἀναζητῶντες τὴ συγγένεια μὲ τὴν Ἀρχαιότητα ἀρχαιοκεντρικούς; Τοὺς κοσμικοὺς σκέτα ἀντιχριστιανούς; Ἢ μήπως νὰ τοὺς γράψουμε ὅλους στὰ παληά μας τὰ παπούτσια;

β) σᾶς φαίνεται ὅτι στὴν Ἀρχαιότητα οἱ Ἐθνικοὶ, ὁ Ἰούλιος Καίσαρας, ὁ Ἰουλιανὸς κ.λπ. θυσίαζαν μὲ ἀναισθησία; Μήπως ἦταν βάρβαροι κι ἀπολίτιστοι; Δὲν εἶχαν ἀνέλθει στὶς ἀνώτερες σφαῖρες τοῦ Ἰνδουισμοῦ καὶ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ;

γ) Μὲ τὶς θυσίες ζώων κατὰ τὶς γνωστὲς ἰσλαμικὲς ἑορτὲς θὰ ἐπαναστατήσετε καὶ θὰ κάνετε καταγγελία, ἢ οἱ Μουσουλμάνοι δὲν ἀστειεύονται; (εἶναι γνωστὸ τὸ ἔθιμο τῶν θυσιῶν).

Posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός | Tagged , , | Σχολιάστε

March for J. Robert Oppenheimer

Ἡ παρέλαση τῶν ψεκασμένων ἐπιστημόνων. Ἔγινε πρόσφατα στὶς ΗΠΑ.

Ὑποτίθεται ὅτι συνίσταται σὲ διαμαρτυρίες γιὰ περικοπὲς στὴν ἔρευνα. Ἀλλὰ φοβᾶμαι ὅτι συνίσταται καὶ σὲ ἄλλα πράγματα, ποὺ δὲν λέγονται ἀλλὰ συμβαίνουν.

Σὲ τί συνίσταται; Στὴν ἐκμετάλλευση τῆς ἐπιστημονικῆς ἰδιότητας χάριν πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν στοχεύσεων μὲ στόχο ἀτομικὴ ὠφέλεια ἀλλὰ καὶ ὠφέλεια τῆς συντεχνίας.

Πῶς γίνεται αὐτό; Μέσῳ τῆς ἰδέας ὅτι ἡ γνώμη τοῦ ἐπιστήμονα γιὰ ζητήματα ἐκτὸς τῆς ἐπιστήμης του ἀξίζει περισσότερο ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι καλὸς στὴν ἐπιστήμη του. Ἀλλὰ τότε, κι ἕνας ποδοσφαιριστὴς ἢ μανεκὲν ἔχει ἄποψη γιὰ τὸ α ἢ τὸ β τὴν ὁποία ἀξίζει νὰ προσέξουμε. Παρομοίως, μέσῳ τῆς ἄποψης ὅτι π.χ. ὁ γιατρὸς ἔχει καλύτερη ἄποψη γιὰ τὴν πολιτικὴ γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τοῦ Κράτους ἐπειδὴ εἶναι γιατρός. Καταφανὲς ψέμα, ἀφοῦ ἕνας ἄριστα καταρτισμένος γιατρὸς καὶ ὁ καλύτερος χειρουργὸς δὲν ἀποκλείεται νὰ παίρνει φακελάκι ἢ νὰ ὑποστηρίζει μιὰ κακὴ πολιτικὴ γιὰ τὴν ὑγεία ἁπλῶς ἐπειδὴ αὐτὴ συμφέρει οἰκονομικὰ τὸν ἴδιο.

Καὶ πῶς ἀλλιῶς γίνεται; – Μέσῳ τῆς δημιουργίας ἀξιολογικὰ μὴ οὐδέτερων θεωρητικῶν ἐπιστημῶν (ἢ σχετικῆς τροποποίησής τους), ὅπως ἡ Κοινωνιολογία καὶ ἡ Πολιτικὴ Ἐπιστήμη. Μὲ αὐτὲς ὁρίζεται τὸ πολιτικὰ ὀρθό, καὶ ἀναπόδεικτες ἀοριστολογίες ὅπως ἡ Πρόοδος καθίστανται ὅροι-ἐργαλεῖα τῶν «ἐπιστημονικῶν» αὐτῶν ἀναλύσεων. Μὲ ἄλλα λόγια: πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ πορίσματα τῶν ἐπιστημῶν αὐτῶν (ὅπως καὶ τῆς Ψυχολογίας) ἀκριβῶς ὅπως ἀντιμετωπίζουν τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις οἱ ἄθεοι.

Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Μέσῳ θετικῶν ἐπιστημόνων ποὺ ἐρευνοῦν καὶ ἀποφαίνονται γιὰ ἀναπόδεικτα ζητήματα, ὅπως τῆς αὔξησης τῆς μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας ἐξαιτίας τοῦ τάδε ἀνθρωπογενοῦς αἰτίου ἢ περὶ τῆς ὕπαρξης θεοῦ κ.λπ. κ.λπ., ὥστε τὸ χρησιμοποιούμενο κύρος τῆς θετικῆς ἐπιστήμης νὰ καθιστᾶ ἀκλόνητη ἀλήθεια κάτι ποὺ ξεπερνᾶ τὶς τωρινὲς ἐπιστημονικὲς δυνατότητες. Πρακτικὸ ἀποτέλεσμα; Ἀντὶ γιὰ τὶς (ὄντως ἐπιβαρυντικὲς περιβαλλοντικά) ἐξορύξεις λιγνίτη-πετρελαίου, τὰ «κονομᾶνε» οἱ ἐπιδοτούμενες μὲ τὰ λεφτὰ ὅλων «πράσινες» ἑταιρεῖες ποὺ κατασκευάζουν ἀέρα κοπανιστό, τὶς κοστοβόρες καὶ μὴ παραγωγικὲς ἀνεμογεννήτριες (αἰσθητικὰ ἄθλιες πάνω στὰ βουνά μας) κι ἔχουν συμβουλάτορες καὶ «ἐπιστήμονες» ὡς δημοσιοσχεσίτες, τοὺς ὁποίους κατόπιν ἐπιδοτοῦν γιὰ τὴν «ἔρευνα» τοῦ ἀέρα ἢ τοὺς προωθοῦν σὲ θέσεις στὰ Ὑπουργεῖα.

Τί κατορθώνει; Νὰ προετοιμάζει μιὰ ἀκόμη («ἀριστερὴ» ἢ ἀριστερή) ἐκδοχὴ τοῦ ἐλιτισμοῦ. Ὅπως οἱ νεοφιλελεύθεροι ἔχουν τοὺς «τεχνοκράτες» ἔτσι ἡ ἀριστερά, ποὺ παλιότερα εἶχε τοὺς «γνῶστες τῆς πολιτικῆς» (ἀριστεριστές-μαοϊκούς), ἔχει τοὺς «ἐπιστήμονες». Αὐτοὶ δὲν εἶναι τριτοκοσμικοὶ «χασάπηδες» καὶ δρ Μένγκελε οὔτε ψυχροὶ «τεχνοκράτες»: Εἶναι μὲ ἀνθρώπινο προσωπεῖο, νοιάζονται γιὰ τοὺς «ἀποκλεισμένους», τοὺς ΛΟΑΤ, τοὺς Μουσουλμάνους. Γιὰ τὸν μέσο ἄνθρωπο, μὲ δυὸ λόγια. Γιὰ τὴν Ἀνθρωπότητα στὸ σύνολό της.

Πόση σχέση μὲ τὴν ἐπιστήμη ἔχουν; Ὅση αὐτὸς ποὺ νομίζει ὅτι ἕνα ἐπιστημονικὸ σύγγραμμα περὶ δηλητηρίων σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς βάλει ὅλους νὰ αὐτοδηλητηριαστοῦμε ἢ νὰ δηλητηριάσουμε τὸν μισητὸ συνάδελφό / ἀφεντικό μας.

As the marchers trekked shoulder-to-shoulder toward the Capitol, the street echoed with their calls:…as well as their chants celebrating science, “Who run the world? Nerds,” and “If you like beer, thank yeast and scientists!”:

Τὸ γρύλισμα καὶ ἡ μνησικακία τῶν «φυτῶν». Τί χρειάζονται οἱ ἐκλογές, λοιπόν; Νόμιζα κι ὅτι οἱ καλόγεροι τοῦ μεσαίωνα ἔφτειαχναν τέλειες μοναστηριακὲς μπύρες… Tip: Τὰ ψυχοπαθὴ αὐτὰ «φυτὰ» ποὺ τσιρίζουν ὅτι «διατηροῦν ἐν λειτουργίᾳ τὸν κόσμο» κάνουν τὴν ταύτιση Ἐπιστήμονας = Ἐπιστήμη. Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ εἰσέβαλαν σὲ μιὰ ἐκκλησία διακηρύσσοντας τὴ Λατρεία τῆς Ἐπιστήμης (ὅπως τοῦ Λόγου, παλιά).

[…] dozens of demonstrators from the march holding signs, including one that said, “Stop denying the earth is dying,”:

Τὸ 99% τῶν εἰδῶν ποὺ ἔχουν ὑπάρξει ἀπὸ τότε ποὺ ἐμφανίστηκε ἡ ζωὴ στὸν πλανήτη, ἐξαφανίστηκε λόγῳ τῆς Εξέλιξης, ἀλλὰ «ἡ Γῆ πεθαίνει!» σὲ 3, 2, 1, 0 δευτερόλεπτα. (Τὸ ποσοστὸ αὐτὸ τὸ θυμοῦνται τὰ «φυτὰ» μόνο ὅταν θέλουν νὰ ἐπιχειρηματολογήσουν κατὰ τοῦ «λίαν καλά» τῆς Γένεσης.)

[…] Dr. Oreskes said the closest parallel to Saturday’s protests were the demonstrations for nuclear disarmament in the 1950s and ’60s. But scientists were then marching against the use of science to build weapons of mass destruction:

Νόμιζα ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀσχολεῖται μὲ τὴν ψυχρὴ καὶ οὐδέτερη Γνώση, κι ὅτι ὅποιος ἐπιστήμονας ἔχει κοινωνικὲς εὐαισθησίες τὶς ἔχει ἐξωεπιστημονικά. Σὰν τὸν ἐπιστήμονα ποὺ βρῆκε τὴν ἀτομικὴ βόμβα. Δὲν ἔφταιγε ἡ ἐπιστήμη (ἡ πλατωνικὴ Ἰδέα τῆς Ἐπιστήμης), ὁ ἐπιστήμονας ἔφταιγε, ὡς κοινωνικὸ ὄν.

Στὴν Νεοελλάδα, δὲν ἔχουμε ἀκόμη τὰ ἐπιδοτούμενα μὲ Phd νὰ διαδηλώνουν. Ἔχουμε ὅμως ἀφενὸς καὶ στὸ διαδίκτυο τὰ μπλὸγκ τῆς τελευταίας δεκαετίας, ποὺ σὰν θετικιστὲς τοῦ 19ου αἰ. φτιάχνουν πολέμους Θρησκείας-Ἐπιστήμης εἴτε γιὰ νὰ σώσουν τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ βόθρο ποὺ οἱ ἐπιστήμονες δημιούργησαν (βόμβες, χημικά) εἴτε νὰ ἀποφανθοῦν (ὡς κομπλεξικοὶ πτυχιοῦχοι τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν; ) ὅτι ἡ ἀξιολογικὰ οὐδέτερη Ἐπιστήμη ὑποκαθιστᾶ (!) τὴ φιλοσοφία, τὴ μεταφυσικὴ καὶ τὴ θρησκεία (κι ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι περιττά). Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι αὐτὰ τὰ ἔξυπνα ὄντα τῶν ἱστολογίων εἶναι ἄθεοι ποὺ παράλληλα ἀγνοοῦσαν τὸ γεγονὸς ὅτι φημισμένοι ἄθεοι ὅπως ὁ Διογένης Κυνικὸς κορόιδευαν τὴν Ἐπιστήμη. Ἀφετέρου, κάτι γίγαντες τοῦ πνεύματος, σὰν τὸν Νανόπουλο (τύπου Χώκινγκ, ποὺ κάθε τρεῖς καὶ λίγο κάνει διάγγελμα περὶ UFO καὶ Θεοῦ), ποὺ κάθε μιὰ στὰ δέκα χρόνια πετᾶνε τὴν ἀποψάρα τους γιὰ τὸ «Ψ» βασισμένοι στὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση ποὺ ἀπολαμβάνουν λόγῳ τῆς ἐπαγγελματικῆς τους ἐνασχόλησης μὲ τὸ «ὄχι Ψ ἀλλὰ Χ».

Posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Αριστερά, Δύση, επιστήμη, κοινωνία, οικολογία, οικολογίες | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων

Εύγε λοιπόν στην Εισαγγελία που αντέδρασε στο αίσχος. Και ντροπή σ’ όλους και σ’ όλες αυτές που τόσα χρόνια το ανέχονται και το συγκαλύπτουν

γράφει ὁ Κ. Κουτσουρέλης γιὰ τὶς κλειτοριδεκτομὲς στὴν Ἑλλάδα μεταξὺ τῶν «προσφύγων» καὶ τὴν παρέμβαση τοῦ Εἰσαγγελέα.

Εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς μάχες «γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων». Γιὰ νὰ «ρίξουμε μιὰ τουφεκιά», ὅτι «δὲν ἀνεχτηκε ἡ εὐρωπαϊκὴ Πολιτεία» κ.λπ. κ.λπ. Καὶ γιὰ νὰ μὴν μᾶς πεῖ κανεὶς ὅτι δὲν κάναμε τὸ χρέος μας νὰ ἀνυψώσουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπότητας. Γελᾶνε καὶ οἱ πέτρες, τὰ λιθάρια.

Ἡ μάχη ὅμως εἶναι χαμένη ἀκόμα καὶ μ’ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις (δὲν ἐννοῶ «μὲ κάθε προϋπόθεση», βεβαίως). Ἂς ποῦμε, ἡ ἀφελὴς ἄποψη ὅτι ἐφόσον οἱ Μουσουλμάνοι ἀποδέχονται τὰ νεωτερικὰ πολιτισμικὰ κεκτημένα καὶ ἐφόσον τηροῦν τὶς διατάξεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομικοῦ πολιτισμοῦ τότε δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα (νὰ εἰσέρχονται καὶ) νὰ παραμένουν στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο, -αὐτὴ ἡ ἄποψη παραγνωρίζει ὅτι ἡ ὑπερσυγκέντρωση καὶ μόνιμη διαβίωση Μουσουλμάνων στὴ Δύση, ἐν εἴδει ἀποικιῶν, καθιστᾶ ἀπὸ μόνη της ἐκ τῶν πραγμάτων ἀδύνατη τὴν υἱοθέτηση τῶν εὐρωπαϊκῶν «κεκτημένων» ἀπὸ τοὺς ἐν Δύσῃ Μουσουλμάνους: Μέσα στὶς κυψέλες-ἀποικίες αὐτὲς δὲν ὑπάρχει οὔτε λόγος οὔτε ἀνωτέρα βία ἱκανὴ νὰ ἀλλάξουν οἱ ἀραβικές, ἀφρικανικὲς καὶ ἀφγανικὲς κοινωνικὲς συνήθειες τοῦ χωριοῦ προέλευσης. Ὅλα γίνονται ὅπως στὴν χώρα προέλευσης. Κι ἂν κάποιος ἀντιπροτείνει τὴ διασπορά, τὴν «ἀντιγκετοποίηση», πάλι σφάλλει: Ὅσοι ζοῦν σὲ περιοχὲς μὲ μουσουλμανικὸ στοιχεῖο εἴτε θὰ πληρώσουν κάποιο «χαράτσι» (π.χ. «σεμνὴ ζωὴ» ἰσλαμικῶς νοουμένη) εἴτε θὰ ἐξισλαμιστοῦν. Εἴτε θὰ φεύγουν πρὸς περιοχὲς ἀπαλλαγμένες ἀπὸ ἰσλαμικὸ ἔλεγχο. Ἄρα, ἡ δημιουργία γκέτο εἶναι ἀναπόφευκτη. Ἐξαιτίας τῶν ἴδιων τῶν ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν. Ἄρα κι ὁ ἔλεγχος τῆς κάθε «κλειτοριδεκτομῆς» εἶναι ἀδύνατος.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύεται ὅτι μέσῳ ποινῶν θὰ συνετιστοῦν νὰ μὴν κάνουν κλειτοριδεκτομή. Εἶναι ὅτι οἱ ποινὲς δὲν μποροῦν νὰ ἐφαρμοστοῦν σὲ 5, 10, αὔριο 40-50 ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. Δὲν μπορεῖς νὰ τρυπώσεις στὰ σπίτια καὶ τὰ κοτέτσια δεκάδων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων. Δὲν μπορεῖς νὰ φυλακίσεις 20 ἑκατομμύρια μπουργκοφοροῦσες. Οὔτε νὰ ὁρίσεις δικάσιμο γιὰ 20 ἑκατομμύρια ἄντρακλες ποὺ παντρεύουν στὰ κρυφὰ τὰ ἀνήλικα (10-15 ἐτῶν) κορίτσια τους καὶ δέρνουν τὴ γυναίκα τους. Μόνο ἕνας πολὺ αἰσιόδοξος ἄνθρωπος πιστεύει τὸ ἀντίθετο. Χαίρομαι ποὺ ὑπάρχουν τόσο αἰσιόδοξοι ἄνθρωποι.

Posted in Δύση, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged , , , | 15 Σχόλια

Συντηρητικά

το ότι ο κόσμος είναι πολύπλοκος και δεν φτιάχνει με μία κίνηση είναι επιχείρημα των συντηρητικών έναντι των προοδευτικών που πωλούσαν ουτοπίες. Τώρα έρχονται οι προοδευτικοί να μάς πουν ότι οι ‘λαϊκιστές» δεν λαμβάνουν υπόψη τους την πολυπλοκότητα της παγκοσμιοποίησης. Δηλαδή επειδή πέρασαν στην εξουσία και οι μαγικές τους κινήσεις αποδείχθηκαν καταστροφικές, υιοθετούν το συντηρητικό επιχείρημα. Η διαφορά όμως είναι η εξής:
το επιχείρημα του περισσότερο συντηρητικού στον περισσότερο προοδευτικό είναι «γιατί να αλλάξουμε κάτι που λειτουργεί;»
το επιχείρημα του προοδευτικού (σοσιαλφιλελεύθερου) στον Χ που τον απειλεί είναι «γιατί να αλλάξουμε κάτι που δεν λειτουργεί;»

Πηγή

Καταρχήν, σωστό. Ὡστόσο, κι ὁ Βαρουφάκης καὶ οἱ δραχμολάτρες ἔθεσαν τὸ ἴδιο ἐρώτημα, ὡς προοδευτικοὶ καὶ λαϊκιστές: Γιατί νὰ μὴν βγοῦμε ἀπὸ τὸ εὐρώ; ξεχνώντας πὼς ὅ,τι γίνεται δὲν ξεγίνεται εὔκολα (καμμιὰ φορά, δὲν ξεγίνεται ποτές). Πώς, δηλαδή, ἡ εἴσοδος στὸ εὐρὼ ἦταν καταστροφική, ἀλλὰ ἡ καταστροφή (στὴν παραγωγή, τὸν καταναλωτισμό κ.λπ.) ποὺ προκάλεσε μόνιμα τὸ εὐρὼ ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν εὐρωζώνη ἐλαφρὰ τῇ καρδίᾳ.

Συμπλήρωση τοῦ συντηρητισμοῦ: «Δὲν ἀλλάζουμε παρὰ μόνο τὰ πράγματα ἐκεῖνα ποὺ μποροῦμε εὔκολα νὰ τὰ ξαναφέρουμε στὴν πρότερη κατάσταση, δηλαδὴ μόνο ἐφόσον δὲν θὰ προκαλέσουμε ἀκόμη μεγαλύτερη καταστροφὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἀναμένεται ὅτι μὲ ὁρισμένο χρονικὸ ὁρίζοντα θὰ προκαλέσει ἡ συνέχιση τῆς παρούσας κατάστασης«.

Posted in φιλοσοφίες | Tagged | Σχολιάστε

Σμύρνη, 2-5-1919

Ἕξι αἰῶνες.

assets_large_t_420_3477168_type13145

Συνέχεια

Posted in Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Δὲν θέλουμε θλιμμένους στὴ γιορτή μας

Ἡ θλίψη δὲν γεννήθηκε μὲ τὸν καπιταλισμό, κι οὔτε θὰ ἐξαφανιστεῖ μαζί του. Ὅσοι ἔχουν ρίζες καὶ ἱστορία, ξέρουν. Ὅσοι  δὲν ἔχουν ἀλλὰ φύτρωσαν τὸν 19ο αἰ. στὶς πόλεις, ὑπενθυμίζουν μέσα στὸ χαρούμενο Μάη ὅτι Μέρα Μαγιοῦ μᾶς χάνουν (ὅπως λέει ὁ Χριστιανόπουλος, ὁ Ρίτσος ἔκανε ποίημα τὰ κύρια ἄρθρα τοῦ Ριζοσπάστη), κι ἂς νομίζουν ἀλλιῶς. Ἀντὶ γιὰ αὐτό, ὅμως, θὰ ἔπρεπε νὰ δοῦμε πῶς έβλεπαν π.Α. (πρὸ Ἀριστερᾶς) τὸν Μάη οἱ ἄνθρωποι. Τί σχέση ἔχει ἡ Φύση μὲ τὶς μηχανές, τοὺς χειριστές τους καὶ τὰ ἀφεντικά τους; Αὐτὸ τὸ τουρλουμπούκι ὅπου ἀνακατεύτηκαν ΗΠΑ, κρατικὸς καπιταλισμός (ΕΣΣΔ), κρατικοποίηση τῆς ἐπετείου (Μεταξᾶς), κρατικὸς συνδικαλισμός (μεταπολίτευση), βολικὸς ἀναρχοσυνδικαλισμός, μετακίνηση τῶν βιομηχανιῶν ἀπὸ τὴ Δύση στὸν Τρίτο Κόσμο; (Τουρλουμπούκι ποὺ ἐπιτρέπει σὲ ὅλους νὰ γιορτάζουν τὴν ἐργατικὴ Πρωτομαγιά.)

Αὐτά – χωρὶς νὰ μ’ ἀρέσουν καθόλου οἱ φιλελέδες, ποὺ ἀγανακτοῦν μὲ τὰ ΜΜΜ καὶ τὰ κρατικὰ ΜΜΕ ἐπειδὴ αὐτὰ δὲν δουλεύουν τὴν πρωτομαγιά.

Ἐμεῖς τὸν Μάη τὸν θέλουμε, γιατὶ ‘ναι σκανδαλιάρης, ποὺ σκανδαλίζει τὰ παιδιὰ κι ὅλες τὶς μαυρομάτες, κρασὶ τὸν Μάη μὴν πίνετε. Ἄιντε Μάη-Μάη μ’ χρυσομάη, τί μᾶς ἄργησες καὶ δὲ μᾶς φάνηκες, νὰ μᾶς φέρεις τὰ λουλούδια καὶ τὴν Ἄνοιξη, λούσου κι ἄλλαξι, λούσου κι ἄλλαξε, μπεΐναμ’, κοντά μου πλάγιασε…

Τώρα Μαγιά, τώρα δροσιά, βρὲ Γιαννάκη μου, βρὲ Κωνσταντάκη μου, τώρα τὸ καλοκαίρι, καλοκαιρνὲ μ’ ἀέρα. Τώρα φουντώνουν τὰ κλαριά, κι ἰσκιώνουν τὰ σοκκάκια. Τώρα κι ὁ ξένος βούλεται νὰ πάει στὰ δικά του. Νύχτα σελών’ τὸ μαῦρο του, νύχτα τὸ καλλιγώνει. Βάζει τὰ πέταλα ἀργυρά, καὶ τὰ καρφιὰ ἀσημένια. Καὶ τὰ καλλιγοσφύρια του ὅλο μαργαριτάρι. Κι ἡ κόρη ποὺ τὸν ἀγαπεῖ κι ἡ κόρη ποὺ τὸν θέλει, κρασὶ κρατεῖ στὰ χέρια της, ποτήρια τὸν κερνάει, κι ὅσα ποτήρια τὸν κερνάει τόσα λόγια τὸν λέει. Πάρε μ’ ἀφέντη, πάρε με, κι ἐμένα μὲ τ’ ἐσένα, καλοκαιρνέ μου ἀέρα…

Ἄνοιξαν τὰ δέντρα ὅλα καὶ πρασίνισαν, ἄνοιξε καὶ ὁ μπαξές μου καὶ πρασίνισε. Σέβηκα νὰ σεργιανίσω, μὲς στὸν γκιοὺλ μπαξέ. Βρίσκω κόρη ποὺ κοιμᾶται στὰ τραντάφυλλα…

Posted in παράδοση, Αριστερά, Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

29 Ἀπριλίου 1091

Στὴ μάχη τοῦ Λεβουνίου, στὸν Ἔβρο ἀπὸ τὴ μεριὰ τὴς ἀνατολικῆς Θράκης, ὅταν σὰν τανάλια ἔσφιγγαν τὴν Αὐτοκρατορία στὴν Εὐρώπη οἱ Πετσενέγκοι καὶ στὴν Μικρασία οἱ Τοῦρκοι, ἐξολοθρεύτηκαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς 80.000 Πετσενέγκους (τουρκικὸς λαός, ἐπίσης) ἀπὸ τὸν ρωμηὸ αὐτοκράτορα Ἀλέξιο Α’ Κομνηνό, καὶ ἡ χερσόνησος τοῦ Αἵμου ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ μιὰ ἀπειλὴ τὸ ἴδιο φοβερὴ μὲ τὴν σελτζουκική, ἀφοῦ οἱ Πετσενέγκοι σάρωναν τὰ πάντα στὸ πέρασμά τους ἀπειλώντας νὰ μετατρέψουν τὴν Αὐτοκρατορία σὲ ἕνα κρατίδιο γύρω ἀπὸ τὴν Προποντίδα.

Σὲ ἀνάμνηση τῆς ἐκμηδένισης τῶν Πετσενέγκων, ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης ἔφτιαξε καὶ τραγουδοῦσε τὸ ἑξῆς δίστιχο, ὅπως ἡ Κομνηνὴ τὸ παραθέτει:

Διὰ μίαν ἡμέραν Σκύθαι
τὸν Μάιον οὐκ εἶδον

(ὅπου Σκύθαι=οἱ Πετσενέγκοι)

Ἀλεξιάς, 249.9-11, 20 (Η’, 5, 7), ἔκδ. D. R. Reinsch & A. Kambylis:

Ἦν δὲ μηνὸς Ἀπριλλίου εἰκοστὴ πρὸς τῇ ἐννάτῃ, ἡμέρα Τρίτη δὲ τῆς ἑβδομάδος, ἔνθέν τοι καὶ παρώδιον τι οἱ Βυζάντιοι ἐπῇδον φάσκοντες ‘διὰ μίαν ἡμέραν Σκύθαι Μάιον οὐκ εἶδον’ […] καὶ γὰρ τὸ φρύαγμα τότε τῶν Ῥωμαίων καθεῖλε Θεός.

Ἂς τὸν θυμόμαστε, τὸν Ἀλέξιο ἐκεῖνο – τώρα ποὺ ἔχουμε γιὰ ἡγέτη ἕναν ἄλλο, ἀλλὰ κακόμοιρο, Ἀλέξιο, μὲ χαρακτηριστικὰ τούρκικο ὄνομα: Γιὰ νὰ συγκρίνουμε τὶς δυσκολίες, τοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ κατορθώματα τοῦ βυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὶς ἀτελείωτες σφαλιάρες καὶ κλωτσιὲς ποὺ στωικὰ κι ἀναπάντητα δέχεται ὁ ἐκβαρβαρισμένος, βυζαντινοφάγος, καὶ ἀρχαιόπληκτος – δυτικόπληκτος νεότερος Ἑλληνισμὸς ἐδῶ καὶ 100 χρόνια (στὸ χρονικὸ μισὸ τῆς ὑπόστασής του).

Νὰ θυμόμαστε τί ὑπερχιλιετεῖς καρποὺς ἀποδίδει ἡ μία ἀντίληψη τοῦ Ἑλληνισμοῦ (ἡ μὴ «ἀλλόκοτη») καὶ τί καρποὺς ἡ ἄλλη.

Ἂς τὸν θυμόμαστε –εἶναι ἡ ἐλάχιστη προϋπόθεση γιὰ νὰ μᾶς προκύψει κάποιος καινούργιος παρόμοιος.

220px-alexios_i_komnenos

alexius_i

original

Posted in Ιστορίες, Ρωμανία, Τούρκοι, Χερσόνησος του Αίμου, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Women under Arrest in a Christian Papyrus Letter

[ -ca.?- ] ἐγώ τε κ̣αὶ ο̣ἱ̣ | σὺν [ἐμοί σε προσ]α̣γορεύομ̣ε̣ν̣ | ἐν κ(υρί)ῳ. καθὼς δέ σοί ἐστιν |  πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς ἐν κ(υρί)ῳ βοηθ[εῖ]ν | καὶ ταύταις ἀγομέναις πρὸς τὸν ἐπίτροπον ἐπιδ\ώσε̣ι̣ς/ [τ]ὴ̣ν ἀγάπην̣ | σου, διʼ ὧν ἐὰν παράσχῃ αὐταῖς. | ἐρρῶσθαί σε εὔχομαι | ἐν κ(υρί)ῳ.

 

“I and those with [me] are greeting [you] in (the name of) the Lord. Just as it is your duty to help all the brothers in the name of our Lord, you shall give your love to these (sisters), too, who are being brought to the epitropos, through whatever you will offer them. I wish that you are well in the (name of the) Lord.”

Τέλη 3ου-ἀρχὲς 4ου αἰ.

It has been suggested that, based on the dating of this papyrus letter, the correspondence may reflect the circumstances of the Roman emperor Diocletian’s persecution of Christians. If that theory is correct—a fact that is not readily demonstrable—then these may have been Christian women who were possibly about to be imprisoned or severely persecuted, perhaps for not denouncing their faith.

Πηγή

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ιστορίες, Ρωμαίοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἠλίας Κοτζαμάνης: Ὁ βυζαντινὸς κόσμος

Ἔκθεση τοῦ Ἠ. Κοτζαμάνη στὸ Βυζαντινὸ καὶ Χριστιανικὸ Μουσεῖο. Ἀπὸ 8/5 ὣς 2/6.

Υ.Γ.

Διαβάζω πολλὰ καὶ διάφορα ἀποδοκιμαστικὰ γιὰ τὴν ποιότητα τῶν παρακάτω ἔργων. Φοβᾶμαι ὅμως, καὶ κρίνοντας ἀπὸ τὶς γενικὲς ἰδέες ὅσων ἐκφέρουν τέτοιες ἀπόψεις, ὅτι καημός τους δὲν εἶναι ἡ κατώτερη ποιότητα ἀλλὰ ὅτι τὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο ἐδέησε, τόλμησε καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὸ Βυζάντιο (ἔστω, μὲ τὴ ματιὰ ἑνὸς σύγχρονου κι ἐρασιτέχνη καλλιτέχνη) ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται μόνο μὲ τὶς νεοκλασικιστικὲς παπαρδέλες τοῦ Ἑρμιτάζ (τί σχέση ἔχουν οἱ ζωγραφιὲς μὲ γελοῖες παχουλὲς τοῦ 18ου αἰ. σὲ ἕνα βυζαντινὸ μουσεῖο;) ἤ, ἀκόμη χειρότερα, μὲ μεταμοντέρνες σαχλαμάρες πρὸς τέρψη τῶν ἐκλεκτῶν μὲ σιχαμερὸ ἕως τρελὸ γοῦστο. Εἶναι ἡ θεματικὴ αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ: Ἀπεικονίζονται καὶ παρουσιάζονται στὸ κοινὸ τῆς Ἀθήνας οἱ «ἀείμνηστοι ἡμῶν Χριστιανοὶ αὐτοκράτορες τῆς Ἑλλάδος«, ὅπως τοὺς ἀναφέρουν τὰ Συντάγματα τοῦ 1821. Ἂν ἀντὶ γιὰ αὐτοὺς εἶχε σκέτα ἁγίους ἢ κώμικς μὲ τὴν ἴδια τεχνοτροπία, θὰ τοὺς ἄρεσε! Τὸ ζήτημα, ἑπομένως, δὲν εἶναι ἂν εἶναι μέτριες ἢ κακὲς οἱ ζωγραφιὲς αὐτὲς μὲ θέμα τὸ Βυζάντιο, ἀλλὰ ὅτι στὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο πρέπει νὰ προβάλλεται τὸ Βυζάντιο καὶ ὄχι κάτι ἄλλο. Βέβαια, ἡ δειλία τους μπορεῖ νὰ βρίσκει διάφορες προφάσεις. Καὶ θὰ βρίσκει, ἀντὶ ἔντιμα καὶ θαρραλέα νὰ προτείνουν νὰ γκρεμιστεῖ καὶ τὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο καὶ νὰ ξεγράψουμε τὸ Βυζάντιο, παρεκτὸς ὅταν πρόκειται γιὰ τὴν «βυζαντινὴ πολυπολιτισμικότητα».

Η Κοτζαμάνης Ιωάννης Κομνηνός

Η Κοτζαμάνης Θεοδώρα

Η Κοτζαμάνης Κωνσταντίνος Θ Μονομάχος

Posted in Ρωμανία, ζωγραφική | Tagged , , | Σχολιάστε

Ἀδιέξοδα Γαλλικά

Θεωρητικά:

– Ἂν ὁ φασισμὸς εἶναι προϊὸν τοῦ καπιταλισμοῦ γιὰ νὰ διασωθεῖ ὁ δεύτερος, τότε εἶναι ἀδύνατον ἡ Λεπὲν νὰ ἀντιπαρατίθεται στὸν Μακρύ.

– Ἐναλλακτικά, ἡ Λεπὲν δὲν εἶναι φασίστρια ἢ ὁ φασισμὸς εἶναι μιὰ (πολὺ κακή, φυσικά) ἀντίδραση στὸν καπιταλισμό, κι ὄχι δημιούργημά του.

– Ὑπάρχει καὶ ἡ λύση ΤΠλαστήρας τί Παπάγος καὶ Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τὴν Συρία τὸ ἴδιο. Ἄλλωστε -γιὰ τοὺς ἐν Ἑλλάδι κομμουνιστὲς κι ἀριστεροὺς μιλῶ-, ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἐπαρχία, καὶ δὲν πρέπει νὰ κουράζει πολὺ τὸ μυαλό της.

Ἂς φρόντιζαν οἱ κραταιοὶ Μὰρξ-Ἔνγκελς νὰ προφητεύσουν περὶ φασισμοῦ. Φοβᾶμαι ὅμως ὅτι εἶχαν τὶς ἴδιες ἀπόψεις περὶ Μαύρων, Ἰουδαίων, Σ(κ)λάβων καὶ Δυτικῆς ἀποικιακῆς ἐξάπλωσης μὲ τὶς ἰδέες ποὺ εἶχαν φασίστες καὶ ἰμπεριαλιστές. Μόνο τὸν ἰσλαμικὸ πολιτισμὸ δὲν θαύμαζαν, πρὸς τιμήν τους.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση | Tagged , , | 2 Σχόλια

«Ἀνεκπλήρωτοι πόθοι»

Τοῦ Κ. Κουτσουρέλη

1. Ιστορικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας. Δεν υπάρχει. Της Ακαδημίας εδώ και δεκαετίες έχει κολλήσει στο γράμμα Δ. Τα λοιπά επίτομα λεξικά δεν αναπληρώνουν το κενό.

2. Εθνική Βιβλιογραφία. Δεν υπάρχει. Το εγχείρημα που ξεκίνησε ο Φ. Ηλιού αφορά τον 19ο αιώνα, οι υπόλοιπες προσπάθειες είναι σκόρπιες και ασύνδετες, η δε Βιβλιονέτ δεν έχει σχέση με επιστημονική βιβλιογράφηση.

3. Εθνικό Διαδικτυακό Αρχείο. Δεν υπάρχει. Μόνο ξένες υπηρεσίες καταγράφουν, πολύ ατελώς, τους ελληνόγλωσσους και ελληνόθεμους ιστότοπους. Αυτό σημαίνει ότι η ιστορική μνήμη του 21ου αιώνα βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα, σημαντικά τεκμήρια διαγράφονται ή απειλούνται με εξαφάνιση ανά πάσα στιγμή.

4. Θησαυρός Δημοτικών Τραγουδιών. Διακόσια χρόνια μετά τον Φωριέλ, όπως υπογράμμιζε πρόσφατα ο καθηγητής Σηφάκης, μια βάση δεδομένων που θα περιλάβει επιτέλους τα δεκάδες χιλιάδες άσματα και παραλλαγές, και τη σωζόμενη μουσική τους, δεν υφίσταται. Σε αντίθεση με όσα έχουν επιτύχει για τη δική τους κληρονομιά τόσες και τόσες άλλες χώρες.

5. Έκδοση, εκτέλεση και δισκογράφηση των έργων της ελληνικής λόγιας μουσικής. Εδώ κι αν υπάρχει έλλειμμα… Για κάποιους λόγους, οι ελληνικές ορχήστρες δεν καταδέχονται τους Έλληνες συνθέτες, σπανίως τους παίζουν και ακόμη σπανιότερα τους δισκογραφούν. Ακόμα και τον Σκαλκώτα, έπρεπε να βρεθεί η Εθνική Ορχήστρα της… Ισλανδίας για να ηχογραφήσει μερικά έργα του.

6. Άπαντα Νεοελλήνων συγγραφέων. Πλην ολίγων εξαιρέσεων –του Παπαδιαμάντη του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου λ.χ. ή των Κρητών της Αναγέννησης που επιμελήθηκε ο Στ. Αλεξίου– συγκεντρωτική, επιστημονικά καταρτισμένη και υπομνηματισμένη έκδοση των περισσότερων κορυφαίων μας συγγραφέων, από τους Διαφωτιστές ώς τον Παπαρρηγόπουλο και από τον Παλαμά ώς τον Καζαντζάκη, δεν υφίσταται. Πάμπολλα έργα, αλληλογραφίες, αρχεία παραμένουν ανέκδοτα ή αθησαύριστα ή κινδυνεύουν να χαθούν. Ένα παράδειγμα μόνο: Είκοσι επτά χρόνια μετά τον θάνατο του Ρίτσου, δεκάδες ποιητικές του συλλογές παραμένουν ανέκδοτες.

7. Μεταφράσεις Νεοελλήνων συγγραφέων στις σημαντικότερες ξένες γλώσσες. Τα πιο πολλά σημαδιακά έργα της λογοτεχνίας μας, ο Σολωμός λ.χ., είτε παραμένουν αμετάφραστα, είτε έχουν μεν μεταφραστεί αλλά ανεπαρκώς, είτε έχουν εξαντληθεί από καιρό και δεν διατίθενται στο εμπόριο. (Αντ’ αυτών, το ΕΚΕΒΙ, όσο υπήρχε, σπαταλούσε αφειδώς εκατομμύρια στις Διεθνείς Εκθέσεις – 11.000.000 ευρώ μάς κόστισε μόνο εκείνη της Φρανκφούρτης του 2001).

8. Μεταφράσεις ξένων κλασσικών στη γλώσσα μας. Όσο κι αν έχουν γίνει μεγάλες πρόοδοι τις τελευταίες δεκαετίες, η λίστα εδώ παραμένει τεράστια. Για να δει κανείς ποια κορυφαία έργα της Δυτικής φιλοσοφίας δεν έχουν ποτέ μεταφραστεί στα νέα ελληνικά, έλεγε ο Παναγιώτης Κονδύλης, αρκεί να πάρει κανείς μια όποια Ιστορία της Φιλοσοφίας και να αρχίσει να υπογραμμίζει τους τίτλους σε κάθε σελίδα.

Kάποια –λίγα…– από αυτά που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε (οι προηγμένες χώρες της Ευρώπης τα έχουν ήδη τα περισσότερα από τον 19ο αιώνα) αν χαλαλίζαμε κλάσμα μόνο του ποσού που ακούγεται ότι κόστισαν τα μεγαλοφάνταστα σχέδια του Ρέντσο Πιάνο στον φαληρικό όρμο. (Εξακόσια εκατομμύρια ευρώ, λένε!…)

Ίσως αυτό είναι όμως και το πρόβλημα με την πραγματική παιδεία εντέλει: δεν κόβει κορδέλες, δεν γιορτάζει εγκαίνια. Στοιχίζει λίγο, κι έτσι ούτε τους χορηγούς μας ούτε τους πολιτικούς μας πολυσυγκινεί.

Posted in παιδεία, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ροτόντα ξανά

Ἀντιλαμβάνομαι τὸν καημὸ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγανακτεῖ ὅταν δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ μπεῖ στὸ Ἅγιο Βῆμα τῆς Ροτόντας -ὅπως οἱ Ὀθωμανοί, παλιά-, ἢ ὅταν ὁ μαέστρος δὲν μπορεῖ νὰ ἀνέβει πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ νὰ διευθύνει ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ὀρχήστρα του μέσα στὴ Ροτόντα. Ἀντιλαμβάνομαι τὸν καημὸ καὶ τοῦ τουρίστα, ποὺ θέλει τώρα (νόμος εἶναι τὸ δίκιο τοῦ τουρίστα) κι ὄχι μετὰ τὴ θεία λειτουργία νὰ βγάλει φωτογραφίες. Ὅσο γιὰ τὸν καημὸ στὴ θέα τοῦ λυπημένου τουρίστα ἐκείνων ποὺ κουδουνίζει ἡ ψυχή τους ἀπὸ τὶς τούρκικες λίρες (ἢ ἄλλα νομίσματα) ποὺ πέφτουν μέσα της, χάρη στὸν τουρ(κ)ισμό; Ἀβάστακτος! Ἀλλὰ τί νὰ γίνει;

Εἶπε ἕνας κουκουὲς ἀναφερόμενος στὸ  θέμα τῆς Ροτόντας, νὰ μὴν ξεχνᾶμε τὴν Ἀκρόπολη, ὅπου οἱ χριστιανοὶ ἔκαναν καταστροφές. Στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν μιλᾶνε γιὰ σκοινί, μὲ τὶς σοβιετικὲς καταστροφὲς ρωσικῶν ἐκκλησιῶν (π.χ. τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ στὴ μεσοπολεμικὴ Μόσχα). Πράγματι, κάποιοι χριστιανοὶ ἔσπασαν ἕνα πιάνο στὴ Ροτόντα -τουλάχιστον δὲν γκρέμισαν ὁλόκληρο τὸ ναό, ὅπως στὴν ΕΣΣΔ, ἂς τὸ σκεφτοῦν μερικοὶ εὐρωπαϊστὲς Ἀριστεροὶ στὴ γειτονιὰ τῆς Ροτόντας, ποὺ ἔβγαζαν τὸ σκασμὸ γιὰ τὶς κατεδαφισμένες ρωσικὲς ἐκκλησίες καὶ μονές (θὰ διάβαζαν, τότε), ὅμως γιὰ τὸ σπασμένο πιάνο -τὸ περίφημο Κοτζάμ Σπασμένο Πιάνο, τρελάθηκαν! Ρώτησε καὶ τὸ ἠλίθιο, ὁ κουκουές, ὅτι καὶ γιατί δὲν ζητᾶν (οἱ χριστιανοὶ) καὶ τὸν Παρθενώνα, ἀφοῦ κι αὐτὸς γιὰ 1.000 χρόνια ἐκκλησία ἦταν. Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐπειδὴ ὁ Παρθενώνας εἶναι κατεστραμμένος, ὅπως ἡ παλαιοχριστιανικὴ βασιλικὴ τῶν Φιλίππων ἢ ἡ βασιλικὴ τῶν Πρεσπῶν, τὶς ὁποῖες ἡ ΧΟ Ἐκκλησία δὲν ζήτησε. Ἀλλιῶς, θὰ βλέπαμε. Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ἡ μετατροπὴ τοῦ «Θησείου» τῆς Ἀθήνας ἀπὸ ἐκκλησία σὲ νεκρὸ «μνημεῖο» τὸν 19ο αἰ. δὲν ὠφέλησε τὴν ἐπισκεψιμότητά του, γιατὶ πλέον δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει κανένας μέσα σὲ αὐτό, ἐνῶ ὅταν ἦταν ἐκκλησία μποροῦσε ὁποιοσδήποτε.

Οὔτε εἶναι δεῖγμα ἀνεκτικότητας ἡ «σαλαμοποίηση» τῆς χριστιανικότητας τῆς Ροτόντας, μὲ τὴ σταδιακὴ ἀφαίρεση πρῶτα τῶν λειψάνων, ἔπειτα τῆς ἁγίας τράπεζας, καὶ τέλος τοῦ σταυροῦ τῆς στέγης. Ὅπως στὶς ἄλλες βεβηλωμένες ἐκκλησίες τῆς Θεσσαλονίκης τὸ 1912, ὅπου μπῆκε σταυρὸς στὴ στέγη, καὶ ἁγία τράπεζα στὸ Βῆμα, ἔτσι ἔγινε καὶ στὴ Ροτόντα. Τίποτε λιγότερο ἢ περισσότερο. Σὲ τί, ἄραγε, διαφέρει ἡ Ροτόντα;

Οὔτε Μακεδονικὸ Μουσεῖο ἔγινε ἡ Ροτόντα ποτὲ μετὰ τὸ 1912, οὔτε ναὸς τοῦ Δία ἢ τῶν Καβείρων εἶναι ἐξακριβωμένο ὅτι ἦταν ποτέ, οὔτε συνεισέφερε ποτὲ σὲ τίποτε θετικὸ στὸ κτήριο τῆς Ροτόντας ἡ ἰσλαμικὴ κατοχή, παρὰ μόνο σὲ καταστροφὲς ψηφιδωτῶν, ἁγιογραφιῶν καὶ πιθανῶς τῶν ὀρθομαρμαρώσεων. Ποιὰ εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ πολυπολιτισμικότητα τῆς Ροτόντας, ἐφόσον μόνο οἱ χριστιανοὶ συνεισέφεραν στὰ ὁρατὰ ἔργα τέχνης, ἐνῶ οἱ ἐθνικοὶ σὲ κανένα καὶ οἱ Μουσουλμάνοι σὲ καταστροφές; (οἱ ἄθεοι ἀντικληρικαλιστὲς προβλέπεται νὰ μὴν συνεισφέρουν ἐπίσης τίποτε, πέρα ἀπὸ «συναυλίες» καὶ «γκαλερί»).

Οὔτε ἀξιολογικὰ οὐδέτερη εἶναι ἡ «μνημειοποίηση» τῆς Ροτόντας σὲ βάρος -τάχα ἐξίσου- Μουσουλμάνων καὶ Χριστιανῶν, ἀφοῦ ἡ μνημειοποίηση συνιστᾶ αὐθαίρετη-ἄσχετη μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ζωῆς ἐπιλογὴ τῶν στοιχείων ποὺ κρίνονται διατηρητέα, καὶ αὐθαίρετη ἐπιλογὴ τῆς σχετικῆς χρονικῆς στιγμῆς (γιατί τότε κι ὄχι πιὸ πρὶνμετά).

Κι ἂν ἔχει κάποια σχέση ἡ Ἁγία Σοφία (ποὺ ἀπειλεῖται μὲ μετατροπή της σὲ τζαμί) μὲ τὴν Ροτόντα εἶναι ὅτι καὶ οἱ δυὸ ἦταν χριστιανικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες γιὰ διάστημα πολὺ μεγαλύτερο τῆς ὁποιασδήποτε ἄλλης χρήσης τους. Ἀπὸ αὐτές, ἡ Ἑλλάδα δὲν κατάφερε νὰ ἐνσωματώσει τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ ἀποδόσει στὴν ἀρχική της χρήση τὴν Ἁγία Σοφία,  ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες θὰ ἤθελαν, ἐνῶ ἡ Ροτόντα εὐτυχῶς ἀπελευθερώθηκε τὸ ’12 καὶ ἀποδόθηκε. Συνεπῶς, ὄχι δὲν ἔχουν δικαίωμα οἱ Μουσουλμάνοι νὰ ξανακάνουν τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ἐνῶ, ναί, ἔχουν δικαίωμα οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νὰ κάνουν καὶ νὰ ἔχουν τὴ Ροτόντα ἐκκλησία, ἂν αὐτὸ μᾶς ρωτᾶνε μερικοὶ ἔξυπνοι. Οἱ μὲν εἶναι ἅρπαγες καὶ στηρίζονται στὸ δίκαιο τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἁρπαγῆς, οἱ δὲ ἰδιοκτῆτες τῆς Ροτόντας.

Γιὰ νὰ ἀποκληθεῖ πολυπολιτισμικὴ ἡ Ροτόντα θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν συνεισφέρει στὸ κτήριο ἀπὸ πλευρᾶς καλλιτεχνικῆς οἱ Μουσουλμάνοι. Δὲν ἔχουν συνεισφέρει, φυσικά, κι ὁ μιναρές δὲν εἶναι ἀπόδειξη περὶ τοῦ ἀντιθέτου.

Τί δὲν καταλαβαίνουν, μερικοί, δηλαδή; Μήπως νὰ ποῦμε ὅτι δυστυχῶς ἀπελευθερώθηκε ἡ Θεσσαλονίκη;

Βλέπε κι ἐδῶ

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Ισλάμ, Ρωμανία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Μακρύς ἢ

Τουλάχιστον, τὸ δίλημμα εἶναι σαφές. Δὲν εἶναι μνημονιακὸς Σαμαρᾶς ἢ φιλελὲ Κυριάκος κατὰ «πατριωτικοῦ» Σύριζα, ὅπως τὴν Ἑλλάδα τοῦ ’12-’17. Γιατὶ ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ πάντα εἶναι ὑπὲρ τῆς καλῆς Εὐρώπης. Ἂν ὄχι αὐτῆς τῆς κακιᾶς Ε.Ε., τότε ὑπὲρ κάποιας καλῆς, ποὺ φυσικὰ ὑπάρχει (κι ἐνίοτε, πιστεύεται πὼς θὰ ἐμφανιστεῖ μέσῳ τῆς Ε.Ε., βλ. Μηλιός).

Εἶναι γιὰ τὴν Ἀριστερὰ νομοτέλεια νὰ πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε τὰ ἐθνικὰ ὅρια γιὰ χάρη μιᾶς Εὐρώπης τεντωμένης ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ὣς καὶ τὴ Ρωσία ἢ κι ὣς τὸ «μεσογειακὸ Ἰσλάμ» (λολ) ἢ ζουλιγμένης ἀπὸ τὴ Γαλλία-Γερμανία ὣς τὴν Ἰταλία-Ἑλλάδα. Στανικῶς, ἔστω κάποτε, στὸ «μακρινὸ μέλλον». Ἀλλιῶς, κάτι μᾶς λείπει.

Posted in Αριστερά, Δυτικοί, Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Πατριωτισμὸς τοῦ Μελανσόν καὶ τῆς (γαλλικῆς) Ἀριστερᾶς, μάλιστα!

Πηγὴ έμπνευσης

Ἔχω γράψει παλιότερα ὅτι, ὅπως ἀκριβῶς ἡ Ἀκροδεξιὰ ἐξιδανικεύει ἐπικίνδυνα τὴν προανθρώπινη / προ-πολιτισμικὴ φύση ὅταν χρησιμοποιεῖ τὴν βιολογικὴ ἔννοια «φυλή», ἔτσι καὶ ἡ Ἀριστερά (πασῶν τῶν Ἀριστερῶν, ἀκόμη κι ὅταν ἀγνοεῖ τί ὑποστηρίζει μὲ αὐτὰ ποὺ λέει) ἐξιδανικεύει ἐπικίνδυνα τὴν προανθρώπινη / προπολιτισμικὴ φύση ὅταν χρησιμοποιεῖ τὴν ἔννοια «πατρίδα», ποὺ στὴν δική της ὁρολογία δὲν σημαίνει «ἔθνος» ἀλλὰ «φωλιά». Μιὰ ἑλληνικὴ Πατρίδα π.χ. γεμάτη μὲ Μουσουλμάνους καὶ Ἄραβες,  δὲν παύει νὰ διατηρεῖ, κατὰ τὴν Ἀριστερά, τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἱερότητας ποὺ ἔχει ἡ Πατρίδα – γιὰ μένα, ὅμως (καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους, τὴν πλειονότητα), μιὰ τέτοια χώρα-πατρίδα εἶναι ξένη καὶ ἀηδία καὶ καλύτερα νὰ χαθεῖ, γιατὶ θέλω ἑλληνικὴ πατρίδα.

Τέλος πάντων, καὶ ἡ Ἀκροδεξιά, καὶ ἡ Ἀριστερὰ ἀποφεύγουν τὴ χρήση τῆς λ. ἔθνος* γιὰ χάρη τῆς «φυλῆς-ράτσας» καὶ τῆς «πατρίδας-ζωικῆς φωλιᾶς» (δὲν ὑπάρχει Θεός, ἄλλωστε, καὶ εἴμαστε λογικὰ ζῶα). Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μόνο τὸ ἔθνος ἐκφράζει ἕνα πολιτισμικὸ ἐπίτευγμα, ὄχι ἡ ράτσα οὔτε ἡ φωλιά. Μόνο αὐτὸ ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀνθρώπινη (κι ὄχι ζωική) κατάσταση, στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ συλλογικότητας. Ἡ πατρίδα ἀποκτᾶ τέτοιο ἀνώτερο νόημα μόνο ὅταν ταυτιστεῖ μὲ ἕνα πνευματικὸ ἐπίτευγμα, τὸ ἔθνος.

Ὅταν ἀκοῦμε γιὰ πατρίδα, λοιπόν, ἀπὸ Ἀριστερούς, τότε τὰ παραπάνω πρέπει νὰ μᾶς ἔρχονται, σὰν κουδούνισμα ἢ συναγερμός, στὸ νοῦ.

Πέραν τοῦ ὅτι δὲν ὑπάρχει καλὴ Ἀριστερὰ γιὰ ἕνα σωρὸ λόγους σχετικοὺς μὲ τὰ ἀδιέξοδα δύο αἰώνων πολιτισμικῆς αὐτοκτονίας, οἱ «πατριῶτες Ἀριστεροί», ὅταν δὲν εἶναι μικρὸ κόμμα χωρὶς προοπτικὲς ἐξουσίας, τότε εἶναι καταδικασμένοι εἴτε νὰ αὐτοκτονήσουν σὰν τὸν Βελουχιώτη προδόμένοι εἴτε νὰ προδώσουν τὸν «πατριωτισμό» τους. Στὴν α’ περίπτωση γιὰ ἕναν Βελουχιώτη κι ἕναν (ἔστω, ἂς ὑποθέσουμε γιὰ μιὰ στιγμή)  «πατριώτη Μελανσόν» ὑπάρχουν χιλιάδες κομματικὰ κνίτικα στελέχη, καὶ χιλιάδες «ἐθνοφάγοι» σύμβουλοι καὶ κοσμοπολίτικα-«πεπολιτισμένα» στελέχη ἀντίστοιχα. Τὰ «πεπολιτισμένα» αὐτὰ στρατιωτάκια τοῦ κάθε Μελανσὸν ὅταν ἀναλάβουν ὑπεύθυνες θέσεις τότε θὰ ἀποδειχθοῦν σκληροὶ ἐθνοφάγοι, «ἐλᾶτε Μουσουλμάνοι», καὶ θὰ ὑποστηρίξουν τὴν «ἀφομοίωση-ἔνταξη», καὶ ὅλο τὸ ἀποτυχημένο συνταγολόγιο τῆς ἄλλης, τῆς μὴ πατριωτικῆς «κακιᾶς Ἀριστερᾶς», τὸ ὁποῖο ἐφαρμόζεται ἐδῶ καὶ 30-40 χρόνια. Ἱστορικά, γιὰ τὴν β’ περίπτωση, βλέπε τὸ «πατριωτικὸ ΠΑΣΟΚ» τὴν ἑλληνικὴ «πατριωτικὴ ἀνανεωτικὴ Ἀριστερὰ» τοῦ παρελθόντος κ.ο.κ.

Ὅποιος θέλει νὰ ἔχει αὐταπάτες ἐξαιτίας τῶν ἀντιδεξιῶν συνδρόμων ποὺ ἔχουν φίλοι καὶ γνωστοί του, ἢ νὰ μὴν θεωρηθεῖ δεξιὸς ἀπὸ αὐτούς, καλῶς. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅμως διαφορετική.

Πράγματι, γιὰ ἐξαπάτηση συχνὰ ἡ Ἀκροδεξιὰ χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο ἔθνος (καὶ πολὺ συχνότερα τὸ ἐθνικισμός). Ἀλλὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἔθνος μὲ ὅρους φυλῆς-διαχρονικὰ χωρὶς ἀναμείξεις ράτσας (κι ὄχι μὲ ὅρους βιολογικῆς συνέχειας ἁπλὰ γονιῶν-παιδιῶν, δηλ. «δικαίου τοῦ αἵματος», ἀνεξαρτήτως γονιδιακῆς καθαρότητας ἢ βρωμιᾶς-ἀνάμιξης, πρὶν ἀπὸ 5 ἢ 15 αἰῶνες, τοῦ αἵματος τῶν τωρινῶν πολιτῶν ποὺ ἀνήκουν στὸ δεδομένο ἔθνος). Ἀντίστοιχη χρήση τοῦ ἔθνους ἐνδέχεται νὰ κάνει καὶ ἡ Ἀριστερα: εἴτε ἐννοεῖ -χωρὶς νὰ τὸ ὁμολογεῖ- τὴ φωλιά, εἴτε τὸ πολιτικὸ ἔθνος. Ξεχνᾶ ὅμως, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει πολιτικὸ ἔθνος δίχως πολιτισμικὸ ἔθνος ποὺ νὰ ὑποστηρίζει τὴν ὕπαρξη τέτοιας πολιτείας, καὶ ξεχνᾶ ὅτι ἀκόμη καὶ ἔθνη ποὺ ἐξαρχῆς ἦταν, ἱδρύθηκαν ὡς πολιτικά (π.χ. τῶν ΗΠΑ) κατέληξαν πολὺ σύντομα νὰ εἶναι καὶ πολιτισμικά ἔθνη. Συνεπῶς, οἱ φιγουρατζίδικες ἀπόψεις γιὰ τὸ πολιτικὸ ἔθνος, εἶναι ἱστορικῶς αὐθαίρετες-ἀτεκμηρίωτες.

Ἀφῆστε μας μὲ τὸν πατριώτη Μελανσόν, λοιπόν. Λὲς καὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ἀρχαία ἱστορία. Κάτω οἱ πατριῶτες.

horos

xort3-656x410

Posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , | 3 Σχόλια

Εἰς Ἀνδρέαν Κάλβον // βλαπτικὲς συνέπειες τῆς τηλεόρασης

Ὦ μεγάλε Ζακύνθιε,
τῶν ᾠδῶν σου τὰ μέτρα,
ὑψηλά, σοβαρά,
τοὺς ἀγῶνες ἐκάλυπτον
ἐκτεταμένους.

Τῆς δουλείας τὰ βάρβαρα
σκοτάδια κατεξέσχισεν,
ὅταν ἐγράφη πύρινος,
ἡ ἀστραπὴ τῶν ὅπλων
(καὶ ἡ ἀρετή σου).

Ὡς ἥλιος, ἀναβὰν
τὸν Ὄλυμπον, ἐστάθη
πάνω εἰς γυμνὰ χωράφια,
εἰς ἀνθισμένα ἐρείπια,
γνώριμον κλέος.

Ἀλλὰ τὸ θεῖον ἔναυσμα
ἡ φωνή σου δὲν εἶναι
τώρα πλέον. Μᾶς ἔρχεται
μακρινὸς καὶ παράταιρος
ἦχος τυμπάνου.

Ὁλόκληρος αἰών,
χείμαρρος, τὴν Ἑλλάδα,
ταραγμένος, ἐσάρωσεν
ἀπὸ τὰ ἰδανικά σου,
τὴν οἰκουμένην.

Κράτει λοιπόν, ὦ γέροντα,
τὴν ἐπιτύμβιον πλάκα.
Τὸ πεπαλαιωμένον σου
τραγούδι κράτει. Φύγε,
παραίτησόν μας.

Ἤ, ἂν προτιμᾶς, ἐξύμνησον,
ἀντὶς γεγυμνωμένων
ξιφῶν, ὅσα μαστίγια
πρὸς θρίαμβον ἐπισείονται
τῶν καφενείων.

Ἵππους δὲν ἐπιβαίνουσι,
ἀμὴ τὴν ἐξουσίαν
καὶ τοῦ λαοῦ τὸν τράχηλον,
ἰδού, μάχονται οἱ ἥρωες
μέσα εἰς τὰ ντάνσιγκ.

Τὶς δάφνες τοῦ Σαγγάριου
ἡ Ἐλευθερία φορέσασα,
γοργὰ ἀπὸ μίαν χεῖρα
σ’ ἄλλην περνᾶ καὶ σύρεται,
δούλη στρατῶνος.

Καθώς, ὅταν τὴν εὔκολον
λείαν ἀποκομίσει,
φεύγει, διστάζει, κι ἔπειτα
σὲ μιὰ γραμμὴν ἑλίσσεται
πλῆθος μυρμήγκων,

μεγάλα προπορεύονται
ἔντομα, μέγα φέροντα
βάρος, ἀκολουθοῦσι,
μὲ φορτίο ἐλαφρότερο,
μικρότερα ἄλλα,

καὶ δὲ βλέπουν στὸ πλάγι τους
τὸ παιδάκι ποὺ στέκει
νὰ γελᾶ τὸν ἀγῶνα των,
καὶ δὲ βλέπουν ὅτι ὕψωσε
τώρα τὸ πέλμα —

οὕτω τὴν χώραν νέμεται
ἡ στρατιὰ τῆς ἥττης,
τοῦ λαοῦ τὴν ἀπόφασιν,
ἄτεγκτον, φοβεράν,
περιφρονοῦσα.

Ἀλλὰ τί λέγω; Θρήνησε,
θρήνησε τὴν πατρίδα,
νεκρὰν ὅπου σκυλεύουν
ἀλλοφρονοῦντα τέκνα της,
ὦ Ἀνδρέα Κάλβε.

Μικράν, μικράν, κατάπτυστον
ψυχὴν ἔχουν αἱ μᾶζαι,
ἰδιοτελῆ καρδίαν,
καὶ παρειὰν ἀναίσθητον
εἰς τοὺς κολάφους.

 

Ἂν ἡ ἑπταετία τῆς χούντας, ὁ στρατὸς τῆς χούντας, ἔχοντας νικήσει Ἕλληνες (τὸ 1949) τουρκοποίησε τὴν Κύπρο, σήμερα ἡ ἑπταετία τοῦ μνημονίου ἀφελληνίζει ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, ἐνῶ ὁ στρατὸς κολλᾶ φυματίωση στὰ χὸτ σπότ. Ὁ στρατός, πάλι τῆς ἥττας (1974), ὅπως τὸν καιρὸ τοῦ Καρυωτάκη (1922).

Ἀφιονισμένη μέσα στὴν προπαγάνδα της, νὰ προλάβει νὰ λερώσει τὰ πάντα προτοῦ πνιγεῖ στὸ βόθρο ποὺ δημιουργεῖ, ἡ Ἀριστερὰ βάζει στὴν ΕΡΤ (πρὸ ὀλίγου, ἀπόψε) ἱερέα τῆς Λέσβου νὰ ψέλνει τὸ «δός μοι τοῦτον τὸν ξένον κ.λπ.», ἐπὶ 2-3 λεπτά, σὰν νὰ ἔλεγε «Refugees welcome» -καὶ ἡ λήψη σταματᾶ προτοῦ ὁ παπὰς ψάλλει καὶ τὸ «… τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ» (ἀμφιβάλλω ἂν ὁ παπὰς σταμάτησε), δηλαδή τὴ συνέχεια. Ἐξεπίτηδες κόβει τὸν ὕμνο στὴ μέση ἡ ΕΡΤ, ἀφοῦ αὐτὸς δὲν σταματᾶ, μὰ ἔχει κι ἄλλο.

Τὰ ἅγια τοῖς κυσί. Ἔχουμε καὶ κάποιους  Ὀρθόδοξους μὲ ἦθος καὶ μυαλὰ ἑνὸς φανατικοῦ βήγκαν (περιμένουν διορισμό, ἴσως, ἢ παλαιόθεν διορισμένοι ποὺ τσίριζαν τὸ ’12-’14 γιὰ νὰ βγεῖ ὁ ΣΥΡΙΖΑ), τάχα νὰ μὴν καταλαβαίνουν πῶς ἀπομονώνονται ἐδάφια, πῶς ἀποσιωπῶνται στίχοι, ἀλλὰ παριστάνουν ὅτι δὲν καταλαβαίνουν τί σκοπὸ ἔχει ἡ διαστρέβλωση αὐτή. Σὰν τοὺς «ἐκσυγχρονιστὲς» στὰ ΜΜΕ τοῦ ’90 ποὺ ἔλεγαν «Σκάνδαλα; Διαπλοκή; Ποιὰ διαπλοκή;» Ὅποιος ἔχει στοιχεῖα νὰ πάει στὸν εἰσαγγελέα.

Σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ κανάλι, λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ παραπάνω, σοφὸς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς θεολογίας (περασμένων αἰώνων) ὡς αἰτία γιὰ τὴ δράση τῶν τζιχαντιστῶν τῆς Δύσης στὴν καρδιὰ τῆς Δύσης προτείνει τὴν «ἀποικιοκρατία» -λὲς καὶ ζοῦμε στὸ 1950 καὶ τὸ 1900. Τὰ ἐδάφη τους ποὺ λήστευε ἡ Δύση. Λὲς καὶ ἡ κατοχὴ τῶν χριστιανικῶν αὐτῶν ἐδαφῶν δὲν ἔγινε μὲ ἀραβικὸ ἐποικισμὸ καὶ ἰσλαμικὸ πόλεμο, ἀλλὰ ἡ χριστιανικὴ Αἴγυπτος, ἡ χριστιανικὴ Συρία καὶ Παλαιστίνη ἦταν προαιώνια κληρονομιὰ τῶν Ἀράβων καὶ πατρίδα τοῦ Ἰσλάμ.

Ἀλλὰ ὄχι. Πρέπει καὶ ἡ γριά, καὶ ἡ χριστιανὴ γιαγιὰ ποὺ πάει στὸν ἑσπερινὸ καὶ βλέπει τὴν ἐκκλησιαστική της τηλεόραση, νὰ πειστεῖ ὅτι ὅλη ἡ ἰσλαμικὴ ἐπιθετικότητα εἶναι ὄχι ἐγγενὴς ἀλλὰ «ἀντίδραση» τοῦ «σκλάβου»· ὅτι «ἔχει κι αὐτὸς κάποιο δίκιο». Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἀγαθοί, νὰ δεχτοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴ μαύρη μοίρα ποὺ ἤδη ἔχει πλακώσει τὸ Παρίσι, τὸ Λονδίνο, τὴ Γερμανία. Νὰ τοὺς λυπηθεῖ αὐτὴ ποὺ ἴσως αὔριο πάθει τὰ ἴδια.

Νὰ εἰπωθεῖ καὶ τὸ ἀντιιμπεριαλιστικὸ παραμυθάκι ἀπὸ τὸν θεολόγο πανεπιστημιακό, νὰ διαστρεβλωθεῖ παρουσιαζόμενο ὡς «ἀντιφά» καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος μὲ τὴν ἀμέριστη ὀργάνωση καὶ βοήθεια «ἐναλλακτικῶν Ὀρθόδοξων» (ὀργανωσιοφάγων), ἕνας ὕμνος ποὺ περιγράφει τὴν φροντίδα γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ Ἰῆσοῦ ἀπὸ τὸν Ἰωσήφ, ὅπου γιὰ τὸν δεύτερο ὁ πρῶτος εἶναι ἕνας ἄγνωστος καὶ ξένος γιὰ τοὺς συμπατριῶτες του.

Μὴν τυχὸν καὶ δὲν ἀφήσουν παντοῦ, καὶ σὲ αὐτήν, ἀκόμη, τὴν Ὀρθοδοξία, σὰν τοὺς σκύλους, τὴν ὀσμὴ ἀπὸ τὰ πνευματικὰ οὖρα τους, Συριζαῖοι καὶ φιλοσυριζαῖοι χριστιανοί.

Posted in ποίηση, Άραβες, Αριστερά, Ελλάδα, Ισλάμ, θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Ἱμέριος: Λόγος κατὰ Ἐπίκουρου

Ὁ Ἱμέριος (315-386) ἦταν ρήτορας, ἀρχαιόθρησκος καὶ φίλος τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Ἀποστάτη, ὁ ὁποῖος ἔγραφε ὅτι εὐτυχῶς οἱ θεοὶ κατέστρεψαν τὰ περισσότερα συγγράμματα τοῦ Ἐπίκουρου, καὶ δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ τὰ διαβάσει κανείς. Τὸν ἀναφέρει κι ὁ Εὐνάπιος, ἐν συντομίᾳ. Ὁ Ἱμέριος ἔγραψε καὶ ἕνα λόγο (Γ’) ἐναντίον τοῦ Ἐπίκουρου. Ὅπως γράφει ὁ Robert J. Penella, Man and the word: the orations of Himerius:

Oration 3 is a judicial declamation in a specific historical setting: the declaimer is accusing the philosopher Epicurus in Athens of impiety because he denies divine providence.12 The speaker cites the very fact that Epicurus is finally being tried as a proof that providence exists (3.2, 14–15). The last excerpts from this oration (3.17–22) respond to Epicurus’s claim that the idea of divine providence can be refuted by the fact that evil men fare well and good (i.e., wise) men fare badly. The declamation takes the typical anti-Epicurean view that Epicurean hedonism is sheer abandon and leads to the destruction of the moral order.13

Παρακάτω, τὸ ἀρχαῖο κείμενο (ἔκδ. A. Colonna) καὶ ἡ ἀγγλικὴ μετάφραση ἀπὸ τον Robert J. Penella:

Συνέχεια

Posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

21η Ἀπρίλη

Ὡραῖα, λέει, νὰ μὴν εἶχε γίνει ἡ χούντα, οἱ ἀποτυχημένοι καὶ διεφθαρμένοι στρατόκαυλοι τοῦ Ἰωαννίδη-Παπαδόπουλου, ἢ οἱ ἀμετανόητοι πιστολάδες καὶ Παττακοί, νὰ εἶχαν τσακιστεῖ ἐν τῇ γενέσει τους μὲ μιὰ δημοκρατικὴ σύμπνοια, νὰ εἴχαμε μιὰ φυσιολογικὴ δημοκρατία καὶ φυσικὴ ἐξέλιξή της, χωρὶς  «ἐλεύθερους ἀγωνιζόμενους φοιτητές», μαοϊκούς-τροτσκυστὲς μαθητευόμενους μάγους καὶ χωρὶς pride / Refugees welcome, νὰ εἴχαμε τὴν Κύπρο ὁλόκληρη, καὶ κατὰ συνέπεια, νὰ μὴν είχαμε Καραμανλῆ ξανά, οὔτε Τούρκους ξανά, οὔτε Ἀντρέα, νὰ μὴν εἴχαμε ἐπὶ μισὸ αἰώνα τὴν μπότα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς lifestyle Ἀναρχίας, ποὺ σήμερα ἐξισλαμίζει. Οὔτε νὰ ἀκούγαμε ἑκατοντάδες χιλιάδες ὧρες τὴν κακόγουστη μουσικὴ τοῦ Θεοδωράκη -ὑποχρεωτικά, στὶς σχολικὲς γιορτές, καὶ ἀλλοῦ-, τὸν πολιτικὸ-πολιτισμικὸ σεβασμὸ πρὸς αὐτὰ τὰ ρομποτάκια τοῦ ΚΚΕ καὶ τῶν καταλήψεων. Παραφράζοντας τὸν Νίτσε γιὰ τὴ βοήθεια τοῦ Λούθηρου στὸν δ. Χριστιανισμό: Ἡ χούντα ἔδωσε νέα ζωὴ στὴν Ἀριστερὰ ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ πέθαινε, ποὺ βούλιαζε σὲ μιὰ κεντροαριστερὰ καὶ Κέντρο τῆς παλιᾶς Ε.Κ., καὶ ποὺ τότε (20 χρόνια σχεδόν μετὰ τὴν ἥττα) ἐκλάμβανε πιὰ ὡς δεδομένο καὶ «φυσιολογικό» -σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Μεταπολίτευση- ὅτι τὰ πειράματα μαθητευόμενων μάγων μὲ πειραματόζωο καὶ πρώτη ὕλη αὐτὴν τὴ χώρα προκειμένου νὰ φέρουμε τὴν παγκόσμια ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀνθρώπου τὰ ξεχνᾶμε, γιατὶ -πράγμα αυτονόητο- ἂν ἦταν κάποτε νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ παγκόσμιος σοσιαλισμός, ἡ ἐπίτευξή του δὲν θὰ ξεκινοῦσε, ἀντικειμενικὰ δὲν μποροῦσε νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.

Ζητάω πολλὰ ἀπὸ τὸ παρελθόν μας -μᾶλλον. Πόσο ἀλλιώτικα ὅμως θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς χώρας, δίχως χούντα, (ΠΑΣΟΚ κι) Ἀριστερά, 50 χρόνια, «ἂν» –

Ἀντὶ γιὰ αὐτὸ τὸ «ἄν», ὁ ἀργόσυρτος θάνατος, μιὰ ἀτελείωτη Μεγάλη Πέμπτη.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁμοιότητες

Πάντα ἀναρωτιόμουν γιατί τοὺς ἀρέσει τόσο τὸ Ἰσλάμ. Φιλελεύθερους καὶ κομμουνιστές.

Οἱ μὲν φιλελεύθεροι καὶ «χαρούμενοι» (τοὺς ἀντιδιαστέλλω ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους σὰν τὸν Καβάφη, τὸν Τσαρούχη, τὸν Χατζιδάκι, ποὺ ἀντιπαθοῦσαν τὸ Ἰσλὰμ καὶ τοὺς Τούρκους καίτοι ὁμοφυλόφιλοι) σίγουρα ἑλκύονται ἀπὸ τὴν σαρκολατρεία τοῦ Ἰσλάμ: ♫ Ἀστράφτει τὸ «σπαθὶ» τοῦ καβαλάρησὰν φωτιά, καὶ ἁρπάζει τὴ Σεράχ, κι ὅλες λὲν Ἀλλὰχ, Ἀλλάχ ♪ , ὀνειρεύονται οἱ φιλελεύθερες γυναῖκες. Τὴ σαρκολατρεία σκέφτονται οἱ χαρούμενοι, ὅμως μὲσα στὰ ἀνδρικὰ χαμάμ, καὶ τοὺς τρέχουν τὰ σάλια μὲ τὴν ἔλλειψη «καλογερισμοῦ» καὶ «ἁμαρτίας» στὸ μυθικὸ Ἰσλὰμ τῆς Βαγδάτης, τοῦ Ἀλὴ Μπαμπὰ καὶ τοῦ Σεβάχ. Ὁρισμένοι φιλελεύθεροι σκέφτονται καὶ τὰ ὀθωμανικὰ παιδοφιλικὰ χαρέμια τοῦ Σουλτάνου (ναί, εἶχε, ξέχωρα ἀπὸ τὰ γυναικεῖα) καὶ τῶν διαφόρων Ἀράβων τῆς «μπὲλ ἐπόκ» τοῦ ἀραβικοῦ χαλιφάτου (ὅπως ἄλλοι Δυτικοὶ σκέφτονται τὸν σεξοτουρισμὸ μὲ παιδιὰ ἀπὸ τὴν Ἄπω Ἀνατολή), μὲ ἀγοράκια ἀντὶ γυναικῶν. Γράφει ὁ Κοραῆς:

μη αρκούμενοι εις το να μας στερούσι τα αναγκαία μέσα του να συστήσωμεν σχολεία εις ανατροφήν και φωτισμόν των ημετέρων τέκνων, μας αρπάζουσιν από τους πατρικούς κόλπους και αυτά τα τέκνα, δια να τα κατηχώσιν εις την θρησκείαν του Mωάμεθ, ή να τα μεταχειρίζωνται ….. ω Γραικοί, και πώς να προφέρη το στόμα μου τοιαύτην των Γραικών καταισχύνην; δια να τα μεταχειρίζωνται εις τας ασελγείς και παρανόμους αυτών ηδονάς.

Προφανῶς ἡ ἀνεμελιά (ἀφοῦ οἱ φιλελεύθεροι νομίζουν ὅτι στὴ Μ. Ἀνατολὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀνέμελοι) καὶ ἡ -ἐξαιτίας τοῦ Διαφωτισμοῦ- καταστροφὴ ποὺ ἔχει ἐπέλθει σὲ κάθε εἴδους συλλογικὴ ἠθικὴ καὶ ἱεραρχία τοὺς κάνει νὰ ἑλκύονται ἀπὸ τὴν χείριστη μορφὴ ἠθικῆς καὶ ἱεραρχίας, καὶ εἶναι ἕνας ἀκόμη λόγος νὰ βλέπουν φιλικὰ τὸ Ἰσλάμ. Σὲ ἀνώτερο κοινωνικὰ ἐπίπεδο, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐμπορικὲς συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Φυσικά, ὑπάρχει καὶ μιὰ προϊστορία παράλληλων πολιτισμικῶν ἀντιλήψεων: (1) «ἀπόλυτος προορισμός» (Δύση) / κισμέτ (Ἰσλάμ). (2) Θρησκευτικὸς ἀνεικονισμός-εἰκονομαχία (Προτεστάνστες καὶ Ἰσλάμ). (3) Σταυροφορίες – Ἀποικίες (Δύση) / Τζιχάντ – ἀραβικὸς ἐποικισμὸς τῆς Μ. Ἀνατολῆς (Ἰσλάμ).

Καὶ μὲ τοὺς Ἀριστερούς; Τί γίνεται;

Μὲ αὐτὰ τὰ ὄντα ἔχουμε τὴν παλιὰ ἱστορία τοῦ εὐγενοῦς ἀγρίου, ποὺ βέβαια δὲν εἶναι ἐφεύρεση τῆς Δύσης ἀλλὰ ὑφίσταται ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα, ὅσο κι ἂν οἱ περισσότεροι Ἀριστεροὶ ἔχουν παιδεία ποὺ φτάνει χρονικὰ μόνο ὣς τὸν ἔξυπνο Ρουσσώ. Βέβαια, οἱ Ἀρχαῖοι θαύμαζαν τοὺς ἀγρίους τῆς Εὐρώπης καὶ τοὺς λαοὺς τῆς Ἀσίας μόνο γιὰ ὅσο διάστημα οἱ ἴδιοι ἦταν ἀδύναμοι. Ἀφότου κατανίκησαν τοὺς Πέρσες, μόνο βάρβαρους τοὺς ἀποκαλοῦσαν. Δηλαδή, δὲν εἶχαν αὐτοκτονικὲς τάσεις οὔτε σκέφτονταν ἐκτὸς πραγματικότητας.

IMG_0488

Οἱ Ἀριστεροί, λοιπόν. Δὲν μποροῦν νὰ σκεφτοῦν ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὴ μαντίλα δὲν εἶναι ἐπαναστάτρια ἀναρχικὴ ποὺ διαθέτει ὅπως θέλει τὸ σῶμα της, ἀλλὰ ὅτι κατὰ περιόδους τρώει κλωτσιὲς καὶ ξύλο ἀπὸ τὰ ἀρσενικά, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἀλλάχ. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ὁ κουκουλοφόρος/α μοιάζει ἐξωτερικά, ἐμφανισιακά, μὲ τὴν γυναίκα ποὺ φορᾶ τσαντόρ. Ἄλλωστε, οἱ Ἀριστεροὶ παράρτημα τοῦ δυτικοῦ φαντασιακοῦ εἶναι, μοιράζονται μὲ τοὺς φιλελεύθερους ὁρισμένες βασικὲς ἀντιλήψεις γιὰ τοὺς μὴ Δυτικούς. Καί, ὅπως ἡ παιδεία τους εἶναι περιορισμένη στὰ 200-400 (βαριά) χρόνια δυτικῆς κουλτούρας, ἔτσι καὶ ἡ ἱστορική τους γνώση γιὰ τὴν μουσουλμάνα γυναίκα μὲ τὴν μπούρκα καὶ τὸ τσαντόρ δὲν ξεπερνᾶ τὰ 50-60 χρόνια παλαιστινιακῆς ἀντίστασης. Λογικό, ἀφοῦ ὡς ἐκδυτικισμένοι καὶ πολιτισμικὰ μὴ Ἕλληνες δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅ,τι ἀντιλαμβανόταν ὁ Κοραῆς καὶ οἱ τουρκοκρατούμενοι λόγιοι. Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ ἀντίληψή τους γιὰ τὸ τσαντὸρ καὶ τὴ μαντίλα φτάνει ὣς τὸν Γιασὲρ Ἀραφάτ, ὅταν τοὺς γίνεται λόγος γιὰ τὸ Κοράνι, γιὰ τὶς θεμελιώδεις ἀξίες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ὡς πρὸς τὴ γυναίκα, ἀκοῦν καὶ κοιτᾶν σὰν χάνοι, καὶ «ἀπὸ τὸ ἕνα αὐτὶ μπαίνει, ἀπὸ τὸ ἄλλο βγαίνει». Τοὺς ἀρκεῖ ἕνας θολὸς ἐρωτισμὸς-ἐξωτισμὸς Λώρενς τῆς Ἀραβίας καὶ Σεβάχ, μὲ ἐσὰνς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸν καπιταλισμὸ καὶ τὴ ρουτίνα, μαζὶ μὲ τὴ δῆθεν παλαιστινιακὴ ἐπαναστατικότητα, γιὰ νὰ πάρουν τὴν ἀπόφασή τους. Κουκουλοφόρα ἡ ἀναρχικὴ-ἀντιεξουσιάστρια, «κουκουλοφόρα» καὶ ἡ μαντιλοφορούσα Μουσουλμάνα, τὸ μπουζούκι κι ὁ ἀστυνόμος εἶναι ὄργανα!

Posted in πολυπολιτισμός, Άραβες, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ισλάμ, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

διεθνιστικὴ ἀλληλεγγύη

Ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν λείπει τὸ Κ.Κ. Συρίας – καί, πράγματι, ἔλειπε. Βέβαια, ἀφοῦ ἀκόμη κι αὐτὸ τὸ Κ.Κ. Β. Κορέας ἔχασε τὴν εὔνοια τοῦ Κ.Κ.Ε., θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν διατηρήσει τὸ Κ.Κ. Συρίας, δηλαδὴ τῆς ἄμεσα ἐμπλεκόμενης χώρας στὸ ζήτημα τῶν προσφύγων;; Κατὰ συνέπεια, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ προσκληθεῖ τὸ Κ.Κ. Συρίας (ἢ ἄλλοι, σύριοι κομμουνιστές) ἀπὸ τὴν Κ.Ν.Ε.;; Γίνονται τέτοια πράγματα;

IMG_0485

main_900

05c

Posted in πολιτικά, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός | Tagged , , | Σχολιάστε

Documenta εν Αθήναις: Εικόνες από μια φάρσα

Τοῦ Κ. Κουτσουρέλη

Βέβαια, ὅλα αὐτὰ εἶναι τὸ ἀντίστοιχο τῆς μετατροπῆς τοῦ δημοτικοῦ σὲ ρεμπέτικο καὶ τοῦ ρεμπέτικου σὲ ἰνδικὸ καὶ μετὰ σὲ σκυλάδικο καὶ σκυλο-μπίτ. Ἐπίσης: Ἡ καταγγελία αὐξάνει τὴν κατανάλωση, ἡ ἀδιαφορία τὸ ἴδιο, ὁπότε μόνο ἀπὸ ἀνάγκη γιὰ ἐξομολόγηση ἔχει πρακτικὸ νόημα ἡ καταγγελία. Ὅταν ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα στὴν κορυφὴ καὶ τὸν πάτο (οἰκονομικὴ καὶ κοινωνική) πολλαπλασιάζεται, καμμία κριτικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τίποτε -χωρὶς αὐτὸ νὰ ἀποτελεῖ ἐπαρκὴ λόγο γιὰ νὰ μὴν δημοσιευτεῖ κάποια κριτική. Παράλληλα, ἡ ἀναγωγὴ τῆς τέχνης στὴν τεχνικὴ ἀφήνει ἐρωτηματικὰ γιὰ τὰ τεχνικὰ κριτήρια (εἶναι διιστορικά; παγκόσμια; δυτικά; ἑλληνικά;), καὶ εἶναι ὑπερβολικὴ ὅσο κι ἂν πρέπει π.χ. νὰ ἀναφέρονται οἱ ὑπερβολὲς τοῦ σουρεαλισμοῦ. Προφανῶς, ἂν δὲν ὑπῆρχαν ἐπαγγελματίες καλλιτέχνες (τροβαδοῦροι, συνθέτες, μουσικοί, ζωγράφοι), δὲν θὰ εἶχαμε στὴ διάθεσή μας αὐτὰ τὰ ἔργα τέχνης ἀπὸ τὸ παρελθόν. Προφανῶς, ἡ ἐξίσωση τῆς τέχνης μὲ τὴ ζωὴ δὲν συνεισέφερε σὲ μιὰ ζωὴ γεμάτη ἀπὸ τέχνη (τὸ πρωὶ ψάρεμα καὶ τὸ ἀπόγευμα ζωγραφική) ἀλλὰ στὴν κατάργηση τῆς τέχνης. Πρὶν ἀπὸ τοὺς μοντέρνους στὴν ἐποχὴ τοῦ Α’ Π.Π., ὁ Μὰρξ ὁραματιζόταν μιὰ κοινωνία ὅπου ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν κριτικὴ δὲν σὲ κάνει κριτικό (ἢ μὲ τὸ βόσκημα δὲν σὲ κάνει βοσκό). Μὲ τὸ στανιὸ ἡ ὁμοιοκαταληξία εἶναι βλαβερή, καὶ δὲν γράφονται δυὸ φορὲς τὰ κοντάκια τοῦ Ρωμανοῦ. Ἐνῶ ἡ συσχέτιση τῆς τέχνης μὲ τὴν (κακιά;) ἐξουσία δὲν εἶναι καινοτομία τῶν μοντέρνων. Γιὰ πολλοὺς λ.χ. ὁ Ἰουστινιανὸς εἶναι ὁ ἀνθρωπόμορφος δαίμονας ἀκριβῶς ὅπως τὸν περιγράφει ὁ Προκόπιος. Μικρὴ σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῶν ἀρχιτεκτόνων καὶ τὴν αἰσθητικὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας.

Ἀποσπάσματα:

Τι επεδίωξαν, τι οραματίστηκαν, τι επαγγέλθηκαν όσο τίποτε άλλο οι πιο ακραίοι μοντερνιστές; Μα να εξισώσουν την τέχνη με τη ζωή, να καταστήσουν τον κάθε άνθρωπο μέτοχο, κοινωνό της καλλιτεχνικής πράξης. Κοινωνό όχι όμως με την παλιά έννοια της πρόσληψης, της δεξίωσης του έργου από το κοινό. Για τους αντάρτες του 20ού αιώνα, η ίδια η διάκριση μεταξύ δημιουργού και κοινού ήταν ύποπτη. Πίσω της έσερνε μνήμες ιεραρχικές, ταξικές, εξουσιαστικές, από τις οποίες ο καλλιτέχνης, πρόσφατα χειραφετημένος ο ίδιος από τον βραχνά της Κουρίας ή της Αυλής, αποζητούσε να απαλλαγεί. Η απόσταση μεταξύ παραγωγού και αποδέκτη έπρεπε να καταργηθεί διαρρήδην, μέσα στο κάθε άτομο ξεχωριστά έπρεπε να αφυπνιστεί όχι πια ο φιλότεχνος αλλά ο δημιουργός, τα μέχρι πρότινος ανισοϋψή ήταν καιρός να ισοζυγιαστούν.

Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Στην πράξη αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από δύσκολο: αδύνατο. Όχι μόνο επειδή οι άνθρωποι της τέχνης συνηθίζουν να αποδίδουν στο επιτήδευμά τους κοινωνική σημασία υπέρογκη. (Ως επί το πολύ, οι άνθρωποι τα βγάζουν μια χαρά πέρα και δίχως την τέχνη.) Αλλά γιατί η δημιουργικότητα, αλίμονο, πάντα σπανίζει, κοινοκτημοσύνη στο τάλαντο μόνο οι αφελείς προσδοκούν. Έτσι το κοινό, μ’ όλες τις προτροπές και τα ξεσηκωτικά σαλπίσματα, παρ’ όλα τα μαστιγωτικά βρισίδια, παρέμεινε παθητικός καταναλωτής: θεατής βολεμένος στον πάγκο του, μαθητευόμενος αδρανής. Και αφού στάθηκε αδύνατο να ανυψωθεί ο μαθητής ώς την καθέδρα του δασκάλου, ένας ήταν ο τρόπος: να κατρακυλήσει ο δάσκαλος ώς το θρανίο του μαθητή.

 Για να γίνει πράξη το «όραμα», για να εξισωθεί επιτέλους η τέχνη με τη ζωή, ένας τρόπος υπήρχε: να απορροφηθεί, να χωνευτεί, να διαλυθεί μέσα της ώσπου να μην απομείνει ίχνος από δαύτη. Το κάλλος έπρεπε να υποταχθεί στην ασχημία των βιοτικών μέσων όρων (και κάθε βίωμα κοινό, αισθητικά αδιευθέτητο, είναι ά-σχημο), το εξέχον και το εξαιρετικό έπρεπε να υποκύψουν στο τετριμμένο και το σύνηθες. Κάθε προηγούμενο δίδαγμα, κάθε αποθησαυρισμένο σύμβολο, κάθε τεχνοτροπία υποδηλωτική του παρελθόντος έπρεπε να εξοβελιστεί διότι είχε σφραγιστεί ανεξίτηλα από καθηλωτικά επιτεύγματα αιώνων. Η ανθρώπινη μορφή στις εικαστικές τέχνες λ.χ. έπρεπε να εξαλειφθεί διότι ήταν θεμελιωμένη σε μια δεξιοτεχνία απλησίαστη για το σμάρι των νυν καλουμένων καλλιτεχνών· μόνο ποδοπατώντας την η αφαίρεση μπορούσε να βαφτίσει τους πάντες ζωγράφους. Μελωδία, αρμονία, τονικότητα είχαν φτάσει τη μουσική γλώσσα σε ύψη δυσθεώρατα για τους αγχωμένους επιγόνους του Μπαχ ή του Βέρντι· ο σειραϊσμός και ο αλεατορισμός αντίθετα επέτρεπαν στον πάσα ένα να καμαρώνει ως μουσουργός. Οι απαιτήσεις του μέτρου και της ρίμας ήδη με το καλημέρα άφηναν εκτός νυμφώνος το κοπάδι των ποετάστρων· ο ελεύθερος στίχος όμως σε συνδυασμό με τα ντανταϊστικά και τα υπερρεαλιστικά τραυλίσματα έκανε και τον αναλφάβητο μαιτρ.

Μια τυπική παρεξήγηση για το πώς παίρνει στροφές η σημερινή art maschine αποδίδει στον καλλιτέχνη ρόλο δημόσιο, προθέσεις μάλιστα πολιτικές, καταγγελτικές των κακών κειμένων κ.ο.κ., κ.ο.κ… Κουταμάρες! Όταν έχεις κάμποσες χιλιάδες «εικαστικούς» αυτής της λογής, εκατό πολυμήχανους μάνατζερ (τους curators, τα πραγματικά αφεντικά των παραπάνω), δυο-τρεις σχολές και δέκα κρατικά μουσεία, δεν έχεις ανάγκη το κοινό ούτε τη λεγόμενη δημόσια σφαίρα. Το μόνο που σου χρειάζεται είναι ο έλεγχος των καλλιτεχνικών θεσμών, οι πρόθυμοι προβολείς των media και η πρόσβαση στον κρατικό κορβανά – ελληνικό ή γερμανικό, δεν έχει εδώ σημασία. Σ’  αυτόν πάλι συνεισφέρει ο καθείς μας, έτσι ώστε στο όνομα της θεραπείας των τεχνών να έχουμε μια τερατώδη αναδιανομή αντίθετη προς κάθε αρχή του κοινωνικού κράτους: από τους μη έχοντες (τον μέσο φορολογούμενο) προς τους έχοντες (γιατί τέτοιοι είναι συνήθως όσοι συχνάζουν και διασκεδάζουν σ’ αυτού του είδους τα πανηγύρια, «ένα εστέτ κοινό 2000 πολυεκατομμυριούχων ή εικαστικών αργόσχολων»

Posted in τἐχνη, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | 1 σχόλιο

«It is not necessary to change. Survival is not mandatory»

Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς λέει μὲ δικά της λόγια ἡ ἀριστερίστικη φοιτητικὴ παράταξη ΑΡΠΑ (κόλλα): Ἀργοπεθαίνει ὅποιος δὲν ἀλλάζει γράφει στὸ σταλινοσουρεαλιστικὸ πανώ της (μαοϊκῶν διαστάσεων), ἐπαναλαμβάνοντας τὸ ρητὸ τοῦ W. Edwards Deming (τίτλος τῆς ανάρτησης. Ἐναλλακτικά: “Survival is optional. No one has to change”), ἑνὸς καλοῦ μάνατζερ στὴν ὑπηρεσία τῆς ἰαπωνικῆς καπιταλιστικῆς μεταπολεμικῆς ἀνάπτυξης. Μόνο πού, στὴν -ἐκ μέρους τῆς ΑΡΠΑ- παραλλαγή του, ὁ θάνατος λόγῳ μὴ προσαρμοστικότητας γίνεται πιὸ φρικτός: Γίνεται ἀργόσυρτος.

IMG_0442b

Γειά, χαρά, Δαρβίνε.

«Χαμογελᾶμε» λένε στὸ πανώ, καὶ δίπλα ζωγραφισμένα εἶναι δυὸ ἀπρόσωπα ζόμπι-σκιάχτρα, κατάμαυρα. Κι αὐτὰ ἴσως χαμογελοῦν δείχνοντας τὶς δοντάρες τους. Ἡ νύχτα τῶν ζωντανῶν νεκρῶν.

Προσοχή, μὴ γελᾶτε μαζί τους. Κάτι τέτοιοι ἄνθρωποι αὔριο, τὸ πολὺ σὲ 20-25 χρόνια, θὰ διευθύνουν τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας.

Posted in φωτογραφίες, Αριστερά | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη

Δημήτρη Καϊμάκη

ΩΣΗΕ ΣΤ’ 2 ὑγιάσει ἡμᾶς μετὰ δύο ἡμέρας, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ ἐξαναστησόμεθα καὶ ζησόμεθα ἐνώπιον αὐτοῦ

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΛΖ’ 1 ΚΑΙ ἐγένετο ἐπ’ ἐμὲ χεὶρ Κυρίου, καὶ ἐξήγαγέ με ἐν πνεύματι Κύριος καὶ ἔθηκέ με ἐν μέσῳ τοῦ πεδίου, καὶ τοῦτο ἦν μεστὸν ὀστέων ἀνθρωπίνων· 2 καὶ περιήγαγέ με ἐπ’ αὐτὰ κυκλόθεν κύκλῳ, καὶ ἰδοὺ πολλὰ σφόδρα ἐπὶ προσώπου τοῦ πεδίου, ξηρὰ σφόδρα. 3 καὶ εἶπε πρός με· υἱὲ ἀνθρώπου, εἰ ζήσεται τὰ ὀστέα ταῦτα; καὶ εἶπα· Κύριε Κύριε, σὺ ἐπίστῃ ταῦτα. 4 καὶ εἶπε πρός με· προφήτευσον ἐπὶ τὰ ὀστᾶ ταῦτα καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρά, ἀκούσατε λόγον Κυρίου. 5 τάδε λέγει Κύριος τοῖς ὀστέοις τούτοις· ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐφ’ ὑμᾶς πνεῦμα ζωῆς 6 καὶ δώσω ἐφ’ ὑμᾶς νεῦρα καὶ ἀνάξω ἐφ’ ὑμᾶς σάρκας, καὶ ἐκτενῶ ἐφ’ ὑμᾶς δέρμα καὶ δώσω πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε· καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος. 7 καὶ ἐπροφήτευσα καθὼς ἐνετείλατό μοι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐμὲ προφητεῦσαι καὶ ἰδοὺ σεισμός, καὶ προσήγαγε τὰ ὀστᾶ ἑκάτερον πρὸς τὴν ἁρμονίαν αὐτοῦ. 8 καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ἐπ’ αὐτὰ νεῦρα καὶ σάρκες ἐφύοντο, καὶ ἀνέβαινεν ἐπ’ αὐτὰ δέρμα ἐπάνω, καὶ πνεῦμα οὐκ ἦν ἐπ’ αὐτοῖς. 9 καὶ εἶπε πρός με· προφήτευσον ἐπὶ τὸ πνεῦμα, προφήτευσον, υἱὲ ἀνθρώπου, καὶ εἰπὸν τῷ πνεύματι· τάδε λέγει Κύριος· ἐκ τῶν τεσσάρων πνευμάτων ἐλθὲ καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς νεκροὺς τούτους, καὶ ζησάτωσαν. 10 καὶ ἐπροφήτευσα καθότι ἐνετείλατό μοι· καὶ εἰσῆλθεν εἰς αὐτοὺς τὸ πνεῦμα, καὶ ἔζησαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν, συναγωγὴ πολλὴ σφόδρα. 11 καὶ ἐλάλησε Κύριος πρός με λέγων· υἱὲ ἀνθρώπου, τὰ ὀστᾶ ταῦτα πᾶς οἶκος ᾿Ισραήλ ἐστι, καὶ αὐτοὶ λέγουσι· ξηρὰ γέγονε τὰ ὀστᾶ ἡμῶν, ἀπόλωλεν ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, διαπεφωνήκαμεν. 12 διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπὸν πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἀνοίγω τὰ μνήματα ὑμῶν καὶ ἀνάξω ὑμᾶς ἐκ τῶν μνημάτων ὑμῶν καὶ εἰσάξω ὑμᾶς εἰς τὴν γῆν τοῦ ᾿Ισραήλ, 13 καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ἐν τῷ ἀνοῖξαί με τοὺς τάφους ὑμῶν τοῦ ἀναγαγεῖν με ἐκ τῶν τάφων τὸν λαόν μου. 14 καὶ δώσω πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε, καὶ θήσομαι ὑμᾶς ἐπὶ τὴν γῆν ὑμῶν, καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγὼ Κύριος· λελάληκα καὶ ποιήσω, λέγει Κύριος.

ΗΣΑΙΑΣ ΚΣΤ’ 19 ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ· ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

ΔΑΝΙΗΛ ΙΒ’ 2 καὶ πολλοὶ τῶν καθευδόντων ἐν γῆς χώματι ἐξεγερθήσονται, οὗτοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ οὗτοι εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς αἰσχύνην αἰώνιον. 13 καὶ σὺ δεῦρο καὶ ἀναπαύου· ἔτι γὰρ ἡμέραι καὶ ὧραι εἰς ἀναπλήρωσιν συντελείας, καὶ ἀναστήσῃ εἰς τὸν κλῆρόν σου, εἰς συντέλειαν ἡμερῶν

Β’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Ζ’ 9 ἐν ἐσχάτῃ δὲ πνοῇ γενόμενος εἶπε· σὺ μὲν ἀλάστωρ ἐκ τοῦ παρόντος ἡμᾶς ζῆν ἀπολύεις, ὁ δὲ τοῦ κόσμου βασιλεὺς ἀποθανόντας ἡμᾶς ὑπὲρ τῶν αὐτοῦ νόμων εἰς αἰώνιον ἀναβίωσιν ζωῆς ἡμᾶς ἀναστήσει.

Β’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ ΙΒ’ 44 εἰ γὰρ μὴ τοὺς προπεπτωκότας ἀναστῆναι προσεδόκα, περισσὸν ἂν ἦν καὶ ληρῶδες ὑπὲρ νεκρῶν προσεύχεσθαι.

Γιὰ τὴ σωστὴ κατανόηση τοῦ θέματος τῆς ἀνάστασης πρέπει ἀκόμη νὰ ἐξεταστεῖ καὶ τὸ τί πιστεύει ὁ κόσμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Κατὰ τὴ σημιτικὴ ἀνθρωπολογία, ἡ ζωὴ εἶναι ἀδύνατη χωρὶς τὸ σῶμα. Στὴ θέση τοῦ δυαλισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ποὺ θέλει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ σῶμα καὶ ψυχή, στὴν Παλαιὰ Διαθήκη συναντάμε τὶς ἔννοιες τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς. Ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν Ἰσραηλίτη εἶναι μιὰ ψυχοσωματικὴ ἑνότητα. Ἐνῶ τὸ κέντρο τῆς ζωῆς γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἕλληνα εἶναι ἡ ψυχή, γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς ἀρχαῖας Μέσης Ἀνατολῆς εἶναι τὸ σῶμα. Ἀνάσταση λοιπὸν δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρὰ ἀναβίωση ποὺ ἐπιτυγχάνεται μόνο ἐφόσον ἔχουμε ἕνα πλῆρες σῶμα, καὶ χωρὶς αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρξει ζωή.

Ὡστόσο, θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ ἀρχαιοελληνικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ μεταθανάτια μοίρα του εἶναι πολυπλοκότερη καὶ δὲν περιορίζεται στὴν ἄποψη τῶν φιλοσόφων, ποὺ κι αὐτὴ εἶναι πολυδιάστατη. Ἔτσι, παράλληλα μὲ τὶς ἄλλες δοξασίες περὶ ψυχῆς-σκιᾶς ποὺ βρίσκεται στὸν Ἅδη, οἱ Ἀρχαῖοι ἔχυναν ὑγρὰ καὶ τροφὲς μὲ ἕνα σωλήνα τοποθετημένο στὰ σαγόνια τοῦ πτώματος τῶν συγγενῶν τους στοὺς τάφους τους καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς κλασσικῆς Ἀρχαιότητας. Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ συνεχίστηκε τουλάχιστον ὣς τὰ Ἑλληνιστικὰ χρόνια.

Posted in Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Οἱ δυὸ ὄψεις τῆς ΕΑΑΚίτισσας

Πῶς τὴν βλέπει ἡ ΕΑΑΚ: Παπάκι (φανατισμένο)

IMG_0444[1]

καὶ πῶς οἱ ἀναρχικοί: ἠλίθια Δουλτσινέα

Φωτογραφία0643

Posted in φωτογραφίες, Αριστερά | Tagged , , , | Σχολιάστε

νίκη Ἐρντογάν

Δυὸ καλὲς ἀναλύσεις ἀπὸ τὸν Κ. Κουτσουρέλη.

1.

Από την εποχή του Κύρου, αν όχι ήδη από εκείνη των Χετταίων, ανεξαρτήτως του πώς λέγονταν οι λαοί που την κατοικούσαν, η Μικρά Ασία πολιτικά ήταν πάντοτε διχασμένη. Στραμμένα προς τη Δύση και την Ευρώπη οικονομικά και πολιτισμικά τα παράλια, ιδίως του Αιγαίου και της Προποντίδας· κομμάτι της Μέσης Ανατολής από τα πλέον συντηρητικά και εσωστρεφή τα ενδότερα. Από τα δυτικά παράλια εκπορευόταν πάντα η αλλαγή: η ιωνική φιλοσοφία και επιστήμη, το εμπορικό πνεύμα, τα εθνικά και εργατικά κινήματα. Από την Ανατολία ερχόταν η αντίδραση: οι παυλικιανοί, οι εικονομάχοι, οι νεοθωμανοί. Ως αυτοτελές, ενιαίο κράτος η Μικρά Ασία δεν κυβερνήθηκε ποτέ παρά μόνο μετά το 1922. Προηγουμένως ήταν κατακερματισμένη μεταξύ αντίπαλων δυνάμεων, ή, συνηθέστερα, τμήμα μιας Αυτοκρατορίας: περσικής, μακεδονικής, ρωμαιοελληνικής, τουρκικής.

Η καταγωγή και τα φυλετικά γνωρίσματα δεν δηλώνουν πάντοτε κάποια νομοτέλεια, εδώ όμως εικονογραφούν απολύτως τον διχασμό. Θεσσαλονικέας, ξανθός και γαλανομάτης ο δυτικόφιλος και κοσμικός Κεμάλ, από τον προσκαυκάσιο Πόντο ο νεοϊσλαμιστής και νεοθωμανός Ερντογάν με χαρακτηριστικό κεντρασιατικό πρόσωπο και μάτια.

Η διχοστασία των περιοχών που καταλαμβάνει σήμερα η Τουρκία δεν είναι λοιπόν τωρινή υπόθεση. Προηγήθηκε του τουρκικού κράτους και θα επιβιώσει εκείνου όταν μια μέρα εκλείψει. Αυτή τη στιγμή, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι στην παμπάλαια αυτή διελκυστίνδα οι δυτικοστρεφείς δυνάμεις της χώρας φθίνουν. Όχι μόνο επειδή ο κεμαλισμός που τις ένωνε πολιτικά ηττάται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια αλλά και επειδή κακώς αθροίζονται στο ποσοστό του Όχι οι ψήφοι των Κούρδων. Οι Κούρδοι μόνο συγκυριακά συμμαχούν με τους κεμαλικούς κατά του Ερντογάν, δικός τους σκοπός είναι η εθνική αυτοδιάθεση και προκειμένου να τον προωθήσουν θα αλλάξουν συμμαχίες όσες φορές απαιτηθεί. Επί κραταιού κεμαλισμού άλλωστε ήταν τμήμα του συνασπισμού που έφερε το AKP στην εξουσία ενώ ακόμη και σήμερα πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να το υποστηρίζουν.

Το πιο δυσοίωνο όμως είναι ότι οι φιλοδυτικές, εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της Τουρκίας φθίνουν δημογραφικά. (Η ευημερία, το ξέρουμε και από τα δικά μας, έχει αυτό το τίμημα…) Σύντομα θα είναι μειονότητα και στις μεγάλες πόλεις της χώρας, όπου ήδη οι επήλυδες από την Ανατολία δίνουν τον τόνο. (Ο Ερντογάν άλλωστε από την Πόλη ξεκίνησε). Ήδη η ιστορία των πόλεων της αρχαίας Ιωνίας και Αιολίας δείχνει ότι χωρίς βοήθεια εκ των έξω, οι δυνάμεις αυτές πάντοτε υποτάσσονταν στον σατραπισμό της Ανατολής. Συνήθως οι αριθμοί καταπίνουν την ποιοτική υπεροχή.

Το βεβιασμένο, ερασιτεχνικό πραξικόπημα του καλοκαιριού μάλλον από αυτήν την αγωνία εκπορεύθηκε: από τη συνειδητοποίηση ότι η κλεψύδρα αδειάζει.

2.

Με καταμετρημένο το 98,20% των ψήφων, αντίθετα με αυτά που μεταδίδουν τα δυτικά μέσα, ο Ερντογάν κερδίζει καθαρά το δημοψήφισμα αφού προηγείται με 1.250.000 ψήφους διαφορά. Το αποτέλεσμα είναι θετικό για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Η γείτων επιστρέφει εκεί που ιστορικά ανήκει: στη Μέση Ανατολή και τον δεσποτικό μεσαίωνα του μωαμεθανικού κόσμου. Θέλουμε δεν θέλουμε, τώρα έχουμε την επιλογή: είτε θα αφυπνιστούμε από τις ψευδαισθήσεις μας και θα δούμε την πραγματικότητα, είτε θα της επιτρέψουμε εθελουσίως να μας καταπιεί. Οι δικαιολογίες, οι ουτοπίες, οι ονειροφαντασιές τελείωσαν.

Φυσικά, ἡ ἀσιατικὴ Τουρκία δὲν συνίσταται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἡ μεσοβυζαντινὴ Μικρὰ Ἀσία, γιὰ παράδειγμα, τελείωνε ἀνατολικὰ τῆς Καισάρειας. Ἐκεῖ βρίσκονταν οἱ Παυλικιανοὶ κι ἐκεῖ ἐπὶ αἰῶνες πολεμοῦσαν Ἄραβες καὶ Ρωμαῖοι. Ἡ τουρκικὴ Ἀνατολία εἶναι κάτι μεγαλύτερο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ρωμανία δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ ἐλέγξει καὶ τὸ σημερινὸ τουρκικὸ Κουρδιστὰν καὶ τὴν Ἰωνία (παρὰ μόνο γιὰ λίγο). Ἀλλὰ μιλᾶμε γιὰ μιὰ τεχνητὴ συγκόλληση, ἀφοῦ οἱ Κοῦρδοι ποτὲ δὲν θεωρήθηκαν λαὸς τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπως οἱ Παυλικιανοί. Ἐπίσης ἀληθεύει ἡ παρατήρηση τοῦ Κ.Κ. ὅτι ἡ δυτικὴ Μικρὰ Ἀσία ἀπὸ μόνη της εἶναι πάντα ἀνήμπορη μπροστὰ στὸ κάθε εἴδους «ἑνιαῖο πράγμα» τῆς βαθιᾶς Μ. Ἀσίας (Καππαδοκία). Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὴν ἀνατολικὴ καὶ κεντρικὴ Μ. Ἀσία, ἡ τύχη τῶν βυζαντινῶν παραλίων ἦταν σχεδόν προαποφασισμένη.

Ἐπίσης, ἡ ταύτιση τῶν Εικονομάχων μὲ τὴν βαθιὰ Μ. Ἀσία δὲν εὐσταθεῖ. Εἰκονολάτρες ἦταν οἱ Ἀρμένιοι (Μονοφυσίτες, βέβαια) καὶ ὁ ἐν Συρίᾳ Ἰωάννης Δαμασκηνός, ἐνῶ οἱ πρῶτοι εικονομάχοι ἐπίσκοποι ἕδρευαν σὲ περιοχὲς δυτικὰ τῆς Ἄγκυρας.

Τέλος, δὲν ἐπιστρέφει ἡ Μικρὰ Ἀσία (ἢ Τουρκία ἢ Ἀνατολία) στὴν Μέση Ἀνατολή. Ἀντίθετα, ἡ Μέση Ἀνατολὴ ἔρχεται ξανὰ καὶ δριμύτερη στὴν Μ. Ἀσία. Αὐτὴ τὴ φορά, δὲν ὑπάρχουν χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ θὰ ἐπαναλάβουν τὴν ἑποποιία τοῦ 1860-1914. Αὐτὴ τὴ φορά, ἡ Ἑλλάδα καὶ ὁ χῶρος τοῦ Αἰγαίου συνορεύει μὲ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία.

Οἱ ἀναλύσεις γιὰ τὸ ποιὲς νεοελληνικὲς ψευδαισθήσεις μποροῦν ευκολότερα νὰ χαθοῦν, χάρι στὴν νίκη τοῦ Ἐρντογάν, εἶναι βέβαια λόγια τοῦ ἀέρα, τυφλὲς ἐλπίδες. Οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἀποφασίσει νὰ ὑποταχθοῦν σὲ ὅποιον βροῦν πρῶτο μπροστά τους, ἐνῶ οἱ «καλοί (;) φιλοδυτικοὶ Τοῦρκοι» (π.χ. Ἀλεβῆδες ποὺ κατέσφαξαν τοὺς Μικρασιάτες ὑπὸ τὸν Κεμάλ) ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι σύμμαχοί μας (!!!), θὰ ἐξαφανιστοῦν σὲ λίγες γενιές εἴτε βιολογικὰ εἴτε πολιτισμικά, μὲ τὸ καλὸ ἢ μὲ τὸ ἄγριο. Ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες (ἑλληνικὴ ὑψηλὴ γεννητικότητα, ἰσχυρὴ ἑλληνικὴ πολιτισμικὴ ταυτότητα), τὸ Αἰγαῖο θὰ μποροῦσε ὄντως νὰ ἀποτελέσει ἰσχυρὸ σύνορο, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαία ἐποχή. Ὅταν ἐπὶ αἰῶνες οἱ Πέρσες κατεῖχαν τὴν Μ. Ἀσία καὶ οἱ Ἕλληνες τὰ νησιὰ δίχως νὰ ἀλλάζει ἡ κατάσταση αὐτή.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

2 ἄθεα Πάσχα & ταξικὴ ἄσφαλτος

2 ἄθεα Πάσχα

Ἦταν τῆς μοίρας μου γραφτὸ στὰ παιδικά μου χρόνια καὶ στὰ μεταγενέστερα νὰ τρώω στὴ μάπα τὰ ἄθεα Πάσχα, δηλ. νὰ κάνω Πάσχα μὲ ἄθεους ἢ ἄθρησκους. Κατὰ τὰ παιδικά μου χρόνια, ἐρχόταν στὸ χωριὸ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα καὶ κατὰ τὶς 1-2 μ.μ., κι ἐνῶ ἡ στενὴ οἰκογένειά μου εἴχαμε σχεδόν ἤδη ψήσει τὸ ἀρνί, μιὰ συγγενικὴ οἰκογένεια, τάχα μου νὰ γιορτάσουμε μαζὶ τὸ Πάσχα. Ὁ θεῖος, εὐκατάστατος ἀποκλειστικὰ χάρη στὴ σκληρὴ δουλειά του, κλασικὸς δεξιός ἀλλὰ τῆς ἄποψης ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι μιὰ κοινωνικὴ ἐκδήλωση –γιατὶ εἶχε μείνει στὴν δεκαετία τοῦ ’50, ὅπου μόνο ἐκκλησία μποροῦσες νὰ πᾶς γιὰ βόλτα– καὶ γενικά, ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι βαρβούτσαλα χάριν χρημάτων ἢ γιὰ νὰ περνᾶ ἡ ὥρα. Τὰ εὐκατάστατα ξαδέρφια στὴν ἐπαρχιακιὰ πόλη τους, παραδοσιακὰ ἀργοῦσαν τὶς Κυριακὲς τοῦ Πάσχα νὰ ξυπνήσουν καὶ νὰ ἔρθουν νὰ μοιραστοῦμε τὴ χαρὰ τοῦ ψησίματος καὶ τοῦ ξυπνήματος στὸ χωριό (ὅπως καὶ τῆς Ἀνάστασης στὸ χωριό) γιατὶ τὸ Σάββατο τῆς Ἀνάστασης εἶχαν πάει στὸ τοπικὸ σκυλάδικο ἢ κλὰμπ τῆς πόλης τους. Φαίνεται πὼς δὲν εἶχαν ἄλλο Σάββατο διαθέσιμο γιὰ «νὰ τὸ κάψουν», ἢ πὼς ἅμα δὲν γλεντήσεις τὸ βράδι τοῦ Σάββατου Πάσχα ὅπως γλεντᾶ ὁ κόσμος στὰ γλέντια σὲ σκυλάδικα τὰ ὁποῖα μᾶς δείχνουν βιντεοσκοπημένα τὴν Κυριακὴ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια, τότε τί νὰ καταλάβεις ἀπὸ Πάσχα; Καὶ νὰ φανταστεῖς ὅτι δὲν ἤμασταν τίποτε ταλιμπάν, δὲν θυμᾶμαι νὰ μὲ ἔσερναν σὲ ἐκκλησίες καὶ κατηχητικά· ἐντάξει, ἦταν ἡ ἀδερφή μου, ὄχι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι. Καὶ δῶσ’ του οἱ ἄπειρα κουραστικὲς συζητήσεις θείου – ἀνηψιᾶς γιὰ τὸ «αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες / οἱ Πατέρες, κι ὄχι ὁ Χριστός» στὸ πασχαλιάτικο τραπέζι. Τί ἁμαρτίες πλήρωνα. Τουλάχιστον, ἦμαν (διάλεκτος) μικρὸς καὶ δὲν ἀσχολιόμουν μὲ τέτοια ὑψηλὰ νοήματα. Καὶ δῶσ’ του τηλεθέαση μὲ σειρὲς μὲ vampires Κυριακὴ ἢ Δευτέρα τοῦ Πάσχα στὸ χωριὸ ἀπὸ τὰ ξαδέρφια μου (ἄρα, ἔπρεπε νὰ δοῦμε ὅλοι μας vampire diaries ἢ νὰ ἐξοριστοῦμε σὲ ἄλλα, πιὸ κρύα, δωμάτια)· καὶ δῶσ’ του τὰ κοροϊδευτικὰ ἀντι-παραδοσιοκεντρικὰ «βάι βάι βάι» τοῦ ξαδέρφου (κατ’ ἀπομίμηση ἀναστεναγμῶν τοῦ Ἀλὴ Πασά, ἀπὸ ταινία). Φυσικά, δὲν ἔτρωγαν μαγειρίτσα οὔτε ἀρνί (δὲν ἄντεχαν, τὸ στομαχάκι τους): Μόνο κοκορέτσια, μπιφτέκια καὶ τέτοια ὡραῖα. Λὲς καὶ κάναμε μπάρμπεκιου στὴν Καλιφόρνια, καὶ ὄχι Πάσχα στὴν Ἑλλάδα. Βέβαια, ἡ γυναίκα τοῦ θείου εἶχε καταγωγὴ ἀπὸ τὰ ἀδέρφια μας τοὺς Ἀούτους (ἐπίσης, θρησκευτικὰ ἀδιάφορη)· ὁπότε, ὡς φυλετικὰ μεικτὴ οἰκογένεια, τοὺς ἔβγαινε στὴ συμπεριφορὰ αὐθόρμητα ὁ νεοελληνικὸς μ.ὅ., ὁ μεταπολιτευτικὸς πολτὸς τοῦ MEGA καὶ ἡ ἀντιπάθεια πρὸς τὴν παράδοση (τὴν κάθε παράδοση ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δική τους, σύμφωνα μὲ τὸν γνωστὸ ποντιακὸ πολιτισμικὸ ρατσισμὸ κατὰ τῶν ὑπολοίπων τοπικῶν παραδόσεων), ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ παιδιὰ ἀκολουθοῦν / πιστεύουν ὅ,τι διδάξει έμπρακτα ἡ μάνα, ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς οικογένειας – κι ὄχι ὁ πατέρας.

Τὰ λέω αὐτὰ τὰ ἐθνοτοπικὰ-ρατσιστικά μου γιατὶ καὶ τώρα, στὰ τωρινὰ Πάσχα τῆς ζωῆς μου, ἔχω πέσει πάλι σὲ Ἀοῦτο καὶ ἄθεο συγγενή. Ἄθεο κομμουνιστή, ὅμως, ὄχι συντηρητικὸ σκεπτικὸ δεξιό. Ὅλα κι ὅλα! Τέλος πάντων, οὔτε καὶ τώρα μπαίνω σὲ διαλόγους, ἂν καὶ μεγάλωσα, γιατὶ ὁ διάλογος μεταξὺ ἑτεροφρόνων εἶναι ἀδύνατος…. Ἀλλὰ μοῦ ἔχει μείνει ἡ ἀπορία. Ἀφοῦ, ρὲ ἄνθρωπε, δὲν πιστεύεις. Μπράβο σου. Κανένα πρόβλημα. Τί περιμένεις ὣς ἀργὰ καὶ ἔπειτα κάθεσαι στὸ βραδινὸ πασχαλιάτικο τραπέζι μὲ τὴ μαγειρίτσα, καὶ γιατί ψήνεις ἀρνιὰ σὰν νὰ εἶναι γλέντι; Τί γλεντᾶμε; Τὸν ἐρχομὸ τῆς Ἄνοιξης; Τὴν ἡμέρα τῆς μαρμότας; Μοιάζει τόσο παράδοξο ὅσο τὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα «Καλὲς Γιορτὲς» ποὺ βλέπουμε στὴν Ἐθνικὴ Ὁδὸ σὲ πινακίδες: Τί εἶναι αὐτὲς οἱ γιορτές; Γενεθλίων; Δὲν μὲ καλύπτει αὐτὴ ἡ παραδοσιακὴ ἐξήγηση ὅτι ὁ κομμουνιστὴς θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸ λαό. Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸ λαό, θὰ κάνει ἀκριβῶς ὅ,τι ὁ λαός. Θὰ εὔχεται Χριστὸς Ἀνέστη καὶ θὰ πηγαίνει Σάββατο βράδι στὴν ἐκκλησία, ἔστω καὶ μὲ τακούνια-μίνι καὶ ἔστω γιὰ 5’ στὴν ἐκκλησία. Δὲν θὰ σπάσω τὰ νεῦρα κανενὸς μὲ τὰ Χριστὸς Ἀνέστη πρὸς ὅλους, ποὺ μοιάζουν μὲ ἱεροεξεταστικὰ τέστ, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια τοῦ κομμουνιστῆ νὰ εἶναι «μέσα στὸ λαὸ» δὲν πρόκειται νὰ τοῦ ἀποφέρει ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα γιατὶ ἡ ἀθεΐα του ἀναβοσβήνει καὶ μυρίζει «ἐνσωμάτωση στὸ λαὸ» ἀπὸ μακριά. Ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ βάση αὐτὴν τὴν ἀπορία σκοπεύω νὰ κάνω διάλογο. Εἴπαμε: ἑτερόφρονες.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ νόημα εἶναι ὅτι τὴν πάτησα, μικρὸς καὶ μεγάλος, μὲ τοὺς ἄθεους ποὺ βεβηλώνουν τὸ Πάσχα ἐπιβάλλοντας ἔμπρακτα τὴν ἀντίληψή τους περὶ Πάσχα, περὶ τρόπου γιορτασμοῦ, ἐθιμοτυπικοῦ κ.λπ -ἐπιβάλλοντάς την σὲ μιὰ πλειονότητα ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι θρησκευτικὰ χαλαρή, γιὰ λόγους «νὰ μὴν χαλᾶμε τὶς καρδιές μας» δὲν ἀπαντᾶ στὴν αὐταρχικὴ τούτη παρέμβαση μὲ ἕνα φιλικὸ «Ἄει στὸ διάολο». Περισσότερη πλάκα ἔχουν τὰ σαρκοβόρα στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Καὶ ὑπάρχουν καὶ μιὰ χαρὰ Πόντιοι (μὴ ρατσιστές), οἱ ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ -καὶ ὄχι ἐχθρικοὶ στὴ θρησκεία. Ἄλλωστε, καὶ οἱ λοιποί, γηγενεῖς, βαλκάνιοι Ἕλληνες, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῆς μαζικοδημοκρατικῆς «ἀναρχίας», δὲν τὴν παλεύουν μὲ τὶς πολλὲς κωδωνοκρουσίες καὶ θρησκευτικὲς τελετουργίες τὴ Μ. Ἑβδομάδα, καὶ ἐξατμίζονται ἐξαιτίας τους. Ἀλλὰ προχωρῶ στὸ ἑπόμενο θέμα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ταξικὴ ἄσφαλτος

Εἶπα γιὰ τὰ γελοῖα μηνύματα «καλὲς γιορτὲς» καὶ (σὲ λίγο) seasons greetings στὶς αἰωρούμενες ἠλεκτρονικὲς πινακίδες τῆς ἐθνικῆς. Πολλὰ ΜΒ εἶχαν ξοδευτεῖ στὸ διαδίκτυ ὅταν ἕνας ζάμπλουτος νέος σκότωσε μιὰ οἰκογένεια μὲ τὴν αὐτοκινητάρα του (σκοτώθηκε κι αὐτός). Καὶ νά σου, οἱ «ταξικιὲς» ἀναλύσεις τύπου Μάρθα Βούρτση ἀπὸ ἀπολίτικους καὶ ΜΜΕ ἢ ταξικιστές. Καὶ νά ὁ ἀντίλογος ἀπὸ «σοβαροὺς κομμουνιστὲς» ποὺ τόνιζαν ὅτι καὶ τὰ λαϊκὰ παιδιὰ κάνουν ἀγῶνες δρόμου καὶ σκοτώνουν ὅποιον πεζὸ βροῦν σὲ ἀστικὲς λεωφόρους μὲ τὰ φτωχὰ αὐτοκίνητά τους, κι ἄρα ἡ βλακεία δὲν εἶναι ταξική. Ἐφαρμόζοντας λοιπὸν τὴ διαλεκτική, τὸ δῶρο αὐτὸ τοῦ Μὰρξ στὴν Ἀνθρωπότητα, τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι αὐτοὶ ποὺ σκοτώνουν στοὺς δρόμους μὲ τὰ ἁμάξια τους εἶναι εἴτε οἱ πολὺ λοῦμπεν εἴτε οἱ πλούσιοι. Ἀντίθετα, οἱ «σιχαμένοι μικροαστοὶ Ἑλληναράδες» ἢ τέλος πάντων ὁ ἐνδιάμεσος χῶρος ποὺ δὲν εἶναι μπαμπουίνοι-λοῦμπεν ἢ ἐλίτ, εἶναι συγκριτικὰ πιὸ προσεκτικοί. Θὲς γιατὶ ἔχουν παιδιὰ στὸ ἁμάξι, θὲς γιατὶ δὲν εἶναι τόσο «χτυπημένιοι ἀπὸ τὴν Μοίρα στὸ Πέραμα καὶ τὴ Δραπετσώνα» ὥστε μόνη τους διέξοδος νὰ εἶναι τὸ «παίζω τὴν ἀδικιιμένιη ζωή μου κορώνα-γράμματα»· θὲς γιατὶ δὲν ἔχουν ἄμεση ἀνάγκη νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν βαρεμάρα τοῦ νεοέλληνα νεόπλουτου ποὺ ναὶ μέν, δὲν μπορεῖ (δὲν ἔχει τόσα λεφτά) νὰ σκαρφαλώσει στὰ Ἱμαλάια, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ θέλει νὰ τρέξει μὲ 250 χλμ / ὥρα στὴν ἑλληνικὴ Ἐθνική, γιὰ νὰ νοιώσουν λίγο τὸ ζῆν ἐπικινδύνως καὶ τὴν ἁδρεναλίνη στὸ αἷμα τους.

Γενικά, πλούσιοι ἢ καταραμένοι.

 

Posted in παράδοση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | 3 Σχόλια