Χριστιανισμοὶ ἄνευ χριστιανῶν

Ἂν μιὰ μερίδα τῆς Ἀριστερᾶς (ἡ χριστιανική) θὰ ἤθελε ἐναρμονιζόμενη μὲ τὴν μόδα τῆς πολυπολιτισμικότητας νὰ ἐξοβελίσει τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὰ δόγματα (π.χ. οὐσία, ὑπόσταση) καὶ τὴ δογματικὴ ἀναζήτηση τοῦ ἱστορικοῦ Χριστιανισμοῦ (δηλ. τὸ γεγονὸς ὅτι μόνο οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ φιλοσοφικὰ ἐξελληνισμένοι ἔθεσαν τέτοια φιλοσοφικὰ ζητήματα-ἐρωτήματα στὴ χριστιανικὴ θεολογία), μιὰ ἄλλη μερίδα τῆς Ἀριστερᾶς μαζὶ μὲ τὴν Ἀκροδεξιὰ ἐπιθυμεῖ τὸν ἐξελληνισμὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ἕναν τρόπο ἀντίστοιχο.  (Φυσικά, ὁ λόγος ποὺ τὸ ἐπιθυμοῦν δὲν εἶναι ἴδιος.) Εἴτε μὲ τὴν ἀναγωγὴ τῆς θεολογικῆς «οὐσίας» τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ ἀποκλειστικὰ ἱστορικοὺς παράγοντες (ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ καὶ Ρώμη), εἴτε μὲ τὴ θεωρία -χάρη στὸ φιλοσοφικὸ ψάξιμο ψύλλων στ’ ἄχυρα- τῆς κλοπῆς ἰδεῶν ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμό (τριάδα, φιλοσοφικὸς ἑνοθεϊσμός), εἴτε μὲ μιὰ μπακάλικη-γυράδικη ἀντίληψη περὶ σύνθεσης Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ (2 μέρη Ἑλληνισμὸς καὶ 2 Χριστιανισμός, τί Ἄδωνις τί Χριστός κ.λπ.) εἴτε μὲ σύγχρονες ἐκδοχὲς τοῦ Μαρκιωνισμοῦ (ἀπόρριψη τῆς Π. Διαθήκης). Τὸ τελευταῖο, ἡ «ἀπο-παλαιοδιαθηκοποίηση» τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατὰ παράδοξο τρόπο θὰ ἔβρισκε σύμφωνη καὶ μιὰ μερίδα ἐθνικιστῶν ἰουδαίων Ἑβραίων, ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ ἐμφανιστεῖ καὶ νὰ γίνει κοινὰ ἀντιληπτὸς ὁ Χριστιανισμὸς ὡς ἄσχετος μὲ τὸ θρησκευτικὸ ὄραμα καὶ προσδοκίες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κι ἄρα ἀπονομιμοποιημένος μεταφυσικὰ καὶ θρησκευτικά. (Διότι οἱ ἄθεοι Ἕλληνες «ἀπο-παλαιοδιαθηκιστές» δὲν δίνουν δεκάρα γιὰ τὴν κύρια, θρησκευτική, πτυχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἄρα γιὰ τὶς τύχες του ὡς θρησκείας-ζωντανῆς πίστης, καὶ τὸν βλέπουν μόνο ὡς παράδοση, τέχνη, ἔθνος καὶ πολιτική.) Φαντάζομαι ὅτι ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα δὲν πείθουν τὴν ἀντίθετη πλευρά. Ἄσε ποὺ ὑπάρχει ἕνα πραγματικὸ ἀδιέξοδο σὲ κάθε μάταιη συζήτηση Χριστιανῶν καὶ μὴ Χριστιανῶν ποὺ πιστεύουν στὰ παραπάνω: Τὸ ἀδιέξοδο τῆς μεταφυσικῆς, στὴν ὁποία ἐντέλει βασίζεται κάθε ἐπιχείρημα καὶ τῶν δυὸ πλευρῶν. Οἱ μὲν δὲν βλέπουν κανένα θεὸ κι ἔτσι, σοῦ λένε, ὅλα αὐτὰ εἶναι μυθολογία, ἄρα ἐξηγήσιμα μὲ ἀποκλειστικὰ ἱστορικὰ αἴτια. Ἔτσι, λ.χ. ἡ Ρώμη γιὰ τοὺς ἄθεους ἔφτειαξε τὴν οὐσία τοῦ Χριστιανισμοῦ λ.χ. ὡς λατρεία τοῦ αὐτοκράτορα-θεοῦ. Γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἀντίθετα, ἡ Ρώμη εἶναι ἁπλῶς τὸ ἑνοποιημένο πλαίσιο ὅπου ἡ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ μποροῦσε νὰ γίνει χωρὶς τὸ ἐμπόδιο τῆς ἐθνι(κιστι)κῆς κρατικῆς θρησκείας καθὼς καὶ ἕνα σύνολο ἀπὸ καλλιτεχνικὰ κ.ἄ. μοτίβα καὶ φιλοσοφικὰ ζητήματα μὲ τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ἀσχοληθεῖ ὁ Χριστιανισμός, καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν εἶναι ἡ ρωμαϊκότητα πηγὴ λ.χ. τῆς Ἀποκάλυψης, τῶν ποικίλων καὶ διαφόρων κεντρικῶν χριστιανικῶν ἀντιλήψεων, οὔτε ἦταν ὁ Χριστιανισμὸς ἕνα ἐπαναστατικὸ κίνημα ποὺ ξέπεσε σὲ ἠθικοθρησκευτικὸ ὅπως πίστευαν οἱ προπολεμικοὶ κομμουνιστές, οὔτε ἔγινε ἀποδεκτὴ ἡ ἀρειανικὴ συσχέτιση αὐτοκράτορα καὶ θεοῦ. Εἶναι ὁλοφάνερο τὸ χάσμα στὶς άντιλήψεις.

Εἶναι φανερὸ ὅτι μπορεῖς νὰ ἀναμετρηθεῖς μὲ μιὰ τέτοια ἄποψη μόνο ἱστορικά (δηλ. μὲ τρόπο ποὺ καταλαβαίνουν οἱ ἴδιοι οἱ μὴ Χριστιανοί -ἄλλο ἂν γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀποδείξιμος ἱστορικὰ κι ὄχι φιλοσοφικά) κι ὄχι θεολογικάμεταφυσικά. Καὶ συγκεκριμένα ὅσον ἀφορᾶ στὶς ἐγκόσμιες ἐκτιμήσεις τους. Πίστευαν ἢ ὄχι, ὅλοι αὐτοί, ἕως καὶ πρὶν ἀπὸ 30-40 χρόνια, στὸ βέβαιο τῆς κατάρρευσης τοῦ καπιταλισμοῦ ἐξαιτίας τῶν ἀντιφάσεών του; Πίστευαν ὅτι ἡ ἐπανάσταση ἐπίκειται ἄμεσα (ἤδη στὸν Μάρξ); Πίστευαν ὅτι τὰ γνωστὰ κράτη τους καὶ τὰ «κινήματα» θὰ ἔφερναν τὴν ἀλλαγὴ στὸν πλανήτη; Πίστευαν καὶ ὅτι ὅσα ἔκτροπα καὶ νὰ ἔγιναν σ’ αὐτὰ τὰ κράτη στὸ τέλος συμψηφιζόμενα τὰ ἀρνητικὰ μὲ τὰ θετικά, εἶχαν κοινωνικὰ-ἀνθρώπινα ἕνα θετικὸ ἄθροισμα; Πίστευαν ὅτι ἡ ἐκκοσμικευμένη δυτικοευρωπαϊκὴ κοινωνία εἶναι ἡ ὕψιστη βαθμίδα τοῦ πολιτισμοῦ, μὲ αὐταπόδεικτες κι ἐντέλει αἰώνιες – παγκόσμια ἀποδεκτὲς τὶς ἀξίες της; Πίστευαν στὴν θετικὴ ἐπίδραση τῆς ἐλεύθερης Ἀγορᾶς; Ὁ ἀρχαιοκεντρικὸς καὶ ἄθεος Δαυλὸς δὲν ἦταν ποὺ προφήτεψε (σὲ ἀνύποπτο ἀλλὰ καὶ ἄσχετο χρόνο μὲ τὸν ἀρχαιολάτρη Κεραμμυδά, ποὺ προφήτεψε τὸ ἴδιο) ὅτι ὁ «θρίαμβος τῆς Ἑλληνικότητας» θὰ λάμβανε χώρα γύρω στὸ 2011-2014, δηλαδὴ στὰ χειρότερα (ἕως τώρα) χρόνια τῆς κρίσης καὶ ἑλληνικῆς παρακμῆς;; Ἂν λοιπὸν οἱ ἱστορικο-κοινωνικὲς ἐκτιμήσεις τῶν ἄθεων πῆγαν τόσο στράφι, ἂν ἔπεσαν τόσο ἔξω σὲ πράγματα τόσο ἁπλά, γιατί δὲν γίνονται πιὸ μετριοπαθεῖς ὡς πρὸς τὶς «ἀνακαλύψεις» καὶ τὶς ἀπόψεις τους γιὰ πολὺ πιὸ μυστήρια πράγματα, καὶ γιὰ τὸν Χριστιανισμό, ποὺ ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὸν στενὸ νεοτερικὸ ὁρίζοντά τους; Καὶ τέλος, εἶναι ἕνα εἶδος φιλοσοφικῆς ἀγένειας νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐξηγήσουν τὰ πάντα ὅσον ἀφορᾶ τὸ Χριστιανισμό, παρουσιάζοντάς τον διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι ὁ ἴδιος αὐτοπαρουσιάζεται. Κανεὶς Χριστιανὸς δὲν ἀποφάνθηκε ποιὰ ἐκδοχὴ τοῦ Μαρξισμοῦ / Ἀναρχισμοῦ εἶναι ἡ φιλοσοφικὰ ὀρθότερη καὶ ἡ συνεπέστερη,  ἄσχετα ἂν τὸν ἐπικρίνει στὰ κεντρικά του φιλοσοφικὰ σημεῖα καὶ δέχεται ὁρισμένα ἄλλα. Κατανοῶ τὴν ἀνάγκη τοῦ καθενὸς γιὰ μιὰ ὁλιστικὴ θεώρηση τῆς ἱστορίας ὥστε νὰ κατασκευαστοῦν ὅλα τὰ μεγάλα θεωρητικὰ οἰκοδομήματα τοῦ 19ου αἰ., ἀλλὰ θὰ ὑπάρχει πάντα ἀντίλογος σχετικὰ μὲ τὴν παρερμηνεία ποὺ κάνει ὁ καθένας. Ἔχω μεγαλύτερο πρόβλημα μὲ ὅσους ἄθεους θέλουν νὰ ποῦν, νὰ βγάλουν ἑτυμηγορία, μιὰ γιὰ πάντα, τί ἦταν «στὴν πραγματικότητα» ὁ Χριστιανισμός, παρὰ μὲ ὅσους γκρέμιζαν ἐκκλησίες καὶ σκότωναν παπάδες. Οἱ πρῶτοι έμπλέκονται σὲ ζητήματα ταυτότητας κοσμοσυστημάτων γιὰ τὰ ὁποῖα ἔχουν διαβάσει πολὺ λίγα πρωτογενὴ πράγματα ἢ καθόλου. Στὰ πεταχτὰ ἡ Καινὴ Διαθήκη. Δὲν ἔχουν διαβάσει Ἀπολογητές, δὲν ἔχουν διαβάσει Πατέρες, δὲν ἔχουν διαβάσει τὶς Συνόδους, δὲν ἔχουν διαβάσει ἐκκλησιαστικοὺς ἱστορικούς, δὲν ἔχουν διαβάσει μοναστικὰ κείμενα, δὲν ἔχουν διαβάσει βίους ἁγίων καὶ μαρτυρολόγια τῆς πρωτοχριστιανικῆς ἐποχῆς….ΔΕΝ. Οἱ δεύτεροι περιορίζονται κυρίως στὴν πολεμική.

Advertisements
Posted in παλιά και νέα θεότητα, αθεϊσμός, θρησκεία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ὁ ἰουδαϊκὸς «ἀνθελληνισμός»

Συχνά, γίνεται λόγος γιὰ τὸν χριστιανικὸ «ἀνθελληνισμὸ» ποὺ συνέχισε τὸν ἑβραϊκὸ «ἀνθελληνισμό». Ὅμως, εἶναι περίεργο ποὺ οἱ τόσο καλοὶ μελετητὲς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης οἱ ὁποῖοι κάνουν λόγο γιὰ ἀνθελληνισμὸ ξέχασαν νὰ διαβάσουν μερικὰ βιβλία της, πρὸς τὸ τέλος. Γιὰ νὰ δοῦν πόσο βίαια ὁ ἐκλεπτυσμένος, φιλοσοφημένος, μὴ δογματικός, μὲ κατάφαση πρὸς τὸ ἀνθρώπινο σῶμα κ.λπ. κ.λπ. ἑλληνιστικὸς Ἑλληνισμὸς φέρθηκε στοὺς Ἑβραίους, ὥστε ἀπὸ τότε νὰ τοῦ βγεῖ τὸ ὄνομα -τῶν «Ἑλλήνων». Πράγματι, σὲ ὅλες τὶς δημοφιλεῖς ἀφηγήσεις περὶ ἰουδαϊκοῦ καὶ κατόπιν χριστιανικοῦ «ἀνθελληνισμοῦ» μένει κανεὶς στὸ τέλος μὲ τὴν ἀπορία: γιατί ἔγιναν τόσο ἀνθέλληνες οἱ Ἰουδαῖοι τῶν ἑλληνιστικῶν χρόνων; Μύγα τοὺς τσίμπησε;

Ἀκόμη πιὸ ὄμορφο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ συνήθεις «ἀντιρατσιστὲς» καὶ «ἐχθροὶ τοῦ ἀντισημιτισμοῦ», ἀφενὸς γοητευμένοι κι αὐτοὶ ἀπὸ τὸν «Ἑλληνισμό», δηλαδὴ τὸν (νεοτερικἀ – ἀντιχριστιανικὰ ἐκλαμβανόμενο) προχριστιανικὸ Παγανισμὸ καὶ τὸν προχριστιανικὸ Ἑλληνισμό, ἀφετέρου μαγεμένοι ἀπὸ τὸν ἀντιεβραῖο Μάρξ (καὶ τὸν ἀντιιμπεριαλιστικὸ πολιτικαντισμὸ τῆς ΕΣΣΔ), σιωποῦν ἐκκωφαντικὰ γιὰ περιπτώσεις σὰν τὶς παρακάτω. Αὐτοὶ οἱ ἐπαγγελματίες «ἀντιρατσιστὲς» εἶναι -βλέπετε- ἀντιρατσιστὲς μόνο στὶς περιπτώσεις ὅπου τοὺς συμφέρει πολιτισμικὰ καὶ πολιτικά, ἀκόμη καὶ γιὰ αὐτοὺς τοὺς Ἑβραίους: δηλαδή, μόνο ὅταν «Χριστιανοὶ» ἢ μᾶλλον πρώην Χριστιανοί (Γερμανοὶ μετὰ τὸν Kulturkampf τοῦ 19ου αἰ.) ἐκδηλώνουν ἔμπρακτα ἀντιεβραϊκὰ αἰσθήματα. Ποτὲ ὅμως δὲν ἐξεγείρονται οἱ «ἀντιρατσιστὲς», ὅταν τέτοια ἀντιεβραϊκὰ αἰσθήματα ἐκδηλώνουν οἱ Παγανιστές, Ρωμαῖοι ἢ ἀρχαῖοι Ἕλληνες. Ἂς διαβάσουμε λίγη Π.Δ. λοιπόν:

Α΄ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, α΄

20 Ἀφοῦ κυρίεψε τὴν Αἴγυπτο, τὸ ἔτος 143 ὁ Ἀντίοχος γύρισε καὶ ἐπιτέθηκε ἐναντίον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ πολὺ στρατό.

21 Μπὴκε μὲ μεγάλη ἀλαζονεία στὸ ναὸ καὶ ἅρπαξε τὸ χρυσὸ θυσιαστήριο τῶν θυμιαμάτων, τὴ λυχνία καὶ ὅλα τὰ ἐξαρτήματά της.

22 Πῆρε ἐπίσης τὴν τράπεζα τῆς προθέσεως καὶ τὰ σκεύη ποὺ χρησιμοποιοῦνταν γιὰ τὶς σπονδές, τὶς φιάλες καὶ τὰ χρυσὰ θυμιατήρια, τὶς κουρτίνες καὶ τὰ στεφάνια καὶ τὶς χρυσὲς διακοσμήσεις ποὺ ὑπῆρχαν στὴν πρόσοψη τοῦ ναοῦ…

41 Ὁ βασιλιὰς Ἀντίοχος … διέταξε νὰ γίνουν ὅλοι οἱ λαοὶ ἕνας

42 καὶ νὰ ἐγκαταλείψουν ὁ καθένας ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς δικούς του νόμους.

44 Ὁ βασιλιὰς ἔστειλε ἐπίσης ἐπιστολὲς μὲ ἀγγελιοφόρους στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ στὶς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ διέταζε τοὺς Ἰσραηλίτες νὰ υἱοθετήσουν ξενόφερτα ἔθιμα στὴ χώρα.

45 Ἀπαγόρευσε τὴν προσφορὰ τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ κάθε ἄλλης θυσίας καὶ σπονδῆς στὸ ναό. Ἐπέτρεψε τὴ βεβήλωση τῶν Σαββάτων καὶ τῶν ἑορτῶν

48 Τοὺς ἀπαγόρευσε νὰ κάνουν περιτομὴ στὰ παιδιά τους

49 ἀπαίτησε νὰ ξεχάσουν τὸ Νόμο καὶ νὰ ἀλλάξουν ὅλα τὰ ἔθιμά τους.

50 Ὅποιος δὲν θὰ συμμορφωνόταν μὲ τὴ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ θὰ ἐτιμωρεῖτο μὲ θάνατο.

56 Ἐπίσης, ὅσα βιβλία τοῦ νόμου βρῆκαν, τὰ ἔσχισαν καὶ τὰ ἔκαψαν.

57 Ἂν κάποιος εἶχε ἕνα βιβλίο τοῦ νόμου ἢ τηροῦσε τὸ νόμο, αὐτὸν τὸν σκότωναν, σύμφωνα μὲ τὴ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ.

58 Αὐτὰ λοιπὸν ἔκαναν οἱ ἀξιωματοῦχοι κάθε μήνα μὲ τὴν ἐξουσία ποὺ εἶχαν, στοὺς πιστοὺς Ἰσραηλίτες, ποὺ τοὺς ἀνακάλυπταν σ’ ὅλες τὶς πόλεις.

Β΄ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, στ΄

1 Μετὰ ἀπὸ λίγον καιρὸ ὁ βασιλιὰς Ἀντίοχος ἔστειλε στὴν Ἱερουσαλὴμ ἕναν Ἀθηναῖο γέροντα γιὰ ν’ ἀναγκάσει τοὺς Ἰουδαίους νὰ ἐγκαταλείψουν τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ.

2 Ἐπίσης, εἶχε σκοπὸ νὰ βεβηλώσει καὶ τὸ ναὸ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ τὸν μετονομάσει σὲ ναὸ τοῦ Ὀλυμπίου Διός. Ἐπίσης τὸ ναὸ στὸ ὅρος Γαριζὶν ἤθελε νὰ τὸν μετονομάσει σὲ ναὸ τοῦ Διός, προστάτη τῶν ξένων.

6 Κανεὶς δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ τηρεῖ τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου ἢ τὶς πατροπαράδοτες γιορτὲς οὔτε κἂν νὰ ὁμολογεῖ πὼς εἶναι Ἰουδαῖος.

7 …Κι ὅταν γιορτάζονταν τὰ Διονύσια, συμμετεῖχαν ὑποχρεωτικὰ στὴν πομπὴ πρὸς τιμὴν τοῦ Διόνυσου κρατώντας κισσοὺς στὰ χέρια.

8 Ἐπίσης μὲ σύσταση τοῦ Πτολεμαίου διατάχθηκαν οἱ γειτονικὲς ἑλληνικὲς πόλεις νὰ ὑποχρεώνουν τοὺς Ἰουδαίους νὰ τηροῦν τὰ ἔθιμα τῶν Ἐθνικῶν καὶ νὰ τρῶνε ἀπὸ τὶς θυσίες τους.

9 Ἐπίσης, διατάχθηκαν νὰ σκοτώνουν ὅσους Ἰουδαίους δὲν θὰ ἦταν πρόθυμοι νὰ υἱοθετήσουν τὰ ἑλληνικὰ ἔθιμα.

10 Δυὸ γυναῖκες ποὺ ἀνακαλύφθηκαν νὰ ἔχουν κάνει περιτομὴ στὰ παιδιά τους, διαπομπεύθηκαν στὴν πόλη μὲ τὰ βρέφη κρεμασμένα στὰ στήθη τους καὶ τέλος τὶς γκρέμισαν ἀπὸ τὸ τεῖχος.

11 Κάποιους ἄλλους, ποὺ εἶχαν καταφύγει ὁμαδικὰ στὶς γύρω σπηλιὲς γιὰ νὰ γιορτάσουν κρυφὰ τὸ Σάββατο, τοὺς κατήγγειλαν στὸ Φίλιππο καὶ τοὺς ἔκαψαν ὅλους μαζί.

 

Β΄ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, ζ΄

1 Μιὰ ἄλλη φορά, συνελήφθησαν ἑφτὰ ἀδέρφια μαζὶ μὲ τὴ μητέρα τους καὶ πιέζονταν ἀπὸ τὸ βασιλιὰ μὲ μαστιγώσεις καὶ χτυπήματα νὰ φᾶνε χοιρινὰ κρέατα, ἀπαγορευμένα ἀπὸ τὸ νόμο μας.

3 … ὁ βασιλιὰς διέταξε νὰ πυρακτώσουν τηγάνια καὶ καζάνια.

4 Ὅταν αὐτὰ πυρακτώθηκαν, διέταξε ἀμέσως νὰ κόψουν μπροστὰ στὴ μάνα του καὶ στὰ ἕξι ἀδέρφια του τὴ γλώσσα αὐτοῦ ποὺ ἀντιμίλησε. Ἀκόμη διέταξε νὰ τοῦ βγάλουν τὸ δέρμα τοῦ κεφαλιοῦ του καὶ νὰ τοῦ κόψουν τὰ ἄκρα.

5 Ὅταν τὸν ἀχρήστεψαν ἐντελῶς, ὁ βασιλιὰς διέταξε νὰ τὸν ὁδηγήσουν ζωντανὸ ἀκόμα στὴ φωτιὰ καὶ νὰ τὸν τηγανίσουν.

7 … οἱ στρατιῶτες ἔφεραν τὸν δεύτερο γιὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν. Τοῦ ξερίζωσαν τὸ δέρμα τοῦ κεφαλιοῦ του μαζὶ μὲ τὸ τρίχωμα, καὶ τὸν ρωτοῦσαν: «Θὰ φᾶς ἢ ὄχι πρὶν σὲ βασανίσουμε σὲ κάθε μέλος τοῦ σώματός σου;»

 

Γ΄ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, β΄

28 [ὁ Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ διέταξε] …νὰ καταγραφοῦν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι σὲ καταλόγους καὶ νὰ γίνουν δοῦλοι. Καὶ ὅσοι ἀντιδροῦν, νὰ συλλαμβάνονται μὲ τὴ βία καὶ νὰ ἐκτελοῦνται

29 Αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀπογράφονται, θὰ σημαδεύονται στὸ σῶμα τους μὲ πυρακτωμένο σίδερο καὶ μὲ τὸ σῆμα τοῦ θεοῦ Διόνυσου, δηλαδὴ ἕνα φύλλο κισσοῦ…

 

Αὐτὸς εἶναι ὁ πλουραλιστικός, οἰκουμενικὸς παγανιστικὸς ἑλληνιστικὸς Ἑλληνισμός, γιὰ τὸν κοσμοπολιτισμὸ καὶ τὴν ἀνεκτικότητα τοῦ ὁποίου φουσκώνουν τὰ νεοελληνικὰ στήθη μέχρι νὰ σκάσουν. Κι ὅμως, τὸ βιβλίο τῶν Μακκαβαίων δὲν εἶναι ἐγγενῶς ἀνθελληνικό. Στρέφεται κατὰ ὄχι τῶν Ἑλλήνων γενικά, μὰ κατὰ τῶν Ἑλλήνων ποὺ καταπίεζαν τοὺς Ἑβραίους. Στὸ Α΄ Μακκαβαίων ιβ΄, οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιάτες χαρακτηρίζονται ὡς ἀδέρφια τῶν Ἰουδαίων. Ἐνδιαφέρων εἶναι ὁ στίχος 19 κ.ἑ.:

19 Τὸ ἀντίγραφο τῆς ἐπιστολῆς ποὺ εἶχαν [οἱ Σπαρτιάτες] στείλει στὸν [ἰουδαῖο ἀρχιερέα] Ὀνία εἶναι τὸ ἑξῆς.

20 «Ὁ Ἄρειος, βασιλιὰς τῶν Σπαρτιατῶν, στέλνει χαιρετισμοὺς στὸν ἀρχιερέα Ὀνία

21 Βρέθηκε γραμμένο γιὰ τοὺς Σπαρτιάτες καὶ τοὺς Ἰουδαίους ὅτι εἶναι ἀδελφοὶ λαοὶ καὶ ὅτι κατάγονται καὶ οἱ δύο λαοὶ ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ.

22 Ἐμεῖς σᾶς ἀπαντοῦμε ὅτι […] τὰ δικά μας εἶναι δικά σας […]».

Δὲν ἔχει σημασία, φυσικά, ἂν ὅλα αὐτὰ ἀληθεύουν, ἀλλὰ ὅτι οἱ «ἀνθέλληνες» Ἰουδαῖοι δὲν ἦταν γενικὰ ἀνθέλληνες, κι ὅτι διαμαρτύρονταν μόνο κατὰ τῶν Ἑλλήνων τῆς Συρίας καὶ τῆς Αἰγύπτου, ποὺ τοὺς καταπίεζαν στὸν τόπο τους. Φυσικά, ἄλλο τὸ βάρος τῶν ἑλληνιστικῶν γιγάντων κι ἄλλο τῆς Λακεδαιμονίας.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Ἡ ρωμαϊκὴ ἁρπαγὴ ἑλληνικῶν ἀγαλμάτων

S. E. Alcock, Graecia capta. The landscapes of Roman Greece, Cambridge 19963, σσ. 178-179:

The most common examples of cult displacement are undoubtedly the innumerable statues removed from Greek cities and sanctuaries as “plunder” by Roman troops or by greedy emperors. Many specific cases are recorded: the depredations of Mummius at Corinth supplied Rome with its “greatest number and best of the public monuments” (Strabo 8.6.23); Sulla’s snatching of the precious ivory image of Athena from Boeotian Alalkomenai led to the sanctuary’s subsequent neglect; and Nero, with his “universal irreverence”, appropriated no less than five hundred bronze statues, “some of gods, some of men,” from Delphi (Pausanias 10.7.1) and others from Olympia (Pausanias 5.25.9; 5.26.3). Nor were cult images the only target of these “looters”;  “among other Athenian treasures,” Sulla removed votive shields from the stoa of Zeus Eleutherios at Athens.

Two general points are worth making about such instances of “displacement”. First, the objects selected –cult statues, votives related to a people’s mythic or recent past– did not represent antiquites, curiosities or objets d’art to the Greeks, whatever the supposed Roman (or indeed modern) perception of them. As sacred things, they contained and declared the history and identity of individual civic entities, as well as of the Greeks as a whole. […]

If Greek responses to such actions have at times been underestimated, so too the intentions of the imperial agents (whether generals or emperors) have frequently been misinterpreted. Put simply, these actions have been taken far too inconsequentially and dismissed as the behavior of either of boors (Mummius) or of connoisseurs (Marcellus), men interested only in plunder or ornament. Other, more sinister motives lurk in the background: the source of Caligula’s (and later Nero’s) interest in the beautiful Eros from Thespiai, for instance, is all too clear. Yet while a fascination with Greek art and a lust for loot cannot be denied, Roman consciousness of exactly what they were taking from the Greeks must also be allowed. Depriving one’s enemy of sacred objects and possessing them yourself served two related purposes: defeating them in perpetuity and adding the power of their gods to your own symbolic arsenal. As Richard Gordon has observed, “there was a particular value in depriving a conquered city of its religious sculpture and painting, since this action ‘removed’ its gods, in much the same way that the traditional Roman practice of evocation removed the power of a divinity from the enemy to the Romans”.

 

Ὑπάρχει ἕνα ἰσχυρὸ ρεῦμα ποὺ σκίζει τὰ ροῦχα του ὀδυρόμενο γιὰ τὴν μεταφορὰ ἀγαλμάτων τῆς Ἑλλάδας γιὰ καλλιτεχνικοὺς λόγους ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ ἀποσιωπᾶ τὴν γιὰ παγανιστικοὺς – θρησκευτικοὺς καὶ ἄλλους λόγους μεταφορὰ πολλαπλάσιου ἀριθμοῦ ἀγαλμάτων ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὴ Ρώμη, ἀπὸ ρωμαίους «πολυθεϊστές». Εἶναι πολλὰ τὰ λεφτὰ ὅσων χρηματοδοτοῦν τρεῖς δεκαετίες τώρα τοὺς ἀγανακτισμένους ἕλληνες νεοπαγανιστές, βλέπεις.

Posted in τέχνη, Αρχαιότητα, Ελλάδα, Ρωμαίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Κωνσταντακόπουλος – Πατριαρχεῖο

Ἐκεῖ, στὸ κείμενο, ποὺ διαβάζω ὅτι οἱ Δυτικοὶ «χρειάζονται μιὰ Ἑλλάδα χωρὶς Ἕλληνες», καὶ περιμένω φυσιολογικὰ κατόπιν νὰ γίνει λόγος γιὰ τὰ κύματα νέων κατοίκων (Μουσουλμάνων) ἢ ἔστω τὴ φυγὴ τῶν φιλοπάτριδων νέων Ἑλλήνων (πού, ἔπειτα ἀπὸ προπαγάνδα 37 χρόνων κοσμοπολιτισμοῦ, ἔφυγαν μαζικά), τὸ κείμενο δὲν γράφει τίποτα. Συνεχίζει ἀκάθεκτο… Μόνο ὅ,τι ἀντέχει νὰ ἀκούσει ὁ ἀναγνώστης τοῦ Παρόντος.

Παραθέτει στὸ μισὸ σχεδὸν ἄρθρο τὸν Χάντιγκτον, ἐνῶ ὅ,τι συμβαίνει «σήμερα» δὲν εἶναι Χάντιγκτον, δηλ. ἐκδίωξη τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὸ Δυτικὸ κόσμο ὥστε νὰ πάει μὲ τὴ Ρωσία, ἀλλὰ Μάρξ, δηλαδὴ ἐνσωμάτωση στὴ Δύση (ἀπὸ τὸ 1833) τῆς Ἑλλάδας καὶ διαχωρισμὸς Ἑλλάδας – Ρωσίας.

Κάνει λόγο γιὰ ἀλληλεγγύη μεταξὺ τῶν Ὀρθόδοξων λαῶν, ἐνῶ ὑπάρχουν μόνο «Μακεδόνες», σερβοβουλγαρικὴ ἀναγνώριση τῶν «Μακεδόνων», καὶ ρωσικὴ συμμαχία μὲ τὴν Τουρκία σὲ βάρος Ἑλλάδας καὶ Πατριαρχείου. Προσπερνᾶ χωρὶς κουβέντα τὸ καθεστὼς τοῦ Πατριαρχείου, τὸ ὁποῖο χωρὶς κράτος νὰ τὸ ὑποστηρίζει ἀναγκαστικὰ εἶναι ὑποχείριο εἴτε τῆς Τουρκίας εἴτε τῆς Δύσης. Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου εἶναι περίεργος, γιατὶ ἔτσι κι ἀλλιῶς τὸ Πατριαρχεῖο σὲ μιὰ-δυὸ γενιὲς δὲν θὰ ἔχει πιστοὺς στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἂν δηλαδή, ἦταν «φιλορωσικὸ» τὸ Πατριαρχεῖο, θὰ ἐπιζοῦσε κι ἄλλο;;

Ἀναγνωρίζει ὁ Κωνσταντακόπουλος γεωπολιτικὴ σημασία στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, μὲ βάση τὴν κλασσικὴ λαθεμένη ἀριστερὴ ἀντίληψη ποὺ βλέπει στὰ πάντα κατὰ κύριο λόγο προφάσεις γιὰ πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς στοχεύσεις (ἢ σὰν τὸ μόνο καὶ κύριο ποὺ ἔχει σημασία να εἶναι τί οἰκονομικο-πολιτικὰ ἀποτελέσματα ἔχει κάτι) κι ὄχι πρωτευόντως ὅ,τι πραγματικὰ αὐτὰ εἶναι π.χ. ἐκκλησιαστικά γεγονότα. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν λέει ὅτι τόσο τὸ Πατριαρχεῖο ὅσο καὶ ἡ Μόσχα ἔχουν παρεκτραπεῖ. Ἔτσι, φυσικά, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξετάσει γιατί τὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας φέρονται ἔτσι, τί ἐκκλησιαστικὰ ἐπιχειρήματα ἔχει καθένα τους, ποιὸς ἔχει δίκαιο. Κάνει σὰν νὰ μὴν ὑφίσταται πραγματικὸ πρόβλημα ἄλλο πέρα ἀπὸ τὴν κακιὰ Δύση, καὶ περιορίζεται σὲ εὐχολογικὲς ἐκτιμήσεις γιὰ τοὺς Ρώσους.

 

Posted in Δύση, Ρωσία, Σλάβοι, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Domus del Chirurgo, Ρίμινι

5ος – 7ος αἰώνας (ταφές), φαίνεται ὅτι εἶχε καταστραφεῖ τὸν 3ο αἰ. ἀπὸ βαρβαρικὴ ἐπίθεση. Ὀνομάστηκε ἔτσι ἐπειδὴ βρέθηκαν σ’ αὐτὸ πολλὰ χειρουργικὰ ἐργαλεῖα.

12

Posted in Δύση, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Ὁ μύθος τοῦ Ἰωάννη Ἰταλοῦ

Ὁ Ἰωάννης Ἰταλὸς εἶναι ἕνας κρίκος στὴν φανταστικὴ ἁλυσίδα τῶν δῆθεν «Ἑλλήνων» Βυζαντινῶν, ποὺ κρύβονταν ἐπιτυχημένα ἢ μὴ ἐπὶ ἐννιὰ αἰῶνες στὸ μέσο καὶ ὕστερο Βυζάντιο. Οἱ ἱστορίες μυστηρίου μαγεύουν βαριεστημένες ἐποχὲς ἢ ἀκαδημαϊκοὺς ποὺ ψάχνουν γιὰ ἰδεολογικοὺς προγόνους σὲ κατὰ τὰ ἄλλα ἐχθρικὲς ἰδεολογικὰ ἐποχές.

Βέβαια, ὁ Ἰταλὸς δὲν ἦταν Παγανιστής, δηλαδὴ οὔτε κἂν κατηγορήθηκε γιὰ λατρεία τῶν θεῶν ἢ μαγεία, κι ἔτσι γλιτώνουμε ἀπὸ τὴν σχετικὴ προσπάθεια σύγχρονων λογίων. Ὅμως, μπορεῖ νὰ ἀνακαλυφθεῖ ξανὰ ἀπὸ ἀντιχριστιανοὺς ἀκαδημαϊκοὺς ἡ ἔννοια τοῦ «Ἕλληνα» (= Παγανιστῆ), τὴν ὁποία δὲν δημιούργησε ἀλλὰ ἀποδέχθηκε καὶ προώθησε ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἔτσι νὰ γίνεται λόγος γιὰ «φιλοσοφικὰ Ἕλληνες». Ἡ ἐπανανακάλυψη εἶναι παράδοξη ἀφοῦ συνεπάγεται τὴν δίχως πολλὴ ἐξέταση παραδοχὴ τῆς ὀρθότητας τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀντιλήψεων καὶ ἰδεολογικῶν ὁριοθετήσεων, ὑπὸ μία ἔννοια. Ἐπίσης, φιλοσοφικὰ «Ἕλληνας» τὸ πλησιέστερο ποὺ μπορεῖ τελικὰ νὰ σημαίνει εἶναι «Νεοπλατωνικός». Δηλαδή, σημαίνει μιὰ ἰδιαίτερη ἑρμηνεία τοῦ Ἀριστοτέλη, μιὰ ἐπιλεκτικὴ ἀνάγνωση τοῦ Πλάτωνα, μιὰ διαφόρων βαθμῶν ἀπόρριψη τῶν Στωικῶν, τῶν Κυνικῶν καὶ τῶν Ἐπικούρειων. Ὡστόσο οἱ Νεοπλατωνικοὶ δὲν εἶχαν ἁπλῶς πλατωνικὲς δοξασίες ὅπως τῆς μετενσάρκωσης, ἀλλὰ λάτρευαν καὶ τοὺς θεοὺς τῆς ἐποχῆς τους (αἰγυπτιακούς, ἑλληνικοὺς κ.λπ.). Ὁ Ἰταλὸς δὲν εἶναι τέτοια περίπτωση. Εἶναι ἕνας μεταχριστιανικὸς διανοούμενος κι ὄχι ἕνας προχριστιανικὸς «Ἕλληνας», ἀφοῦ «Ἕλληνας» χωρὶς παγανιστικὲς τελετὲς δὲν νοεῖται.

Ἡ κυριότερη πηγὴ γιὰ τὸν Ἰταλὸ πέρα ἀπὸ τὰ γραπτά του εἶναι ἡ Ἄννα Κομνηνή. Ἐκεῖ μᾶς λέει δυὸ τρία σημαντικὰ πράγματα. Πρῶτον, ὅτι ἂν καὶ μαθητὴς τοῦ Ψελλοῦ, ὁ Ἰταλὸς συγκρούστηκε μαζί του καὶ τὸν «ἀντιμετώπιζε κάθε φορὰ μὲ δριμύτητα καὶ πάθος, μολονότι ἐκεῖνος σὰν ἀετὸς πετοῦσε πάντα πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὶς φλυαρίες τοῦ Ἰταλοῦ» (Ἀλεξιάς, 5.8.4). Μάλιστα, ἡ Κομνηνὴ ἐπαινεῖ τὴν μελέτη τῶν χαλδαϊκῶν γραμμάτων ἐκ μέρους τοῦ Ψελλοῦ (5.8.3). Κάτι τέτοιο εἶναι ἀκατανόητο: Δυὸ «κρυφοπαγανιστὲς» ἢ «φιλοσοφικὰ ‘Ἕλληνες’» διαφωνοῦν. Ἔπειτα, κάνει λόγο γιὰ τὸ περίεργο τοῦ χαρακτήρα του: «Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν συζητοῦσε μόνο μὲ τὰ λόγια ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ χέρια: δὲν ἄφηνε τὸν συνομιλητή του νὰ περιέλθει σὲ πλήρη ἀμηχανία καὶ δὲν τοῦ ἔφτανε νὰ κλείσει τὸ στόμα τοῦ ἀντιπάλου του καταδικάζοντάς τον σὲ σιωπή, ἀλλὰ ἅπλωνε παρευθὺς τὸ χέρι καὶ τὸν ἅρπαζε ἀπ’ τὰ γένια κι ἀπ’ τὰ μαλλιὰ ἐκτοξεύοντάς ἐναντίον του ἀπανωτὲς βρισιές […] μετὰ τὰ χτυπήματα κατασίγαζε ὁ θυμός του, τὸν ἔπαιρναν τὰ δάκρυα κι ἔδειχνε εἰλικρινὴ μεταμέλεια» (5.8.7). Τέτοια συμπεριφορὰ ἀναπόφευκτα δημιούργησε ἐχθρούς, περισσότερους ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς λόγῳ φιλοσοφικῶν ἀντιθέσεων. Ἐπιπλέον, ὁ Ἰταλὸς εἶχε ἐμπλακεῖ ἐπὶ Μιχαὴλ Ζ’ σὲ ὑπόθεση προδοσίας καὶ κατέφυγε στὴ Ρώμη γιὰ νὰ σωθεῖ (5.8.5) ἐπιστρέφοντας στὴν Κωνσταντινούπολη ἀφότου ζήτησε συγγνώμη, ἐνῶ ἦταν γνωστὸ ὅτι ἡ καταγωγή του ἦταν ἰταλική, μὴ ἑλληνική, ἀφοῦ μιλοῦσε τὰ ἑλληνικὰ σὰν Λατίνος. Πέρα ἀπὸ αὐτά, ὁ Ἰταλὸς φαίνεται ὅτι ἦταν παιδὶ τῆς βυζαντινῆς ἐποχῆς του, ἀφοῦ εἶχε εἰκονομαχικὲς τάσεις, σύμφωνα μὲ τὴν Κομνηνή (5.9.7).

Ἐρευνητὲς ἔχουν δείξει βασιζόμενοι στὰ συγγράμματα τοῦ Ἰταλοῦ ὅτι ὁ ἴδιος δὲν θεωροῦσε λογικὴ τὴν νεοπλατωνικὴ ἄποψη γιὰ τὴν αἰωνιότητα τοῦ κόσμου. Σὲ ἄλλο σύγγραμμα του, ὁ Ἰταλὸς λαμβάνει θέση κατὰ τῆς συναιωνιότητας τῆς ὕλης μὲ τὸν Δημιουργό, καὶ ἀρνεῖται τὴν ἰδέα ὅτι ἡ ὕλη γεννᾶται ἀπὸ μόνη της. Γιὰ τὸν Ἰταλό, ἡ «ὕλη» ὅπως  τὴν κατανόησαν οἱ Πλωτίνος καὶ Πρόκλος, δὲν μπορεῖ νὰ ὑφίσταται. Σὲ μιὰ ἀκόμη  πραγματεία του, ὁ Ἰταλὸς ἀπορρίπτει τοὺς ἀριστοτελικοὺς καὶ νεοπλατωνικοὺς ὁρισμοὺς τῆς Φύσης, προκειμένου στὸ τέλος νὰ προτείνει ἕναν ὁρισμό της σύμφωνο μὲ τῶν χριστιανῶν Πατέρων (S. Mariev, Neoplatonic Philosophy in Byzantium. An Introduction, στό:  S. Mariev (ἐκδ.), Byzantine Perspectives on Neoplatonism, τ. 1, Boston – Berlin, σσ. 11-12). Ὁ Ἰταλὸς ἐπίσης ρητά, κι ἄρα ὄχι ὡς «Παγανιστὴς ποὺ θολώνει τὰ νερὰ παριστάνοντας τὸν Χριστιανό» λέει ὅτι ἄλλη ἰδέα ἔχουν οἱ Χριστιανοὶ γιὰ τὰ ὄντα καὶ τὴ θεότητα καὶ ἄλλην οἱ «Ἕλληνες» (βλ. M. Mtchedlidze, Two Conflicting Positions Regarding the Philosophy of Proclus in Eastern Christian Thought of the twelfth Century, στό: S. Mariev (ἐκδ.), Byzantine Perspectives on Neoplatonism, τ. 1, Boston – Berlin, σ. 147). Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἄποψη τοῦ Ἰταλοῦ ὑπὲρ τῆς μετενσάρκωσης, ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι ὁ Ἰταλὸς κατηγορήθηκε τόσο γιὰ τὴν πλατωνικὴ θεωρία τῆς μετεμψύχωσης ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀριστοτελικὴ θεωρία περὶ καταστροφῆς τῆς ψυχῆς μετὰ τὸ θάνατο (βλ. A. Alexakis, Was There Life beyond the Life Beyond? Byzantine Ideas on Reicarnation and Final Restoration, DOP 55 (2001), 172). Κάτι τέτοιο δείχνει μιὰ κάποια ἀδυναμία τῶν συγχρόνων νὰ ἀντιληφθοῦν τί ἐννοοῦσε ὁ Ἰταλός, στὴν ὁποία ἴσως συνέβαλε ἐν μέρει κι ὁ ἴδιος. Ἐπίσης, ἐγείρει ἐρωτηματικὰ σχετικὰ μὲ τὸ σὲ ποιὸ βαθμὸ τὰ ἀναθέματα στὸ Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπευθύνονταν στὸν Ἰταλὸ καὶ σὲ ποιὸ βαθμὸ στοὺς πιὸ «προχωρημένους» μαθητές του, καὶ φυσικὰ κατὰ πόσο ἡ Κομνηνὴ εἶχε διαβάσει τὰ συγγράμματά του.

Μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν ὑποστηρίζεται ἐδῶ ὅτι ὁ Ἰταλὸς ἦταν βέρος Ὀρθόδοξος, ὁ τυπικὸς ὀρθόδοξος Βυζαντινὸς λόγιος. Ἀλλὰ ὅτι τὰ πράγματα εἶναι πιὸ πολύπολοκα ἀπὸ τὴν πολεμικὴ ὅσων ψάχνουν γιὰ ἰδεολογικοὺς προγόνους καὶ πολέμιους τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἡ ἰδέα μάλιστα ὅτι οἱ λόγιοι αὐτοὶ θόλωναν τὰ νερὰ π.χ. ἀπορρίπτοντας ἐμφατικὰ συγκεκριμένες ἀντιλήψεις (π.χ. αἰώνιότητα ὕλης καὶ κόσμου), γιὰ νὰ συγκαλύψουν τὸν Πλατωνισμό τους ἢ καὶ τὸν Παγανισμό τους, πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἀπόρριψη γινόταν φιλοσοφικὰ κι ὄχι πανηγυρικὰ ἢ ρητορικά, ἀφήνει ἀνεξέταστη μιὰ τρίτη περίπτωση: Ὅτι κάποιοι βυζαντινοὶ λόγιοι χωρὶς νὰ εἶναι «Ἕλληνες» (δηλ. Παγανιστές) ἢ «φιλοσοφικὰ Ἕλληνες», δὲν ἦταν καὶ Χριστιανοὶ ἢ ἦταν «ἡμι-Ὀρθόδοξοι» κατὰ περίπτωση. Στὸ θρησκευτικὸ πεδίο, εἶναι πλῆθος οἱ ἐνδιάμεσες τέτοιες περιπτώσεις (Βογόμιλοι, Παυλικιανοί, Μανιχαῖοι). Μόνο ἂν κάποιος ἀποφύγει τὴν «ὑποχρεωτικὴ πολεμικὴ» Παγανισμοῦ – Χριστιανισμοῦ μπορεῖ νὰ κάνει περισσότερες ὑποθέσεις σχετικὰ μὲ τὸν Ἰταλὸ κι ἄλλους βυζαντινοὺς παρεκκλίνοντες λογίους. Ἄλλωστε, τὸ βάρος τῆς ἀπόδειξης ὅτι ὁ Ἰωάννης Ἰταλὸς ἦταν κρυπτοπαγανιστὴς ἢ «φιλοσοφικὰ ‘Ἕλληνας’» πέφτει σὲ ὅσους διακηρύσσουν τέτοιες ἀπόψεις.

Posted in φιλοσοφίες, Ιστορίες, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

14/10

Θὰ μποροῦσαν, ἀφοῦ σήμερα μνημονεύεται ἡ Ζ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, νὰ γίνονται συζητήσεις γιὰ τὸν ἀνεικονισμὸ καὶ τὴν εἰκονομαχία καθὼς καὶ γιὰ τὴν εἰκονοφιλία ὡς πρὸς τὶς ἱστορικὲς ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικὲς καὶ θεολογικὲς πτυχὲς καὶ προϋποθέσεις τους. Νὰ γίνεται στὶς συζητήσεις αὐτὲς μιὰ σύγκριση μεταξὺ τοῦ μουσουλμανικοῦ καὶ τοῦ γερμανικοῦ καὶ προτεσταντικοῦ ἀνεικονισμοῦ, καθὼς καὶ μεταξὺ τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ καὶ τοῦ βυζαντινοῦ εἰκονισμοῦ. Ὅπως βέβαια θὰ μποροῦσε τὸ 2018 νὰ εἶναι Ἔτος Ἀλέξιου Α’ Κομνηνοῦ, γιὰ τὰ 900 χρόνια ἀπὸ τὸ θάνατό του (1118), τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔδωσε -στὴν πραγματικότητα- ἄλλα 300 χρόνια ζωῆς στὴ Ρωμανία, στὰ ὁποῖα ὁ Ν. Σαρρῆς ἀποδίδει τὴν κατοπινὴ καὶ ἀλλιῶς ἀνεξήγητη ἀνθεκτικότητα τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ ὑπὸ τοὺς Τούρκους. Ἢ ἔτος τῶν 1.000 χρόνων ἀπὸ τὴν βυζαντινὴ ἐπικράτηση ἐπὶ τῶν Βουλγάρων (ποὺ κατέστρεφαν τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο μὲ τὶς ἀτελείωτες ἐπιδρομές τους) -ἀκριβῶς ὅπως ἡ κομμουνιστικὴ Βουλγαρία γιόρτασε ἐπισήμως τὸ 1986 τὰ 800 χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς δεύτερης βουλγαρικῆς «αὐτοκρατορίας».

Ἀντ’ αὐτοῦ, ἔχουμε τὴν «Ἀθήνα ἀντιφασιστικὴ πόλη», λὲς καὶ ἡ ἄκαπνη ἀποχώρηση τῶν Ναζὶ συνιστᾶ μεγάλο πολιτικο-στρατιωτικὸ κατόρθωμα τῆς Ἀριστερᾶς (σύγκρινέ την μὲ τοὺς παρτιζάνους τοῦ Τίτο) ἢ ἀφορᾶ τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα. Λὲς καὶ ἡ Ἀριστερὰ διαφέρει σὲ κάτι ἀπὸ τοὺς Ναζὶ πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ ἀριστερό της χέρι (μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Ναζὶ κρατᾶ κομπολόι, τηλεκοντρὸλ ἢ γύρο) κρατᾶ βιβλίο ἐνῶ στὸ δεξὶ χέρι μαχαίρι (ὅπως ὁ Ναζί)· ἢ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἀριστερὸς σὲ σκοτώνει γιὰ καλοὺς σκοποὺς ἐνῶ ὁ Δεξιὸς γιὰ κακούς.

Ὅσο πιὸ ἀσήμαντοι γινόμαστε ὡς ἀπομεινάρια τῶν Ἑλλήνων, τόσο πιὸ πολὺ δὲν βλέπουμε τίποτε ἄλλο πέρα ἀπὸ τὴ μύτη μας, τίποτε πέρα ἀπὸ 100 χρονάκια, μιᾶς-μίας καὶ μισῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, κι ἀπὸ τὸ κοντινότερο νετρόνιο. Ἕως ὅτου ἐξαϋλωθοῦμε ὁμαδικὰ σὲ ἐνέργεια, γιατὶ ὡς γνωστὸν «ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι ὕλη (βιολογία-βιοψυχικὴ δομή, χῶρος, πληθυσμός, παιδιά), εἶναι μόνο Πνεῦμα«. Καὶ Ἠθική.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ιστορίες, θρησκεία | Tagged , , , , , , | 8 Σχόλια

πλαίσια τῆς οἰκολογίας

Ἂν ἡ Οἰκολογία, ἡ Ἀριστερὰ κ.λπ. δὲν καταλαβαίνει τὴν χριστιανικὴ ἐμμονὴ νὰ τίθεται πρῶτα τὸ ζήτημα τῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεὸ καὶ μετὰ μὲ τὴ φύση, εἶναι γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ τὸ Θεὸ ἀλλιῶς. Ὡς τὸ «ἀληθινὸ» πλαίσιο, φόντο στὸ ὁποῖο πραγματοποιεῖται κάθε σχέση ἀνθρώπου – φύσης καὶ ἀνθρώπου – ἀνθρώπου. Ὅταν τίθεται ἕνα μὴ πραγματικὸ φόντο, μία φαντασία, ἕνα εἴδωλο (δὲν ἐννοῶ τὸ ἄγαλμα ἢ μιὰ ἄλλη θρησκεία ἀλλὰ κάτι γενικότερο), οἱ σχέσεις αὐτὲς εἶναι στρεβλές. Προφανῶς, τὸ «ἀληθινὸ πλαίσιο» δὲν εἶναι ἡ ἴδια ἡ κοινωνία ἢ ἡ «Ἱστορία», δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ εἶναι τὸ πλαίσιο τοῦ ἑαυτοῦ του. Καμμία σχέση δὲν πραγματοποιεῖται στὸ κενό, ἀλλὰ σὲ ἕνα πλαίσιο. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πρωταρχικὴ σχέση. Χωρὶς μιὰ σωστὴ σχέση ἀνθρώπου – Θεοῦ (ὅπως λ.χ. Γένεσις 2.15: «ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν» ἢ ἡ νηστεία), δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει -πάντα, σύμφωνα μὲ τὶς χριστιανικὲς ἀντιλήψεις- μιὰ σωστὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴ φύση.

Θὰ μποροῦσα κονδυλικὰ νὰ συμμεριστῶ τὶς κοινωνιολογίες – ἀντεπιχειρήματα ἐνάντια στὴν παραπάνω θέση, ὅτι δηλαδὴ «ὁ κάθε θεὸς εἶναι ἀντανάκλαση τῆς κάθε κοινωνίας», μόνο ἐὰν ὅσοι τὶς ὑποστηρίζουν εἶναι συνεπεῖς καὶ τὶς υἱοθετοῦν μέχρι τελικῆς πτώσης: Δηλαδή, μόνο ἐὰν εἶναι ἐντελῶς σχετικιστὲς κι ἀρνοῦνται ριζικὰ κάθε «συνεννόηση» (μεταξὺ τῶν ἐπὶ μέρους κοινωνιῶν) στὴ βάση τάχατες «κοινῶν ἀνθρωπολογικῶν σταθερῶν» (γλώσσα, πνεῦμα, DNA κ.λπ.). Δηλαδή: Ὄχι νὰ ἀρνοῦμαστε λ.χ. τὸ θεὸ (ἕναν θεό, τῆς Π. καὶ Κ. Διαθήκης) προκειμένου μετὰ νὰ φτειάξουμε καὶ ἀποδεχτοῦμε ἕνα εἴδωλο, εἴτε αὐτὸ λέγεται «παγκόσμια εἰρήνη» εἴτε «ἀνθρωπότητα», «συναδέλφωση» κ.λπ. Γιατὶ κι ἐγώ, εἰλικρινά, λ.χ. βλέποντας τοὺς ἀσταμάτητους πολέμους (ποὺ κατὰ Μὰρξ γίνονταν καὶ μεταξὺ ἀταξικῶν κοινωνιῶν) δὲν πιστεύω οὔτε ὅτι «φταῖν τ’ ἀφεντικὰ» οὔτε ὅτι οἱ «λαοὶ εἶναι ἠλίθιοι» καὶ ὅτι ἡ καλὴ Παιδεία θὰ τοὺς διαφωτίσει, οὔτε ὅτι ὑπάρχει κάποια «ἀνθρωπότητα» ποὺ θέλει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εἰρήνη.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, αθεϊσμός, θρησκεία, οικολογία | Tagged , , | 2 Σχόλια

Ἐμφύλιοι καὶ γιορτές

Παλιότερα, εἶχα ἐπισημάνει ὅτι τὸ κυνήγι μαγισσῶν ἔχει τουλάχιστον δύο ἐπίπεδα. Τὸ πρῶτο ἐπίπεδο εἶναι αὐτὸ στὸ ὁποῖο κάποιος κατηγορεῖ ἕναν ἄλλον ἢ ἄλλους γιὰ κάποια κακά, κοινωνικῶς καταστροφικὰ πράγματα. Τὸ κυνήγι μαγισσῶν συνεχίζεται σὲ ἕνα ἄλλο μετα-επίπεδο, ὅταν κάποιος κατηγορεῖ ἕναν ἄλλον ἢ ἄλλους ὡς «κυνηγοὺς μαγισσῶν». Δηλαδή, στὸ ἕνα ἐπίπεδο ἔχουμε τὸν κυνηγὸ μαγισσῶν, στὸ δεύτερο μεταεπίπεδο ἔχουμε τὸν κυνηγὸ κυνηγῶν μαγιστῶν κ.ο.κ. Ἀρκεῖ ἡ ἐπανάληψη-μίμηση τῆς καταγγελίας, γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε ἕνα ἐπίπεδο σύγκρουσης παραπάνω.

Ἀναπόφευκτα, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὸ κυνηγητὸ καὶ μετα-κυνητικὸ μαγισσῶν, ἔτσι συμβαίνει μὲ τὸν Ἐμφύλιο στὴν Ἑλλάδα. Ὑπάρχει αὐτὸς ἢ αὐτοὶ ποὺ δημιουργοῦν ἐμφυλιοπολεμικὲς ἀψιμαχίες (π.χ. νεοδεξιοί, Ἀριστεροί) καταγγέλλοντας κάποιους ὡς Κακούς (π.χ. Δεξιούς, φασίστες κ.λπ.). Κατόπιν, σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο (στὸ ὁποῖο λ.χ. βρίσκομαι κι ἐγώ, ὅταν καταγγέλλω κάποιον ὅτι ἀναβιώνει τὸ ἐμφυλιακὸ κλίμα) καταγγέλλονται ὡς διχαστικοὶ-ἐμφυλιακοὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι τέτοιοι. Ἀκόμη κι ἂν ἡ καταγγελία τοῦ β’ ἐπιπέδου εἶναι σωστή, ὁ ἀρχικὸς διχασμὸς-ἐμφύλιος τοῦ α’ ἐπιπέδου ἀποκρυσταλλώνεται ἐξαιτίας της. Θὰ πεῖς, καὶ τί νὰ κάνουμε, νὰ μὴν ποῦμε ὅτι κάποιος ξεκινᾶ ἐμφύλιο ὥστε νὰ μὴν ξεκινήσει «στ’ ἀλήθεια»; Τίποτε, δὲν προτρέπω στὴν μὴ ἐμφάνιση τοῦ β’ ἐπιπέδου. Ἁπλά, παρατηρῶ ὅτι μὲ τὸ β’ ἐπίπεδο καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς καλὲς προθέσεις καὶ τὴν ἀντικειμενικὴ διαπίστωση ἐμφυλιακῶν τάσεων στὸ α’ ἐπίπεδο, ὁ ὁποιοσδήποτε (φανταστικὸς καὶ πραγματικός) διχασμὸς τοῦ α’ ἐπιπέδου παγιώνεται κι ἐπιβεβαιώνεται -θὰ μποροῦσε νὰ παγιωθεῖ κι ἀπὸ μόνος του, βέβαια.

Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι μόνο ἂν κάποιος προκαλεῖ ἐμφύλιο κι ἀναβιώνει ἐκ τοῦ μηδενὸς ξεπερασμένες συγκρούσεις. Ἀφήνω στὴν ἄκρη τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ τί πράμα θεωρεῖται ξεπερασμένο (καὶ τί ὄχι) εἶναι ὑποκειμενικό, μὲ τὴν ἔννοια λ.χ. ὅτι ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἡ Ἀκροδεξιὰ δὲν ξεπέρασαν ποτὲ καθόλου τὸν Ἐμφύλιο.

Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν ἀντικειμενικὰ ὑπάρχει διχασμὸς στὴν νεοελληνικὴ κοινωνία. Κατὰ τὴ  γνώμη μου, ὑπάρχει -ἀλλὰ μετριάζεται γιὰ κάποιους λόγους. Ἀπὸ τὴ μιὰ ὑπάρχουν οἱ «μικροαστοί», ἀπὸ τὴν ἄλλοι οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι. Κάθε φορὰ ποὺ ἐγκύπτει ἕνα πρόβλημα (ὁμοφυλόφιλοι, βήγκαν – νέα ἐποχή, θρησκεία, ἔθνος-σχολικὰ βιβλία, μετανάστες), ὁ διχασμὸς αὐτὸς εἶναι προφανέστατος. Δὲν εἶναι δημιούργημα τῆς στιγμῆς, ἀλλὰ ὑποβόσκει κι ἐκδηλώνεται. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸν μετριάζει; Εἶναι ὅτι κατὰ βάση ὑπάρχει ἕνα κοινὸ στὺλ ζωῆς: Αὐτὸ τοῦ κατὰ βάσιν ἢ πρακτικὰ ἄθρησκου, ἄεθνου / κοσμοπολίτη, καὶ (σιγὰ-σιγά) ἄτεκνου / φυγότεκνου. Ἡ κοινότητα τῶν πρακτικῶν μεταθέτει τὸν διχασμὸ στὶς ἰδεολογικές, οὐράνιες σφαῖρες. Στὶς σφαῖρες τοῦ καφενείου, τοῦ «ἐλεύθερου χρονου», τοῦ βιβλίου, τοῦ χόμπυ. Δὲν ἀμφισβητῶ ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ ἀκτιβιστὲς ἀποτελοῦν ριζικὲς μορφὲς τοῦ παραπάνω τύπου ἀνθρώπου, στὴν χημικὰ καθαρή του μορφή (ἀπουσία οἰκογένειας καὶ μαχητικὸς ἀθεϊσμός). Ἐπίσης, δὲν ξεχνῶ ἕνα 17% ποὺ ἐκκλησιάζεται τακτικά (κι ἕνα μεγαλύτερο ποσοστό, ποὺ προσεύχεται), καὶ ποὺ ὑπὸ μία ἔννοια εἶναι ὁ (σὲ αὐτὸ τὸ πεδίο σύγκρουσης) πραγματικὰ ἄλλος πόλος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, σὲ σιωπηρὴ ἀντιπαράθεση μὲ τὸ λοιπὸ 83%. Ἂν κάτι «διχάζει», λοιπόν, εἶναι ἡ ὀξύτητα τοῦ χημικὰ καθαροῦ τύπου Νεοέλληνα (ἀριστεροὶ ἀκτιβιστές, καὶ ἀριστεροὶ ὁμοφυλόφιλοι – διότι καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι ὑφίστανται τὴν ἀριστερὴ «κηδεμονία» ὅπως λ.χ. οἱ φοιτητές, καὶ δὲν εἶναι ὅλοι οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀριστεροί). Δείχνουν στοὺς ὑπόλοιπους, οἱ ὁποῖοι σὲ βασικὲς γραμμὲς δὲν ἀρνοῦνται τὴν νεοτερικὴ καὶ μαζικοδημοκρατικὴ κοσμοαντίληψη (ποὺ ἀναδεικνύει πρωταρχικὰ τὸ πρόβλημα τῆς Ἐλευθερίας κι ὄχι τὸ πρόβλημα τῆς Ἀλήθειας), τὶς ἔσχατες συνέπειες τοῦ κοινοῦ τους τρόπου ζωῆς -καὶ οἱ ὑπόλοιποι δὲν θέλουν νὰ τὸ παραδεχτοῦν. Θὰ μποροῦσα νὰ κάνω λόγο γιὰ πολυ-διχασμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ στὰ δύο ἐπίπεδα (πράξη λιγότερο, ἰδεολογία πιὸ πολύ).

Σὲ κάθε περίπτωση, ὁ διχασμὸς αὐτὸς γιὰ νὰ ἔρθει στὴν ὕπαρξη δὲν ἀπαιτεῖται ἡ ἐπιθετικότητα καὶ τῶν δύο μερῶν. Ἀρκεῖ τὸ ἕνα μέρος νὰ δείξει τὴν ἐπιθετικότητά του μὲ τρόπο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοηθεῖ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. Ὅταν δέχεσαι μπουνιά, εἶσαι τμῆμα μιὰς διαμάχης, ὑπάρχει διαμάχη εἴτε τὸ θὲς εἴτε ὄχι: ἀπομένει εἴτε νὰ φᾶς κι ἄλλες μπουνιὲς εἴτε νὰ γλιτώσεις (δίνοντας μπουνιὲς ἢ τρέχοντας). Ἔτσι καὶ μὲ τὸν ἐπιθετικὸ ἀκτιβισμὸ τῆς Ἀριστερᾶς στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία: ἔχει δημιουργήσει διχασμό, ποὺ δὲν κουκουλώνεται.

Ἕνα ἀκόμη ζήτημα εἶναι ἂν ὁ διχασμὸς αὐτὸς τείνει νὰ προσλάβει ἐμφυλιακὲς διαστάσεις τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἂν μιὰ μειονότητα εἶναι ἀνίσχυρη, δὲν μπορεῖ νὰ προκαλεῖ κι ὅτι ὁ ἐξαιτίας της διχασμὸς δὲν μετατρέπεται σὲ ἐμφύλιο. Ὅμως, ἡ Ἀριστερὰ μὲ κάθε μορφή της δὲν εἶναι ἀνίσχυρη. Εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ καθεστώς, κι ἐχει προσηλυτίσει ἀκόμη καὶ τὴ σημερινὴ νέα γενιὰ στὸν προαναφερθὲν τρόπο ζωῆς (στὴν ἤπια ἐκδοχή). Κάθε ἐκδοχὴ τοῦ μεταπολιτευτικοῦ δημόσιου βίου ἔχει τὴ σφραγίδα τῆς ἰδεολογίας της. Δὲν ἔφερε τὴν ἀταξικὴ κοινωνία, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει ἐπιβάλλει περιορισμοὺς στὴ δημόσια ἀνακοινωμένη σκέψη κατὰ τὰ πρότυπά της. Ἑπομένως, ὑπάρχει ἀντικειμενικά, κι ὄχι ἄξαφνα, ἕνας ἐμφύλιος μικρῆς ἔντασης, καθὼς τὸ παλιό (ὁ μικροαστισμός) ὑφίσταται σφυροκόπημα ἀπὸ τρέντυ προσηλυτισμένους νέους καὶ τοὺς γέρους γονεῖς τους. Ἔκανα, βέβαια, λόγο γιὰ ἀριστεροφιλελεύθερους (γιὰ νὰ δείξω αὐτὴν τὴν ἀνάμειξη: ἀποτυχίας πραγμάτωσης τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ἐπιτυχίας ἐπιβολῆς τῶν ἰδεωδῶν του), δείχνοντας ἐμμέσως τὴν τεράστια συμβολὴ τῆς ΔΑΠ στὴ δημιουργία τοῦ μεταπολιτευτικοῦ πολτοῦ, τῆς ΔΑΠ λέγω, ὅπου ἔμπαινες χωριάτης πρωτόγονος καὶ χριστιανο-παγανιστής, κι ἔβγαινες Μητσοτάκης μὲ πάρτυ στὴ… «μονι» Βατοπεδίου, ὥστε μετὰ τὴν Κρίση νὰ πέσεις στὸν χρυσαυγιτισμὸ ἢ τοὺς ἀγανακτισμένους ποὺ τὸ 2011  ξύπνησαν.

Μάλιστα, ἐπειδὴ ὅλοι εἶναι καθ’ ὁμολογίαν φιλοαριστεροί, συμβαίνει τὸ παράδοξο νὰ παρατηρεῖται μιὰ ἐνδοαριστερὴ διαμάχη γιὰ τὰ ζητήματα τοῦ πατριωτισμοῦ κ.λπ. Ὅπως ἄλλοτε στὸ παλιὸ ΠΑΣΟΚ (τὸ ὀρθόδοξο) ἀναδεικνύονταν στὶς «τάσεις» του οἱ ἀντιθέσεις ὅλης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ὁπότε «ὅλοι» παίρναμε τὸ μέρος τοῦ τάδε ἢ τοῦ δείνα ΠΑΣΟΚ, ἔτσι καὶ τώρα. Τὸ ρόκ, τὸ σινεμά, τὸ μπαράκι, ἡ τηλεόραση, ἡ μπάλα κι ὁ καφὲς εἶναι ἴδιος γιὰ ὅλους -καὶ αὐτὰ δὲν εἶναι ἰδεολογικῶς οὐδέτερα πράγματα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ καθιστᾶ ἀκόμη πιὸ ὀξύτερο τὸ φαινόμενο τοῦ καφενείου. Ὅλοι πίνουν τὸν ἴδιο καφέ, παίζουν τὸ ἴδιο τάβλι, ἀλλὰ διαφωνοῦν γιὰ τὰ ὑπερουράνια ζητήματα τῆς συλλογικῆς ταυτότητας, ἡ ὁποία εἶναι κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο «πληροφορούμαστε», κάτι τὸ ὁποῖο βάζουμε σὲ μουσεῖο. Ποιὰ ἡ ἀριστερὴ συζήτηση γιὰ τὴν νεοελληνικὴ ταυτότητα ὅταν αὐτὴ εἶχε ὣς τὸ 1940, καὶ σὲ μαζικὸ ἐπίπεδο, καθαρὰ θρησκευτικὲς πηγές (πέρα ἀπὸ ἀποξενωμένους λογίους, ἀρχαιολάτρες ἢ μοντερνιστές), δηλαδὴ πηγὲς ποὺ «ἐξαντικειμένου εἶναι ψευδεῖς καὶ ἀνύπαρκτες» καί, ὁπωσδήποτε, ἄσχετες μὲ τὶς βαθύτερες ἀριστερὲς προσωπικὲς κι ὑπαρξιακὲς ἀνάγκες, κι ἄρα πρέπει νὰ μουμιοποιηθοῦν;

Ὅπως ἔχω ἐπίσης παλιότερα πεῖ, οἱ «μεγάλοι» ἄθεοι κι ἄθρησκοι (Θεοδωράκης, Ἐλύτης κ.λπ.) μπόρεσαν νὰ «ἐκκοσμικεύσουν» τμήματα τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ζοῦσαν καὶ κινοῦνταν σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ἀκόμη ἦταν σχετικὰ ὀρθόδοξη. Συνομιλοῦσαν μὲ κάτι ζωντανό, ἢ μᾶλλον μὲ κάτι ποὺ τοὺς περιέβαλλε κοινωνικά, καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ζωτικότητα-συνεχὴς ἀπήχηση τοῦ ἔργου τους. Ἂν καὶ ἄθρησκοι, μποροῦσαν πραγματικὰ νὰ εἶναι «ἄθεοι Ὀρθόδοξοι». Σήμερα ὅμως, ποὺ ἡ κοινωνία ἔχει γίνει «ἄθεη», δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει κάποιος νέος «μεγάλος» ἄθεος κι ἄθρησκος καλλιτέχνης ἢ λόγιος (τουλάχιστον, μὲ τὴν ἐπίδραση τῶν παλιῶν) καὶ νὰ «ἀνανεώσει» τὴν ὀρθόδοξη παράδοση (δηλαδή: τὸ 70-80% τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης τῶν τελευταίων 800-400 χρόνων ὣς τὸ 1941), γιατὶ αὐτὴν τὴν ἔχει ἐξοβελίσει ἀπὸ τὸ δημόσιο χῶρο ἡ Ἀριστερά (κι ὁ καλλιτέχνης / λόγιος), δηλαδὴ οἱ βαθύτερες ὑπαρξιακὲς ἀνάγκες καὶ ἡ λαχτάρα καθενὸς νεοέλληνα Ἀριστεροῦ, ποὺ δὲν νοιάζεται γιὰ φανταστικοὺς φίλους καὶ παραμύθια. Δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ξεραθεῖ ἕνα ἄνθος ὅταν τὸ κόψεις, καὶ οἱ ρίζες τοῦ συγκεκριμένου ἄνθους εἶναι ἡ πίστη. Διαφορετικὲς ρίζες δίνουν διαφορετικὰ πράματα. Ἑπομένως, ἡ παράδοση ἔχει ἀπαξιωθεῖ ὁριστικά (μιλῶ γιὰ ὅσους δὲν τὴν συνεχίζουν σὲ ἐπίπεδο συνειδησιακό-πρακτικό), καὶ δὲν γίνεται οὔτε διάλογος μαζί της οὔτε ἀνανέωσή της ἀπὸ τὸν νέο τύπο Νεοέλληνα. Μόνο ἡ ἀριστερὴ παράδοση (δηλ. μετὰ τὸ 1940) σοβατίζεται κι ἐξυμνεῖται τακτικά, μὲ δόσεις ἀρχαιοκεντρικῆς ἢ εὐρωπαιοκεντρικῆς διανοουμενοσύνης.

Ἔτσι, ἡ συζήτηση τῆς Ἀριστερᾶς μὲ τὴν Ἀριστερά, ἡ ὑπενθύμιση τοῦ Βελουχιώτη, τοῦ ΕΑΜ κ.λπ., ὅσο ἱστορικὰ σωστὴ κι ἂν εἶναι, γίνεται πάνω στὸ ὑπαρξιακὸ κενό, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ὁ χωρικὸς ποὺ ἐπάνδρωσε τὸ ΕΑΜ, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει τὸ χωριάτικο ἦθος. Χώρια ποὺ τοὺς συνειδησιακὰ Μὴ Ἀριστερούς δηλαδὴ τοὺς περισσότερους δὲν ἐνδιαφέρει ἡ μὲ ἀριστερὰ ἐπιχειρήματα ἀντιμετώπιση τοῦ κυρίαρχου ἀριστεροῦ μοντέλου σκέψης, γιατὶ πάλι ὅλα στὴν δεξαμενὴ τῆς Ἀριστερᾶς καταλήγουν, ὅπου νομοτελειακὰ κυριαρχεῖ ἡ «ὀρθόδοξη»-ἀπάτριδα ἄποψη. Δὲν μποροῦν 3-4 χρονάκια τοῦ ΕΑΜ νὰ τὴν ἀνατρέψουν (ἢ λόγῳ ὀππορτουνιστικῆς κομματικῆς ἀντίθεσης στὸ ΝΑΤΟ τὰ χρόνια τοῦ Κυπριακοῦ ἀγώνα -ἡ Ἀριστερὰ εἶχε πάρει ἐργολαβία τὴν Κύπρο, ἡ Δεξιὰ τὸ Μακεδονικὸ καὶ τὴν Β. Ἤπειρο, ἐνῶ καὶ οἱ δυὸ προσκυνοῦσαν τὸν Κεμάλ), πῶς νὰ τὸ κάνουμε, ὅσο κι ἂν προσπαθοῦμε, ἄδικος ὁ κόπος.

Προφανῶς, τὰ ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς ἐξαφάνισης τῆς 28ης Ὀκτωβρίου γιὰ χάρη τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς λήξης τοῦ πολέμου δὲν στέκουν καὶ πολύ. Δὲν ἔχει σημασία, ὅμως. Σημασία ἔχει ὅτι ἐξαιτίας τῆς ἀριστερῆς αὐτονόμησης τοῦ Πολιτικοῦ ἀπὸ τὸ Μὴ Πολιτικό (π.χ. ἀκτιβισμός, ἀλλὰ καὶ νομικισμός), ὅποιος ἔχει τὴν ἐξουσία ἐντέλει θὰ ἐπιβάλλει καὶ τὴ γνώμη του.

Δὲν κατηγορῶ κανέναν, διαπιστώνω ὅμως τὰ ἀδιέξοδα τῆς μεταπολιτευτικῆς ἑλληνικότητας. Οἱ πολλὲς κουβέντες δείχνουν ὅτι βρισκόμαστε πίσω ἀπὸ τὰ γεγονότα, καὶ τὰ περιγράφουμε. Ἡ συζήτηση γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα ἀπὸ ὅλους ἔχει νόημα καὶ εἶναι δικαίωμα κάποιου ἐὰν αὐτὸς τὴ σέβεται καὶ σὲ προσωπικό, μὴ δημόσιο, ἐπίπεδο. Ἡ διαμάχη 12ης / 28ης Ὀκτωβρίου δείχνει τὸν μικρῆς ἔντασης ἐμφύλιο, φουσκωμένο λόγῳ τῆς ἀριστερῆς κυριαρχίας, ὁ ὁποῖος ὅμως ἐξαντλεῖται στὴ θεωρία. Ἡ ὕπαρξη τοῦ ἐμφυλίου αὐτοῦ εἶναι τετελεσμένο γεγονός, μὴ ἀντιστρεπτό, ὁπότε καθένας διαλέξει ἁπλῶς στρατόπεδο. Ὅσοι εἶναι ὑπαρξιακά (στὴν καθημερινότητα) ἀριστεροὶ μὰ συνειδησιακὰ / ἰδεολογικὰ μὴ ἀριστεροί (ἐνάντια στὴν Ἀριστερά – στὴν διαχρονικὰ κυρίαρχη μορφή της), βιώνουν ἕνα ἀφόρητο διχασμό. Δὲν λέω ὅτι δὲν ἔχει πρακτικὲς συνέπειες ὁ παραγκωνισμὸς τῆς δεύτερης γιορτῆς. Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν αὐτὲς οἱ συνέπειες συνιστοῦν τὴν ὁριστικοποίηση-παγιοποίηση ἑνὸς ἤδη παραδεκτοῦ τρόπου ζωῆς ἢ τὴν ἀπαρχή του. Ἀσφαλῶς, ὑπὸ μιὰ ἄλλη ὀπτική, ἀφοῦ τὸ μόνο ποὺ ἀπέμεινε εἶναι ἡ θεωρία καὶ ἡ ρητορική, ὁ μόνος ἀγώνας ὅπου μπορεῖ κάποιος νὰ ἐκδηλώσει τὰ σώψυχά του εἶναι πλέον αὐτὸς στὸ πεδίο τῆς «καθαρῆς θεωρίας» καὶ τῆς ρητορείας. Εἴμαστε παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων, ἄλλωστε. Ἀλήθεια, τί κατάφεραν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀκτιβιστές, ἀφισοκολλητὲς καὶ λοιποὶ στὸ διάστημα 2011-2012 παρὰ νὰ φέρουν τὸν Τσίπρα καὶ νὰ ψεκαστοῦν στὶς Πλατεῖες καὶ ἀλλοῦ; Βεβαίως, ἡ ἐλπίδα ὡς μορφὴ παραίτησης πεθαίνει τελευταία, καὶ οἱ δικές μου ἐλπίδες δυστυχῶς δὲν βλέπω νὰ εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μεταφυσικές, γιατὶ μόνο μὲ μόνο δύο θαύματα σώζεται ἡ Ἑλλάδα.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

μιὰ σωστὴ βυζαντινὴ πολιορκία

Ἂς ποῦμε ὅτι εἶσαι ἕνας βυζαντινὸς στρατηγὸς καὶ πολιορκεῖς μιὰ ξένη πόλη. Τί πρέπει νὰ προσέξεις;

1. Φτειάχνεις πρῶτα-πρῶτα ἕνα καλὸ στρατόπεδο, μὲ τάφρο, περιφραγμένο, γιὰ νὰ ἀποφύγεις τὴν αἰφνίδια ἐπίθεση τῶν πολιορκημένων. Κοντὰ στὶς πύλες τῆς πόλης ἐγκαθιστᾶς στρατιῶτες ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσουν τέτοιες ἐπιθέσεις.

2. Θὰ ἐπιχειρεῖς νυχτερινὲς ἐφόδους, ὥστε νὰ μένουν ἄγρυπνοι οἱ πολιορκημένοι, ἀκόμη καὶ μὲ 1-2 στρατιῶτες σου, ποὺ θὰ ἐπιχειροῦν κάθε βράδυ νὰ σκαρφαλώσουν τὰ κάστρα. Μέσα στὴ σκοτεινὴ νύχτα, οἱ ἐχθροὶ θὰ νομίζουν ὅτι τοὺς ἐπιτίθεται ὅλος ὁ στρατός σου καὶ θὰ καταπτοηθοῦν. Θὰ καταπονεῖς τοὺς πολιορκημένους κάνοντας θόρυβο μέρα-νύχτα.

3. Θὰ συμμετέχεις κι ἐσὺ στὶς ἐπιχειρήσεις, ὥστε οἱ στρατιῶτες σου νὰ αἰσθάνονται ὅτι δὲν εἶναι ἐνεργούμενά σου, ἀλλὰ ὅτι ἀγωνίζονται μαζί σου ὅπως μὲ ἕναν φίλο. Ἡ αἴσθηση τῆς ἰσότητας ὁδηγεῖ σὲ μεγαλύτερη προθυμία.

4. Κόβεις τὸν ἐφοδιασμὸ τῆς πόλης μὲ νερὸ καὶ τροφές.

5. Παρατάσσεις τοὺς καλύτερους καὶ πιὸ ἄρτια ἐξοπλισμένους στρατιῶτες κοντὰ στὰ τείχη, ἐνῶ τοὺς κατώτερης ἀξίας πιὸ μακριά. Οἱ ἐχθροὶ θὰ νομίσουν ὅτι ὅλοι σοῦ οἱ στρατιῶτες εἶναι σὰν τοὺς πιὸ κοντινούς τους.

6. Προκειμένου νὰ διχάσεις τὸν ἐχθρό, στὴν ἀρχὴ τοῦ ζητᾶς κάποια πράγματα ποὺ εὔκολα δίνονται (π.χ. ἄλογα ἢ ἅρματα). Ἔτσι, μερικοὶ πολιορκημένοι θὰ πιστεύουν ὅτι δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ὑποστοῦν πολιορκία τὴ στιγμὴ ποὺ γιὰ ψιλοπράγματα μποροῦν νὰ τὴν ἀποφύγουν παραδιδόμενοι. Ποτὲ δὲν θὰ προτείνεις καταρχὰς βαρεῖς ὅρους, γιατὶ οἱ πολιορκημένοι ὁμονοοῦν καὶ τοὺς ἀπορρίπτουν.

7. Χωρίζεις τὸ στρατό σου σὲ τμήματα. Ποτὲ δὲν πολεμοῦν ὅλοι μαζὺ τὴν ἡμέρα. Διάφοροι μόνο τὴ νύχτα κ.ο.κ. Ἔτσι, πολιορκεῖς τὴν πόλη ὅλο τὸ μερόνυχτο, καὶ οἱ ἐχθροὶ καταπονοῦνται. Ὡστόσο, θὰ ἦταν πολὺ καλὸ ἂν πολιορκήσεις μιὰ πόλη ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, με μηχανήματα κ.ἄ.

8 Θὰ ἐπιλέξεις νὰ ἐπιτεθεῖς στὰ ὑποτιθέμενα ἀπόρθητα τμήματα τοῦ τείχους, μὲ τολμηροὺς ἄνδρες στοὺς ὁποίους θὰ ὑποσχεθεῖς τιμὲς καὶ χρήματα. Ἐπίσης, πρέπει νὰ βρεῖς καὶ νὰ καταλάβεις κάποιο ὕψωμα δίπλα ἢ μέσα στὴν πόλη, ὥστε ἀπὸ ἐκεῖ νὰ ἐπιτίθεσαι πιὸ ξεκούραστα.

9. Χρησιμοποιεῖς τοὺς προδότες στὶς τάξεις τοῦ ἐχθροῦ. Θὰ τηρεῖς τὶς ὑποσχέσεις σου πρὸς αὐτοὺς προκειμένου νὰ προσελκύσεις κι ἄλλους προδότες.

10. Γιὰ νὰ προκαλέσεις διχόνοια, θὰ διακηρύξεις στοὺς κατοίκους τῆς πόλης, στὴ γλώσσα τους, ὅτι ὅποιος πολιορκημένος βρεθεῖ νὰ μὴν κρατᾶ ὅπλα θὰ γλιτώσει τὴ ζωή του καὶ δὲν θὰ σφαγεῖ. Ἔτσι, καθένας τους θὰ σκεφτεῖ νὰ γλιτώσει ὁ ἴδιος, κι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀμυνόμενων θὰ μειωθεῖ.

11. Προκειμένου νὰ μειωθοῦν οἱ ποσότητες τῶν τροφίμων στὴν πόλη, ὅταν αἰχμαλωτίζεις γέρους, γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἢ ἀσθενεῖς ποὺ ἔχουν βγεῖ ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη, δὲν θὰ τοὺς φονεύεις ἀλλὰ θὰ τοὺς στέλνεις πάλι μέσα στὴν πόλη τους. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ φανεῖς καὶ φιλάνθρωπος καὶ θὰ προκαλέσεις συνειδησιακὸ διχασμὸ στὸν πληθυσμό.

12. Οἱ ἐπιθέσεις ποὺ θὰ διατάζεις δὲν θὰ εἶναι ἄσκοπες κι ἐπιπόλαιες. Γιατὶ ἔτσι μπορεῖ νὰ ἀποτύχουν, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ στρατιῶτες σου νὰ δειλιάσουν καὶ οἱ πολιορκημένοι νὰ ἀναθαρρήσουν, ἂν λ.χ. μιὰ γυναίκα τῆς πόλης σκοτώσει ἕναν στρατιώτη σου μὲ ἕνα κεραμίδι.

13. Ἂν μπορεῖς, μὲ βέλη καὶ ἄλλα ὅπλα θὰ κάψεις τὰ κτήρια ποὺ βρίσκονται δίπλα στὰ τείχη τῆς πόλης.

14. Τέλος, ἂν καταλάβεις τὴν πόλη, φέρσου μὲ πραότητα καὶ εὐμένεια. Προκειμένου νὰ δώσεις στὶς ἄλλες ἐχθρικὲς πόλεις τὸ μήνυμα ὅτι ἂν παραδοθοῦν δὲν θὰ πάθουν κάτι, μὴν ἐπιβάλεις βαρεῖς φόρους στοὺς κατεκτημένους. Γιατὶ ὁ σκοπός σου δὲν εἶναι τὸ κέρδος καὶ τὸ πλιάτσικο, ἀλλὰ ἡ δόξα, ἡ τιμὴ καθὼς καὶ ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ σωτηρία τῶν Ρωμαίων.

Ἕνα βυζαντινὸ μάνατζμεντ τοῦ πολέμου, ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Λέοντα Στ’ τὸν Σοφό.

Posted in Ρωμανία | Tagged , , , , , | 4 Σχόλια

μεσίστιες σημαῖες στὴ Λέσβο

Μπορεῖ νὰ μὴν μπορῶ πιὰ νὰ πηγαίνω βόλτα οἰκογενειακὰ στὴν Ἀριστοτέλους ἢ νὰ ἀνηφορίζουμε μέσ’ ἀπ’ αὐτὴν στὸν Ἅη Δημήτρη χάρη (sic) στὶς ἀλληλοσφαζόμενες μαφίες Πακιστανῶν καὶ στοὺς «Ἀστυνομία, πιάσε μας νὰ ζητήσουμε ἄσυλο» λιαζόμενους. (Ἐπειδὴ οἱ Σύριοι ἔκαναν τὴν τζιχαντιστικὴ Ἄνοιξη, μὲ τὴν Ἂλ Νούσρα καὶ τοὺς ἤπιους τζιχαντιστές, ἀλλὰ τοὺς βγῆκε στράφι.) Καὶ μπορεῖ κανονικὰ οἱ σημαῖες νὰ κυματίζουν μεσίστιες γιὰ ὅσους πεθαίνουν ὑπερασπιζόμενοι τὰ θαλάσσια σύνορα, καὶ ὄχι ὅταν τὰ ἀφήνουν ἀνοιχτὰ ὑπακούοντας σὲ ἄνωθεν ἐντολές, γιατὶ μέλημά μας εἶναι τὸ ἔθνος ποὺ ἔφτειαξε  τὸ Λιμενικὸ αὐτό, καὶ ὄχι οἱ «πρόσφυγες» ἢ ἡ σωτηρία τοῦ γαλαξία.

Παρὰ ταῦτα ἀμετάπειστα πιστεύω ὅτι ἀνθρωπισμὸς σὲ βάρος τρίτων, ἡμῶν, δὲν εἶναι ἀνθρωπισμὸς κι ἀλτρουισμός -πόσο μᾶλλον χριστιανικὴ συμπεριφορά- ἀλλὰ καταναγκασμὸς καὶ ἀντιδημοκρατικὴ τυραννία.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Κρύπτη τοῦ ἁγίου Φραγκίσκου, Ραβέννα

89-san-francesco-basilica-apostolorum-03-1

Πηγή

10ος αἰώνας.

Στὰ ἀριστερά, ἡ ἐπιγραφή (μὲ τὸ χρυσόψαρο): ΜΝΗCΘΗΤΙ ΚΥΡΙΕ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΣΟΥ ΗCΥΧΙΟΥ ΚΑΙ ΓΕΜΕΛΛΑΣ

16168874797_b42b008b6c_b

sfrancesco1

Posted in Δύση | Tagged , , | Σχολιάστε

Στρογγυλέματα τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ ἀριστεροχριστιανικὴ χρήση τῶν Πατέρων παίρνει ὅ,τι τὴν βολεύει ἀπὸ αὐτοὺς ἐμφανίζοντάς τους λίγο-πολὺ ὡς πρωτοπόρους ἀκτιβιστὲς κάποιας ἀνθρωπιστικῆς ΜΚΟ. Ὅπως εἶχα γράψει καὶ πολὺ παλιότερα, οἱ «ἀνθρωπιστικὲς» τάσεις τῶν Πατέρων (τὶς ὁποῖες ἀναδεικνύουν ὑπερήφανα οἱ Ἀριστεροχριστιανοί) εἶναι -ὅπως καὶ καθ’ ὅλη τὴν προνεοτερικὴ ἐποχή- ἀδιάσπαστα συνδεδεμένες μὲ μιὰ ἀπίστευτα αὐστηρή (γιὰ τὰ σημερινὰ μέτρα) ἠθικὴ καὶ ἠθικολογία ἡ ὁποία προκαλεῖ ἐκνευρισμὸ στοὺς Ἀριστεροχριστιανούς. Στοὺς Πατέρες ὅμως δὲν μπορεῖς νὰ ξεχωρίσεις τὴν «ἐλευθεροφροσύνη» / παρρησία ἐνάντια στὸν Αὐτοκράτορα, τὸν ἄπληστο Δυνατὸ καὶ τὸ Κράτος ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἀπαίτηση γιὰ αὐστηρότατη τήρηση λ.χ. τῆς παρθενίας (ἐκλαμβανόμενης ὀντολογικὰ κι ὄχι ἠθικιστικά) ἢ γιὰ ἀποφυγὴ τῆς πορνείας καὶ τῆς μοιχείας καὶ τὴν θεώρηση τῶν τελευταίων ὡς ἁμαρτίας. Τὸ ἕνα συναρτᾶται ἀπὸ τὸ ἄλλο. Ὅταν οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ διασπᾶν τὴν ἑνότητα αὐτὴ κι ἐπιλέγουν τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο ἢ ἀναδεικνύουν μόνο τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο, τότε διαστρεβλώνουν τὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων. Γιατὶ, πιστοὶ στὸ νεοτερικὸ πνεῦμα, οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ ἔχουν ἐγκαταλείψει τὸ συνδυασμὸ «ἀνθρωπισμός – ἠθικισμός» γιὰ χάρη τοῦ μοντέρνου συνδυασμοῦ «ἀνθρωπισμός – κάνε ὅ,τι γουστάρεις«.

Κι ἀφοῦ ὁ Ἀντώνης μοῦ θύμισε τὴν τέταρτη ὁμιλία τοῦ Χρυσόστομου (ὁ ὁποῖος κατὰ τοὺς Ἀριστεροχριστιανοὺς ἐκφράζει ἕνα μὴ ρωμαϊκό, ἀδιάφορο γιὰ τὴν Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, refugees welcome, πνεῦμα) στὴν Β’ Πρὸς Θεσσαλονικεῖς (PG 62, 485), ὅτι ἕνα κράτος, ἡ «ῥωμαϊκὴ ἀρχή» (ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία), ἐμποδίζει τὸν Ἀντίχριστο – μὲ τὴ σειρά μου, θυμήθηκα τὴν ἄποψη τοῦ Χρυσόστομου γιὰ τοὺς αἱρετικούς (τεσσαρακοστὴ ἕκτη ὁμιλία στὸ Κατὰ Ματθαῖον, 2 – PG 58, 477): Ἀπαγορεύει ὁ Θεὸς τὴν ἐκτέλεση τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ δὲν ἀπαγορεύει νὰ παρεμποδίζουμε τὴ δράση τῶν αἱρετικῶν, νὰ τοὺς ἀποστομώνουμε, νὰ τοὺς κόβουμε τὴν ἀναίδεια καὶ νὰ διαλύουμε τὰ συνέδριά τους καὶ τὶς συνάξεις τους  (μετ. Δ. Μ. Μπατιστάτος, Ἰωάννου Χρυσοστόμου ἔργα, τ. 66,  σ. 136):

Οὐ τοίνυν κατέχειν αἱρετικούς, καὶ ἐπιστομίζειν, καὶ ἐκκόπτειν αὐτῶν τὴν παῥῤησίαν, καὶ τὰς συνόδους καὶ τὰς σπονδὰς διαλύειν κωλύει, ἀλλ’ ἀναιρεῖν καὶ κατασφάττειν.

 

[Μὴν πεταχτεῖ ἐδῶ κανένας ἀπίθανος Ἀριστερός (ὄχι Ἀριστεροχριστιανός) καὶ καγχάσει, γιατὶ θὰ τὸν ρωτήσουμε: Πότε ἔγινε ἀνεκτὴ στὴν ΕΣΣΔ ἢ ἄλλα χειρότερα καθεστῶτα (π.χ. μαοϊκὴ Κίνα καὶ ἀναρχικὴ Ἱσπανία), ἡ ἀντίθετη ἄποψη, ἰδεολογικὴ καὶ πολιτική, χωρὶς ἄγριες διώξεις, ὥστε νὰ παίρνει ὁ Ἀριστερὸς τόσο εὔκολα αὐτὴν τὴν ἔκπληκτη πόζα ἀνατριχίλας μὲ τὸν «ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Χρυσόστομου»; Τὰ ἴδια καὶ γιὰ τοὺς Παγανιστές.]

Αὐτὰ λέει ὁ Χρυσόστομος γιὰ τοὺς αἱρετικούς. Ὁ ἴδιος ἄνθρωπος ποὺ τὰ ἔβαλε μὲ τὴν αὐτοκράτειρα γιὰ τὴν ἐπίδειξη πλούτου τὴν ὁποία αὐτὴ ἔκανε, μὲ συνέπεια νὰ πεθάνει ἐξόριστος διασχίζοντας πεζῇ τὶς ἐρημιές, καὶ κατακεραύνωνε τοὺς πλούσιους ποὺ δὲν βοηθοῦσαν τοὺς φτωχούς. Εἶναι ὁ Χρυσόστομος αὐτὸς ποὺ (νομίζω) ἐγκαινίασε τὸν ὀρθόδοξο ναὸ τῶν ἐκχριστιανισμένων Ὀρθόδοξων Γότθων (δηλ. μὴ Ρωμαίων) στὴν Κωνσταντινούπολη ἀλλὰ χάρηκε μὲ τὴν ἐκδίωξη τῶν στασιαστῶν Ἀρειανιστῶν Γότθων ἀπὸ τὴν Πόλη, γιατὶ ἡ εἴσοδος ξένων στὴν Αὐτοκρατορία ἦταν στὸ μυαλό του συνδεδεμένη μὲ τὸν ἐκχριστιανισμό τους στὴν ὀρθὴ ἐκδοχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Ἕνα ἄλλο παράδειγμα: Σαφῶς ὁ Χρυσόστομος (καὶ οἱ μοναχοί) τοποθετεῖ τὴν ἐλεημοσύνη ὑπεράνω καὶ αὐτῆς τῆς παρθενικότητας -κυρίως, ὅταν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ πόρνες κ.λπ. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Χρυσόστομος παύει νὰ «ἀπαιτεῖ» ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς τὴν παρθενία ἤ (σὲ γάμο) τὴν ἀπουσία μοιχείας μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ἐλεημοσύνη. «Ἀπαιτεῖ» καὶ τὰ δύο. Καὶ ἐλεημοσύνη καὶ ἄμεμπτη σεξουαλικὴ ἠθική.

Ἂς δοῦμε καὶ τί λέει ὁ Μ. Ἀντώνιος γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, στὰ Ἀποφθέγματα τῶν Πατέρων (PG 65, 76), γιὰ νὰ τρολλάρω κι ἄλλο:

Ὅταν σκέφτηκε γιὰ τὸ βάθος τῆς κρίσης τοῦ Θεοῦ, ρώτησε: «Κύριε, γιατί […] μερικοὶ εἶναι φτωχοὶ καὶ μερικοὶ πλούσιοι; Καὶ πῶς οἱ ἄδικοι πλουτίζουν ἐνῶ οἱ δίκαιοι στεροῦνται;» Ἄκουσε μιὰ φωνὴ ποὺ τοῦ ἀπάντησε: «Ἀντώνιε, ἀσχολήσου μὲ τὸν ἑαυτό σου. Αὐτὰ τὰ πράγματα συμβαίνουν σύμφωνα μὲ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν εἶναι πρὸς ὄφελός σου νὰ μάθεις κάτι σχετικὰ μὲ αὐτά».

 

Φυσικά, μπρὸς σὲ τέτοιες ἀπόψεις, οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ θὰ ἀρχίσουν τὰ σχετικιστικά τους, τὰ σοφὰ κοινωνιολογικά τους. Γιατὶ ἐνῶ κατ’ ἀρχὰς ἔβλεπαν τὸν Χρυσόστομο ὡς κάποιον ἐκπρόσωπο τοῦ αὐθεντικοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποστομώνει τοὺς «ἠθικιστές» πλὴν ὅμως ὑποκριτὲς σημερινοὺς Χριστιανούς, κατόπιν εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὸν σχετικοποιήσουν π.χ. ὡς παιδὶ τῆς σκληρῆς ρωμαϊκῆς ἐποχῆς του καὶ ὡς ξέρω ‘γὼ τί ἄλλο. Δηλαδή, νὰ τὸν ἀπαρνηθοῦν μὲ κριτήριο τὴν ἐποχή μας. Εἶναι ἀρκετὰ πιθανὸ ὅτι τέτοια ἀνατολίτικα μοναστικὰ τὰ ἀπορρίπτουν γιατὶ οἱ Ἀνατολίτες – Αἰγύπτιοι μοναχοὶ εἶναι ὄχλος ἀνατολίτικος. (Τὴν ἴδια στιγμὴ ὅμως, οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ θεωροῦν τοὺς Ἀνατολίτες «πρόσφυγες» Μουσουλμάνους ὅ,τι τὸ καλύτερο.)

Προσωπικά, τείνω κι ἐγὼ στὴν σχετικιστικὴ ἑρμηνεία, ἀλλὰ συνολικὰ κι ὄχι ὅποτε μὲ συμφέρει. Οἱ ἀπόψεις πρέπει νὰ ἐξετάζονται σὲ σχέση μὲ τὴν ἐποχή τους: δὲν διαλύουμε συνάξεις αἱρετικῶν. Χωρὶς ὅμως νὰ ἀπαρνοῦμαι τὸν κυρίαρχο στὴν προνεοτερικὴ (καὶ χρυσοστομικὴ κ.λπ.) σκέψη συνδυασμὸ «ἀνθρωπισμὸς – ἠθικισμός», τὸ ὁποῖο οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ ἀρνοῦνται. Χωρὶς αὐτὸν τὸν συνδυασμό, δὲν νοεῖται Χριστιανισμός. Αὐτὸ ἀμφισβητεῖ καὶ τὴν στάση τοῦ δεκαπεντάχρονου μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἀριστεροχριστιανοὶ ἔκπληκτοι καὶ ἐνθουσιασμένοι δείχνουν τὰ «ἀνθρωπιστικὰ» ἐδάφια τῶν Πατέρων ἀποσιωπώντας τὰ «ἠθικιστικά» τους. Δὲν εἶναι ἄραγε, καιρὸς νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε δεκαπεντάχρονα ποὺ ἐντυπωσιαζόμαστε καὶ ἐντυπωσιάζουμε τοὺς γενικὰ ἀριστεροὺς φίλους μας μὲ τὰ φιλολογικὰ καὶ λογοτεχνικὰ εὑρήματά μας; Ἀπὸ ποῦ κι ὣς ποῦ καὶ ὣς πότε μιὰ ἀποτυχημένη θεωρία 160 ἐτῶν θὰ εἶναι τὸ ἔσχατο κριτήριό μας;

Διαλέξτε, φίλοι. Μὴν πατᾶτε πάνω σὲ δύο βάρκες. Ἢ θὰ κρίνετε τὸν Χρυσόστομο μὲ τὰ ἀχριστιανικὰ νεοτερικὰ ἤθη (κάνε ὅ,τι γουστάρεις στὴν προσωπική σου ζωή -δὲν τίθεται θέμα ὀρθότητας κι ἀλήθειας) καὶ τὶς πολιτικὲς ἀξίες σας (γιὰ νὰ σᾶς δέχονται στὶς συνάξεις τους οἱ κολλεκτιβιστές) ἢ  θὰ κρίνει αὐτὸς κι ἐσᾶς καὶ τὶς νεοτερικὲς ἀξίες σας (πράξε τὸ σωστό-χριστιανικὸ στὴν προσωπικὴ κ.λπ. ζωή σου). Καὶ γιὰ νὰ διευκολύνω τὴ ἐπιλογή σας: Δὲν εἶναι, ἄραγε, ἐξαιτίας τῆς νεοτερικῆς νοοτροπίας (κάνε ὅ,τι γουστάρεις), δηλ. τῆς ἄρνησης νὰ θεωρηθεῖ τὸ ζήτημα τῆς Ἀλήθειας κοινωνικὰ πρωταρχικό, ποὺ διαλύθηκε ἡ δυτικὴ κοινωνία καὶ εἶναι πτῶμα ἕτοιμο νὰ κατασπαραχθεῖ ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ; Δὲν εἶναι ἡ Ἐλευθερία σας τὸ παρασύνθημά σας γιὰ τὴν κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας; Δὲν εἶναι ἀναποδογυρισμὸς κάθε ἀξίας νὰ θεωρεῖται τὸ Περιθώριο ὄχι ἁπλῶς δυνάμει «μετανοημένο» (κι ἄρα δυνάμει χριστιανικῶς καλύτερο ἀπὸ τοὺς «καθωσπρέπει Χριστιανούς») ἀλλὰ καὶ ἀνώτερο ἀξιακὸ πρότυπο, αὐτὸ καθεαυτό; Δὲν εἶναι ὁ ἀριστερὸς καὶ ὁ ἔμπρακτος ἀθεϊσμὸς (σήμερα ζοῦμε, αὔριο ὄχι… ἂς φᾶμε) ἀνασχετικὸς παράγων σὲ κάθε προσπάθεια γιὰ διαμόρφωση καὶ διαφύλαξη τῆς κοινωνικῆς ταυτότητας; Δὲν εἶναι παρανοϊκὸ τὸ μη-πολιτικὸ νὰ ἔχει μικρότερη σημασία ἀπὸ τὸ πολιτικό, τὸ ὁποῖο εἶναι ἁπλὴ ἔκφραση τοῦ πρώτου; Μὲ ποιὰ προσόντα  ἀνακηρύσσεται ἡ ἐποχή μας, ποὺ σὲ μόλις 200 χρονάκια ἔφαγε ὅλα τὰ ψωμιὰ καὶ τοὺς πόρους / ἀποθέματα τοῦ ὑπερδισχιλιετοῦς ἀρχαίου καὶ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, κριτὴς καὶ δικαστὴς ὅλων τῶν προηγούμενων ἐποχῶν;

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἔρως καὶ ψυχή: πάπυρος

2ος αἰώνας, Ὀξύρρυγχος.

d57ac950efbd0edc844104c860319f98

Posted in Αρχαιότητα, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Οἰκολογικὴ Καταστροφὴ τοῦ πλανήτη σέ: 3, 2, 1 χρόνια ἀπὸ τώρα.

Δὲν συμμερίζομαι τὴν ἰδέα ὅτι ὁ πλανήτης ἔχει ἀπεριόριστoυς πόρους (χρονικὰ καὶ ποσοτικά) ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ διαβίωσή τους.  Δηλαδή, τὴν ἰδέα ὅτι οἱ περιβαλλοντικὲς συνθῆκες γιὰ νὰ συντηρεῖται μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων, ὅσος ὑπάρχει σήμερα, θὰ διατηρηθοῦν γιὰ πολὺ ἀκόμη. Ἀκόμη καὶ πολὺ πρόσφατες περίοδοι τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας (π.χ. χονδρικὰ τὸ 200 μὲ 800 μ.Χ.) εἶναι γνωστὸ ὅτι ἦταν χειρότερες κλιματικά («χειρότερες» ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐπιβίωση τῶν ἀνθρώπινων πληθυσμῶν -ἐννοεῖται), μὲ ξηρασίες, παγετῶνες, κακὲς σοδειὲς κ.λπ., τὰ ὁποῖα εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα ἀσταμάτητους λιμοὺς καὶ λοιμούς. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἂν θὰ ἀνέβει ἡ στάθμη τῶν θαλασσῶν. Τὸ ζήτημα εἶναι κατὰ πόσο τὰ αἴτια γιὰ τὶς σημερινὲς διακυμάνσεις τοῦ κλίματος εἶναι ἀνθρωπογενή μὲ δεδομένο ὅτι ξέρουμε πὼς καὶ παλιότερα τὸ κλίμα εἶχε «ἀνθρωποκτόνες» διακυμάνσεις. Ὅποιος ἔχει σκέψη μὲ κάποιο ἱστορικὸ βάθος πρὸ τῆς νεοτερικότητας καὶ τοῦ Μάρξ, ἂς ποῦμε, διακρίνει μιὰ ἐπιστημονίζουσα τάση μεσαιωνικοῦ χιλιασμοῦ στὶς ἀλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις τῶν εἰδικῶν ὅτι τὸ τάδε ἔτος εἶναι τὸ τελευταῖο στὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ κάνουμε κάτι. Τέτοιες διαβεβαιώσεις ἀφαιροῦν μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴ ἀξιοπιστία τῶν εἰδικῶν. Ἀσφαλῶς, ἡ ἀναξιοπιστία τους δὲν ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀντίθετη ἄποψη, ὅτι τὰ αἴτια δὲν εἶναι ἀνθρωπογενή. (Καὶ πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη ἄποψη, ὅταν τὸ «πείραμα» δὲν μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθεῖ λ.χ. σὲ μιὰ δεύτερη Γῆ ὑπὸ τὶς ἴδιες συνθῆκες πλὴν τῶν βιομηχανιῶν κ.λπ.;) Ὡστόσο, οἱ περιβαλλοντικὲς προφητεῖες σπέρνουν εὔλογα, καὶ χωρὶς συνωμοσιολογίες, τὴν ἀμφιβολία γιὰ τὶς προβλέψεις τῶν οἰκολόγων σχετικὰ μὲ τὸ περιβάλλον. Κι ἐν τέλει, τὸ βάρος τῆς ἀπόδειξης ὅσων λέει κάποιος πέφτει σὲ αὐτὸν τὸν ἴδιο, ποὺ τὰ λέει. Ἂν ἀποτύχει νὰ τὰ ἀποδείξει, δὲν χρειάζεται περισσότερο ψάξιμο. Δὲν εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἀρνητικὴ ἀπόδειξη (ὅτι δὲν ἰσχύουν ὅσα ἀναπόδεικτα ἕνας ἄλλος υποστηρίζει) ὅποιος τρίτος δὲν πείθεται.

 

Σήμερα ο ΟΗΕ μας προειδοποίησε πως αν οι κυβερνήσεις δεν δράσουν μέχρι το 2030, η παγκόσμια θερμοκρασία θα αυξηθεί κατά 1,5 βαθμούς κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα και αν γίνει αυτό, τότε κλάφτα Χαράλαμπε : ξηρασίες, πλημμύρες, καύσωνες , φτώχεια για εκατομμύρια ανθρώπους! (δηλαδή αν πιστέψουμε τις παγκόσμιες ελίτ είτε από την κλιματική αλλαγή θα πάμε είτε από το Brexit που θα φέρει τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως μας έλεγαν οι Remainers)

Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως τους επιστήμονες του ΟΗΕ και τους λοιπούς θιασώτες της κλιματικής αλλαγής τους πιστεύω με κλειστά τα μάτια. Σε ότι πρόβλεψη έχουν κάνει τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν πέσει μέσα τα παλικάρια μας :

Το 1982 ο επικεφαλής του Προγράμματος για το Περιβάλλον του ΟΗΕ , Mostafa Tolba, μας είπε ότι έχουμε 20 χρόνια να δράσουμε, διαφορετικά η παγκόσμια υπερθέρμανση (έτσι έλεγαν τότε την κλιματική αλλαγή), θα προκαλέσει οικολογική καταστροφή χειρότερη και από αυτή που θα προκαλούσε πυρηνικός πόλεμος!

Τον Ιούλιο του 1989, ο διευθυντής του Προγράμματος για το Περιβάλλον του ΟΗΕ, Noel Brown, μας έδωσε προθεσμία 10 χρόνια για να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα, αλλιώς ολόκληρα κράτη θα εξαφανιστούν από το πρόσωπο της γης λόγω της αύξησης της στάθμης των ωκεανών!

2005. H νέα χιλιετία ήρθε, οι καταστροφές που προέβλεπε ο ΟΗΕ δεν ήρθαν ποτέ αλλά ο διεθνής οργανισμός επιμένει να το παίζει μέντιουμ και μας προειδοποιεί ότι το μέχρι το 2010, θα έχουμε 50 εκατομμύρια πρόσφυγες λόγω της κλιματικής αλλαγής. Τελικά, οι, κατά ΟΗΕ, ευάλωτες χώρες όχι μόνο δεν είδαν μείωση του πληθυσμού τους λόγω «κλιματικής προσφυγιάς» αλλά κάποιες από αυτές είχαν τα υψηλότερα επίπεδα αύξησης πληθυσμού παγκοσμίως.

Το Μαϊο του 2007, οι επιστήμονες ΟΗΕ δίνουν νέα διορία στην ανθρωπότητα : έχουμε 8 χρόνια περιθώριο για να μην αυξηθεί η θερμοκρασία κατά 2 βαθμούς.

Από κοντά και το WWF που το 2009 ανακοίνωσε πως το σημείο χωρίς επιστροφή ήταν το έτος 2014. Μετά, ό,τι και να κάνουμε θα είναι αδύνατο να αναστρέψουμε την κατάσταση….

Το 2000 έγινε 2014, το 2014 έγινε 2030, το 2030 θα γίνει 2045 και οι θιασώτες της κλιματικής αλλαγής θα εξακολουθούν να προβλέπουν έναν Αρμαγεδδώνα που ποτέ δεν θα έρχεται στην ώρα του. Όμως, παρότι οι προβλέψεις τους έχουν διαψευστεί πανηγυρικά, αυτοί θα μιλούν, ξανά και ξανά και ξανά, για νέους λιμούς και καταποντισμούς και αντί να γελάνε μαζί τους μέχρι και οι πιγκουϊνοι της Ανταρκτικής, τα ΜΜΕ θα εξακολουθούν να παρουσιάζουν τις προφητείες τους σαν θέσφατα. Βλέπετε, είναι πολλά τα δισεκατομμύρια που παίζονται στην μπίζνα της «κλιματικής αλλαγής».

 

Πηγή

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αναδημοσιεύσεις, οικολογία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Αἴ, ὄχι καὶ ἀδέσποτη

Ἔχει δεσπότες. Τέλος πάντων, τὸ ἄρθρο ξέχασε νὰ πεῖ τί γίνεται καὶ τί προβλέπεται στὰ διαμερίσματα αὐτῶν τῶν ὑπέροχων Βόρειων, ὅταν τὸ σκυλὶ γαβγίζει ἐπὶ ὧρες.

Μολονότι οι σκύλοι περνούν ζωή χαρισάμενη εδώ, τα αφεντικά τους υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς. Φέρ’ ειπείν, δεν επιτρέπεται να έχουν το σκυλί τους χωρίς λουρί — εκτός και αν μιλάμε για εκείνους τους ειδικούς χώρους στα πάρκα. Όπως, μολονότι τα σκυλιά μπαίνουν (δωρεάν!) σε όλα τα τραμ, τα λεωφορεία και στο μετρό, δεν μπορούν να ταξιδέψουν χωρίς έστω ένα υποτυπώδες (τα μικρόσωμα) και ένα κανονικό (τα μεγάλα) φίμωτρο.

Τα πρόστιμα έτσι και πέσεις στο ειδικό περίπολο είναι τσουχτερά. Ή, έτσι και τύχει να περάσεις λίγα μέτρα έξω από παιδική χαρά με το σκυλί σου λυτό, και αστυνομία να μην υπάρχει εκεί, τα βλέμματα των μανάδων και των πατεράδων είναι αρκετά για να βάλεις λουρί — όχι μόνο στον σκύλο: και σε σένα.

 

Πηγή

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δύση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

6 στοὺς 10

Εἴτε Χριστιανοὶ εἴτε ἄθρησκοι / ἄθεοι στὶς ΗΠΑ πιστεύουν σὲ νεοεποχίτικες ἀντιλήψεις (βλ. τὴν εἰκόνα). Ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι ἕνας στοὺς πέντε Ἀμερικάνους ἄθεους πιστεύει σὲ μιὰ τουλάχιστον ἀπὸ τὶς νεοεποχίτικες ἀντιλήψεις. Δέν θά ‘θελα κἂν νὰ σκεφτῶ τί συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα, ἐννοεῖται.

ft_18-09-28_newagereligiousbeliefs_affiliation640px

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δυτικοί, αθεϊσμός, θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Κάβανο

Ἡ ἥττα τῶν #metoo στὸ ζήτημα τοῦ ὑποψήφιου γιὰ μέλος τοῦ ἀνώτατου δικαστηρίου στὶς ΗΠΑ φαντάζει ὡς ἐπεισόδιο ἀπὸ μιὰ ἀκόμη ἀλλοπρόσαλλη ἐκδοχὴ τοῦ ἀμερικανικοῦ τρόπου ζωῆς (σεχταρισμός, ἱερὰ ἐξέταση), ποὺ δὲν ἐπηρεάζει τὸ χωριό μας. Ὡστόσο, καλῶς ἢ κακῶς ἀπὸ τὴ χώρα ἐκείνη προέρχονται οἱ ταινίες, ἡ μουσικὴ καὶ τὰ ἤθη ποὺ κυριαρχοῦν στὸ Δυτικὸ Κόσμο -ὅπου ἂνευ ἔλλογων ὅρων καὶ προϋποθέσεων βρεθήκαμε. Ὅ,τι συμβαίνει ἐκεῖ, διαδίδεται ἐδῶ. Ὁ κλιντονισμὸς κι ὁ ὀμπαμισμὸς δὲν ἔφεραν τὶς ΜΚΟ καὶ τὸ μεταμοντέρνο ποὺ μωραίνουν ὅλα τὰ μυαλὰ στὴ χώρα μας;

Ἡ οὐσία τοῦ κινήματος αὐτοῦ εἶναι στὸ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετάζονται θετικὰ οἱ ἀπόψεις γιὰ βιασμὸ ἢ παρενόχληση δεκαετίες μετὰ τὴν διάπραξη τέτοιου ἐγκλήματος. Κι ἐνῶ τὸ χρονικὸ ὅριο γιὰ τὴν νομικὴ παραγραφὴ εἶναι εἴκοσι ἔτη, πῶς ἄραγε θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι πράγματι ἔλαβε ἕνας βιασμὸς ἢ μιὰ ἀπόπειρα βιασμοῦ μετὰ ἀπὸ κάποιες ἑβδομάδες, ὅταν χάνονται τὰ ἵχνη τοῦ DNA τοῦ δράστη, ὅταν οἱ μώλωπες ἐξαφανίζονται, ὅταν δὲν ὑπάρχουν φωτογραφίες τους κ.ο.κ.; Ὑπάρχει ἡ προκατάληψη πὼς ὅποιος φωνάζει ὅτι εἶναι θύμα, εἶναι καὶ ὄντως θύμα, χωρὶς κάποια ἄλλη ἀπαιτούμενη ἐξέταση τῆς ὑπόθεσης. Καὶ σιωπηρὰ υἱοθετεῖται ὡς αὐταπόδεικτη ἡ ἄποψη πὼς ἐπειδὴ μιὰ γυναίκα εἶναι σωματικὰ πιὸ ἀδύναμη, ἀληθεύουν καὶ ὅσα ὑποστηρίζει γιὰ βιασμό. Πώς, δηλαδή, ἕνας ἄνδρας μόνος μὲ μία ὡραία γυναίκα ὁπωσδήποτε θὰ ἐπιχειρήσει νὰ συνευρεθεῖ μαζί της, βίαια ἢ μὲ τὴ συγκατάθεσή της. Καὶ γιατί ὁπωσδήποτε;; μά, γιατὶ «ὅλοι οἱ ἄνδρες εἶναι γουρούνια» -νά γιατί. Θέλει καὶ ρώτημα; Ἐπιχειρηματολογία ἐπιπέδου, δηλαδή, ἢ δαπέδου. Ἐννοεῖται ὅτι στὴν περίπτωση τοῦ δικαστῆ, ἡ πολιτικὴ στόχευση – ἀπάτη ἦταν ὁλοφάνερη, ἀφοῦ ἡ ὑπόθεση τοῦ «βιασμοῦ» βγῆκε στὴ φόρα τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ κρινόταν ἂν ἀξίζει νὰ καταλάβει τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀνώτατου δικαστῆ. Ἡ ὀρθολογικὴ ἔρευνα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδείξει ἢ νὰ ἀναπαραστήσει τὸ παρελθὸν σὲ κάθε περίπτωση. Τότε, ὁ κατηγορούμενος ἀπαλλάσσεται, καθὼς τὸ βάρος τῆς εὐθύνης γιὰ ἀπόδειξη τῶν κατηγοριῶν τὸ ἔχει ὁ κατήγορος.

Ἔχουμε τραβήξει -στὰ πλαίσια τοῦ ἀκτιβιστικοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ μας- τὴν χριστιανικὴ αἵρεση τοῦ θυματισμοῦ τόσο πολὺ στὰ ἄκρα, ὥστε ἀκούγεται ὡς ἱεροσυλία καὶ ἄρνηση τῶν θεμελίων τοῦ πολιτισμοῦ μας ἡ ἄποψη ὅτι οἱ ἐκ τῶν ὑστέρων καταγγελίες τῶν θυμάτων πρέπει νὰ λαμβάνονται ἐπιφυλακτικὰ ὑπόψη, ἢ ὅτι καθένας εἶναι ἀθῶος ἐκτὸς κι ἂν προσκομιστοῦν ἀκλόνητα ἐνοχοποιητικὰ στοιχεῖα στὸν καιρό τους. Τί εἰρωνεία, τελικὰ ὁ ἀκτιβισμὸς ὑποσκάπτει τὰ ρωμαϊκὰ θεμέλια τοῦ νομικοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ἀπόλυτα ἀναμενόμενο ὡστόσο, ἀφοῦ ὁ ἀκτιβισμὸς προετοιμάζει τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἰσλαμικοῦ νομικοῦ πολιτισμοῦ.

Posted in σεξουαλικότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, γυναίκες | Tagged , , , | Σχολιάστε

2008

Ἔκανε καλὰ τὴ δουλειά της ἡ ἀδικημένη γενιὰ τοῦ 2008. Ὑποδιπλασίασε τὶς γεννήσεις, ὑπὸ τὸ στοργικὸ βλέμμα ὅλων, εἰδικὰ ὅσων ἄλλοτε ἀντιδροῦσαν. Emo, ἡ αἰώνια gothic θλίψη μὲ τὸ σκυλάκι καὶ ὕστερα μὲ τὸν πρόσφυγα-ξένο-Χριστό. Από 140.000 γεννήσεις το 2008, φέτος κυμαίνονται στις 75-80.000. Εἶναι ὡραῖο νὰ τὰ θὲς ὅλα. Καὶ φυγότεκνος / ἄτεκνος, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀγωνία γιὰ τὸ δημογραφικό. Ὥστε νὰ ξιφουλκεῖς στὸ καφενεῖο τῶν ἰδεῶν ὡς τζάμπα μάγκας. Ἐσύ, δὲν εἶσαι (θὲς-δὲ-θές) πρότυπο ποὺ ἐπηρεάζει τοὺς ἄλλους μὲ τὸν τρόπο ζωῆς του. Ὄχι βέβαια! ἐσὺ εἶσαι ὁ οὐδέτερος παρατηρητὴς ἐκτὸς κοινωνίας. Ὁ ἐξωγήινος!

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Κατὰ κεφαλὴν Α.Ε.Π. τοῦ Βυζαντίου

The study of 10th century Byzantium has relevance for several reasons. First, Byzantium was the richest state in the Christian world at the cusp between the 10th and 11th centuries. It was probably one of the richest in the world although the Abassids in Baghdad and the Ummayads in Spain might have been about equally rich.
[…]
Byzantine income during Basil II’s reign is reckoned to have been $PPP 650. This last estimate needs to be compared with our direct estimate of $PPP 680. Note that the two estimates are independent. As a contemporary comparator of Byzantium, consider English GDP per capita in 1086 which was estimated to have been about $PPP 550 (see van Zanden, 2005, p. 17). The “development” hierarchy would thus seem to have been: Peninsular Italy in Augustan time with a GNI per capita slightly above $PPP 800 per year, then Byzantium in a period almost ten centuries later with an income around $PPP 650, followed by England at the same time with an income of about $PPP 550.

Εἶναι αὐτὸ ποὺ ὅλοι ὅσοι ἀγαπᾶν τὸ Βυζάντιο φανταζόμασταν: Τὸ Βυζάντιο ἦταν, γιὰ τὰ μέτρα τῆς ἐποχῆς, τὸ πλουσιότερο κράτος τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου. Ἂν σ’ αὐτὰ συνυπολογίσουμε τὰ αὐτοκρατορικὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν ἐλεύθερων γεωργῶν, παίρνουμε μιὰ ἰδέα.

Ὁ Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουίνος γράφει, δύο αἰῶνες ἀργότερα:

Μπορεῖτε νὰ μάθετε πῶς κοίταζαν ἐπίμονα τὴν Κωνσταντινούπολη ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὴν εἶχαν δεῖ ποτέ. Γιατὶ δὲν μποροῦσαν καθόλου νὰ σκεφτοῦν πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ὅλον τὸν κόσμο μιὰ τόσο πλούσια πόλη, ὅταν εἶδαν αὐτὰ τὰ ψηλά της τείχη καὶ τοὺς πλούσιους πύργους κι αὐτὰ τὰ πλούσια παλάτια μὲ τὶς ψηλὲς ἐκκλησιές, ποὺ ἦταν τόσες πολλὲς ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε ἂν δὲν τὸ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του, καὶ ἀκόμα τὸ μῆκος τῆς πόλης ποὺ κυβερνοῦσε τὶς ὑπόλοιπες. Καὶ μάθετε πὼς δὲν ὑπῆρξε ἄνθρωπος, ἄνθρωπος τόσο ἀσυγκίνητος, ποὺ νὰ μὴν ἀνατριχιάσει.

Κι ὁ Ροβέρτος τοῦ Κλαρί:

Δὲν πιστεύω πὼς καὶ στὶς σαράντα πιὸ πλούσιες πόλεις τοῦ κόσμου μπορεῖ νὰ ὑπάρχει τόσος πλοῦτος ὅσος βρίσκεται μέσα στὴν Κωνσταντινούπολη. Καὶ οἱ Ἕλληνες μαρτυροῦσαν πὼς τὰ δύο τρίτα τοῦ πλούτου ὅλου τοῦ κόσμου ἦταν στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸ ἄλλο ἕνα τρίτο εἶναι διασκορπισμένο στὸν ὑπόλοιπο κόσμο.

Posted in Ρωμανία | Tagged , , | Σχολιάστε

Φάρσες γιὰ ἀντι-ἑτεροκανονικοὺς δικαιωματιστές

Στὸ ἄρθρο φαίνεται ὄχι ἁπλῶς, ὅπως θὰ ἤθελε νὰ νομίζουμε ἡ Καθημερινή, ἡ ἐπιστημονικὴ ἀνεπάρκεια τῶν ἀκαδημαϊκῶν στὶς κοινωνικὲς ἐπιστήμες, ἀλλὰ ἡ μὴ ἐπιστημονικότητα τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν (κοινωνιολογία, πολιτικὲς ἐπιστῆμες κ.λπ.) καὶ εἰδικὰ ἡ μὴ ἐπιστημονικότητα τῶν θεωρητικῶν «ἐπιστημῶν» ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸν ρατσισμό, τὸν σεξισμὸ καὶ τὰ βιολογικὰ φύλα. Τὸ ἄρθρο γιὰ τοὺς δονητὲς ὡς τρόπο ξεπεράσματος τῆς τρανσφοβίας τῶν λευκῶν ἑτερόφυλων διαβάστηκε, λέει, ἀπὸ τρεῖς πανεπιστημιακοὺς προτοῦ ἐκδοθεῖ, καὶ αὐτοὶ δὲν βρῆκαν τίποτε περίεργο. Αἴ, μπορεῖ κι αὐτοὶ νὰ δοκίμασαν παρόμοιες μεθόδους καταπολέμησης τοῦ σεξισμοῦ. Δὲν χρειάζεται νὰ πῶ περισσότερα, διαβάστε καὶ γελάστε ἢ κλάψτε. Τὸ μόνο ποὺ ἔχω νὰ προσθέσω εἶναι πόσο συντηρητικός, ἐπιφυλακτικὸς πρέπει νὰ εἶναι καθένας μὲ νέες θεωρίες εἰδικὰ στὸν χῶρο τῶν θεωρητικῶν ἐπιστημῶν, ὅπου δὲν ὑπάρχει ἡ αὐστηρὰ καθορισμένη ἔννοια τῆς ἀπόδειξης καὶ τοῦ πειράματος. Καί, εἰδικὰ γιὰ τοὺς Χριστιανούς, πόσο ἀπαράδεκτο εἶναι νὰ συσχετίζει σύγχρονες θεωρητικολογίες (νεοτερικὲς ἢ καὶ πρόσφατες) μὲ τὸν ἱστορικὸ Χριστιανισμὸ τοῦ 4ου αἰ. ἢ νὰ ἐπιλέγει ἄκρως ἀποσπασματικὰ ἀπὸ γνωστούς (Χρυσόστομο) γιὰ νὰ συγκολλήσει ἀριστερὸ δικαιωματισμὸ καὶ Χριστιανισμό.

Τρεις άνθρωποι οργάνωσαν μια εντυπωσιακή φάρσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καταφέρνοντας να δημοσιεύσουν σε διάφορες κοινωνιολογικές επιθεωρήσεις «επιστημονικά» άρθρα που είχαν επινοήσει οι ίδιοι, με συμπεράσματα εντελώς γελοία, για να δείξουν, όπως υποστηρίζουν, ότι τα έντυπα αυτά στερούνται σοβαρότητας και ότι επηρεάζονται από την ιδεολογική τοποθέτησή τους.

Συνολικά, επτά από τα 20 άρθρα που έγραψαν έγιναν δεκτά από τα επιστημονικά περιοδικά, αφού πέρασαν το αμφισβητούμενο εμπόδιο των «επιτροπών» που υποτίθεται ότι ελέγχουν την ακαδημαϊκή αξιοπιστία τους.

«Τα πάρκα για σκύλους είναι τα τριβλία Πέτρι για την καλλιέργεια της κουλτούρας του βιασμού μεταξύ σκύλων» γράφει η Έλεν Γουίλσον, η ανύπαρκτη επιστήμονας, συγγραφέας μιας «μελέτης» που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο στο περιοδικό Gender, Place & Culture. Το άρθρο προτείνει να εκπαιδεύονται οι άνδρες όπως οι σκύλοι, γιατί έτσι θα μπορούσε να περιοστεί η σεξουαλική βία (των ανθρώπων).

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες –με γνωστότερο τον φυσικό Άλαν Σοκάλ το 1996– παρουσιάζουν ανύπαρκτες ή παράλογες έρευνες για να καταγγείλουν την ανεπάρκεια των επιστημονικών περιοδικών, προκαλώντας σύγχυση στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αυτή τη φορά, τα ψεύτικα άρθρα είχαν ως κοινό στοιχείο ότι εξέταζαν κοινωνιολογικά ζητήματα αιχμής: το φύλο, τον ρατσισμό, τη σεξουαλικότητα. Οι συγγραφείς, τρεις ερευνητές που έγραφαν με διάφορα ψευδώνυμα, σκόπευαν να αποδείξουν ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα στον τομέα αυτό είναι έτοιμη να υιοθετήσει οποιαδήποτε υπόθεση, αρκεί να αποκηρύσσει την κυριαρχία των λευκών ανδρών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Τζέιμς Λίντσεϊ, ο οποίος έλαβε διδακτορικό στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί το 2010 και εδώ και ενάμιση χρόνο είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά σε αυτό το σχέδιο.

Ένα από τα άρθρα εξηγεί γιατί ένας άνδρας που αυτοϊκανοποιείται σκεπτόμενος μια γυναίκα χωρίς τη συγκατάθεσή της διαπράττει σεξουαλική επίθεση. Ένα άλλο είναι ένα κεφάλαιο του βιβλίου «Ο Αγών μου» του Αδόλφου Χίτλερ, ξαναγραμμένο από φεμινιστική σκοπιά. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ορισμένα άρθρα υποτίθεται ότι βασίζονταν σε απτά στοιχεία, όπως σε συνεντεύξεις, κάτι που θεωρητικά είναι εύκολο να επαληθευτεί – αυτή ήταν η περίπτωση μιας «μελέτης» που εξέταζε πώς οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την τρανσφοβία τους χρησιμοποιώντας έναν δονητή. Οι συγγραφείς έγραφαν ότι βάσισαν τα συμπεράσματά τους στις απαντήσεις 13 ανδρών.

Στη μελέτη για τους σκύλους οι συγγραφείς δήλωναν ότι είχαν εξετάσει τα γεννητικά όργανα περίπου 10.000 σκύλων.

«Αν το σχέδιό μας δείχνει κάτι, αυτό είναι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη σημερινή έρευνα σε αυτούς τους επιστημονικούς κλάδους» είπε ο Λίντσεϊ, τονίζοντας όμως ότι ο στόχος δεν είναι να «καταργηθούν» αυτοί οι κλάδοι αλλά να αναμορφωθούν.

Οι δύο άλλοι φαρσέρ είναι ο Πίτερ Μπογκόσιαν, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ και η Έλεν Πλάκροουζ, αρχισυντάκτρια στον ιστότοπο AreoMagazine.com.

Το άρθρο για τους σκύλους τελικά αποσύρθηκε, αφού ο εκδότης αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η «Έλεν Γουίλσον» ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο.

Η προσωρινή διευθύντρια της φεμινιστικής επιθεώρησης Hypatia, Αν Γκάρι, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο, δήλωσε «βαθύτατα απογοητευμένη». Και εξήγησε ότι «η ιδέα ότι υποβάλλονται απατηλές ακαδημαϊκές εργασίες παραβιάζει πολλούς ακαδημαϊκούς και ηθικούς κανόνες».

Ο Ρομπέρτο Ρεφινέτι, ο αρχισυντάκτης της επιθεώρησης Sexuality & Culture, είπε ότι το άρθρο για τους δονητές διαβάστηκε από τρεις πανεπιστημιακούς και κανείς τους δεν υποπτεύθηκε ότι επρόκειτο για φάρσα. Όπως είπε, η υπόθεση αποδεικνύει την αναξιοπιστία των συγγραφέων και όχι του περιοδικού.

Σε όλον τον κόσμο κυκλοφορούν χιλιάδες επιστημονικά περιοδικά και δεν είναι βέβαιο ότι όλα τους τηρούν τους κανόνες διαφάνειας που έχουν καθορίσει οι διάφορες ενώσεις ή οργανισμοί. Για τις ιατρικές ή βιολογικές επιστήμες, για παράδειγμα, τα δεδομένα που περιλαμβάνονται στο άρθρο εξετάζονται από επιτροπές ώστε να επαληθευτούν τα αποτελέσματα. Στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών όμως, το να δοθεί σε έναν τρίτο το ερωτηματολόγιο ή η συνέντευξη που παραχώρησε το αντικείμενο της μελέτης μπορεί να παραβιάζει τους κανόνες της εμπιστευτικότητας, όπως εξήγησε ο Ντέιβιντ Μέλορ, του Center for Open Science. Όμως «εμείς ενθαρρύνουμε τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια», πρόσθεσε.

Ο Νίκολας Μάτσα, εκδότης του Journal of Poetry Therapy, ο οποίος δέχτηκε να δημοσιεύσει ένα ασυνάρτητο φεμινιστικό άρθρο κατά των ανδρών, όπως ανέφεραν οι φαρσέρ, είπε ότι σκοπεύει να λάβει στοιχειώδη μέτρα: στο εξής θα επαληθεύει την ταυτότητα των «επιστημόνων» και των ινστιτούτων που εκπροσωπούν.

Πηγή

Posted in παλιά και νέα θεότητα, σεξουαλικότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ποζεριές

Ὁ παπὰς ποὺ ἐπικαλεῖται τοὺς Iron Maiden. Ὁ Alice Cooper, ποὺ γέρασε κι ἔγινε χριστιανός. Ἀναγεννήθηκε. Τί ἄλλη ἀπόδειξη ἔχουμε;

Ἐννοῶ γιὰ τὴν πολτοποίηση ἐγκεφάλων. Νὰ μείνουμε γιὰ πάντα ἔφηβοι, νὰ μὴν ἀποχωριστοῦμε τίποτε, καὶ νὰ ἐκλογικεύουμε τὴν ἐφηβικὴ «τρέλλα» ὡς κάτι τάχα πολὺ φιλοσοφημένο ἀλλὰ καὶ χριστιανικό. Ὅπως ὁ κομμουνισμὸς εἶναι στανικῶς χριστιανικός, καὶ ὁ Χριστιανισμὸς ὑποστηρίζει ὁποιαδήποτε θεωρία ὑπάρχει τώρα («δικαιώματα») ἐξαιτίας τῆς φοβίας τοῦ προοδευτισμοῦ, ὅπως ἄλλωστε ἡ φεουδαρχία ἦταν κι αὐτὴ ἀποδεδειγμένα χριστιανική -ἔτσι καὶ τὸ ρόκ. Ἐδῶ, καταβροχθίζουμε ὁλόκληρα κοσμοσυστήματα στὸ χριστιανικὸ στομάχι μας, μὲ τὸ μέταλ θὰ λυγίσουμε; Οἱ φλῶροι (πόπ, σκυλάδικα κ.λπ.) ἂς μείνουν ἐκτὸς νυμφῶνος. Ἂς ἄκουγαν κι αὐτοὶ στὰ νειάτα τους Black Sabbath. Καὶ τὰ βίντεο τοῦ ’80 μὲ τὸν Στάθη Ψάλτη ἕνα βαθὺ χριστιανικὸ μήνυμα ἐξέφραζαν, ἄσε ποὺ στὰ γεράματα ὅλοι γίνονται χριστιανοί. Come with me γιὰ νὰ τὴ βρεῖς. Μένουμε γιὰ πάντα νέοι, φέρνουμε τὴ ρὸκ καὶ τὰ γκόσπελ, τὰ μπλοὺζ στὴν ἐκκλησία, μπὰς καὶ σωθεῖ ἕνα φρικιό -κι ἂς ὑποφέρουν τ’ αὐτιά μας τῶν ὑπολοίπων. Εἴπαμε, 1 χαμένο πρόβατο ἀξίζει ὅσο τὰ 99 πρόβατα, πράγμα ποὺ σύμφωνα μὲ ὁρισμένους ἴσως σημαίνει ὅτι ὁ 1 θὰ ἐπιβάλλει ὡς ἀξιοθαύμαστο τὸ μέταλ, καὶ γιατί ὄχι; νὰ ἀλλάξει τὴν ἐκκλησιαστικὴ μουσική. Ἀπὸ τούς (ὀργανωσιακοὺς πρώην φιλοχουντικούς) κυνηγοὺς σατανιστῶν μόνο στὸ ρὸκ (κι ὄχι π.χ. κυνηγοὺς εἰδωλολατρίας στὰ σκυλάδικα -αὐτὰ ἦταν ἄκακα ἐντόπια προϊόντα σὲ κατανοητὰ ἑλληνικὰ τοῦ Μπύθουλα, ἄρα ἁπλῶς μπὰς κλάς διὰ τὰς κατωτέρας παρορμήσεις τοῦ ἀκατήχητου ὄχλου) περάσαμε στὸ συριζοχριστιανικό: Γιούργια, κάντε ὅ,τι γουστάρετε, τὰ πάντα χριστιανικὰ εἶναι. Νὰ βάλουμε τὸ μπαχάουζ στὴ διακόσμηση, γιατὶ ὅλα ξεκίνησαν σήμερα. Δὲν ὑπάρχουν 1.600 χρόνια τέχνης ποὺ πρέπει νὰ συνεχιστοῦν. Αὐτὰ εἶναι ἀραχνιασμένα καὶ δὲν τέρπουν τὰ φρικιά, οἱ ὁποῖοι εἶναι τὸ ἁλάτι τῆς γῆς. Μόνο μπαχάουζ καὶ μέταλ.

Παλιά, ἀποδείξεις γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῶν Μακεδόνων οἱ παπάδες εὕρισκαν στὰ βιβλικὰ κείμενα. Τώρα, στὸ μέταλ. Αἴ, αὔριο, θὰ τὶς βρίσκουν στὰ κόμιξ. Ἐνθουσιασμός!

Ἄκου ὅσο θὲς τὴ μουσική σου, χωρὶς νὰ τὴν σκέφτεσαι ὡς κοσμοθεωρία καὶ λυρισμό(!) Ἡ μουσική σου εἶναι χριστιανική, ρὸκ χριστιανέ.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Τοῦρκος καλός…

ὁ Σενὲρ Λεβέντ. Καλὸς ὡς Τοῦρκος ἢ ὡς ἄνθρωπος, δὲν μπαίνω σὲ λεπτομέρειες. Κυνηγιέται συστηματικὰ καὶ πολὺ ἀπὸ τοὺς Τούρκους (τὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν στὰ Κατεχόμενα, καθὼς οἱ γηγενεῖς κύπριοι Τοῦρκοι ἔχουν καταστεῖ μειονότητα ἢ ἁπλὰ ἔφυγαν), ἀνθρώπους καὶ καθεστώς, καὶ εἶναι κατὰ τῆς διζωνικῆς ὁμοσπονδίας. Ὣς ἐδῶ, καλά.

Ἀντιλαμβάνομαι τὴ δυσκολία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ τοῦ πετᾶνε πέτρες νὰ παραδεχτεῖ ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι μειονότητα δικαιούμενη μόνο δικαιώματα μειονότητας στὴν Κύπρο. Ἀντιλαμβάνομαι τὴ δυσκολία, γενικά, τῶν Τούρκων νὰ παραδεχτοῦν ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἔσφαζαν καὶ κατέστρεψαν τὴ Μικρὰ Ἀσία προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν «νέους Τούρκους» καὶ νὰ γίνουν «γηγενεῖς». Οἱ ἴδιοι οἱ τωρινοὶ Τοῦρκοι εἶναι ἀποδείξεις αὐτοῦ τοῦ φρικαλέου περάσματος (διὰ τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀνυπόφορης ζωῆς) ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων κ.ἄ. στὸν Τουρκισμό. Ἀνυπέρβλητη δυσκολία. Ἀλλὰ δὲν μὲ νοιάζει ἡ δυσκολία του. Κυττῶ τὴ δικιά μου πρῶτα. Δὲν θὰ μὲ σώσει ὁ Σ. Λ., οὔτε θὰ μπορέσω νὰ τὸν σώσω. Οὔτε διὰ τοῦ Σ. Λ. θὰ μεταπείσω τὸ ΑΚΕΛ καὶ τοὺς Ἑλλαδίτες ὁμοίους του (ἀριστεροὺς καὶ μή) ὅτι ἡ διζωνικὴ ὁμοσπονδία εἶναι ρατσιστικὴ καὶ ἀντιδημοκρατική. Χαμένος χρόνος, καμμένο χαρτί. Τὸν ἀπαλλάσσουμε λοιπόν, ἀπὸ ὅλα τὰ σχετικὰ δύσκολα καθήκοντά του. Δὲν τὸν κατακρίνουμε μὲ κριτήριο αὐτά. Οὔτε τὰ μπορεῖ οὔτε χωρᾶ ὁ νοῦς του νὰ κατανοήσει τί συνέβη.

Ὁ Σ. Λ. ἀπαριθμεῖ ἐγκλήματα τῆς ΕΟΚΑ Β’ κι ἄλλων κατὰ τὸ διάστημα 15-19/7/1974, φέρνοντας διὰ τῆς πλαγίας ὁδοῦ τὴν ἐξίσωση ἐγκλημάτων στὴ συζήτηση. Ἐξάλλου, ὁ Σ. Λ. ξεχνᾶ, ὅταν ἀναφέρει ἐπικριτικὰ τὸ σύνθημα γιὰ τὸν Καλὸ – Νεκρὸ Τοῦρκο, καθὼς καὶ τὸν Γρίβα: Τὸ ἔχει πεῖ κι ὁ Κολοκοτρώνης, κάτι ἀντίστοιχο. Δὲν ἦταν, οὔτε ἐκεῖνος, φασίστας, ἀκόμη κι ἂν ὑπάρχουν ἕλληνες φασίστες ποὺ λένε τὸ ἴδιο.

Γιατὶ ἡ σχέση μας, Τούρκων κι Ἑλλήνων, δὲν ἦταν αὐτὴ δύο ἰσότιμα ἐγκληματικῶν ἐθνῶν, ποὺ ἐπέδραμαν ἐναλλὰξ στὰ ἐδάφη ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Ἦταν ἡ σχέση μεταξὺ ἀφενὸς ἑνὸς ἅρπαγα λαοῦ, ποὺ ἅρπαξε, ὑπέταξε, ἐξισλάμισε, ἐξευτέλιζε καὶ βασάνιζε μὲ διαφόρων βαθμῶν βάσανα τοὺς Ἕλληνες καὶ εἰδικὰ τοὺς κύπριους Ἕλληνες, καὶ ἀφετέρου ἑνὸς ἀμυνόμενου λαοῦ ποὺ ἐγκληματοῦσε ἀπὸ ἀντεκδίκηση τὶς συγκριτικὰ ἐλάχιστες φορὲς ποὺ τὸ μπόρεσε. Κι ἐγκληματοῦσε μὲ βάση τὸν τρόπο ποὺ τοῦ δίδασκε ὁ κυριάρχος, ἅρπαγας λαός. Τὰ ἀντιτουρκικὰ ἑλληνικὰ δημοτικὰ τραγούδια ἐκφράζουν μίσος γιὰ τοὺς Τούρκους, ποὺ ἦρθαν πέρα ἀπὸ τὸ Μαντζικέρτ, ἔφτασαν ὣς τὴν Πελοπόννησο καὶ μᾶς κατέστρεψαν τὸν παράδεισό μας. Δὲν εἶναι οὔτε στὸ 1/1000 ἐγκληματικὰ μὲ τὴν ἔννοια τοῦ προκατειλημμένου μίσους ποὺ διέπει τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Μουσουλμανισμοῦ καὶ τοῦ Τουρκισμοῦ πρὸς τοὺς «ἀπίστους» στοὺς ὁποίους ἀναίτια ἐπιτέθηκε. Αὐτὰ δὲν ξεγράφονται μὲ ἕναν Σ.Λ. οὔτε ἀντιστρέφονται μὲ ἕνα, δύο, ἢ καμπόσα ἐγκλήματα τῆς ΕΟΚΑ Β’ καὶ τοῦ Σαμψών.

Σενὲρ Λεβέντ. Δὲν ξέρεις τί θὰ πεῖ γιὰ 900 χρόνια Πέρασαν Τοῦρκοι. Μιλᾶς μὲ βάση οὔτε 15 χρόνια ἱστορίας.

 

Posted in Τούρκοι | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ μπούργκα ὡς ὅπλο

Μὲ ἀφορμή

Ἔγραψα προχτὲς ὅτι τὴν μπούργκα ἢ τὴν μαντήλα τὶς βλέπουν ὡς ὅπλο οἱ Μουσουλμάνες τῆς Δύσης, γινόμενες κι αὐτὲς στρατιῶτες. Δὲν ἐννοῶ κάποια «ἀπόλυτη ἐπίθεση» ἔπειτα ἀπὸ ἕνα διάστημα καμουφλαρίσματος. Ὑπάρχουν ἀσφαλῶς οἱ ρωσικὲς «Μαῦρες Χῆρες», ἀλλὰ αὐτὲς δὲν ἀφοροῦν τὴ Δύση. Δὲν ὑπάρχει γιὰ τὴν ἀκρίβεια καμουφλάρισμα: Ὑπάρχει προσπάθεια γιὰ ἐξισλαμισμὸ τοῦ τοπίου τῆς Δύσης διὰ τῆς μπούργκας. Ὅπως ἀκριβῶς οἱ Ὀθωμανοὶ στὶς κατακτώμενες ἀπὸ τοὺς ἴδιους πόλεις τῆς Μικρασίας καὶ τοῦ Αἵμου ἔκτιζαν δεκάδες τζαμιά, μιναρέδες, μεντρεσέδες καὶ τεκέδες, κι ἄλλαζαν τὸ τοπίο τους: Τὰ νέα ἰσλαμικὰ κτίσματα ὑπέβαλλαν στὸν κάτοικο καὶ τὸν ἐπισκέπτη τὴν σκέψη: Ἐδῶ, δεν εἶναι πιὰ χριστιανικὸς τόπος ἀλλὰ εἶναι Ἰσλάμ, εἶναι δικός μας τόπος, ἐδῶ πρέπει νὰ φερθεῖς ἰσλαμικά, εἰδάλλως εἶσαι ξένος κι ἀπόβλητος. Δὲν ὑπάρχουν γυναικεῖες μουσουλμανικὲς βόμβες καὶ μαχαίρια, ὡστόσο δημιουργεῖται ἡ αἴσθηση ὅτι ζῆς σὲ ἰσλαμικὸ τόπο πλέον, κι ὅτι ἡ δὲν ἀπέχει πολὺ ἡ ὥρα στὴν ὁποία θὰ ἀνακηρυχθεῖ ἀστικὸς κώδικας ἡ Σαρία.

Ἂν ἡ Δύση ἢ ὁ κάθε δημοσιογράφος της ἐκλαμβάνει τὴ μπούργκα ὡς μιὰ ἀκόμη φευγάτη μόδα, εἶναι γιατὶ ἀντιλαμβάνεται τὶς Μουσουλμάνες καὶ τὸ Ἰσλὰμ ὡς ἄτομα καὶ ὡς πολιτισμὸ τῆς ἐξατομίκευσης. Νομίζει ὅτι ἔχει νὰ κάνει μὲ χίπηδες καὶ πάνκ, ποὺ παίζουν κατὰ τῆς Κανονικότητας σαφῶς ὅμως μέσα στὰ δυτικὰ πλαίσιά της. Στὴν πραγματικότητα, δὲν χαρακτηρίζουμε δημοκράτη ὅποιον θὰ ψηφίσει ἕνα κόμμα ποὺ ἐπαγγέλλεται αἰώνια μονοκομματικὸ κράτος -γιατὶ ἁπλὰ τέτοιο κράτος συνεπάγεται τὸ τέλος τῶν ἐλεύθερων ψηφοφοριῶν. Οὔτε χαρακτηρίζουμε «ἀτομικότητα μὲ διαφορετικὸ τρόπο βίωματος» μιὰ ἀτομικότητα ποὺ ὑπόκειται σὲ σωματικὲς ποινὲς ἐὰν ἐπιλέξει π.χ. νὰ πιεῖ κρασί ἢ νὰ ἀλλάξει θρησκεία. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει τέτοιο ξεχείλωμα ὅρων (ἀτομικότητα) χωρὶς αὐτοὶ νὰ χάσουν τὴν περιγραφικὴ χρησιμότητά τους. Ἄλλωστε, τὸ ξεχείλωμα εἶναι μεταμοντέρνο.

Αὐτὰ γενικά, ὡστόσο, στὴν προηγούμενη ἀνάρτηση ἔκανα λόγο εἰδικὰ γιὰ τὴ Μουσουλμάνα ὡς Μὴ-Ἄτομο, ὡς ἀνήλικο. Ἀκόμη κι ἂν ξεχειλώναμε τοὺς ὅρους, ἡ Μουσουλμάνα δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει τὰ δικαιώματα τοῦ ἐλεύθερα ὑποταγμένου Μουσουλμάνου, γιατὶ ἁπλὰ ἀπαγορεύεται. Δὲν «ὑπακούει ἐλεύθερα». Ἂν βγάλει τὴ μαντήλα, θὰ εἰσπράξει ξυλιές. Δὲν πρόκειται παρὰ γιὰ μιᾶς κατεύθυνσης ἐπιλογή (νὰ φορέσει τὴ μπούργκα -ὄχι νὰ τὴ βγάλει), κι ὄχι γιὰ ἐλευθερία ἢ ἀπελευθέρωση. Ἕνα «ἄτομο» ποὺ «ἐλεύθερα» ἀποφασίζει ὅτι ἔχει νομικὸ καθεστὼς ἀνήλικου (κι ἕνα σωρὸ ἄλλα πράγματα), παύει νὰ εἶναι ἄτομο ἀκόμη κι ἂν ἦταν τέτοιο κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς ἀπόφασής του. Ἂν κάποτε στὸ μέλλον, θελήσει νὰ λογίζεται ξανὰ ὡς ἐνήλικας, θὰ πρέπει νὰ λάβει τὴν ἄδεια τοῦ ἀρσενικοῦ, πατέρα ἢ ἄνδρα, προστάτη της.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι στὴ Δύση ἐκστασιάζονται μὲ τὶς ἀπελευθερωτικὲς ἐνέργειες γυναικῶν Μουσουλμάνων τῆς Ἀσίας, οἱ ὁποῖες ἀγωνίζονται νὰ ἀποτινάξουν ἀκριβῶς τὰ πράγματα ἐκεῖνα (μπούργκα) μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Δύση ἐπίσης ἐκστασιάζεται μὲ τὶς γυναῖκες Μουσουλμάνες τῆς Εὐρώπης.

Ἡ μπούργκα ἢ ὁποιοδήποτε παρόμοιο ἔνδυμα κρύβει τὸ σῶμα τῆς γυναίκας δὲν εἶναι τίποτε καινούργιο. Εἶναι ἡ ὑπακοὴ στὶς Σοῦρες ἐλ-Ἐχζάμπ (Οἱ Συνασπισμένες Φυλές – τὰ Κόμματα), 59, καθὼς καὶ Ἐλ-Νούρ (Τὸ Φῶς), 31, τοῦ Κορανίου. Δὲν ἔχει κάτι τὸ μεταμοντέρνο. Εἶναι, ἁπλά, ἡ ὑπακοὴ σὲ ἕναν πανάρχαιο νόμο. Ἐπειδὴ οἱ πρώην χριστιανοὶ Δυτικοὶ περάσαμε ἀπὸ μοντέρνο καὶ μεταμοντέρνο δὲν σημαίνει ὅτι ὅλος ὁ πλανήτης πέρασε. Μὰ κι ἂν πέρασαν οἱ Μουσουλμάνες, εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἡ ἀντίδραση πρὸς τὸ μεταμοντέρνο κάποιου ἐξατομικευμένου ἀπὸ τὴν ἀντίδραση κάποιου κολλεκτιβιστῆ. Ὅταν μάλιστα ὑπεισέρχεται καὶ ὁ παράγων τῆς ξενικότητας (ἢ καὶ τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ), τότε ἡ ἀντίδραση κάποιου στὸν μεταμοντερνισμὸ δὲν εἶναι σίγουρο ὅτι αἴτιο ἔχει τὶς ἀμιγῶς φιλοσοφικὲς προδιαθέσεις του. Παράδειγμα: Γιὰ τελείως ἄλλους λόγους ἐγώ, ἕνας Ἕλληνας, ἐκλαμβάνω καὶ ἀπορρίπτω τὰ τουρκικὰ προϊόντα ἢ τὶς τηλεοπτικὲς σειρές (τὶς θεωρῶ πολιτισμικὴ εἰσβολὴ προάγγελο στρατιωτικῆς, καὶ οἰκονομικὴ ἐπιβολὴ τῆς Τουρκίας), κι ἀλλιῶς ἕνας Τοῦρκος (θεωρεῖ κατώτερης ποιότητας τὰ ἔπιπλα ἢ πολὺ κὶτς τὶς τηλεοπτικὲς σειρές). Ὁ ἐξατομικευμένος Δυτικός, λοιπόν, ἀντιδρᾶ κατὰ βάση μὲ φιλοσοφικὰ κριτήρια στὸ μεταμοντέρνο. Ἡ Μουσουλμάνα ἀντιθέτως ἀντιδρᾶ μὲ κριτήρια ἐχθροπάθειας: Εἶναι ξένο, εἶναι τῶν ἀπίστων, ἄρα εἶναι κακό.

 

Posted in Δύση, Ισλάμ, γυναίκες, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Συνομιλίες ἡγετῶν ΠΓΔΜ

27-1-2018
Ζ. Ζάεφ:Ο Τσίπρας παρέμεινε πιστός στα σημεία. Στόχος ήταν ένα θετικό μήνυμα, προς τους πολίτες της ΠΓΔΜ και της Ελλάδας, προκειμένου να δημιουργηθεί μια καλή ατμόσφαιρα. Αυτό όμως δεν καθιστά ευκολότερη τη συγκυρία. Οι προϋποθέσεις όμως είναι ευνοϊκές, αφού στην Ελλάδα είναι η Αριστερά στην εξουσία.
Τον Δεκέμβριο του 2017 είχε στείλει ο Μητσοτάκης την ευρωβουλευτή Μαρία Σπυράκη στον πρωθυπουργό για να τον ενημερώσει για τη θέση τους. Η Ν.Δ. είναι έτοιμη να υποστηρίξει μια λύση, μόνο όμως αν συνταχθεί κι ο Καμμένος με αυτήν.

Γκ. Ιβάνοφ: Ο Τσίπρας είναι θετικότερος από τον Παπανδρέου. Θέλει λύση. Δεν ορκίστηκε ενώπιον της Εκκλησίας, είναι πιο ελεύθερος.
Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Μακεδονία | Tagged , , , | Σχολιάστε

διακόσμηση τοίχου στὸ Παλάτι τῆς Πόλης

dohmcgtw4aeot6b

Πηγή

Posted in βυζαντινή τέχνη | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἡ Παναγία τῆς Πετριζηώτης (Στενήμαχος)

Πιθανότατα χτίστηκε ἐνόσω ἡ περιοχὴ ἦταν βυζαντινή (12ος αἰ.), ἐνῶ οἱ τοιχογραφίες εἶναι στὰ ἑλληνικά. Γιὰ τοὺς Βούλγαρους εἶναι «τὸ κάστρο τοῦ Ἀσέν», βούλγαρου ἡγεμόνα τοῦ 13ου αἰ.

fortres

4-290-700x480

patches-of-frescoes-inside

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Posted in Βούλγαροι, Χερσόνησος του Αίμου, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Διεσπασμένοι φιλελέδες. Ἐδῶ εἶναι ἡ Σοβιετία, ἐκεῖ ἡ Σοβιετία, ποῦ εἶναι ἡ Σοβιετία

Τὸ ξέραμε ἀπὸ παλιά. Τόσο παλιὰ ὅσο τὸν Β’ Π.Π. Οἱ Γερμανόφιλοι καὶ οἱ Ἀγγλόφιλοι. Ὤ, ἡ Εὐρώπη, μπαμπά, δὲν ἦταν ποτὲ κάτι τὸ ἑνιαῖο. Παρὰ στὴν ἄυλη σφαίρα τῆς λογοτεχνίας καὶ τῆς ψυχανάλυσης.

Ἐκεῖ, λοιπόν, ποὺ οἱ ἡνωμένοι Ἕλληνες φιλελέδες σοῦ ἔβριζαν τὴν Ἑλλάδα ὡς τελευταία Σοβιετία, νά οἱ Ἄγγλοι (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν) ποὺ ἀποκαλοῦν τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση μιὰ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὅπως οἱ Ἕλληνες ἀγγλόφιλοι φιλελέδες (ποὺ διαβάζουν κι ἀντιγράφουν τοὺς Ἄγγλους φιλελέδες). Ἀναμένεται μὲ ἐνδιαφέρον ἡ τοποθέτηση τοῦ ΚΚΕ. Καὶ τοῦ ΚΚΣΕ, φυσικά. Ἀλλὰ καὶ τῶν γερμανόφιλων Ἑλλήνων φιλελέδων.

Posted in φιλελεύθεροι, Δύση | Tagged , , , | 1 σχόλιο

γυμνό

Μὲ ἀφορμή

Ἡ διαρκὴς καὶ ὑποχρεωτικὴ ἔκθεση στὸ γυμνὸ ἔχει πολλὲς συνέπειες στὰ μάτια τοῦ θεατῆ. Ἐνδέχεται νὰ μὴν λέει τίποτε σεξουαλικό, ἐπειδὴ ἔχει γίνει κοινότυπο. Συνήθως αὐτὸ ἀφορᾶ λίγους, ἢ μιᾶς κάποιας ἡλικίας ἢ λίγο «διανοουμενιζέ» -ἀντιθέτως, οἱ κωμικοὶ πλὴν ἀγωνιστικοὶ πορνόγεροι καὶ πορνόγριες εἶναι εἶδος ἐν ἀφθονίᾳ. Μπορεῖ ἡ τσόντα τῆς δημόσιας διαφήμισης ἢ τὴς τηλεοπτικῆς ἢ τῆς γυναικείας ἀμφίεσης νὰ ἐπιδρᾶ λίγο στὸν ἀγουροξυπνημένο ἄνθρωπο ποὺ ἑτοιμάζεται γιὰ τὴ δουλειά του, στὴν πραγματικότητα ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ἕναν ψυχολογικὸ πριαπισμό. Οἱ περισσότεροι μὲ τὸ γυμνὸ καταλήγουν νὰ σκέφτονται διαρκῶς τὸ σέξ. Εἰδικὰ μὲ τοὺς «νέους» (12 καὶ πάνω, τουλάχιστον ὥσπου νὰ μποῦν στὴ μηχανὴ τοῦ κιμᾶ τῆς ἐργασίας) εἶναι ἀρκετὰ δύσκολο νὰ φανταστεῖ ὅτι ἡ «σεξοκεντρικὴ» ἀντίληψη τοῦ κόσμου μένει στὰ λόγια καὶ στὶς εἰκόνες. Μιὰ σταθερὰ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ δείξει κατὰ πόσο τὸ γυμνὸ τῶν φορεμάτων καὶ τῆς τηλεόρασης συσχετίζεται μὲ τὴν σεξουαλικὴ συνεύρεση ἢ μένει στὰ λόγια μιᾶς ἐπιθυμίας εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκτρώσεων ἢ ὁ ἀριθμὸς τῶν βιασμῶν στὴ Δύση -καὶ ἀλλοῦ.

Οἱ Μουσουλμάνες τῆς Εὐρώπης δὲν  πέρασαν καὶ δὲν θὰ περάσουν σεξουαλικὴ ἐπανάσταση. Ἀληθεύει ὅτι σὲ χῶρες τῆς Μ. Ἀνατολῆς, στὴν Περσία, τὸ Ἀφγανιστάν, τὸ ’70 ἦταν τῆς μόδας τὸ μίνι ἢ ἔστω ἡ ἐλαφρῶς μακρύτερη φούστα. Ἀλλὰ ἦταν μιὰ μόδα, δίχως τὶς προεκτάσεις ἐλευθεριότητας, τὸ ἴδιο ἦταν καὶ στὴν Ἑλλάδα τοῦ ’60. Οἱ Μουσουλμάνες τῆς Εὐρώπης δὲν ἔχουν ἄποψη προσωπικὴ γιὰ τὸ ἂν ἐπιτρέπεται τὸ γυμνό (ἀφοῦ δὲν θεωροῦνται πρόσωπα ἰσότιμα μὲ τοὺς ἄνδρες καὶ κύριες τοῦ σώματός τους), οὔτε κἂν ἄποψη πολιτισμική. Ἔχουν ἄποψη πολιτισμικῆς ἀντιπαλότητας συνήθως (σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς πρῶτες Μουσουλμάνες στὴ Δύση), κι αὐτὸ εἶναι τὸ κίνητρο γιὰ νὰ φορέσουν τὴ μπούργκα. Δηλαδή, δὲν ἀπελευθερώνονται ἀπὸ τὴν τυραννία τῆς σεξιστικῆς ὀπτικῆς. Ἁπλά, εἶναι κι αὐτὲς στρατιῶτες τοῦ Ἰσλάμ, χωρὶς βόμβες καὶ μαχαίρια στὶς ἀγορὲς τῶν γερμανικῶν πόλεων.

Ἡ διαφορὰ τοῦ ἐθελούσιου φορέματος τῆς μπούργκας μὲ ἄλλες παλαιότερες παρόμοιες «παράλογες ἀντιδρασεις» στὴ Δύση εἶναι ὅτι οἱ παλιὲς προϋπέθεταν μιὰ ἀτομικότητα. Ἡ γυναίκα στὸ Ἰσλὰμ δὲν εἶναι ἐντελῶς ἄνθρωπος, καὶ σίγουρα δὲν εἶναι ἄτομο. Ἡ νομικὴ μαρτυρία της ἀξίζει ὅσο ἡ μισὴ τοῦ ἄνδρα, στὸν κορανικὸ Παράδεισο δὲν ἀναφέρονται νεαροὶ ποὺ θὰ «ὑπηρετοῦν» τὶς γυναῖκες πιστὲς Μουσουλμάνες, ἄνδρες διαχειρίζονται τὴν περιουσία της, εἶναι ἕνα ἐσαεὶ ἀνήλικο. Ἔτσι, ἐνῶ ἡ Ἀγορὰ πιστεύει ὅτι χειραγωγεῖ μὲ μιὰ ἐναλλακτικὴ μπουτίκ (σὰν ἐκεῖνες γιὰ φρικιά) τὸ Ἰσλάμ, στὴν πραγματικότητα δίνει τὸ σκοινὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἕνας ἄλλος πολιτισμὸς θὰ τὴν κρεμάσει ἤ, ἐμπορικὰ μιλώντας, θὰ τῆς ἐπιβάλλει ὡς μόνο ἐμπορεύσιμο γυναικεῖο ροῦχο τὴν μπούργκα.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, Ισλάμ, γυναίκες | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

Δημοψήφισμα στὴν ΠΓΔΜ

Εἶναι ἐκπληκτικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ ἡ κοινωνία, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια καὶ ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς αἰώνιας ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς καὶ ἀπαρνούμενοι πολιτικὲς ἀπόψεις 30 σχεδὸν ἐτῶν, ἀποφάσισαν ὅτι δικαίωμα γιὰ νὰ ἀποφανθοῦν μὲ δημοψήφισμα σχετικὰ μὲ τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας ὡς ἱστορικοῦ-γεωγραφικοῦ-ἐθνικοῦ ὅρου ἔχουν ὄχι οἱ Ἕλληνες ἀλλὰ οἱ Ἀλβανοί (δηλαδή: καὶ οἱ Ἀλβανοί, τῆς ΠΓΔΜ).

Προφανῶς, οἱ πλατειο-δημοκράτες ποὺ φέρανε τὸ ΣΥΡΙΖΑ ἀκόμη φυσᾶνε τὸ γιαούρτι μὲ τὸ δημοψήφισμα τοῦ 2015, καί, γι’ αὐτό, τὰ ἀμεσοδημοκρατικά τους ὁράματα φαίνεται νὰ ἔχουν περιοριστεῖ π.χ. στὰ δημοψηφίσματα ἐπιπέδου γειτονιᾶς, λ.χ. γιὰ τὴν κοπὴ ἢ μὴ κάποιου δέντρου ἢ τὴν τοποθέτηση καμμιᾶς νέας κούνιας (ποὺ τοὺς κουνάει) στὴν παιδικὴ χαρά (τῶν ἀναζητήσεων καὶ προβληματισμῶν τους). Ἄντε καὶ κανὰ δημοψήφισμα γιὰ τὸ νερὸ ἅμα λάχει νὰ ‘οὖμε, γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων -πρὶν νὰ πᾶνε γιὰ κανὰ ποτάκι! Μὴν ἔρθει κι ὁ Κούλης καὶ καταργήσει τὸν κατώτατο μισθὸ ἀντὶ νὰ τὸν ἀνεβάσει!

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, Μακεδονία, Σλάβοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Βουλγαρόφυγον

Ἕλληνες συνταξιοῦχοι μεταναστεύουν στὴ Βουλγαρία. Χαρὰ στὸ πράμα.

Πάλι στὴ Βουλγαρία, οἱ ἴδιοι ὅταν ἦταν νέοι (ἢ τὰ παιδιά τους) εἶχαν πάει, γιὰ νὰ σπουδάσουν χιπισμὸ κι ἀνεμελιά.

Posted in Βούλγαροι, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Διάλογοι Πατριαρχῶν

Πηγή

ΟΙΚ ΠΑΤ: Την ενότητα και την ομοφωνία δεν την διέσπασε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Την διασπούν οι εποφθαλμιούντες το πρωτείο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως οι οποίοι υποσκάπτουν την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και προσπαθούν να την ταπεινώσουν.

ΠΑΤ. ΜΟΣ: Εννοείτε εμάς Παναγιώτατε;

ΟΙΚ. ΠΑΤ: Μάλιστα.

ΠΑΤ. ΜΟΣ: Γι αυτό είμαστε εδώ Παναγιώτατε για να σας ενημερώσουμε και γι αυτό το σημείο.

ΟΙΚ. ΠΑΤ: Επικαλείσθε Μακαριώτατε τα εκατομμύρια των πιστών σας και την πολιτική δύναμη. Όμως από αυτά τα εκατομμύρια, πόσοι είναι βαπτισμένοι; Πόσοι εκκλησιάζονται; Η Ορθοδοξία δεν είχε ποτέ ως κριτήριο τους αριθμούς αλλά μόνο τους ιερούς κανόνες, την παράδοση και την κανονική Τάξη.

[…]

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η τοποθέτηση του Πατριάρχη Κυρίλλλου στο θέμα του διαχριστιανικού διαλόγου. Ο Ρώσος Προκαθήμενος σημειώνει στην συζήτηση του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη πως η Εκκλησία του δεν έχει κανένα πρόβλημα να διαλέγεται με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τονίζοντας μάλιστα πως οι σχέσεις «πρέπει να καλλιεργηθούν περισσότερο» συμπληρώνοντας όμως πως δεν υπάρχει η αντίστοιχη επιθυμία και για τους Προτεστάντες εκφράζοντας σαφείς επιφυλάξεις για τις εξελίξεις στο εσωτερικό τους, εξαιτίας της χειροτονίας γυναικών και ομοφυλοφίλων.

Posted in Ρωσία, Σλάβοι, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἀριστερά, μεταμοντέρνο κ.ἄ.

Αὐτοεπαναλαμβάνομαι πάλι, ἀλλὰ ἡ πεποίθηση ὅτι «τί pet-ἀκτιβισμός, τί μακεδονομάχοι, ἴδιο εἶναι» δὲν ἀληθεύει ἀπὸ ἕνα σημεῖο και μετά, καὶ δεύτερον κάθε ἕνας σύγχρονος ἀκτιβισμὸς δὲν εἶναι ἄνευ νοήματος-ἰδεολογίας. Πρῶτον: ἄλλη εἶναι μιὰ κοινωνία ὅπου ἐπικρατεῖ τὸ δικαίωμα τοῦ σκύλου: Αὐτὴ ποὺ ἔχουμε σήμερα, ὅπου ἂν δαγκωθεῖ παιδὶ δὲν τρέχει τίποτε ἐνῶ ἂν σκοτωθεῖ σκυλὶ τότε εἶναι φρικιαστικὸ ἔγκλημα. Καὶ ἄλλη ἡ κοινωνία ποὺ δὲν παραχωρεῖ συλλογικὰ σύμβολα-ταυτότητες ἢ βάζει τὸ παιδὶ πάνω ἀπὸ τὸ σκυλί. Μεταμοντέρνα σκιαμαχία γιὰ σύμβολα; θὰ ρωτήσει κάποιος. Κάθε ἄλλο, πάντοτε γιὰ σύμβολα καὶ λάβαρα γίνονταν οἱ κάθε εἴδους μάχες, ὄχι γιὰ τὰ συχνὰ ἀκατανόητα περιεχόμενα. Τὰ περιεχόμενα τῶν συμβόλων τὰ καθόριζε, πρὶν ἢ μετὰ τὶς μάχες, ἡ ἑκάστοτε ἐκτελεστικὴ ἐπιτροπή. Δεύτερον: οἱ διαμάχες μεταξὺ ἀκτιβιστῶν («ὄχι ὁ δικός σου ἀλλὰ ὁ δικός μου ἔχει νόημα») δὲν εἶναι ἀνούσιες: Πίσω ἀπὸ αὐτὲς ὑπάρχουν ξεκάθαρες πολιτικές, οἰκονομικές, θρησκευτικὲς στοχεύσεις, ὁρίζοντες, προοπτικές κοινωνικοῦ βίου. Ἄρα, καὶ ἰδεολογία. Εἴτε ὁ Jason-Ἀντιγόνη κι ὁ μέσος Ἀριστερὸς τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι, βοηθᾶ νὰ φτιαχτεῖ μιὰ κοινωνία ὅλο καὶ λιγότερων κανονικῶν ἑλληνικῶν οἰκογενειῶν καὶ ταυτόχρονα πλειονοτικὰ μουσουλμανική, κι αὐτὸς ὁ σκοπὸς χρηματοδοτεῖται ἅπλετα, διακηρύσσεται ὡς οἰκονομικὰ ἀναγκαῖος, ὡς ἠθικὸς κ.ο.κ. Ἐπειδὴ βαριέται ὁ ἀνδρόγυνος κι οἱ φιλόζωοι, ἢ ἐπειδὴ ἐνδεχομένως κάποιοι ψάχνουν γιὰ ἕνα χόμπυ μὲ likes στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουμε κι ἕνα ἀνούσιο φαινόμενο, «0+0=0» καὶ ἄντε πότε θὰ ἔρθει τὸ ΣΚ. Κάποιοι ἄλλοι οὔτε βαριοῦνται οὔτε εἶναι ἐθελοντὲς δενδροφυτευτὲς τοῦ ΣΚΑΙ, καὶ χρησιμοποιοῦν γιὰ πολιτικο-ἰδεολογικοὺς σκοποὺς τὴ βαρεμάρα ἢ τὸν ἐθελοντισμὸ ὑπὲρ τῶν προσφύγων. Ἔχουμε κάτι κοσμοϊστορικό, κι ὄχι νὰ περνᾶ ἡ ὥρα σὲ ἕνα αἰώνιο μεταμοντέρνο παρόν. Δὲν παράγεται τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα, ἐκτὸς κι ἂν πάρουμε τοῖς μετρητοῖς ὅσα λένε οἱ «μεταμοντέρνοι». Ναί, αὐτοὶ τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι ἡ πραγματικότητα. Ναί, ἡ κοινωνία ἔχει ἐξατομικευτεῖ καὶ γκετοποιηθεῖ, καὶ λοιπόν; τί ἔγινε; Ὅποιος κερδίσει, θὰ ἀλλάξει τὴν κοινωνία. Εἴτε λέγεται No Border εἴτε Μακεδονία ξακουστὴ εἴτε γυμνὸς ποδηλατισμός. Κι ἂς μὴν μπερδεύουμε τὸν Χρυσαυγίτη καὶ τὸν φιλόζωο μὲ τὸ 70-80% ποὺ διαφωνεῖ μὲ τὸν Τσίπρα γιὰ τὸ Μακεδονικὸ καὶ μιὰ ἀριστεροφιλελεύθερη μειονότητα. Ἀκτιβισμὸς τοῦ 80% δὲν εἶναι ἀκτιβισμός, εἶναι πεποίθηση καὶ βίωμα μιᾶς ὁλόκληρης κοινωνίας, πού, ὡς 80%, δὲν περιστρέφεται μέρα-νύχτα γύρω ἀπὸ τὸ χόμπυ της (καὶ οὔτε ζεῖ ἀπὸ αὐτό), πολὺ παλαιότερη τῶν νεοναζὶ καὶ τῶν μισάνθρωπων.

Μπολσεβικισμός. Τὸ ὄνομα εἶναι πραγματικὰ γελοῖο, γιατὶ οὔτε ζοῦμε στὰ 1917 οὔτε ποτὲ ἐναλλάχθηκαν στὴν ἐξουσία «Μενσεβίκοι» καὶ «Μπολσεβίκοι», γιὰ νὰ ἐξετάσουμε ἂν ὁ ἐναλλακτικὸς μεσνεβικικὸς Ὑπαρκτὸς θὰ ἦταν καλύτερος. Θυμίζει τὸ μετεμφυλιακὸ γραφικὸ «κουμμουνισμός» ἢ «κομμουνισταί». Κομμουνιστές, Ἀριστεροί ἦταν οἱ ἄνθρωποι. Ἂν εἶναι τώρα νὰ ἀκυρώσουμε κάθε προσδιορισμὸ τῆς σχέσης ΕΣΣΔ καὶ ἀντιλήψεων τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς καὶ νὰ ἀμφισβητήσουμε τὴ σχέση τους, χρησιμοποιώντας ὡς ἄλλοθι τὴν ψυχωτική (μὴ ἐπιστημονική) κι ἐνίοτε μεσοπολεμικὴ – ἐθνικοσοσιαλιστικὴ χρήση τοῦ ὅρου ἀπὸ ἀκροδεξιούς, δὲν κατορθώνουμε κάτι.

Ἔτσι, γιὰ τὴν ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ ὡς «Μπολσεβικισμό». Παλιά, εἴχαμε τὴ σπηλιά, τώρα τὸ διαμέρισμα. Παλιά, εἴχαμε τὸ ἄλογο, τώρα τὸ αὐτοκίνητο. Παλιά, τὸ στάβλο, τώρα τὸ γκαράζ. Τὸ 1071 Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι πολέμησαν μὲ δόρατα, τὸ 1974 μὲ τάνκς. Ἡ ἴδια λειτουργία καὶ ὁ ἴδιος σκοπός, στὶς δυὸ ἐποχές. Παλιά, λοιπόν, ἡ καθεστωτικὴ Ἀριστερὰ γκρέμιζε, ἐξόριζε καὶ σκότωνε, καὶ ἔκανε προπαγάνδα. Αἴ, τώρα κάνει ὅ,τι μπορεῖ στὸ πλαίσιο τῆς ἐποχῆς. Τί πιὸ σῶφρον ἀπὸ τὸ νὰ προσαρμόζεις τοὺς σκοπούς σου (ἀντιχριστιανισμός) στὶς δυνατότητες κάθε ἐποχῆς; Ἡ Ἀριστερὰ δὲν γκρεμίζει ἐκκλησίες, ρυπαίνει ἐκκλησίες μὲ γκράφιτι καὶ εἰσβάλλει σὲ ἐκκλησίες. Δὲν κάνει ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα, ζητᾶ καὶ κάνει «θρησκειολογικὸ μάθημα» ἐνάντια στὸ Σύνταγμα, καὶ λέει «Ἐλᾶτε κι ἄλλοι Μουσουλμάνοι, νὰ πάρουμε ἐκδίκηση ἀποχριστιανίζοντας ἔμμεσα τὴν κοινωνία, ἔστω ποσοτικά». Οἱ τελευταῖοι θὰ κάνουν τὴ βρωμοδουλειὰ νὰ πετάξουν βόμβες στοὺς Ἐπιτάφιους κάποιου μελλοντικοῦ Πάσχα –οἱ ὀργανωμένοι ἄθεοι ἁπλὰ θὰ τρῶνε ἐπιδεικτικὰ κι ἀθῶα γύρους. Οἱ στόχοι παρέμειναν, ἄλλαξαν τὰ μέσα, τί πιὸ λογικό;

Καὶ μιλᾶμε γιὰ 27 χρονάκια ἀπὸ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, δὲν μιλᾶμε γιὰ αἰῶνες λήθης καὶ τερματισμοῦ ἢ σβησίματος ἀραχνιασμένων ἐλπίδων! Οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, ποὺ τὸ ’70 καὶ τὸ ’80 «ἀγωνίζονταν», ζοῦν ἀκόμη, αὐτοὶ ποὺ προχτὲς χειροκροτοῦσαν ἢ ποὺ «διάβαζαν», κι ἐνστάλαξαν στοὺς νεότερους τὰ ἴδια, ἀπὸ μαχητικὸ ἀθεϊσμὸ ὣς πολιτικὲς ἀναφορές. Οὔτε βέβαια ζήτησε ἡ Ἀριστερὰ συγγνώμη γιὰ ὅσα χειροκροτοῦσε -ὅλες οἱ ἱστορικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ἀναφορές της στὶς ἐποχές ἐκεῖνες εἶναι. Ἐπειδὴ κάνει μαζικοδημοκρατικὴ ζωὴ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν διαθέτει ἰδεολογία. Ἐκπτώσεις μπορεῖ νὰ κάνει, ὅμως δὲν τὸ ἔκλεισε τὸ μαγαζί. Ἴσα-ἴσα, ἀκριβῶς ἐπειδὴ κάνει ἐκπτώσεις σὲ κάποια (π.χ. Μνημόνιο), γίνεται πιὸ ἀδιάλλακτη στὰ ἄλλα, τῆς θρησκείας καὶ τοῦ ἀποχριστιανισμοῦ / ἀντιχριστιανισμοῦ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶχε προβλεφθεῖ ἤδη ἀπὸ διάφορους στὶς ἀπαρχὲς τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ: Ἐπειδή -ὑποστήριζαν- ἡ Ἀριστερὰ δὲν θὰ μπορέσει νὰ πραγματώσει ὅλα τὰ ἀριστερὰ καὶ κεϋνσιανὰ ποὺ ἔλεγε, θὰ ἔριχνε ὅλο τὸ βάρος στὸ ἰδεολογικὸ στίγμα, στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ τὸν νοικυραίικο γάμο τους, στὰ διαζύγια, στὸν ἀποχριστιανισμό (παιδεία, ἐκκλησιαστικὴ περιουσία κ.λπ.), στὰ δικαιώματα (σὲ ὅλα ὅσα ἔλεγε κι ἔπραττε ἡ ΕΣΣΔ ὥσπου νὰ σκληρύνει τὴ θέση της ὁ Στάλιν σὲ ζητήματα «ἠθικῆς»), στὴν ἰσλαμοποίηση. Κι ἡ λακανο-φροϋδικὴ Ἀριστερά, τῶν γραμμάτων, ἂν τὴ ζορίσεις θὰ σοῦ βγάλει παρόμοια πράγματα. Ἄλλο ἂν ἔχει μιὰ μύτη νά, κι ἀρνεῖται τὸν σταλινισμὸ λεκτικά. Μέσα της πάντα θὰ ζεῖ (ἕνα δράμα) ὁ ἀποβληθεῖς ἀπὸ τὸν θεολόγο-παπὰ καὶ ὁ κουρεμένος ἀπὸ τὸν χωροφύλακα τοῦ ’70 μαθητής, ἢ ὁ σταλίνας παπποὺς ἐξόριστος κ.λπ., καὶ ἡ μνησικακία πάει σύννεφο σ’ αὐτοὺς τοὺς ἐκλεπτυσμένους ἀνατόμους τῶν ψυχῶν. Κι οἱ νεοναζὶ ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι ναζί, παρομοίως δὲν θὰ πάρω τὶς δηλώσεις τους «στὴν ὀνομαστική τους ἀξία». Ὡς ἐθνικοσοσιαλιστὲς τοὺς λογαριάζω.

Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος δὲν τὸ ἔφτειαξαν οἱ συνεχιστὲς τοῦ Κοραῆ, τὸ παρέλαβαν ἄκαπνοι γιὰ νὰ τὸ σύρουν στὴ Δύση, χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη τέτοια δημιουργία στρατηγικῆς κι ὄχι τακτικῆς συμμαχίας (ἐνῶ οἱ Ἐπαναστάτες πίστευαν στὴ ἀρχαιοελληνικὴ καὶ τὴ βυζαντινὴ καταγωγή, μέσα ἀπὸ κείμενα κ.ἄ.) καὶ νὰ τὸ φέρουν στὴ σημερινὴ κατάσταση. Προηγουμένως, ὑπῆρχε μιὰ συμπαιγνία Δύσης-Ἰσλάμ, ὅπου ἐπέδραμε ὁ ἕνας, διέλυε, κι ἄφηνε πεδίο δράσης γιὰ τὸν ἄλλο κ.ο.κ. Ἐννοῶ μὲ αὐτὰ ὅτι σαφῶς δὲν διαθέτω τὴ χρονομηχανὴ γιὰ νὰ ἀποτρέψω τὸ 1204, καὶ κατανοῶ τὰ στενὰ ὅρια δράσης τοῦ Νεοελληνισμοῦ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχουμε συναίσθηση τοῦ τί ἔγινε καὶ τοῦ πῶς «εἴμαστε Δύση», σὲ ποιὸ βαθμὸ ἠθελημένα καὶ κατὰ πόσο στανικῶς. Δὲν παράγει ἴδιους τύπους ἀνθρώπων καὶ κοινωνιῶν ἡ συναίσθηση αὐτὴ μὲ τὴν ἔλλειψη αὐτῆς τῆς συναίσθησης.

Posted in Αριστερά, Δύση, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

«Ἀπολίτιστες» αὐτοδικίες

Τὰ ἔχω πεῖ καὶ παλιότερα, ἡ ἐπανάληψη ποτὲ δὲν ἔβλαψε κανέναν. Στὴν «ἀπολίτιστη» Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ποὺ δὲν εἶχε βεμπεριανὸ κράτος τὸ ὁποῖο σοῦ προσφέρει ἀστυνομία γιὰ νὰ σὲ προφυλάσσει ἀπὸ τοὺς ληστές, ἐπιτρεπόταν καὶ ὁ φόνος, ἀκόμη, τοῦ ληστῆ. Θεοδοσιανὸς Κώδικας, 9.14.2: «Γιατὶ εἶναι καλύτερα γιὰ κάποιον νὰ ἀντισταθεῖ τὴν δέουσα στιγμὴ παρὰ νὰ τὸν ἐκδικηθοῦν ἀφότου πεθάνει».

Τὰ ἴδια πράγματα λέει καὶ ἡ Ἑξάβιβλος τοῦ θεσσαλονικιοῦ Ἀρμενόπουλου (1345), βιβλίο Στ’, τίτλος Ε΄, Περὶ Κλεπτῶν, Ἀπελατῶν, Τυμβωρύχων καὶ Ἱεροσύλων, 3 καὶ 4:

Τὸν νυκτερινὸν κλέπτην…τὸν ἐν πόλεσιν οὐκ ἔξεστι φονεύειν, εἰ μὴ ἀκόντιον ἐπιφέρεται. Πάντα δὲ τὰ βλάπτοντα ἀκόντια λέγεται. […] Ἐὰν τὸν ἐν νυκτὶ κλέπτοντα φονεύσῃ τις, τότε ἀτιμώρητος μένει, ὅτε μὴ ἠδύνατο δίχα κινδύνου ἰδίου φείσασαθαι αὐτοῦ.

Μάλιστα οἱ διατάξεις αὐτὲς ἀνάγονται στοὺς ρωμαϊκοὺς Κορνηλίους νόμους (De sicariis), τοῦ 1ου π.Χ. αἰώνα.

Στὸ φιλόστοργό μας βεμπεριανὸ κράτος, ποὺ ἔχει καὶ ἀστυνομικὸ τμῆμα ἀντιμετώπισης ρατσιστικῆς βίας, ὅλα αὐτὰ θὰ ἦταν ἄχρηστα, γιατὶ ὁ καλὸς ἀστυνόμος (ὄχι ὁ ἀτσαλάκωτος, φρεσκοσιδερωμένος, ἀλλὰ ὁ ΜΑΤατζῆς) σὲ κάθε γωνία τοῦ δρόμου -λέει τὸ παραμύθι- θὰ ἔπιανε τὸν ληστὴ καὶ ὅλα θὰ ἦταν καλά. Χωρὶς κλωτσιές. Ἔλα ὅμως, ποὺ αὐτὰ εἶναι ὄνειρα θερινῆς νυκτός. Εἰδικὰ μετὰ τὴν Κρίση. Μακάρι νὰ ἴσχυαν! Κι ἐγὼ μαζί σας. Ἔτσι: ἕνα Κράτος ποὺ ἐγγυᾶται τὴν ἀσφάλειά σου, τὸ σπίτι σου, τὴ δουλειά σου, ὅτι τὰ παιδιά σου θὰ γυρίσουν σῶα ἀπὸ τὸ ἀπογευματινὸ φροντιστήριο. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἰσχύσουν ποτέ. Νὰ τὸ ξεχάσετε ὅσοι τὸ διακηρύσσετε. Πενήντα χρόνια κράτησε, καὶ ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται πολλὰ ἦταν.

Μὲ ὅλο τὸ συσσωρευμένο θράσος τοῦ νεοτερικοῦ, διαφωτισμένου Δυτικοῦ, χαρακτηρίζουμε ἀπάνθρωπους καὶ ἀπολίτιστους τοὺς προγενέστερους πολιτισμοὺς καὶ μάλιστα αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται ὁ δυτικὸς πολιτισμός. Ἀπαξιοῦμε νὰ ἐξετάσουμε ἀπροκατάληπτα τὴ δική τους ἐμπειρία. Νομίζουμε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀλλάζει. Ἔχουμε μιὰ ἀνιστορική / ὑπεριστορικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν αὐτοδικία, ποὺ πρέπει νὰ ταιριάζει σὲ κάθε περίσταση καὶ κοινωνία. Παρέχει καὶ μιὰ κάποια εὐχαρίστηση ἡ ἡδονὴ ὅτι πεθαίνοντας ὡς ἔθνος θεωρεῖς τὸν ἑαυτό σου πιὸ πολιτισμένο καὶ σὲ ἀνώτερη ἀξιακὴ κλίμακα. Ὅπως λέει κι ὁ Κονδύλης, ὅταν ἡ τωρινή σου κοσμοθεώρηση σοῦ ἔχει παράσχει μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση, ἐσὺ συμπεραίνεις ὅτι εἶναι προτιμότερο νὰ πεθάνεις γι’ αὐτὴν ἢ ἐξαιτίας της φοβούμενος ὅτι ἂν ἀλλάξεις κοσμοθεώρηση (καί, ἔτσι, ἐπιβιώσεις βιολογικά), τότε ἡ νέα σου ὀπτικὴ δὲν θὰ σοῦ παρέχει τόσο μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση ὅσο ἡ παλιά. Φυσικά, λοιπόν, οἱ Ρωμαῖοι ἦταν βάρβαροι, ἰμπεριαλιστὲς καὶ σεξιστές. Ὅλα εἶναι θέμα γούστου.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, κοινωνία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ἄλλοι πολιτισμοὶ καὶ Δύση

Μὲ άφορμὴ τὰ σχόλια, ἀλλὰ καὶ τὸ κείμενο, ἐδῶ.

Ὑπάρχουν διάφορες ἀντιδράσεις τῶν πολιτισμῶν μπροστὰ στὸ δυτικὸ φαινόμενο. Ὁρισμένοι κατόρθωσαν, περισσότερο ἢ λιγότερο, νὰ υἱοθετήσουν τὴ δυτικὴ τεχνολογία χωρὶς νὰ υἱοθετήσουν τὰ δυτικὰ ἤθη. Ἄλλοι ἀπέτυχαν -λιγότερο ἢ περισσότερο- στὸ ἐγχείρημα αὐτο. Δὲν κάνω λόγο γιὰ κοινοβούλια καὶ Σύνταγμα ὡς στοιχεῖα ἐκδυτικισμοῦ, ἀφοῦ τέτοια ἔχει λ.χ. ἀκόμα καὶ ἡ Κίνα ἢ τὸ Ἰράν, ποὺ δὲν εἶναι δημοκρατικά. Ἄλλο κριτήριο ἦταν ἡ δυνατότητα πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας. Πολιτισμοὶ γεωγραφικὰ ἀπόμακροι (Ἰαπωνία, Κίνα, Ἰνδία) ἔνοιωσαν λιγότερο τὴν δύναμη τῆς δυτικῆς ἐπιβολῆς, ἀκόμη κι ἂν κατακτήθηκαν πλήρως ἢ μερικά, γιὰ λίγο ἢ γιὰ πολύ. Ἀντίθετα, ἄλλοι πολιτισμοὶ κοντινοὶ δὲν κατακτήθηκαν ἁπλῶς, ἀλλὰ διασύρθηκαν, χωρὶς -ἐξαιτίας τῆς ἐγγύτητας- νὰ μποροῦν νὰ ἀντιδράσουν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ ὀρθόδοξος, ἑλληνοσλαβικός, πολιτισμός.

Ἕνα χαρακτηριστικὸ τοῦ διασυρμοῦ αὐτοῦ εἶναι ὅτι εἰσήχθησαν δυτικὲς λύσεις σὲ ἀνύπαρκτα προβλήματα. Σύμφωνα μὲ τὴ δυτικὴ νοοτροπία ὅτι ἡ ἐπιθυμία μιᾶς μειονότητας πρέπει νὰ γίνει δικαίωμα καὶ νόμος. Παραδείγματα, ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσει κάποιος, καὶ ποῦ νὰ τελειώσει. Ἀπὸ τὸν πολιτικὸ γάμο (κακῶς φέρεται ἐδῶ ὡς ἀντιπαράδειγμα ὁ ὀρθόδοξος Παπαδιαμάντης, ἀφοῦ ὅπως ἐπισημάνθηκε, τὸν προτείνει γιὰ συγκεκριμένες περιπτώσεις) ὣς τὴν πάλη τῶν τάξεων, μὲ φανταστικοὺς ἀστοὺς καὶ φανταστικὸ βιομηχανικὸ προλεταριάτο (π.χ. πῶς διασύρθηκε ἡ ἔννοια τοῦ κοινοτισμοῦ τῶν Ἀμπελακίων κ.ἀ., γιὰ νὰ καταλήξει ΠΑΣΟΚικὸς συνδικαλισμός). Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς Ἐκκλησίας ὡς ὅμοιας κοινωνικὰ κ.λπ. (φεουδαρχία) μὲ τὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία. Ἀπίστευτες βαρβαρότητες ἔγιναν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ μένος ποὺ δὲν ὑπῆρξε κἂν στὴ Δύση. Δὲν εἶχαν καλὰ-καλὰ ἀπελευθερωθεῖ οἱ ὀρθόδοξοι βαλκανικοὶ καὶ μικρασιατικοὶ πληθυσμοί, κι ἔπρεπε νὰ μάθουν νὰ λαχταροῦν τὴν Ἐπανάσταση καὶ τὴ σοβιετικοῦ τύπου ὁμοσπονδία μὲ τοὺς Μουσουλμάνους (ἤ, φιλελεύθερα: τὴν εἴσοδο τῆς Τουρκίας στὴν Ε.Ε.), γιὰ τοὺς ὁποίους βεβαίως ἡ πολιτικὴ ἰσότητα «πιστῶν» – «ἀπίστων» παραβιάζει πρωταρχικοὺς νόμους τοῦ Κορανίου.

Κι ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ διαπιστώνει κάποιος ὅτι ἀπὸ τότε ποὺ εἰσήχθησαν οἱ «λύσεις» στὰ «προβλήματα», προκάλεσαν πραγματικὰ προβλήματα. Εἴτε ἡ Δύση ἔμπαινε στὴ μεταμοντέρνα της ἐποχὴ εἴτε ὄχι, στὴν Ἑλλάδα ἢ τὴ Ρωσία ἡ διάλυση τοῦ γάμου διέλυσε τὴν κοινωνία, κατέστρεψε ἐκείνη τὴν πανάρχαια μείξη ἱεροῦ-παγανιστικοῦ ποὺ εἶχαν οἱ θεσμοὶ τῶν χωρῶν αὐτῶν. Ὁ Δυτικὸς  λόγῳ τῆς ἰδιοσυστασίας του ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιδράσει ἔτσι ἢ ἀλλιῶς. Ἔχει 5-6 αἰῶνες ἐκκοσμίκευσης πίσω του, κι ὅλη τὴν προϊστορία του, μὲ τὸν Πάπα ὡς ἀρχηγὸ κράτους μὲ στρατό. Γιὰ τὸν μὴ Δυτικό, εἶναι σὰν νὰ δίνεις γιὰ φαγητὸ μπριζόλα σὲ βρέφος. Παρομοίως, ἕνας Δυτικὸς σὲ ἀνατολίτικο περιβάλλον πρέπει νὰ γίνει διπλωμάτης, γιὰ νὰ μὴν πεθάνει. Λοιπόν, αὐτὴ τὴν ἐπιβολὴ οὔτε οἱ Ὀρθόδοξοι τὴν ζήτησαν οὔτε «ἂς πρόσεχαν» καὶ ἄλλα τέτοια ἐπιχειρήματα τύπου «Μνημόνια μέχρι νὰ σβήσει ὁ ἥλιος»  καὶ «καλὰ νὰ πάθετε γιὰ τὸ 1204, ἐσεῖς τὸ προκαλέσατε».

Ἂν ἡ Ἀριστερὰ ἦταν κάποιο νέο φροῦτο ποὺ δὲν εἶχε πάρει τὴν ἐξουσία, θὰ εἶχε νόημα ἡ ἄποψη ὅτι καθένας θὰ κυττάξει τὰ δικά του, καὶ ἡ Ἀριστερὰ θὰ διορθώσει τὰ δικά της μόνη της. Σὲ μιὰ κοινωνία ὅμως, ὅπου ἡ Ἀριστερὰ φρονεῖ ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ λέει πὼς ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἔχει γυναῖκες κληρικούς, νὰ ἀποδέχεται τὴν ὁμοφυλοφιλία, πὼς τὰ ἐκκλησιαστικὰ δόγματα εἶναι μεσαιωνικοὶ φανατισμοί, καὶ πὼς «οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι καλύτεροι Χριστιανοὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς»· κι ὅλα αὐτὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχει «σφάξει Χριστιανούς» (δὲν θὰ τὸ κρύψουμε γιὰ νὰ «μὴν ἀνοίγουμε μέτωπα» -δὲν τὰ ἀνοίγουμε ἐμεῖς, ἄλλωστε). Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, δὲν γίνεται νὰ λέμε ὅτι ἂς κάνουμε τὴν αὐτοκριτική μας κι ἂς  ἀφήσουμε τὴν Ἀριστερὰ ἢ ὁποιονδήποτε ἄλλον νὰ κάνει μόνος του τὴν αὐτοκριτική του. Ὅλοι ἔχουν μπλεχτεῖ μὲ ὅλους -μὲ εὐθύνη τῆς Ἀριστερᾶς. Ὁ Χριστιανισμὸς γιὰ μερικοὺς εἶναι πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν «γεωπολιτικὴ ἰσορροπία» (πού, φυσικά, κι αὐτὴ εἶναι πολύτιμη). Γιὰ κάποιους δὲν εἶναι -κι ἐδῶ, δὲν ὑπάρχει τρίτη ἐναλλακτική, δυστυχῶς. Ξέρουμε τὸν πολὺ θετικὸ ρόλο τῆς ΕΣΣΔ στὴν ἀντιμετώπιση τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας καὶ ὡς μπαμπούλα ὑπὲρ τοῦ δυτικοῦ μεταπολεμικοῦ κράτους πρόνοιας -ἀλλὰ ὣς ἐδῶ. Ἡ καταγγελία δὲ τοῦ «ὑλισμοῦ» τῆς Ἀριστερᾶς πολιτικὰ ἐντέλει δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀπάντηση στὴν δική της ἐπίθεση γιὰ τὴν ἀνυπαρξία «μεταφυσικῶν ἀποδείξεων»: Ἡ Ἀριστερά (καὶ ἄλλοι -δὲν εἶναι τῆς ὥρας ὅμως) θεωροῦσε καὶ θεωρεῖ ὅτι δικαιοῦται ἀπὸ τὴν σκέτη ὕλη νὰ ἐξάγει ταχυδακτυλουργικὰ συγκεκριμένες ἠθικὲς ἀξίες καὶ ποιότητες (ἀνθρωπιὰ κ.λπ.) μὲ ἀξιώσεις, μάλιστα, ἀντικειμενικῆς ἰσχύος καὶ παγκόσμιας ἀποδοχῆς, χωρὶς νὰ τῆς καταλογίζεται κανένας μηδενισμός, καμμία σχετικιστικὴ ἀποσάθρωση γιὰ ὕπαρξη κοινωνίας ἐξ ὑπαρχῆς, κανένα ἐκ γενετῆς πρόβλημα στὴν ὀπτικὴ τοῦ κόσμου. Κι ὅλα μέλι-γάλα. Λυπᾶμαι, ἀλλὰ στὸ γήπεδο τοῦ ἀντίπαλου δὲν παίζω, τουλάχιστον ξεβράκωτος.

 

Posted in Αριστερά, Δύση, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

The Ancient Explorers

From early times Greeks were acquainted with, or at the least aware of, their neighbours to the east and north east. Voyages to these regions— presumably for trading—are reflected in the legend of the Argonauts, in the exploits attributed to Aristeas of Proconnesus, and in the mythical wanderings of Io recounted in Aeschylus, Prometheus Bound. Her route takes in Scythians, Chalybes and Amazons to the north; next the Caucasus, Cimmerii and the Bosporus; then Asia, haunt of the fabulous Graeae, the mute hounds of Zeus, and the one-eyed Arimaspians. Thereafter she turns south to the Aethiopes and the R.Nile. In the fifth century Herodotus made extensive researches on Egypt, Scythia, the Persian empire, and India, some of them by personal observation. His only Greek predecessor was Scylax of Caryanda, who in a voyage of coastal exploration undertaken c. 510 for the Great King Darius set off from near Attock on the R.Indus and sailed as far as Arsinoe. Before Scylax, two Carthaginians, Himilco (c. 525) and Hanno (c. 500), had sailed respectively to right and left out of the Pillars of Hercules (Straits of Gibraltar). Himilco reached Brittany, but probably did not go as far as Britain. From the account in Polybius it would seem that Hanno reached Sierra Leone, or possibly even Cameroon. This is further than any other traveller before the Middle Ages, unless the report in Herodotus be accepted of a circumnavigation of Africa by a Persian named Sataspes during the reign of Xerxes (486–65). It is appropriate to mention here the March of the Ten Thousand led by Cyrus the Younger, which forms the subject of Xenophon’s Anabasis (see p. 58). His march seems to have been emulated in part by Alexander the Great, who crossed the Hellespont in 334 to begin his remarkable campaign of conquest of the Persian empire (see pp. 64–5). Alexander’s expedition included a geographer and other scientific staff, and aimed to record scientific information as well as to make conquests. In 329 he passed the ‘Caspian Gates’ and entered hitherto unexplored territory. He was in central Asia and northern India until 326. His admiral Nearchus was despatched down the R. Indus to seek a sea route back to Persia, while Alexander led his army through the burning Gedrosian desert of south Iran, finally reaching Susa in 324. The British Isles were visited c. 310 by Pytheas, a captain from Massilia, who sailed north out of the Pillars of Hercules. Though he is mentioned by Dicaearchus and Strabo, most of our information comes from Diodorus and Pliny. Besides apparently circumnavigating Britain he sailed into the North Sea, reporting a condition where sea and air merge in a kind of jelly (a thick fog plus floating ice?). His tantalising island, Ultima Thule, has been variously identified as Iceland or part of the Norwegian coast. In the late first century BC Eudoxus of Cyzicus made two voyages to India, on the second of which he was blown down the African coastline. According to Strabo, this experience prompted him to try the circumnavigation the other way. Here he was driven aground by the north east trade wind and turned back; but after reaching the Canary Islands the expedition was lost, from causes unknown. Several ancient explorers penetrated the Sahara desert. Herodotus records one journey through it by five men of the Berber tribe of the Nasamones. But this lead was hardly followed until Roman times. Then, in 19 BC, Cornelius Balbus, proconsul of Africa, explored south into the desert. In the late first century AD another proconsul, Septimius Flaccus, made a three-month march inland, while Julius Maternus at some unknown date extended the route to the Sudan. In AD 42 Suetonius Paulinus crossed the Atlas. But in general Romans were not prompted by such scientific curiosity as Greeks.

Richard J.A.Talbert, Atlas of Classical History, σ. 55.

εξερευνητές

trans-saharan_roman_expeditions-explorations

Posted in Αρχαιότητα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Τὸ θύμα σὲ Εὐαγγέλιο καὶ Ἀριστερά

Οἱ ὑπογραμμίσεις μὲ ἔντονο δικές μου:

To Ευαγγελιο θα μπορούσε να ήταν και σενάριο σπονδυλωτης ταινίας που δεν θα ειχε καμια σχεση με τις σχετικές θρησκευτικές χολιγουντιανές υπερπαραγωγές. Καποια απόπειρα είχε κάνει ο Καζαντζακης.

Αυτο που με συγκινεί και με εξιτάρει είναι είναι οι ρολοι των ηρώων – αντιηρώων και οι συνεχείς ανατροπές: Ο καλος Σαμαρείτης, η πόρνη προμητωρ του Χριστού, ο προδοτης μαθητης, ο μετανιωμένος φοροεισπρακτορας, η γυναίκα του κυβερνητη εναντια στον όχλο. Σε βοηθά να δεις και να κρινεις ή (ακόμα καλυτερα) να μην κρινεις τον κοσμο ούτε με το φαίνεσθαι, ουτε βαση καποιας ιδιότητας, ούτε για τον παρελθοντα χρόνο ούτε συμφωνα με τον τρέχοντα.

Μεχρις εδω καλά, μέχρι που εμφανίστηκε η υλιστική χιλιαστική (ως εβραιογενής εξ αλλου, που αναδειχθηκε στην καπιταλιστική πουριτανικη προτεσταντικη Δυση) αίρεση της «Αριστεράς». Η οποία διαχωριζει τους ανθρωπους αυστηρά με βαση την τρεχουσα ιδιότητα τους. Αν ήταν ταινία θα ήταν μια σκηνη 5 λεπτων. Στην κοσμοθεωρία της Αριστεράς υπάρχουν οι καλοι και οι κακοί. Και μαλιστα αυτοι ταξινομούνται με βαση την τσέπη. Ουτε καν την εξουσία -γιατι την κατεχουν οι ίδιοι.

Το δε συγχρονο αριστερό υβρίδιο που δεν εχει καν τους ορχεις να τα βαλει με την εξουσία, αλλα τουναντιον συντηρείται από αυτήν, εξαντλεί την δραση του και την επιθετικότητα του στην δημιουργία αγγέλους αντιήρωες και κακους δαίμονες για να αισθανθει και η ίδια ότι εχει εναν λογο υπαρξης και να στρατολογήσει αντιδραστικούς μαθητές λυκείου «που τα ξερουν όλα». Μονο που κατά την ελαττωματική, λίαν συντηρητική της προσεγγιση ένας πλουσιος, ένας νοικοκύρης, ένας αστός, ένας χουλιγκαν, ενας χρυσαυγίτης κλπ δεν μπορει να ειναι ποτε θυματα ενός παρακμιακού συστηματος που ταχα μου δηθεν μου αμφισβητούν.

Τουναντιον ενας gay σκηνοθετης ειναι οπωσδηποτε καλός -κι ας εχει σπρωξει στην ανεγία 5-6 ηθοποιούς που αρνηθηκαν να περασουν από το κρεβατι του, ένας μεταναστης αποκλειεται να ειναι ενας αθλιος και απατεών κυνηγός του american dream, μια αντιφασιστρια στελεχος κομματος αποκλειεται να τσεπώνει κονδυλια από ξενα πανεπιστημια, ένας φτωχοδιάβολος απολείεται να μην εχει σαν στοχο ζωης να γινει μεγαλοδιάβολος, ενας αγωνιστης αποκλειεται να τα παιρνει χοντρα από το κεφαλαιο σε χρημα ή σε είδος.

Εκεί που θελω να καταληξω ειναι αυτό που εχω τολμήσει να ισχυριστω εδω και χρόνια -σε καμια περιπτωση πάντως υπο το πρισμα της αντικομμουνιστικης υστερίας των φιλελέδων και των δεξιών. Αν και θεωρω ότι ο μεσαίος χωρος των πρώτων ειναι ο εμετός της Αποκάλυψης «Ξέρω καλά τα έργα σου: δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός! Επειδή όμως δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός αλλά χλιαρός, γι’ αυτό θα σε ξεράσω από το στόμα μου». Οτι δηλαδη δηλαδή η παρακμή της Αριστεράς δεν ειναι ακριβως παρακμή αλλά ενδογενής αδυναμία και φυσική εξέλιξη. Και ακόμα, ότι για την καθολική παρακμή και πάλι η Αριστερά εχει την ευθύνη. Μπορεί οι δραστες και οι αυτουργοί να ανηκουν σε άλλον χώρο. Αλλά ενα Στωμεν καλώς ΔΕΝ το είπε. Και δεν το είπε γιατι ειναι αφ ενός ιδεοληπτική και αφ ετερου απίστευτα βολεμένη και επιρρεπής στην ύλη ως 100% χοική, όπως και η βασιλεια του Ιεχωβά επί της Γης, που κανει τα πιλάφια των μουσουλμάνων στον παραδεισο να φαινονται υψηλά νοήματα.

 

Πηγή

Ἔτσι, ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό της ἡ Ἀριστερὰ ὡς ὑπερασπιστῆ τῶν θυμάτων (γενικά), τὴν ὁποία προπαγανδίζει (καὶ τὴν ὁποία ἂν ἀρνεῖσαι, εἶσαι ἐχθρὸς τῶν θυμάτων, ἄρα ἐν τέλει φασίστας -συνεχίζει ἡ προπαγάνδα), εἶναι ἀποσπασματική. Τὰ θύματα χαρακτηρίζονται ὡς τέτοια ἀποκλειστικῶς βάσει τοῦ πορτοφολιοῦ τους. Ἄλλα κριτήρια δὲν ἀναγνωρίζει ἡ Ἀριστερά, γιατὶ ὑπάρχει ἡ ὑλικὴ βάση καὶ τὸ ἐποικοδόμημα. Πρόσφατες ἀνακαλύψεις τῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως οἱ φυλετικὲς καὶ φυλλετικὲς «διακρίσεις», ἐξετάζονται μὲ τὸ κριτήριο τοῦ μίσους (ποὺ ἔχει ἕνας μαθητὴς λυκείου) κι ὄχι τῆς ἀγάπης. Τοῦ ὁπαδισμοῦ, τῆς πρόκλησης γιὰ τὴν πρόκληση, τῆς ἀντιδημοκρατικότητας.

Πρβλ. καὶ τὸν Ζιράρ, ποὺ ἂν καὶ χριστιανός, κάνει τὴ διάκριση μεταξὺ τοῦ διονυσιακοῦ / νιτσεϊκοῦ ὄχλου – κοπαδισμοῦ, καὶ τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀρνεῖται νὰ καταδικάσει ἐκεῖνον ποὺ ὁ ὄχλος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ καταδικάσει. Βεβαίως, ὁ Χριστὸς καταδικάζει, ὄχι π.χ. τὴν μοιχαλίδα ἀλλὰ ἄλλους (π.χ. Γραμματεῖς). Δὲν ὑπάρχει ἄρνηση τῆς καταδίκης. Δὲν ὑπάρχει ἡ ἰδέα ὅτι ἕνας κατηγορούμενος εἶναι ἀθῶος μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι κατηγορούμενος ἀπὸ τὸν ὄχλο. Ὁ Χριστὸς δὲν λέει στοὺς κατηγόρους της ὅτι ἡ μοιχαλίδα εἶναι ἀθώα· καθόλου. Ἀρνεῖται νὰ τὴν τιμωρήσει ὅμως. Δὲν εἶναι τὸ ἴδιο.

Θὰ πρόσθετα ὅτι ἡ Ἀριστερὰ συνιστᾶ διαστροφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ σὲ δυὸ ἄλλα ζητήματα: Τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τὸ ζήτημα τῶν φτωχῶν. Ὁ Χριστὸς δὲν τιμώρησε, ἀλλὰ δὲν εἶπε, πάλι στὴ μοιχαλίδα, «κάνε ὅ,τι γουστάρεις, κοπελιά, anything goes, keep on rocking in a free world». Αὐτὸ τὸ διακηρύσσουν μόνο οἱ Ἀριστεροχριστιανοί, εἰδικὰ οἱ νέοι καὶ σεξουαλικὰ δραστήριοι, ποὺ θέλουν νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ τοὺς ἀριστεροὺς φίλους τους (καὶ εἰδικά, νέους). Οὔτε ὁ Χριστὸς ἔκανε τὴ διάκριση καλοὶ φτωχοί – κακοὶ πλούσιοι. Μπορεῖ οἱ πλούσιοι νὰ πᾶν στὴν πλειονότητά τους στὴν Κόλαση, αὐτὸ ὅμως δὲν ἐξασφαλίζει τὴ σωτηρία τῶν φτωχῶν, κι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε πρόβλημα μὲ μετανοημένους πλούσιους. Ἀντίθετα, στὴν Ἀριστερά, τοὺς Ἀναρχικούς, ὅλους τους γενικά,  ὑπάρχει αὐτὴ ἡ παρεξήγηση, ἡ πρόχειρη ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου.

Θὰ πρόσθετα ἐπίσης ὅτι γιὰ τὴν Ἀριστερὰ ἀποκλείεται ἡ δημόσια ἀνάδειξη τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ἰδιότητας ὡς καλῆς νὰ συνιστᾶ τμῆμα μιᾶς παρακμιακῆς κατάστασης καὶ συστήματος.

Ὡστόσο, εἶναι λανθασμένη ἡ ἀναγωγὴ στὸν «ἑβραϊσμό» τῶν κακῶν τῆς Ἀριστερᾶς. Καὶ τὸ Εὐαγγέλιο στὸν «ἑβραϊσμό» ἀνάγεται. Μόνο ἂν κατανοήσουμε ὅτι μέσα σὲ ἕναν πολιτισμὸ ἢ κι ἕνα, μόνο, ἔθνος (καὶ τὸ ἑλληνικό, φυσικά), ὑπάρχουν λογιῶ-λογιῶ παραδόσεις, θὰ καταλάβουμε ὅτι στὸν «ἑβραϊσμὸ» ὑπάρχει καὶ ἡ παράδοση τῶν Προφητῶν καὶ τῆς Π. Διαθήκης, τὴν ὁποία συνεχίζει ἡ Κ. Διαθήκη -καὶ ἐπιλέγουμε-, ἀλλὰ καὶ ἡ ὑλιστικὴ παράδοση τῆς Ἀριστερᾶς. Ὅταν κάτι παράγει καὶ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ἀριστερά, καλύτερα νὰ μὴν γενικεύουμε μὲ ἀναγωγὲς στὸν «ἑβραϊσμό», κι ἂς προχωρᾶμε σὲ βαθύτερη ἀνάλυση.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Ἰσλὰμ καὶ Δύση -κατὰ τοὺς Τούρκους

Πηγή

Όμως εδώ ο Τούρκος συγγραφέας, σχεδόν προβλέψιμα θα έλεγε κάποιος, θέλει να αποδομήσει την μοναδικότητα του ελληνικού πολιτισμού, υιοθετώντας την λογική της «Μαύρης Αθηνάς», πως δηλαδή οι Έλληνες δεν ήσαν και τόσο ιδιαίτεροι ιστορικά, αλλά συνέλεξαν τα επιτεύγματα και τα πολιτιστικά στοιχεία από τους γύρω λαούς όπως τους Αιγυπτίους. 

Μετά τον έναν πυλώνα της «δυτικότητος», την Αθήνα, ο Καλίν στρέφεται στην Ιερουσαλήμ.  Η νομιμοποίηση του χριστιανισμού από τον Μέγα Κωνσταντίνο και η συνακόλουθη καθιέρωση του ως επίσημη, κατεστημένη θρησκεία υπήρξε, υποστηρίζει ο συγγραφέας, αιτία αλλοίωσης του πρωταρχικού πνεύματος της νέας πίστεως.  Η τριαδική φύση της θεότητος δεν ήταν, λέγει, στη διδασκαλία του Χριστού και αποτελεί ύστερη προσθήκη ανάλογη με το παπικό αλάθητο.  Στην προσπάθεια του χριστιανισμού να «παραμείνει μία θρησκεία με εξουσία και δύναμη, πλήρωσε το ανάλογο τίμημα, να επανεφεύρει τη θεολογία του και να απομακρυνθεί από την αληθινή του ταυτότητα».  Η ιδέα πως ο πρώιμος χριστιανισμός διεφθάρη (είτε από τον Παύλο, είτε από τον Κωνσταντίνο)αποτελεί πάγια θέση των μουσουλμάνων, για τους οποίους ο Ιησούς ήταν ένας απλός προφήτης, δεν παύει όμως να είναι διασκεδαστικό ένας σουνίτης ισλαμιστής να ορίζει ποια είναι η… αληθινή ταυτότητα του χριστιανισμού.  Απλά θα υπενθυμισθεί ότι η ιδέα της τριαδικότητος υφίσταται στην Καινή Διαθήκη και προϋπάρχει σε ορισμένους κλάδους του Ιουδαϊσμού: οι οικουμενικές σύνοδοι τυποποίησαν και οριστικοποίησαν θεολογίες πολύ παλαιότερες και συνυφασμένες με τον Χριστιανισμό από πολύ νωρίς.

 

Πάντα τὸ πρόβλημα μὲ τοὺς Μουσουλμάνους εἶναι ὅτι προερχόμενοι ἀπὸ μιὰ ὑπανάπτυκτη περιοχὴ ἐκτὸς τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας εἶναι ἀπληροφόρητοι (ἂς τὸ πῶ ἔτσι) γιὰ ὅλες τὶς διεργασίες τοῦ Ἀρχαίου Κόσμου, ἀπὸ τὸν Ὅμηρο ὣς τὸν 4ο αἰώνα. Πράγματι, ὅσο «Βούδδα» κι ἂν μελετήσω ἀπὸ τὰ 14 μου, δὲν παύω νὰ εἶμαι ἕνας ἄσχετος μὲ ἕνα τέτοιο κοσμοσύστημα, ἀφοῦ μεγάλωσα κάπου ὅπου δὲν εἶναι ὁ «Βουδδισμὸς» ἡ κρατούσα ἄγραφη καὶ γραφτὴ παράδοση. Μόνο γιὰ τὸν Ἀρειανισμὸ τὰ κατέχουν, ἀφοῦ κατ’ οὐσίαν τὸν ἀσπάζονται, μαζὶ μὲ τὸν Δοκητισμὸ καὶ ἄλλες αἱρέσεις. Καὶ πάλι, δὲν ἀσχολήθηκαν μὲ τὶς σχετικὲς ἀπαντήσεις τῶν Ὀρθόδοξων, ἀφοῦ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη βρίσκονταν σὲ πολὺ χαμηλὸ πολιτισμικὸ ἐπίπεδο καὶ δὲν διάβαζαν. Κι ὅμως, οἱ παρείσακτοι ἔχουν ἄποψη γιὰ τὰ πάντα: Γιὰ τοὺς Ἀρχαίους Ἕλληνες (ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀντέγραψαν ἕνα μόνο κομμάτι τῆς γραμματείας, καὶ νομίζουν ὅτι κατάφεραν κάτι πολὺ σπουδαῖο), γιὰ τὸ Χριστιανισμό. Ἡ κατηγορία ἐναντίον τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου μοιάζει πολὺ μὲ τὶς προτεσταντικὲς κατηγορίες γιὰ διαφθορὰ τῆς Ἐκκλησίας, πράγμα ποὺ δὲν μὲ ἐκπλήσσει, ἀφοῦ ὅπως ἔχω παρατηρήσει παλιότερα, οἱ σύγχρονοι Μουσουλμάνοι παίρνουν ἕτοιμη καὶ καλοδουλεμένη τὴν νεότερη δυτικὴ ἀντιχριστιανικὴ πολεμική, καὶ τὴν χρησιμοποιοῦν στὴν κριτική τους πρὸς τὸν Χριστιανισμό. Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτή, ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι πνευματικὰ παρείσακτοι.

 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ισλάμ, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Or. 7021 (987 μ.Χ.)

Ἴσως τὸ ἀρχαιότερο κοπτικὸ εἰκονογραφημένο χειρόγραφο

budge_coptic0685

Posted in Αίγυπτος | Tagged , | Σχολιάστε

Παράγουν περισσότερο κὶτς ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ καταναλώσουμε

Αὐτοί, λέω ὑμῖν, Γραμματεῖς τῆς Ἀνθρωπιᾶς (καὶ Φαρισαῖοι), ποὺ καὶ νοικοκυραῖοι θέλουν νὰ καταστοῦν, μὲ γάμο στὸ ἔγγραφο τοῦ ὁποίου τίθεται ἡ Μεγάλη Σφραγίδα τοῦ Κράτους, ἀλλὰ καὶ νὰ βρίζουν τοὺς κλωτσοποδοπατοῦντες νοικοκυραίους. Ἴσως ἔχουν τὴν φαντασίωση ὅτι οἱ ἴδιοι θὰ εἶναι καλύτεροι νοικοκυραῖοι. Ἐναλλακτικοί.

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, ανθρώπινα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

αὐτομαστιγωτικὰ μαχαίρια

Ὅσο κι ἂν ἄνθρωπος ἦταν γνωστὸς στοὺς ΛΟΑΤΚΙ κύκλους, αὐτοὶ δὲν ἔκαναν τίποτε γιὰ νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν ἐξάρτησή του ἢ τὴν οἰκονομική του ἔνδεια -ἤ, κι ἂν ἔκαναν, δὲν κατάφεραν κάτι.

Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀρθρογραφοῦσε σὲ γνωστὰ ἔντυπα καὶ συνεπῶς τὸ πρόβλημά του νὰ ἦταν γνωστὸ καὶ σ’ αὐτούς, ἀλλὰ κι αὐτοί -τῆς ἐκδοτικῆς Ἀριστερᾶς- δὲν ἔπραξαν τίποτε γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν ἤ, ἂν ἔπραξαν, αὐτὸ δὲν ἀπέφερε κανένα ἀποτέλεσμα.

Γι’ αὐτό, λοιπόν, συμπεραίνουν κάποιοι, φταῖνε οἱ πολλοί, ἡ «κοινωνία», οἱ «μικροαστοὶ» καὶ οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ δὲν τὸ κατάλαβαν. Ποὺ δὲν τοῦ ἔδωσαν ἕνα περισσευούμενο σπίτι τους ἠ τὰ κοσμήματά τους, γιὰ νὰ τὸ πουλήσει καὶ νὰ πληρώνει τίμια τὴ δόση του. Καὶ δὲν φταίει, μὲ τίποτε, ἡ Ἀριστερά, ποὺ τὸν ἤξερε καλά, ἀλλὰ κανακεύει καὶ ἀναπαράγει τὶς ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων θεωρώντας τες ἱερὰ δικαιώματα.

Τὰ καταγγελτικὰ γιὰ τὴν ἄτιμη κοινωνία ταιριάζουν μὲ τὴν ἐποχή μας, ὅπου ὁ θύτης χαρακτηρίζεται θύμα καὶ τὸ θύμα θύτης, σὲ μία ἰδιότυπη ἐπαναξιολόγηση τῶν ἀξιῶν. Ὅπου ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν πολλὴ λύπησή του πλάνταξε, ποὺ ἔλεγε ὁ Νίτσε. Τὰ ξέρω πολὺ καλὰ τὰ κείμενα τοῦ Χριστιανισμοῦ (Συμεὼν Νέος Θεολόγος, μοναχοὶ τῆς ἐρήμου κ.λπ.) γιὰ τὴ φτώχεια, τὴν στάση τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ληστὲς τοῦ κελιοῦ τους κ.λπ. Μόνο ποὺ αὐτὰ λέγονταν σὲ ἕνα περιβάλλον ὅπου ὅλοι ἀσπάζονταν τὸν Χριστιανισμό, ὅπου ἡ κοινωνικὴ πρόνοια ἀσκεῖτο ἀπὸ μοναστήρια, ἐκκλησίες καὶ τὴν περιστασιακὴ πρόνοια τοῦ αὐτοκράτορα. Ὅπου ὁμοφυλοφιλία καὶ ναρκωτικὰ δὲν ἦταν ἀνεκτά: Δὲν εἶναι ὅλα ἄνευ ὅρων, ἀγαπησιάρικα. Κι ὁ Χριστὸς συγχώρεσε τὴν μοιχαλίδα καὶ τῆς ἔσωσε τὴ ζωή, ἀλλὰ τῆς εἶπε νὰ μὴν ἁμαρτήσει ξανά. Οἱ νεοτερικοὶ ἔχουν τὸ κράτος πρόνοιας, καὶ θεωροῦν δικαίωμα ἕνα σωρὸ ἀπὸ πράγματα ἀδιανόητα. Σάμπως πῆγε ποτὲ σὲ μιὰ ἐκκλησία νὰ ζητήσει βοήθεια ὁ ἄνθρωπος αὐτός; Ἀφοῦ δὲν θέλουν τὸν Χριστιανισμό, ἂς τὰ βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ἔξω ἀπὸ αὐτόν, μόνο ὁ νόμος τοῦ ἰσχυροῦ ἰσχύει.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἡ Ἀριστερὰ καὶ τὸ μαχαίρι

Ἡ Ἀριστερὰ ἔχει χάσει πρὸ πολλοῦ τὸ ἠθικὸ καὶ πολιτικὸ δικαίωμα νὰ ὁρίζει τί εἶναι φασιστικὸ καὶ τί πολιτισμένο. Ὅταν ὑψώνει τὸ δάχτυλο καὶ καταγγέλει τὴν ἀπανθρωπιά, τὸ δάχτυλό της εἶναι κατακόκκινο, βουτηγμένο στὸ αἷμα ἄλλων.

Ἡ Ἀριστερὰ ἔχει κάνει λαϊκὰ δικαστήρια καὶ ἔχει ἐξευτελίσει κάθε ἔννοια δικαιοσύνης καὶ ἀμεροληψίας.

Ἡ Ἀριστερὰ ἔχει λυντσάρει ἀνθρώπους μὲ νομότυπα αὐθαίρετες διαδικασίες, ἀπὸ Κούβα καὶ Ἱσπανία ὣς Κίνα κι ἀπὸ ΕΣΣΔ καὶ Ἀν. Γερμανία ὣς Ἀλβανία. Δὲν ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ διακρίνει μεταξὺ τοῦ λυντσαρίσματος γιὰ χόμπυ, ποὺ διαπράττει ὁ ὄχλος, ἐξαιτίας τοῦ χρώματος ἢ τῆς φυλῆς, καὶ τοῦ ξύλου ποὺ πέφτει πάνω στὴν ὄξυνση τῆς ἀπειλῆς ἡ ὁποία μόλις πέρασε.

Ἡ Ἀριστερὰ ἔχει διώξει ὁμοφυλόφιλους στὴν Κούβα καὶ ἀλλοῦ.

Ἡ Ἀριστερὰ δὲν ἔκανε καμμία πορεία γιὰ τὸν δολοφονημένο νέο στοῦ Φιλοπάππου, καμμία πορεία γιὰ τὴν μικρούλα ποὺ ἔσπρωξε ἀπὸ τὰ βράχια ὁ Πακιστανός, καμμία πορεία γιὰ τὴν ἔγκυο στὴ Μαρφίν, καὶ καμμία πορεία γιὰ δεκάδες κι ἑκατοντάδες παρόμοιες περιπτώσεις.

Ἡ Ἀριστερὰ παίρνει τὸ μέρος ὅλων ὅσοι εἶναι ἐναντίον τῶν κανονικῶν ἀνθρώπων. Ἐναντίον τῆς πλειονότητας τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐστέτ, πλούσιοι καὶ μή, φλῶροι καὶ μή, ποὺ ἔχουν ἀναπτύξει, γιὰ ἐπαγγελματικοὺς καὶ ἄλλους λόγους, ἀπόσταση ἀσφαλείας ἀπὸ κάθε εἴδους ἀνθρώπους ποὺ ἀπειλοῦν μὲ μαχαίρια καὶ μπουνιές. Ἁπλούστατα, δὲν καταλαβαίνει κανέναν παρὰ μόνον τὸν ἑαυτούλη της, καὶ φαντάζεται ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι σὰν τὸν περίγυρό της.

Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι ἕνας νεοναζί, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι στὸ ἀριστερὸ χέρι της κρατᾶ ἕνα βιβλίο: Στὸ δεξὶ κρατᾶ κι αὐτὴ μαχαίρι, ὅμως.

Posted in Αριστερά, κοινωνία | Tagged , , , | 4 Σχόλια

Ἡ διακήρυξη γιὰ Τζιχὰντ ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1914

M. Aksakal, The Ottoman Proclamation of Jihad, στό: E.-J. Zürcher (ἐκδ.), Jihad and Islam in World War I, Leiden 2016, 53 – 69:

The concept of Jihad occupied a quotidian place in the Ottoman cultural register, and its motley everyday presence as well as the state’s repeated use of Jihad-as-holy-war throughout the long nineteenth century make it odd that the best-known Ottoman Jihad declaration – that of November 1914 – has been largely understood as a “jihad made in Germany.” Jihad was a prominent cultural concept, and usages of the term “Jihad” spilled into a wide variety of meanings. […]

The Jihad proclamation was first deliberated upon, then prepared in the form of five legal opinions or fetvas ( fatwā), endorsed by 29 religious authorities, blessed formally by the sultan, received by the members of the Ottoman chamber of deputies, presented in a closed ceremony to political, military and religious dignitaries on 11 November, and then, with great fanfare on 14 November, a Saturday, read out publicly by the Custodian of the Fetva (Fetva Emini), Ali Haydar Efendi, to a large crowd assembled outside the Mosque of Mehmed the Conqueror in the Fatih neighbourhood of Istanbul, not far from the Haliç, the fabled Golden Horn. […]

During the period from 1768 to 1922, the state issued official Jihad declarations on at least six occasions. In 1773, the state declared Jihad during the war against Russia that led to Russia’s annexation of the northern Black Sea region. And again in 1809 it did so against its own Serbian population, accompanied by eight banners to be “unfurled for jihad.” In 1829 the state declared Jihad against Russia for supporting the Greek revolt: “[b]ecause the Russians have incited the Greek Orthodox to wage war [against us] in pursuit of independence and because this war has thus been caused by hostility towards the Islamic faith and therefore is a religious struggle, jihad has become an obligation for all those between the ages of twelve and seventy of the people of Islam.” It did so again in the one-month-long Greek-Ottoman war of 1897, a rare victory during this long stretch of Ottoman defeats. In 1914 the declaration was aimed collectively against the Entente powers, Britain, France and Russia, and their allies. And in 1919, religious leaders in Mustafa Kemal’s resistance movement – hence technically not the Ottoman state – declared Jihad against Greece, to mobilize support for Mustafa Kemal against both the Greek armies in May 1919 and against the British-controlled government in Istanbul.

 

Παρακάτω, ἡ ἀγγλικὴ μετάφραση τοῦ ὀθωμανικοῦ κρατικοῦ καλέσματος σὲ τζιχὰντ τὸ 1914. Ἡ ἀγγλικὴ μετάφραση ἔγινε ἀπὸ τὸ American Agency and Consulate, Κάιρο, Αἴγυπτος, U.S. State Department document 867.4016/57, 10 Μαρτίου 1915:

A UNIVERSAL PROCALAMIATON TO ALL THE PEOPLE OF ISLAM

Published by the National Society of Defense The Seat of the Caliphate 1333 (1915 AD) Printed in the Muta’at al Hairayet.

Συνέχεια

Posted in Ισλάμ, Τούρκοι | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἐδώδιμα ἀποικιακά: Οἱ Δυτικοὶ καὶ τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα ποὺ ἀγοράζουν διὰ τοῦ Ὑπερταμείου

Παρατηρῶ τὶς ἀντιρρήσεις ὁρισμένων σχετικὰ μὲ τὴν «πώληση» στὸ Ὑπερταμεῖο διάφορων ἀκινήτων τοῦ Δημοσίου, ἀρχαιολογικῶν χώρων, ἀρχαίων καὶ νεότερων μνημείων κ.λπ.

Ἡ ἀντίρρησή τους δὲν ἀφορᾶ τὶς ἀποφάσεις τῆς κυβέρνησης. Ἀφορᾶ τὶς ἀρνητικὲς ἀντιδράσεις τῶν ὑπολοίπων, ἡμῶν, ποὺ ἐκφράζουν θυμὸ κ.λπ. γιὰ τὴν πώληση γιὰ 99 χρόνια. Ἡ ἀντίρρηση λοιπόν, συνεπάγεται ὅτι δὲν ἔχουν πρόβλημα μὲ τὴν «πώληση γιὰ 99 χρόνια». Καὶ ἐκφράζεται μὲ ἐπιχειρήματα τοῦ τύπου «οἱ Ξένοι ἀνακάλυψαν / ἀνέσκαψαν τὴν κλασσικὴ Ἑλλάδα», ἄρα ἔχουν καὶ τὸ δικαίωμα νὰ τὴν ἀγοράσουν διὰ τῶν Μνημονίων. Ἡ τοῦ τύπου «Ἡ Ἀκρόπολη ὅπως εἶναι τώρα, εἶναι δυτικὸ κατασκεύασμα, μὲ τὴν καταστροφὴ τῶν μετακλασσικῶν κι ὀθωμανικῶν κτισμάτων της». Ἢ τοῦ τύπου «Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ μόνη ἀποικία στὸν κόσμο ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι δημιούργησε τοὺς ἀποικιοκράτες της».

Οἱ ἀντιρρήσεις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα αὐτὰ ὑποτίθεται ἐκφράζουν μιὰ «ἀνατολικὴ» ἢ «χριστιανικὴ (ἀντι-νεοειδωλολατρική)» ἢ «ἀντι-ὀριενταλιστικὴ» ὀπτική. Ὡστόσο, βασίζονται στὴν ἄγνοια τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ ἡ ἀρχαιομάθεια ἢ ὁ θαυμασμὸς γιὰ τὴν ἀρχαιομάθεια ἦταν συσταστικὰ στοιχεῖα τοῦ μετακλασσικοῦ καὶ εἰδικὰ τοῦ χριστιανικοῦ «βυζαντινοῦ» πολιτισμοῦ. Ὅπως καὶ ὅτι ἡ βυζαντινὴ τέχνη ἔχει ἑλληνικὲς ρίζες. Δὲν χρειάζεται ἐδῶ νὰ παραθέσω καταλόγους μὲ βυζαντινὰ Πανεπιστήμια καὶ ἀρχαιομαθεῖς βυζαντινοὺς λογίους.

Ἔχουμε ἔτσι τὸ παράδοξο, ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἀντιστέκονται στὸν «ἐξωτισμὸ» τῆς δυτικῆς ἀρχαιολατρίας καὶ στὸν ἀποχριστιανισμό, ταυτοχρόνως ἐναντιώνονται ἐμπράκτως στοὺς «μὴ Δυτικούς» (ἐν προκειμένῳ, τοὺς Βυζαντινούς), γιατὶ τοὺς ἐμφανίζουν ὡς ἄσχετους μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ λόγος ποὺ συμβαίνει αὐτὸ εἶναι ὅτι συμμερίζονται τὴν δυτικὴ καὶ ἐσφαλμένη ἀντίληψη γιὰ τὴ Δύση ὡς τὸν ἀποκλειστικὸ «κάτοχο» τῆς Ἀρχαιότητας ἢ τὴν ἀντίληψη γιὰ τὴ Δύση ὡς τὴ μόνη ποὺ ἀνακάλυψε καὶ «μελέτησε πραγματικὰ» τὸν ἀρχαῖο πολιτισμό, κι ὅτι τάχα ὣς τότε κανεὶς δὲν ἀσχολεῖτο. Δηλαδή, οἱ «Ἀντιδυτικοὶ», ποὺ κοροϊδεύουν ὡς ἐκδυτικισμένους τοὺς «τουριστο-Νεοέλληνες» μὲ τὴ μανία τους γιὰ τὰ Ἀρχαῖα καὶ τὸ Ὑπερταμεῖο, εἶναι καὶ αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους κάργα ἐκδυτικισμένοι, καὶ ἀντιβυζαντινοί. Ἂν λυποῦνται ποὺ οἱ Νεοέλληνες γκρεμίσαμε τὰ ὀθωμανικὰ σπίτια καὶ τζαμιὰ τῆς Ἀκρόπολης, ἂς πληροφορηθοῦν ὅτι τὸ ἴδιο πράξαμε καὶ μὲ τοὺς μιναρέδες στὶς βεβηλωμένες βυζαντινὲς ἐκκλησίες ὅταν ἀπελευθερώσαμε ἀκόμα μιὰ ἑλληνικὴ πόλη, τὴ Θεσσαλονίκη. Ἀπὸ τὸν πολὺ καημό σας, βρὲ ἀντιδυτικὰ παιδιά, νὰ «τὴν πεῖτε» στοὺς ἐκδυτικισμένους Ἕλληνες, καταλήγετε συνήγοροι τῶν ἴδιων τῶν Δυτικῶν. Τί περδίκλωμα κι ἐτοῦτο!

Posted in Αρχαιότητα, Δύση, Ελλάδα | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Κνωσσὸς – Μόρια, σημειώσατε Χ

Ὅπου μποροῦν κι ὅσο μποροῦν, βλάπτουν. Ὅσο καὶ ἂν στὴν κυβερνώσα (καὶ μή) Ἀριστερὰ φαντάζονται ὅτι μὲ ἀντιφασισμοὺς (ἂς εἶναι καλὰ οἱ νεοναζὶ λαγοί τους, τῶν ὁποίων ἡ δίκη κρατᾶ -μὲ προφανὴ ὑπευθυνότητα τῆς Ἀριστερῆς κυβέρνησης- χρόνια, γιατί ὄχι καὶ δεκαετίες) καὶ χωρισμοὺς Ἐκκλησίας-Κράτους θὰ θολώνουν τὰ νερά· ὅσο Κυριάκο Μητσοτάκη (ὑποβρύχιοι ἐναερίτες, κατώτατος μισθός, Βόρεια Μακεδονία) κι ἂν μᾶς προβάλλουν, σωτηρία δὲν ἔχουν. Μόνο νὰ πουλήσουν ὅ,τι προλάβουν, μποροῦν, μόνο νὰ γεμίσουν τὴν Ἑλλάδα Μουσουλμάνους, μόνο νὰ ἀποβλακώσουν μὲ τὰ βιβλία τῶν θρησκευτικῶν τοὺς μαθητὲς Δημοτικῶν, μποροῦν. (Εἶναι ὁ ὕψιστος σαλτιμπαγκισμός, βέβαια, τὸ ἀντεπιχείρημα ὅτι «καὶ ἡ ΝΔ ἐνέκρινε τὰ βιβλία αὐτά», λὲς καὶ εἶναι ἄγνωστο ὅτι ἡ ΝΔ εἶναι κόμμα ὑποτασσόμενο στὴν ἰδεολογικὴ ἡγεμονία τῆς Ἀριστερᾶς.)

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , | Σχολιάστε

Νὰ γίνει ἡ χώρα ὅλη «Μόρια» – τὸ καλεῖ τὸ ἀνθρωπιστικό μας καθῆκον

Γιατί ὄχι; Ἀφοῦ δὲν ἀντέχει ἄλλο ἡ Λέσβος, ἂς διαλυθεῖ καὶ ἡ λοιπὴ Ἑλλάδα. Γιὰ νὰ ξαναγεμίσει ἡ Μόρια μετὰ ἀπὸ λίγο, κατόπιν νὰ ξανααδειάσει φορτώνοντας τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα, νὰ ξαναγεμίσει ἡ Μόρια πάλι κ.ο.κ. στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα, ὥσπου νὰ ἀδειάσει ἡ Τουρκία.

Νὰ μείνουμε εὐχαριστημένοι ποὺ «ἀποσυμφορήθηκε ἡ Μόρια», λὲς καὶ δὲν θὰ ξαναγεμίσει. Μόνο ἡ Μυτιλήνη ψήφισε Ἀριστερά;

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Ρωμαϊκὸ Ying καὶ Yang

Ὅποιος ἔχει τύχει νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὰ τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, καὶ νὰ χαζέψει χειρόγραφα τῆς Notitia Dignitatum (ἕνα ρωμαϊκὸ ἔγγραφο ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 4ου μ.Χ. αἰ. καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου), θὰ ἔχει παρατηρήσει ὅτι σὲ αὐτὰ τὰ εἰκονογραφημένα χειρόγραφα (ποὺ ἀνάγονται χρονικὰ στὸ 1420, καὶ δὲν εἶναι πλαστογραφίες) ὑπάρχει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸ σύμβολο τοῦ γὶνγκ καὶ γιὰνγκ. Τὸ σύμβολο αὐτὸ ἐμφανίζεται σὲ ἐμβλήματα (insignia) μονάδων τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ.

notitia-dignitatum-bayerische

notitia-dignitatum-bodley-550

Αὐτὴ καθεαυτὴ ἡ παρουσία του δὲν εἶναι καὶ τόσο ἐκπληκτική. Ἐπίσης, ἡ αὐθεντικότητα τῶν συμβόλων ἀποκλείει τὴν περίπτωση αὐτὰ νὰ ἐπινοήθηκαν ἐκ τοῦ μηδενὸς ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀντέγραψε παλαιότερο εἰκονογραφημένο χειρόγραφο τῆς Notitia Dignitatum ὅταν εἰκονογραφοῦσε τὸ χειρόγραφο ποὺ ἀργότερα ἀνακαλύφθηκε τὸ 1420.

Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι ἡ παλαιότερη ἀσιατικὴ ἀναπαράσταση τέτοιου συμβόλου εἶναι νεότερη τῆς ρωμαϊκῆς. Ὑπάρχουν τρεῖς πιθανότητες: Ἡ πρώτη, ὅτι πρόκειται γιὰ ἀνταλλαγὴ μεταξὺ Ρώμης καὶ Ἀσίας. Ἡ δεύτερη, ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα σύμβολο ποὺ ἀπαντᾶ σὲ διάφορες γωνιὲς τῆς Γῆς χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ πολιτισμικὴ ἀνταλλαγή (π.χ. μαίανδροι, σταυροί, σβάστιγκες). Ἡ τρίτη πιθανότητα εἶναι ὅτι κατὰ τὴν καταστροφικὴ γιὰ τὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ «Πολιτιστικὴ Ἐπανάσταση» τῶν Μαοϊκῶν καταστράφηκαν παλαιότερα τοῦ 11ου κινεζικὰ χειρόγραφα στὰ ὁποῖα ἀπεικονιζόταν τὸ ἐν λόγῳ σύμβολο. Στὴν πρώτη πιθανότητα, ἔχω ὑπόψη μου ὅτι ἐνδέχεται Βουδδιστὲς μοναχοὶ νὰ εἶχαν φτάσει στὴν Ἀλεξάνδρεια, ἀκόμη καὶ νὰ ὑπῆρχαν βουδδιστικὰ γραπτὰ στὴ Βιβλιοθήκη της. Ἀγνοῶ ὅμως τὴ σχέση τοῦ Βουδδισμοῦ μὲ τὸ σύμβολο αὐτό. Ἐπίσης, ὑπῆρχαν κάποιες ἐπαφὲς μεταξὺ Ρώμης (κυρίως τῆς Νέας) καὶ Κίνας. Στὴ δεύτερη πιθανότητα, νομίζω ὅτι παρόμοια σύμβολα ἔχουν βρεθεῖ σὲ  Ἐτρούσκους πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα.

Βλ. κι ἕνα σχετικὸ ἄρθρο ἐδῶ, ὅπου μεταξὺ ἄλλων λέγεται:

As for the appearance of the iconography of the «yin-yang» in the course of time, it was recorded that in China the first representations of the yin-yang, at least the ones that have reached us, go back to the eleventh century AD, even though these two principles were spoken of in the fourth or fifth century BC. With the Notitia Dignitatum we are instead in the fourth or fifth century AD, therefore from the iconographic point of view, almost seven hundred years earlier than the date of its appearance in China.

Posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Κίνα, Ρωμαίοι, Ρωμανία | Tagged , , , , | Σχολιάστε

1940: Hagia Sophia: Restoration of the North Tympanum Mosaics, Part 1

Μπορεῖ ἐμεῖς νὰ λέγαμε τὸ τελευταῖο μας ΟΧΙ, στὴν Ἁγία Σοφία ὅμως τὴν ἴδια χρονιὰ καθαρίζονταν τὰ ψηφιδωτά. Μὲ ἔγχρωμο φίλμ, σοφά, ὅπως τοὺς πρέπει.

Posted in βυζαντινή τέχνη | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Francesco Maria Veracini: Ouverture VI in G minor

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Gluck: Bauci e Filemone

Posted in μουσική | Σχολιάστε

ψευδο-ἀραβικὰ εἰκονογραφημένα ἐπιστημονικὰ χειρόγραφα

insert-wellcome-fake-wellcome-body

Ἕνα παράδειγμα: πλαστό (πρόσφατα φτιαγμενο) ἀραβικὸ χειρόγραφο, τάχα χρονολογημένο στὴν «χρυσὴ ἀραβικὴ ἐποχὴ».

Πηγή

these fake miniatures and objects are the product of a well-intentioned desire: a desire to integrate Muslims into a global political community through the universal narrative of science. That wish seems all the more pressing in the face of a rising tide of Islamophobia. But what happens when we start fabricating objects for the tales we want to tell?

What drives the spread of these images and objects is the desire to use some totemic vision of science to redeem Islam – as a religion, culture or people – from the Islamophobia of recent times.

Faced with the gap between our scant knowledge of the actual intellectual endeavours of bygone Muslims, and the imagined Islamic past upon which we’ve laid our weighty expectations, we indulge in the ‘freedom’ to recreate. Textbooks and museums rush to publish proof of Muslims’ scientific exploits. In this way, wittingly and unwittingly, they propagate images that they believe exemplify an idealised version of Islamic science

Perhaps there’s a worry that the actual remnants of Islamic science simply can’t arouse the necessary wonder; perhaps they can’t properly reveal that Muslims, too, created works of recognisable genius.

Ὅπως λέει κι ὁ ἀρθρογράφος, μὲ τὴν παραγωγὴ καὶ διάθεση τέτοιων πλαστῶν μεσαιωνικῶν ἀραβικῶν χειρογράφων, καὶ τὴν ἀπέραντη ἀφέλεια τῶν Δυτικῶν, ποὺ τὰ ἀποδέχονται ὡς γνήσια, βλάπτεται ἀκόμη καὶ ἡ δυνατότητά μας γιὰ ἀντικειμενικὴ ἔρευνα τοῦ ἐπιπέδου τοῦ μεσαιωνικοῦ ἀραβικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ ἀρθρογράφος παρατηρεῖ τὸ ἄλλο ἐπίσης σημαντικό, ὅτι οἱ πλαστογράφοι κι ὅσοι Δυτικοὶ τοὺς πιστεύουν θὰ ἐπιθυμοῦσαν νὰ ὑπάρχουν περισσότερα παλιὰ ἀραβικὰ χειρόγραφα καὶ ἀραβοϊσλαμικὰ ἐπιστημονικὰ ὄργανα. Πράγμα ποὺ δείχνει ὅτι ὁ σωζόμενος ὑπαρκτὸς ἀραβοϊσλαμικὸς πολιτισμὸς τοὺς διαψεύδει ὡς πρὸς τὶς ἐπιστημονικὲς προσδοκίες τους ἀπὸ αὐτόν, ἀλλὰ αὐτοὶ ζώντας σὲ ἕνα ψέμμα ἀρνοῦνται νὰ τὸ παραδεχτοῦν, μὲ συνέπεια νὰ κατασκευάζουν (καὶ νὰ ἀγοράζουν, ἀντίστοιχα) πλαστὰ ἀραβοϊσλαμικὰ ἐπιστημονικὰ ἔγγραφα καὶ ἀντικείμενα.

Ὅλα τὰ ψέμματα στὴν ὑπηρεσία καταπολέμησης τῆς «ἰσλαμοφοβίας». Μουσεῖα (Museum of the History of Science – Oxford, Whipple Museum of the History of Science – University of Cambridge, Wellcome Collection – London), ἐπιστημονικὰ συνέδρια, ψηφιακὲς βιβλιοθῆκες, ὅσο πιὸ φιλοϊσλαμικὰ εἶναι τόσο πιὸ κορόιδα πιάνονται. Οἱ Τοῦρκοι Μουσουλμάνοι ἐπιδεικνύουν προσφάτως κατασκευασμένα, ἀνύπαρκτα κατὰ τὰ ἄλλα, ἐπιστημονικὰ ὄργανα σὲ «μουσεῖα ἰσλαμικῆς ἐπιστήμης καὶ τεχνολογίας» (İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi). Οἱ Δυτικοὶ ποὺ μισοῦν τὸ Βυζάντιο ὡς ἀλλόδοξο ἢ ὡς χριστιανικό, τὸ παραμερίζουν ὡς σκοταδιστικὸ καὶ φαντασιώνονται ἕναν ἄλλον πολιτισμὸ ποὺ τάχα αὐτός -κι ὄχι τὸ Βυζάντιο- κατεῖχε τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γνώση καὶ συνέχισε τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ ὅταν ἡ ρωμαϊκὴ Δύση χάθηκε.

 

ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος … ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ

 

Posted in Άραβες, Αναδημοσιεύσεις, Ισλάμ, Τούρκοι, επιστήμη | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Το Μακεδονικό: γιατί «οι ξένοι δεν μας καταλαβαίνουν» και τα αίτια της αρνητικής ελληνικής και σλαβομακεδονικής στάσης

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι μὲ τὴν ὀπτικὴ τοῦ Προτάγματος δὲν τὰ πάω καλά. Ὡστόσο, ἐδῶ θὰ σχολιάσω ἁπλὰ ἕνα κείμενο τοῦ Ἀλέξη Ἡρακλείδη (στὸ ἑξῆς: Α. Η.) ποὺ ἀναδημοσίευσαν. Ἔχει σημασία, βεβαίως, ὅτι ἀναδημοσίευσαν ἕνα τέτοιο κείμενο οἱ «Καστοριαδικοί». Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ τόσο διαφημισμένη ἀρχαιογνωσία τοῦ Κ.Κ. σταματᾶ κάπου μετὰ τὴ μάχη τῆς Χαιρώνειας. (Ὅταν σταματᾶ καὶ ἡ «Πολιτική». Βέβαια.) Γιὰ τοὺς κατοπινοὺς αἰῶνες, εἴτε λέει ὅτι οἱ Χριστιανοβυζαντινοὶ ἐξαιτίας τοῦ Χριστιανισμοῦ τους προσκυνοῦσαν δουλικὰ τὸν αὐτοκράτορα (πράγμα ποὺ δείχνει ὅτι ἀγνοεῖ τὴ ρωμαϊκὴ παγανιστικὴ αὐτοκρατορικὴ περίοδο καὶ προχριστιανικὴ παράδοση τοῦ αὐτοκράτορα – θεοῦ), εἴτε ἐμμέσως ἀλλὰ αὐθαίρετα προστάζει ὅτι ὁ προχριστιανικὸς κόσμος σταματᾶ τὸ 338 π.Χ., καὶ συνεπῶς «δὲν μᾶς νοιάζει» ἂν οἱ Βυζαντινοὶ ἁπλὰ συνέχιζαν κάποιες μακραίωνες πρακτικὲς τῶν Εἰδωλολατρῶν. Ὁπότε, τὸ μῆλο κάτω ἀπ’ τὴ μηλιὰ θὰ πέσει. Τέλος πάντων…

 

Ὁ Α. Η. μᾶς λέει ὅτι οἱ ξένοι δὲν κατανοοῦν πῶς ἕνα τόσο μικρὸ κράτος θὰ ἀπειλήσει τὴν Ἑλλάδα. Δὲν τὸ σχολιάζει: Δὲν λαμβάνει ὑπόψη τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνα ἄλλο μικρὸ κράτος, πολὺ μικρότερο καὶ πιὸ ἀνοργάνωτο ἀπὸ ὅ,τι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ἀλβανία, ἐπιτέθηκε στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴ βοήθεια μιὰς τρίτης δύναμης, καὶ κατέλαβε τμήματα τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφους.

 

Ὁ Α. Η. λέει ὅτι οἱ ξένοι δὲν κατανοοῦν τὴν ἑλληνικὴ ἀντίδραση, τὴ στιγμὴ ποὺ τόσες χῶρες ἔχουν περιοχὲς καθεμιὰ μὲ κοινὴ ὀνομασία. Δὲν τὸ σχολιάζει: Δὲν λέει ὅτι ἡ «Γερμανικὴ Αὐστρία» (Deutschösterreich, ἢ Deutsch-Österreich), ἕνα ἀπὸ τὰ κράτη ποὺ διαδέχθηκαν τὴν Αὐστρο-Οὐγγαρία, ἄλλαξε στὶς 21-10-1919 τὸ ὄνομά της σὲ «Αὐστρία» (Republik Österreich) κατ’ ἐπιταγὴ τρίτων χωρῶν (τῶν ἴδιων «ξένων»!), μὲ νόμο ποὺ ρητὰ τὸ ἐπέβαλε (ἄρθρα 1 καὶ 3). Ἔτσι, εἶναι σὰν νὰ συμφωνεῖ μὲ τὴν ὑποκριτικὴ ἔκπληξη τῶν ξένων.

 

Ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι ὁ Α. Η. λέει, στὴ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου καμμία Μακεδονία, μακεδονικὴ περιοχή, ἢ βιλαέτι μακεδονικὸ κ.λπ. δὲν διακηρύσσεται ὅτι μοιράζεται.  Τὰ βόρεια σύνορα τῆς «γεωγραφικὴς Μακεδονίας» ποτὲ δὲν καθορίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ὑπῆρχαν τρία βιλαέτια, ποὺ ξεπερνοῦσαν κατὰ πολὺ ὁποιαδήποτε παραφουσκωμένη «περιοχὴ τῆς Μακεδονίας» (ἡ μισὴ Ἀλβανία καὶ τὸ Κοσσυφοπέδιο ἀνῆκαν σὲ αὐτά). Ἀκόμη καὶ ἡ συνθήκη ἢ πρόγραμμα τοῦ Mürzsteg, ἀφοροῦσε τὰ τρία βιλαέτια κι ὄχι αὐτὴν τὴν προπαγάνδα ποὺ τελείως αὐθαίρετα παρουσιάζεται ἀπὸ Σκοπιανοὺς καὶ Ἕλληνες Ἀριστεροὺς μαζί, ὡς ἡ «γεωγραφικὴ Μακεδονία» («51,56% τῆς ὁποίας πῆρε ἡ Ἑλλάδα»!),

pseudo_makedonija

Ἐντελῶς, μὰ ἐντελῶς, τυχαῖα, τὰ βόρεια ὅρια τῆς «γεωγραφικῆς Μακεδονίας» -κατὰ Σκοπιανοὺς καὶ Ἕλληνες Ἀριστερούς- βρίσκονται στὰ σκοπιανὰ σύνορα!

ὁπότε καταλαβαίνει καθένας ὅτι ὡς Μακεδονία ἡ συνθήκη αὐτὴ θεωροῦσε καὶ τὸ Κόσοβο καὶ τὴν Ἀλβανία, πράγμα παράλογο ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἐπιπλέον, ὁ κάθε δυτικὸς περιηγητὴς ἔλεγε τὰ δικά του, σχετικὰ μὲ τὰ βόρεια ὅρια τῆς Μακεδονίας, καὶ τὰ δικά του φυσικὰ ἦταν σκέτη ὑποκειμενικὴ ἄποψη, ποὺ δὲν συμμεριζόταν κανένας ἄλλος. Ἐπίσης, καθένας εἶχε διαφορετικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν «Ἀρχαία Μακεδονία» (μακεδονικὸ βασίλειο, ρωμαϊκὴ ἐπαρχία, πρωτοβυζαντινὴ ἐπαρχία κ.λπ.). Τὸ ἐκπληκτικότερο εἶναι ὅτι ὁ Α. Η. καὶ ἄλλοι ἀναφέρονται σὲ ἀκριβῆ ἀριθμητικὰ ποσοστὰ κατοχῆς τμημάτων τῆς Μακεδονίας (51.56% ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα), μὲ τόση σιγουριὰ σὰν νὰ μιλοῦσαν γιὰ τὴν γεωγραφικὰ σαφῶς καθορισμένη Πελοπόννησο ἢ Κρήτη.

Ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι ὁ Α. Η. λέει, δὲν ὑπῆρχε μακεδονικὸ πρωτοέθνος ἢ ἐν δυνάμει ἔθνος στὸ ὁποῖο βασίστηκε ἀργότερα ὁ Τίτο. «Σχεδὸν ἔγκυος» δὲν ὑπάρχει. Γνωστὰ εἶναι (πιστεύω) ἀφενὸς ὅτι οἱ Σέρβοι τοῦ 19ου προώθησαν τὸν Μακεδονισμό, μὲ ἄλλα λόγια ὅτι ἀφοροῦσε περισσότερο τοὺς λόγιους τοῦ Βελιγραδίου παρὰ τὴν περιοχὴ τῶν Σκοπίων, καθὼς κι ὅτι ὁ Μισίρκωφ ἄλλαξε πάμπολλες φορὲς ἀπόψεις γιὰ τὴν ὕπαρξη ἐθνικὰ Μακεδόνων. Σὲ αὐτὰ τὰ κατασκευάσματα σέρβων λογίων βασίστηκε ὁ Τίτο, καὶ ὄχι στὴν ὕπαρξη ἐν δυνάμει ἔθνους.

 

Ὁ Α. Η. κάνει λόγο γιὰ τὸν φόβο τῶν Ἑλλήνων μπροστὰ στὰ «σλαβομακεδονικὰ» καὶ τοὺς ἐν μέρει μὴ ἑλληνικῆς συνείδησης Σλαβόφωνους τῆς βόρειας Μακεδονίας, ποὺ διώχθηκαν καὶ κατέληξαν πρόσφυγες στὴ Γιουγκοσλαβία. Δὲν ἀναφέρει ὅτι ἡ «σκοπιανὴ» γλώσσα διαφέρει ἀπὸ τὴν σλαβικὴ διάλεκτο (ποὺ ἦταν πάντοτε μὴ γραπτή), καθόσον ἔχει ὑποστεῖ (ἡ διάλεκτος τῶν περιοχῶν ἐντὸς τῆς ΠΓΔΜ) μετὰ τὸν Β΄ Π.Π.  ἔντονο ἐκσερβισμὸ καὶ ἀποβουλγαρισμό, ὅπως εἶναι γνωστό. Συνεπῶς, δὲν μποροῦμε νὰ ἀποκαλοῦμε «σλαβομακεδονικὰ» καὶ τὴ γλώσσα τῶν Σκοπίων ἀλλὰ καὶ τὴν σλαβικὴ διάλεκτο τῆς ΒΔ Μακεδονίας. Εἴτε ἡ γλώσσα θὰ ἀποκληθεῖ «σλαβομακεδονικὰ» εἴτε ἡ διάλεκτος. Δὲν ἀναφέρει ὁ Α. Η. ὅτι οἱ «διωγμένοι» μετὰ τὸν Ἑλληνικὸ Ἐμφύλιο Σλαβόφωνοι ἦταν σὲ μεγάλο μέρος τους βουλγαρόφρονες καὶ μέλη τῆς ΟΧΡΑΝΑ, ποὺ ἐκ τῶν ὑστέρων δήλωσαν «Μακεδόνες» ὥστε νὰ γλιτώσουν τὴν τιμωρία τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους γιὰ τὴν βουλγαρικὴ Κατοχὴ καὶ νὰ εἰσέλθουν ὡς «δημοκράτες» (κι ὄχι «φασίστες») ἀνεμπόδιστα στὴ Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα, παρακάτω ὁ Α. Η. «προδίδεται» ὅταν ἀναφέρεται σὲ «Σλαβόφωνους ή Σλαβομακεδόνες», σὰν νὰ ἦταν τὸ ἴδιο πράγμα.

 

Ὁ Α. Η. κάνει λόγο γιὰ τὴν ἀνασφάλεια τῶν «προσφάτως» ἀφιχθέντων Μικρασιατῶν καὶ Ποντίων στὴν Μακεδονία: «Αυτή η ανασφάλεια των απογόνων των προσφύγων ίσως εξηγεί και τη μεγάλη τους ανάγκη να ταυτιστούν με τη δόξα των αρχαίων Μακεδόνων και με τον θρυλικό Μέγα Αλέξανδρο, προκειμένου να ριζώσουν στην ελληνική (ιστορική) Μακεδονία και να θεωρούνται απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων». Ὡστόσο, πιὸ «τοπικιστὲς» ἀπὸ τοὺς Πόντιους τῆς Μακεδονίας δύσκολα θὰ βρεῖ κάποιος στὴν Ἑλλάδα. Διατηροῦν, καὶ καλὰ κάνουν, τὴν ταυτότητά τους. Ὁ Α. Η. παραμερίζει ἢ ἀποσιωπᾶ τοὺς λόγους ἀντίδρασης τῶν «ντόπιων» Μακεδόνων, ἑλληνόφωνων καὶ σλαβόφωνων Ἑλλήνων, γιὰ τὴν κλοπὴ τῆς ἰδιαίτερης τοπικῆς τους ταυτότητας. Ἡ περιθωριοποίηση καὶ ὁ παραμερισμὸς τῶν ντόπιων Ἑλλήνων μὲ διάφορες αἰτίες (Μουσουλμάνοι, Ἑβραῖοι, Πρόσφυγες) εἶναι παλαιό, γνωστὸ τέχνασμα. Ὅμως, οἱ ντόπιοι ὑπῆρχαν καὶ ἀκόμη ὑπάρχουν, συνεπῶς ἡ ἀντίδραση τῶν Προσφύγων τῆς Μακεδονίας δὲν εἶναι παρὰ κομμάτι τῆς γενικότερης ἀντίδρασης, καὶ ὄχι ἡ μόνη ὑφιστάμενη. Μόνο ἂν οἱ ντόπιοι Ἕλληνες Μακεδόνες ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὴ μακεδονικότητα, θὰ εἶχε νόημα ἡ ἐπικέντρωση στοὺς Πρόσφυγες τοῦ ’22.

Υ.Γ. Φυσικά, δὲν ἰσχύει ἡ ἄποψη ὅτι ἡ ἀναλογία ντόπιων – Προσφύγων ἦταν 1:2, δηλαδὴ ὅτι οἱ Ἕλληνες τῆς Μακεδονίας ἦταν κατὰ τὰ 2/3 πρόσφυγες, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ Α. Η. Τὸ 1928 βρίσκονταν στὴ Μακεδονία 638 χιλιάδες Πρόσφυγες. Ὅμως τὸ 1913 οἱ ἑλληνόφωνοι (370 χιλιάδες) καὶ σλαβόφωνοι Ἕλληνες (130-145 χιλιάδες σὲ σύνολο 250-260 χιλιάδων), ἐξαιρώντας τοὺς 115 μὲ 120 χιλιάδες (πρώην) Ἐξαρχικούς (40 χιλιάδες μετανάστευσαν ὣς τὸ 1923 στὴ Βουλγαρία, καὶ ἄλλοι μετὰ τὸν Ἐμφύλιο στὴν Γιουγκοσλαβία), ἦταν γύρω στὶς 515 χιλιάδες.  Ἡ ἀναλογία δὲν εἶναι 1:2, ὅπως λέει ὁ Α.Η., γιὰ νὰ ἐμφανίσει ὡς μὴ μακεδονικὴ τὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία, ἀλλὰ 1:1,2. Δηλαδή, ὄχι περίπου 1:2 ἀλλὰ περίπου 1:1. Γιὰ τὶς εὐαισθησίες τῶν ἀπογόνων 500-515 χιλιάδων γηγενῶν Μακεδόνων γιὰ τὴν μακεδονικότητα ὁ Α.Η. δὲν ἐνδιαφέρεται καθόλου, κυριευμένος ἀπὸ τὸ δικό του Angst νὰ ὲμφανίσει τοὺς Ἕλληνες ὡς νεοφερμένους στὴ Μακεδονία, τὴν ὁποία -ὅπως ρητὰ γράφει- κατέκτησαν τὸ 1913.

Ὁ Α. Η. συνεχίζει τὴν περιθωριοποίηση τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων ὅταν γράφει ὅτι «οι Έλληνες (οι αυστηρά ελληνόφωνοι) αποτελούσαν μόνο το 10-11% της γεωγραφικής Μακεδονίας. Δηλαδή στην πραγματικότητα δεν «απελευθέρωσαν» την περιοχή αυτή, αλλά την κατέκτησαν». Γιὰ νὰ τὰ καταφέρει, χρειάζονται τρία πράγματα: Α) Τὴν ἀποσιώπηση τῆς ἑλληνικότητας ὅσων Πατριαρχικῶν δὲν ἦταν ἑλληνόφωνοι, ἡ ὁποία ἑλληνικότητα ἀποτυπώθηκε ἀντικειμενικὰ καὶ σὲ τραγούδια τους τόσο κατὰ τῶν Βουλγάρων ὅσο καὶ ὑπὲρ τῶν (ντόπιων ἢ ἑλλαδιτῶν) Μακεδονομάχων. Β) Τὴν ἀποσιώπηση τῆς αὐτοαντίληψης τῶν Μουσουλμάνων τῆς Μακεδονίας ὡς ἀπογόνων τῶν κατακτητῶν (δηλαδὴ ὡς μὴ γηγενῶν, ποὺ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἔχαναν τὰ δικαίωματα τῆς κατάκτησης), ἀκόμη καὶ στὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20οῦ αἰώνα. Γ) Ποιὰ «γεωγραφικὴ Μακεδονία»; Μὲ τὸ Κόσσοβο μέσα ἢ χωρὶς αὐτό; Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, οἱ «Ἕλληνες» εἶναι μόνο 10%. Σταδιακὰ καὶ ἐμμέσως, ὁ Α. Η. παρουσιάζει, χωρὶς νὰ κατακρίνει, τὴν πάγια θέση-διαστρέβλωση τοῦ Μακεδονικοῦ: «μόνο οἱ ἑλληνόφωνοι ἦταν Ἕλληνες στὴν ὀθωμανικὴ Μακεδονία». Κάτι τέτοιο εἶναι ἐπιστημονικῶς λανθασμένο. Κι οἱ Βαλαάδες ἑλληνόφωνοι ἦταν, ἀλλὰ γιὰ κανένα λόγο δὲν μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν Ἕλληνες, ἀφοῦ πολέμησαν κατὰ τῶν Ἑλλήνων τὸ 1912.

 

Βεβαίως, τοὺς «Πατριαρχικοὺς ὡς Ἕλληνες» ὁ Α. Η. τοὺς θυμᾶται παρακάτω, ὅταν παραθέτει «τὰ λάθη τῆς ἄλλης πλευρᾶς». Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δείχνει τὴν προχειροδουλειὰ κάθε μορφῆς «ἀντιεθνικιστικῆς ἱστοριογραφίας», ποὺ θέλει σώνει καὶ ντὲ νὰ «ἐξισορροπήσει» κάπου ἐκεῖ, «στὴ μέση». Τελικά, νὰ ἀφήσουμε τοὺς Ἕλληνες στὸ 10% ἢ νὰ προσθέσουμε καὶ λίγη δόση ἀπὸ Πατριαρχικούς, κατασφαγμένους ἀπὸ τοὺς ἔνοπλους Ἐξαρχικούς;

Υ.Γ. Ἐντάξει, τὸ καταλαβαίνω ὅτι οἱ τοῦ Προτάγματος νιώθουν ὅτι τοὺς ἀδικοῦμε τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ τοὺς βρίζουν ὡς ἐθνικιστὲς καὶ σχεδὸν φασίστες οἱ ψεκασμένοι τοῦ ἀναρχο-τροτσκισμοῦ. Καὶ πάλι: ἡ ἀλήθεια δὲν βρίσκεται ἀναγκαστικὰ στὴ μέση. Εἰδικὰ ὅταν ἡ μέση θεωρεῖται (ἀπὸ μερικούς) ὡς ἡ ἴση ἀπόσταση μεταξὺ αὐτοῦ ποὺ πιστεύει τὸ 70-80% τῶν Ἑλλήνων κι αὐτοῦ ποὺ πιστεύουν 2-3 ἐπαναστάτες.

Υ.Γ. 2 Ὁ Α.Η. διαπράττει ἕνα σφάλμα ἀβλεψίας. Ὑποστηρίζει ὅτι οἱ ἑλληνόφωνοι ἦταν 10-11% τῆς «γεωγραφικῆς Μακεδονίας» καὶ ἀμέσως μετὰ συμπεραίνει ὅτι στὴν πραγματικότητα οἱ Ἕλληνες δὲν ἀπελευθέρωσαν ἀλλὰ κατέκτησαν τὴν περιοχή. Σὲ ποιὰ περιοχὴ ἀναφέρεται, ὅμως; Στὴν «γεωγραφικὴ Μακεδονία»; Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὰ γραφόμενά του, μιὰ καὶ δὲν τὸ διευκρινίζει. Ὅμως οἱ Ἕλληνες δὲν «κατέκτησαν» τὴν περίφημη ἐπινοημένη «γεωγραφικὴ Μακεδονία», ἀλλὰ μόνο τὸ 51% τοῦ ἐδάφους της, ὅπως ὁ ἴδιος λέει. Σὲ αὐτὸ τὸ 51% ὅμως ζοῦσαν τὸ 1913 περίπου 1,205 ἑκατ. ἄνθρωποι. Δηλαδή, οἱ 370 χιλιάδες Ἑλληνόφωνοι τοῦ κομματιοῦ τῆς Μακεδονίας τὸ ὁποῖοι «κατέκτησε ἡ Ἑλλάδα» δὲν ἦταν 10-11% ἀλλὰ 31%*. Ἂν πάλι ὡς περιοχὴ ἐννοεῖ τὸ 51% τότε κάνει λάθος νὰ ὑποστηρίζει ὅτι πρόκειται γιὰ κατάκτηση. Νά γιατί κάνω λόγο γιὰ ἀντιεθνικιστικὲς τσαπατσουλιές.

* Ἐξαιρουμένων τῶν αὐτοπροσδιοριζόμενων ὡς κατακτητῶν (EvladFatihan) Μουσουλμάνων οἱ Σλαβόφωνοι (Πατριαρχικοὶ) καὶ ἑλληνόφωνοι Ἕλληνες ἦταν ἡ πλειονότητα τῆς «περιοχῆς ποὺ κατέκτησαν».

 

Ὁ Α. Η. ὑποστηρίζει ὅτι «ποιοί πραγματικά ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες, με δεδομένες τις αντικρουόμενες θέσεις των ίδιων των αρχαίων Ελλήνων που τους θεωρούσαν (α) μη Έλληνες (Δημοσθένης), (β) εν μέρει Έλληνες ή όχι πλήρως Έλληνες (Θουκυδίδης, Ισοκράτης) ή (γ) πλήρως Έλληνες (Ηρόδοτος). Δηλαδή το ότι οι δύο στους τρεις αρχαίους Έλληνες νοτίως του Αλιάκμονα και του Ολύμπου, αμφισβητούσαν τότε, στη συγχρονία, την πλήρη ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων».

Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα δεῖγμα τῆς σχετικῆς ἄγνοιας: Ὡς «Φιλέλληνες» χαρακτηρίστηκαν καὶ ἄλλοι Ἀρχαῖοι Ἕλληνες, μὴ Μακεδόνες, τῶν ὁποίων οὐδέποτε κάποιος ἀμφισβήτησε τὴν ἑλληνικότητά τους, ὅπως ὁ  Ἱέρων Α΄ τῶν Συρακουσῶν (Αἰλιανός, Ποικίλη Ἱστορία, 9.19), ὁ Σπαρτιάτης βασιλιὰς Ἀγησίλαος (Ξενοφών, Ἀγησίλαος, 7.4) οἱ Ἀθηναῖοι τῶν Περσικῶν Πολέμων (Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, 96) καὶ ἄλλοι. Βεβαίως, ὁ Θουκυδίδης, 2.99, θεωρεῖ ὅτι οἱ Μακεδόνες βασιλεῖς εἶχαν καταγωγὴ ἀπὸ τὸ πελοποννησιακὸ Ἄργος. Τελικά, ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα ὁδηγοῦν στὸ «βάρβαρος» ἑνὸς μόνο ἀρχαίου Ἕλληνα, τοῦ Δημοσθένη, μιὰ λέξη ἀμφίσημη ἤδη ἀπὸ τότε (ξένος; μὴ ελληνόφωνος; ἀπολίτιστος;). Ὁ Δημοσθένης ἄλλωστε, ἀποκαλοῦσε βάρβαρους καὶ ἄλλους, μὴ ἀμφισβητήσιμους ἐθνοτικά, ἀρχαίους Ἕλληνες (βλ. Δημοσθένης, Κατὰ Μηδείου, 150), καὶ ὁ χαρακτηρισμὸς βάρβαροι μποροῦσε νὰ ἀφορᾶ καθαρόαιμους ἀρχαίους Ἕλληνες, ὅπως Βοιωτούς, Ἠλιεῖς καὶ Θεσσαλούς (Ἀθηναῖος, Δειπνοσοφιστές, 8.42).

Σημασία ὅμως, γιὰ νὰ καταλάβουμε τί πίστευαν οἱ Ἕλληνες γιὰ τοὺς Μακεδόνες, δὲν εἶχε τί ἔλεγε ὁ ἕνας ἢ ὁ ἄλλος (βεβαίως, τὰ «2 στοὺς 3» εἶναι ἀνακριβῆ, π.χ. ὁ Αἰσχύνης ἀπουσιάζει), ἀλλὰ ἐὰν οἱ Ἕλληνες, συλλογικὰ καὶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἀποδέχονταν τοὺς Μακεδόνες ὡς Ἕλληνες. Κι αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴ συμμετοχή τους σὲ πανελλήνιους θεσμούς, ὅπως τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες (Ἡρόδοτος, 5.22). Μόνο Ἕλληνες συμμετεῖχαν στὸ συμβούλιο (Ἀμφικτυονία) ὅπου συμμετεῖχε κι ὁ Ἀμύντας τῆς Μακεδονίας (371 π.Χ. Βλ. Αἰσχύνης, Περὶ τῆς παραπρεσβείας, 32). Τὸ ἴδιο Ἕλληνες τοὺς θεωροῦσαν καὶ οἱ μεταγενέστεροι ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ὅπως ὁ Στράβων, ὁ Πλούταρχος, ὁ Ἀρριανός, καθὼς καὶ Ρωμαῖοι, Πέρσες, Ἑβραῖοι κ.ἄ. Ὁ Α.Η. παρουσιάζει μιὰ [δῆθεν] ἀντιφατικὴ εἰκόνα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων γιὰ τοὺς Μακεδόνες, ὥστε νὰ σκηνοθετήσει ἕνα «νεοελληνικὸ ἄγχος γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων» (βασιζόμενος καὶ στὴν ἄγνοια τῶν Νεοελλήνων γιὰ τὴν ἱστορία πέραν τῶν βασικῶν), μήπως τελικὰ «ἴσως ἔχουν δίκαιο οἱ Σκοπιανοί, ὅτι δὲν ἦταν Ἕλληνες οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες». Ἡ θολούρα ὅμως εἶναι ἀνυπόστατη. Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐκλάμβαναν ὡς Ἕλληνες τοὺς Μακεδόνες.

 

Ὁ Α. Η. συγχέοντας κράτος καὶ ἐθνότητα καὶ μιλώντας γιὰ τὸ ἀρχαῖο βασίλειο τῆς Μακεδονίας, γράφει ὅτι «οι υπήκοοι τους, για τους οποίους γνωρίζουμε ελάχιστα, ήταν μάλλον ένα μείγμα από ελληνικές και μη ελληνικές εθνοτικές ομάδες (μάλλον Θράκες, Μολοσσοί, Παίονες, Ιλλυριοί, κ.ά.)». Δηλαδή, ἀποσιωπᾶ τὶς ἐνδείξεις γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ μακεδονικοῦ λαοῦ, ὅπως τὰ ἑλληνογενὴ μακεδονικὰ ὀνόματα (μόνο 5% δὲν εἶναι ἑλληνογενῆ, ἀλλὰ μὴ ἑλληνογενὴ ὀνόματα βρίσκονται καὶ σὲ ἄλλους ἀρχαίους Ἕλληνες), τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα τῶν μακεδονικῶν μηνῶν, καὶ τοὺς λατρευόμενους ἀπὸ τοὺς Μακεδόνες θεούς. Ἐπίσης, ἀποσιωπᾶ ὅτι μπορεῖ μὲν κατὰ τὴν (πρὸ τοῦ Φιλίππου Β΄) ἐπέκτασή τους οἱ Μακεδόνες νὰ κυρίευαν διάφορα ἐδάφη, ὡστόσο οἱ ἴδιοι δὲν ταυτίζονταν μὲ τοὺς λαοὺς αὐτούς. Ἔτσι, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν στὸ κλασσικὸ μακεδονικὸ βασίλειο κατοικοῦσαν καὶ μὴ Ἕλληνες, οἱ Μακεδόνες αἰσθάνονταν Ἕλληνες. Ἄλλωστε, τὰ φύλα ποὺ ἀναφέρει ὁ Α. Η. ἦταν στὶς παρυφὲς τοῦ μακεδονικοῦ βασιλείου.

 

Ὁ Α. Η. ἀναφέρεται σὲ μακεδονικὸ ἔθνος 70 ἐτῶν. Πῶς δικαιολογεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴν κατάληψη τῶν Σκοπίων ἀπὸ τὴ Βουλγαρία τὸ 1941 οἱ ἐκεῖ ντόπιοι Κομμουνιστὲς μεταπήδησαν αὐθόρμητα ἀπὸ τὸ Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας στὸ Κ.Κ. Βουλγαρίας;

 

Ὁ Α. Η. ἐπαναλαμβάνει μιὰ γνωστὴ θέση, ὅτι φταῖνε οἱ Ἕλληνες γιὰ τὴν ἀρχαιολατρικὴ-μακεδονικὴ καπηλεία τῶν Σκοπιανῶν. Ὁ ἴδιος ὅμως παρακάτω, ἀντιφάσκει, ἀφοῦ ὑποστηρίζει ὅτι «η ταύτιση των κατοίκων της ευρύτερης Μακεδονίας με τον Μέγα Αλέξανδρο έχει βαθιές ρίζες ανάμεσα στους νότιους σλαβόφωνους κατά τον 19ο αιώνα και πρωτοεμφανίστηκε σε γραπτά κείμενα της Αναγέννησης στη Δημοκρατία της Ραγκούσας (σημερινές δαλματικές ακτές της Κροατίας)». Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀκόμη καὶ Βούλγαροι παρουσίαζαν τὸν Ἀλέξανδρο ὡς Βούλγαρο. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ Σκοπιανοὶ δὲν «προκλήθηκαν» ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ πρῶτοι καὶ αὐθαίρετα ἰδιοποιήθηκαν μιὰ ξένη κληρονομιά.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, Μακεδονία, Σλάβοι, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Συντηρητικολογίες

Ο Συντηρητικός έχει ένα συγκεκριμένο σύστημα αξιών, στο οποίο πρώτα ιεραρχεί την φυσική υπόσταση του συλλογικού υποκειμένου, μετά την ταυτότητα του υποκειμένου αυτού και μετά ασχολείται με την οικονομία. Δεν θεωρεί την οικονομία ως το κέντρο της ζωής, όπως κάνει ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός. Την θεωρεί υποδεέστερη αξιακά.

Μ’ αυτόν τον τρόπο παρήγαγε πολιτισμό την αρχαία, μεσαία και σύγχρονη εποχή. Άφησε διαχρονικά γραπτά μνημεία, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανέσεις. Έχτισε Παρθενώνες και Αγίες Σοφίες όταν οι ίδιοι έμεναν σε παράγκες. Δεν άφησε χρυσοστόλιστα παλάτια πλουσίων ή μοναρχών. Συνέθεσε αξεπέραστους Ύμνους χωρίς να αφήσει καν το όνομα των δημιουργών τους. Έκανε αυτοθυσίες και ηρωισμούς για ιδέες και ιδανικά. Αρνήθηκε τελεσίγραφα χωρίς να λογαριάζει κανένα κόστος.

Πηγή

Παλιά.

Τώρα, οἱ συντηρητικοὶ ποὺ ξέρω ἀπατοῦν στὰ «γεράματα» τὴ γυναίκα τους καὶ μετὰ πᾶνε γιὰ βόλτα (γυμναστικὴ κι ἐξομολόγηση)  στὰ μοναστήρια τῆς Χαλκιδικῆς.

Τώρα, οἱ συντηρητικοὶ εἶναι ἀκίνδυνοι -ὅπως ἔγραφε κι ὁ Κονδύλης, στὴ μαζικὴ δημοκρατία μπορεῖς νὰ πιστεύεις ἀκόμη καὶ στὰ μάγια, ὅμως κατὰ τὰ ἄλλα νὰ ἐναρμονίζεσαι πλήρως μὲ τὴν καταναλωτική της κ.λπ. λογική. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι ἀποδέχονται τὴν «ἰδιοτροπία» τους, ὅπως μεγαλόψυχα ἀποδέχονται τὴν ἰδιοτροπία τοῦ ποδοσφαιρόφιλου ἢ τοῦ συλλέκτη ἀντικῶν.

Τώρα, οἱ συντηρητικοὶ γκρεμίσαν τὸ πατρικό τους καὶ ἔχτισαν πολυκατοικία, γιὰ νὰ βγάλουν λεφτά, καὶ μετὰ κλαῖν γιὰ τὸ χωριό τους ἢ γιὰ τὶς πόλεις-ζοῦγκλες.

Τώρα, βρίζουν τὸ ἀριστερόστροφο Κράτος (τὸ ἔχασαν τὸ ’81), ἀλλὰ σιτίζονται ἀπὸ αὐτό, ἄμεσα ἢ ἔμμεσα, μὲ διαγωνισμοὺς γιὰ χαρτὶ Α4 καὶ σβῆστρες, μπότες, στολές, τσιμέντα, ἔργα. Καὶ ἡ μόνη νέα «Ἁγία Σοφία» εἶναι τὸ νέο γήπεδο τῆς ΑΕΚ.

Τώρα (δηλαδή, ἀπὸ τὸ 1960), οἱ συντηρητικοὶ κάνουν 2 παιδιά, γιατὶ ἕνα εἶναι κανένα καὶ τρία ἢ πέντε εἶναι πολλά, τὰ ὁποῖα δύο τοὺς ἀφήνουν σύξυλους μεταναστεύοντας στὴν Εὐρώπη ἢ σὲ ἄλλη πόλη τῆς Ἑλλάδας, γιὰ νὰ βροῦν δουλειά -κι ἔπειτα, διαμαρτύρονται γιὰ τὸ δημογραφικὸ καὶ τὶς μποῦργκες τῆς γειτονιᾶς τους.

Τώρα, τὸ ἔχουν ρίξει στὴν ὑψηλὴ ὀρθόδοξη θεωρία καὶ ραπτική, γιὰ νὰ φανοῦν ἀρεστοὶ σὲ χριστιανοκομμουνιστὲς καὶ ἄλλα αἰώνια φοιτητικὰ φροῦτα, Ἑλλάς-Ὀρθοδοξία-Κομμουνισμός, καὶ Ἀντιμασωνία, ἀντι-Ν.Τ.Π.

Τώρα, ἔχουν πέσει, ἐπὶ δεκαετίες, ἀλλεπάλληλα θύματα πολιτικῶν, ἀπὸ ΛΑΟΣ ὣς ΧΑ. (κι ἄλλα πολλά), χάρη στὸ παβλωφικὸ ἀπολίτικο κριτήριό τους.

Κανεὶς δὲν τοὺς ἐξανάγκασε σὲ τίποτε ἀπὸ ὅλα τὰ παραπάνω.

Δὲν θέλω νὰ εἶμαι συντηρητικός, διότι δὲν εἶμαι κερατὰς ποὺ πιστεύει στὸ θεσμὸ τοῦ γάμου, καὶ δὲν ψάχνω γιὰ ὢλ ἰνκλούσιβ ξενοδοχεῖα, γιὰ ἀκόμη μεγαλύτερη μάσα. Δὲν θέλω 1+1 δῶρο σαμπουάν. Κι οὔτε ψήφισα ποτὲ ΔΑΠ ἢ ΝΔ «προτοῦ καταλάβω ὅτι πιάστηκα κορόιδο».

Τὸ νὰ ξεσκεπάζουν ὡς μὴ συντηρητικὴ τὴ Νέα Δημοκρατία ἔχει νόημα; Ἔχει νόημα νὰ προστατεύσεις τὸν συντηρητικὸ κόσμο ἀπὸ τὸν Μητσοτάκη; Ἀπὸ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη;! Ἐκτὸς κι ἂν ὁ συντηρητικὸς κόσμος εἶναι (8 χρόνια μετὰ τὴν Κρίση) ἀκόμη τόσο ἄσχετος, ὥστε νὰ θέλει βοήθεια. Θὰ μοῦ πεῖς, 20 χρόνια τώρα βλέπει Λιακόπουλο καὶ Βελόπουλο καὶ ἐκπομπὲς Παλαιοημερολογιτῶν.

Βεβαίως, γιατὶ κατηγορῶ τοὺς συντηρητικούς; Μά, γιὰ νὰ γίνουν αὐτὸ ποὺ λένε ὅτι ἦταν κάποτε.

Posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, Αναδημοσιεύσεις, κοινωνία | Tagged | 1 σχόλιο

Quentin Massys (1466-1530) – The purchase contract

Ἕνας νέος κόσμος γεννιέται, χωρὶς τὴ φρικτὴ καταπίεση ἐκ μέρους τῶν παπάδων, μὲ τὸν ἀνύπαρκτο θεό τους. Τί, ὄχι;

665b72eb1f9e09c8245e93682c03c75b

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δύση, ζωγραφική | Tagged | Σχολιάστε

Δὲν ἀφήνονται στὴν τύχη τους οἱ πιστοί

…ἔτσι, ἁπλά. Κανεὶς δὲν πάει χαμένος. Κάθε μας πράξη θὰ ἀνταμειφθεῖ.

c7a33497-koniordou-777x437

Η πρώην υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου ορίζεται πρόεδρος του ΔΣ για το υπόλοιπο της θητείας των μελών του, ανακοίνωσε σήμερα το «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ΑΕ».
Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Τί μᾶς χρειάζονται

Προτείνω τον δικό μου τρόπο για να απελευθερωθούμε από τις δουλείες της απογοητευτικής μας Ελλάδας. Και δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύω ότι η Ελλάδα ήταν πάντα απογοητευτική. Υπήρξε γοητευτική και εν πολλοίς παραμένει. Εν πάση περιπτώσει, τηρουμένων των αναλογιών, δεν υπήρξε περισσότερο απογοητευτική από άλλα έθνη. Ούτως ή άλλως, η τελική αποτίμηση στηρίζεται στη δοσολογία γοητείας και απογοήτευσης. Κι αν λέμε σήμερα ότι η Ελλάδα μας απογοητεύει είναι επειδή κάποτε μας γοήτευσε. Περιμέναμε από τους εαυτούς μας περισσότερα και πήραμε λιγότερα. Εκεί είναι η βασική διαφωνία μου με τους εκ προοιμίου απογοητευμένους, όπως ο Χρήστος Γιανναράς.

[…]

η πορεία μου προς την κλασική αρχαιότητα ήταν αντίστροφη. Διαβάζω τον Πλάτωνα και τον Σοφοκλή ως αναγνώστης μυθιστορημάτων, και ως μυθιστοριογράφος, και όχι ως φιλόλογος που ξεκινάει από την «Πολιτεία» για να φτάσει στο σήμερα.

Πηγή

Ἐπιμένει ὁ Τ.Θ., ἀλλὰ γιὰ νὰ δοῦμε πότε θὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ Γιανναρᾶς. Ποτέ. Μιὰ χαρὰ ἡ Καθημερινή, βάζει δυὸ συντηρητικούς ἀρθρογράφους, καὶ ἐξαγνίζεται (γιὰ τοὺς πασοκο-Μανδραβέληδες καὶ τοὺς χιλιάδες φιλελεύθερους ἀρθρογράφους της). Σοῦ πετᾶ κάθε τόσο τρομακτικὲς εἰδήσεις γιὰ τὸ πόσοι Μουσουλμάνοι πέρασαν τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδας, ξεσπαθώνουν οἱ ὀρθὰ σκεπτόμενοι ἀγανακτισμένοι ἀναγνῶστες της (κι ἔτσι ἀποκαλύπτονται…), κι ἔπειτα σοῦ βάζει μὲ χαρὰ εἰδήσεις καὶ ἄρθρα ξένων ΜΜΕ γιὰ τὸ πόσο φρικιαστικὰ σιχαμερὸς εἶναι ὁ Σαλβίνι κι ὁ Ὀρμπάν. Γειά σου, Καθημερινή, ἡ ἐφημερίδα ποὺ γκρέμισε τὴ Δεξιά.

 

Posted in φιλελεύθεροι, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , | Σχολιάστε

Τὸ τραῦμα του 1922

Ὁ λόγος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε δημιουργικὰ τὸ τραῦμα τοῦ 1922 εἶναι ἁπλούστατα ὅτι αὐτὸ δὲν ξεπερνιέται. Ὄχι μόνο γιατὶ ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ τὸ Βυζάντιο εἶναι τὸ πεπρωμένο καὶ ὁ προορισμὸς τοῦ μεταβυζαντινοῦ Νεοελληνισμοῦ.

Ἂς δεχτοῦμε, χάριν συζητήσεως, ὅτι δὲν εἶναι τὸ πεπρωμένο του. Ὅτι θὰ μπορούσαμε νὰ ζήσουμε χωρὶς Πόλη καὶ Βυζάντιο καὶ Σμύρνη, ψυχικὰ ὑγιῶς ὅμως, κι ὄχι ὡς φρενοβλαβεῖς ὅπως τώρα.

Τὸ λάθος τῶν Βενιζελικῶν ποὺ ἔδωσαν τὸ 1930 τὰ χέρια στοὺς σφαγεῖς εἶναι τεράστιο, γιατὶ μόνο αὐτοὶ εἶχαν ἀπομείνει πολιτικὰ νὰ ἐνσαρκώνουν τὸ πεπρωμένο τοῦ Νεοελληνισμοῦ. Δίνοντας τὰ χέρια στοὺς Κεμαλικούς, ἔδωσαν τὸ αἰώνιο ἄλλοθι σὲ Δεξιοὺς καὶ Ἀριστεροὺς πολέμιους τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας. Μικροπολιτικὲς σκοπιμότητες (π.χ. «ἀνάγκη» γιὰ ἀπερίσπαστη ἐξ ἀνατολῶν ἀντιμετώπιση τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Βουλγαρίας) καὶ ἡ έγωιστικὴ ἀντίληψη ὅτι τὰ πράγματα δὲν ἀλλάζουν πιά, εἶναι οἱ αἰτίες. Νὰ ποὺ ἀλλάζουν, μὲ τὴν τωρινὴ ἐπεκτατικότητα τῆς Τουρκίας. Τί πιὸ ἐγωιστικὸ ἀπὸ τὸ νὰ πιστεύεις ὅτι ἡ κατάσταση πραγμάτων στὴν ὁποία ἐσὺ ζῆς εἶναι αἰώνια; Ἀντὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ ἐργαστεῖ ὅπως ἐργάζεται ἡ Τουρκία γιὰ τὴν ἐπιστροφή της στὴν ἑλληνικὴ Θράκη, στὴν Κύπρο, στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, θεώρησε ὅτι οἱ συνθῆκες εἰρήνης εἶναι αἰώνιες καὶ πὼς προαιώνιες συνήθειες καὶ πόθοι (Ὀθωμανῶν καὶ Ἑλλήνων) εἶναι δυνατὸν νὰ τερματιστοῦν μὲ τὴν ὑπογραφὴ συνθηκῶν. Ὑπάρχουν πάμπολλοι λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι ἡ εἰρήνη τοῦ 1923 ἦταν ἕνα στάδιο: Ὁ ἰσλαμικὸς φανατισμός, ἡ ἐγγύτητα τῶν νησιῶν μας στὴν τουρκικὴ Μικρὰ Ἀσία, οἱ πολὺ πρόσφατες αὐτοκρατορικὲς ὀθωμανικὲς μνῆμες κ.ἄ. Ἡ ἀπόλυτη αἰσιόδοξη σχετικοκρατία τοῦ δημοκρατικοῦ Βενιζελισμοῦ ἔχει μεγάλο μερίδιο εὐθύνης. Ἀντὶ ὁ Ἐχθρὸς νὰ διακηρυχθεῖ ὅτι παραμένει ἐσαεὶ Ἐχθρὸς παρὰ τὴν ἀπέραντη νίκη του, ἀνακηρύχθηκε σὲ φίλο καὶ σύμμαχο, καὶ ὅλα μέλι γάλα. Πράγμα ποὺ ὁδήγησε στὸ νὰ παρακολουθοῦμε ἔκπληκτοι κι ἄφωνοι τὰ τουρκικὰ ἐγκλήματα τὸ 1955 καὶ τὸν ἐκτουρκισμὸ τῶν θρακιωτῶν Μουσουλμάνων ἀπὸ τοὺς «γιὰ πάντα φίλους μας, πλέον».

Τὸ σπουδαιότερο ὅμως ἐμπόδιο γιὰ μιὰ φυσιολογικὴ ἄνευ Βυζαντίου νεοελληνικὴ ζωὴ εἶναι ὅτι τὸ νεοελληνικὸ ἀφήγημα ἀφέθηκε στὰ χέρια αὐτῶν ποὺ κατέστρεψαν τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία, Ἀριστερῶν καὶ Δεξιῶν. Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ στηθεῖ κράτος σοβαρὸ ἔχοντας γιὰ ἠθικὸ βαρίδι του τὸ «ἔγκλημα» τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας; Πῶς θὰ μποροῦσε ὁ Νεοελληνισμὸς νὰ ἀντέξει ψυχικὰ τὴν κατάσταση «Καὶ σφαγμένος Καὶ φταίχτης»;; Μὲ τέτοιους τύπους ἀνθρώπων, ὅπως τὴν Ἀριστερὰ καὶ τὴ Δεξιά, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ φτειαχτεῖ οὔτε βιομηχανία (π.χ. ὅπως στὶς ἀσιατικὲς χῶρες, Ἰαπωνία, Κορέα κ.λπ.) οὔτε «εὐρωπαϊκὸ κράτος» οὔτε ὁ πληθυσμὸς στοχευμένα νὰ αὐξηθεῖ κατ’ ἀναλογία μὲ τὸν τουρκικό (π.χ. σήμερα οἱ Ἕλληνες νὰ ἦταν 30 ἑκατομμύρια). Ὅποιος ἀμφισβητεῖ τὶς ρίζες τοῦ Νεοελληνισμοῦ, ἀδυνατεῖ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ μιὰ μὴ μεγαλοϊδεατικὴ βέβαια, πλὴν ὑγιὴ νεοτερικὴ «πεπολιτισμένη» κατάσταση. Ἀπόδειξη γι’ αὐτὸ εἶναι ὅτι Δεξιοὶ κι Ἀριστεροὶ ἔκαμαν, 20 χρόνια μετά, τὸν Ἐμφύλιο. Μόνο αὐτὸ ξέρουν νὰ κάνουν.

Μόνο ἐὰν δὲν θεωρεῖτο «λάθος» ἡ Ἐκστρατεία, θὰ μποροῦσε μιὰ ἑλληνικὴ κοινωνία νὰ πεῖ: Ἀπέτυχα στὸ μεγάλο ἐγχείρημα, δὲν ἦταν λάθος ὅτι τὸ ἐπιχείρησα, οὔτε ἀποικιακό (Μεταξᾶς) οὔτε ἰμπεριαλιστικό (ΚΚΕ). Ἔπρεπε νὰ τὸ ἐπιχειρήσω. Τώρα, καὶ ὅσο διαρκεῖ ἡ εἰρήνη μὲ τὸν αἰώνιο Ἐχθρό, θὰ προσπαθήσω νὰ γίνω σοβαρὸ κράτος, μὲ πληθυσμό, ἄμυνα, βιομηχανία, παραγωγὴ ἀγροτικὴ κ.ἄ., ἄριστη παιδεία, εὐνομούμενη πολιτεία. Κι ἂν μπορέσω, νὰ ἀνατρέψω ἐν μέρει ἢ ἐν ὅλῳ τὸ 1922 -ἂν ποτὲ ξανατεθεῖ θέμα. Σὲ 70 χρόνια; Σὲ 150; Ὅμως αὐτοὶ ποὺ ἐπέβαλαν τὴν ἑρμηνεία περὶ λάθους εἴτε ἦταν βρωμοχωριάτες κουμπουροφόροι (ἀγύριστα κεφάλια) εἴτε κουφιοκέφαλοι οὐτοπιστές: Τί καλὸ θὰ μποροῦσαν ποτὲ νὰ προσφέρουν σὲ μιὰ μετα-μικρασιατικὴ ἑλληνικὴ κοινωνία; Ἐργατικοὺς ἀγῶνες ἢ ρουσφέτια; Ἡ συσχέτιση μεταξὺ τῆς δυναμικῆς τοῦ Νεοελληνισμοῦ μετὰ τὸ 1922 καὶ τῆς ἑρμηνείας τοῦ 1922 δὲν εἶναι ἀβάσιμη. Ὅποιος δὲν παινεύει τὸ σπίτι του, πέφτει καὶ τὸν πλακώνει.

Posted in Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα, Μικρά Ασία, Χωρίς κατηγορία | Tagged , | 2 Σχόλια

Μ. Ἀσία 1922 – Λαϊκὴ Συσπείρωση Χίου

«Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, στις 14 και 16 Σεπτεμβρίου, η περιφερειακή διοίκηση Β Αιγαίου στη Χίο και Λέσβο θα είναι συνδιοργανωτής και χρηματοδότης, εκδήλωσης με τίτλο «ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ», φροντίζοντας να τη διανθίζει μαζί με πρόθυμους τοπικούς άρχοντες και παράγοντες με εθνικιστικές κραυγές, αποκρύπτοντας την ουσία, ότι δηλαδή επρόκειτο για ένα ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο είχε εμπλακεί σε ρόλο χωροφύλακα η χώρα μας, με βασική ευθύνη των κομμάτων της αστικής τάξης είτε υπό το Βενιζέλο είτε υπό την ηγεσία της Βασιλικής παράταξης.

Κανένας, φυσικά, δεν θα είχε αντίρρηση να τιμηθεί η μνήμη των αθώων θυμάτων αυτού του πολέμου, των Μικρασιατών προγόνων μας, που πλήρωσαν ακριβά το τίμημα του μεγαλοϊδεατισμού της αστικής τάξης για να πάρει μέρος στη λεία του διαμελισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αυτό όμως θα είχε αξία -και διδακτική- αν αναδεικνυόταν μέσα από αυτή την τιμή η ιστορική αλήθεια και όχι ο αλυτρωτισμός και η μισαλλοδοξία.

Μια καταστροφή που ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να αποφύγει, αν δεν στοιχιζόταν πίσω από τα συμφέροντα της αστικής τάξης και δεν έχυνε το αίμα του για τα κέρδη και τα οφέλη της. Αν άκουγε το νεαρό τότε ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ), που, παρά τις διώξεις και τις φυλακίσεις που υπέστη από Βενιζελικούς και φιλοβασιλικούς για τη στάση του, δεν υποχώρησε και καλούσε σε ειρήνευση και σε επιστροφή των στρατευμάτων από τη Μικρά Ασία, καταδικάζοντας τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Βρετανοί, Γάλλοι και Ιταλοί ιμπεριαλιστές συμμετείχαν στην απόπειρα διαμελισμού της Τουρκίας, προς όφελος των δικών τους συμφερόντων και προχωρούσαν σε σφαγές του τουρκικού λαού. Όμως, όταν ο συσχετισμός δύναμης άλλαξε, ενθάρρυναν τη σφαγή του μικρασιατικού ελληνισμού, προχωρώντας σε συμφωνίες με τον Κεμάλ, ο οποίος επίσης αναθεώρησε τις διεθνείς συμμαχίες του.

Γι αυτό και πρέπει ο λαός μας, ειδικά στο Αιγαίο να βγάλει τα συμπεράσματά του, να αντιληφθεί τη ζώσα ιστορία που μας οδηγεί στο ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΕΕ ΑΠΌ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ. ΑΙΓΑΙΟ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ», καταλήγει η ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης Χίου και Β. Αιγαίου.

Πηγή

Παλιότερα, εἶχα διατυπώσει τὴν ἄποψη γιὰ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο τὸ ΚΚΕ παραμένει σταθερὸ στὶς ἀπόψεις του γιὰ τὸ 1922, ὅπως καὶ ἡ Ἀριστερά: Πεθαίνοντας τὸ 1991, ἡ Μητέρα – Πατρίδα ΕΣΣΔ δὲν ἄλλαξε ἄποψη γιὰ τὸ Μικρασιατικὸ Ζήτημα. Ἑπομένως, ὅπως κάθε καλὸ παιδὶ τηρεῖ ἀπαρέγκλιτα τὴν ἄποψη τῶν πεθαμένων γονιῶν του, ἔτσι καὶ ἡ Ἀριστερὰ καὶ οἱ Ἀναρχικοὶ συνεχίζουν νὰ πιστεύουν ὅσα πίστευε ἡ ΕΣΣΔ τὸ 1922 καὶ θεωροῦν προδοσία τὴν ἀλλαγὴ θέσεων. Δὲν πρόκειται, δηλαδή, γιὰ ζήτημα ὀρθῆς μαρξιστικῆς καὶ διεθνιστικῆς ἀνάλυσης, ἀφοῦ τόσες καὶ τόσες εἰσβολὲς ἔχει εὐλογήσει καὶ διαπράξει ἡ ΕΣΣΔ. Ἀλλὰ γιὰ ζήτημα προσκόλλησης στὴν ἱερὴ μνήμη – ταυτότητα τοῦ πεθαμένου μπαμπᾶ μας. Γιὰ ζήτημα φροϋδικό.

Τώρα, ἐὰν ἀντεπιχειρηματολογοῦσα ὅτι οἱ σφαγὲς τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν γεγονὸς ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὴν παρουσία Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στὴν Μικρὰ Ἀσία, καὶ προγενέστερο ἀπὸ αὐτήν (κι ἄρα τὸ ἐπιχείρημα ὅτι οἱ Τοῦρκοι «ἁπλῶς ἐκδικοῦνταν τὶς σφαγὲς κατὰ τῶν Τούρκων μεταξὺ 1920-1922» εἶναι ἀβάσιμο), κι ὅτι ὁ «σφαγμένος τουρκικὸς λαὸς», ποὺ μεταξὺ 1914-1918 συμμετεῖχε στὶς σφαγὲς Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων, ἢ τὶς παρακολουθοῦσε ἀπαθής, εἶχε χάσει γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν κάθε ἠθικὸ δικαίωμα νὰ ἀσκεῖ κρατικὴ κυριαρχία στὸν Πόντο, τὴν Ἰωνία, τὴ Θράκη καὶ τὴν Ἀρμενία -ἢ ἂν ἐπιχειρηματολογοῦσα ὅτι οἱ τουρκόφωνοι πληθυσμοὶ τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας εἶχαν (κι ἔχουν…) πιασμένη τὴν Ρωσία / ΕΣΣΔ ἀπὸ τὸ μαλακὸ ὑπογάστριό της, κάνοντάς την ἀναγκαστικὰ νὰ ὑποστηρίζει τὴν Τουρκία, τότε σίγουρα θὰ μιλοῦσα σὲ κουφούς, ποὺ τέτοιοι εἶναι οἱ Κομμουνιστὲς καὶ οἱ Ἀριστεροὶ στὴν Ἑλλάδα. Ἀκόμη κι ἂν ἔφερνα ὡς ἀντιπαράδειγμα τὴν προτροπὴ τῆς Λούξεμπουργκ γιὰ διαμελισμὸ τῆς Τουρκίας, ἡ ἐπιθυμία τοῦ πεθαμένου μπαμπᾶ, τῆς ΕΣΣΔ δηλαδή, εἶναι ἰσχυρότερη.

Κατὰ τὸ ΚΚΕ καὶ τὴ Λαϊκὴ Συσπείρωση ἡ (ἀθώα;) Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία δὲν ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ συλλογικά, ὡς κράτος, γιὰ τὶς σφαγὲς ποὺ διέπραξε. Κατὰ τὸ ΚΚΕ, ἦταν ἰμπεριαλιστικὸ ἔγκλημα νὰ ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὴ δικαιοδοσία τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας πληθυσμοὺς (κι ἐδάφη στὰ ὁποῖα αὐτοὶ κατοικοῦσαν) τοὺς ὁποίους αὔριο-μεθαύριο ἡ ἴδια αὐτοκρατορία θὰ ξανάσφαζε. Ἔπρεπε νὰ τὴν ἀφήσουν ἄθικτη, γιὰ νὰ ξανακάνει τὰ ἴδια μετὰ ἀπὸ μιὰ γενιά. Ὑπῆρχε κατὰ τὸ ΚΚΕ ζήτημα μόνο ἀτομικῆς τιμωρίας (!) τῶν ὀθωμανῶν ὑπευθύνων γιὰ τὶς σφαγές ἑκατομμυρίων κατὰ τὸν Α΄ Π. Π., καὶ ὄχι ζήτημα προγραμματισμένης (ἀπὸ τὸ 1911) πολιτικῆς τοῦ ὀθωμανικοῦ κράτους. Λὲς καὶ δὲν τιμωρήθηκε συλλογικὰ ἡ Γερμανία μὲ ἀπώλεια γερμανικῶν ἀνατολικῶν ἐδαφῶν της μετὰ τὸν Β΄ Π.Π., παρὰ μόνο οἱ ὑπεύθυνοι ναζιστὲς γιὰ ἐγκλήματα γενοκτονίας! Λὲς καὶ οἱ μειονότητες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἦταν ἐλάχιστες, κι ὄχι τὰ ἑκατομμύρια Ἑλλήνων, Κούρδων, Ἀρμενίων καὶ ἄλλων ἀνατολικῶν Χριστιανῶν. Βεβαίως, τὸ ἐπιχείρημα περὶ «μικρασιατικῶν περιοχῶν κατοικούμενων ἀπὸ μεικτοὺς πληθυσμοὺς» εἶναι ἀσόβαρο, ἀφοῦ παρόμοιο ἐπιχείρημα δὲν ἀπέτρεψε τὴ δημιουργία χωριστῶν ἐθνῶν-κρατῶν σὲ ἄλλες περιοχές. (Υ.Γ. Τὰ ἐπιχειρήματα ὅτι οἱ Κομμουνιστὲς δὲν εἶναι μυξιάρηδες «ἀνθρωπιστές» γιὰ νὰ μετρᾶνε θύματα «ἀνθρωπιστικῶν κρίσεων», ἐπιστρέφονται ὅπως εἶναι ὡς ἀπαράδεκτα: Φυσικά, καὶ οἱ Κομμουνιστὲς εἶναι μυξιάρηδες ἀνθρωπιστές, ἀρκεῖ βέβαια νὰ κατέχουν αὐτοὶ τὴν ἐξουσία, τὴν ὁποία ἄλλωστε ἐπιδιώκουν νὰ ἀποκτήσουν γιὰ χάρη τῶν μυξιάρηδων «ἀνθρώπων» κι ὄχι -ἀπαπά- γιὰ χάρη τῆς ἀπόλαυσης τῆς Ἐξουσίας). Φυσικά, τὶς μαξιμαλιστικὲς φαντασιοπληξίες περὶ σοβιετικῆς ὁμοσπονδίας στὴν Μικρὰ Ἀσία μόνο οἱ Σοβιετικοὶ μποροῦσαν νὰ ἐκστομίζουν καὶ μόνο οἱ εὔπιστοι τοῦ ΣΕΚΚΕ μποροῦσαν νὰ τὶς θεωρήσουν ὡς χειροπιαστὴ δυνατότητα. Καὶ γιατί, ὁμοίως μαξιμαλιστικὰ σκεπτόμενοι, λ.χ. νὰ κάναμε Ἐπανάσταση τὸ 1821 ἀντὶ νὰ φτειάξουμε μιὰ παγκόσμια -παγγαλαξιακὴ συνομοσπονδία ἀγαπησιάρικων λαῶν; Τὸ 1922, λοιπόν, εἶναι ἡ ἀτυχὴς συνέχεια τοῦ 1821. Εἶναι τὸ ἀνολοκλήρωτο (γιὰ πόσο, κανεὶς δὲν ξέρει. Ἴσως γιὰ πάντα) 1821. Ὅποιος ἀρνεῖται τὸ 1920-1922, αὐτὸς ἀρνεῖται καὶ τὸ 1821.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Byzantines Did It First!

66e3ddd5177cc0cd50db4f6d93a6e714

Νοσοκομεῖα, γυναῖκες γιατρούς, γυναῖκες ἱστορικούς, ἀλφαβητισμὸ καὶ πανεπιστήμια. Ἀκόμη καὶ τὰ πιρούνια.

Πηγή

Posted in Δύση, Ρωμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Καθημερινὰ ψεύδη

Τουλάχιστον οἱ Μενουμευρώπηδες ἀποδεικνύονται σταθερὰ βέροι Δυτικοί, βρέξει-χιονίσει, τώρα δηλαδὴ ποὺ κάθε διακρατικὴ «σταθερὴ συμμαχία» ἀποδεικνύεται παραμύθι (βλ. καὶ τὴ Ρωσία, ποὺ συμμαχεῖ καὶ μὲ τὴν Συρία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν Τουρκία, ἡ ὁποία μισεῖ τὴ Συρία). Καί, παρομοίως, εἶναι παρήγορο ποὺ ἐνῶ τὸ κλιντονικὸ – ὀμπαμικὸ ρωσοφαγικὸ καθεστὼς ἔχει καταρρεύσει ἐδῶ καὶ δύο χρόνια, ἡ Καθημερινὴ προβάλλει τὶς ἀπόψεις τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ γιὰ τὴν «ἀνελεύθερη» (μπού) Ρωσία. Τὸ ἔχουν οἱ Μενουμευρώπηδες ἕνα dt κάποιων ἐτῶν. Εἶναι κάτι κι αὐτό, νὰ ἔχεις σταθερὰ ἰδανικὰ σὲ μιὰ τέτοια ἐποχή. Τὸ ἐνδιαφέρον βρίσκεται στὸ τέλος, στὶς πληροφορίες γιὰ τὸν ἕλληνα βιβλιοπαρουσιαστῆ τοῦ ρωσοφάγου συγγραφέα:

* Ο κ. Αχιλλέας Παπαρσένος διετέλεσε προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας στην ελληνική πρεσβεία της Ουάσιγκτον. Το βιβλίο του Τίμοθι Σνάιντερ «The Road to Unfreedom» κυκλοφορεί προσεχώς και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος με τον τίτλο «Ο δρόμος προς την ανελευθερία».

Τέτοιους ἀνθρώπους θέλουμε στὶς πρεσβεῖες μας.

Πηγή

Posted in φιλελεύθεροι, Δυτικοί, Ρωσία | Tagged , | Σχολιάστε

Sean Gabb: «The Mediaeval Roman Empire. An Unlikely Emergence and Survival»

…the Mediaeval Roman Empire, is perhaps the most astonishing instance of how courage and determination can keep civilisation alive in the face of the most forbidding and apparently overpowering challenges.

you must agree that an empire that includes the Balkans and the whole of modern Turkey is unlikely to have survived so long as some kind of zombie state.

This is what I meant earlier in my speech when I spoke of the storm of the Early Middle Ages. The Empire was faced by a triple threat to its existence. There were the northern barbarians. There was militant Islam in the south. There was an internal collapse of population. Each of these had been brought on by changes in the climate that no one at the time could have understood had they been noticed. It would not be until after 800 that the climate would turn benign again. In the meantime, any state to which even a shadow of Lecky’s dismissal applied would have crumpled in six months. Only the most courageous and determined action, only the most radical changes of its structure, could save the Empire. And saved the Empire most definitely was.

The Mediaeval Roman Empire survived because of a revolutionary transformation in which ordinary people became armed stakeholders. The inhabitants of Roman Gaul and Italy and Spain barely looked up from their ploughs as the Barbarians swirled round them. The citizens of Mediaeval Rome fought like tigers in defence of their country and their Orthodox faith. Time and again, the armies of the Caliph smashed against a wall of armed freeholders. This was a transformation pushed through in a century and a half of recurrent crises during which Constantinople itself was repeatedly under siege. Alone among the ancient empires in its path, Mediaeval Rome faced down the Arabs, and kept Islam at bay for nearly five centuries. Would it be superfluous to say that no one does this by accident?

Πηγή

Ἂν οἱ Βυζαντινοὶ Ἕλληνες τὰ κατάφεραν σὲ τέτοιες τρομακτικὲς συνθῆκες (εἰσβολεῖς ἀπὸ παντοῦ, ἀπουσία σύγχρονης ἰατρικῆς, κλιματικὲς ἀλλαγές κ.λπ.), θὰ περίμενε καθένας ὅτι καὶ οἱ Νεότεροι Ἕλληνες θὰ τὰ κατάφερναν σὲ συνθῆκες πολὺ λιγότερο ἀπαίσιες. Κι ὅμως, ὅλα δείχνουν ὅτι δὲν θὰ τὰ καταφέρουν νὰ σωθοῦν -ἂν δὲν γίνουν μόνο δύο θαύματα.

Καθένας μπορεῖ νὰ δώσει τὶς δικές του ἐξηγήσεις. Π.χ. τὸν ἰμπεριαλισμὸ καὶ τὸν ἀνθελληνισμό. Αὐτὰ τὰ ὑπαρκτὰ εἶναι, βεβαίως, μόνιμοι παράγοντες, καὶ συνεπῶς δὲν ἐξηγοῦν τὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο ἀντιδράσεων (βυζαντινὴ καὶ νεοελληνική) μπροστὰ στὶς συμφορές.

Συμφωνώντας πάνω-κάτω μὲ τὸ ἄρθρο, βλέπω στοὺς Νεοέλληνες τὴν ἀπουσία τουλάχιστον τῶν παραμέτρων ποὺ ἀναφέρει ὁ ἀρθρογράφος: Μιὰ κοινωνία καὶ κυβέρνηση γεμάτη ἀκλόνητη μεταφυσικὴ πίστη, ἀποφασιστικότητα καὶ μὲ τάση νὰ καταστήσει ἄμεσα ὑπεύθυνους τοὺς πολίτες δίνοντάς τους ἐξισωτικὰ κίνητρα (ἐλεύθερος γεωργός-στρατιώτης Ἀκρίτας) -«ἐξισωτικὰ» στὰ πλαίσια τῆς ἐποχῆς, φυσικά, καὶ χωρὶς τὶς «ἀμεσοδημοκρατικὲς διεργασίες» τῆς ἀναρχικῆς Κατάληψης τοῦ νεοκλασσικοῦ κτηρίου ἢ τῆς πασοκικῆς «διαβούλευσης», καὶ σίγουρα χωρὶς τὸν ἡδονισμὸ τῶν Νέων Χρόνων. Οἱ Νεοέλληνες ἔχουν ἀποφασίσει νὰ εἶναι παγερὰ ἄθεοι*, φυγότεκνοι*, ἡδονιστές, μὲ τὰ κοπρόσκυλά τους, «νεολαῖοι ἐτῶν 40», ψυχ-ἀνώμαλοι, «καλλιτέχνες», «λογοτέχνες», δάσκαλοι ποὺ ἀποφοίτησαν ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πρίστινας, «ἐπιχειρηματίες» (γυράδικου ἢ βιομηχανίας) ποὺ δίνουν πενταροδεκάρες στοὺς ὑπαλλήλους τους κ.ο.κ. Τί νὰ κάνουμε; Κανεὶς δὲν ζεῖ γιὰ πάντα. Ἐλευθερία ἔχουμε, εὐτυχῶς. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι οἱ Νεοέλληνες σὲ σιχαίνονται (εἴτε σοῦ τὸ δείχνουν εἴτε ὄχι) ἂν τοὺς πεῖς ὅτι ὁ τρόπος ζωῆς τους εἶναι γιὰ πέταμα.

Μιὰ ἀκόμη πιὸ βαθιὰ ἀνάλυση ἀπὸ Δυτικοὺς καὶ μή, θὰ τοὺς ἀποκάλυπτε τὸ ρόλο ποὺ ἔπαιξε ἡ Ὀρθοδοξία καὶ εἰδικὰ ὁ πρωτοβυζαντινὸς μοναχισμὸς στὴ δημιουργία τέτοιου «θηριώδους», ἀτσάλινου πείσματος ἐπιβίωσης στά μυαλὰ τῶν Βυζαντινῶν. Αὐτά, φυσικά, λέγονται δίχως καμμιὰ αὐταπάτη γιὰ τὸ ρόλο τῆς Τύχης στὴν ἱστορία, μὲ τὶς συμπτώσεις, τὰ λάθη κ.λπ.

basilissa_sotirisa_angelina_of_basileia_rhiomaion_by_gambargin-d736lss

 

* Τώρα, ὅπως καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, εἶναι προφανὲς ὅτι ἔχω κατὰ νοῦ τὸν μέσο κυρίαρχο τύπο τοῦ ἄθεου καὶ φυγότεκνου κ.ο.κ. Δὲν λέω ὅτι οἱ ἄθεοι εἶναι φιλοτομαριστές. Ὅμως ὁ κυρίαρχος τύπος ἄθεου στὴν Ἑλλάδα εἶναι καταστροφικός, γεμάτος μίσος. Ἂς μὴν μοῦ φέρει κάποιος ὡς ἄλλοθι μιὰ ἐλάχιστη μειονότητα «πατριωτῶν ἄθεων» μὲ σῶας τὰς φρένας. Ὑπάρχουν κι αὐτοί, τοὺς ἐκτιμῶ ἀπέραντα, ἀλλὰ δὲν θὰ πάψω νὰ ἐπικρίνω τὸν κυρίαρχο τύπο ἀθεϊσμοῦ ἐπειδὴ «κάπου ἐκεῖ ἔξω» εἶναι καὶ 2-3 ἄθεοι πατριῶτες, καὶ μὴν τυχὸν τοὺς θίξω τὴν αὐτοεκτίμηση. Ἐὰν αύτοὶ εἶναι σώφρονες καὶ πατριῶτες, δὲν θὰ θιγοῦν, ἀφοῦ ξέρουν πολὺ καλύτερα ἀπὸ μένα τί εἶναι ὁ κυρίαρχος τύπος νεοέλληνα ἄθεου. Δὲν μπορεῖ 1 νὰ εἶναι δικαιολογία γιὰ τοὺς 10. Τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴ φυγοτεκνία. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἂν ὁ Μῆτσος εἶναι ἄτεκνος ἢ ὁ Πέτρος ἔχει μόνο ἕνα παιδί. Δὲν τοὺς κατηγορῶ προσωπικά. Μὲ ἐνδιαφέρει πανελλήνια ἂν ὑπάρχουν τόσοι Μῆτσοι καὶ Πέτροι ὥστε ὁ μέσος ὅρος παιδιῶν ἀνὰ γυναίκα εἶναι κάτω τοῦ 2,1.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, Ρωμανία, κοινωνία | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Τυνησία, Ἰορδανία: Ψηφιδωτά

Τυνησία

Ἰορδανία

Posted in Ρωμαίοι, Ρωμανία, βυζαντινή τέχνη, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Φανάρι – Οὐκρανία

Ὅπως σὲ κάθε ζήτημα, ἔτσι καὶ τώρα ἔχουμε ἀνατροπὴ παραδεδομένων σχημάτων. Ὁ κακὸς ἢ καλὸς Βαρθολομαῖος. Οἱ κακοὶ ἢ καλοὶ Ρῶσοι. Ἡ κυβερνώσα Ἀριστερά. Ἄθεοι καὶ μή. Ὅσοι δὲν θέλουν τὸν Βαρθολομαῖο ἀλλὰ οὔτε τὴ Ρωσία (καὶ τὸ ἀντίθετο, γιὰ διάφορους λόγους*), ἀναγκαστικὰ παίρνουν θέση στὴ διαμάχη τους γιὰ τὴν Οὐκρανία, ἀφοῦ οἱ συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σχετίζονται μὲ τὴ διαίρεση, ἢ μή, τῆς χώρας σὲ δυτικὸ καὶ ρωσικὸ κομμάτι, καθὼς καὶ μὲ τὴν ἀφαίρεσή της, ἢ μή, ἀπὸ τὴ ρωσικὴ ἐπιρροή.

Γενικά, δὲν βλέπω καὶ κάποια σοβαρὴ σύνθεση ἐκκλησιαστικοῦ – ἐθνικοῦ ζητήματος. Εἴτε ἀπὸ ὅσους βλέπουν τὴν Ὀρθοδοξία ἐργαλειακὰ (ἐπειδὴ τυχαίνει νὰ εἶναι «ἑλληνικὴ θρησκεία»), φιλικὰ καὶ μή, εἴτε ἀπὸ ὅσους εἶναι Χριστιανοί. Προπαντός, δὲν πρέπει νὰ σπάσει κανένα ἀβγό. Ἄσε ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ τὰ διακρίνει, ἀντικανονικοὺς ἀπὸ κανονικούς, ἄθεους προσποιούμενους τοὺς Ὀρθόδοξους ἀπὸ ἐντελῶς ἄθεους καὶ δὲν συμμαζεύεται. Ἐπιπλέον, οἱ Σοβιετικοὶ συνετέλεσαν στὸ νὰ φτιαχτεῖ ἕνα πολὺ ὡραῖο μπάχαλο, μὲ Ρωσικὴ Ἐκκλησία Ἐξωτερικοῦ καὶ Ἐσωτερικοῦ, σὰν τὰ ΚΚΕ. Ἢ κάνω λάθος; Ἄλλωστε, οὔτε οἱ Ρῶσοι οὔτε οἱ Οὐκρανοί, οὔτε φυσικὰ οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι Ἀμερικανοί, ἔχουν καημὸ ἄλλο ἀπὸ τὰ γεωπολιτικὰ ζητήματα. Καὶ ἐφόσον στὴν Κωνσταντινούπολη δὲν ὑπάρχει συνέχεια τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας μπροστὰ στὴν ὁποία θὰ στέκονται σούζα -γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ τουλάχιστον- Σκύθες καὶ Ἀγγλοσάξωνες, ὁ Πατριάρχης της θὰ εἶναι εἴτε ἀρεστὸς τῶν Τούρκων εἴτε τῶν Φαναριωτῶν εἴτε τῶν Ἀμερικάνων.

* Δὲν θέλουν τὸν Βαρθολομαῖο εἴτε γιατὶ τὸν θεωροῦν τουρκοπράκτορα εἴτε γιατὶ δὲν θέλουν τὰ οἰκουμενιστικά του (εἴτε καὶ γιὰ τὰ δύο). Ἀντιθέτως, ὑπάρχουν Νεοέλληνες ποὺ συμπαθοῦν τὸν Βαρθολομαῖοι ἐπειδὴ τὸν θεωροῦν ἀντιεθνικιστῆ, δηλαδὴ ἐνάντιο στὸν Ἑλληνικό, ἀλλὰ ὄχι στὸν Τουρκικὸ ἐθνικισμό, ἢ ἐπειδὴ τοὺς ἀρέσει ὁ Οἰκουμενισμός, ὡς πραγματικὴ Ὀρθοδοξία. Ὁμοίως, κάποιοι θέλουν τὴ Ρωσία ἐπειδὴ ἐλπίζουν σὲ αὐτὴν γεωπολιτικὰ ἢ ἐπειδὴ δὲν ἐλπίζουν σὲ αὐτήν καὶ δὲν θέλουν ἡ Ἑλλάδα νὰ εἶναι τὸ διαρκὲς κορόιδο τοῦ Πανσλαβισμοῦ, ποὺ περιμένει τὶς προφητεῖες.

 

Posted in Ρωσία, Σλάβοι, θρησκεία | Tagged , , , , | 1 σχόλιο

ὀρθόδοξοι τοῖχοι

Βλέπω νὰ παραπονιοῦνται γιὰ τὸ ὅτι «ὀρθόδοξοι» ἱστότοποι ἀντὶ νὰ ἔχουν ὀρθόδοξα θέματα ἀσχολοῦνται μὲ τὸ πότε καὶ πῶς θὰ πάρουμε τὴν Πόλη. Κυττῶ μετά, σὲ προοδευτικοὺς ὀρθόδοξους τοίχους ΜΚΔ, καὶ βλέπω Μαγιακόφσκυ καὶ Κουφοντίνα. Γενικά, τὸ χόμπυ μας νὰ κάνουμε.

Posted in Αριστερά, Δεξιά, θρησκεία | Tagged | 1 σχόλιο

14/9: Ψάχνοντας γιὰ συμμάχους στὴν πιάτσα…

Ἂς ἐλπίζωμεν, ὅτι ἡ Γαλλία […] θέλει φιλοτιμηθῆν νὰ προσθέσῃ εἰς τὰ πολλὰ καὶ λαμπρά της κατορθώματα, καὶ τὸν ἐνδοξότατον τίτλον νὰ ἐπονομασθῇ ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.

Ἀδ. Κοραῆς, Ἀρριανοῦ τῶν Ἐπικτήτου διατριβῶν μέρος δεύτερον  (1827).

Οἱ Γραικοὶ πρέπει νὰ προσκολληθῶσιν εἰς τοὺς Γάλλους. Τώρα μάλιστα συμφέρει εἰς ἡμᾶς ἡ φιλία τῶν Γάλλων, ὅταν ἠρχίσαμεν νὰ φωτιζόμεθα.

Τί πρέπει νὰ κάμωσιν οἱ Γραικοὶ εἰς τὰς παροῦσας περιστάσεις. Διάλογος δύο Γραικῶν (1805).

 

Τοιαύτας ἐλπίδας χρηστὰς τρέφοντες, φίλοι ὁμογενεῖς, ἐπροκρίνατε τῶν Ἄγγλων τὴν ὑπεράσπισιν.

Προλεγόμενα εἰς Ξενοφῶντος «Ἀπομνημονεύματα» καὶ Πλάτωνος «Γοργίαν» (1825).

Καί:

Μόνο ἡ Ἀγγλία ἐξεύρει νὰ τιμᾷ τὴν ἀρετήν, μόνη ἡ Ἀγγλία ἠξεύρει νὰ ἀμοίβῃ τὴν ἀρετήν, εἰς μόνην τὴν Ἀγγλίαν εὑρίσκονται ἄνθρωποι.

Ἐπιστολὴ Κοραῆ στὶς 11-7-1786.

 

Ἀλλὰ κι οἱ Ἄγγλοι εἶναι κι αὐτοί:

Φίλαυτοι, φιλέμποροι καὶ φιλάργυροι περισσότερον παρὰ τοὺς παλαιοὺς Καρχηδονίους, νύκτα καὶ ἡμέραν εἰς ἄλλο δὲν καταγίνονται παρὰ νὰ αὐξήσωσι τὴν ἰδίαν αὐτῶν εὐτυχίαν, καὶ ἂν ἦτον χρεία νὰ ποτίζεται μὲ τὰ αἵματα ὅλου τοῦ κόσμου ἡ εὐτυχία τῶν

Τί πρέπει νὰ κάμωσιν οἱ Γραικοὶ εἰς τὰς παροῦσας περιστάσεις. Διάλογος δύο Γραικῶν (1805).

…δὲν θὰ βροῦμε κανένα.

cherub_plaque_louvre_mrr245_n2

 

menologion_of_basil_045

Καὶ ἂν ὁ θεὸς καὶ τ᾿ ἄρματα
μᾶς λείψωσι, καλήτερα
πάλιν ῾νὰ χρεμετήσωσι
῾ς τὸν Κιθαιρῶνα Τούρκων
ἄγριαι φορᾶδες.

Posted in Δύση, Ελλάδα, Ρωμανία | Tagged | Σχολιάστε

Καστοριάδης: Πολυτονικό, Δημοτική.

…Ἔχει καταστραφεῖ ἤδη ἡ γλώσσα. Βλέπω πῶς μιλιοῦνται τὰ ἑλληνικὰ στὰ λεγόμενα μαζικὰ μέσα πληροφόρησης. Μία φορὰ στὸ ραδιόφωνο μάλιστα ἄκουσα τὸ καταπληκτικὸ «ὥρα Ἑλλάδας τρία». […] Μὲ τὴν κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἔχουμε ἀποκοπεῖ κατὰ κάποιον τρόπο ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τῆς γλώσσας. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἕνα παιδὶ ποὺ μαθαίνει καὶ διαβάζει σήμερα [1987], κατ’ οὐσίαν, δὲν μπορεῖ νὰ διαβάσει ἀκόμα καὶ πρόσφατους νεοέλληνες συγγραφεῖς. Δὲν μπορεῖ νὰ διαβάσει Ἐλύτη, Σεφέρη, ἀκόμα λιγότερο Καβάφη. Καὶ τί πρέπει νὰ γίνει; Νὰ τυπωθεῖ ὁ Παπαδιαμάντης σὲ μονοτονικό; Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ διαβάσει κανεὶς Παπαδιαμάντη ἢ Παπαρρηγόπουλο χωρὶς νὰ ξέρει καθαρεύουσα; Καὶ πῶς διδάσκεται αὐτὴ ἡ καθαρεύουσα; Φυσικὰ ἔπρεπε νὰ γίνει ἡ δημοτικὴ ἐπίσημη γλώσσα τοῦ κράτους, τῆς κοινωνίας, τῶν ἀνθρώπων ποὺ γράφουν. Ἀλλὰ ποιὰ δημοτική; Τί εἶναι ἡ δημοτική; Μπορεῖ ποτὲ νὰ ζήσει σύγχρονη κοινωνία προσπαθώντας νὰ περιοριστεῖ στὴν ὡραιότατη καὶ καταπλητικὴ γλώσσα τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν, τῶν ψαράδων, τῶν τσοπάνων; Δὲν μπορεῖ. […] …ἔγραφαν ὡραιότατη δημοτική. Αὐτὸ ὅμως δὲν σήμαινε ὅτι ἀπεμπολοῦσαν λέξεις ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἤ, ἐνδεχομένως, εἶχαν κατασκευαστεῖ ἀπὸ τοὺς καθαρευουσιάνους.

[Ἀπαντώντας στὴν ἄποψη ὅτι μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τὴν ἁπλοποίηση τῆς ὀρθογραφίας οἱ μαθητὲς θὰ μάθουν καλύτερα ἑλληνικὰ ἢ τουλάχιστον θὰ τὰ γράφουν σωστότερα:]

Αὐτὸ εἶναι ἀνοησία. Οἱ Γάλλοι καὶ οἱ Ἐγγλέζοι ἐδῶ καὶ τόσους αἰῶνες μαθαίνουν γαλλικὰ ἢ ἀγγλικὰ ἀπείρως καλύτερα ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ποὺ ξέρουν οἱ ἕλληνες καθηγητὲς τοῦ πανεπιστημίου. Ἡ ὀρθογραφία τῆς ἀγγλικῆς γλώσσας εἶναι τελείως ἐξωφρενικὴ ἀπὸ φωνητικὴ ἄποψη. Ὅπως λέει τὸ γνωστὸ ἀνέκδοτο, στὰ ἀγγλικὰ γράφεις καουτσοὺκ καὶ προφέρεις αὐτοκίνητο. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἐμπόδισε τὰ ἐγγλεζάκια νὰ μαθαίνουν πολὺ καλὰ καὶ νὰ γράφουν σωστὰ τὴ γλώσσα τους. Πιστεύω ὅτι τὸ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τοῦ μονοτονικοῦ, γιὰ λόγους ἁπλοποίησης τῆς ὀρθογραφίας, εἶναι ἁπλῶς δημαγωγικὸ καὶ βλακῶδες. […] Ἐμεῖς κάναμε ἀρχαῖα ὀκτὼ φορὲς περισσότερο ἀπὸ τὰ γαλλόπαιδα. Ἐκεῖνα ὅμως μάθαιναν· ἐμεῖς ὄχι. Στὸ τέλος τοῦ γυμνασίου τὰ γαλλόπαιδα ἔκαναν theme, δηλαδὴ μετάφραση ἀπὸ τὰ γαλλικὰ στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Θὰ ἤθελα πολὺ νὰ δώσω σὲ ἕναν καθηγητὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου ἕνα νεοελληνικὸ κείμενο γιὰ νὰ τὸ μεταφράσει στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά… Λοιπὸν τὸ θέμα δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ τὴν καθαρεύουσα. Ἔχει σχέση μὲ τὴν ποιότητα τῆς διδασκαλίας καὶ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος. […] Τὸ πρόβλημα ποὺ θίγετε, ἤδη ὑπάρχει γιὰ τὶς μεταφράσεις αὐτές. Τὸ ἀντιμετώπισα μὲ τὰ δικά μου τὰ βιβλία τὰ γραμμένα στὰ γαλλικά. Διαπίστωσα τὴν καταπληκτικὴ φτώχεια τοῦ νεοελληνικοῦ φιλοσοφικοῦ λόγου. Ἐντάξει, εἴμαστε ὑπὲρ τῆς δημοτικῆς 100%. Ὅμως φιλοσοφία χωρὶς ἀπαρέμφατο δὲν γίνεται. Ἡ δημοτικὴ δὲν ἔχει ἀπαρέμφατο. Λοιπόν, ἢ θὰ ἀποφασίσουμε ὅτι δὲν κάνουμε φιλοσοφία ἢ θὰ ποῦμε: ἄλλο σημαίνει λέγειν καὶ ἄλλο λόγος. Ἄλλο σημαίνει νοεῖν καὶ ἄλλο νόηση. Θὰ ποῦν ὁρισμένοι ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο. Ὄχι, δὲν εἶναι τὸ ἴδιο, διότι τὸ ἀπαρέμφατο περιέχει τὴν οὐσιαστικοποιημένη ἐνέργεια ἢ τὸ ἐνεργοποιημένο οὐσιαστικό. Στὸ ἀπαρέμφατο δὲν πρόκειται γιὰ τὸ λόγο ἢ τὴ νόηση, ὡς ἀφηρημένες ἔννοιες. Πρόκειται γιὰ τὴ δράση τοῦ λέγειν καὶ τοῦ νοεῖν.

Συνέντευξη τοῦ Κ.Κ. στό: Τ. Παπαδοπούλου, Μιὰ ἄλλη Εὐρώπη, Ἀθήνα 1993, σσ. 38-41.

Ἐδῶ, τέσσερις ἀπόψεις καταρρίπτονται. Πρῶτον, ὅτι τὸ πολυτονικὸ συνεπάγεται καὶ προϋποθέτει τὴν καθαρεύουσα. Δεύτερον, ὅτι ἡ ἁπλοποίηση τῆς ὀρθογραφίας (ἢ καὶ ἡ φωνητικὴ γραφή) βοηθᾶ στὴν ἐκμάθηση, καὶ εἶναι ἀπαραίτητη. Τρίτον, ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει δημοτικὴ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου δίχως νὰ δανειστεῖ «ἀνύπαρκτες» λέξεις ἀπὸ τὴν καθαρεύουσα. Τέταρτον, ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ μάθει ὁ μαθητὴς ἀρχαῖα ἑλληνικά. Κι ἐπειδὴ ὁ Καστοριάδης ἦταν αὐτὸς ποὺ ἦταν, οἱ βέροι δημοτικιστὲς μόνο νὰ εἰρωνευτοῦν τὴν ἄποψή του ἢ τὸν τρόπο ἔκφρασής του μποροῦν, χωρὶς νὰ ἀπαντήσουν κάποια φορὰ ἐπὶ τῆς οὐσίας στὰ λεγόμενά του. Ὅπως καὶ μὲ ἄλλους ἀνθρώπους τῶν γραμμάτων, μὴ «Δεξιοὺς» ὑπέρμαχους τοῦ πολυτονικοῦ. Τοὺς ἐμφάνιζαν ὡς γραφικούς, εἴτε ὡς λίγο πολὺ ἄσχετους (ἄσχετος αὐτὸςποὺ χειρίζεται καλύτερα τὸ γραπτὸ λόγο…!). Ὡς τρίτης – τέταρτης διαλογῆς προσωπικότητες τῶν γραμμάτων. Καθρεφτάκι, φυσικά. Ὅ,τι κοροϊδεύουν οἱ «βέροι δημοτικιστές», αὐτὸ εἶναι οἱ ἴδιοι.

Posted in Αριστερά, γλώσσα | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ἡ πάλη τοῦ Καστοριάδη μὲ τὸν Μάρξ

Ἡ ἱερὴ ἀγελάδα τῆς μεταπολιτευτικῆς μας ἰδεολογίας (ἡ εἴσοδος στὴν ΕΟΚ καὶ ἡ ἐξαγγελία τοῦ «Ἑλληνοδυτικοῦ ἀνθρώπου» ἔγιναν τὴν ἴδια ἐποχή: ἀλληλοδικαιολογοῦνταν) μὲ τὴν ἱερὴ ἀγελάδα τῶν διανοουμένων. Τὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι ἡ ἰδέα τοῦ σκίτσου εἶναι δανεισμένη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὴν ὁποία σιχαίνονταν τόσο ὁ Μὰρξ (ἐμμέσως) ὅσο καὶ ὁ Καστοριάδης.

IMG_20180912_185322

Posted in φιλοσοφίες, Δυτικοί, Δύση, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Σερένα Γουίλιαμς

Μόνο μία Μαύρη Ἀμερικανίδα τενίστρια θὰ κατηγοροῦσε γιὰ σεξισμὸ τὸν διαιτητή, σὲ ἕναν ἀγώνα μεταξὺ δύο γυναικῶν. Καὶ γιατί τὸν ἀποκάλεσε σεξιστή; Γιατὶ τὶς παρατηρήσεις τὶς ὁποῖες τῆς ἔκανε δὲν τὶς ἔκανε ποτὲ κανεὶς διαιτητὴς σὲ ἄντρες, σὲ παιχνίδι τέννις μεταξὺ ἀντρῶν. Ἀλλὰ ἡ Γουίλιαμς δὲν ἔπαιζε μὲ ἄντρα. Ἔπαιζε μὲ γυναίκα. Ἀδικήθηκε λοιπὸν σὲ σχέση μὲ γυναίκα, ὄχι μὲ ἄντρα. Εὐτυχῶς ποὺ ἡ ἀντίπαλός της ἦταν Γιαπωνέζα, μισὴ Ἀσιάτισσα καὶ μισὴ ἀπὸ τὴν Ἀιτή. Σχεδὸν κατάμαυρη -μόνο τὰ σχιστὰ μάτια τὴν ξεχώριζαν ἀπὸ μιὰ Μαύρη. Διαφορετικά, ἡ Ἀφροαμερικανὴ θὰ κατηγοροῦσε τὸν διαιτητὴ καὶ γιὰ ρατσισμό. Εὐτυχῶς δὲν ἔχασε ἀπὸ Λευκή. Θὰ τὰ εἶχαν σπάσει ὅλα στὶς ΗΠΑ.

«Θὰ συνεχίζω νὰ ἀγωνίζομαι ὑπὲρ τῶν γυναικῶν«, πρόσθεσε. Λὲς καὶ τὴν νίκησε ἄδικα ἕνας ἄντρας κι ὄχι μιὰ γυναίκα.

 

Εἶναι νὰ μὴ σὲ ἔχουν δείρει μικρό. Μετά, κατηγορεῖς γιὰ ὅλη σου τὴ ζωὴ τοὺς πάντες γιὰ ρατσισμό, σεξισμὸ καὶ δὲν συμμαζεύεται. Ἔχω νὰ παρατηρήσω ὅτι κι ἄλλες «φυλὲς» δάρθηκαν καὶ ταπεινώθηκαν στὶς ΗΠΑ: Ἰάπωνες, Ἰρλανδοί, Ἕλληνες. Καὶ Μαῦροι. Μόνο οἱ Μαῦροι δὲν πρόκοψαν ὅσο οἱ ἄλλες ὁμάδες. Ἔμειναν στὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια. Μὲ λίγη δόση μπάσκετ, καὶ σεξιστικοῦ καὶ μὲ θεματολογία τὰ ναρκωτικὰ χίπ-χὸπ καὶ ράπ. Ἄλλωστε, ὁ Ἀριστοτέλης ἔκλεψε ἀπὸ τοὺς Ἀφρικανοὺς τὶς θεωρίες του. Βέβαια, μόνο μουρλοί, ὅπως οἱ Ἀμερικανοί, θεωροῦν τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος ἔνδειξη «φυλῆς». Καὶ τί εἶναι ἡ «φυλή»; ἄλλο ἐρώτημα κι αὐτό. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὅτι οἱ διάσημοι Ἀφροαμερικανοὶ ἔχουν καβαλήσει τὸ καλάμι τοῦ ἀντιρατσισμοῦ. Φυσικά, ὑπάρχει ρατσισμός, ἀλλὰ σὲ ἄλλες ἐκφάνσεις τῆς πραγματικότητας (κατὰ τῶν φτωχῶν Μαύρων), κι ὄχι κατὰ τῶν ταξικὰ βολεμένων Μαύρων. Γιατὶ τὸ ζήτημα εἶναι ταξικό. Μαῦρος εἶναι ὁ Ὀμπάμα, Μαύρη εἶναι καὶ τὸ γεράκι Condoleezza Rice. Ὅμως οἱ ἀπανταχοῦ ἀπολίτικοι μαζάνθρωποι θεώρησαν ὅτι ὁ βομβαρδιστὴς τοῦ πλανήτη Ὀμπάμα θὰ ἦταν «καλὸς» Πρόεδρος μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἦταν Μαῦρος. Καὶ πόσο πανηγύρισαν γιὰ τὴν ἐκλογή του, τὰ ὄρνια. Κάπως ἔτσι, ἀπὸ κάτι ἰδιότροπους, ἀπαξιώνονται οἱ ἐνέργειες γιὰ τὰ πραγματικὰ δικαιώματα τῶν πραγματικὰ καταπιεζόμενων.

1418041_0910-serena-williams-drawing-cartoon-twitter-3

Posted in Δύση, γυναίκες | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ἕνα βυζαντινὸ «μαντεῖο»;

Ἄννα Κομνηνή, Ἀλεξιάς, 10.2.5

Ὁ Ἀλέξιος, μὴ μπορώντας νὰ ἐμπιστευθεῖ στὴ δική του μόνο κρίση καὶ μὴ θέλοντας ν’ ἀκολουθήσει τὶς προσωπικές του σκέψεις, ἐναπέθεσε τὰ πάντα στὸ Θεὸ καὶ ζήτησε τὴ δική Του κρίση. Πηγαίνει λοιπὸν τὸ βράδυ στὴ μεγάλη τοῦ Θεοῦ ἐκκλησία, ὅπου εἶχε καλέσει τὶς κεφαλὲς τοῦ κλήρου καὶ τοῦ στρατοῦ. Παρευρισκόταν ἐπίσης ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Νικόλαος….Ὁ βασιλιὰς ἔγραψε σὲ δυὸ δέλτους τὴν ἐρώτηση ἂν πρέπει νὰ ἐκστρατεύσει κατὰ τῶν Κομάνων ἢ ὄχι καὶ πρόσταξε τὸν κορυφαῖο τῆς συνελεύσεως νὰ τὶς καταθέσει στὴν Ἁγία Τράπεζα. Πέρασε ὅλη ἡ νύχτα μὲ ψαλμοὺς καὶ κατὰ τὰ χαράματα μπαίνει ὁ Νικόλαος στὸ ἱερό, παίρνει τὴ μία ἀπὸ τὶς δέλτους, τὴ φέρνει ἔξω, τὴ λύνει καὶ τὴ διαβάζει ἐνώπιον ὅλων. Ὁ αὐτοκράτορας, δεχόμενος τὴν ἀπόφαση σὰν νὰ τὴν εἶχε δώσει κάποιο μαντεῖο, ἀφιερώθηκε ὁλόκληρος στὴν προετοιμασία τῆς ἐκστρατείας.

Ἄννα Κομνηνή, Ἀλεξιάς,15.4.3-4

Ὁ βασιλιὰς ἀφ’ ἑνὸς φοβόταν τὴν πείνα ποὺ θὰ θέριζε ὁλόκληρο τὸ στράτεμα κατὰ τὴν πορεία πρὸς τὸ Ἰκόνιο ἐξαιτίας τῆς ἔλλειψης τροφίμων καὶ ἀφ’ ἑτέρου στενοχωριόταν κι ἀνησυχοῦσε γιὰ τὴν ἐπικείμενη ἄφιξη τῶν βαρβάρων. Πῆρε τότε μιὰ ἀπόφαση συνετὴ καὶ συνάμα τολμηρή: νὰ ρωτήσει τὸ Θεὸ ἂν πρέπει νὰ πάρει τὴν ἄγουσα πρὸς τὸ Ἰκόνιο ἢ νὰ ἐξορμήσει κατὰ τῶν βαρβάρων ποὺ βρίσκονταν γύρω στὸ Φιλομήλιν. Ἔγραψε λοιπὸν σὲ δυὸ χαρτιὰ τὶς ἐρωτήσεις αὐτές, τὰ τοποθέτησε πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ τέλεσε ὁλονύχτια λειτουργία καὶ ἐκτενεῖς παρακλήσεις. Κατὰ τὰ χαράματα μπῆκε ὁ ἱερέας, πῆρε τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δυὸ χαρτιὰ ποὺ εἶχαν κατατεθεῖ ἐκεῖ, τὸ ξεδίπλωσε παρουσίᾳ ὅλων καὶ τὸ διάβασε στὸν αὐτοκράτορα: Ὁ Θεὸς τὸν πρόσταζε νὰ ὁδεύσει πρὸς τὸ Φιλομήλιν.

Ἡ μέθοδος τοῦ χρησμοῦ μὲ (δύο) δέλτους (ticket oracle) τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀλέξιου ἦταν τουλάχιστον 800 ἐτῶν παλιά. Συνίσταται στὸ νὰ δίνονται δυὸ ἐναλλακτικὲς στὸν θεὸ ἢ ἕνα «ναὶ» κι ἕνα «ὄχι», κι ὁ θεὸς νὰ ἐπιλέγει διὰ τοῦ ἱερέα τὴ μία Ἀνιχνεύεται στὴν Αἴγυπτο, τόσο σὲ μαντεῖα ἀρχαίων θεῶν ὅσο καὶ σὲ ἐκκλησίες ἀφιερωμένες σὲ διάφορους ἁγίους. Πρὸς τὸν χριστιανικὸ Θεὸ ἀπευθυνόμενος κάποιος Παῦλος τὸν 6ο μ.Χ. αἰ. ρωτᾶ: «Ὦ, Θεὲ Παντοκράτορα, διέταξέ με τὸν δοῦλο σου Παῦλο, α. Νὰ μείνω στὴ Μονὴ τοῦ Ἀββὰ Θωμᾶ. β. Νὰ πάω στὴν Ἀντινοούπολη. Πρόσταξέ με μὲ αὐτὴ τὴ δέλτο». Δὲν ξέρω κατὰ πόσο ἡ Ἄννα καταλάβαινε τὴν προέλευση τῆς πρακτικῆς τοῦ πατέρα της, ἀλλὰ ἡ χρήση τῆς λέξης «μαντεῖο» κάτι σχετικὸ ὑποδηλώνει -ἡ Κομνηνὴ ἦταν πολὺ μορφωμένη, ἐξάλλου. Ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι στὴν πρώτη περίπτωση, εἶναι παρούσα ὅλη ἡ ἡγεσία τοῦ Βυζαντίου: Ὁ αὐτοκράτορας, ὁ Πατριάρχης, ἡ Σύνοδος, οἱ στρατιωτικοί. Κανεὶς δὲν ἐκπλήσσεται ἀπὸ τὴν πρακτικὴ τοῦ Ἀλέξιου, κανεὶς δὲν τὸν συμβουλεύει ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι παγανιστικό. Κανεὶς δὲν τοῦ λέει ὅτι εἶναι ἀμφισβητήσιμο ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαντᾶ μὲ τέτοιο τρόπο. Κανεὶς δὲν τὸν προέτρεψε νὰ ρωτήσει κάποιον φωτισμένο ἐρημίτη, γέροντα κ.λπ.

Ἡ ἄποψη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ὡς «ἀρχαιοελληνικὸ παγανισμὸ μὲ μιὰ στρώση Χριστιανισμοῦ» εἶναι λανθασμένη, ὡστόσο. Γιατὶ τὰ ἔθιμα πλέον ἀπευθύνονται στὸν χριστιανικὸ θεό. Βεβαίως, τέτοιες περιπτώσεις ἐξουδετερώνουν καὶ τὴν δῆθεν «φιλορθόδοξη» καὶ τὴν ἀντορθόδοξη μερίδα. Οἱ δεύτεροι, ποὺ κλαίγονται γιὰ τὴν βίαιη ἐξαφάνιση τῶν παγανιστικῶν ἐθίμων, τὰ βρίσκουν μπροστά τους, ἐνσωματωμένα στὸ Χριστιανισμό. Πρὶν ἀπὸ τὸν μετεμφυλιακὸ ἐξαστισμὸ καὶ ἐν γένει τὸν ἑλλαδικὸ ἐκδυτικισμό, οἱ Νεοέλληνες εἶχαν τὰ ἴδια πάνω-κάτω λαϊκὰ ἔθιμα μὲ τοὺς Βυζαντινοὺς καὶ τοὺς Ἕλληνες τῆς ρωμαϊκῆς, ἂν ὄχι καὶ τῆς κλασσικῆς, Ἑλλάδας. Οἱ πρῶτοι, οἱ «φιλορθόδοξοι», ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι πέρα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ δόγματα, τὰ ὁποῖα πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ γίνονται ἀποδεκτά, ὑπάρχει ἕνα πεδίο ὅπου ἐλεύθερα μπορεῖ κάποιος νὰ ἐνσωματώσει ἢ νὰ μὴν ἐνσωματώσει διάφορες πτυχὲς τοῦ πολιτισμικοῦ πλαισίου τῆς ἐποχῆς κι ἑνὸς τόπου. Ἡ ἀποδοχὴ αὐτὴ καὶ ἐνσωμάτωση, λοιπόν, δὲν σημαίνει ἐκπαγανισμό, οὔτε ὅμως συνιστᾶ μιὰ τεχνητὴ συγκόλληση, ἀλλὰ προκύπτει κάτι ὀργανικὰ δεμένο, μιὰ δημιουργία.

Posted in Αρχαιότητα, Ρωμανία, θρησκεία, κοινωνία | Tagged , , , , , , , , | 3 Σχόλια

«Η απόφαση για την επέκταση της ελληνικής κυριαρχίας στη Μικρά Ασία»

Τοῦ Κ. Δ. Σβολόπουλου. Βιβλιοπαρουσίαση τοῦ ἱστορικοῦ Βλάση Ἀγτζίδη

Ἀποσπάσματά της:

η ευνοϊκή συγκυρία που δόθηκε το Μάϊο του 1919, όταν η Ελλάδα ανταποκρίθηκε στην πρόταση των πρωθυπουργών Μ. Βρετανίας, Γαλλίας και ΗΠΑ, Λόιντ Τζορτζ, Κλεμανσό και Ουίλσον αντίστοιχα, να καταλάβει  η Ελλάδα τη Σμύρνη ώστε να αποτραπεί η κάτληψή της από τους Ιταλούς. Το γεγονός ότι οι Ιταλοί ετοιμάζονταν ήδη για πραξικοπηματική κατάληψη της πόλης οδήγησε στην πρόταση των συμμάχων προς την ελληνική κυβέρνηση. Ο Βενιζέλος άδραξε τη μοναδική αυτή ευκαιρία και κατέλαβε την περιοχή ως εντολοδόχος της Αντάντ.

Ἄρα (;), στόχος τῶν Ἀγγλογάλλων -τουλάχιστον, ἀρχικά- δὲν ἦταν νὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ Ἕλληνες γιὰ τὰ πετρέλαια τῆς Μοσούλης, ὅπως ἀκοῦμε μονότονα καὶ διαρκῶς. Ἦταν νὰ μὴν ἁπλωθεῖ ἡ Ἰταλία πέρα ἀπὸ ὅσο «ἐδικαιοῦτο».

Η ανάπτυξη του κεμαλικού κινήματος θα οδηγήσει σε σύνταξη ενός τολμηρού υπομνήματος προς τον Λόιδ Τζορτζ στις 5 Οκτωβρίου τα 1920, ώστε να ληφθούν από κοινού στρατιωτικά μέτρα. Επιπλέον ζητείται η οριστική εκδίωξη των Τούρκων από την Κωνσταντινούπολη και η δημιουργία ενός νέου κράτους στον Πόντο από τους Έλληνες γηγενείς, στο οποίο θα επέστρεφαν και όσοι είχαν εκδιωχθεί και εγκατασταθεί στη νότια Ρωσία. Ο Πόντος θα περιλάμβανε το βιλαέτι της Τραπεζούντας, εκτός του Σαντζακίου του Λαζιστάν, καθώς και τα αντίστοιχα της Σινώπης, της Αμάσειας, της Τοκάτης και του Καραχισάρ. […]

Παρότι οι υπηρεσιακοί παράγοντες του βρετανικού υπ. Εξ. διατύπωναν σοβαρές επιφυλάξεις που επικεντρώνονταν κυρίως στην αναίρεση των πρόσφατα συμβατικά συνομολογημένων εδαφικών όρων. Όμως ο Βρετανός στρατιωτικός εκπρόσωπος στη Σμύρνη θεωρούσε ότι «Η απόφαση αναμένεται να είναι καταφατική» και άρα θα άρχιζαν οι πολεμικές επιχειρήσεις. Ο Σβολόπουλος παρουσιάζει μια εξαιρετικής σημασίας τηλεγραφική εντολή του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Λόρδου Κώρζον προς τον ύπατο εκπρόσωπό του στην Τουρκία ναύαρχο ντε Ρόμπεκ, με την οποία επισημαινόταν ότι η πρόκληση  «ισχυρών αντιτουρκικών αισθημάτων… είναι δυνατόν να απολήξει σε σοβαρό αίτημα για την αναθεώρηση της συνθήκης με έννοια δυσμενή προς την Τουρκία… Ο κίνδυνος αυτός για την Τουρκία θα επιταθεί αν καθυστερήσει η επικύρωση της συνθήκης υπό τη μορφή που έχει υπογραφεί, εφόσον η παρέλκυση αυτή θα συνεπάγεται στην πραγματικότητα την παράταση της εμπόλεμης κατάστασης».

Ἂν εἶναι ἔτσι, τότε τὸ σφάλμα τοῦ Βενιζέλου ὅσον ἀφορᾶ τὸν Πόντο δὲν εἶναι μιὰ γενικὴ καὶ πλήρης ἀδιαφορία γιὰ τὸν Πόντο, ἀλλὰ ὅτι δὲν ἔστειλε στρατιωτικὴ βοήθεια ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν συμμαχικὴ ἔγκριση τοῦ παραπάνω ὑπομνήματος.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Τίποτε ποὺ νὰ μὴν ἤξεραν ὅλοι

ἐδῶ καὶ 8 χρόνια, εἰδικὰ στὴν πόλη αὐτήν. Τὴ διάσπαση τῆς κοινωνίας (πατριῶτες, κομμουνιστές, ἀναρχικοί). Τὴν κυριαρχία, καὶ στὴν πρώτη ὁμάδα σύμφωνα μὲ τὸν δικό της χαρακτήρα, ἀτόμων μὲ χαμηλὸ δείκτη νοημοσύνης (κῶλοι, κρεμάλες, κουκουλοφόροι μὲ ρόπαλα-σημαῖες, μὴ «κανονικὴ κοινωνία» κ.λπ., «τραγούδια» χὶπ-χὸπ καὶ «μπίτια» μὲ στίχους γιὰ τὴ Μακεδονία). Τὰ χημικά, κι ὅποιον πάρει ὁ Χάρος (γέρους, παιδιά). Τὴν ἐκδήλωση τοῦ αἰώνιου κυνικοῦ μίσους τῶν Νοτίων («κωλοβούλγαροι»). Τὸ πλῆθος τῆς «κανονικῆς κοινωνίας», πού, ἀναμενόμενα καὶ φυσιολογικά, φεύγει ὅταν ἀρχίζουν τὰ δάκρυα καὶ ἡ ἀσφυξία, γιατὶ στὸ σπίτι του συγκατοικοῦν μαζί του κι ἄλλοι ἄνθρωποι (γυναίκα του, παιδιά του, γονεῖς) τοὺς ὁποίους ὀφείλει μετὰ τὴ λήξη τοῦ «ἀγώνα» νὰ φροντίσει ὅπως φρόντιζε πρὶν ἀπὸ τὸν «ἀγώνα», ἐπιστρέφοντας σῶος. Τὴν μεσοπολεμικὴ αὐταπάτη τῶν πολιτικοποιημένων, περὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας τῆς σύγκρουσης «στὸ δρόμο» (π.χ. νὰ «μποῦν» στὸ Βελλίδειο) συνδυασμένη μὲ τὴν μάταιη ἐλπίδα ὅτι ἂν ἐξαιτίας τῆς «σύγκρουσης» ὑπάρξουν «θύματα» (κάθε εἴδους, ἔστω καὶ δακρυσμένα λόγῳ χημικῶν), τότε ἡ «κοινωνία» θὰ «σοκαριστεῖ» καὶ θὰ «ξυπνήσει» -βλ. θάνατοι πολιτῶν στὴν «Μαρφὶν» ὡς ἀπόδειξη περὶ τοῦ ἀντιθέτου. (Μόλις περιέγραψα τοὺς λόγους ποὺ δὲν μπορεῖ ὁ ἀκτιβιστὴς νὰ ἀναλύσει τὴν «κανονικὴ κοινωνία» καὶ νὰ ταυτιστεῖ μαζί της διαφωτίζοντάς την.) Τὴν ξιπασιὰ τῶν φιλοκυβερνητικῶν βολεμένων. Κεντροαριστεροὺς καὶ Ἀριστεροὺς ποὺ θέλουν τὴ λαϊκὴ ἀγανάκτηση νὰ τὴν καρπωθοῦν οἱ ναζιστές (τὰ ἔργα τῶν ὁποίων ὑπερπροβάλλουν συστηματικά), γιὰ νὰ διατηρεῖται τὸ δίπολο «Ἀριστερὰ – Ἀκροδεξιά», κάθε σκέλος τοῦ ὁποίου εἶναι ἄλλοθι τοῦ ἄλλου. Ἂν ὁ κῶλος τοῦ διαδηλωτῆ ἀνῆκε σὲ ἀγωνιζόμενo ὑπὲρ τῶν ΛΟΑΤΚΙ ὁμοφυλόφιλο, τότε ὅλοι οἱ «ἀντιεθνικιστὲς» θὰ χειροκροτοῦσαν τὸ ξεβράκωμα ὡς πράξη ποὺ γενναῖα ἀψηφᾶ τὴν ἀστικὴ – πατριαρχικὴ συμβατικότητα καὶ «κανονικότητα». Τὴ βολικὴ κυβερνητικὴ νοηματοδότηση (μὲ τοὺς «0,60€ / μήνυμα», ΜΜΕ, ψυχ-ἀνώμαλους, πανεπιστημιακοὺς στοχαστὲς τῆς δεκάρας κ.ἄ.), μὲ ἀριστερὰ πρόσημα αὐτὴ τὴ φορά, τῶν συμβάντων, ὥστε οἱ κῶλοι, οἱ εἰκόνες καὶ οἱ κρεμάλες νὰ διαγράφουν ἢ νὰ δικαιολογοῦν ὅσα μύρια προηγουμένως ἔπραξε αὐτὴ ἡ κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς, ἔχοντας ἀριστερὰ κριτήρια, ἡ χειρότερη κυβέρνηση μετὰ τὸ 1966.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, κοινωνία | Tagged , , | 1 σχόλιο

ξύλινη νεοδεξιά

Θὰ ἔλεγε κάποιος ὅτι ἔχουν καταπιεῖ τὸ γνωστὸ σταλινικὸ φιλοσοφικὸ λεξικὸ Ρόζενταλ – Γιουντίν. Τί σταχανοβίτες, τί ἰντελιγκενσία, τί κατσαπλιάδες, τί προτσές, τί ὀπορτουνιστές. Εἶναι νὰ θαυμάζει κάποιος. Στὰ ἄδυτα τῆς σκέψης τους μόνο ὁ μεσοπολεμικὸς καὶ ἐμφυλιακὸς διανοούμενος ὑπάρχει. Ἀκόμα καὶ τὴν λέξη ἄπλυτοι τὴν γράφουν στὰ σοβαρά, λόγῳ μαλλιῶν – γενιῶν, λὲς καὶ τὸ λούσιμο ἢ τὸ κοντὸ μαλλὶ συνεπάγεται τὸ πλύσιμο. Ἴσως στὰ ὄνειρά τους βλέπουν ἐκεῖνες τὶς ἀφίσες τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1946 μὲ τὸν αἱμοβόρο μουσάτο ἀντάρτη μὲ τὰ παπούτσια βούλγαρου χωρικοῦ. Ἢ τὶς φωτογραφίες μὲ τὰ κομμένα κεφάλια. Κονσέρβες ποτὲ δὲν ἀγοράζουν. Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς τὸ λεξιλόγιό τους. Τῶν μισῶν τέτοιων Δεξιῶν τὸ λεξιλόγιο, γιατὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ παίρνουν πόζα κεφαλιοῦ τοῦ Ἀπόλλωνα Belvedere, χρησιμοποιοῦν νιτσεϊκὸ λεξιλόγιο, καὶ (καταγόμενοι ἀπὸ οἰκογένειες τῆς πόλης οἱ ὁποῖες ἔχουν, μιὰ γιὰ πάντα, ξεκόψει συνειδησιακὰ / πολιτισμικά ἀπὸ τὸ Χωριὸ καὶ τῶν ὁποίων ἡ κουλτούρα εἶναι ἐκείνη τῶν φαβελῶν τῆς ἑλληνικῆς πόλης: ρόκ, τηλεόραση, φραπές, σάντουιτς κ.λπ.) ἀρχίζουν τὴν δίχως νόημα (σὲ μιὰ ἀποβιομηχανοποιημένη κοινωνία) φιλεργατικὴ κρυφοεθνικοσοσιαλιστικὴ πάρλα καὶ τὰ τῆς θρησκείας ἐνῶ πατᾶνε στὴν ἐκκλησία μόνο σὲ γαμοβαφτίσια.

Posted in Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Ἀλεξιάς: Φράγκοι καὶ Τοῦρκοι

4015860626_5a83b44345_z

Ὁ Ἀλέξιος Κομνηνὸς ὑποδέχεται στὴν Κωνσταντινούπολη τοὺς Σταυροφόρους τῆς Α΄ Σταυροφορίας

 

Μετάφραση: Ἀλ. Σιδέρη

α. Φράγκοι

Πάπας

Ἀλεξιάς 1.13.3:

Ὁ Πάπας τιμώρησε τοὺς πρέσβεις τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ Ἐνέριχου (Ἐρρίκου Δ΄) μὲ κούρεμα, ξύρισμα καί:

μιὰ φοβερὴ ἀπρέπεια ποὺ ξεπερνάει κατὰ πολὺ ἀκόμα καὶ τὶς βαρβαρικὲς προσβολές….Θὰ κατονόμαζα τὴν προσβολὴ ἂν δὲν μὲ συγκρατοῦσε ἡ αἰδημοσύνη μου ὡς γυναίκας καὶ ὡς πριγκίπισσας

Εὐνουχισμός; Σὲ κάθε περίπτωση:

 

Ἀλεξιάς, 1.13.4:

Αὐτὰ ἀπὸ τὸν πρῶτο ἀρχιερέα καὶ μάλιστα τὸν προκαθήμενο τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης, κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς βέβαια καὶ τὶς πεποιθήσεις τῶν Λατίνων· γιατὶ βέβαια κι αὐτὸ εἶναι δεῖγμα τῆς ἀλαζονείας τους. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, ἀφοῦ ἡ ἕδρα τοῦ βασιλείου ἔχει μεταφερθεῖ ἀπὸ ἐκεῖ ἐδῶ, στὴ δική μας τὴ βασιλεύουσα…ἔχει μεταφερθεῖ καὶ ἡ πρωτοκαθεδρία στὴν ἀρχιερατικὴ ἱεραρχία

 

Μὲ ἀφορμὴ Λατίνο ἱερέα ποὺ συμμετεῖχε σὲ μάχη κατὰ τῶν Ρωμαίων:

Ἀλεξιάς, 10.8.7-8:

Ἐμεῖς καὶ οἱ Λατίνοι δὲν ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὸ ρόλο τῶν ἱερωμένων: γιὰ μᾶς ἰσχύουν οἱ κανόνες καὶ οἱ νόμοι καὶ τὸ εὐαγγελικὸ δόγμα «Μὴ θίξῃς, μὴ γρύξῃς, μὴ ἅψῃ· ἱερωμένος  γὰρ εἶ». Ἀλλὰ ὁ βάρβαρος Λατίνος μπορεῖ, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ τελεῖ τὰ ἅγια μυστήρια, νὰ σφίγγει τὴν ἀσπίδα στὸ ἀριστερό του χέρι καὶ ν’ ἀδράχνει μὲ τὸ δεξιὸ τὸ δόρυ· νὰ μεταλαμβάνει τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου καὶ συγχρόνως νὰ γίνεται θεατὴς αἱματοχυσίας κι ὁ ἴδιος νὰ ἀποβαίνει «αἱμάτων ἀνήρ»…Ἔτσι εἶναι τὸ γένος αὐτὸ τῶν βαρβάρων: ἀφοσιωμένο τόσο στὴ θρησκεία ὅσο καὶ στὸν πόλεμο

 

Ἀλεξιάς, 1.12.8:

Σύμφωνα μὲ τὴ γυναίκα ἑνὸς ἀντιβυζαντινοῦ Νορμανδοῦ ποὺ ἤθελε νὰ ξεκινήσει πόλεμο κατὰ τὴς Ρωμανίας, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἐπιφανεῖς του ἄνδρες, ὁ πόλεμος κατὰ τῶν Ρωμαίων ἦταν ἄδικος καὶ μάλιστα κατὰ χριστιανῶν.

Παρομοίως, ὁ Ἀλέξιος θεωροῦσε ἐμφύλια αἱματοχυσία τὸν πόλεμο κατὰ τῶν Λατίνων (Ἀλεξιάς, 10.9.5-6).

 

Ἀλεξιάς, 1.13.7:

Ἐδῶ ἡ Ἄννα μέμφεται τὶς ὑποσχέσεις τοῦ Πάπα πρὸς διάφορους γερμανοὺς ἡγετίσκους, ὅτι θὰ τοὺς ἔκαμε βασιλεῖς σ’ ὁλόκληρη τὴ Δύση ἂν στρέφονταν κατὰ τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ:

Μὲ τόση εὐκολία χρησιμοποιοῦσε ἐκεῖνος τὸ δεξί του χέρι γιὰ νὰ χρίζει βασιλεῖς μιὰ καὶ δὲν καλοάκουσε, καθὼς φαίνεται, τὴ ρήση τοῦ Πέτρου «χεῖρας ταχέως μηδενὶ ἐπιτίθει». Γι’ αὐτὸ εἶχε χαρίσει τὴ βασιλικὴ ταινία στὸν δούκα τῆς Λογγιβαρδίας κι ἔστεφε τώρα τοὺς Σάξονες αὐτούς

Γενικά, οἱ Λατίνοι:

Ἀλεξιάς, 4.6.6:

Οἱ Δυτικοὶ εἶναι ὁλοπρόθυμοι γιὰ μάχες

 

Ἀλεξιάς, 6.6.4:

Ἡ φύση τῶν Λατίνων:

Τέτοια ράτσα εἶναι οἱ Λατίνοι, φιλοχρήματοι καὶ συνηθισμένοι νὰ πουλᾶνε καὶ τὰ πιὸ προσφιλή τους γιὰ ἕναν ὀβολό

 

Ἀλεξιάς, 6.14.7:

Οἱ Λατίνοι χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἀποκοτιά.

 

Ἀλεξιάς, 7.6.1 καὶ 7.7.4:

Ἕνας φιλορωμαῖος Λατίνος, ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁρκίστηκε στὸν Ἀλέξιο ὅτι φθάνοντας στὴν Φλάνδρα θὰ τοῦ ἔστελνε συμμαχικὴ δύναμη πεντακοσίων ἱππέων, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα κατέφθασαν.

 

Ἀλεξιάς, 10.5.4:

Ὁ Ἀλέξιος

εἶχε γνωρίσει τὴν ἀκατάσχετη ὁρμη, τὴν ἄστατη καὶ εὐμετάβλητη γνώμη κι ὅλα τ’ ἄλλα ποὺ εἶναι ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ τῆς φύσης τῶν Κελτῶν μὲ τὶς ἀναπόφευκτες συνέπειές τους· γνώριζε ἐπίσης πῶς ἔστεκαν πάντα μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτὸ μπροστὰ στὸ χρῆμα κι ὅτι, μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία, παρέβαιναν τὶς συμφωνίες τους φανερὰ καὶ χωρὶς κανένα δισταγμό

 

Ἀλεξιάς, 10.5.10:

Οἱ Κέλτες εἶναι γένος θερμόαιμο καὶ ἐπιθετικὸ καί, ὅταν τοὺς δοθεῖ ἀφορμή, τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς σταματήσει

 

Ἀλεξιάς, 10.6.1:

Λεηλατώντας τὶς περιοχὲς πέριξ τῆς Νίκαιας οἱ Δυτικοί:

Ἔπαιρναν τὰ βρέφη καὶ τὰ ἀκρωτηρίαζαν ἢ τὰ σούβλιζαν καὶ τά ‘ψηναν στὴ φωτιὰ καὶ στοὺς μεγαλύτερους ἐπέβαλλαν κάθε εἴδος βασανιστηρίου

 

Ἀλεξιάς, 10.6.4:

Τὸ γένος τῶν Λατίνων εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως φιλοχρήματο· ὅταν ὅμως λογαριάζουν νὰ εἰσβάλουν σὲ μιὰ ώρα, τότε κανένας λόγος δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς χαλιναγωγήσει

Ἀλεξιάς, 10.8.3:

Οἱ Λατίνοι διακρίνονται γιὰ τὴν φλυαρία καὶ τὴν ἀκραία μακρηγορία τους.

 

Ἀλεξιάς, 10.10.6:

Ἐνῶ εἶχαν ὁρκιστεῖ οἱ Σταυροφόροι τῆς Α΄ Σταυροφορίας στὸν Ἀλέξιο, ἕνας εὐγενής τους κάθισε στὸ θρόνο τοῦ αὐτοκράτορα. Τὸν τράβηξε βίαια ὁ ἀρχηγός τους λέγοντας ὅτι

«Δὲν τὸ συνηθίζουν οἱ Ρωμαῖοι βασιλεῖς νὰ κάθονται μαζὶ μὲ τοὺς ὑποτελεῖς τους». Ὁ εὐγενὴς δὲν εἶπε λέξη στὸν Βαλδουίνο, μόνο κοίταξε θυμωμένος τὸ βασιλιὰ καὶ μονολόγησε κάτι στὴ γλώσσα του λέγοντας: «Γιὰ δές τον τὸ χωριάτη!  Μόνο αὐτὸς κάθεται ἐνῶ τόσοι ἄρχοντες στέκουν ὄρθιοι μπροστά του».

 

Ἀλεξιάς, 10.11.6:

Ἦταν γνωστὸ στὸν Ἀλέξιο τὸ φυσικὸ ἄστατο τοῦ χαρακτήρα τῶν Λατίνων.

 

Κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Νίκαιας:

Ἀλεξιάς, 11.2.2:

Ἂν καὶ ἤθελε νὰ συμπολεμήσει μαζὶ μὲ τοὺς Λατίνους κατὰ τῶν Τούρκων,

προέβλεπε τὴν ἀστάθεια καὶ τὴν ἀναξιοπιστία τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ ἄλλαζαν κατεύθυνση σὰν τὸν Εὔριπο καὶ ἦταν διατεθειμένοι νὰ πουλήσουν γιὰ ἕναν ὀβολὸ ἀκόμα καὶ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά τους, τόσο φιλοχρήματοι ἦταν

 

Οἱ Δυτικοὶ Σταυροφόροι φθάνοντας πάνω σὲ μιὰ χριστιανικὴ ρωμαϊκὴ πόλη τῆς Μικρασίας:

Ἀλεξιάς, 11.8.2:

Οἱ ἱερεῖς τῆς πόλης, ἐμπιστευόμενοι τὰ χριστιανικὰ αἰσθήματα τῶν νεοφερμένων, φόρεσαν τὶς ἱερὲς στολές τους καὶ παρουσιάστηκαν σ’ αὐτοὺς μὲ τὸ εὐαγγέλιο καὶ τὸν σταυρὸ στὰ χέρια. Κι ἐκεῖνοι ὄχι μόνο τοὺς ἱερεῖς σκότωσαν σκληρὰ κι ἀπάνθρωπα, ἀλλὰ κι ὅλους τοὺς ἄλλους Χριστιανούς

 

Ἀλεξιάς, 11.10.5:

Ὅταν οἱ Ρωμαῖοι συνέλαβαν Δυτικούς,

ἄρχισαν νὰ τοὺς φοβερίζουν λέγοντάς ὅτι ἐπρόκειτο νὰ τοὺς πουλήσουν γιὰ σκλάβους ἢ νὰ τοὺς σφάξουν ὅλους. Καθὼς ὅμως ἔβλεπαν πὼς καθόλου δὲν τρόμαζαν καὶ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς πώλησής τους τοὺς ἄφηνε ἐντελῶς ἀδιάφορους, τοὺς ἔσφαξαν ὅλους ἀμέσως

 

Ἀλεξιάς, 11.12.3:

Ὅλο τὸ γένος τῶν βαρβάρων ὅταν πάρει μιὰ ἀπόφαση, δύσκολα τὴν ἀνακαλεῖ καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτε τόσο ὀδυνηρὸ ποὺ νὰ μὴν τὸ ὑπομένει ἅπαξ καὶ ἔχει ἀποφασίσει αὐτοπροαίρετα νὰ ὑποβληθεῖ σὲ ταλαιπωρίες

 

Τὸ μίσος τοῦ Βοημούνδου γιὰ τοὺς Ρωμαίους, στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀλέξιο, ἀφότου ἀπέδρασε διὰ θαλάσσης ἀπὸ τὴ Συρία στὴν Ν. Ἰταλία παριστάνοντας τὸν νεκρό:

Ἀλεξιάς, 11.12.6:

Γιὰ νὰ συντρίψω τὴ Ρωμανία σου καὶ ζωντανὸς πέθανα καὶ νεκρὸς ἔζησα. Ἀμέσως μόλις φτάσω στὴν ἀπέναντι στεριὰ [Ἰταλία] καὶ συναντήσω τοὺς Λογγιβάρδους κι ὅλους τοὺς Λατίνους καὶ τοὺς Γερμανοὺς καὶ τοὺς ὑπηκόους μας Φράγκους, ὅλους σκληροὺς πολεμιστές, μὲ φονικὰ καὶ ποταμοὺς αἱμάτων θὰ πλημμυρίσω τὶς πόλεις καὶ τὶς ἐπαρχίες σου καὶ τέλος θὰ μπήξω τὸ δόρυ μου στὴν καρδιὰ τοῦ Βυζαντίου

 

Ἀλεξιάς, 13.10.1:

Ἔτσι εἶναι τὸ γένος τῶν Κελτῶν, ἄστατο, καὶ μεταπίπτει ἀπὸ τὸ ἕνα στὸ ἄλλο ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ. Μπορεῖς νὰ δεῖς ἕναν καὶ τὸν αὐτὸν ἄνθρωπο τὴ μιὰ στιγμὴ νὰ καυχιέται ὅτι μπορεῖ ν’ ἀναστατώσει ὁλόκληρη τὴ γῆ καὶ τὴν ἄλλη νὰ ταπεινώνεται καὶ νὰ γίνεται χῶμα νὰ τὸν πατήσεις, ἰδίως ὅταν ἔλθει ἀντιμέτωπος μὲ ἄνθρωπο σταθεροῦ χαρακτήρα

 

Ἀλεξιάς, 14.2.13:

Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ βάρβαροι: τρέχουν τὰ σάλια τους ἅμα εἶναι γιὰ δωρεὲς καὶ γιὰ χρήματα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμιὰ διάθεση νὰ πράξουν ὁτιδήποτε σὲ ἀντάλλαγμα

 

Ἀλεξιάς, 14.4.5 κ.ἑ.:

Παρουσιάστηκαν πολλοὶ καὶ διάφοροι Φράγκοι καὶ ἐξέθεταν τὰ αἰτήματά τους στὸν Ἀλέξιο:

Οἱ Κέλτες κόμητες, ἐκ φύσεως ἀναίσχυντοι καὶ θρασεῖς ἀλλὰ καὶ ἐκ φύσεως φιλοχρήματοι, πιὸ ἀσυγκράτητοι καὶ πιὸ πολυλογάδες ἀπὸ ἄλλη φυλὴ ἀνθρώπων, δὲν ἔμπαιναν μὲ τάξη στὴν αἴθουσα τοῦ θρόνου, ἀλλὰ κουβαλοῦσαν μαζί τους ὅσους κόμητες ἤθελε ὁ καθένας….Ὅταν ἔμπαιναν, δὲν κανόνιζαν τὴν ὁμιλία τους  μὲ τὴν κλεψύδρα, ἀλλὰ ὅση ὥρα ἤθελε ὁ καθένας, ἀκόμα καὶ ὁ πρῶτος τυχών….Ὅλοι βέβαια ὅσοι ἐνδιαφέρονται νὰ μελετοῦν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων γνωρίζουν τὴ φλυαρία, τὴν ἐριστικότητα καὶ τὴ μικρολογία τους· σ’ ὅσους ὅμως παρευρέθηκαν τότε, τὴ δίδαξε ἀκριβέστερα ἡ πείρα

 

Ἀλεξιάς, 14.4.6:

Κάθε φορὰ ποὺ κάποιος ἔμπαινε στὴ μέση ἐπιχειρώντας νὰ τοὺς κόψει, τὸν διέκοπτε ὁ βασιλιάς. Ἤξερε πόσο ὀξύθυμοι ἦταν ἐκ φύσεως οἱ Φράγκοι καὶ φοβόταν μήπως, ἀπὸ μικρὴ αἰτία, ἄναβε μεγάλη φωτιά

Τακτικὴ Φράγκων:

Μιὰ πρώιμη περιγραφὴ τοῦ Blitzkrieg:

Ἀλεξιάς, 11.6.3

Ἔτσι εἶναι τὸ γένος τῶν Κελτῶν: μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἔχουν πνεῦμα ἀνεξάρτητο καὶ δὲν δέχονται συμβουλές· ἡ στρατιωτικὴ πειθαρχία καὶ ἡ στρατηγικὴ τέχνη τοὺς εἶναι ἄγνωστες κι ὅταν, κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς πολέμου, χρειάζεται νὰ δώσουν μάχη, τοὺς γαυγίζει ὁ θυμὸς κι ὁρμοῦν ἀκάθεκτοι ὄχι μόνο οἱ ἁπλοὶ στρατιῶτες, ἀλλ’ ἀκόμη κι οἱ ἀρχηγοί τους· κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἀντισταθεῖ καθὼς ρίχνονται μέσα στὶς γραμμὲς τοῦ ἐχθροῦ ἄν, ἔστω καὶ λίγο, οἱ ἀντίπαλοί τους χαλαρώσουν τὴν ἄμυνά τους· ἂν ὅμως οἱ ἐχθροί τους δὲν σταματοῦν νὰ τοὺς στήνουν ἐνέδρες καὶ νὰ τοὺς πολεμοῦν μὲ τέχνη, τὸ μεγάλο τους θάρρος μεταστρέφεται στὸ ἀντίθετό του. Γενικά, στὴν πρώτη ἐπίθεση, οἱ Κέλτες εἶναι ἀκατανίκητοι, ὕστερα ὅμως εὔκολα μπορεῖ κανεὶς νὰ τοὺς καταβάλει καὶ ἐξαιτίας τοῦ βάρους τῶν ὅπλων τους καὶ ἐπειδὴ ἐνεργοῦν ἀσυλλόγιστα καὶ παρορμητικά

 

Ἀλεξιάς, 5.4.2:

Ἡ πρώτη ἔφοδος τοῦ φραγκικοῦ ἱππικοῦ εἶναι ἀπροσμάχητη καὶ ἡ δύναμή της ἀκατάβλητη

 

Ἀλεξιάς, 5.5.2:

Ὁ Φράγκος ἱππέας εἶναι ἀκαταμάχητος ἐνόσῳ εἶναι καβάλα στὸ ἄλογό του:

Εἴτε μὲ τὴν ὁρμή του εἴτε μὲ τὴν ὄψη του· ὅταν ὅμως ξεζέψει, θὲς ἐξαιτίας τοῦ μεγέθους τῆς ἀσπίδας του, θὲς ἐπειδὴ τὰ προεξέχοντα πέδιλα ποὺ φοράει κάνουν ἀδέξιο τὸ βάδισμά του, νικιέται πολὺ εὔκολα· ἀλλὰζει ὁλωσδιόλου σὰν νά ‘χει καταπέσει καὶ τὸ ψυχικό του σθένος

Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀλέξιος ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς τοξότες του νὰ τοξεύουν ὄχι τοὺς ἱππεῖς μὰ τὰ ἄλογά τους.

Τὴν ἴδια τακτικὴ κατὰ τῶν Φράγκων ἱππέων εἶχαν καὶ οἱ Τοῦρκοι (Ἀλεξιάς, 7.8.5).

Τὴν ἀνωτερότητα αὐτὴ τῶν Φράγκων τὴν παραδέχεται καὶ ἀλλοῦ ἡ Ἄννα κάμοντας λόγο γιὰ ἕναν Ρωμαῖο ποὺ ἵππευε σὰν Νορμανδός (Ἀλεξιάς, 10.3.5).

 

Ἀλεξιάς, 13.5.7:

Ὅταν ὁ Κέλτης συναντήσει τοὺς ἐχθροὺς σὲ στενώματα, γίνεται ἀκατανίκητος, ἐνῶ στὶς πεδιάδες εἶναι πολὺ εὐάλωτος

 

Ἀλεξιάς, 13.8.1-2:

…χάρη στοὺς θώρακες καὶ στοὺς σιδερένιους χιτῶνες τους ἦταν ὁλωσδιόλου ἄτρωτοι […] Κάθε βέλος λοιπόν…ἀποκρούεται ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀσπίδα καὶ ἐπιστρέφει στὸν τοξότη ποὺ τό ‘ριξε….Ὁ Κέλτης καβάλα στ’ ἄλογο εἶναι ἀκατανίκητος…ἀλλὰ ὅταν ξεζέψει, γίνεται παιχνιδάκι στὰ χέρια τοῦ καθενός

 

β. Τοῦρκοι

Ἀλεξιάς, 7.8.8:

Ὁ δολερὸς χαρακτήρας τῶν Τούρκων ἦταν ἀπὸ παλιὰ γνωστὸς σὲ ἕναν Ρωμιὸ στρατιωτικό, ὁ ὁποῖος καταλάβαινε ἀμέσως πότε οἱ Τοῦρκοι τὸν ἐξαπατοῦσαν στὶς συνομιλίες μαζί του.

 

Ἀλεξιάς, 9.3.3:

Ὅλοι οἱ βάρβαροι εἶναι ἕτοιμοι πάντα γιὰ σφαγὲς καὶ πολέμους

 

Ἀλεξιάς, 10.5.2:

Οἱ Τοῦρκοι ἦταν

ἀνέκαθεν γείτονες κακοὶ γιὰ μᾶς

 

Ἀλεξιάς, 11.5.1:

Οἱ Τοῦρκοι τῆς Μ. Ἀσίας

μεταχειρίζονταν τοὺς Χριστιανοὺς σὰν σκλάβους ληστεύοντας τὰ πάντα

 

Ἀλεξιάς, 14.1.5:

Κάποιος

ποὺ κατεῖχε τὴν Καππαδοκία καὶ μεταχειριζόταν τοὺς ντόπιους σὰν ἀγορασμένους σκλάβους

 

Ἀλεξιάς, 15.5.2:

Μετὰ ἀπὸ μιὰ ἥττα τους σὲ μιὰ μάχη,

Γύρισαν ἄπρακτοι στοὺς λόφους, ἄναψαν πυρσοὺς κι ὅλη νύχτα οὔρλιαζαν σὰν λύκοι· ὧρες ὧρες μάλιστα χλεύαζαν τοὺς Ρωμαίους

 

Ἀλεξιάς, 15.10.5:

Ἀπὸ τὴ ἐποχὴ ποὺ οἱ βάρβαροι πέρασαν τὰ σύνορα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας…ὣς τὴν ἀνάρρηση τοῦ πατέρα μου στὸ θρόνο, τὸ βαρβαρικὸ χέρι δὲν εἶχε ἀποκρουστεῖ, ἀλλὰ καὶ ξίφη καὶ δόρατα ἀκονίζονταν κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ πόλεμοι καὶ μάχες καὶ σφαγές. Πόλεις ἀφανίζονταν, χῶρες καταληστεύονταν κι ὅλη ἡ γῆ τῶν Ρωμαίων ποτιζόταν μὲ αἵμα χριστιανικό. Ἄλλοι ἔβρισκαν οἰκτρὸ θάνατο χτυπημένοι ἀπὸ βέλη καὶ δόρατα, ἄλλοι ξεριζώνονταν ἀπὸ τὰ μέρη τους κι ὁδηγοῦνταν αἰχμάλωτοι στὶς πόλεις τῆς Περσίδος. Τρόμος εἶχε κυριεύσει τοὺς πάντες κι ἔτρεχαν νὰ κρυφτοῦν στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ δάση καὶ στὰ βουνὰ καὶ στοὺς λόφους γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὰ δεινὰ ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσαν. Οἱ αἰχμάλωτοι δένονταν νὰ σωθοῦν ἀπ’ ὅσα ὑπέφεραν στὴν Περσίδα κι ὅσοι γλίτωναν –ἂν βέβαια ἀπέμεναν κάποιοι στὰ ρωμαϊκὰ ἐδάφη– στέναζαν ἀπ’ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους θρηνώντας ἄλλος γιὸ καὶ ἄλλος κόρη· ἄλλοι ἀδελφὸ μοιρολογοῦσαν, ἄλλοι ἀνεψιὸ ποὺ πέθανε πρόωρα κι ἔχυναν δάκρυα καυτὰ λὲς καὶ ἦταν γυναῖκες. Καμιὰ συγγενικὴ σχέση δὲν ἦταν τότε χωρὶς δάκρυα καὶ στεναγμούς

Γενικά, γιὰ τὸ Ἰσλάμ, γιὰ τὶς σεξουαλικὲς πρακτικὲς τῶν Μουσουλμάνων:

Ἀλεξιάς 10.5.7:

Τὸ γένος αὐτὸ δὲν διστάζει νὰ ἐπιδίδεται σὲ κάθε λογῆς σμίξιμο μιὰ καὶ περιτέμνεται στὴ σάρκα ἀλλὰ ὄχι καὶ στὰ πάθη. Τίποτε περισσότερο δὲν εἶναι οἱ Ἰσμαηλίτες παρὰ σκλάβοι –τριπλὰ σκλάβοι– τῶν κακῶν τῆς Ἀφροδίτης. Γι’ αὐτὸ καὶ προσκυνᾶνε καὶ σέβονται τὴν Ἀστάρτη καὶ τὴν Ἀσταρὼθ κι ἔχει μεγάλη σημασία γι’ αὐτοὺς ἡ εἰκόνα τοῦ ἄστρου

Τακτικὴ Τούρκων καὶ ἀντι-τακτικὴ Ρωμαίων:

Ἀλεξιάς, 15.3.7-8:

Ὅταν ὁ Τοῦρκος καταδιώκει, πιάνει τὸν ἀντίπαλό του μὲ τὸ τόξο ἀλλὰ κι ὅταν καταδιώκεται νικάει μὲ τὰ βέλη του: ρίχνει τὸ βέλος, ἐκεῖνο πετάει, καὶ ἢ τὸ ἄλογο χτυπάει ἢ τὸν καβαλάρη, κι ἂν τό ‘χει ρίξει βαρύτατο χέρι, διαπερνάει τὸ σῶμα πέρα ὣς πέρα· τόσο σπουδαῖοι τοξότες εἶναι. Ὁ ἐμπειρότατος ἐκεῖνος βασιλὰς [Ἀλέξιος] τὸ εἶχε παρατηρήσει καὶ παρέτασσε τὶς δικές του φάλαγγες ἔτσι ὥστε οἱ μὲν Τοῦρκοι νὰ ρίχνουν τὰ τόξα ἀπὸ τὰ δεξιὰ στὰ ἀριστερὰ τῶν Ρωμαίων ποὺ προστατεύονταν ἀπὸ τὶς ἀσπίδες κι οἱ δικοί μας ἀπὸ τ’ ἀριστερὰ πρὸς τὰ ἐκεῖ ὅπου τὰ σώματα εἶναι ἀκάλυπτα. Δοκιμάζοντας τὴν παράταξη αὐτή, εἶχε διαπιστώσει πὼς ἦταν ἀκαταμάχητη κι ἔμεινε ἔκπληκτος μὲ τὴ δύναμή της

 

γ. Σκύθες

Ἀλεξιάς, 7.6.3:

Ἡ ἀστάθεια εἶναι γενικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν βαρβάρων καὶ τό ‘χουν στὴ φύση τους νὰ μὴν τηροῦν τὶς συνθῆκες

 

δ. Ὅλοι οἱ βάρβαροι

Ἀλεξιάς, 14.7.2:

Τὴν ἴδια στιγμὴ ξεσηκωνόταν ὁ Σκύθης ἀπὸ τὸ βορρὰ κι ἀπὸ τὴ δύση ὁ Κέλτης κι ἀπ’ τὴν ἀνατολὴ ὁ Ἰσμαήλ, γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρω τους θαλασσινοὺς κινδύνους, τοὺς βαρβάρους ποὺ θαλασσοκρατοῦσαν, τὰ ἀναρίθμητα πειρατικὰ πλοῖα ποὺ τεκτόνευε ἡ μανία τῶν Σαρακηνῶν κι ἔθεσε σὲ κίνηση ἡ πλεονεξία τῶν Οὐετόνων καὶ τὸ μίσος τους κατὰ τῆς βασιλείας τῶν Ρωμαίων. Γιατὶ ὅλοι τὴν ἐποφθαλμιοῦν. Ὡς κυρίαρχη ὅλων τῶν ἐθνῶν ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, εἶναι φυσικὸ νὰ κινεῖ τὴν ἔχθρα τῶν δούλων: ὅλοι, ὁ καθένας ἀπὸ ἄλλο μέρος, ὁρμοῦν ἐναντίον της μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ἀπὸ στεριὰ κι ἀπὸ θάλασσα

 

Ἀλεξιάς, 1.10.2:

Τὰ συνοικέσια μεταξὺ ἀλλοφύλων εἶναι βάρβαρα καὶ ἀταίριαστα πρὸς τὶς συνήθειες τῶν Ρωμαίων

 

Οἱ Δυτικοὶ κατὰ τὴν Κομνηνή:

  1. εἶναι φιλοπόλεμοι
  2. εἶναι φιλοχρήματοι, πουλᾶν καὶ τὴν οἰκογένειά τους ἀκόμη γιὰ λεφτά.
  3. δὲν ἐκπληρώνουν τὶς συμφωνίες γιὰ τὶς ὁποῖες ἔλαβαν ἀμοιβή
  4. ἔχουν χαρακτηριστικὸ τὴν ἀποκοτιά
  5. ἔχουν ἄστατη κι εὐμετάβλητη γνώμη
  6. δὲν δέχονται συμβουλές
  7. εἶναι ἰσχυρογνώμονες κι ἀμετάπειστοι.
  8. παραβαίνουν τὶς συμφωνίες ποὺ συνάπτουν, καὶ εἶναι ἀναξιόπιστοι
  9. εἶναι φλύαροι καὶ μακρηγοροῦν.
  10.  εἶναι ἀναίσχυντοι, θρασεῖς, ὀξύθυμοι, ἐριστικοὶ καὶ μικρολόγοι.
  11. οἱ ἱερεῖς τους βάφουν τὰ χέρια τους μὲ αἷμα καὶ συμμετέχουν στὶς μάχες.

 

Οἱ ἀπόψεις τῆς Κομνηνῆς, μαζὶ μὲ ἐκεῖνες ἄλλων (Χωνιάτης, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος) κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελοῦν «εὐαγγέλιο» ὅταν ἐπιχειρεῖται ἡ πολιτισμικὴ ἀνάλυση τῶν Τούρκων καὶ τῶν Δυτικῶν. Φυσικά, ὅσοι παραμυθιάζονται ὅτι κάτω ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν εὐγένεια τῶν σημερινῶν Δυτικῶν ὑπάρχει μόνο ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ εὐγένεια δὲν μποροῦν νὰ ἐκτιμήσουν τὶς ἀποφάνσεις τῆς Κομνηνῆς. Εἰδικότερα, ἡ νεοελληνικὴ Ἑλλάδα εἶναι γεμάτη ἀπό: Α. συντηρητικοὺς φιλανατολίτες (ἄθρησκους, ἐννοεῖται) ποὺ θαυμάζουν τὸ σπουδαῖο ἦθος τῶν Τούρκων ὡς λαοῦ καὶ στέκονται μὲ δέος μπροστὰ στὸν Ὀθωμανὸ Σουλτάνο (παλιὸ ἢ νέο). Β. Τροτσκιστὲς-Ἀναρχικούς, ποὺ ἀποσποῦν κάθε ἀρετὴ ἀπὸ τοὺς «ἐκφυλισμένους» Δυτικοὺς καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τοὺς «ἑλληναράδες» Ἕλληνες, γιὰ νὰ τὴν ἀποδώσουν ἀνεξέταστα στὸν «Εὐγενὴ Ἄγριο» Μουσουλμάνο (αὐτὸν τὸν ἐκλεκτὸ τίμιο, ποὺ βαρᾶ γυναῖκες καὶ τὶς ἔχει ὡς ἀντικείμενα, καὶ σκοτώνει κάθε τόσο χριστιανικὲς μειονότητες), πρόσφυγα ἢ κάτοικο τῶν περιοχῶν ἐκτὸς Δύσης. Γ. πεπολιτισμένους Ἀριστερούς, πολέμιους τοῦ ἐθνολαϊκισμοῦ, ποὺ ἀνήκουν στὴ Δύση πιὸ πολὺ κι ἀπ’ τὸν Βοημοῦνδο, καὶ κατηγοροῦν τὸ γένος τους πιὸ πολὺ κι ἀπ’ τοὺς Φράγκους κόμητες τῆς Ἀλεξιάδας. Δ. φιλελεύθερους ἀνέμελους κυνικούς, ποὺ ἀπολαμβάνουν ἀκομπλεξάριστα τὴν σύγχρονη δυτικὴ κουλτούρα, γιὰ τοὺς ὁποίους ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀραχνιασμένες προλήψεις, καὶ μόνη τους πραγματικότητα τὸ ἀτομικό τους τομάρι. Δυστυχῶς, οἱ τέσσερις αὐτὲς κατηγορίες εἶναι πλειονοτικές. Ἔτσι, δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε τί εἶναι πραγματικὰ οἱ Δυτικοί -τόσο, τουλάχιστον, ὅσο μποροῦμε νὰ ξέρουμε τί εἶναι πραγματικὰ οἱ Τοῦρκοι.

Ἡ Κομνηνὴ ἦταν μιὰ γνήσια «Ρωμαίγισσα» (ὅρος τοῦ Μακρυγιάννη), μὲ ἑλληνικὴ παιδεία, ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ ἀπύθμενη ἀπέχθεια γιὰ τὴ βαρβαρότητα Δυτικῶν καὶ Τούρκων μαζί (κι ὄχι μόνο ἀντιδυτικὴμόνο ἀντιτουρκική –σὰν τῶν πρακτόρων ἢ ἀφελῶν ἰδεοληπτικῶν θυμάτων τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῶν Δυτικῶν, ἀντίστοιχα), ἡ ὁποία πλησίαζε, ἀλλὰ δὲν εἶχε κυριαρχήσει ἀκόμη ὥστε νὰ ἐπιβάλλει τοὺς τέσσερις παραπάνω τύπους Νεοέλληνα.

Ἀπὸ τὴν ἱστορία της, εἰδικὰ τὶς πολεμικὲς ἀφηγήσεις, φαίνεται πὼς ὅ,τι θλιβερὸ κατόπιν συνέβη δὲν ἦταν ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα. Ἁπλά, χρειάζονταν ἡγεμόνες πολυμήχανοι καὶ πανέξυπνοι. Οἱ στρατιωτικὲς ἀδυναμίες Τούρκων καὶ Φράγκων περιγράφονται ἐπαρκῶς στὴν Ἀλεξιάδα· τὸ ἴδιο καὶ οἱ πάμπολλες περιπτώσεις ὅπου οἱ Ρωμαῖοι ἔτρεπαν σὲ φυγὴ καὶ κατέσφαζαν «μυριάδες παντοδύναμους» Τούρκους καὶ «ἀκαταμάχητους» Φράγκους. Εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα ἔχει σκληρότερες, ὑψηλότερες ἀπαιτήσεις βιωσιμότητας –σὲ κάθε τομέα. Ὑψηλότερες ἀπαιτήσεις δὲν σημαίνει μηδενικὲς πιθανότητες ἐπιβίωσης.

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Μικρά Ασία, Ρωμανία, Τούρκοι, ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Τρεῖς σπουδαῖοι ἱστορικοί

οἱ δυὸ Ἕλληνες, Δεξιοὶ καὶ Κομμουνιστές, ἀποφάνθηκαν ὅτι

…ο ελληνικός στρατός προωθήθηκε στην Μικρά Ασία από τους Αγγλογάλλους για να εμποδιστεί ο Κεμάλ να προσαρτήσει το πετρελαιοφόρο πρώην οθωμανικό βιλαέτι της Μοσσούλης στην υπό συγκρότηση νέα Τουρκία. Επειδή οι δυτικές μεγάλες δυνάμεις είχαν εξαντληθεί από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν μπορούσαν να στείλουν στρατεύματα για να επιβάλουν την ενσωμάτωση της Μοσσούλης στο υπό βρεταννική εντολή Ιράκ. Οπότε επείσθη η Ελλάς να πάει εκεί και να πολεμήσει δήθεν για να ξαναφτιάξει το Βυζάντιο, στην πραγματικότητα για να εκβιασθεί και απειληθεί ο Κεμάλ. Φαίνεται ότι ο Βενιζέλος το αντελήφθη, γιά αυτό και προκάλεσε τις ανεξήγητες εκλογές του 1920 ώστε να αποχωρήσει. Ο αφελής Κωνσταντίνος, αντιθέτως, στο πολεμικό συμβούλιο της Κιουτάχειας τον Ιούνιο του 1922, διέταξε την μοιραία προέλαση στον Σαγγάριο. Ο σκοπός επετεύχθη, ο Κεμάλ βλέποντας τον ελληνικό στρατό να πλησιάζει την Άγκυρα υπέκυψε και δέχθηκε την ενσωμάτωση της Μοσσούλης στο αγγλοκρατούμενο Ιράκ. Η συμφωνία υπεγράφη τον Ιούλιο του 1922 μεταξύ Κεμάλ, Άγγλων (Brittish Petroleum), Αμερικανών (Standard Oil), Γάλλων και του Αρμένη εμπόρου πετρελαίου Γκιουλμπεκιάν. Οι τρεις πρώτοι έλαβαν μερίδιο από 22,75%. Λίγες εβδομάδες μετά, άρχισε η τουρκική αντεπίθεση με την σιωπηρή στήριξη των δυτικών δυνάμεων. Εκατομμύρια Έλληνες σκοτώθηκαν χωρίς να ξέρουν ότι πολεμούσαν για την τροφοδοσία των δυτικών χωρών με πετρέλαιο.

Ἡ προέλαση στὸ Σαγγάριο διετάχθη τὸ 1921 καὶ ὄχι τὸ 1922. Εἴτε πρόκειται γιὰ λάθος πληκτρολόγηση εἴτε εἶναι τόσο δύσκολο νὰ καταλάβει κάποιος τὴ διαφορὰ μεταξὺ 1921 καὶ 1922. Κι ἔτσι, διακηρύσσεται ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ ὅτι τὸ 1922 ἔλαβαν χώρα τρία γεγονότα: α. οἱ Ἕλληνες πῆγαν στὸ Σαγγάριο γιατὶ ἔτσι τοὺς εἶπαν οἱ Δυτικοί (ὅμως, ὁ Κωνσταντίνος ἦταν ἐχθρὸς τῶν Δυτικῶν!) β. φοβισμένος ὁ Κεμὰλ ὑπογράφει συνθήκη μὲ τοὺς Ἄγγλους καὶ γ. κάνει ἀντεπίθεση καίγοντας τὴ Σμύρνη -τὴν ἴδια χρονιά! Εἶναι, βεβαίως, ἀνεξήγητο -ἀκόμη κι ἂν ἀντὶ γιὰ 1922 διαβάσουμε 1921- γιατί ὁ Κεμὰλ νὰ ἔνοιωθε στριμωγμένος μετὰ τὴν ὀπιθοχώρηση τῶν Ἑλλήνων τὸ 1921 στὸ Ἀφιὸν Καραχισάρ. Ἂν ἦταν μιὰ στιγμὴ ποὺ ὁ Κεμάλ ἔπρεπε νὰ «ὑποκύψει» καὶ νὰ «ὑπογράψει», αὐτὴ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ 1921, ὅταν ὁ Ε.Σ. προήλαυνε, κι ὄχι τὸ 1922, ὅταν ὁ Ε.Σ. ἤδη εἶχε ἀρχίσει νὰ μαζεύεται.

Ἀλλὰ καὶ νὰ ἦταν ἔτσι, δὲν ἔχει σημασία. Τὸ 1920, οἱ ξένοι προωθοῦσαν τοὺς δικούς τους σκοπούς, οἱ Ἕλληνες πολεμοῦσαν γιὰ τοὺς δικούς τους. Ἔτσι γίνεται στὶς συμμαχίες. Συμμαχία δὲν σημαίνει ἀπόλυτη ταύτιση συμφερόντων. Τὸ τί περιμένει ὁ ἕνας σύμμαχος νὰ κερδίσει ἀπὸ τὴ συμμαχία εἶναι ἄσχετο μὲ τὸ τί περιμένει ὁ ἄλλος. Ἔτσι ἔγινε καὶ τὸ 1827: Οἱ Ἕλληνες ἐκμεταλλεύονταν τὸν ἀνταγωνισμὸ τῶν εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων, ποὺ πολέμησαν στὸ Ναβαρίνο τοὺς Τούρκους ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων. Ποιὸ εἶναι τὸ κακό; Μήπως ἔπρεπε νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὴν Ἀνεξαρτησία τοῦ 1830 ἐπειδὴ ἦταν προϊὸν συμμαχίας μὲ τοὺς Δυτικοὺς κι ἐμπλοκῆς τους στὸν πόλεμο; Μήπως ἦταν κακὸ ποὺ «ἰμπεριαλιστικὲς δυνάμεις» ἐπενέβησαν ὑπὲρ ἡμῶν τὸ 1827-1828;

Ἂν λοιπὸν δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὸν ἀγώνα μας τὸ 1827 καὶ ἂν δὲν ἔπρεπε νὰ ἐπιστρέψουμε ὑπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς μόνο καὶ μόνο γιατὶ «μᾶς βοήθησαν οἱ ἰμπεριαλιστές», τότε γιατί νὰ ὑποστηρίζουμε ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ κάνουμε τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία μόνο καὶ μόνο γιατὶ «εἴχαμε συμμάχους τοὺς ἰμπεριαλιστές»; Ποιὸς εἶπε τοῦ ἀρθρογράφου ὅτι οἱ ἕλληνες πρωτεργάτες τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας πίστευαν στὰ σοβαρὰ πὼς οἱ Δυτικοὶ νοιάζονταν πρώτιστα καὶ ἀνιδιοτελῶς γιὰ τὴν ἀνασυγκρότηση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας; Καὶ ποιὸς τοῦ εἶπε ὅτι οἱ ἕλληνες πρωτεργάτες τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας δὲν κατανοοῦσαν ὅτι οἱ ξένοι ἐπιδιώκουν πρώτιστα τὰ δικά τους συμφέροντα; Μήπως ὁ ἀρθρογράφος τοὺς περνᾶ γιὰ ἀφελεῖς τοὺς πρωτεργάτες ἐκείνους; Μήπως στὴν πραγματικότητα ἀφελὲς εἶναι νὰ τοὺς περνᾶμε ἐμεῖς, τώρα, γιὰ ἀφελεῖς; Θουκυδίδη διάβαζε ὁ Βενιζέλος, ἀφελὴς δὲν ἦταν. Ἂς βγεῖ κάποιος εἰλικρινά, κι ἂς πεῖ: «Οἱ Δυτικοὶ ἀπὸ μέσα τους δὲν νοιάζονταν γιὰ τὰ συμφέροντά τους ἀλλὰ ἤθελαν νὰ δοξάσουν τὸ Βυζάντιο, κι αὐτὸ ἔλεγαν καὶ τοῦ Βενιζέλου, κι αὐτός, μὲ τὴ σειρά του, τὸ ἔχαβε», γιὰ νὰ γελάσουμε μαζί του.

Ὅσο γιὰ τὶς «ἀνεξήγητες ἐκλογὲς» τοῦ Βενιζέλου, εἶναι ἄγνωστο φαίνεται ὅτι ἡ θητεία τῆς κυβέρνησης εἶχε παραταθεῖ μὲ τρία διατάγματα. Μπορεῖ νὰ ψέγει κάποιος τὸν Βενιζέλο ὡς ὑπερβολικὰ δημοκράτη, σὲ σύγκριση μὲ τὸν Κεμάλ. Ἄλλωστε, ὁ ἴδιος ἐξεπλάγη τόσο μὲ τὴν ἥττα ὥστε νὰ καθίσταται σαφὲς ὅτι δὲν τὴν περίμενε. Χώρια ποὺ εἶχε λάβει περισσότερες ψήφους. Δὲν εἶναι ἀπαραίτητη λοιπὸν ἡ ἑρμηνεία τῆς «φυγῆς διὰ τῶν ἐκλογῶν».

Οἱ Δεξιοὶ χρησιμοποιοῦν «ἀντιιμπεριαλιστικὲς» ἀντιλήψεις παραδεχόμενές τες ὡς σοβαρές. Συμβάλλουν μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν στὴ διαφήμιση καὶ τὴ συνέχιση τῆς φήμης τῶν ἰδεολογημάτων τῆς Σοβιετικῆς Μητέρας Πατρίδας ὡς χρήσιμων περιγραφικῶν ἐργαλείων τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας: ἀφοῦ τὰ λέει καλὰ ὁ Ψυρρούκης! Ἦταν στημένο τὸ παιχνίδι, βέβαια! σοῦ λέει, καὶ σοῦ κλείνει συγκαταβατικὰ τὸ μάτι. Πάντα θὰ εἶναι στημένο, ὅσο δὲν ἀνατρέπεται ὁ παγκόσμιος Καπιταλισμός -βεβαίως, βεβαίως! Ἄρα, τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ἡ ταξικὴ πάλη γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ καπιταλισμοῦ, καὶ ὕστερα βλέπουμε -θὰ ἔπρεπε νὰ συμπεράνει ὁ Δεξιός, ἂν ἀκολουθοῦσε μὲ συνέπεια ὅσα ἰσχυρίζεται. Διαβάζετε λοιπὸν Ψυρρούκη καὶ τὴ λοιπὴ προκὰτ ἱστοριογραφία, καὶ θὰ καταλάβετε τί παιζόταν. Μὰ δὲν τὰ λέει μόνο ὁ Κουμμουνιστής, θὰ σοῦ ἀπαντήσουν αὐτοὶ οἱ Δεξιοί, τὰ λέει κι ὁ Δεξιός! Οἱ ἴδιοι ποὺ τὸ 1920 ἔκαναν ἐκλογικὴ ἀντιπολεμικὴ συμμαχία, ἀργότερα στὰ συγγράμματά τους καταδίκασαν τὴν Ἐκστρατεία ὡς μάταιη καὶ ἀφελή. Εἰσβάλαμε στὴν Τουρκία τὸ 1920, εἶπε ὁ Ἀβέρωφ στοὺς Τούρκους τὸ 1950. Ἀναμενόμενο δὲν εἶναι; Ρώτα καὶ τὸν φίλο μου νὰ σοῦ πεῖ τὰ ἴδια μὲ μένα, ποὺ λένε.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Δυτικοί, Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Τὸ ἐν Χώναις θαῦμα (6/9)

Σινά, 12ος αἰώνας.

michael_miracle_icon_sinai_12th_century

Ἐδῶ καὶ σὲ μεγάλη ἀνάλυση

Posted in βυζαντινή τέχνη, θρησκεία | Tagged , | Σχολιάστε

Συμμαχίες φυσικότατες

Εἶναι αὐτὸς ὁ ἀστικὸς μύθος ποὺ σερβίρεται, πὼς οἱ ψεκασμένοι, πιθηκάνθρωποι, αὐριανιστές, ἐθνολαϊκιστές, ἡμιφασίστες, λοῦμπεν πασῶν τῶν Ἑλλαδῶν βρίσκονται καὶ βρίσκονταν πάντοτε σὲ ἀντιπαράθεση δεκαετιῶν (ἢ καὶ αἰώνων) μὲ τοὺς ψύχραιμους, ὀρθολογιστές, μορφωμένους, κήρυκες τοῦ Διαφωτισμοῦ, ὁπαδοὺς τῆς Λογικῆς καὶ τῆς πολιτισμένης πολιτικῆς.

Τύφλα νά ‘χουν οἱ προφητεῖες γιὰ τὸν Πούτιν μπροστὰ στὸν κυρίαρχο αὐτὸν μύθο, δηλαδή. Ἡ ἐπιστήμη σηκώνει τὰ χέρια ψηλὰ μὲ ὅσους τὸν πιστεύουν -γιὰ ὅσους τὸν διαδίδουν ὑπάρχει καὶ ἡ περίπτωση τοῦ προσωπικοῦ κέρδους.

kontranews-4

kontranewsi

new_0

dmucd7lxcaak3jh

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς συνεργασίας τῶν Κοτζαμπάσηδων μὲ τὶς πεφωτισμένες Μ. Δυνάμεις γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια, καὶ ἀργότερα τῶν Δωσιλόγων μὲ τὶς ἴδιες δημοκρατικὲς Μ. Δυνάμεις, ὁ μύθος δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ γίνεται πιστευτὸς πλέον. Ἀντίθετα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει γίνει σαφὲς ὅτι τὰ θεωρητικὰ σχήματα αὐτὰ δὲν ταιριάζουν στὴν Ἑλλάδα (καὶ εἰδικὰ στὴ Θεσσαλονίκη). Κι ὅμως…Τί νὰ κάνουμε; οὐ μὲ πείσεις κἂν μὲ πείσῃς

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , | 4 Σχόλια

Γκουγκλεύω

Μοῦ ἔκανε τὴν τιμὴ ὁ κ. Σαραντάκος, καὶ μοῦ διευκρίνισε ὅτι χρησιμοποιεῖ τὸ  «γκουγκλίζω» κι ὄχι τὸ «γκουγκλάρω». Ἐπίσης, ὅτι ὄχι μόνο ἔβαλαν τὸ γκουγκλάρω σὲ κάποιο λεξικὸ οἱ λεξικογράφοι, ἀλλὰ κι ὅτι δὲν μᾶς πέφτει λόγος γιὰ τὸ ἂν μιὰ λέξη δικαιοῦται νὰ μπεῖ ἢ ὄχι σὲ λεξικό.

Αὐτὸ εἶναι ἐπιχείρημα τῆς περιπτωσιολογίας καὶ τῆς μερικότητας. Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ λεξικά, ἔκανε κάτι, ἄρα αὐτὸ τὸ κάτι ἀπέκτησε ἀξία γενικοῦ κανόνα, τὴν ὁποία δὲν μποροῦμε νὰ ἀμφισβητήσουμε. Δὲν πάει ἔτσι, φυσικά. Σὲ κάθε ἐπιστήμη, ἡ ἄποψη ἑνὸς ἐπιστήμονα ἀποκτᾶ ἐπιστημονικὴ ἀξία ὅταν γίνει κοινὰ ἀποδεκτὴ ἢ κι ὅταν εἶναι σὲ σημαντικὸ βαθμὸ ἀποδεκτή. Ὄχι ὅταν μόνο ὁ ἴδιος τὴν ἀσπάζεται. Τὰ ὑπόλοιπα λεξικά; Τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα, τῆς περιπτωσιολογίας, κατέθετε καὶ γιὰ τὴν δασεία (ἢ γιὰ κατι ἀντίστοιχο): Π.χ., κάπου σὲ ἕναν πάπυρο εἶναι γραμμένη ἔτσι ἡ τάδε λέξη, ἄρα δὲν ὑπάρχει λάθος στὴ γραφή της μὲ τέτοιο τρόπο. Ἄρα, δὲν ὑπάρχει οὔτε καὶ σωστό. Δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχει κανένα κριτήριο στὴν ὀρθογραφία ἢ τὴ γραμματικὴ μὲ βάση τὴν περιπτωσιολογία. Μὲ τὴν ἴδια λογική, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐνοχλεῖται κανεὶς βέρος δημοτικιστὴς ἀπὸ τὸ «ἐπέστρεφε» τοῦ Καβάφη καὶ ἀπὸ ἀντίστοιχες χρησιμοποιούμενες προστακτικές –οἱ ὁποῖες δὲν εἶναι καθόλου γεροντίστικα λείψανα τῆς τελευταίας γενιᾶς ποὺ διδάχτηκε τὴν καθαρεύουσα: Ἐφόσον κάποτε γράφτηκε «ἐπέστρεφε», δικαιούμαστε ὅλοι νὰ τὸ λέμε ἔτσι, καὶ γιὰ ἄλλες προστακτικές, κι ἐνσωματώνεται στὴν καθομιλουμένη. Ἡ κανονιστικὴ ἰσχὺς ὄχι τῆς πραγματικότητας ἀλλὰ τῆς περίπτωσης.

Θὰ ἔλεγα ὅτι δὲν ἔχει καμμία σημασία ἂν τὸ γκουγκλεύω μπεῖ ἢ ὄχι στὰ λεξικά, ὥστε νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε ὡς ἄξιο νὰ γράφεται σὲ «σοβαρὰ» κείμενα (κι ὄχι sms). Σημασία ἔχει ἂν βρίσκεται σὲ νεοελληνικὰ κλασσικὰ κείμενα. Καὶ κλασσικὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀντέχουν καὶ θὰ ἀντέξουν στὸ χρόνο. Δὲν εἶναι ὁ μέγας κριτὴς ὁ λεξικογράφος, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ γράφει τὴ γλώσσα. Στὸ κάτω-κάτω, δὲν χρησιμοποιοῦν ὅλοι τὴν ἀναζήτηση google.

Ἄλλωστε, μὲ τέτοια ἀντίληψη, τοῦ μὴ ἐξελληνισμοῦ, δὲν θὰ λέγαμε σήμερα στρατός, ἐφημερίδα, κουρέας κ.λπ., ἀλλὰ ἀσκέρι, γκαζέτα, μπαρμπέρης. Ὅποιος χρησιμοποιεῖ τὰ πρῶτα ἀντὶ γιὰ τὰ δεύτερα, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ὡς ἐπιχείρημα ὑπὲρ τοῦ γκουγκλάρω / γκουγκλίζω / γκουγκλεύω ὅτι «ἔτσι τὸ λέει ὁ κόσμος».

Posted in γλώσσα | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐλευθερία ἢ λογοτεχνία; Ρητορικὲς ἐρωταποκρίσεις

– Πότε ἄρχισε κι ἄκμασε ἡ λόγια λογοτεχνία σὲ δημώδη γλώσσα στὸ Βυζάντιο;

– Ὅταν ἄρχισε τὸ κράτος νὰ καταρρέει. Στὰ τελευταῖα τῆς παλιᾶς του κοσμοκρατορίας. Κομνηνοὶ καὶ βάλε.

Ὁ Toynbee εἶχε πεῖ τὸ ἐκπληκτικό (σχολιάζοντας τὸν Ράνσιμαν, ὁ ὁποῖος εἶχε πεῖ πὼς εἶναι παράδοξο ὅτι ὁ βυζαντινὸς πολιτισμὸς εἶχε τὴν «ἀναγέννησή» του ἐνῶ τὸ βυζαντινὸ κράτος κατέρρεε), ὅτι τὸ βυζαντινὸ κράτος ἦταν ἕνα πολιτισμικὸ βάρος γιὰ τοὺς Ἕλληνες, κι ὅτι κατὰ συνέπεια μόνο ὅταν κατέρρεε αὐτοὶ ἀπελευθερώθηκαν πολιτισμικὰ-λογοτεχνικά. Φυσικά, εἶναι ὁ ἴδιος Tonybee ποὺ γράφει ὅτι μὲ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση οἱ Ὀθωμανοὶ «ἀπάλλαξαν τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὸ βάρος τῶν πολιτικῶν εὐθυνῶν». Τί ὡραία φράση γιὰ νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ δουλεία.

– Ὑπῆρχε κρητικὴ λογοτεχνία ὅσο (1204 – 1453) οἱ Κρητικοὶ ἀγωνίζονταν μὲ δεκάδες ἐπαναστάσεις νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴ Ρωμανία καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὸν βενετικὸ ζυγό;

– Ὄχι, ἂν ἐννοοῦμε τὸν Ἐρωτόκριτο, τὴ Θυσία τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τὰ λοιπὰ κλασσικὰ ἔργα της, κι ὄχι βυζαντινότροπα λιγοστὰ ἔργα.

– Πότε ἔχουμε τὴν «Κρητικὴ Ἀναγέννηση» τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων;

– Ὅταν οἱ Κρῆτες ἔγιναν ὑπάκουοι ὑπήκοοι τῶν Βενετῶν (1453-1669), φραγκοραγιάδες δηλαδή, μετὰ τὴν Ἅλωση, ὅταν «κατάλαβαν» ὅτι «ἦταν μάταιο» νὰ ἐπαναστατοῦν.

– Ὑπῆρχε Νεοελληνισμὸς κι ἑλληνικὸ ἔθνος χωρὶς λογοτεχνία ἀπὸ τὸ 1669 ὣς τὸν Σολωμό;

– Ἀλίμονο, σιγὰ μὴν περίμενε τοὺς ἐπηρεασμένους ἀπὸ τὴ Δύση λογοτέχνες νὰ τὸ φτειάξουν. Δὲν ἔφτειαξαν αὐτοὶ τὴ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου.

– Ἡ Ἰταλία τοῦ Δάντη καὶ τοῦ Βοκκάκιου, μὲ τὴ δημώδη γλώσσα καὶ τὴ δημοφιλία τῶν ἔργων τους, ἔγινε ἔθνος στὴν ἐποχή τους ἢ λίγο μετὰ τὴ ἐποχή τους;

– Ὄχι βέβαια. Οὔτε τὸν 19ο αἰ. δὲν εἶχε γίνει.

– Μποροῦμε νὰ ἐπιρρίψουμε σχετικὰ μὲ τὸ θέμα μας κάποια εὐθύνη στοὺς Βυζαντινούς;

– Μόνο ὅτι συνέχιζαν τὴν τάση τῶν Ἑλλήνων τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς καὶ τῆς Δεύτερης Σοφιστικῆς, νὰ νοιάζονται γιὰ τὶς λέξεις καὶ νὰ ἔχουν ὡς πολιτισμική τους θρησκεία τὸν Ἀττικισμό, ὥστε ἐν συνεχείᾳ νὰ παραλάβουν ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς τὴν κλασσικὴ, ἀττικιστικὴ γραμματεία ἐκεῖνοι ποὺ κατηγόρησαν τοὺς Βυζαντινοὺς γιὰ στεῖρο ἀττικισμό.

– Ἡ Ἐλευθερία καὶ ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἀπόκτησή της, λοιπόν, ἐξαφανίστηκε ὅταν ἐμφανίστηκε ἡ Λογοτεχνία κι ἐκεῖνος ὁ τύπος ἀνθρώπου (συγγραφέας) τὸν ὁποῖο λιγουρεύονται οἱ Νεοέλληνες μορφωμένοι; Ἤ, καλύτερα: Μόνο ὅταν ἡ ἐλπίδα στὴν Ἐλευθερία ἐξαφανίστηκε, ἐμφανίστηκε ἡ λογοτεχνία καὶ ὁ ἀνθρωποτύπος της (συγγραφέας, ζωγράφος κ.λπ.);

– Ναί.

– Αὐτὸ ἀναιρεῖ τὴν διάκριση μεταξὺ Ὀθωμανικῆς καὶ Φραγκικῆς δουλείας;

– Μόνο ὅσοι ἔχουν ὡς ὑπέρτατο κριτήριο τὴν ἐμφάνιση τῆς λογοτεχνίας στὶς φραγκοκρατούμενες περιοχὲς σὲ σχέση μὲ τὴν ἀπουσία της στὶς τουρκοκρατούμενες εἶναι σὲ θέση νὰ ἐπιλέξουν μεταξὺ τῶν δύο δεσποτῶν. Ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ μισούσαμε καὶ τὸν Τοῦρκο καὶ τὸν Φράγκο, ποὺ χίμηξαν ταυτόχρονα στὸ Βυζάντιο, δὲν θὰ γινόταν νὰ ἔχουμε τόσο ποταπά, ἐγωιστικὰ κριτήρια («Εἶμαι λογοτέχνης, ἄρα ἡ δουλεία τῶν Λατίνων σὲ σχέση με τὴν δουλεία τῶν Τούρκων ἦταν καλύτερη, γιατὶ στὴν πρώτη θὰ μποροῦσα νὰ βγάζω τὸ ψωμί μου καὶ νὰ ἐκφράζω τὴν μοναδικότητα τοῦ Ἐγώ μου»).

– Ἦταν λοιπὸν ὑπερήφανα ἄμουσοι οἱ πρὸ τῆς Λατινοκρατίας;

– Ὄχι, ἁπλὰ «ἕνας ἄλλος κόσμος ἦταν ἐφικτός», ὅπου διάβαζαν, σχολίαζαν καὶ καβγάδιζαν γιὰ τοὺς Ἀρχαίους καὶ τοὺς Πατέρες, γράφοντας ποῦ καὶ ποῦ κανένα ἐπίγραμμα καὶ σύγγραμμα πρὸς τέρψιν τῶν λογοτεχνικῶν σαλονιῶν, χωρὶς νὰ νοιώθουν οὔτε ἀμόρφωτοι οὔτε ἄμουσοι οὔτε ἀντιδιανοουμενιστές. Μόνο συμπάθεια πρὸς τοὺς ἄσχετους μὲ τὴν Παιδεία χωριάτες καὶ λαϊκοὺς δὲν παρατηροῦμε στὰ κείμενα τῶν βυζαντινῶν λογίων. Οἱ βυζαντινοὶ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἤξεραν τὸν Ὅμηρο, ὄχι οἱ βεμπεριανοί.

– Χρειαζόμαστε λοιπὸν τὴ λογοτεχνία;

– Μόνο γιὰ τὶς σειρὲς τοῦ MEGA. Κατὰ τὰ ἄλλα, μποροῦμε καὶ χωρὶς αὐτήν· γιὰ νὰ μὴν πῶ περισσότερα.

 

 

Ἡ διχόνοια, ἡ ἀσχετοσύνη μεταξὺ λόγιου καὶ λαϊκοῦ στοιχείου οὔτε εἶναι χαρακτηριστικὸ φαινόμενο τῆς παρακμῆς ποὺ συνιστᾶ ὁ (ἐν γένει ἐκδυτικισμένος) Νεοελληνισμὸς οὔτε θεραπεύεται μὲ ἀριστερὴ προπαγάνδα στὶς λαϊκὲς ἀγορὲς καὶ ἀναρχικὴ ζύμωση στὶς ψαροταβέρνες καὶ τὰ μαγειρεῖα. Τουλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πλάτωνα καὶ τοῦ Ἐπίκουρου, μὲ τοὺς Κήπους καὶ τὶς Ἀκαδημίες, ὁ λόγιος δὲν μπορεῖ νὰ «καταλάβει» τὸν λαὸ καὶ ὁ λαὸς δὲν μπορεῖ νὰ «καταλάβει» τὸν λόγιο. Ἀλλὰ καὶ πρωτύτερα, πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος τῆς «ἀνάμιξης τῶν λογίων στὰ κοινὰ τῆς Δημοκρατίας» (ὅπως φαντάζεται ὁ Καστοριάδης) ὁ λόγιος Σωκράτης (τοῦ ὁποίου τὴν καταδίκη ἐπαινεῖ ὁ Καστοριάδης), ποὺ ἀνακατευότανε στὴν Ἀγορὰ καὶ δὲν εἶχε «ἀποσυρθεῖ» οὔτε εἶχε ἀρνηθεῖ τὴ συμμετοχή του στὴ Δημοκρατία, κατέληξε νὰ πιεῖ τὸ κώνειο: Δεῖγμα τοῦ μίσους μεταξὺ λαοῦ καὶ λογίων. Ἂς θυμηθῶ καὶ τὴν δίκη ἀσεβείας τοῦ Ἀναξαγόρα (ἑνὸς φιλόσοφου – μυστικοσύμβουλου τοῦ ἡγεμόνα Περικλῆ), ἀκόμη πιὸ πρίν. Στὴ Μεσαιωνικὴ καὶ στὴ Νεότερη Δύση: Ἀκόμη χειρότερα.

Τὸ εἰδικὸ δράμα τῶν Νεοελλήνων ἢ ἡ ἰδιαιτερότητα τῆς νεοελληνικῆς διάστασης μεταξὺ λογίων καὶ λαοῦ ἦταν ἡ ἴδια ἡ Τουρκοκρατία, ἡ κατοχὴ τοῦ κράτους ἀπὸ τοὺς Τούρκους Μουσουλμάνους κι ὄχι ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς, ποὺ τάχα «καταπίεζαν τὴ λογιοσύνη καὶ τὴν ἐκδίπλωση τῶν ἑλληνοβυζαντινῶν πνευματικῶν δυνατοτήτων» ὅπως λέει ὁ Toynbee. Οἱ λόγιοι δὲν εἶχαν πλέον τὴν ὑποστήριξη ἑνὸς κράτους, δὲν καλλιεργοῦνταν μὲ τὴ φροντίδα μιᾶς ἑλληνικῆς πολιτείας τὰ ἑλληνικὰ γράμματα, ἤθελε-δὲν-ἤθελε καὶ νοιάζονταν-δὲν-νοιάζονταν ὁ ἕλληνας ἀγρότης κι ὁ ἕλληνας βοσκός. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ τουρκοκρατούμενοι λόγιοι ἔγραφαν στὴν πιὸ σκληρὴ Ἀττική, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπῆρχε πιὰ ἡ βυζαντινὴ δυνατότητα γιὰ μὴ συγκρουσιακὴ διγλωσσία. Ἡ ἀττικὴ καὶ ἡ καθαρεύουσα ἦταν τὸ τελευταῖο τους καταφύγιο: καὶ συνάμα, ἡ τελευταία δυνατότητα ἑνότητας τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σὲ ἕναν χῶρο-Βαβυλωνία, ὅπου ὁ Πόντιος κι ὁ Κρητικὸς ἦταν λίγο-πολὺ ἀκατανόητοι στὸν Ἠπειρώτη καὶ τὸν Μακεδόνα, καὶ ὅπου ἀναμενόμενα θὰ ἀνακηρυσσόταν ἐπίσημα ὡς «Δημοτικὴ ὅλων τῶν Ἑλλήνων» ἡ τοπικὴ διάλεκτος ἐκείνου τοῦ κομματιοῦ τοῦ Νεοελληνισμοῦ τὸ ὁποίο πρῶτο θὰ ἔφτειαχνε Ἑλληνικὸ Κράτος, ἡ κατασυκοφαντημένη καθαρεύουσα καὶ ἡ Ἀττικὴ ἑνοποιοῦσαν καὶ κρατοῦσαν ἑνωμένο τὸ ἔθνος χωρὶς κράτος. Ἄλλωστε, τὰ Ἑλληνικὰ ἦταν ἡ παλιὰ γλώσσα τοῦ λαοῦ, ὑπῆρχε ὀργανικὴ σχέση. Ἐνῶ ὁ Δυτικὸς εἶχε ἄλλη μητρική, τὰ πάντα ἦταν φτειαχτά.

Τὸ ἴδιο ἔκανε ὁ Ἀττικισμὸς καὶ στὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχή, καὶ στὴ ρωμαϊκή, φυσικά. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος τὴν Ἀττικὴ διάλεκτο ἐπέλεξε καὶ τὴ δραχμή· δὲν κατέστησε ἰσάξια κάθε πολιτισμικὴ τοπικὴ ἔκφανση τῆς κλασσικῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, τὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Κολοπετεινίτσα. Πράγμα αὐτονόητο, ποὺ παραδόξως σήμερα ἀντιμετωπίζεται ὡς μεγάλη τραγωδία καὶ ὡς οἱ ἀπαρχὲς τῆς κατηραμένης διγλωσσίας καὶ τοῦ λογιοτατισμοῦ, καὶ ἄλλα ἀριστερίστικα-ταξικιστικά. Ἀμφιβάλλω πολὺ ἂν ἡ γλώσσα τῶν ἄγγλων καὶ ἰταλῶν λογίων τοῦ 16ου αἰ. ἦταν αὐτὴ τοῦ ἄγγλου πειρατῆ καὶ τοῦ ἄγγλου βοσκοῦ ἢ τοῦ ἰταλοῦ λοῦμπεν: Ἄλλωστε, ἕνας σωστὸς Ἀριστερὸς ὀρθῶς θὰ ἀρνεῖτο τὴν (τέτοιου τύπου) «ἑνότητα τοῦ λαοῦ» στὸ ὄνομα τῆς ταξικότητας τῆς κοινωνίας. (Φυσικά, αὐτὸ δὲν σημαίνει ἀπαραιτήτως –ὅπως νομίζει ὁ Ἀριστερός– ὅτι δὲν ὑπάρχει ἑνιαῖο ἔθνος καὶ λαός.) Κάθε πολιτισμὸς μὲ βάθος ἀναγκαστικὰ ἔχει διγλωσσία· αὐτὸ δὲν εἶναι πρόβλημα ἀπὸ μόνο του, εἶναι μιὰ διαχειρίσιμη ἢ μὴ διαχειρίσιμη ἀναγκαστικὴ πραγματικότητα. Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς τοῦ 5ου π.Χ. αἰ. δὲν εἶχε ἀκόμη αὐτὸ τὸ βάθος. Πίσω του ἦταν οἱ Σκοτεινοὶ Αἰῶνες (12ος – 8ος καὶ 7ος). Ἀντιθέτως, ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς τοῦ 2ου π.Χ. καὶ 2ου μ.Χ. αἰ. τὸ εἶχε ἀποκτήσει αὐτὸ τὸ βάθος, καὶ δὲν γινόταν πιὰ νὰ ἐπιστρέψει στὴν ὑποτιθέμενη ἑνότητα λόγιας-λαϊκῆς γλώσσας καὶ λόγιου-λαϊκοῦ στοιχείου τοῦ «Χρυσοῦ Αἰώνα», κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἕνας ἀχανής, νέος κόσμος δὲν γινόταν νὰ κυβερνιέται ἀπὸ τὴν Πνύκα.

Ἡ παρακμὴ τοῦ Νεοελληνισμοῦ καὶ ἡ τελειωτικὴ παρακμὴ τῆς Μεταπολίτευσης ἀναφορικὰ μὲ τοὺς διανοούμενους, ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι τότε μόνο ὁ Ἕλληνας λόγιος ἀνακάλυψε πὼς μπορεῖ νὰ ἀπεξαρτηθεῖ ἐντελῶς καὶ ἀπὸ κάθε ἰδεολογικὴ – κοσμοθεωρητικὴ ἄποψη ἀπὸ τὴ γενέτειρά του, τὴν Ἑλλάδα, καὶ νὰ ζήσει σὰν ἐκ γενετῆς (μὲ τὸ διάλειμμα ἑνὸς μεταπτυχιακοῦ ἢ διδακτορικοῦ στὰς Εὐρώπας) ἐξόριστος Δυτικὸς ἐν μέσῳ ἑλληναράδικων ζώων. Τοῦ ἀρκεῖ κι ἕνας κύκλος «ἀναγνωστῶν» ποὺ ἐπίσης ἔχουν καβαλήσει τὸ καλάμι, μὲ γαλλικά, πιάνο / jazz, μπαλέτο καὶ ἕνα πτυχίο λ.χ. Κοινωνιολογίας, καὶ βρίσκονταν σὲ φανταστικὲς σφαῖρες, ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ καὶ γαλλικὴ λογοτεχνία ὣς τὴ νορβηγικὴ μυθολογία. Προηγουμένως, ὁ Νεοέλληνας λόγιος ἤθελε καὶ νὰ «φωτίσει» τοὺς συμπατριῶτες του. Γι’ αὐτὸ λ.χ. ὁ Ἀνώνυμος τῆς Ἑλληνικῆς Νομαρχίας βρίζει τοὺς ὁμογενεῖς τοῦ ἐξωτερικοῦ ποὺ παίρνουν ξένες γυναῖκες (ἄρα, ἀφελληνίζονται) καὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ θέατρο. Τώρα, ὁ νεοέλληνας διανοούμενος θέλει ἁπλὰ νὰ τοὺς χλευάσει μὲ ὅσο περισσότερο μίσος ἔχει μέσα του (ἢ μὲ τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖται). Φυσικά, βρισίδι (νὰ κρατηθεῖτε ὡς Ἕλληνες) ἀπὸ βρισίδι (γιατί δὲν γίνεστε πολιτισμένοι Δυτικοί;) ἔχει διαφορά.

Ὥστε εἶναι τὸ κράτος καὶ ἡ ἰσχύς του (ὁ πληθυσμός του κ.λπ.), ἡ ἐλευθερία του, τὸ πρόβλημα καὶ τὸ ζητούμενο, κι ὄχι ἡ λογοτεχνία καὶ τὰ γράμματα. Ἀπόδειξη γι’ αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι χῶρες ὅπως ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Γαλλία κυριαρχοῦν ἢ κυριαρχοῦσαν ἀπὸ τὸν 18ο αἰ. πνευματικὰ ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὰ κράτη αὐτὰ κυβερνοῦσαν τὸν κόσμο ὁλάκερο. Σὲ μᾶς, οἱ νεοέλληνες συγγραφεῖς καὶ λογοτέχνες, ποὺ χαλᾶνε τὸν κόσμο ἐὰν καμμιὰ φορὰ μεταφραστεῖ κανένα ἀσήμαντο (στὴ δοκιμὴ τοῦ Χρόνου κι ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς Αἰωνιότητας) λογοτεχνικὸ βιβλίο ἢ ποιητικὴ συλλογή τους σὲ καμμιὰ γλώσσα, κάνουν τὸ ἀντίθετο, ἀντιστρέφουν τὴν σειρὰ τῶν αἰτιῶν, καὶ θέτουν τὴ λογοτεχνία ὡς μέγιστο κι ἀναγκαῖο κριτήριο Κοινωνίας· μπορεῖ κι ὡς κριτήριο διαχρονικῆς ἑλληνικότητας. Προσοχή, εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ ὀρθὴ σειρὰ προτεραιότητας κι ἄλλο ἡ ἄρνηση τῆς λογοτεχνίας.

Posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, Δύση, Ελλάδα, Τούρκοι, γλώσσα, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε

βυζαντινὰ λατινικά

Ὅταν μεταφέρθηκε ἡ πρωτεύουσα στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ καὶ πιὸ πρίν, κατὰ τὴν Τετραρχία, τὰ λατινικὰ ἀπέκτησαν μεγάλη σημασία στὴν ἐκπαίδευση. Ὁ Λιβάνιος, δεκαετίες μετά, παραπονιόταν ποὺ οἱ φοιτητὲς προτιμοῦσαν τὰ λατινικὰ ἀντὶ τῶν ἑλληνικῶν, ἀφοῦ τὰ πρῶτα θὰ τοὺς ἔδιναν τὸ δικαίωμα νὰ ἀσκήσουν τὸ νομικὸ ἐπάγγελμα, τὸ ὁποῖο ἀπαιτοῦσε γνώση τῆς λατινικῆς -οἱ νόμοι ἦταν γραμμένοι μόνο στὰ λατινικά. Τελικά, βέβαια, ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπερίσχυσε. Τὰ λατινικὰ ἔγιναν ἄγνωστα μετὰ τὸν 7ο αἰ., καὶ ἔκτοτε ἔμειναν ἄγνωστα, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις στὴν ὑστεροβυζαντινὴ περίοδο. Προτοῦ ἔρθει τὸ α’ καὶ β’ Σχίσμα καὶ ὁ Καρλομάγνος, οἱ (δῆθεν) σκοτεινοὶ βυζαντινοὶ αἰῶνες μὰ καὶ ἡ ἔμμεση ἀντίσταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔμμεσο ἐκλατινισμό του εἶχαν χωρίσει Δύση καὶ Ἑλλάδα. Ἄλλωστε, καὶ τὰ ἑλληνικὰ εἶχαν ξεχαστεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ μετὰ τὸν 4ο αἰ. στὴ Ρώμη – Ἀπὸ τότε, τὸν 4ο αἰ., ἔχουμε ἕνα πραγματικὸ σχίσμα ἀκατανοησίας. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὣς καὶ τὸ 3ο μ.Χ. οἱ Ρωμαῖοι τῆς Ρώμης ἤξεραν φαρσὶ τὰ Ἑλληνικά, ἐνῶ τὰ λατινικὰ ἦταν ἐξωτικὴ γλώσσα στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολή. Λατινικὲς ἀποικίες στὴν Ἀνατολὴ δὲν ὑπῆρξαν, τέτοιες ποὺ νὰ μὴν ἐξελληνιστοῦν στὴν πάροδο τῶν αἰώνων μεταξὺ 2ου π.Χ. καὶ 3ου μ.Χ. αἰ. Οἱ Λατίνοι ἔπαψαν (ἤθελημένα καὶ μή) νὰ γνωρίζουν ἑλληνικά – αὐτὴ ἦταν ἡ αἰτία κάθε σχίσματος τῆς «Εὐρώπης». Κι ὄχι ὁ τερματισμὸς τῆς σύντομης (4ος – 6ος αἰ.) ἐντρύφησης τῶν Ἑλλήνων στὰ λατινικά.

Posted in Ρωμαίοι, Ρωμανία, γλώσσα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Pig Latin

piglatin-blog_400w

Εικόνα | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

Δυὸ περιγραφὲς βυζαντινῆς ὀμορφιᾶς

Ἀπὸ τὴν Κομνηνή, ὅπου διαβάζουμε γιὰ ἀγάλματα, γιὰ Ἀπελλῆ, γιὰ Φειδία, γιὰ Ἀθηνᾶ ποὺ ἐνσαρκώθηκε ξανά. Ἀκόμη καὶ ἡ Καυκάσια Μαρία (σύζυγος αὐτοκράτορα) ἐξελληνίζεται καὶ παρουσιάζεται ὡς ἄγαλμα τῆς ἀρχαιότητας. Ἀκόμη καὶ τὰ κριτήρια τῆς ὀμορφιᾶς, ἡ ἁρμονία μέρους-συνόλου, ἀνάγονται σὲ προκωνσταντίνειες ἀντιλήψεις. Στὸ Βυζάντιο, ἔμπαινες ξένος κι ἔβγαινες Ἀρχαῖος Ἕλληνας, ἦταν μια τεράστια (χρονικὰ καὶ χωρικά) μηχανὴ ἐξελληνισμοῦ. Ἡ ἑλληνικότητα ἦταν τὸ πεπρωμένο τοῦ Βυζαντίου, καὶ τὸ Βυζάντιο ἦταν τὸ πεπρωμένο τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ. Ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι ψέμμα κι ἀποτυχία, ἀντίστοιχα.

Μετάφραση: Ἀ. Σιδέρη.

1. Μαρία ἡ Ἀλανή (Γεωργία):

…Οὔτε ὁ Ἀπελλῆς οὔτε ὁ Φειδίας οὔτε ἄλλος γλύπτης κανεὶς ἔπλασε ποτὲ τέτοιο ἄγαλμα. Στὴ θέα τῆς κεφαλῆς τῆς Γοργῶς πέτρωναν, κατὰ τὸν μύθο, οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ὅποιος ἔβλεπε ἐκείνην νὰ βαδίζει ἢ νὰ ἐμφανίζεται ξαφνικά, ἔμενε μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτὸ καὶ μαρμάρωνε στὸ σημεῖο ὅπου τύχαινε νὰ βρεθεῖ σὰν χαμένος, σὰν νὰ τοῦ εἶχαν πάρει διαμιᾶς καὶ νοῦ καὶ ψυχή. Τέτοια ἀναλογία μεταξὺ τῶν μελῶν καὶ τῶν μερῶν, τοῦ ὅλου πρὸς τὰ μέρη καὶ τῶν μερῶν πρὸς τὸ ὅλο, κανεὶς ποτὲ δὲν εἶδε σὲ σῶμα ἀνθρώπου· ἄγαλμα ἦταν ἔμψυχο καὶ ποθητὸ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαποῦν τὸ ὡραῖο.

2. Εἰρήνη, σύζυγος τοῦ Ἀλέξιου Α΄:

…Ὑπῆρξε ἄραγε στ’ ἀλήθεια ἡ Ἀθηνᾶ ποὺ ἔχουν περιγράψει οἱ παλιοὶ συγγραφεῖς καὶ ποιητές; Ἐγὼ τουλάχιστον δὲν ξέρω· ἀκούω μόνο τὸ μύθο νὰ διαδίδεται καὶ νὰ παραδίδεται· ἂν ὅμως ἔλεγε κανεὶς πὼς ἡ βασίλισσα ἐκείνη ἦταν ἡ Ἀθηνᾶ ποὺ παρουσιάστηκε ἀκόμα μιὰ φορὰ στὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἢ πὼς σχίστηκε τὸ στερέωμα καὶ φάνηκε μὲς σὲ οὐράνια αἴγλη καὶ πρωτόφαντη μαρμαρυγή, δὲν θὰ ἦταν μακριὰ ἀπ’ τὴν ἀλήθεια

Posted in Ρωμανία, γυναίκες | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἡσυχία

τῶν ἄτεκνων μεσηλίκων. Ἔκαναν θόρυβο τὰ 4 παιδιὰ μιᾶς οἰκογένειας, καὶ δικαστὴς καταδίκασε τὸν πατέρα σὲ πρόστιμο 300€ κάθε φορὰ ποὺ τὰ παιδιὰ θὰ ἐνοχλοῦν τοὺς ἑκάστοτε ἄτεκνους.

Τοὺς ἄτεκνους, ποὺ ἔρχονται στὴ ζωὴ καὶ δὲν τὴ συνεχίζουν, οὔτε υἱοθετοῦν. Αὐτοὺς ποὺ δὲν θὰ ξοδέψουν στάλα ἀπὸ τὸ μεγάλο τους Ἐγὼ σὲ γελοῖα καθήκοντα, ἀλλὰ τὸ ἀναδεικνύουν καὶ ἐκδιπλώνουν τὰ πολλὰ ταλέντα τους: Πρὸς ὄφελος καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, φυσικά. Ἄλλο ἂν ὅσο περισσότεροι ἄτεκνοι ὑπάρχουν, τόσο πιὸ γρήγορα ἡ ἀνθρωπότητα –τὴν ὁποία ὑπεραγαποῦν οἱ ἄτεκνοι– θὰ ἐξαφανιστεῖ. Τοὺς ἄτεκνους, ποὺ νομίζουν ὅτι ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, τόσες χιλιάδες χρόνια, ξοδεύτηκε γιὰ νὰ ἔρθουν Αὐτοί, οἱ Μεγάλες Προσωπικότητες -καὶ μετά, νὰ «φύγει» ἡ ἀνθρωπότητα ἐπειδὴ οἱ Μεγάλες Προσωπικότητες (μικροαστοὶ καὶ βάλε) δὲν τεκνογονοῦν. Νὰ ἀγοραστεῖ ἕνα κόκκινο χαλί, νὰ περπατᾶν πάνω του οἱ ἄτεκνοι. Προσφορὰ τῆς ἀνθρωπότητας, κι αὐτό. Ὅσο πιὸ πολὺ ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα γενικὰ καὶ ἀόριστα τόσο πιὸ συγκεκριμένα νοιάζεσαι μόνο γιὰ σένα.

Φαντάζεται κανεὶς ποιὰ καὶ τί ἔκτασης θὰ ἦταν ἡ κοινωνικὴ ἐπανάσταση καὶ οἱ διαδηλώσεις ποὺ θὰ γίνονταν ἐὰν τέτοια ποινὴ ἐπιβαλλόταν σὲ ἰδιοκτήτη σκύλου ποὺ γαβγίζει. Ἕνας δικαστὴς ποὺ δὲν θὰ ἄκουγε τὸ λόμπυ τῶν φιλόζωων, καὶ γιὰ κάθε ἀπόγευμα καὶ βράδυ γαβγίσματος θὰ ἔβαζε πρόστιμο: Θὰ ἐρχόταν νὰ μᾶς βομβαρδίσει τὸ ΝΑΤΟ. Ἀλλὰ ποῦ καιρὸς γιὰ τέτοια. Ὁ δικαστής, φιλάνθρωπος. Ἄλλωστε, οἱ φιλόζωοι κατάφεραν νὰ ἀλλάξουν ὁλόκληρο νομοσχέδιο. Ἐνῶ οἱ πολύτεκνοι καὶ ὅσοι δὲν ἔχουν σκυλιά;

Καὶ φυσικά, δὲν εἶναι θέμα μόνο σύγκρισης στὴν ἀπονομὴ δικαιοσύνης σὲ διαφορετικὲς περιπτώσεις ὄχλησης. Προφανῶς τὰ παιδιά, ὡς παιδιά, καὶ σχολεῖο πηγαίνουν καὶ σὲ δραστηριότητες τὰ ἀπογεύματα, ἀλλὰ καὶ κοιμοῦνται νωρίς, κι ἑπομένως οἱ ὧρες ποὺ «κάνουν θόρυβο» πιθανότατα οὔτε εἶναι οἱ ὧρες κοινῆς ἡσυχίας οὔτε εἶναι πολλές.

Μὴν ἀνησυχεῖτε ὅμως, ἀγαπητοὶ φυγότεκνοι (γενικά, μιλῶ κι ὄχι ἔχοντας κατὰ νοῦ κάποιον συγκεκριμένο) καὶ σκυλομανεῖς. Ὅταν θὰ μείνετε γέροι κι ἀνυπεράσπιστοι στὸ μέλλον, θὰ καταλάβετε τὴν ἀξία τῆς ὕπαρξης τῶν πολλῶν ἀνθρώπων.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, κοινωνία | Tagged , , | 3 Σχόλια

ἡ Τέχνη τῆς τρύπας καὶ τοῦ λαδώματος

Ἀλλοῦ οἱ ἐπισκέπτες πέφτουν μέσα στὰ καλλιτεχνικὰ ἔργα-τρύπες.

Στὴν Ἑλλάδα, οἱ ἐπισκέπτες λαδώνουν ἐκθέματα στὸ Μουσεῖο Μπενάκη. Ἂν συνεχίσουν ἀσύλληπτες, θὰ ἔχουν γίνει ἀστικὸς θρύλος.

Ἔχει μιὰ διαφορά, πῶς νὰ τὸ κάνεις.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Die Torte

Ἡ τούρτα (γερμανιστί) ποὺ ἔφαγε ἡ Sarah Wagenknecht ὅταν μίλησε «κατὰ τῶν μεταναστῶν» σὲ συνέδριο τῆς γερμανικῆς Ἀριστερᾶς (Die Linke).

Τώρα, πιστεύει ὅτι αὐτὴ θὰ κόψει τὴ φόρα τοῦ AfD. Δηλαδή, πρόκειται γιὰ καθαρὰ «στημένο» ἐγχείρημα, ποὺ θὰ ἀποτύχει. Στὴν πραγματικότητα, καὶ ἡ φόρα τοῦ AfD θὰ κοπεῖ (ὅλο καὶ κάποιος τρόπος θὰ βρεθεῖ… π.χ. ὅπως ἡ ἑλληνικὴ ναζιστικὴ ἀκροδεξιὰ εἶναι ὁ λαγὸς τῆς Ἀριστερᾶς), ἀλλὰ καὶ εἶναι πολὺ ἀργὰ γιὰ ὁποιοδήποτε ἀριστερὸ κόμμα νὰ διαχειριστεῖ τὸ προσφυγικό. Γιατὶ κάθε ἀκραία, ἀντιδημοκρατική κίνηση (ὅπως ἦταν ἡ μερκελικὴ κατάργηση τῶν συνόρων, ἀκόμη καὶ ἄτυπη) δυστυχῶς θὰ φέρει μιὰ ἀντίστοιχη ἀντιδημοκρατικὴ ἐνέργεια, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά. «Δυστυχῶς», ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι καλύτερα νὰ μὴν εἶχε συμβεῖ ἡ μερκελική (σὲ μᾶς, ἡ τσιπρική) κατάργηση τῶν συνόρων. Γιατὶ εἶναι προφανῶς δημοκρατικὸ δικαίωμα μιᾶς χώρας νὰ ἀρνεῖται τὴν εἴσοδο ξένων πληθυσμῶν στὸ ἔδαφός της, γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο (π.χ. ἀκόμα καὶ γιατὶ ἔτσι τῆς γουστάρει). Τώρα πιά, ὅ,τι εἶναι νὰ γίνει θὰ γίνει, καὶ δυστυχῶς δὲν τὸ γλιτώνει ἡ εὐρωπαϊκὴ ἤπειρος καὶ ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτική. Δυστυχῶς, γιὰ γνωστοὺς λόγους δημοκρατικῆς τάξης καὶ λειτουργίας τῶν κρατῶν. Ὅταν καταργεῖται ἡ δημο-κρατία στὰ σύνορα, θὰ καταργηθεῖ καὶ ἐντὸς τῶν συνόρων. Ἐὰν αὐτὴ ἡ ἀπόπειρα γινόταν τὸ 2015, θὰ ἦταν εἰλικρινὴς καὶ θὰ μοῦ ἦταν συμπαθής.

Τὸ παράδοξο ἢ ὑποκριτικὸ τοῦ νὰ εἶναι ὑπὲρ τῶν ἀνοιχτῶν συνόρων (δηλαδή, συνόρων στὰ ὁποῖα μπαινοβγαίνει ὅποιος θέλει χωρὶς θανάσιμο κίνδυνο τῆς ζωῆς του ἀπὸ τὸν στρατὸ ποὺ τὰ φυλᾶ) ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι στὰ νιάτα τους χειροκροτοῦσαν τὶς ἐν ψυχρῷ ἐκτελέσεις ὅσων πέρναγαν παράνομα τὰ σύνορα τῆς ΛΔΓ καὶ τῆς Ἀλβανίας (ἢ «διάβαζαν»), εἶναι ἄλλο θέμα, ὑπαρκτὸ ἀλλὰ δευτερεῦον.

Stehen Sie auf, ἀπὸ καναπέδες, ντιβανομπαοῦλα, πολυθρόνες, καρέκλες, λοιπόν.

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Ακροδεξιά, Γερμανία, Ισλάμ, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Λεξικὸ περιττῶν ἑλληνισμῶν

Το «Λεξικό περιττών αγγλισμών» (Wörterbuch überflüssiger Anglizismen) του γλωσσολόγου Reiner Pogarell, διευθυντή του Institut für Betriebslinguistik του Πάντερμπορν, και των συνεργατών του Rudolf Bartzsch και Markus Schröder πρωτοκυκλοφόρησε το 1999. Σήμερα βρίσκεται στην 9η αναθεωρημένη έκδοσή του. Περιέχει 3.500 όρους «που όπως εντυπωσιακά καταδεικνύεται μπορούν να αντικατασταθούν εύκολα ή πάντως απολύτως κατανοητά από αντίστοιχους γερμανικούς και βελτιώνουν σχεδόν σε κάθε περίπτωση την αναγνωσιμότητα του κειμένου».

Ιστορικά, το «Λεξικό περιττών αγγλισμών» συνιστά γέννημα αλλά και κορύφωση της μεγάλης αντιπαράθεσης για τους αγγλισμούς (Anglizismenstreit) που έχει ανοίξει στις γερμανόφωνες χώρες από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και συνεχίζεται έκτοτε σχεδόν αδιάπτωτα με τεράστιο όγκο δημοσιευμάτων και εκδηλώσεων αλλά και πολιτικών και κοινωνικών πρωτοβουλιών σε όλα τα επίπεδα: από το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο ώς τη διοίκηση μεγάλων εταιριών όπως η Deutsche Telekom. Η επίδρασή του «Λεξικού» στον προβληματισμό για το μέλλον της γερμανικής γλώσσας είναι αναμφισβήτητη, οδήγησε δε σε μια σειρά ανάλογα λεξικογραφικά και δοκιμιακά έργα που θέτουν στο στόχαστρό τους τα «Denglisch», τα αντίστοιχα greeklish του γερμανόφωνου κόσμου.

Στη Γερμανία οι αγγλισμοί, όπως και εδώ σε μας, περνούν κυρίως μέσα από τις εταιρείες, τους διαφημιστές και το μάρκετινγκ, όχι επομένως από κάποια «φυσική» ανάγκη ή επιλογή των ομιλητών. Αυτό αρχίζει να αλλάζει τη δεκαετία του 1990 λόγω των αυξημένων αντιδράσεων του ίδιου του αγοραστικού κοινού. Ενδεικτική εδώ είναι η επιλογή της Deutsche Telekom το 1996 (αν θυμάμαι καλά) να αναβαπτίσει τις αστικές κλήσεις (Ortsgespräch) σε CityCall. Προκλήθηκε θύελλα διαμαρτυριών και η εταιρεία αναγκάστηκε εν μέρει να πάρει πίσω την απόφασή της.

Σήμερα υπάρχουν ισχυρές οργανώσεις πολιτών, όπως η Verein Deutsche Sprache, με δεκάδες χιλιάδες ενεργά μέλη και υποστήριξη από ειδικευμένους γλωσσολόγους, που διεξάγουν εκστρατείες ενημέρωσης προς αυτή την κατεύθυνση. Η πλειοψηφία των Γερμανών, όπως δείχνουν οι μετρήσεις, τάσσεται συνειδητά κατά των αγγλισμών.

Πηγή

Στὴν Ἑλλάδα, βέβαια, ὁ Σαραντάκος πιστεύει ὅτι ἐφόσον λέγεται καὶ γράφεται τὸ «γκουγκλάρω», πρέπει νὰ λάβει καὶ καθεστὼς λόγιας λέξης στὸν γραπτὸ λόγο (ὡς ἰσότιμο μὲ τὰ ψάχνω κ.λπ. ἢ ἀντικαθιστώντας τα) – τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ ὁμόφρονές του διαμαρτύρονται γιὰ τὴν ἀνυπαρξία τοῦ «πρόκειτο», λέξης ἡ ὁποία, ὡστόσο, ἐπίσης λέγεται καὶ γράφεται. Ἡ εὐαισθησία τους εἶναι μόνο κατὰ τῆς καθαρεύουσας καὶ ὄχι κατὰ τῆς Ἀγγλικῆς.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, Γερμανία, Ελλάδα, γλώσσα | Tagged , | 2 Σχόλια

Μαλαισία – Ἰταλία

Σὲ ἄλλες εἰδήσεις ἀπὸ τὸ Ἐξωτερικό:

Μαστίγωμα λεσβιῶν ποὺ πιάστηκαν στὰ πράσα, στὴ Μαλαισία

103273027_gettyimages-476806796

Νὰ τὰ βλέπουν αὐτὰ οἱ ἀντιφα-ἀναρχοΛΟΑΤΚΙ-φεμινίστριες, ὅταν διαδηλώνουν ὑπὲρ τῶν ἀνοιχτῶν συνόρων στὴν Ἑλλάδα, τὰ ὁποῖα θὰ δημιουργήσουν μιὰ κοινωνία σὰν τῆς Μαλαισίας ἡ ὁποία θὰ τὶς μαστιγώνει. Ἐὰν δὲν εἶναι μισότρελλες ἢ πρακτόρισσες (ὁπότε ἂς μὴν τὰ βλέπουν), ἐννοεῖται.

Ἄνοιξε τὸ πρῶτο πορνεῖο μὲ πλαστικὲς κοῦκλες στὸ Τορίνο:

5b8d3adbfc7e9399718b4574

Σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, οἱ ἀκραῖοι καὶ οἱ ψυχ-ἀνώμαλοι ἐπιβάλλονται σὲ βάρος τῶν φυσιολογικων μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι ἔχουν τέτοιο ἀνθρώπινο δικαίωμα ἢ μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι βασίζονται στὴν Παράδοση. Ἐννοεῖται ὅτι σὲ κάθε περίπτωση θὰ τὴν πληρώσουν οἱ γυναῖκες, γιὰ τὶς ὁποῖες ὅλοι τάχα ἀγωνίζονται. Εἴτε τὴ μαστιγώνεις τὴ γυναίκα καὶ τῆς φορᾶς μπούργκα εἴτε στὴ θέση της βάζεις τρανσέξουαλ καὶ κοῦκλες, τὴν ὑποτιμᾶς. (Προφανῶς ἡ πορνεία εἶναι ἔτσι κι ἀλλιῶς ὑποτιμητική, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἀκόμη πιὸ ὑποτιμητικό.) Μιὰ «συμμαχία» Δύσης καὶ Ἀνατολῆς.

Σὲ μᾶς, ἐπειδὴ οἱ Ἑλληνοαμερικάνοι ἐκδυτικισμένοι δὲν «ἀντέχουν» μόνο ἕναν γάμο γιὰ τοὺς κληρικούς, ὁ πράσινος πατριάρχης Βαρθολομαῖος (ποὺ «κυβερνᾶ» τὴν Ἀμερική) ἀποφάσισε ὅτι ἐπιτρεπεται καὶ δεύτερος. Μόνο «ἅμα τοὺς ἐγκαταλείψει ἡ παπαδιά», λέει! Ἄχ, παπαδιά, κακιὰ παπαδιά…!. Στὶς ΗΠΑ, ὅπου τὰ διαζύγια εἶναι περισσότερα κι ἀπ’ τοὺς γάμους! Αὐτὸ θὰ πεῖ σκληρὸς ὀρθόδοξος ἀσκητισμὸς στὴν καρδιὰ τῆς Βαβυλώνας: παραδειγματίζει τοὺς «Ἑλλην»«Ὀρθόδοξους» «Ἑλληνο»αμερικάνους, κι ἐντυπωσιάζει τοὺς ἐκκοσμικευμένους Δυτικούς. Αὐτὸ θὰ πεῖ οἱ κληρικοὶ νὰ δίνουν τὸ παράδειγμα. Τὴ ζωή μας εὔκολη νὰ κάνουμε ὅλοι, αὐτὸ μετρᾶ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὅλοι οἱ ἀριστεροχριστιανοί (θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ τοὺς πεῖ ὅτι προωθοῦν τὴ σαρκολατρεία) -παρέα μὲ ἄθρησκους φιλοχριστιανούς ἢ ἀντιχριστιανούς- καθὼς καὶ οἱ ἠθικιστὲς ἀντιλαμβάνονται τοὺς σεξουαλικοὺς «περιορισμοὺς» ὡς θέμα ἀνθρωπιᾶς καὶ ἠθικῆς τάξεως, ἀντίστοιχα, ἐνῶ ἡ σωστὴ θεώρηση θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ὀντολογική. Κι ἀπὸ δικαιολογίες, ὑψηλὲς φιλοσοφίες καὶ whataboutism (γιὰ ἄλλες περιπτώσεις κανόνων), ὅσες θές!

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολυπολιτισμός, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, γυναίκες | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ψηφιδωτὰ τοῦ Μετρό

Ὅταν σοῦ ἔρχεται ἡ ἄγρια ἐπιθυμία νὰ κατεδαφίσεις στανικῶς ὅλη τὴ σημερινὴ Θεσσαλονίκη καὶ νὰ τὴ σκάψεις ἕως τὸ βάθος τῆς Ἁγίας Σοφίας, τῆς Παναγίας Χαλκέων, τῆς βυζαντινῆς Ἐγνατίας:

1349552_img_4594

(φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν)

5760_3

Posted in Θεσσαλονίκη, βυζαντινή τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Γαβρόγλου ἢ Μιχαὴλ Γ΄ὁ Μέθυσος: Κάτω τὰ Λατινικά

Δὲν πρόλαβα νὰ ἀναρτήσω τὴν ἄποψη τοῦ Μιχαὴλ Γ΄γιὰ τὰ Λατινικὰ ὡς βαρβαρικὴ γλώσσα, καὶ νά ἡ Ἀριστερά, ἀκολουθεῖ κατὰ πόδας! 1151 ἔτη μετά ( = 2018 – 867).

Καταργεῖ τὰ Λατινικὰ ἀπὸ τὶς Πανελλήνιες. Καὶ στὴ θέση τους βάζει μιὰ πελώρια φούσκα, τὴν Κοινωνιολογία. Τὴν στρατευμένη ἐπιστήμη τῆς Ἀριστερᾶς δηλαδή, μαζὶ μὲ τὰ gender studies. Ποὺ σοῦ βγάζει ἀπὸ τὸ καπέλλο τοῦ ἐπιστήμονα-μάγου τὸ ἀναγκαῖο  κουνέλι τὸ ὁποῖο θὰ ὀξύνει τὴν ταξικὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν, γιὰ ἀκόμη πιὸ πολὺ μίσος ταξικὸ καὶ μπύρες στὴν ἀμμουδιὰ μὲ Τρύπες καὶ Θ. Παπακωνσταντίνου.

y-doctor-here-im-a-doctor-ats-going-on-heart-atack-im-a-doctor-in-gender-studies-he-is-going-to-die-2-evfko

Στὸ κάτω-κάτω, καὶ τί εἶναι ὁ ἀρχαῖος λατινικὸς πολιτισμός; Καὶ τί ἔχει νὰ μᾶς πεῖ; Τρίχες κατσαρές. Ἰμπεριαλιστικές, σεξιστιστές, Πατριαρχικές ἑτερο-«Κανονικότητες». Δὲν μποροῦσε νὰ βάλει τὰ Ἀράβικα, ἀκόμη, ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ τυχαίνει νὰ ζῆ στὴν Ἑλλάδα. Αὐτά, γιὰ ἀργότερα.

Graecia capta, ferum victorem cepit, et artes Intulit agresti Latio, τὸ λοιπόν.

Posted in παιδεία, Αριστερά, Ελλάδα, Ρωμαίοι | Tagged , , , , | 4 Σχόλια

Γιανναρᾶς ἤ: κάθε πράγμα στὸν ἀντίθετο καιρό του

Παλαιότερα, ὅταν ὁ Γιανναρᾶς συζητοῦσε γιὰ τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία, τὴν κατήγγειλε ὡς ἀνεδαφική. Στηριζόμενος στὸ ἀνυπόφορο ἐπιχείρημα τῆς «ἱστορικῆς νομοτέλειας» («σᾶς τά ‘λεγα ἐγώ» μὲ τὴ μαγικὴ γυάλα), δηλαδὴ στὴν ἥττα τοῦ ’22, τὴν θεωροῦσε ντετερμινιστικὰ ἀναπόφευκτη, ἀφοῦ οἱ Δυτικοὶ δὲν θὰ μᾶς ἔκαναν τὴ χάρη. Ὅσοι Ἕλληνες θέλαν τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία δὲν ἦταν μόνο ἠλίθιοι, ἦταν καὶ «ἐθνοφυλετιστές», ἦταν καὶ «δυτικιστές», αὐτοὶ ποὺ θὰ ἔστεφαν Ἕλληνα Αὐτοκράτορα στὴν Ἁγία Σοφία θάβοντας τὸ ἑλληνοδυτικὸ ὄραμα τῆς Proper Greece κι ἀναδεικνύοντας τὸ βυζαντινὸ ὄραμα.

Τώρα, μὲ ἐπιχειρήματα τύπου Μάρξ (ποὺ καταγγέλλει τὴν ἠθικολογία καὶ τὴν ἐκμεταλλεύεται ταυτόχρονα) καὶ μὲ αἰθεροβαμοσύνη Ἕλληνα Ἀριστεριστῆ-Σωτήρα τῆς Ἀνθρωπότητας, καταγγέλλει τοὺς ὑποκριτὲς τῶν ΗΠΑ, οἱ ὁποῖες ὑποκριτικὰ στοχοποιοῦν τὸν «δικτάτορα Ἐρντογάν», γιατὶ –λέει ὁ Γιανναρᾶς– «ὁ ἀναμάρτητος Δυτικὸς πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω ἐπὶ τοῦ δικτάτορα Ἐρντογάν». Δοξάζει τὸν τελευταῖο ὡς «ἀντιστεκόμενο». Βέβαια. Μὲ λίγη ἀντιισλαμικὴ σάλτσα, φυσικά. Σαθρό, παιδαριῶδες ἔρεισμα ὁ ἰσλαμισμὸς τοῦ Ἐρντογάν, μᾶς λέει ὁ Γιανναρᾶς· «ἐντάξει, μωρέ», σὰν νὰ λέει, «ἐξαπλώνεται ταχύτατα παντοῦ», «ἀλλὰ χαρὰ στὸ πράγμα. Σημασία ἔχει ὅτι εἶναι σαθρός». Μὲ ἕνα φύσημά μας θὰ πέσει κάτω.  Ἄσε ποὺ θὰ ἔχει κάνει πρῶτα τὴ βρωμοδουλειὰ νὰ ἐξοντώσει τὶς Ἀγορές. Μετά, τὸ ἐξαερώνουμε ἐμεῖς τὸ Ἰσλάμ.

Εἶμαι σίγουρος ὅτι κι οἱ Ἀριστεριστὲς ποὺ ἔτυχε νὰ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα θὰ συμφωνήσουν μαζί του, πόσο μᾶλλον ἀφοῦ τῶν ΗΠΑ ἡγεῖται ὁ σεξιστής, ναζί, ρατσιστὴς καὶ ἀκροδεξιὸς σατανᾶς-Τράμπ, αὐτὸς ποὺ παιδεύει τὸν Ἐρντογάν. Ἄλλωστε καὶ χωρὶς Τρὰμπ οἱ διάφοροι ἀντιφά προπαγανδίζουν καὶ δικαιολογοῦν τὴν ἐπίσημη τουρκικὴ πολιτικὴ στὶς καλοτυπωμένες ἀφίσες τους ἀνὰ τὴν ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια. Καὶ ὅλο τὸ Καθεστὼς (Χριστιανοὶ καὶ Ἀντιχριστιανοί) δοξάζει τὸν μουσουλμάνο Χριστὸ-Πρόσφυγα τῶν open borders, ἄλλωστε.

Τελικά, τὸ ζήτημα τοῦ Γιανναρᾶ εἶναι (σὰν τὴν Ἀριστερά) νὰ σωθεῖ ὁ πλανήτης ἀπὸ τὴν «μονοκρατορική (πλανητική) απολυταρχία των «Αγορών»» ἢ νὰ πάρει μιὰ προσωρινὴ ἀνάσα ἀπὸ τὸν Ἐρντογάν ἡ Ἑλλάδα; ἢ ἁπλῶς νὰ ξεχωρίζει ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ὡς κάποιος ποὺ τὸ ἕνα τοῦ βρωμάει καὶ τὸ ἄλλο τοῦ μυρίζει;

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δυτικοί, Δεξιά, Ελλάδα, Τούρκοι, θρησκεία | Tagged , , , , | 4 Σχόλια

ἀληθινοὶ νεκροί

 

mccain-isis

isis_john_mcchain_mojahedin_khalq_rajavi_cult2-450x246

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ | Tagged , , , | Σχολιάστε

Sigrid Hunke, Savitri Devi

savitri_devi

α. Sigrid Hunke

Ἡ Γερμανίδα ὀριενταλίστρια Sigrid Hunke (1913-1999) ἔγινε διάσημη ἀπὸ ἕνα ἔργο της ποὺ κυκλοφόρησε στὴ Γαλλία τὸ 1960, μὲ τίτλο Ὁ ἥλιος τοῦ Ἀλλὰχ φωτίζει τὴ Δύση [Allahs Sonne über dem Abendland – Unser arabisches Erbe], ὅπου ἀναπτύσσει τὴ θέση περὶ ἑνὸς δυτικοῦ κόσμου διεφθαρμένου ἀπὸ τὸν ἰουδαιοχριστιανισμὸ καὶ ὁ ὁποῖος ὀφείλει τὴν ἐπιστημονική του γνώση, τὸν πολιτισμό του καὶ τὴν τέχνη τῆς ζωῆς στὸν ἀραβομουσουλμανικὸ πολιτισμό. Εἰδικότερα, δὲν ἀποδεχόταν τίποτε ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ Μεσαίωνα, ἂν δὲν εἶχε ἀραβικὴ ἢ μουσουλμανικὴ προέλευση, πραγματικὴ ἢ –συχνότερα– ὑποθετικὴ ἀπὸ τὴν ἴδια. Ἡ S. Hunke εἶχε ἄλλωστε τὴν τάση νὰ συγχέει τὰ ἀραβικὰ μὲ τὰ μουσουλμανικὰ στοιχεῖα καὶ νὰ ἀποδίδει ἔτσι στὸ Ἰσλὰμ ὅ,τι προερχόταν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς Ἄραβες, τοὺς Σαβαίους ἢ τοὺς Ἑβραίους. […] ὑπερασπίζεται τὴ θέση ποὺ θέλει ἕνα Ἰσλὰμ νὰ ἐκπολιτίζει, νὰ πρωτοπορεῖ, νὰ διακρίνεται γιὰ τὴν εὐφυΐα του, στὸ ὁποῖο ἡ Δύση ὄφειλε τὰ πάντα, φιλοσοφία, μαθηματικά, πειραματικὴ ἐπιστήμη, ἀνεξιθρησκία κ.λπ. […]

Ἐντάχθηκε στὸ NSDAP (τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ γερμανικὸ κόμμα) τὴν 1η Μαΐου 1937 καὶ ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1938 ἐνεργὸ μέλος τῆς βερολινέζικης πτέρυγας τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Φοιτητικῆς Ἕνωσης. Παρακολούθησε στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βερολίνου Humboldt τὰ μαθήματα τοῦ Ludwig Ferdinand Clauss, ρατσιστῆ θεωρητικοῦ, μὲ μεγάλη ἐπιρροή, και ἐκπόνησε ἐργασία ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψή του τὸ 1941, ἀφιερωμένη στὴν ἐπίδραση τῶν ξένων προτύπων στὸν «Γερμανὸ ἄνθρωπο» (Herkunft und Wirkung fremder Vorbilder auf dem deutschen Mensch). Ἀπὸ τὸ 1940-1941… [συμμετεῖχε] ἐνεργὰ στὶς δραστηριότητες τοῦ Germanistischen Wissenschafteinsatz τῶν Ἒς Ἒς καὶ πῆρε ὑποτροφία ἀπὸ τὸ ἰνστιτοῦτο Ahnenerbe ποὺ ἵδρυσαν ὁ Himmler καὶ ὁ W. Darre καὶ τὸ ὁποῖο τέθηκε ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῶν Ἒς Ἒς καὶ τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας. Σύντομα ἔγινε μέλος αὐτοῦ τοῦ ἰνστιτούτου καὶ συνεργάτιδα τοῦ περιοδικοῦ του, τοῦ Germanien, καὶ διατήρησε φιλικὲς σχέσεις μὲ τὸν Χ. Χίμλερ, ὁ ὁποῖος τὴν ἔφερε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν μεγάλο μουφτὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ Ἀλ-Χουσεϊνί, θαυμαστὴ τῶν Ναζί. […] Μετὰ τὸν πόλεμο, ἡ Sigrid Hunke ἔζησε στὴ Βόννη…Ἔγινε τότε δεκτὴ στὸ ἀνώτατο συμβούλιο ἰσλαμικῶν ὑποθέσεων τοῦ Καΐρου. …ἀπέρριπτε τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὸν ὁποῖο ἔκρινε artfremd («ξένο πρὸς τὸ γερμανικὸ εἶδος») καὶ oriental. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐθνικοσοσιαλιστικὴ γραμμή, ἐγκωμίαζε τὴν ἐπιστροφὴ στὶς ἀξίες τῆς παγανιστικῆς Γερμανίας καὶ σὲ μιὰ εὐρωπαϊκὴ ταυτότητα, μὲ τὴν ὁποία συνέδεε τὸ Ἰσλάμ. Αὐτὴ ἡ φίλη τοῦ Χίμλερ παραμένει, μέσῳ τῶν γραπτῶν της, ἡγετικὴ μορφὴ μιᾶς ὁρισμένης ἀκροαριστερᾶς.

Σ. Γκουγκενέμ, Ὁ Ἀριστοτέλης στὸ Μὸν-Σαὶν-Μισέλ. Οἱ ἑλληνικὲς ρίζες τῆς χριστιανικῆς Εὐρώπης, Ἀθήνα2 χ.χ., σσ. 217-219.

Ναζί, παγανίστρια, φιλοϊσλαμίστρια καὶ εὐμενῶς ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν Ἀκροαριστερά. Τί ὄμορφα.

β. Savitri Devi (1905 – 1982) ἤτοι «ἡλιακὴ θεά»: Maximine Portas (Μαξιμιανὴ Πορτάση).

Ἡ νταντὰ καὶ δάσκαλος γαλλικῶν (1929-1935) τῆς ἱερῆς ἀγελάδας τῆς Μεταπολίτευσης, τοῦ Καστοριάδη (1922-1997), βλ. F. Dosse, Castoriadis, une vie. Κόρη γάλλου ὑπηκόου μὲ ἑλληνικὴ-ἰταλικὴ καταγωγή, ἐνάντια στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση (βλ. N. Goodrick-Clarke, Hitlers Priestess: Savitri Devi, the HinduAryan Myth, and NeoNazism, New York 1998, σ. 8), θαυμάστρια τοῦ Μουσολίνι στὰ 21 της, ἀντιβενιζελική (βλ. τὸ βιβλίο της Defiance, Calcutta 1951, σ. 59), συνέγραψε ἀπὸ τὸ 1928-9 διδακτορικὸ γιὰ τὸν καταδικασμένο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας Θεόφιλο Καΐρη (Essai-critique sur Théophile Kaïris), στὸν πρόλογο τοῦ ὁποίου μνημονεύει τὸν Ἴωνα Δραγούμη, φιλοπαγανίστρια ἀπὸ μικρὴ καὶ ἀντιχριστιανὴ-ἀντιεβραία ἀπὸ τὰ 1929 ὅταν ἀηδίασε μὲ τοὺς Ἑβραίους τῶν Ἱεροσολύμων (τὰ ὁποῖα ἐπισκέφθηκε ὡς ὀρθόδοξη προσκυνήτρια τὴ Σαρακοστή) καὶ τοὺς Ἕλληνες Ὀρθόδοξους συμπροσκυνητές της, κατόπιν κι ἀρχικὰ ἔτεινε πρὸς τὴν ἀρχαιοελληνικὴ θρησκεία (ὥσπου διαπίστωσε ὅτι οἱ τοτινοὶ Νεοέλληνες δὲν ἐνδιαφέρονταν γιὰ τέτοια) καὶ ἔπειτα μέσῳ τῆς διαδεδομένης τότε ἰνδοευρωπαϊκῆς φυλετικῆς θεωρίας, ἔστρεψε τὴν προσοχή της πρὸς τὴν Ἰνδία. Πεπεισμένη Ἐθνικοσοσιαλίστρια στὰ 24 της, μετὰ τὴν ἥττα τοῦ Χίτλερ δοκίμασε νὰ αὐτοκτονήσει ἐνῶ ἀργότερα συνελήφθη νὰ μοιράζει ναζιστικὰ φυλλάδια στὴν κατεχόμενη Γερμανία (στὸ κελλὶ προσευχόταν στὸ θεὸ Σίβα), καὶ γενικῶς μεταπολεμικὰ οἱ Σύμμαχοι ἤξεραν ὅτι ἦταν ναζί. Ἔγραψε στὸν Καστοριάδη (1971), τὸν ὁποῖο ἐπισκέφθηκε σπίτι του τὸ 1982. Χορτοφάγος ἀπὸ παιδί, ὑπέρμαχη τῆς ναζιστικῆς οἰκολογίας καὶ τῶν ἀπὸ ναζιστικὴ κοσμοθεώρηση δικαιωμάτων τῶν ζώων, ἔκανε μιὰ σύνθεση Ἰνδουισμοῦ – Ναζισμοῦ, ἔκανε πάμπολλα ταξείδια στὴν Ἰνδία, ὅπου ἐπισκέφτηκε τοὺς ἐκεῖ ἀμόλυντους ἀπὸ τὸν Ἰουδαιοχριστιανισμὸ Ἄριους. Ἔγινε μάλιστα μέλος μιὰς ἐσωτερικῆς ἰνδουιστικῆς «ἱεραποστολῆς» στὴν βρετανικὴ Ἰνδία, προκειμένου (ὅπως εἶπε ἡ ἴδια) νὰ ἀποτρέψει ἐκεῖ τὴν ἐπικράτηση τῶν Ἑβραίων [= τῶν Χριστιανῶν], ἡ ὁποία εἶχε λάβει χώρα στὴν Εὐρώπη (τὸν ἄλλο κλάδο τῆς Ἄριας Φυλῆς). Ὁ ἰνδὸς ἀρχηγὸς τῆς ἱεραποστολῆς τῆς ἀπάντησε ὅτι θεωροῦσε τὸν Χίτλερ ἐνσάρκωση τοῦ θεοῦ Vishnu· ἡ ἴδια τὸν θεωροῦσε (πέρων τῶν γνωστῶν ὕμνων) ὡς ἕνα ἄβαταρ (ἐνσάρκωση θεοῦ) τῆς ἰνδουιστικῆς θρησκείας, βλ. N. Goodrick-Clarke, Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and the Politics of Identity, New York 2003, σσ. 93, 97. Μάλιστα τὸ 1939 στὴν Καλκούτα, ἔγραψε τὸ A warning to the Hindus, σχετικά. Ἀρνήτρια τοῦ Ὁλοκαυτώματος μετὰ τὸν Β΄ Π.Π.

Εἶναι ἐνδιαφέρον τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ γαλλικὴ καὶ ἡ ἀγγλικὴ ἔκδοση τῆς Βικιπαίδειας (ἴσως καὶ ἡ γερμανικὴ) ἔσβησαν τὴν πληροφορία γιὰ τὸν Καστοριάδη καὶ τὴ Σαβίτρι Ντέβι στὸ λῆμμα Καστοριάδης, τὴν ὁποία εἶχα δεῖ παλιότερα. Ἡ ἑλληνικὴ ὅμως τὴν διατήρησε, προφανῶς ἐπειδὴ ἀνανεώνεται σπάνια. Πές μου τὴ νταντά σου, νὰ σοῦ πῶ τί θὰ πεῖς γιὰ τὸν Χριστιανισμό. (Ἐντάξει, καὶ τὸν πατέρα σου.) Γιὰ ἄλλους, αὐτὰ εἶναι δευτερεύοντα γιατὶ ἡ ἰδέα τῆς Αὐτονομίας καὶ τῆς Ἄμεσης Δημοκρατίας κ.λπ. κ.λπ. Κατ’ ἐμέ, αὐτοὶ ἀναποδογυρίζουν (πολιτισμικῶς θανατηφόρα) τὴν δέουσα σειρὰ τῆς προτεραιότητας, χωρὶς φυσικὰ οἱ παραπάνω ἰδέες νὰ εἶναι ἀπορριπτέες (τὸ ἀντίθετο).

Τί ἀπομένει ἀπὸ ὅλα αὐτά; Ἕνας ἁγνός, ἀβύσσαλέος ἀντιχριστιανισμός. Φιλοϊσλαμικὸς ἢ ἰνδουιστικὸς ἢ ἀρχαιοελληνικός, «λογοτεχνικὸς» ἢ ξέρω γὼ τί ἄλλο, μικρὴ σημασία ἔχει. Δὲν εἶναι διόλου ἐκπληκτικό, κι ἂς φαίνεται πὼς εἶναι, ὅτι ἡ μία Ναζίστρια ἦταν φιλομουσουλμάνα ἐνῶ ἡ ἄλλη Ναζίστρια ἦταν ἰνδουίστρια (καὶ ἀντιμουσουλμάνα ἐξαιτίας τῶν Μουσουλμάνων στὶς ἑνιαῖες βρετανικὲς Ἰνδίες). Οἱ ἀφορμὲς δὲν ἔχουν σημασία. Ὁ ἀντιχριστιανισμὸς τοὺς ἑνώνει ὅλους. Αὐτὸ ἔχει σημασία.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Άραβες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Γερμανία, Ελλάδα, Ισλάμ, Ινδία, γυναίκες, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Νταλγκᾶς – Βιδάλης

 

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Δὲν πέθανε ὁ Κώστας Γαβρᾶς

Ὁ θάνατός του τελικὰ ἦταν ἕνα διαδικτυακὸ ψέμμα ἀνάλογο μὲ τὶς χονδροειδεῖς ἀνακρίβειες ἑνὸς βίντεό του. Σὲ αὐτὸ δείχνονται ἀνθρωπάκια πού, ὅπως ὁ ἴδιος μόνος του φαντάστηκε (δὲν ἀναφέρονται ἀπὸ κανέναν ἱστορικὸ καὶ καμμία ἐπιγραφικὴ ἢ ἀρχαιολογικὴ-ἀνασκαφικὴ ἔνδειξη δὲν βρέθηκε), «καταστρέφουν τὸν Παρθενώνα» στὴ βυζαντινὴ ἐποχή. Μάλιστα, αὐτὰ τὰ ἀνθρωπάκια-καταστροφεῖς δείχνονται ὡς χριστιανοὶ καλόγεροι.

Αὐτὰ τὰ ἀνθρωπάκια.

Νεοελληνικὸς πολιτισμὸς εἶναι αὐτός, θὰ μοῦ πεῖς. Στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης -πιὸ ἐπίσημα καὶ κυρίαρχα καὶ γνωστὰ στὴν Οἰκουμένη, δὲν γίνεται.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, Αριστερά, Ελλάδα, αθεϊσμός, ανθρώπινα, ελληνορωμαϊκή τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Αὐτονόητα: «Δὲν μποροῦν νὰ ἐπιστρέψουν στὴ Συρία»

γιατὶ «Ἡ χώρα τους ἔχει καταστραφεῖ ἀνεπανόρθωτα…»

dkirrjluyaa0xjo

Ἂς μὴν σκεφτῶ καὶ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες εὐρωπαϊκὲς πόλεις. Τόσοι κατηγορούμενοι γιὰ παράνομη διακίνηση, μποροῦν νὰ σκεφτοῦν κάποια καλύτερη δικαιολογία.

Posted in πολυπολιτισμός, Άραβες, Αριστερά | Tagged , , , | Σχολιάστε

«Βαρβαρικὴ καὶ Σκυθικὴ γλώσσα»

Τὸ 867 ἢ λίγο νωρίτερα, ὁ Αὐτοκράτωρ Ρωμαίων Μιχαὴλ Γ΄, σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Πάπα Νικόλαο Α΄, χαρακτήρισε βαρβαρικὴ καὶ Σκυθικὴ τὴ Λατινικὴ γλώσσα. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Μιχαὴλ Γ΄ δὲν σώζεται. Σώζεται ὅμως ἡ ἀπάντηση τοῦ Νικολάου:

Nicolaus episcopus servus servorum dei piisimo et dilectissimo filio superatori gentium atque tranquillissimo imperatori Michaheli a deo protecto semper Augusto, ἔκδ. E. Perels, Monumenta Germaniae Historica, τ. 6, Berlin 1925, 459.5-7, 14-32:

In tantam vero furoris habundantiam prorupistis, ut linguae Latinae iniuriam irrogaretis, hanc in epistola vestra barbaram et Scythicam appellantes ad iniuriam eius, qui fecit eam. Omnis enim operis derogatio ad opificis redundat iniuriam … Vel quia Christiani sunt, quorum linguam barbaram vel Scythicam appellatis, gloriam vestram quare non pudeat, obstupescimus. Cum enim barbari omnes et Scythae ut insensata animalia vivant, Deum verum nesciant, ligna autem et lapides adorent, in eo ipso, quo verum Deum colit lingua Latina, quantum barbaram vel Scythicam linguam  antecedat, agnoscitur. […] Iam vero, si ideo linguam Latinam barbaram dicitis, quoniam illam non intelligitis, cos considerate, quia ridiculum est vol appellare Romanorum imperatores et tamen linguam non nosse Romanam. Ad extremum autem, si iam saepe nominatam linguam ideo barbaram nuncupatis, quoniam a translatoribus in Graecam dictionem mutata barbarismos generat, non linguae Latinae, sed culpa est, ut opinamur, interpretum, qui quando necesse est non sensum e sensu, sed violenter verbum edere conantur e verbo. Ecce enim in principio epistolae vestrae imperatorem vos nuncupastis Romanorum et tamen Romanam linguam barbaram appellare non veremini. Ecce cotidie, immo vero in praecipuis festivitatibus inter Graecam linguam veluti quiddam pretiosum hanc, quam barbarm et Scythicam linguam appellatis, miscentes, quasi minus decori vestro facitis, si hac etiam non bene ac ex toto intellecta in vestris obsequiis ac officiis non utamini. Quiescite igitur vos nuncupare Romanorum imperatores, quoniam secundum vestram sententiam barbari sunt, quorum vos imperatores esse asseritis

Ὁδήγησες τὸν ἑαυτό σου σὲ τέτοια ἀφόρητη τρέλλα, ὥστε προσέβαλες τὴ Λατινικὴ γλώσσα ἀποκαλώντας την στὴν ἐπιστολή σου βαρβαρικὴ καὶ Σκυθική, πράγμα ποὺ συνιστᾶ προσβολὴ στὸν δημιουργὸ τῆς γλώσσας, γιατὶ κάθε δυσφήμιση ἑνὸς ἔργου ἐμπεριέχει ἐπίσης τὴν προσβολὴ πρὸς τὸν ποιητή του. […] Εἶναι γλώσσα Χριστιανῶν αὐτὴ ποὺ καλεῖς βαρβαρικὴ καὶ σκυθική. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅλοι οἱ βάρβαροι καὶ οἱ Σκύθες ζοῦν σὰν τὰ ζῶα μέσα στὴν ἄγνοια, κι ὅτι δὲν γνωρίζουν τὸν ἀληθινὸ Θεὸ ἀλλὰ λατρεύουν δέντρα καὶ λίθους. Ἀπὸ αὐτὸ βλέπει καθένας πόσο ἀνώτερη εἶναι ἡ Λατινική, μὲ τὴν ὁποία λατρεύεται ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἀπὸ τὴ βαρβαρικὴ και Σκυθική. […] Ἐπιπλέον, ἐὰν ἀποκαλεῖς βαρβαρικὰ τὰ Λατινικά, ἐπειδὴ δὲν τὰ καταλαβαίνεις, πρέπει νὰ εἶσαι προσεκτικός. Δὲν εἶναι γελοῖο νὰ ἀποκαλεῖσαι αὐτοκράτωρ Ρωμαίων ὅταν ἀγνοεῖς τὴ γλώσσα τῶν Ρωμαίων; Καί, τέλος, ἀποκαλεῖς αὐτὴ τὴ γλώσσα βαρβαρικὴ γιατὶ ἁπλῶς κατὰ τὴ μετάφραση ἀπὸ τὰ Λατινικὰ στὰ Ἑλληνικὰ ὑπεισῆλθαν ὁρισμένοι βαρβαρισμοί, γιὰ τοὺς ὁποίους, πιστεύουμε, δὲν φταίει ἡ Λατινικὴ ἀλλὰ οἱ διερμηνεῖς, ποὺ προσπάθησαν νὰ ἐξάγουν λέξεις ἀπὸ τὶς λέξεις παρὰ νὰ βγάλουν νόημα ἀπὸ τὸ νόημα. Στὴν πραγματικότητα, στὴν ἀρχὴ τῆς ἐπιστολῆς σου αὐτοαποκαλεῖσαι Αὐτοκράτωρ Ρωμαίων, ἀλλὰ δὲν φοβᾶσαι νὰ θεωρεῖς βαρβαρικὴ τὴ ρωμαϊκὴ γλώσσα. Στὴν πραγματικότητα, κάθε μέρα, εἰδικὰ κατὰ τὶς μεγάλες τελετές, εἰσάγεις στὴν Ἑλληνικὴ τὴ γλώσσα ποὺ καλεῖς βαρβαρικὴ καὶ Σκυθική (τὰ Λατινικά), σὰν αὐτὴ νὰ ἦταν πολύτιμο στολίδι. Καὶ αὐτὸ τὸ κάνεις ὡς ἐὰν θὰ ἡ μεγαλειότητά σου θὰ μειωνόταν ἐὰν δὲν χρησιμοποιοῦσες τὶς λατινικὲς λέξεις στὴν (αὐτοκρατορικὴ) συνοδεία σου καὶ στὰ ἀξιώματά σου, ἀκόμη κι ἂν αὐτὲς οἱ λέξεις δὲν χρησιμοποιοῦνται σωστὰ οὔτε κατανοοῦνται πλήρως. Γι’ αὐτό, ἐγκατάλειψε τὸν τίτλο Αὐτοκράτωρ Ρωμαίων, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὴ δική σου ἄποψη, αὐτοὶ τῶν ὁποίων θὲς νὰ εἶσαι αὐτοκράτορας εἶναι βάρβαροι.

Ὁ Νικόλαος ἀπαντᾶ μὲ χριστιανικὸ «ρατσισμὸ» στὸν ἑλληνικὸ «ρατσισμὸ» τοῦ Μιχαήλ. Τοῦ λέει βέβαια καὶ ὅτι προσβάλλει τὸν Θεὸ ἀποκαλώντας βάρβαρη τὴ γλώσσα ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός -ἐνῶ παρακάτω γράφει ὅτι οἱ Σκύθες εἶναι σὰν τὰ ζῶα. Ἐπίσης, θεωρεῖ ὅτι Ρωμαϊκὴ γλώσσα εἶναι μόνο τὰ Λατινικά, κι ὅτι ὁ Μιχαὴλ ἀντιφάσκει ὅταν ἔχει ὡς κανόνα στὴν βυζαντινὴ ἐθιμοτυπία νὰ χρησιμοποιοῦνται τὰ ἀκαταλαβίστικα σὲ αὐτὸν λατινικὰ λὲς καὶ εἶναι κάτι σπουδαῖο ποὺ τοῦ προσδίδει μεγαλεῖο. Ἂν δὲν τοῦ ἀρέσει ἡ γλώσσα τῶν Ρωμαίων, γιατί θέλει νὰ καλεῖται αὐτοκράτωρ βαρβάρων; καταλήγει ὁ Νικόλαος.

Ὅπως συμβαίνει ἀρκετὲς φορές, ἐξαιτίας τῶν γνωστῶν πράξεων τῆς ἁγίας μητέρας μας Δύσης καὶ τοῦ ἀδικημένου – παρεξηγημένου Ἰσλάμ, δὲν διαθέτουμε τὶς ἐπιστολὲς τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων. Ἕνα ἱστορικὸ παράδοξο. Κι ἔτσι, τὶς φορὲς ἐκεῖνες, δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὴν ἄποψη τῆς Ρωμανίας γιὰ τὴ Δύση παρὰ μόνο μέσα ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ τῆς Δύσης. Φυσικά, αὐτὸ δὲν συμβαίνει πάντοτε. Φυσικά, ὁ Μιχαὴλ εἶχε δίκαιο στὴν οὐσία τῆς διαφωνίας, ἀφοῦ τὰ λατινικὰ δὲν μποροῦσαν νὰ συγκριθοῦν μὲ τὰ ἑλληνικὰ (περίφραση, σαφήνεια κ.λπ.). Ἐνῶ τὰ λατινικὰ ἀπομεινάρια στὸ αὐτοκρατορικὸ πρωτόκολλο ἦταν δεῖγμα προσκόλλησης στὴν Παράδοση, ποὺ ἦταν πάντοτε σεβαστή. Δίκαιο εἶχε καὶ νὰ διακρίνει τὴ γλώσσα (λατινικὰ ἢ ἑλληνικά) ἀπὸ τὴν Πολιτεία (ρωμαϊκή). Τέλος, ἡ προσποιητή (βλ. τὸν γνωστὸ τίτλο ποὺ δίνει ὁ Νικόλαος στὸν ἑαυτό του, στὴν ἀρχὴ τῆς ἐπιστολής) ταπεινότητα καὶ ἡ «ἀληθινὴ» χριστιανικότητα τοῦ Νικολάου δὲν ἐμπόδισαν τοὺς προηγούμενους Πάπες ἀπὸ τὸ νὰ ἀποσχιστοῦν ἀπὸ τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἕναν αἰῶνα πρίν, καὶ νὰ γίνουν κοσμικοὶ ἀρχηγοὶ κράτους ἐνάντια σὲ κάθε ἐκκλησιαστικὸ κανόνα. Δὲν ξέρουμε ἂν ὁ λόγος ποὺ ὁ Μιχαὴλ Γ΄ ἀποκάλεσε βαρβαρικὴ τὴ Λατινικὴ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀναφέρει ὁ Νικόλαος. Πιὸ πιθανὸ φαίνεται ὅτι ὁ Μικρασιάτης Μιχαὴλ δὲν εἶχε σὲ ὑπόληψη τὶς μὴ ἑλληνικὲς γλῶσσες, ποὺ μιλιόντουσαν ἐκτὸς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὅπως συνήθως γίνεται, εἰδικὰ ὅταν εἶσαι Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία καὶ ὁ συνομιλητής του ζεῖ σὲ μιὰ παρακμιακὴ ἐκβαρβαρισμένη χώρα, ποὺ δὲν εἶχε τίποτε νὰ ἐπιδείξει μπροστά σου. Ἄλλωστε, ἤδη πρὸ Μεγάλου Κωνσταντίνου οἱ λατινικὲς ἐπιγραφὲς στὴ Μικρὰ Ἀσία ἦταν ἐλάχιστες.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἔχουμε μπροστά μας ἔμμεσα, μιὰ πρώιμη (9ος αἰ.) περίπτωση ὅπου ὁ βυζαντινὸς αὐτοκράτορας κατάμουτρα ἀποκαλεῖ βάρβαρους τοὺς Λατίνους. Μιὰ ρητὴ ἀπόρριψή τους ἀπὸ τοὺς προγόνους μας. Δὲν ξέρουμε ἐπίσης πῶς θὰ ἀντέδρασε ὁ Μιχαὴλ Γ΄ στὴν ἀπάντηση τοῦ Νικολάου. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, σύντομα, δολοφονήθηκε, καὶ ὁ Βασίλειος Α΄ ἀκολούθησε φιλοπαπικὴ πολιτική.

Posted in Δυτικοί, Δύση, Ρωμανία, ιστορία | Tagged , , , , , , , | 1 σχόλιο

Ἡ διάδοση τῶν ἀρχαιοελληνικῶν συγγραμμάτων στὴ Δύση καὶ ἡ συμβολὴ σὲ αὐτὴν τῶν Ἀράβων

 

Παρακάτω εξετάζονται τα παρακάτω συναφή ζητήματα. Πρώτον, η συμβολή του Βυζαντίου/Ρωμανίας στην διάδοση/διατήρηση της ελληνικής γραμματείας συγκριτικά με τη συμβολή άλλων λαών και των Μουσουλμάνων. Δεύτερον, κατά πόσον η Δύση είχε γνώση ή άγνοια της ελληνικής και αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων κατά τον Μεσαίωνα. Τρίτον, κατά πόσον εκείνοι οι οποίοι μεταβίβασαν (μετέφρασαν-υπομνημάτισαν) τα αρχαιοελληνικά συγγράμματα στον αραβόφωνο κόσμο ήταν Μουσουλμάνοι Άραβες ή χριστιανοί της Μέσης Ανατολής (Άραβες, Σύροι κ.ά.). Και τέταρτον, του κατά πόσον η Δύση ήρθε σε επαφή με τον Αριστοτέλη και συνολικά την αρχαιοελληνική γραμματεία με μεσολαβητές, χρονικά πρώτους, τους Μουσουλμάνους Άραβες και τις αραβολατινικές μεταφράσεις αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων.

(Α)

Ξεκινάμε από το πρώτο, τη σύγκριση μεταξύ της βυζαντινής και αραβικής συμβολής στην αντιγραφή και διατήρηση των αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων.

Η συνεισφορά των Βυζαντινών στη διατήρηση, αντιγραφή και διάδοση των αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων είναι πολύ μεγαλύτερη από τη συμβολή των Μουσουλμάνων και άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής. Έτσι:

1) «Τουλάχιστον το 75% των γνωστών σήμερα Αρχαίων Ελλήνων κλασσικών μάς έγιναν γνωστοί μέσω Βυζαντινών χειρογράφων» (Michael H. Harris, History of Libraries in the Western World, 1995, p. 77)

2) «Τα έργα της αρχαίας Ελλάδας, η παράδοση των αρχαίων Ελλήνων διασώθηκαν και έφτασαν ώς τη νεώτερη Ευρώπη, την Ευρώπη της Αναγέννησης, βασικά μέσω του Βυζαντίου. Αυτό οφείλεται κατά πολύ στη γλωσσική συνέχεια, αλλά και στην αδιάλειπτη δράση των αντιγραφέων, βιβλιοθηκάριων, φιλολόγων και συγγραφέων του Βυζαντίου. Χωρίς αυτούς δε θα μας είχαν απομείνει παρά ίχνη ελάχιστα μιας απέραντης κληρονομιάς. Χάρη σ’ αυτούς μάς έμειναν πολλά. Δεν ξεχνώ πως υπήρξαν κι άλλοι ενδιάμεσοι, κυρίως οι μωαμεθανοί λόγιοι που μετέφρασαν Αριστοτέλη, Γαληνό, ή Πτολεμαίο, κι έκαναν έτσι να φτάσουν ώς τη Δύση κάποια σημαντικά κείμενα, που μόνο απ’ τις μεταφράσεις τους είναι γνωστά. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τους Σύριους, τους Ιρανούς, όπως και για τους Αρμένιους και τους Γεωργιανούς λογίους. Αλλά ο ρόλος όλων αυτών δεν συγκρίνεται κατά κανένα τρόπο με το ρόλο των Ελλήνων του Βυζαντίου» (Jacques Bompaire, καθηγητής του Πανεπιστημίου Paris IV-Sorbonne, στο Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l’ Europe, σ. 27).

3) Κάθε σύγκριση μεταξύ των αριστοτελικών έργων που μεταφράστηκαν στα λατινικά από βυζαντινά χειρόγραφα και των αριστοτελικών έργων που μεταφράστηκαν στα λατινικά από αραβικά χειρόγραφα είναι συντριπτική. Σύμφωνα με τον ιστορικό της φιλοσοφίας Λίνο Μπενάκη «σήμερα σώζονται στη Δύση 7.820 αριστοτελικά έργα μεταφρασμένα από τα ελληνικά στα λατινικά και μόλις 1.944 από τα αραβικά» (εφ. Ελευθεροτυπία, 21-12-2010). «Η ανώτατη βυζαντινή εκπαίδευση πάντα επικεντρωνόταν στη μελέτη του Αριστοτέλη. Τα έργα του διαδόθηκαν μέσα από πάνω από χίλια χειρόγραφα, τα οποία χρονολογούνται μεταξύ του 9ου και του 16ου αιώνα, γεγονός που καθιστά τον Αριστοτέλη τον αρχαίο Έλληνα του οποίου τα έργα αντιγράφηκαν περισσότερο από τα έργα οποιουδήποτε άλλου Αρχαίου· επίσης, τα σχόλια στα έργα του είναι περισσότερα έναντι των σχολίων σε άλλους αρχαίους συγγραφείς. […] Από τον 7ο αιώνα, η προσοχή επικεντρώθηκε στις λογικές πραγματείες του Αριστοτέλη […] Ταυτόχρονα, το ενδιαφέρον για τα έργα του Αριστοτέλη τα οποία δεν αφορούσαν τη λογική δεν χάθηκε ποτέ τελείως και η αλυσίδα των σχολιαστών που εκτείνεται αδιάκοπα από τον Φώτιο στον 9ο αιώνα ως τον Ιωάννη Χορτασμένο στον 15ο αιώνα εξοικείωνε τους ίδιους και τους μαθητές τους με τα υπόλοιπα τμήματα του αριστοτελικού έργου. Σημαντικά παραδείγματα είναι ο Ψελλός, που σχολίασε τα Φυσικά, ο Μιχαήλ της Εφέσου, που σχολίασε το μεγαλύτερο τμήμα του έργου του Α. μαζί με τις ζωολογικές πραγματείες, και ο Θεόδωρος Μετοχίτης» (John Duffy, Alexander Kazhdan, λήμμα “Aristotle”, Alexander Kazhdan (επ.), The Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford UP, Ν. Υόρκη-Οξφόρδη 1991, σ. 171)

4) «Με εξαίρεση τα ελάχιστα σπαράγματα που έχουν βρεθεί σε σκουπιδότοπους της Αιγύπτου, τα έργα των Ελλήνων κλασσικών όπως τα γνωρίζουμε έχουν φτάσει σ’ εμάς μέσω βυζαντινών χειρογράφων. Εάν κάποιοι άσημοι άνδρες δεν είχαν εργαστεί ανώνυμα κατά τον 9ο και τον 10ο αιώνα, εμείς δεν θα είχαμε σήμερα ούτε τον Πλάτωνα ούτε τον Αριστοτέλη (παρά σε μετάφραση) ούτε τον Ηρόδοτο ή τον Θουκυδίδη, ούτε τον Αισχύλο ή τον Σοφοκλή» (Mango Cyril, Ιστορία του Βυζαντίου του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης, σ. 298).

5) «με τις σημερινές  γνώσεις μας, νομίζω ότι πρέπει να απορρίψουμε χωρίς δισταγμό την υπόθεση – a priori ήδη ελάχιστα αληθοφανή – ότι η διατήρηση στο γειτονικό Ισλάμ κάποιας ελληνικής παράδοσης και ελληνικών χειρογράφων προκάλεσε στο Βυζάντιο ένα είδος αναγέννησης. (…) Δεν έχουμε καμιά απόδειξη, ούτε καν ένδειξη, ότι υπήρξε αντίστροφη κίνηση, από το Ισλάμ προς τις ελληνόφωνες χώρες, προς το Βυζάντιο. Η Βαγδάτη μπορεί να προμηθεύτηκε μερικά κείμενα από το Βυζάντιο, (…) δεν έχουμε όμως παραδείγματα χειρογράφων που πήγαν στη βυζαντινή αυτοκρατορία από το χαλιφάτο. Με άλλα λόγια, αυτή την εποχή διαπιστώνεται μια φανερή επίδραση του αρχαίου ελληνισμού στον ισλαμισμό, αλλά δεν έχουμε κανένα σημάδι έμμεσης μετάδοσης του αρχαίου ελληνισμού στον μεσαιωνικό, βυζαντινό ελληνισμό με τη μεσολάβηση του Ισλάμ. (…) Είναι λοιπόν βέβαιο, και αυτό ακριβώς έχει σημασία για μας, ότι ο Φώτιος προμηθεύτηκε σε βυζαντινό έδαφος και διάβασε στην Κωνσταντινούπολη τα ελληνικά βιβλία που αναλύει στη Βιβλιοθήκη του. Μήπως επίσης στην Κωνσταντινούπολη ενημέρωσε, με τη βοήθεια κάποιου γραμματέα, και τη συλλογή του; Είναι πιθανό» (Ο πρώτος βυζαντινός ουμανισμός, σ. 29, 34, 45).

6) «Ενώ η αναγέννηση του ελληνισμού στο Βυζάντιο αγκαλιάζει, προοδευτικά και λίγο πολύ γρήγορα, όλους τους τομείς των αρχαίων γραμμάτων –στους οποίους περιλαμβάνονται και η ποίηση, το θέατρο, η ρητορική, η ιστορία κτλ.–, το Ισλάμ ενδιαφέρθηκε μόνο για τις θετικές επιστήμες και για τη φιλοσοφία, και μάλιστα όχι για όλη τη φιλοσοφία, παρά μόνο για την αριστοτελική λογική και για μερικές πλευρές λίγο πολύ παραμορφωμένες του νεοπλατωνισμού. Το Ισλάμ έμεινε έτσι έξω από τον πνευματικό και τον καλλιτεχνικό κόσμο των Ελλήνων» (P. Lemerle, Ο πρώτος βυζαντινός ουμανισμός, σ. 35).

7) «Λόγοι και ρητορικά κείμενα και επίσης ολόκληρη η ποίηση, η τραγωδία, καθώς και η ιστορική φιλολογία δεν μεταφράστηκαν στα αραβικά, γιατί όλα αυτά ανήκουν στη ρητορική διδακτική παιδεία και θεωρήθηκαν απάδοντα στην ισλαμική θρησκεία και επικίνδυνα» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης στην αραβική παράδοση, σ. 36). «Δια τούτο εκ των προς μετάφρασιν κειμένων εξηρέθησαν τα κλασσικά λογοτεχνικά κείμενα της Ελληνικής ποιήσεως, της τραγωδίας και της κωμωδίας. Η Ελληνική Λογοτεχνία δεν είχεν ισχυράν επίδρασιν επί τα Αραβικά Γράμματα εν συγκρίσει προς την υπόλοιπον Ελληνικήν πνευματικήν παραγωγήν….απεφεύχθη η εισαγωγή εις τον Ισλαμικόν κόσμον προσβλητικών της πίστεώς των κειμένων, περιεχόντων μνείας της μυθολογίας και της πολυθεΐας των Αρχαίων….Οι Άραβες ηγνόησαν τους Έλληνας ποιητάς, τους τραγικούς καθώς και τους ιστορικούς ως εκπροσώπους ενός ειδωλολατρικού παρελθόντος. Οι μεταφρασταί επέλεξαν διαμέταφρασιν τα έργα τα οποία δεν θίγουν τα ηθικά όρια του Ισλάμ, κείμενα ζωολογικά περί χοίρων ή άλλα περιγράφοντα απηγορευμένα εις τους Μουσουλμάνους ποτά δεν μετεφράσθησαν» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σσ. 279-280). Χαρακτηριστικά, η Ιλιάδα μεταφράστηκε στα αραβικά για πρώτη φορά μόλις στα 1887, στο Κάιρο, από τον Σουλεϊμάν al Bustani, χριστιανό Μαρονίτη του Λιβάνου (Albert Hourani, Islam in European thought, σσ. 175, 175). Αντίθετα, «Ο Όμηρος, «ο Ποιητής», ήταν ο πιο διαδεδομένα αναγνωσμένος και μελετώμενος αρχαίος συγγραφέας στο Βυζάντιο. Έτσι, η Ιστορία του Ν. Χωνιάτη περιέχει εκατόν τριάντα τέσσερα παραθέματα από την Ιλιάδα και πενήντα οκτώ από την Οδύσσεια, ενώ ο δεύτερος πιο δημοφιλής συγγραφέας, ο Λουκιανός, εκπροσωπείται με μόνο είκοσι τέσσερα παραθέματα. Οι βυζαντινοί δάσκαλοι και φοιτητές ασχολούνταν συνεχώς με τα ομηρικά ποιήματα, ειδικά την Ιλιάδα, η οποία έγινε βασικό κείμενο της διδασκόμενης ύλης· οι μαθητές αποστήθιζαν μεγάλο τμήμα της». Ο Κύριλλος της Αλεξάνδριας «έβλεπε στους ομηρικούς θεούς τα σύμβολα των αρετών ή μετωνύμια των στοιχείων του κόσμου και σπάνια κατέκρινε τον ομηρικό πολυθεϊσμό». Σχολιαστές του Ομήρου ήταν μεταξύ άλλων η Δημώ (6ος αι.), ο Διόσκορος της Αφροδιτόπολης (6ος αι.), ο Ευστάθιος, ο Τζέτζης, ο Ισαάκ Κομνηνός, ο Γεώργιος Λεκαπηνός, ο Μανουήλ Μοσχόπουλος. Το αρχαιότερο πλήρες χειρόγραφο της Ιλιάδας είναι μάλλον του τέλους του 10ου αι., ενώ της Οδύσσειας προέρχεται από τον 10ο αι. Οι Επιμερισμοί, σχόλια, προέρχονται από τους 9ο-10ο αι. «Την ίδια εποχή, άρχισε η συλλογή σχολίων· τα περισσότερα από αυτά…προέρχονται από ελληνιστικές και ρωμαϊκές πηγές. Από την Κωνσταντινούπολη η γνώση του Ομήρου επεκτάθηκε στη Βαγδάτη τον 9ο αι.»  (Al. Kazhdan, Kenneth Snipes, Ant. Cutler, λήμμα “Homer”, Alexander Kazhdan (επ.), The Oxford Dictionary of Byzantium, σσ. 943-4)

8) «Αν δεν είχαν δουλέψει οι Βυζαντινοί αντιγραφείς, ίσως πολλοί από τους κλασσικούς θα είχαν χαθή (…) Κι αν δεν είχαν συμβή οι λεηλασίες των Λατίνων και των Οθωμανών, ο αριθμός των σωζομένων έργων θα ήταν βέβαια πολύ μεγαλύτερος από ό,τι γνωρίζομε σήμερα» (Talbot Rice Tamara, Ο ιδιωτικός και δημόσιος βίος των Βυζαντινών, σ. 255-6).

9) «Στο Βυζάντιο, το ενδιαφέρον για τους κλασικούς δεν χάθηκε. Παρέμεινε αμείωτο καθ’ όλο το Μεσαίωνα. Τα πιο εξαίσια σωζόμενα χειρόγραφα των κλασικών έργων προέρχονται, κατά κανόνα, από τη μεσαιωνική Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, αν δεν υπήρχαν οι Βυζαντινοί αυλικοί και επίσκοποι του 9ου και του 10ου αιώνα δεν θα γνωρίζαμε τίποτε – εκτός από ορισμένα παπυρικά αποσπάσματα – για το έργο του Πλάτωνα, του Ευκλείδη, του Σοφοκλή και του Θουκυδίδη. Η ελληνική κουλτούρα που γνωρίζουμε είναι η ελληνική κουλτούρα που δεν σταμάτησε να κεντρίζει το ενδιαφέρον της ανώτερης τάξης της Κωνσταντινούπολης σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν στο κλασικό παρελθόν τους με τέτοια φυσικότητα ώστε το μεσαιωνικό Βυζάντιο ποτέ δεν γνώρισε μια «Αναγέννηση»: οι Βυζαντινοί ποτέ δεν θεώρησαν ότι το κλασικό τους παρελθόν είχε πεθάνει, γι’ αυτό και σπάνια επιχείρησαν συνειδητά να το «αναστήσουν». Το συντηρούσαν κάθε τόσο με μιαν ανακάθαρση: κάπως σαν τα δημόσια μνημεία που, όντας διαρκώς παρόντα, ανακαινίζονται κατά καιρούς σε εξάρσεις ζήλου» (Peter Brown, Ο κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ., σ. 187)

10) «Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους περιορισμούς, είναι αξιοσημείωτο πόσο πλούσιο υλικό διασώθηκε και δύσκολα θα μπορούσαμε να παραπονεθούμε για τις επιλογές που έγιναν» (Mango Cyril, Ιστορία του Βυζαντίου, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σ. 302).

11) «Εκείνο που πήραν [οι Άραβες] από την κληρονομιά της αρχαιότητας δεν υπήρξε ποτέ πολιτικής υφής. Η πολιτική προβληματική των Ελλήνων, θεμελιακή για τη δημοκρατία, δεν γονιμοποίησε ούτε τους φιλοσόφους ούτε τις κοινωνίες των Αράβων. (…) οι Άραβες σχολιαστές του Αριστοτέλη έγραψαν κατά κόρον για τη μεταφυσική και τη λογική του, αγνόησαν όμως ριζικά ολόκληρη την ελληνική πολιτική προβληματική (Κορνήλιου Καστοριάδη, Η άνοδος της ασημαντότητας, σσ. 75, 81).

12) Οι ελίτ των Αββασιδών μετά τα μέσα του 9ου αιώνα «μέμφονταν ακόμα και τους χριστιανούς ότι διέδιδαν τις μεταφράσεις του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη με σκοπό να προσβάλουν το Κοράνιο» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 159).

13) «Τον 14ο αιώνα ο Ιμπν Χαλντούν, που χρησιμοποιεί κάποιες κατηγορίες της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη για να αναλύσει την ιστορία των κοινωνιών, κρίνει αντίθετες με τον θρησκευτικό νόμο τις επιστήμες που χαρακτηρίζει «λογικές» ή «φιλοσοφικές»· εκτιμά μάλιστα ότι η επιρροή τους στο Ισλάμ ήταν ολέθρια…Φτάνει στο σημείο να καταδικάσει τη μελέτη της φυσικής που δεν έχει, γράφει, καμιά σημασία από θρησκευτική άποψη» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 161). «Ο Ibn Hasan al Kanujy βλέπει ότι τα Φυσικά [του Αριστοτέλη] αναιρούν τον νόμον και την αληθινήν θρησκείαν και θεωρούνται ανοησίαι και ουχί επιστήμη ώστε να ενταχθούν μεταξύ των έργων της επιστήμης» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 219).

14) Οι Άραβες, όταν κατέκτησαν τη Συρία επέβαλαν στο ελληνόφωνο λαό της να πάψει να μιλά τα ελληνικά, «επί απειλή αποτομής των γλωσσών εάν εξηκολούθει λαλών Ελληνιστί» (Γ. Κ. Σκαλιέρη Λαοί και φυλαί της Μικράς Ασίας, σ. 220)

15) Ήδη από το 699, η ελληνική γλώσσα αντικαταστάθηκε από τα αραβικά στην ισλαμική πρωτεύουσα στην Δαμασκό (Peter Brown, Ο κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ., σ. 212)

16) «Ο Γιακούμπ αλ Μανσούρ [σημ. Abu Yusuf Ya’qub al-Mansur, 1160-1199, μουσουλμάνος βασιλιάς της Ισπανίας] είχε εκδόσει ένα διάταγμα που επεκύρωνε το ότι ο Θεός επεφύλασσε το πυρ της κολάσεως για όσους πίστευαν πως μπορούσαν να ανακαλύψουν την αλήθεια μόνο με τη λογική. Όλα τα βιβλία που πραγματεύονταν θέματα συνδεόμενα με τη λογική και τη μεταφυσική παραδόθηκαν στις φλόγες» (Μπ. Ράσελ, Οι σχολαστικοί, σ. 64). Ο Αβερρόης έγραφε ότι τα βιβλία της φιλοσοφίας πρέπει να απαγορευτούν στους κοινούς ανθρώπους από τους αρχηγούς της [μουσουλμανικής] κοινότητας (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 170). Ο Ιμπν Χαλντούν έγραφε ότι η διαλεκτική θεολογία είναι η επιστήμη των λογικών επιχειρημάτων για την υπεράσπιση των [ισλαμικών] δογμάτων και την άρνηση των καινοτομιών, και απέρριπτε την αξίωση της Λογικής να υψωθεί πάνω από την πίστη και να φωτίση τα μυστήριά της (ό.π., σ. 152).

17) «Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ’ έστειλε πρεσβεία στην Κόρδοβα και μεταξύ των δώρων που έστειλε στον ‘Abdarrahman ήταν ένα αντίγραφο του Διοσκουρίδη στα ελληνικά με μικρογραφίες των φυτών που περιέγραφε το κείμενο. Το βιβλίο αυτό συγκέντρωσε την προσοχή πολλών, αλλά κανείς στην Κόρδοβα δεν γνώριζε ελληνικά, και έτσι ο Χαλίφης ευχαριστώντας τον Αυτοκράτορα τον παρακάλεσε να στείλει κάποιον ο οποίος θα μπορούσε να μεταφράσει και να εξηγήσει το σύγγραμμα. Το 951 ο Αυτοκράτορας έστειλε έναν μοναχό ονόματι Νικόλαο, που γνώριζε τα αραβικά, και ο οποίος όχι απλώς μετέφρασε τον Διοσκορίδη και άλλα αρχαιοελληνικά έργα, αλλά άρχισε να διδάσκει την ελληνική(…) Μεταφράσεις του Διοσκορίδη υπήρχαν…αλλά ο Νικόλαος έκανε βελτιωμένη μετάφραση στην οποία καταβλήθηκε προσπάθεια να προσδιοριστούν τα περιγραφόμενα φυτά, θέτοντας έτσι τις βάσεις για μια σοβαρή μελέτη της βοτανικής. (…) Προφανώς η παλιότερη εκδοχή [μεταφραστική] από τον Hunayn ibn Ishaq ή τον anNatali ήταν άγνωστη στην Ισπανία» (De Lacy O’Leary  How Greek Science Passed to the Arabs, κεφ. 12, 3).

18) Στα μέσα του 8ου αι. ήταν ο άραβας Al Mansur ζήτησε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα χειρόγραφα μαθηματικών και άλλων βιβλίων. «Ο Βυζαντινός βασιλεύς του απέστειλε τα Στοιχεία του Ευκλείδου και άλλα βιβλία της αρχαίας φυσικής» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 200).

19) «Όταν γίνεται σύγκριση με την κλίμακα του Ελληνισμού, οι Βυζαντινοί είχαν, φυσικά, πολύ μεγαλύτερα τεκμήρια υπέρ αυτών. Κανένα έγγραφο στα Αραβικά και τα Περσικά, όσο «ελληνίζων» κι αν ήταν ο συγγραφέας του, δεν φανερώνει τον ίδιο πλούτο του υλικού που βρίσκεται διαθέσιμος στον Φώτιο, για παράδειγμα, ή στη Σούδα ή στον Θεόδωρο Μετοχίτη. Ο Μουσουλμάνος, στην πραγματικότητα, είχε σχετικά λίγα κείμενα στη διάθεσή του. Σε λίγους τομείς, όπως την ιατρική και τα μαθηματικά, είχε πολλά κείμενα. Σε άλλους τομείς, όπως την ιστορία, το δράμα και γενικά την ποίηση, δεν είχε τίποτε. Επιπλέον… ο Μουσουλμάνος εργαζόταν πάνω  σε μια μετάφραση από δεύτερο χέρι» (F.E. Peters, Aristotle and the Arabs. The Αristotelian Tradition in Islam, New  York University Press 1968, σ. 26).

Συνεπώς:

α) Η σχέση μεταξύ των αντεγραμμένων από τους Βυζαντινούς και των αντεγραμμένων από άλλους (Μουσουλμάνους και μεσανατολίτες Χριστιανούς) αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων είναι 3:1. Όπως θα δούμε, η αναλογία μεταξύ Βυζαντινών και Μουσουλμάνων είναι ακόμη μεγαλύτερη.

β) Η αντιγραφή από τους Μουσουλμάνους είχε πολύ μικρότερο εύρος σε σχέση με την βυζαντινή, δηλαδή οι Μουσουλμάνοι ενδιαφέρθηκαν και αντέγραψαν συγγράμματα από πολύ λιγότερους τομείς της αρχαιοελληνικής γραμματείας σε σχέση με τους Βυζαντινούς.

Οι Βυζαντινοί και όχι οι Άραβες έχουν πολύ μεγαλύτερο μερίδιο στην αντιγραφή και διατήρηση των αρχαιοελληνικών εγγράφων. Οι Μουσουλμάνοι Άραβες πράγματι διατήρησαν και (υποτίθεται ότι) αντέγραψαν ένα τμήμα της αρχαιοελληνικής γραμματείας, αλλά αυτό είναι μικρότατο σε σχέση με το τμήμα που διατήρησαν και αντέγραψαν οι Βυζαντινοί χριστιανοί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιδόσεις των Αράβων στα μαθηματικά είναι αποτέλεσμα σε μεγάλο ποσοστό όχι απλώς της αρχαιοελληνικής αλλά και της ελληνοβυζαντινής μαθηματικής επιστήμης:

            Οι Άραβες αρχικά δεν γνώριζαν αριθμητικές πράξεις: Στον καιρό του Κωνσταντίνου Ε’ (741-755) «οι χριστιανοί που βρίσκονταν στην επικράτεια των Αγαρηνών ήταν ανέκαθεν υπεύθυνοι για τους φορολογικούς καταλόγους (επειδή οι τελευταίοι δεν γνώριζαν αριθμητικές πράξεις ούτε να γράφουν κλάσματα, εννοώ τα τρίτα, τα τέταρτα, τα όγδοα, τα δωδέκατα και τις υποδιαιρέσεις τους), τότε όμως εξαιτίας του φθόνου απομακρύνθηκαν από την διαχείριση των καταλόγων. Επειδή, μολαταύτα, οι Αγαρηνοί δεν κατόρθωσαν να φέρουν μόνοι τους σε πέρας ένα τέτοιο έργο, ανέθεσαν και πάλι στους χριστιανούς τη διεκπεραίωση των υπολογισμών αυτών» (Ζωναράς, XV, 6).

«Όπως τεκμηριώνουν οι πηγές, η συμβολή στην εξέλιξη της άλγεβρας και οι καρποί της μελέτης του Λέοντα του Μαθηματικού θα γίνουν κτήμα, στις αρχές της τρίτης δεκαετίας του 9ου αιώνα, των Αράβων μαθηματικών στο χαλιφάτο της Βαγδάτης και θα αποτελέσουν τις απαρχές της σύγχρονης μαθηματικής επιστήμης κατά τα τέλη του 16ου-αρχές του 17ου αιώνα»(Φαίδων Μαλιγκούδη, καθ. Ιστορίας ΑΠΘ, Ε-Ιστορικά, τ. 122).

            Ο Μάξιμος Πλανούδης στα 1252 χρησιμοποιεί τα λεγόμενα αραβικά ψηφία. «Αυτό το σύστημα ψηφίων απαντάται στο Βυζάντιο ήδη στον περίφημο κώδικα του Ευκλείδη του έτους 888 και κατόπιν π.χ. στον μοναχό Νεόφυτο, του οποίου η εποχή δυστυχώς δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια (ήταν πάντως προγενέστερος του Πλανούδη). Ο Νεόφυτος γνώριζε το σύμβολο του μηδενός» (Hunger H., Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 49).

                Ως προς τις επιστήμες, οι Βυζαντινοί διέσωσαν πάρα πολλά και χάθηκε ό,τι αυτοί – κι όχι οι Άραβες – δε διέσωσαν:

        «Για να αποτιμήσουμε τη σπουδαιότητα που είχε η εκδοτική και υπομνηματιστική δραστηριότητα των Βυζαντινών για τη διατήρηση των αρχαίων φυσικομαθηματικών συγγραμμάτων, αρκεί να αναλογιστούμε ότι τα χαμένα έργα των Κωνικών τομών του Απολλωνίου είναι ακριβώς εκείνα που δεν είχαν περιληφθεί από τον Ευτόκιο στο υπόμνημά του» (Hunger H., Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 19).

        Ο Ευτόκιος ο Ασκαλωνίτης (γένν. περίπου το 480) «συνέβαλε πολύ στο να διατηρηθούν τα αρχαία μαθηματικά. Στο αφιερωμένο στον Αμμώνιο βιβλίο Α’  του υπομνήματός του στο έργο του Αρχιμήδη Περί σφαίρας και κυλίνδρου ο Ευτόκιος παραθέτει τις προγενέστερες προσπάθειες να λυθεί το λεγόμενο δήλιο πρόβλημα, ο διπλασιασμός του κύβου, στηριζόμενος κατά ένα μέρος σε αποσπάσματα από τον Εύδημο (Γεωμετρικά, περίπου 340 π.Χ.). ανακάλυψε όμως ακόμη και ένα απόσπασμα σε δωρική διάλεκτο προερχόμενο από το έργο του Αρχιμήδη για τη γεωμετρική λύση εξισώσεων τρίτου βαθμού. Ο Ευτόκιος υπομνημάτισε ακόμη τα συγγράμματα του Αρχιμήδη Περί επιπέδων ισορροπιών και Κύκλου μέτρησις. Το υπόμνημά του στα βιβλία Α’-Δ’ των Κωνικών τομών του Απολλωνίου του Περγαίου ο Ευτόκιος το αφιέρωσε στον φίλο του Ανθέμιο τον Τραλλιανό» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 25).

        «Μια μεγάλη προσφορά του μηχανικού Ισιδώρου, είναι ότι μερίμνησε να συνεχιστεί τον 6ο αιώνα η παράδοση των κειμένων του Αρχιμήδη και του Ευκλείδη, εκδίδοντας τα συγγράμματα του Αρχιμήδη μαζί με τα υπομνήματα του Ευτoκίου. Από το γεγονός και μόνο ότι ένας από τους μαθητές του συνέταξε το βιβλίο ΙΕ’ στα Στοιχεία του Ευκλείδη γίνεται πρόδηλο ότι κατά την ακαδημαϊκή διδασκαλία καταπιανόταν διεξοδικά με τον Ευκλείδη. (…) Ο Ισίδωρος υπομνημάτισε και το (χαμένο) σύγγραμμα του Ήρωνα για την κατασκευή αψίδων (Καμαρικά)» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 26).

        Ο Στέφανος τον 7ο αι. «άφησε ένα υπόμνημα στους αστρονομικούς πίνακες του Θέωνα» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 27), το οποίο υπήρχε ακόμη στην εποχή του Θεόδωρου Μετοχίτη (14ος αι.).

        «Όσο και αν ο 10ος αιώνας δεν έχει να παρουσιάσει κανένα σπουδαίο όνομα βυζαντινού μαθηματικού ή αστρολόγου, πολλά εξαιρετικά χειρόγραφα από την εποχή αυτή πιστοποιούν εντούτοις ότι η μελέτη των μαθηματικών και της αστρονομίας συνεχιζόταν» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 39).

        Και για την εποχή του Βασίλειου Β’ «το μέσο μορφωτικό επίπεδο διατηρήθηκε σταθερό και κατά τις δεκαετίες αυτές. Έτσι, μια μαθηματική τετρακτύς (Συνοπτικό σύνταγμα φιλοσοφίας) που αργότερα αποδόθηκε στον Ψελλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι έργο άγνωστου συντάκτη, ανάγεται στο έτος 1008» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 39).

Ορισμένα από τα μαθηματικά και αστρονομικά συγγράμματα των Ορθόδοξων Βυζαντινών Ελλήνων: η εξάτομη Λογιστική του Βαρλαάμ, τα Αρμονικά του Βρυενού, η Στοιχείωσι Αστρονομική του Θεόδωρου Μετοχίτη, τα Περί κατασκευής κοίλων κατόπτρων και Περί παραδόξων μηχανημάτων του Ανθέμιου, το Περί αριθμών του Μ. Ψελλού, το Σχόλιον στα ψηφία κατ’ Ινδούς, του Νεόφυτου Μοναχού, η περίφημη Τετράβιβλος, 500 σελίδων, του Παχυμέρη, τα Σχόλια εις τον Πτολεμαίων και τον Ευκλείδην, το Περί ευρέσεως των τετραγωνικών πλευρών των μη ρητών τετραγώνων αριθμών, η Μέθοδος κατασκευής αστρολαβικού οργάνου, του μοναχού Ισαάκ Αργυρού, η Παράδοσις σύντομος και σαφεστάτη της ψηφοφορικής επιστήμης του Νικόλαου Αρτάβασδου, η οποία ασχολείται με τα κλάσματα και τους δεκαδικούς αριθμούς, η Παράδοσις εις την εύρεσιν των τετραγώνων αριθμών του Μιχαήλ Μοσχόπουλου, τα Υπόμνημα εις την μεγάλην του Πτολεμαίου σύνταξιν και Περί κατασκευής σφαίρας του Αράτου του Αυτοκράτορα Ηράκλειου, το Υπόμνημα εις την αριθμητικήν εισαγωγήν και το Περί μετρήσεως του Ήρωνα Βυζαντινού, το Μαθημάτων αστρονομίας του Θ. Προδρόμου, το Σφαιρικά τινα και εποπτικά του Μανουήλ Βρυένιου, το μαθηματικό-γεωδαιτικό Σύνοψις περί μετρήσεως και μερισμού γης του Πεδιάσιμου, η Αστρονομική βίβλος του Θεόδωρου Μελιτηνιώτη. Βυζαντινοί μαθηματικοί: ο Καβάσιλας Νικόλαος, λόγιος και αστρονόμος, σε επιστολή του αποδίδει τις παλίρροιες στην έλξη που προκαλεί η δύναμη της σελήνης, η οποία διαδίδεται ευθύγραμμα μαζί με το φώς της. Ο Μοσχόπουλος Μανουήλ, λόγιος και μαθηματικός, ήταν συγγραφέας του «Παράδοσις εις την εύρεσιν των τετραγώνων αριθμών» που συνίσταται στην διάταξη ν^2 ακεραίων μέσα σε ένα τετράγωνο με ν γραμμές και ν στήλες έτσι ώστε οι αριθμοί που διατάσσονται σε κάθε γραμμή, σε κάθε στήλη, και σε κάθε διαγώνιο να έχουν το άθροισμα ν*(ν^2 +1)/2. Ο Νικηφόρος Γρηγοράς, μαθηματικός και αστρονόμος, στα 1325 κατάλαβε με δικές του μετρήσεις το σφάλμα του Ιουλιανού ημερολογίου το οποίο και διόρθωσε (Ρωμαϊκή Ιστορία viii, 13), «μερίμνησε να αποκατασταθούν χειρόγραφα του Απολλωνίου» (Hunger H., Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 54), υπολόγισε όλες τις εκλείψεις του ηλίου της τελευταίας χιλιετίας και βελτίωσε τον αστρολάβο, έτσι ώστε ο αστρονόμος να βρίσκει με ορισμένη μέθοδο με κάθε δυνατή ακρίβεια σε δεδομένο χρόνο τις θέσεις των αστέρων. Ο Παχυμέρκης Γεώργιος, μαθηματικός και αστρονόμος, έλυνε προβλήματα β’ βαθμού, γραμμικά συστήματα και προχωρούσε στην λύση της εξίσωσης χ^3 – 4*χ^2 + χ -4 = 0. «Συνεχίζοντας εδώ τον Αρχιμήδη και τον Απολλώνιο, αλλά υπερβαίνοντάς τους, ο Ανθέμιος κατασκεύασε το ελλειψοειδές με βάση τις εφαπτόμενες και όρισε το παραβολοειδές με βάση την κύρια εστία και τον κύριο άξονα» (Hunger H., Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 26). Ο Ιωάννης Φιλόπονος «καταπιάστηκε και με μαθηματικά προβλήματα όπως ο τετραγωνισμός του κύκλου. Ακόμη υπομνημάτισε την Αριθμητική του Νικομάχου και έγραψε ένα μελέτημα για την κατασκευή και τη χρήση του αστρολάβου. Ενώ ο Συνέσιος παρουσίαζε μόνο την περιγραφή ενός αρμιλσφαιρίου, της οποίας το πρότυπο υπήρξε ήδη στον Πτολεμαίο, στο έργο του Φιλόπονου έχουμε το αρχαιότερο κείμενο για τον αστρολάβο, το όργανο που «συλλαμβάνει» τα αστέρια και με το οποίο ήταν δυνατόν να προσδιοριστεί η ώρα τη νύχτα» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 24). Η Αριθμητική εισαγωγή του Νικόμαχου του Γερασηνού (1ος/2ος αιώνας) ήταν ένα έργο το οποίο «Ο Ασκληπιός ο Τραλλιανός και ο Ιωάννης ο Φιλόπονος το υπομνημάτισαν· ο Απουλήιος και ο Βοήθιος έκαναν μεταφράσεις στα λατινικά» (Hunger Herbert, Βυζαντινή λογοτεχνία, τ. Γ’, σ. 24)· μάλιστα «ο Φιλόπονος προχώρησε σε δικές του συμπληρώσεις και σε περαιτέρω εύστοχες ανασκευές» (ό.π., σ. 24).

Οι Λατίνοι πήγαιναν στο Βυζάντιο προκειμένου να κατανοήσουν τα μαθηματικά: «Ο Λεονάδρος της Πίζας, που ταξίδεψε στην πρωτεύουσα γύρω στο 1200, συνάντησε αρκετούς μαθηματικούς, που του δίδαξαν τη διατύπωση αλγεβρικών προβλημάτων» (A.P. Kazhdan / Ann Wharton Epstein, Αλλαγές στον Βυζαντινό πολιτισμό κατά τον 11ο και τον 12ο αιώνα, σ. 232). Το ίδιο γινόταν και για την μετάφραση αρχαίων ελληνικών χειρογράφων. Κατά τον 12ο αιώνα «μεταξύ των μεταφραστών υπήρχαν πολλά μέλη των εγκατεστημένων στην Κωνσταντινούπολη εμπορικών παροικιών» (Marc Bloch, Η φεουδαλική κοινωνία, σ. 160).

Αντίστοιχος ήταν και ο τρόπος με τον οποίον ήρθαν σε επαφή με τη χημεία οι Άραβες: από τους Έλληνες. Ο πρίγκιπας Χάλεδος «όπως λέγεται εδιδάχθη την χημείαν εις την Αλεξάνδρειαν ή υπό Έλληνος μοναχού ονόματι Μαριάνας ή Μορίενος» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 212). «Οι Ομμεϋάδες επίσης έμαθαν από τους Βυζαντινούς την τεχνική της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής διακυβέρνησης επαφιόμενοι πλήρως στην βυζαντινή διοικητική, νομική και νομισματική παράδοση. Όπως ο elCheikh λέει, τα διοιητικά σχήματα και το πολιτικό πλαίσιο τα οποία επελέγησαν από τους Ομμεϋάδες ήταν βυζαντινής προέλευσης» (Nizar F. Hermes, The Byzantines in Medieval Arabic Poetry: Abu FirasAlRumiyyat and the Poetic Responses of alQaffal and Ibn Hazm to Nicephorus PhocasAlQasida alArminiyya alMaluna, περ. «Βυζαντινά Σύμμικτα», τχ. 19, σ. 38). «Στους τομείς της αρχιτεκτονικής και των τεχνών οι Βυζαντινοί χαιρετίστηκαν από τους Μουσουλμάνους ως απαράμιλλοι δεξιοτέχνες» (ό.π., σ. 38). «Είναι ενδιαφέρον ότι οι Άραβες είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για την βυζαντινή ναυτική τεχνολογία…Όπως μαρτυρείται από πολλούς λογίους, πουθενά καλύτερα αυτό δεν φαίνεται παρά στην μετάφραση και την εκτεταμένη παράφραση από Άραβες συγγραφείς των Ναυμαχικών του Λέοντα ΣΤ’, μέρους των Τακτικών. Αυτή η μετάφραση διατηρήθηκε στον 14ο αιώνα από τον Άραβα Ibn alManqali» (Nizar F. Hermes, The Byzantines in Medieval Arabic Poetry: Abu FirasAlRumiyyat and the Poetic Responses of alQaffal and Ibn Hazm to Nicephorus PhocasAlQasida alArminiyya alMaluna, περ. «Βυζαντινά Σύμμικτα», τχ. 19, σ. 38).

Πράγματι «θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το αραβικό ναυτικό ήταν μίμηση του βυζαντινού μοντέλου…Δεν είναι άξιο απορίας ότι ο ελληνικός όρος μάχιμος χρησιμοποιούνταν από τους Άραβες στην παραφθαρμένη μορφή (σε πληθυντικό) maqāmīşa» (M.A. Shaban, Ισλαμική Ιστορία, τ. I., σ. 292). Στους Ομμεϋάδες «η ισχύς του Μουαΐγια είχε…τη βοήθεια μίας βιώσιμης διοίκησης στη Συρία που είχε κληρονομηθεί από τους Βυζαντινούς» (M.A. Shaban, Ισλαμική Ιστορία, τ. I., σ. 212). «Στις δυτικές [κατακτημένες] επαρχίες [οι Άραβες] έκοψαν χρυσά και χάλκινα νομίσματα, κατά μίμηση των βυζαντινών, αντικαθιστώντας το σταυρό με μουσουλμανικά σύμβολα», ενώ «όσο για τη φορολογία, η γενική επιδίωξη των Αράβων ήταν να διατηρηθεί το βυζαντινό σύστημα» (ό.π., σ. 89 και 86).

Δύο ακόμη πράγματα πρέπει να τονιστούν. Πρώτον, ότι «Το χαρτί, εφεύρεση κινεζική, έγινε γνωστό στους Άραβες το 751 και η υποχρεωτική χρήση του εισήχθη στη γραμματεία του χαλιφάτου γύρω στο έτος 800. Το αρχαιότερο σωζόμενο ελληνικό χειρόγραφο σε χαρτί…γράφτηκε φαίνεται και αυτός γύρω στο 800 στην αραβοκρατούμενη Ανατολή. Έχουμε χαρτώα χειρόγραφα από τον 11ο αιώνα και εξής. Το αρχαιότερο σωζόμενο ελληνικό έγγραφο σε χαρτί χρονολογείται ίσως στο 1016, ασφαλώς στο 1052. Η χρήση του χαρτιού είχε λοιπόν εισαχθεί στο Βυζάντιο, ασφαλώς τον 10ο, πιθανώς ήδη από τον 9ο αιώνα, οπότε και αναφέρεται φορολογική επιβάρυνση με το όνομα χαρτιατικά. Απαντούμε επίσης μνείες χαρτοποιών. Στο πρώτο τέταρτο του αιώνα, χαρτοποιοί (διάφοροι των μεμβρανοποιών) εργάζονταν για τη μονή Στουδίου. Τον 10ο αιώνα, χαρτοποιοί με τιμητικά αξιώματα αναφέρονται στην Πελοπόννησο˙ ήταν, φαίνεται, προμηθευτές της αυλής. Επίσης έχουμε και τη σφραγίδα του κόμητος των χαρτοποιών, που ήταν αναμφισβήτητα κρατικός υπάλληλος» (Νίκου Οικονομίδη, «Γραφική ύλη – Έγγραφα – Βιβλία», στο Αγγ. Ε. Λαΐου (επ.), Οικονομική Ιστορία του Βυζαντίου, από τον 7ο έως τον 15ο αιώνα, ΜΙΕΤ, τ. Β’, σ. 310). Και δεύτερον, ότι στην ελληνιστική εποχή και το Βυζάντιο, «Σύμβολο για το μηδέν (ουδέν) υπήρχε, αλλά χρησιμοποιούταν μόνο για αστρονομικούς πίνακες και στο εξηνταδικό σύστημα» (Anne Tihon, “Numeracy and science”, στο Elizabeth Jeffreys, John Haldon, Robin Cormack (επ.), The Oxford handbook of Byzantine studies, Oxford University Press, σ. 804).

 

(Β)

Εδώ εξετάζουμε κατά πόσον η Δύση είχε άγνοια ή γνώση της ελληνικής γλώσσας και κατά πόσον ήταν γνωστά ή όχι κάποια αρχαιοελληνικά συγγράμματα στη Δύση πριν από την γνωριμία με τις αραβικές μεταφράσεις αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων. Έτσι:

1) Σε σύνοδο στη Ρώμη το 704 οι ιεράρχες μιλούσαν λατινικά στις συνεδριάσεις και ελληνικά μεταξύ τους (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 47).

2) Ο Παύλος Διάκονος (720-799) δίδασκε ελληνικά στην αυλή του Καρλομάγνου (ό.π., σ. 38).

3) Τον 9ο αι. ο Εριγένης κι ο Σεδούλιος Σκότος γνώριζαν ελληνικά και είχαν την υποστήριξη της καρολίγγειας αυλής· ελληνικά γνώριζε κι ο Ιωάννης Σκότος Εριγένης (810-877) (ό.π., σ. 40).

4) Γνώση της ελληνικής είχαν μεταξύ άλλων ο αρχιεπίσκοπος Μπρούνο της Κολωνίας (απεβ. 965), ο επίσκοπος Ratherus της Βερόνας (890-974), η ηγουμένη Hrotsvitha (935-973), ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, ο Reginald του Eichstaett (απεβ. 944), ο Gonzo του Ebensberg (απεβ. 990) κ.ά. (ό.π., σ. 41).

5) «Περί το 990 ο αβάς Froumund του Τεγκερνζέε συγγράφει μια ελληνική γραμματική στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα της Κολωνίας» (ό.π., σ. 49).

Συνεπώς:

Υπήρχε γνώση της ελληνικής στη Δύση κατά τον Μεσαίωνα, αν και αυτή ήταν περιορισμένη. Όμως, το ότι ήταν «περιορισμένη» πρέπει να συγκριθεί με το αποδεδειγμένο γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι ποτέ δεν έμαθαν ελληνικά. Δηλαδή, η σύγκριση έγκειται μεταξύ της ανύπαρκτης γνώσης της ελληνικής από τους Μουσουλμάνους και της περιορισμένης γνώσης της ελληνικής από τους Δυτικούς.

Όσον αφορά την γνώση αρχαίων συγγραμμάτων στη Δύση πριν την επαφή με τους Άραβες:

1) Τον 6ο αιώνα, «Χάρη στον Κασσιόδωρο είχε διασωθεί…τουλάχιστον έξι έργα του Ιπποκράτη, πολλά βιβλία του Γαληνού, η πραγματεία του Διοσκουρίδη και η ιατρική εγκυκλοπαίδεια του Ορειβάσιου. Στο μοναστήρι του Μπόμπιο, δεκαπέντε χιλιόμετρα βόρεια της Γένοβας, τον 7ο αιώνα μετέφραζαν τα κείμενα του Γαληνού και του Διοσκουρίδη….Το έργο της ερμηνείας και της ανθολόγησης των αρχαίων ιατρικών κειμένων συνεχίστηκε στη Ραβέννα, που ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 568 ώς το 752» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 50-51). Επίσης, νεοπλατωνικά κείμενα και έργα του Αριστοτέλη «αποδεδειγμένα υπήρχαν σε πολλές καταλανικές βιβλιοθήκες του 10ου και 11ου αιώνα» (ό.π., σ. 50).

2) Επίσης «σημαντικός αριθμός χειρογράφων έφτασε από την Ανατολή στη Σικελία κατά τον 7ο αιώνα, μεταξύ αυτών και συγγράμματα του Στράβωνα ή του Δίωνα Κάσσιου» (ό.π., σ. 31).

3) Αργότερα, μεταξύ 758-763 ο πάπας Παύλος Α’ έστειλε στον Φράγκο ρήγα διάφορα χειρόγραφα, μεταξύ άλλων και έργα του Αριστοτέλη – προφανώς όχι μεταφρασμένα από Μουσουλμάνους (ό.π., σ. 38).

4) «Τον 8ο αιώνα αντιγράφτηκε στη Σικελία μια πραγματεία του ιατρού Διοσκουρίδη σε μεγαλογράμματη χαρακτηριστική βυζαντινή στρογγυλόσχημη γραφή» (ό.π., σ. 44).

5) Στην Αγγλία τον 8ο αιώνα «είχε αντιγραφεί ένας κώδικας που περιείχε ένα μέρος από το εγχειρίδιο του Γαληνού Τέχνη Ιατρική. Στη Γαλλία του 9ου-10ου αιώνα κυκλοφορούσαν πολλά ιατρικά κείμενα…του Γαληνού, του Ιπποκράτη..του Αλέξανδρου του Τραλλιανού..του Σωρανού, του Ορειβάσιου και του Διοσκουρίδη» (ό.π., σ. 51). Η λατινική Δύση ενδιαφέρθηκε να μεταφράσει «επιστημονικά έργα (στην Αφρική του 6ου αι., ο Mustio μετέφρασε τα γυναικολογικά έργα του Σωράνου της Εφέσου…μια λατινική μετάφραση της ερμηνείας των μετεωρολογικών φαινομένων από τον Άρατο εμφανίστηκε κατά τον 7ο αι.). […] Τον 13ο αι…Ο William του Moerbeke μετέφρασε έργα του Αριστοτέλη και του Πρόκλου, ενώ ο Robert Grossetest ήταν επικεφαλής μιας ομάδας λογίων στο Λίνκολν οι οποίοι μετέφρασαν έργα του Αριστοτέλη και βυζαντινά σχόλια στον Αριστοτέλη» (Al. Kazhdan, Alice Mary Talbot, λήμμα “Translation, Greek into Latin”, στο Alexander Kazhdan (επ.), The Oxford Dictionary of Byzantium, σ.  2106). Ο Robert Grosseteste, επίσκοπος του Λίνκολν (1168-1253) και γνώστης της ελληνικής,  συγκέντρωσε εκεί «μια ομάδα λογίων (μερικούς από τη νότια Ιταλία) και με τη βοήθειά τους μετέφρασε διάφορα ελληνικά κείμενα στα λατινικά, συμπεριλαμβανομένου του αριστοτελικού Περὶ Οὐρανοῦ, μαζί με τα σχόλια του Σιμπλίκιου, και των Ἠθικῶν Νικομάχειων μαζί με τα σχόλια του Μιχαήλ της Εφέσου, του Ευστράτιου της Νίκαιας και άλλων· του σώματος των  κειμένων του Ψευδο-Διονύσιου με τα σχόλια του Μάξιμου του Ομολογητή, του Περὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως του Ιωάννη Δαμασκηνού, του αποδιδόμενο στον Ανδρόνικο από τη Ρόδο (1ος π.Χ. αι.) Περὶ Παθῶν, και άλλων θεολογικών κειμένων» (Michael W. Tkacz, λήμμα “Grosseteste, Robert”, στο Alexander Kazhdan (επ.), The Oxford Dictionary of Byzantium, σ. 885).

6) «Πολλά έργα του Γαληνού, του Σωρανού,…σώζονται συγκεντρωμένα σε ένα ακόμη χειρόγραφο του 10ου αιώνα» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ,  σ. 44).

7) Τον 10ο αιώνα ο αρχιεπίσκοπος Μπρούνο στη Γερμανία κάλεσε στην βασιλική αυλή τον γραμματικό Gunzon ο οποίος μαζί με άλλα συγγράμματα έφερε έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη (ό.π., σ. 49).

8) «Ο Αρίστιππος της Κατάνης, που είχε σταλεί ως πρεσβευτής στο Βυζάντιο στην αυλή του Μανουήλ Κομνηνού…επιστρέφοντας έφερε μαζί του πολλά πολύτιμα κείμενα, μεταξύ των οποίων τη Μεγίστη Σύνταξη, την περίφημη πραγματεία μαθηματικών και αστρονομίας του Πτολεμαίου…Παρουσίασε επίσης ένα μέρος του Τίμαιου και του Φαίδωνα…το τέταρτο βιβλίο των Μετεωρολογικών του Αριστοτέλη και μια εκδοχή των Οπτικών του Ευκλείδη και της Μηχανικής του Ήρωνος του Αλεξανδρέως» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 56-7).

9) «Στο Σαλέρνο, στα τέλη του 11ου αιώνα, ο επίσκοπος Alfanus μετέφρασε από τα ελληνικά στα λατινικά…την πραγματεία του Ιπποκράτη Περί αέρων, υδάτων, τόπων» (ό.π., σ. 51).

10) «Ο Ερμάνος της Καρινθίας [μέσα 12ου αι.] μετέφρασε τα Δεδομένα, τα Οπτικά και τα Κατοπτρικά του Ευκλείδη» (ό.π., σ. 57). Βέβαια, «κλασικά χειρόγραφα του 4ου και 5ου αιώνα ήταν ακόμα σε χρήση μεταξύ του 6ου και του 12ου αιώνα» (ό.π., σ. 43).

11) «Στο Μπόμπιο της Ιταλίας, στα τέλη του 10ου αιώνα, στη βιβλιοθήκη της μονής…περιλαμβάνονταν περίπου εκατόν πενήντα αρχαία συγγράμματα όπως οι Κατηγορίες του Αριστοτέλη, τρία βιβλία αριθμητικής». (ό.π., σ. 72)

12) «Δεν είναι δυνατόν να αναλωθεί εδώ το ζήτημα της συμβολής των Αράβων και της μεταλαμπάδευσης της επιστημονικής γνώσης πίσω στη Δύση. Είναι, ωστόσο, σημαντικό να σημειωθεί, πρώτον, ότι η γνώση της αρχαίας ελληνικής επιστήμης ποτέ δεν έσβησε τελείως…» (G.E.R. Lloyd, Η ελληνική επιστήμη μετά τον Αριστοτέλη, σ. 204).

Συνεπώς:

Υπήρχε γνώση, έστω και περιορισμένη, των αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων στη Δύση χωρίς τη διαμεσολάβηση των Μουσουλμάνων ήδη από τον 6ο αιώνα και καθ’ όλους τους «Σκοτεινούς Αιώνες» (7ος-10ος αι.). Το γεγονός ότι ήταν περιορισμένη η γνώση και κυκλοφορία αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί το διαμφισβητούμενο ζήτημα δεν είναι το ενδεχόμενο εύρος της γνώσης των αρχαίων συγγραμμάτων στη Δύση, αλλά εάν, όπως υποστηρίζεται, οι Δυτικοί περίμεναν τις αραβολατινικές μεταφράσεις του 12ου αιώνα ώστε να αποκτήσουν στοιχειώδη γνώση της ύπαρξης κάποιων αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων.

Επιπλέον, στη Δύση δεν επικρατούσε το απόλυτο «Σκοτάδι», που οι μύθοι παλαιότερων εποχών θεωρούσαν ως αυταπόδεικτα υπαρκτό:

1) «Οι μεγάλες λατινικές βιβλιοθήκες επιβίωσαν παρά την εξαφάνιση των αριστοκρατών θαμώνων τους. Σε όλη τη διάρκεια του 7ου και του 8ου αιώνα η Ρώμη ήταν η Μέκκα για τους βιβλιόφιλους των φτωχότερων στα γράμματα επαρχιών» (Brown Peter, Ο κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ., σ. 186).

2) «Τον 9ο και 10ο αιώνα η Ρώμη ήταν ακόμη ένας τόπος όπου διαφυλάσσονταν, απ’ όπου εξάγονταν και όπου κατασκευάζονταν ελληνικά χειρόγραφα» (Walter Berschin, Ελληνικά γράμματα και λατινικός Μεσαίωνας, σ. 257).

3) «Δεν πρέπει να φανταστούμε ότι, στις πιο σκοτεινές ακόμη ώρες, έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνία προκατειλημμένα εχθρική προς κάθε πνευματική τροφή. Για το ότι θεωρούνταν γενικά ωφέλιμο σε έναν ποιμένα ανθρώπων η απόκτηση του θησαυρού των στοχασμών και αναμνήσεων, του οποίου μόνο τα γραπτά, δηλαδή τα λατινικά, κρατούσαν το κλειδί, η πιο ασφαλής μαρτυρία για τούτο είναι η σημασία που έδιναν πολλοί ηγεμόνες στην εκπαίδευση των διαδόχων τους» (Bloch Marc, Η φεουδαλική κοινωνία, σ. 128).

4) «Οι ιστορικοί της λατινικής αρχαιότητας αν και γνωστοί μόνο μέσω αποσπασμάτων δεν είχαν χάσει τίποτε από το κύρος τους· παρ’ όλο ο Τίτος Λίβιος δεν ήταν μεταξύ αυτών που πιο συχνά ξεφυλλίζονταν, βρίσκουμε το όνομά του ανάμεσα στα βιβλία που είχαν διανεμηθεί στα 1039 και 1049 στους μοναχούς του Κλυνώ για τα διαβάσματά τους την περίοδο της Τεσσαρακοστής» (Bloch Marc, Η φεουδαλική κοινωνία, σ. 140).

5) Ο ρόλος των Αράβων στην πολιτισμική οπισθοδρόμηση της δυτικής-μεσογειακής περιοχής παραγνωρίζεται. Όλοι κάνουν λόγο για τις Γερμανικές και Νορμανδικές επιδρομές του 5ου και του 9ου αι., πράγμα ολόσωστο, αλλά αποσιωπούν τις αραβικές επιδρομές μετά τον 7ο αιώνα. Οι Μουσουλμάνοι «Από τα 842 ανέβαιναν το Ροδανό μέχρι τα περίχωρα της Αρλ, λεηλατώντας και τις δύο του όχθες στο πέρασμά τους. (…) Σε όλη όμως την έκταση της ακτής, η ύπαιθρος υπέστη φρικαλέα ερήμωση» (Bloch Marc, Η φεουδαλική κοινωνία, σ. 32). «Στα 940, τους επισημαίνουν γύρω από το οροπέδιο του Ρήνου και στο Βαλαί όπου έβαλαν φωτιά στο περίφημο μοναστήρι του Αγίου Μαυρικίου της Αγκών» (Bloch Marc, Η φεουδαλική κοινωνία, σ. 33). Καίγοντας κάθε τι χριστιανικό, π.χ. μοναστήρια, που έβρισκαν μπροστά τους, έκαιγαν και τις βιβλιοθήκες με όσα χειρόγραφα υπήρχαν σε αυτές.

(Γ)

Εδώ εξετάζεται το ζήτημα του ποιοι μετέφρασαν στην αραβική γλώσσα τα αρχαιοελληνικά κείμενα, οι Μουσουλμάνοι Άραβες ή οι εναπομείναντες Χριστιανοί της ισλαμικής Μέσης Ανατολής, ανεξαρτήτως δόγματος ή μητρικής γλώσσας. Έτσι:

1) «οι Άραβες χριστιανοί μαζί με τους χριστιανούς που εξαραβίστηκαν αποτελούσαν το ήμισυ σχεδόν του πληθυσμού των ισλαμικών χωρών περί το έτος 1000» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 16). Επομένως από τα αρχαιοελληνικά συγγράμματα που διέσωσαν ή αντέγραψαν οι «Άραβες» πρέπει να αφαιρεθούν από το σύνολο των αραβικών μεταφράσεων αρχαίων συγγραμμάτων οι αραβικές μεταφράσεις που έγιναν εκ μέρους των αραβόφωνων (Σύρων και άλλων) χριστιανών της Μέσης Ανατολής. Ό,τι απομένει είναι ελαχιστότατο, και αυτό, και μόνον αυτό, είναι η συμβολή των Μουσουλμάνων Αράβων στην αντιγραφή αρχαίων ελληνικών συγγραμμάτων.

2) O Hunain, από τους μεγαλύτερους μεταφραστές ελληνικών συγγραμμάτων στην αραβική, «μετέφραζε πρώτα τα κείμενα στη συριακή και με βάση το συριακό αυτό κείμενο κάποιος από τους μαθητές του…ανελάμβανε την εκπόνηση της αραβικής μετάφρασης. Ο λόγος που επέβαλε τη μεταφραστική αυτή διαδικασία είναι ότι σπάνιζαν οι λόγιοι που ήταν ικανοί να μεταφράσουν κατευθείαν από την ελληνική» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 109).

3) Οι λόγιοι της Νισίβεως μετέφρασαν μεταξύ 4ου και 6ου αι. στα συριακά Γαληνό, Ιπποκράτη, Πτολεμαίο, Αριστοτέλη. Ο Σέργιος από την Θεοδοσιούπολη (απεβ. 536) μετέφρασε είκοσι έξι έργα του Γαληνού καθώς και τις Κατηγορίες του ΑριστοτέληΚατά τον 7ο και τον 8ο αιώνα, υπό μουσουλμανική κυριαρχία, το έργο της μετάφρασης από την ελληνική στη συριακή γλώσσα συνεχίστηκε χάρη στις προσπάθειες του Σεβήρου Σέμποχτ (θάν. 667) και του Ιακώβου Εδέσσης (θάν. 708): μεταφράστηκαν το Όργανον και τα Αναλυτικά πρότερα. Η Νίσιβις διατήρησε την πνευματική της δραστηριότητα μέχρι τον 12ο αιώνα: την εποχή εκείνη διέθετε ακόμη μια πλούσια βιβλιοθήκη με χίλιους τίτλους, την οποία κατέστρεψε ο Νουρεντίν, ο ηγεμόνας του Χαλεπίου» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 97). Ωστόσο «Οι Σύροι δεν μετέφρασαν ούτε Ελληνικήν ιστορίαν ούτε Ελληνικήν λογίαν γραμματείαν (με εξαίρεσιν τον Όμηρον) ούτε τα έργα του Πλάτωνος» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 197).

4) Ο «επίσκοπος των Αράβων» Γεώργιος (απεβ. 724), ο Θεόφιλος Εδέσσης (τέλη 8ου αι.), ο Γιαχιά ιμπν αλ-Μπατρίκ (τέλη 8ου αι.), ο Αμπού μπισρ Ματά ιμπν Γιουνούς (απεβ. 940) είναι μερικοί μόνο από τους χριστιανούς αραβόφωνους μεταφραστές αριστοτελικών και άλλων έργων.

5) «Ο Ibn AlBatriq μετέφρασε μερικά αρχαία βιβλία εκ των Ελληνικών εις τα Συριακά, όπως την Τετράβιβλον του Πτολεμαίου και το Περί Ουρανού και Περί Κόσμου του Αριστοτέλους και άλλα βιβλία εκ της Ιατρικής ειδικώς του Ιπποκράτους και του Γαληνού» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 231).

6) «Ο πρώτος ο οποίος μετέφρασε αυτά [τα Αναλυτικά πρότερα] στην αραβική είναι ο Θεόδωρος Abu Qurra (Αβουκαράς †820 με 825), ορθόδοξος επίσκοπος των Καρρών…Στη σπουδαία αυτή μετάφραση του Abu Qurra θα στηριχθούν πολλοί μεταφραστές της δεύτερης και τρίτης μεταφραστικής περιόδου» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 91-2).

7) Όσον αφορά στον σχολιασμό τους, «ο πρώτος υπομνηματιστής των Αναλυτικών υστέρων στην αραβική είναι ο νεστοριανός μαθητής του Abu Bishr Matta ibn Yunan al-Mantiqi, που πέθανε το 940» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 129), και αργότερα υπομνημάτισε τα Αναλυτικά πρότερα και «ο υπομνηματισμός αυτός είναι ο πρώτος που έγινε σε αραβική γλώσσα» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 130).

8) Στον χριστιανό Abu Bishr «χρωστά η αραβική και δυτική αριστοτελική έρευνα την πρώτη γνώση της Ποιητικής του Αριστοτέλη» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 132)..

9) Ο νεστοριανός χριστιανός Abu Zakarya Yuhanna ή Yahya ibn al-Bitriq (απεβ. 815) «είναι ο μεγαλύτερος μεταφραστής της πρώτης μεταφραστικής περιόδου από την άποψη της ποσότητας» (ό.π., σ. 92) και μετέφρασε εκτός από Ιπποκράτη και Γαληνό, τα Μετεωρολογικά του Αριστοτέλη, τις Περί τα ζώα ιστορίες, το Περί Ψυχής, το Περί ουρανού (ό.π., σ. 93).

10) Ο χριστιανός Abu Zakariya Yahya ibn Adi Al-Mantiqi at-Takriti (απεβ. 974) εγκαθίδρυσε την παράδοση της συνεχούς αναγνώσεως του Αριστοτέλη στην Βαγδάτη, υπομνημάτισε τις Κατηγορίες και τους Σοφιστικούς ελέγχους (ό.π., σ. 135-7). Επίσης μετέφρασε τα Τοπικά του Αριστοτέλη (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 232).

11) Ο μαθητής του, επίσης χριστιανός νεστοριανός Abu l-Khair al-Hasan ibn Suwar (942-1017) «μετέφρασε από τη συριακή στην αραβική βιβλία όχι μόνο φιλοσοφικά αλλά και φυσικών επιστημών. Διακρίθηκε κυρίως ως κριτικός εκδότης των αρχαιότερων μεταφράσεων» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 141).

12) Ο ιακωβίτης χριστιανός Abu Ali Isa ibn Ishaq ibn Zur’ a (943-1008) έκανε μια μερική μετάφραση του Περί Ουρανού (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 144).

13) Ο ιακωβίτης χριστιανός Abd-al-Masih b. Abdallah ibn Nai-mah al Himsi (α’ μισό 9ου αι.) μετέφρασε από τα συριακά τους Σοφιστικούς ελέγχους και τη Φυσική ακρόαση από τα συριακά (ό.π., σ. 93-4).

14) Ο Matta Ibn Yunus μετέφρασε το  Περί Γενέσεως και Φθοράς και της Ποιητικής (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου, σ. 233).

15) Ο πρώτος που έκανε ελληνοαραβική μετάφραση των Μετά τα φυσικά ήταν ο ιακωβίτης χριστιανός μοναχός Ευστάθιος (Ustath) (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 96-7).

16) Ό,τι μεταφράστηκε στα αραβικά από τα συριακά προέρχεται από χριστιανούς υπό Ισλαμική κυριαρχία, είτε συρόφωνους είτε γνώστες της ελληνικής. «Οι Μελχίτες μετέφραζαν απευθείας από την ελληνική στην αραβική γλώσσα, οι Νεστοριανοί και οι Ιακωβίτες μετέφραζαν από τη συριακή στην αραβική» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 98).

17) Οι Μουσουλμάνοι Άραβες δεν έμαθαν ποτέ ελληνικά και, συνεπώς, ποτέ δεν μετέφρασαν τους Αρχαίους από τα ελληνικά στα αραβικά. «Οι Άραβες μουσουλμάνοι δεν έμαθαν ποτέ ελληνικά, ούτε καν ο Αλ-Φαράμπι, ο Αβικέννας και ο Αβερρόης» (ό.π., σ. 95). Παρά την μεγάλη έκταση της μετάφρασης «η μεταφραστική αυτή κίνηση έμεινε ανολοκλήρωτη: δεν μεταφράστηκε στα αραβικά κανένα από τα έργα των ανατόμων Ερισίστρατου και Ηρόφιλου, ούτε η εκπληκτική περιγραφή ασθενειών και συμπτωμάτων του Αρεταίου του Καππαδόκη, ούτε το πόνημα γυναικολογίας του Σωρανού του Εφέσιου. Γνωρίζουμε ότι ο Σωρανός ήταν γνωστός στην Ιταλία» (ό.π., σ. 99).

18) Επί δύο περίπου αιώνες «Σχεδόν όλοι οι μεταφρασταί ήσαν Χριστιανοί, οι πλείστοι των οποίων ήσαν ιατροί και κληρικοί, είτε Νεστοριανοί από την Σχολήν της Jundisapur, είτε από την Hira του Ιράκ και από την Συρίαν, είτε Μονοφυσίται Ιακωβίται και εις σπανιοτέρας περιπτώσεις Έλληνες υπήκοοι» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 230).

19) «Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των πηγών μας τον κύριο ρόλο για τη μεταβίβαση της ελληνικής πνευματικής κληρονομίας στην αραβική παράδοση τον έπαιξαν οι νεστοριανοί χριστιανοί, αλλά δεν είναι μικρή και η συμβολή των μονοφυσιτών (ιακωβιτών) καθώς και των ορθοδόξων χριστιανών (μελχιτών)…Σχεδόν όλοι οι μεταφραστές ήταν χριστιανοί, και οι περισσότεροι από αυτούς ιατροί ή κληρικοί» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σσ. 66-7 και 73).

20) «Οι μεταφράσεις ελληνικών έργων είχαν γίνει σταθερή παράδοση της συριακής Εκκλησίας» (ό.π., σ. 69).

21) «Η μεταφραστική δραστηριότητα της Βαγδάτης ήταν εξαρτημένη από τις εξελληνισμένες συροχριστιανικές κοινότητες του Ιράκ» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 91).

22) Συνολικά: «Από τους εξήντα έναν γνωστούς μεταφραστές ελληνικών φιλοσοφικών έργων στα αραβικά κατά τον 9ο και τον 10ο αιώνα, οι σαράντα οκτώ ήταν Σύροι, εκ των οποίων οι τριάντα οκτώ Νεστοριανοί. Η μαθηματική επιστήμη των Ελλήνων μεταφράστηκε επίσης, ως επί το πλείστον από τους Σαβαίους» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 99).

23) Για παράδειγμα, ο σημαντικότερος μεταφραστής ελληνικών έργων στα αραβικά ήταν ο Νεστοριανός Χουνάιν ιμπν Ισχάκ (9ος αι.), ο οποίος ήταν διάκονος στη νεστοριανή Εκκλησία (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 102), και «μετέφρασε εκατόν τέσσερα συγγράμματα του Γαληνού…το σύνολο σχεδόν των έργων του Αριστοτέλη, καθώς και τους Νόμους, τον Τίμαιο, και την Πολιτεία του Πλάτωνα» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ,, σ. 108). «Είναι ο πιο σπουδαίος μεταφραστής ιατρικών συγγραμμάτων…» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 40). «Μετέφρασε τα σπουδαιότερα έργα του Ιπποκράτους, την Ύλην Ιατρικήν του Διοσκουρίδου, την Σύνοψιν του Ορειβασίου καθώς και τα 7 βιβλία της Επιτομής του Παύλου Αιγινήτου» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 239-40). Ο Ibn Al-Nadim τον θεωρεί πρώτο μεταξύ των ιδρυτών των Αραβικών βιολογικών επιστημών (ό.π., σ. 242). Ο γιος του παραπάνω, Ishaq ibn Hunain (απεβ. 910) ήταν εξίσου σπουδαίος μεταφραστής. Μετέφρασε ιατρικά και αριστοτελικά έργα καθώς και έργα του Αρχιμήδη και του Πτολεμαίου (ό.π., σ. 252).

24) Άλλος μεταφραστής ελληνικών κειμένων ήταν ο ορθόδοξος χριστιανός και ίσως ελληνικής καταγωγής Qusta b. Luqa (Κώστας υιός του Λουκά) (απεβ. 912/913), που «θεωρείται ως ένας από τους πιο σπουδαίους μεταφραστές ελληνικών βιβλίων στην αραβική» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 122). Μετέφρασε τα 4 πρώτα βιβλία των Φυσικών, το Περί γενέσεως και φθοράς, το Περί μακροβιότητος και βραχυβιότητος και το Περί ύπνου εγρηγορήσεως. «Επεσκέφθη το Βυζάντιον και έφερεν εις την Βαγδάτην πολλά επιστημονικά έργα…Εις την Βαγδάτην…ως ιατρός, επιστήμων και μεταφραστής η φήμη του ήτο τόσον υψηλή όσον η του Hunayn Ibn Ishaq» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 246). Του αποδίδονται 70 μεταφράσεις. Μετέφρασε μαθηματικά έργα του Θεοδοσίου του Τριπολίτου (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 250).

25) «Ο Gerjis Ibn Baktishu θεωρείται ο πρώτος μεταξύ των Σύρων Χριστιανών οίτινες μετέφρασαν Ελληνικά κείμενα εις τα Αραβικά εκ Συριακών μεταφράσεων» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 216).

26) Επιπλέον παραγνωρίζεται η «νοηματική φθορά» κατά τη μετάφραση από ελληνικά στα συριακά κι από τα συριακά στα αραβικά. «Δεν υπάρχουν αντίστοιχες αραβικές λέξεις για όλες τις ελληνικές…Οι συντακτικές ιδιορρυθμίες και η δομή του κειμένου δεν είναι όμοιες στη μια και στην άλλη γλώσσα» (Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης…, σ. 110). Όσον αφορά τοα Αναλυτικά ύστερα  του Αριστοτέλη, φαίνεται το μεγάλο πρόβλημα: «Ο Χουνάιν ιμπν Ισχάκ μετέφρασε από τα ελληνικά στα συριακά, ο γιος του ο Ισχάκ έδωσε μια δεύτερη εκδοχή στα συριακά, με βάση την οποία, πρίν από το 960, ο χριστιανός Άραβας Αμπού Μπισρ Ματά ιμπν Γιουνούς πραγματοποίησε την πρώτη μετάφραση από τα συριακά στα αραβικά. Αυτήν την εκδοχή την ακολούθησε μια άλλη μετάφραση στα αραβικά ανωνύμου, περισσότερο στομφώδης και περίπλοκη από τη συριακή μετάφραση και την πρώτη αραβική του Αμπού Μπισρ. Αυτές τις δυο αραβικές μεταφράσεις χρησιμοποίησε ο Γεράρδος της Κρεμόνας για να συντάξει το λατινικό κείμενό του. μπορεί κανείς να φανταστεί το πλήθος των στρεβλώσεων, των σφαλμάτων ή των ανακριβειών που θα προέκυψαν από τις τέσσερις διαδοχικές μεταφράσεις, άνισης ποιότητας. Ο φόβος αυτός επιβεβαιώνεται από την αντιπαραβολή του ελληνικού πρωτοτύπου και του τελικού λατινικού κειμένου του Γεράρδου της Κρεμόνας …. Αυτή η ανάλυση επαληθεύεται όταν γνωρίζουμε ότι όλες οι μεταφράσεις που πραγματοποιήθηκαν από τα αραβικά αναθεωρήθηκαν συστηματικά με αφετηρία τα ελληνικά κείμενα, κυρίως χάρη στο έργο του Γουλιέλμου του Μέρμπεκε στα τέλη του 13ου αιώνα» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 199). Εδώ το αξιοσημείωτο, πέρα από το προφανές, είναι ότι οι Λατίνοι πολύ γρήγορα πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων τις αραβολατινικές μεταφράσεις.

27 ) «Ο πρύτανης των μεταφραστών ελληνικών φιλοσοφικών και ιατρικών έργων υπήρξε ο Hunain ibn Ishaq (809-873), χριστιανός (νεστοριανός) γιατρός από τη Hira της Περσίας» (Αναστάσιου Αλβανίας, Ισλάμ, Ακρίτας, σ. 237-8). «Η πλειονότητα των μεταφραστών, οι οποίοι καλλιέργησαν το έδαφος για την ανάπτυξη της μουσουμανικής φιλοσοφίας ήσαν Σύροι χριστιανοί» (ό.π., σ. 238).

28) Πράγματι: «Όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «αραβομουσουλμανικός πολιτισμός» για να χαρακτηρίσουμε την περίοδο από τον 7ο ώς τον 10ο αιώνα, κάνουμε έναν αναχρονισμό –ή μια λαθροχειρία- καθώς ο πολιτισμός αυτός στη συγκεκριμένη εποχή δεν ήταν καθόλου μουσουλμανικός, και αραβικός ήταν μόνο εμμέσως. Αντιθέτως, ήταν σε μεγάλο βαθμό χριστιανικός και συριακός» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 90). «Πρέπει λοιπόν να διαχωρίσουμε τη στάση των μουσουλμάνων και των μη μουσουλμάνων απέναντι στην αρχαία κληρονομιά προκειμένου να αξιολογήσουμε τη σπουδαιότητα, τη φύση και τα όρια του εξελληνισμού του ισλαμικού κόσμου, τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ως το πολιτικό και πολιτισμικό σύμπαν όπου κυριαρχεί η ισλαμική θρησκεία και η κοινή γλώσσα είναι τα αραβικά, αλλά οι λόγιοι προέρχονται από διαφορετικούς λαούς και διαφορετικά πιστεύω…Στους κόλπους του Νταρ αλ-Ισλάμ ανάγνωση και γραφή γνώριζαν οι νομικοί, οι ουλεμάδες, οι ιμάμηδες που κατηύθυναν την προσευχή, ένα μέρος των ανώτατων αξιωματούχων, οι φοροεισπράκτορες και κάποιοι μορφωμένοι χωρικοί…Ανάμεσά τους, πόσοι ασχολούνταν με τις επιστήμες, τα μαθηματικά ή τη φιλοσοφία; Όχι περισσότεροι απ’ ό,τι στο Βυζάντιο την ίδια περίοδο, ίσως λιγότεροι, για λόγους πολιτισμικούς ή πολιτικούς» (ό.π., σ. 136).

29) Ποιοι παράγγελλαν τις μεταφράσεις; «Οι μεταφράσεις αυτές αρχικά ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα ατομικής πρωτοβουλίας, όμως από τον 10ο αιώνα πολλοί μουσουλμάνοι μαικήνες άρχισαν να τις παραγγέλνουν. Η ζήτηση αφορούσε μόνο τα έργα ιατρικής και μαθηματικών, για προφανείς πρακτικούς λόγους» (ό.π., σ. 97). «Κάποιοι μαικήνες ενδιαφέρθηκαν για τη μετάφραση ιατρικών έργων και έγιναν χρηματοδότες του Χουνάιν ιμπν Ισχάκ: Όσοι παρήγγειλαν μεταφράσεις στα συριακά ήταν όλοι χριστιανοί, όσοι ήθελαν αραβικές εκδοχές ήταν Πέρσες αξιωματούχοι ή λόγιοι που ενδιαφέρονταν να έχουν πρόσβαση σε γνώσεις των οποίων το μονοπώλιο είχαν οι χριστιανοί » (ό.π., σ. 141).

30) Αξίζει και μια αναφορά στο μύθο σχετικά με τον «Οίκο της Σοφίας» στη Βαγδάτη (αραβικά: Μπάιτ αλ-Χίκμα) του χαλίφη Αλ-Μαμούν, όπου δήθεν συγκεντρώνονταν λόγιοι όλων των θρησκευμάτων και των επιστημών τον 9ο αι. και μετέφραζαν αρχαιοελληνικά κείμενα: Οι λόγιοι που μαζεύονταν εκεί γύρω από τον Αλ-Μαμούν, και τον συμβούλευαν, σύμφωνα με τον Σαΐντ αλ-Ανταλούσι ήταν «νομικοί σύμβουλοι, μελετητές της παράδοσης, ορθολογιστές θεολόγοι, λεξικογράφοι, χρονικογράφοι, ειδικοί της μετρικής και γενεαλόγοι». Ο Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ., σσ. 144 – 146, γράφει: «Εύκολα αναγνωρίζουμε σε αυτή την απαρίθμηση τους λογίους με τη μουσουλμανική έννοια του όρου, ουλεμάδες, νομικούς, ιστορικούς. Οι μελετητές της παράδοσης είναι οι ειδικοί του χαντίθ, της διήγησης που περιγράφει τους σκοπούς ή τις πράξεις του Μωάμεθ και την οποία επιβεβαιώνει μια μακρά αλυσίδα μαρτύρων, «εγγυητών»· οι ορθολογιστές θεολόγοι εκπροσωπούν το μουταζιλιτικό ρεύμα, είναι δηλαδή ερμηνευτές του Κορανίου. Η επιστήμη των λεξικογράφων τούς επιτρέπει να διαβάζουν το Κοράνιο, ενώ εκείνη των γενεαλόγων χρησιμεύει στη σύνταξη των Ταμπακάτ, αυτών των βιογράφων που ήταν τόσο διαδεδομένες στο Ισλάμ. Ο Αλ-Μαμούν περιστοιχιζόταν από τον κόσμο του ‘ιλμ, το σύνολο των κορανικών επιστημών, και αυτόν τίμησε, όχι τον κόσμο της ελληνικής θεωρητικής επιστήμης. Δεν αναφέρονται ούτε φιλόσοφοι ούτε μαθηματικοί ούτε φυσικοί. Η φήμη του Μπάιτ αλ-Χίκμα είναι συνεπώς κατά μεγάλο μέρος θρύλος, χαλκευμένος από τους θαυμαστές των Αββασιδών, κυρίως τους μουταζιλίτες […] Σε ποια ανάγκη ανταποκρινόταν το Μπάιτ αλ-Χίκμα; … Επί Χαρούν αλ-Ρασίντ, αυτός ο Οίκος είναι μια ιδιωτική βιβλιοθήκη για χρήση του χαλίφη και των οικείων του. Δεν άνοιξε στους λόγιους παρά μόνο με τον Αλ-Μαμούν, αλλά και πάλι προορίζεται για τους μουσουλμάνους ειδικούς του Κορανίου και της αστρονομίας…Δεν υποδέχθηκε ποτέ χριστιανούς ή Εβραίους. Κάθε άλλο παρά τόπος συνάντησης των θρησκειών ή διαμόρφωσης μιας φιλοσοφικής γνώσης, ήταν ένας χώρος όπου μελετούσαν τη φύση του Κορανίου, τη στιγμή που εδραιωνόταν το μουταζιλιτικό ρεύμα: μια συγκέντρωση μουταζιλιτών μελετητών της παράδοσης, νομικών, λεξικογράφων και θεολόγων πρέπει να πραγματοποιήθηκε εκεί…. Εκεί γίνονταν επίσης μεταφράσεις, ίσως από την εποχή του Χαρούν αλ-Ρασίντ, ειδικά υπό την αιγίδα του Πέρση Σαλμ, που μετέφρασε περσικά έργα στα αραβικά και ήταν ο πρώτος διευθυντής του Μπάιτ αλ-Χίκμα. Όμως ο Οίκος της Σοφίας απείχε πολύ από το να συγκεντρώσει το σύνολο των μεταφράσεων που πραγματοποιήθηκαν επί των Αββασιδών, οι οποίες, όπως και η διδασκαλία της ιατρικής ή της φιλοσοφίας, γίνονταν σχεδόν πάντοτε διασκορπισμένα, ιδιωτικά….παρότι ο Αλ-Μαμούν ανέθεσε στον Χουνάιν ιμπν Ισχάκ να επαληθεύσει τις διορθώσεις των άλλων. Ποτέ, σε κάθε περίπτωση, δεν βλέπουμε μεγάλους μεταφραστές, χριστιανούς ή Σαβαίους, να συνδέονται με το Μπάιτ αλ-Χίκμα. Ο Χουνάιν ιμπν Ισχάκ πουθενά δεν μιλά γι’ αυτό, και τίποτε δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό, που επαναλαμβάνεται συχνά, ότι εκείνος διηύθυνε το ίδρυμα. Έτσι επιβεβαιώνεται ότι ο Οίκος της Σοφίας δεν έπαιξε κανένα ρόλο στο έργο μετάφρασης των ελληνικών επιστημονικών και φιλοσοφικών κειμένων, και ακόμα λιγότερο σε οποιαδήποτε φανταστική συνεργασία μεταξύ λογίων των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. Επιπλέον, ο Οίκος της Σοφίας δεν ήταν τόπος διδασκαλίας, πόσο μάλλον πανεπιστήμιο… […] Μετά την άνοδο στην εξουσία του Αλ0 Μουταουακίλ το 874 και την οριστική απαγόρευση της συζήτησης περί της φύσης του Κορανίου, ο Οίκος της Σοφίας έγινε ξανά μια απλή βιβλιοθήκη και η δραστηριότητά του φαίνεται να εκλείπει από τον 10ο αιώνα. Το Μπάιτ αλ-Χίκμα γέννησε έναν μύθο, πολύ γοητευτικό, αλλά μύθο»

 

Ειδικά για την Αραβική Ιατρική:

Η λεγόμενη «Αραβική ιατρική» απέχει πολύ από το να είναι «Μουσουλμανική αραβική ιατρική».

1) «η μεταφραστική αυτή κίνηση έμεινε ανολοκλήρωτη: δεν μεταφράστηκε στα αραβικά κανένα από τα έργα των ανατόμων Ερισίστρατου και Ηρόφιλου, ούτε η εκπληκτική περιγραφή ασθενειών και συμπτωμάτων του Αρεταίου του Καππαδόκη, ούτε το πόνημα γυναικολογίας του Σωρανού του Εφέσιου. Γνωρίζουμε ότι ο Σωρανός ήταν γνωστός στην Ιταλία» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 99)

2) οι σπουδαιότεροι άραβες και αραβόφωνοι ιατροί της Μέσης Ανατολής ήταν χριστιανοί (π.χ. ο Χουνάιν ιμπν Ισχάκ (809-873)), Νεστοριανοί και άλλοι, και όχι Μουσουλμάνοι, συνεπώς η «αραβική» ιατρική δεν ήταν «μουσουλμανική» ιατρική. Πράγματι: «Για περισσότερους από τρεις αιώνες, από τον 8ο ώς τα μέσα του 11ου αιώνα, οι χαλίφηδες της Βαγδάτης περιστοιχίζονταν από γιατρούς, στην πλειονότητά τους Νεστοριανούς αλλά και κάποιους Ιακωβίτες ή Σαβαίους» (ό.π., σ. 103). Η αραβική λέξη για το νοσοκομείο, bimarestan, είναι ακριβής μετάφραση της ελληνικής λέξης νοσοκομεῖον. Ο συροχριστιανός Juris ibn Bakhtisho ήταν προσωπικός ιατρός του χαλίφη al-Mansur (754-775). Ο Isa b. Ali ήταν ένας από τους σημαντικότερους χριστιανούς οφθαλμολόγους του 10ου αιώνα.

3) Πράγματι, «Τα βυζαντινά νοσοκομεία αποτέλεσαν το πρότυπο για τα ισλαμικά νοσηλευτικά ιδρύματα στην Ασία και την Αφρική» (Kurt Pollak, Η Ιατρική στην Αρχαιότητα, Ελλάδα-Ρώμη-Βυζάντιο…, σ. 434).

4) «Η σχολή του Σαλέρνο αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από τον αραβομουσουλμανικό κόσμο: η περιοχή αυτή δεν κατακτήθηκε ποτέ και τα έργα του Gariopontus –ο Passionarius- και του Petrocellus –τα Practica- είναι προγενέστερα των αραβικών μεταφράσεων της ιατρικής του Γαληνού» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 52)

5) «Κατόπιν επιμελούς μελέτης των Λατινικών, των Αραβικών και των Ελληνικών χειρογράφων, ο καθηγητής Οβσέι Τέμκιν εντόπισε λίγες Βυζαντινές πραγματείες της περιόδου αυτής. Απέδειξε ότι οι ανατομικοί όροι βασιλική και κεφαλική προήλθαν όχι από Μουσουλμανικά ιατρικά έργα, όπως πίστευαν προηγουμένως οι μελετείται, αλλά από τα μικρά Ελληνικά εγχειρίδια αφαιμάξεων που είχαν εκπονήσει οι Βυζαντινοί χειρουργοί μετά το 660 και πριν το 850 – δηλαδή κατά την διάρκεια του Βυζαντινού Μεσαίωνος» (Timothy S. Miller, Η Γέννησις του Νοσοκομείου στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σ. 227). «Η χριστιανική Εκκλησία στη Συρία και είχε ιδρύσει εκπαιδευτικά ιδρύματα, στα οποία μεταφράζονταν από τα Ελληνικά στα Συριακά συγγράμματα όλων των επιστημονικών περιοχών, όπως και της ιατρικής» (Kurt Pollak, Η Ιατρική στην Αρχαιότητα, Ελλάδα-Ρώμη-Βυζάντιο…, σ. 434).

6) «Πρέπει να αναφερθώμεν ωσαύτως εις τους μεγάλους Βυζαντινούς ιατρούς, των οποίων έργά τινα μετεφράσθησαν εις τα Αραβικά: τον Ορειβάσιον….τον Αέτιον τον Αμιδηνόν επί Ιουστινιανού, τον Αλέξανδρον Τραλλιανόν και τον Παύλον τον Αιγινήτην επί Ηρακλείου και τον Φίλωνα τον Βυζάντιον…Μετεφράσθησαν επίσης έργα του Φιλαγρίου του ε’ μ.Χ. αι., όστις παρήγαγε πολλάς μονογραφίας συναφείς προς τα προβλήματα των ασθενειών» (Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου…, σ. 282).

7) ). «Η ιατρική των Αράβων και του δυτικού Μεσαίωνα χωρίς τη μετάδοση της αρχαίας θεραπευτικής γνώσης μέσω του Βυζαντίου ποτέ δεν θα είχαν φτάσει στο υψηλό επίπεδό τους. Επί πλέον δεν πρέπει να λησμονούμε τις οργανωμένες υπηρεσίες της βυζαντινής Θεραπευτικής» (Kurt Pollak, Η Ιατρική στην Αρχαιότητα, Ελλάδα-Ρώμη-Βυζάντιο…, σ. 430). Ο Παύλος ο Αιγινήτης «για τους Άραβες ήταν ο μεγαλύτερος γιατρός στη Χειρουργική και τη Γυναικολογία. Η σημασία του Παύλου στην ιστορία της ιατρικής είναι πολύ μεγάλη, επειδή μέσω αυτού μεταδόθηκε στον Μεσαίωνα ένα σημαντικό μέρος των αρχαίων θεραπευτικών γνώσεων» (Kurt Pollak, Η Ιατρική στην Αρχαιότητα, Ελλάδα-Ρώμη-Βυζάντιο…, σ. 424).

8)  Υπάρχουν πάνω από διακόσια βυζαντινά χειρουργικά εργαλεία. «Αρκετές εικονογραφήσεις σε χειρόγραφα χρονολογημένα περίπου στα 900 μ.Χ….δείχνουν πολλές μεθόδους […] Η αραβική χειρουργική απορρόφησε αρκετά στοιχεία από τα βυζαντινά κείμενα» (John Scarborough, λήμμα “Surgery”, Alexander Kazhdan (επ.), The Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford UP, Ν. Υόρκη-Οξφόρδη 1991, σ. 1978)

Συνεπώς:

Αυτοί που μετέφρασαν στην αραβική γλώσσα τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα δεν ήταν οι Μουσουλμάνοι κυρίαρχοι της Μέσης Ανατολής αλλά οι χριστιανοί υπόδουλοί τους, Νεστοριανοί, Ιακωβίτες, Μελχίτες (Ορθόδοξοι). Ελάχιστοι ήταν οι Μουσουλμάνοι μεταφραστές, προφανώς γιατί θεωρούσαν τα αραβικά ιερή γλώσσα και δεν είχαν την διάθεση ή την ώρα να μάθουν αρχαία ελληνικά (όπως έμαθαν αργότερα οι Δυτικοί). Άλλωστε ως Άραβες κατακτητές είναι οι υπεύθυνοι για την εξαφάνιση της ελληνικής στην Μέση Ανατολή. Είναι παράδοξο οι υπαίτιοι του μαρασμού της ελληνικής γλώσσας στην Μέση Ανατολή, οι Άραβες κατακτητές, να παρουσιάζονται από τους αντιχριστιανούς Ευρωπαίους (Ναζί και Αριστερούς) ως οι αντιγραφείς των ελληνικών κειμένων. Πόσο μεγάλο το θράσος τους.

 

(Δ)

Εδώ εξετάζεται το ζήτημα της χρονικής προτεραιότητας των αραβολατινικών έναντι των ελληνολατινικών μεταφράσεων. Είναι διαδεδομένη η άποψη ότι οι Δυτικοί ήρθαν σε επαφή με την αρχαιοελληνική γραμματεία και ειδικά με τον Αριστοτέλη πρώτα μέσω των αραβικών μεταφράσεων του Αριστοτέλη, οι οποίες είχαν γίνει στην αραβοκρατούμενη Ισπανία. Η άποψη αυτή πλαιότερα θεωρείτο έγκυρη, αλλά σήμερα θεωρείται εσφαλμένη. Έτσι:

1) «Θα ήταν εργώδες να αναφέρω εδώ αναλυτικά τα σχετικά δεδομένα που μελέτησε διεξοδικά ο Paul Lemerle στο κλασικό πια έργο του Ο Πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός, αλλά και πρόσφατα ο Sylvain Gouguenheim στο πολυσυζητημένο πόνημά του με τον τίτλο «Aristotle au Mont Saint Michel», όπου και αποδεικνύεται νομίζω η χρονική προτεραιότητα του γαλλικού αυτού «scriptorium» αντιγραφής του Αριστοτέλη, απέναντι στις εργασίες του Τολέδου, εργασίες μεταφραστικές, αντιγραφής και σχολιασμού» (Ε. Αρβελέρ, Γιατί το Βυζάντιο, σ. 234-5).

2) «Ως προς τη σχέση των ελληνολατινικών μεταφράσεων με τις αραβολατινικές μεταφράσεις της Παρισινής Βιβλιοθήκης, έγινε πια πρόδηλο ότι δεν ήταν δυνατόν να ισχύει η παλιά άποψη, ότι δηλ. ο δυτικός Μεσαίωνας οφείλει τον Αριστοτέλη κυρίως στους Άραβες….Πρώτος ο Minio-Paluello ανέτρεψε την παλιά προκατάληψη για την πορεία της παράδοσης του αριστοτελικού έργου: «όλο το αριστοτελικό corpus, με εξαίρεση το Περὶ Οὐρανοῦ και ένα μέρος των Μετεωρολογικῶν και των Ζωολογικῶν, έφθασε στα σχολεία της λατινικής γλώσσας πρώτα από τα Ελληνικά και όχι από τα Αραβικά«» (Walter Berschin, Ελληνικά γράμματα και λατινικός Μεσαίωνας, σ. 26)

3) «Η Ευρώπη δεν ανακάλυψε παρά τον 13ο αιώνα τα έργα που ο μουσουλμανικός κόσμος είχε αγνοήσει ή παραβλέψει, δηλαδή τις πολιτικές και ηθικές πραγματείες του Αριστοτέλη, τα Πολιτικά, τα Ηθικά Νικομάχεια, που δεν συμβάδιζαν με το περιεχόμενο του Κορανίου» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 114).

4) Οι Kazhdan/Epstein σημειώνουν (Αλλαγές στον Βυζαντινό πολιτισμό κατά τον 11ο και τον 12ο αιώνα, σ. 277): «Ορισμένα ελληνικά χειρόγραφα μεταφράστηκαν στη Σικελία. Ο Αβελάρδος του Bath, λ.χ., φαίνεται ότι μετέφρασε τον Πτολεμαίο και τη Φυσική Στοιχείωση του Πρόκλου,…το λεγόμενο τέταρτο βιβλίο των Μετεωρολογικών του Αριστοτέλους, ενώ ο Βουργουνδίων της Πίζας, που επισκεπτόταν συχνά το Βυζάντιο, δημοσίευσε μια λατινική μετάφραση του κεφαλαίου για την αμπελουργία από τα Γεωπονικά».

5) «Την εκπληκτική έκταση και την υψηλή ποιότητα (υπάρχουν χειρόγραφα με κείμενα ακόμη και κλασικών συγγραφέων!) της ιταλοελληνικής παραγωγής και παράδοσης χειρογράφων μπόρεσε να την αποκαλύψει η έρευνα μόλις τα τελευταία χρόνια» (Walter Berschin, Ελληνικά γράμματα και λατινικός Μεσαίωνας, σ. 65).

6) «Σημαντικά ίχνη της πρώιμης αριστοτελικής παράδοσης μας οδηγούν σε έναν Βενετσιάνο των αρχών του 12ου αιώνα ο οποίος μεταφράζει τον Αριστοτέλη από τα Ελληνικά: είναι ο Ιάκωβος Βενετικός Γραικός» (ό.π., σ. 338). Ο Ιάκωβος μεταφράζει από τα αρχαία ελληνικά στα λατινικά πριν το 1127 (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 75). «Του οφείλουμε την πρώτη ολοκληρωμένη μετάφραση των Αναλυτικών ύστερων, των πραγματειών Περί ψυχής και Περί μνήμης, μεγάλου μέρους των Μικρών πραγματειών φυσικής ιστορίας, των Σοφιστικών ελέγχων, των Φυσικών περί το 1140, των οκτώ βιβλίων των Τοπικών και του συνόλου των Μετά τα Φυσικά …Επίση το Περί μακροβιότητος καἰ βραχυβιότητος, το Περί γενέσεως και φθοράς και το Ethica vetus όνομα που δόθηκε στα βιβλία II και III των Ηθικών Νικομαχείων» (ό.π., σσ. 119-120).

7) «το κύμα των μεταφράσεων των έργων του Αριστοτέλη που έγιναν απευθείας από τα αρχαία ελληνικά κείμενα στο αβαείο του Μον-Σεν-Μισέλ, πενήντα χρόνια προτού ξεκινήσουν στην Ισπανία, τη Σαραγόσα ή το Τολέδο οι μεταφράσεις που έγιναν από τις αραβικές εκδοχές των ιδίων κειμένων» (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ, σ. 21). Στο αβαείο αυτό «στις αρχές του 12ου αιώνα, τα έργα του Αριστοτέλη μεταφράστηκαν από τα ελληνικά στα λατινικά από αρκετούς ανθρώπους, που παραμένουν, δυστυχώς, σχεδόν όλοι ανώνυμοι. Οι μεταφραστές αυτοί ήταν, αρκετές δεκαετίες πριν από τους συναδέλφους τους από το Τολέδο, οι πρωτοπόροι στη διάδοση της αριστοτελικής φιλοσοφίας στην Ευρώπη» (ό.π., σ. 116), πριν οι Λατίνοι λόγιοι μεταβούν στην ανακτηθείσα από τους χριστιανούς ιππότες Ισπανία και μελετήσουν τις αραβικές μεταφράσεις αρχαιοελληνικών έργων.

8) Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αραβολατινικές μεταφράσεις στην ανακτηθείσα Ισπανία, στο Τολέδο, και στη Σικελία, δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία για την γνωριμία της Δύσης με τον Αριστοτέλη: «Όταν βλέπει κανείς τον βαθμό επίδρασής τους στην Δυτική σκέψη, αυτές οι νέες [αραβολατινικές] μεταφράσεις του αριστοτελικού σώματος είχαν απλώς δευτερεύουσα σημασία· περίπου την ίδια εποχή, γύρω στα 1150, το στενό εύρος των ελληνο-λατινικών μεταφράσεων από την εποχή του Βοήθιου διευρύνθηκε με νέες μεταφραστικές εκδοχές από το αρχικό αρχαιοελληνικό κείμενο, οι οποίες ήταν εντελώς ανεξάρτητες από ό,τι συνέβαινε στην Ισπανία και τη Σικελία» (F.E. Peters, Aristotle and the Arabs. The Αristotelian Tradition in Islam, σ. 222).

9) Ο Θωμάς Ακινάτης χρησιμοποίησε για τα Μετά τα Φυσικά  του Αριστοτέλη την ελληνολατινική μετάφραση του Ιάκωβου της Βενετίας (Σ. Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ,, σ. 120). Το ίδιο έκανε κι ο Αλβέρτος ο Μέγας (ό.π., σ. 125) για τα Φυσικά και τα Αναλυτικά πρότερα.

10) Αντίγραφα των Κατηγοριών από ελληνολατινικές μεταφράσεις βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μονής στην γαλλική Αβράνς από τον 10ο και 11ο αι. (ό.π., σ. 131).  Η μετάφραση έγινε από έναν Έλληνα μοναχό, τον Αναστάσιο τον Βενετό.

11) Η ἀποψη ότι οι Μουσουλμάνοι μετέδωσαν οικειοθελώς στους Δυτικούς την αρχαία γνώση, όπως την είχαν μεταδώσει οικειοθελώς οι υπόδουλοι Μεσανατολίτες Χριστιανοί στους Μουσουλμάνους είναι ένα ψέμμα. «Τὸ 1100, ο νομικός της Σεβίλλης Ιμπν Αμπντούν προειδοποιεί για την νπώληση επιστημονικών βιβλίων σε Εβραίους και χριστιανούς, που θα μπορούσαν στη συνέχεια να επωφεληθούν από αυτά» (ό.π., σ.  196). Αντίθετα, όπως είδαμε οι Βυζαντινοί φιλικά απέστειλαν στην ισλαμική Ισπανία μεταφραστές και αρχαία χειρόγραφα.

Συνεπώς:

Οι Δυτικοί ήρθαν σε επαφή με τα κείμενα του Αριστοτέλη πρώτα μέσω ελληνολατινικών μεταφράσεων και αργότερα μέσω των αραβικών μεταφράσεων της αραβοκρατούμενης Ισπανίας και των αραβολατινικών μεταφράσεων. Έτσι,

α) όχι μόνο δεν ισχύει η (έτσι κι αλλιώς υπερβολική) άποψη πως η Δύση γνώρισε, ως «ποσότητα», τα περισσότερα έργα των Αρχαίων Ελλήνων από τους Άραβες Μουσουλμάνους, αλλά και

β) δεν ισχύει ούτε η άποψη ότι πρώτα από τους Άραβες και έπειτα από τους Βυζαντινούς γνώρισαν τα έργα των Αρχαίων Ελλήνων οι Δυτικοί.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

1) Οι Μουσουλμάνοι Άραβες δεν μετέφρασαν μεγαλύτερο αριθμό αρχαιοελληνικών έργων από ό,τι οι Βυζαντινοί Χριστιανοί

2) Η Δύση παρέλαβε τα περισσότερα αρχαιοελληνικά έργα από τους Βυζαντινούς και όχι από Μουσουλμάνους ή Μεσανατολίτες Χριστιανούς

3) Η Δύση γνώρισε τον Αριστοτέλη πρώτα από τους Βυζαντινούς και έπειτα από τους Μουσουλμάνους της Ισπανίας, και όχι το αντίθετο, όπως διατυμπανίζεται.

4) Υπήρχε περιορισμένη γνώση της ελληνικής και ορισμένων αρχαιοελληνικών κειμένων στην μεσαιωνική Δύση. Αντίθετα, οι Μουσουλμάνοι της Μ. Ανατολής και της Ιβηρικής χερσονήσου δεν είχαν καμμία γνώση της ελληνικής. Και δεν θέλησαν να τη μάθουν ποτέ.

5) Η συντριπτική πλειοψηφία των αρχαιοελληνικών κειμένων τα οποία μεταφράστηκαν στην αραβική γλώσσα (μεταξύ 7ου και 11ου αιώνα) είχαν μεταφραστεί από τους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής και όχι από τους Μουσουλμάνους κυρίαρχους της Μέσης Ανατολής ή της Ισπανίας.

6) Οι μεταφράσεις στην αραβική γλώσσα έγιναν κατά κύριο λόγο πρώτα από τα ελληνικά στα συριακά και έπειτα από τα συριακά στα αραβικά, διότι οι Μουσουλμάνοι δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν ελληνικά – φυσικά, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις.

Αξίζει, λοιπόν, να ερευνηθούν οι ιδεολογικές σκοπιμότητες στις οποίες οφείλεται ο υπερτονισμός της, μικρής όπως αποδείχθηκε, συμβολής των Μουσουλμάνων στην αντιγραφή και διάδοση των ελληνικών κειμένων στη Δύση

                            ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Michael H. Harris, History of Libraries in the Western World

Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l’ Europe

Ιστορία του Βυζαντίου του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης

Π. Λεμερλέ, Ο πρώτος βυζαντινός ουμανισμός

Γρ. Ζιάκα, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης στην αραβική παράδοση

Talbot Rice Tamara, Ο ιδιωτικός και δημόσιος βίος των Βυζαντινών

Peter Brown, Ο κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ.

Κορνήλιου Καστοριάδη, Η άνοδος της ασημαντότητας

Συλβαίν Γκουγκενέμ, Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σαιν-Μισέλ

Μπ. Ράσελ, Οι σχολαστικοί

Ζωναρά, Επιτομή Ιστοριών

Ε-Ιστορικά

Hunger H., Βυζαντινή λογοτεχνία

Walter Berschin, Ελληνικά γράμματα και λατινικός Μεσαίωνας

Bloch Marc, Η φεουδαλική κοινωνία

Timothy S. Miller, Η Γέννησις του Νοσοκομείου στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Ε. Αρβελέρ, Γιατί το Βυζάντιο

De Lacy O’Leary, How Greek Science Passed to the Arabs

Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου κατά τους δύο πρώτους αιώνας της Αραβοκρατίας, Αθήνα 2007

Nizar F. Hermes, The Byzantines in Medieval Arabic Poetry: Abu FirasAlRumiyyat and the Poetic Responses of alQaffal and Ibn Hazm to Nicephorus PhocasAlQasida alArminiyya alMaluna, περ. «Βυζαντινά Σύμμικτα»

M.A. Shaban, Ισλαμική Ιστορία

Νικηφόρου Γρηγορά, Ρωμαϊκή Ιστορία

G.E.R. Lloyd, Η ελληνική επιστήμη μετά τον Αριστοτέλη

Albert Hourani, Islam in European thought

F.E. Peters, Aristotle and the Arabs. The Αristotelian Tradition in Islam

Kurt Pollak, Η Ιατρική στην Αρχαιότητα, Ελλάδα-Ρώμη-Βυζάντιο, Η ιατρική στη Βίβλο και το Ταλμούδ.

Αγγ. Ε. Λαΐου (επ.), Οικονομική Ιστορία του Βυζαντίου, από τον 7ο έως τον 15ο αιώνα, ΜΙΕΤ

Elizabeth Jeffreys, John Haldon, Robin Cormack (επ.), The Oxford handbook of Byzantine studies, Oxford University Press

Alexander Kazhdan (επ.), The Oxford Dictionary of Byzantium

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Άραβες, Αρχαιότητα, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Ρωμανία, θρησκεία | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Νέα ἀπὸ τὴ συριακὴ προσφυγιά

1527259418794-sexsklave1

Σ’ ὅλη τὴ ζωή του, ὁ Μπαχρὶ ἤθελε νὰ γίνει σκλάβος τοῦ σέξ. Ὅμως, αὐτὸ τὸ φετίχ του τὸ κατόρθωσε μόνο ἀφότου ἡ οἰκογένειά του ἔφυγε ἀπὸ τὴ Συρία καὶ μετακόμισε στὸ Βερολίνο.

Μ’ ἀρέσει νὰ μὲ βαρᾶνε καὶ νὰ μὲ δένουν, λέει. Γιὰ λεφτά, φυσικά. Ὡστόσο, ἀπὸ τὰ 13, ὅταν ἦταν ἀκόμη στὴ Συρία, τοῦ ἄρεσε ἡ ἰδέα νὰ τὸν ἐξευτελίζουν κυρίαρχες γυναῖκες. Στὴ Συρία θὰ κατέληγε φυλακή, ἐνῶ τώρα κάνει ὅ,τι θέλει μὲ τὴ σεξουαλικότητά του. Νά ποὺ χάρη στὰ ἀνοιχτὰ σύνορα, ἡ ἐλευθερία στὸ σὲξ ἀφορᾶ καὶ τοὺς Ἄραβες. Ἄρα, τὰ ἀνοιχτὰ σύνορα εἶναι καλό.

Μετὰ τὶς ἀσυνουσίαστες ἀναρχοφεμινίστριες, προέκυψαν καὶ οἱ Ἄραβες πρόσφυγες σκλάβοι τοῦ σέξ.

Ἠθικὰ ὑπεύθυνοι: ὅλοι ὅσοι ἀναφέρθηκαν στὴν προηγούμενη ἀνάρτηση (οἱ ἀντίστοιχοι Δυτικοί).

Posted in παλιά και νέα θεότητα, πολυπολιτισμός, Γερμανία, Δυτικοί, κοινωνία | Tagged , , | Σχολιάστε