Φεμινιστικὴ δημοκρατία τοῦ πολυπολιτισμοῦ

Συνέχεια τοῦ προηγούμενου.

Οἱ φιλελὲφτ κοῦκοι (ὁ κοῦκος βάζει τὰ ἀβγά του στὶς φωλιὲς ἄλλων) ποὺ ἔκαναν εἰσοδισμὸ καὶ ἐπικράτησαν κατὰ κράτος στὴν μετεμφυλιακὴ Δεξιὰ ξέρουν καλὰ τί κάνουν. Βάζουν γιὰ Πρόεδρο μιὰ γυναίκα ποὺ ἔχει ἀπόψεις μὲ τὶς ὁποῖες διαφωνεῖ τὸ 80% τῆς κοινωνίας μας (Πρέσπες, εὐρωπαϊσμός, πολιτικὴ ὀρθότητα, οὐδετερόθρησκο κράτος, illiberal democracy κ.ἄ.), ὥστε ἂν τολμήσεις νὰ διαφωνήσεις μὲ αὐτὲς ἢ μὲ τὴ συγκεκριμένη γυναίκα οἱ φιλελὲφτ κοῦκοι θὰ σὲ ποῦν μισογύνη (τὸ λιγότερο), προκειμένου νὰ παρουσιαστοῦν ὡς θύματα, καὶ μάλιστα νὰ πάρουν μὲ τὸ μέρος τους τὸ (ἀναλογικά) 80% τῶν γυναικῶν, ποὺ ἀντιπαθεῖ τὶς ἰδέες τῆς ἐν λόγῳ κυρίας ἀλλὰ θὰ ταυτιστεῖ μαζί της ὡς γυναίκα. Ἡ ἐλὶτ θέλει νὰ παρουσιαστεῖ ὡς θύμα, καὶ τὰ καταφέρνει. Πόση διαστροφικὴ φαντασία, πιά; Ὅμως, πιάνει.

Υ.Γ. πρὶν ἁλέκτωρ λαλήσῃ τρίς, καλλιτέχνης (βάσει τοῦ «Ἔθνους«), ἔβαλε κλωτσομπουνιδιασμένη μεταξὺ ἄλλων Δυνατῶν (Χίλαρυ Κλίντον, Μισὲλ Ὀμπάμα) τὴ Μέρκελ. Ἔτσι προστατεύονται οἱ κυρίες αὐτὲς κι ἔτσι δημιουργοῦνται οἱ ἐνοχὲς ὅτι ἅμα πᾶς ἐνάντια σὲ αὐτὲς τὶς κυρίες ποὺ (αὐτὲς ἢ οἱ σύζυγοί τους) κατέστρεψαν ἑκατομμύρια κόσμο, ἐπιτίθεσαι ἐνάντια στὴν γυναίκα τῆς γειτονιᾶς καὶ εἶσαι μισογύνης.

Πῶς νὰ γίνει σύμβολο τῆς ἑνότητας μιὰ πρόεδρος ποὺ σιχαίνεται τὶς ἀπόψεις τῶν Ἑλλήνων; Μεταξύ μας, μεταξὺ τῶν γυναικῶν τῆς πολιτικῆς (Μπακογιάννη, Κλίντον, μικρὲς φιλελεύθερες ὑπουργοὶ τῆς ΝΔ) προτιμῶ γιὰ πρόεδρο, ἀπὸ ἀντίδραση, κάποια θεούσα πολύτεκνη, ἂν καὶ πιστεύω ὅτι ἀφοῦ ὁ ΠτΔ δὲν ἔχει πραγματικὲς ἁρμοδιότητες, ἡ θεούσα πολύτεκνη θὰ τὰ πήγαινε πολὺ καλύτερα στὸ μόνο ποὺ ἔχει οὐσιαστικὴ σημασία γιὰ ἕναν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας: νὰ ἑνώνει τοῦς Ἕλληνες. Θὰ πεῖτε: Καλά, καὶ πῶς θὰ ἑνώσει ἡ πολύτεκνη τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὸ μίσος ταξικὸ καὶ τὴν κακὴ Ἑλλάδα, ποὺ ἐξόρισε τὸν παππού τους, ἢ τοὺς φιλελεύθερους καὶ Δεξιοὺς καὶ τοὺς ἐναπομείναντες Πασόκους; Αἴ, αὐτοὶ ἔχουν δηλώσει συνειδησιακὰ μὴ Ἕλληνες, ἐδῶ καὶ καιρό. Πατρίδα τους εἶναι ἡ Εὐρώπη, καὶ μόνον αὐτή.

Posted in φιλελεύθεροι, γυναίκες | Tagged | 1 σχόλιο

Ὁ φεμινισμὸς τοῦ ἰσχυροῦ

Οἱ Ἰδέες εἶναι ἡ παρηγοριὰ τοῦ ἀδύναμου καὶ ἡ πρόφαση τοῦ ἰσχυροῦ.

Σὰν τὸν φεμινισμό, καὶ τὴν ἀνάγκη γιὰ γυναίκα πρόεδρο τῆς δημοκρατίας.

Posted in φιλελεύθεροι, γυναίκες | Tagged | Σχολιάστε

Τὸ «δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ» στὸν Μπογιόπουλο

Ἀφοῦ κάνει λεκτικὸ μπούλινγκ σὲ ὅσους διαφωνοῦν μὲ τὴν ἄποψή του, κατόπιν ὁ γνωστὸς ὑποστηρικτὴς δογμάτων ἐπιλεκτικῆς «ἀγάπης γιὰ τὸν ἄνθρωπο-ἄνθρωπο», παίζει μὲ τὶς λέξεις. Ἂς παίξουμε κι ἐμεῖς:

Ὅποιος ποδοπατᾶ τὸ πλέον ἀνίσχυρο ἀνθρώπινο πλάσμα, τὸ «ἔμβρυο-ἄνθρωπο» ἀρνούμενος νὰ τὸ δεῖ ὡς ἄνθρωπο, ὅποιος ὑπερασπίζεται δηλαδὴ τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ τῆς ἐγκύου πάνω στὸ ἀνυπεράσπιστο ἔμβρυο, αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ κλαίγεται μετὰ στὸ κόκκινο κουκλοθέατρο γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ δίκαιου τοῦ ἰσχυροῦ ἀναμεταξὺ τῶν «ἀνθρώπων-ἀνθρώπων».

Ἂν στὰ ἁπλὰ δὲν ἀγαπᾶς τὸν ἄνθρωπο, καὶ στὰ πολύπλοκα θὰ κάνεις τὸ ἴδιο. Ὁ πλέον ἀσφαλέστατος τρόπος νὰ διαπιστώσει κανεὶς τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς «ἀνθρώπους-ἀνθρώπους» εἶναι νὰ δεῖ τὸ μίσος ποὺ δημιούργησε τὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης ἀντιφρονούντων καὶ τὸ μίσος πρὸς τὰ ἔμβρυα-ἀνθρώπους.

Ἡ πρώτη χώρα ποὺ νομοθέτησε τὶς ἐκτρώσεις ἦταν τὸ Γ΄ Ράιχ. Ἄλλοι εἶναι οἱ μιμητὲς τῶν φασιστῶν καὶ τῶν ναζιστῶν. Ἀλλὰ πῶς νὰ τὸ καταλάβει ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔφαγε μιὰ μούτζα ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ κομμουνισμοῦ στὴ χώρα του (ἀτομικὲς συμβάσεις στὸ Ριζοσπάστη) καὶ παρὰ ταῦτα πιστεύει στὴν ἐπουράνια Ἰδέα τοῦ κομμουνισμοῦ;

Posted in Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , | Σχολιάστε

Χριστόφορος Μυτιληναῖος, εἰς τὴν τοῦ βίου ἀνισότητα

Ἕνα βυζαντινὸ ποίημα γιὰ τὴν ἀνισότητα, τοῦ Χριστόφορου Μυτιληναίου (11ος αἰ.). Μετάφραση: Δήμητρα Μονιοῦ.

Λόγε μου, δημιουργέ μου, εἶναι δίκαια πράγματα αὐτά,
ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ εἴμαστε πλασμένοι ἀπὸ τὸν ἴδιο πηλὸ
καὶ τὸ ἴδιο χῶμα, νὰ ἔχουμε τὴν ἴδια φύση,
ἀλλὰ ἡ ζωή μας νὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀνισότητα;
Ναί, ναί, ὅλα βρίσκονται χωρὶς στάση
σὲ μιὰ διαρκῆ κίνηση, ὅμως πῶς καὶ πότε;
Διότι καὶ ἂν χρειαστεῖ νὰ ἔρθει ἄνω κάτω ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων
καὶ νὰ περιστρέφεται σὰν θίασος ἄτακτος τοῦ Διόνυσου,
ἀπὸ τοὺς χίλιους ἢ καὶ τοὺς δέκα χιλιάδες πλουσίους
ἕνας μόνο ὑπάρχει ἐνδεχόμενο νὰ δυστυχήσει καὶ νὰ καταντήσει φτωχός,
ἐνῶ ἀπὸ τοὺς τριάντα χιλιάδες ἄθλιους φτωχοὺς
τρεῖς μόνο μποροῦν νὰ εὐτυχήσουν καὶ νὰ γίνουν πλούσιοι.
Ὦ λόγε, φλέγομαι καὶ λιώνω ἀπὸ τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου
καὶ σοῦ λέω αὐτὰ τὰ λόγια, ὦ δέσποτά μου·
ἀνέξου με μὲ προθυμία, ὅπως συνηθίζεις,
καὶ ἄκου τώρα τὰ παράπονά μου.
Μὴ τυχὸν καὶ τὸν ἕνα ἄνθρωπο τὸν ἔπλασες ἐσὺ μὲ τὰ δικά σου χέρια,
ἐνῶ τὸν ἄλλο τὸν ἔπλασε ἕνας ἄλλος δημιουργός; Τί νὰ πῶ τέλος πάντων;
Δὲν εἶναι ὅλοι ἔργα τῶν δικῶν σου χεριῶν;
Καὶ ὅμως ἄλλοι δὲν ἀπολαμβάνουν μόνο τὰ ἀναγκαῖα,
ἀλλὰ ἔχουν πολὺ περισσότερα,
βυθισμένοι μέσα στὴν ἀπόλαυση περιττῶν πραγμάτων τῆς ζωῆς,
ἐνῶ ἄλλοι πεινοῦν γιὰ μιὰ μπουκιὰ ψωμί,
ἢ μᾶλλον γιὰ λίγα ψίχουλα ἀπὸ τὸ τραπέζι.
Ὦ δίκαιε, εἶναι δίκαια αὐτά;
Ἕως πότε θὰ κρατᾶς ὄρθιο τὸν κόσμο μας;
Κάνε σεισμὸ καὶ ρίξε τὸν κάτω ἢ κάνε πάλι ἕναν κατακλυσμό.
Κανένας ἂς μὴν μπεῖ σὲ μία δεύτερη κιβωτό,
ἂς μὴν βρεθεῖ πάλι ἕνας δεύτερος Νῶε.
Ἂε χαθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, κανένας ἂς μὴν ἀπομείνει.
Ἂν ὅμως, μακρόθυμε Χριστέ μου, δὲν θέλεις πάλι νὰ κάνεις κατακλυσμό, ὅπως ὑποσχέθηκες,
διότι, τὸ ξέρω καλά, τηρεῖς τὶς ὑποσχέσεις σου,
κατέβασε τὸ χέρι σου ἀπὸ ψηλὰ καὶ δῶσε μιὰ σπρωξιὰ στὸν Ἄτλαντα
καὶ ρίξε μαζί του στὸν ὄλεθρο ὅλη τὴν κτίση,
ἀναμιγνύοντας τὴν γῆ μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ ἀνακατεύοντάς τα ὅλα.
Μόνο ἔτσι μπορεῖ νὰ ἐπικρατήσει σὲ ὅλα ἡ ἰσότητα.

Βυζαντινὸ κείμενο (παλαιότερη ἔκδοση)

Posted in ποίηση | Tagged , , , | Σχολιάστε

ἀγγλοσαξωνικά: ἐκτρώσεις

[δυο λόγια για την αμερικανική διαμάχη που έχει ξεσπάσει στην αποικία από χθες]
Η άμβλωση υπήρχε πάντα κυρίως στις πόρνες και τις εταίρες γιατί απλούστατα ένα παιδί που θα γεννιόταν έτσι δεν θα είχε κανένα μέλλον στην κοινωνία· επίσης στις πιο σπάνιες περιπτώσεις διαφθοράς κόρης όταν δεν μπορούσε να λειτουργήσει το πατριαρχικό δίκαιο (viz. το ρωμαϊκό δίκαιο προβλέπει αποζημίωση με τμήμα της περιουσίας του διαφθορέα ή ρινοκόπηση αν ήταν φτωχός). Φυσικά γίνονταν και όταν συνελάμβανε η γυναίκα πάνω από κάποια ηλικία. Η θεωρία περί παράδοσης δεν στέκει και η άμβλωση ήταν περισσότερο έμμεσα επιβεβλημένη από τις κοινωνικές νόρμες. Οι γυναίκες βέβαια τότε ήταν σκληρές και όχι καλομαθημένα κοριτσάκια όπως σήμερα. Το να ακούς κοριτσάκια σήμερα υπέρ της άμβλωσης όταν ξέρουν πόσο τους πληγώνει αυτό, είναι περισσότερο ιδεολογική κάλυψη του γεγονότος ότι ο «θύτης» τις επέβαλε την θέληση του. Δηλαδή τρέπουν σε δικαίωμα την επιβολή ξένης (ανδρικής) θέλησης η οποία πλέον είναι άναρχη, εκτός πατριαρχικών κανόνων (που προστάτευαν τις κόρες). Τώρα, στην σύγχρονη εποχή, η άμβλωση επιβάλλεται άμεσα από τον ωφελιμισμό ως ευγονική. Στην βιομηχανική κοινωνία η συγκέντρωση πληθυσμού στις πόλεις ως εργατικό δυναμικό (που σε σχέση με τον αγροτικό πληθυσμό είναι πιο φτωχό) αύξησε τον αριθμό των ορφανών, που έχει ένα κόστος, και οι ωφελιμιστές όπως ο John Stuart Mill, αρχικά ως ταραχοποιοί (agitators) ακολουθώντας θεωρίες του κληρικού-οικονομολόγου Malthus άρχισαν να φυτεύουν την ιδέα του ελέγχου των γεννήσεων. Ε αυτό στον 20ο αι. πέρασε ως γυναικεία χειραφέτηση και ελευθερία επιλογής. Ούτε επιλογή είναι ούτε ελευθερία, επιβολή και ανάγκη είναι, απλώς σκοπός της ιδεολογίας είναι να το περάσει έτσι. Ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτε, μόνο η άποψη του πράγματος. Όσο για την αριστερά (που δεν είναι μαρξιστική πλέον), έχει γέλιο να βλέπεις να προσπαθεί να δώσει ιδεολογία στην ηδονοθηρία του ύστερου καπιταλισμού –για να χρησιμοποιήσουμε μαρξιστικούς όρους.
Οι διαμάχες που βλέπουμε είναι απλός τριμπαλισμός, δηλαδή διενέξεις φυλών, που καλλιεργούνται εντός της μαζικής δημοκρατίας, δείγμα κοινωνιών σε παρακμή που αφενός έχαψαν το παραμύθι της κοινωνικής ομοιογένειας και αφετέρου η εξουσία δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστή –αν δεν υποθάλπει κιόλας– την διάλυση αυτή, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Πηγή

Τὸ λέω ἀγγλοσαξωνικά, γιατὶ μεγάλο μέρος του ἀφορᾶ τὶς χῶρες ἐκεῖνες, ἀλλὰ καὶ γιατὶ λ.χ. ἡ ἐπικέντρωση στὶς ἀρχαῖες πόρνες (ὄχι ὅτι ἔχει ἄδικο ἡ ἀνάρτηση) δὲν ἀποδεικνύει ὅτι τότε ἡ ἔκτρωση ἦταν γενικὰ τὸ ἐπιθυμητὸ ἢ ἠθικὸ πράγμα. Ἄλλη ἡ θεωρία καὶ ἄλλη ἡ πράξη στὴν Ἀρχαιότητα. Εἴπαμε, δὲν ἦταν ὅλοι οἱ Ἀρχαῖοι ἴδιοι, οὔτε οἱ Ἕλληνες ἴδιοι μὲ τοὺς Ρωμαίους, ποὺ κι αὐτοὶ κατὰ καιροὺς ἀπαγόρευσαν τὴν ἔκτρωση. Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ Ἀρχαιότητα δὲν ἦταν ἑνιαία στὶς ἀπόψεις καὶ τὶς πρακτικὲς οὔτε ὡς πρὸς τὴν ἔκτρωση. Ἄλλο ὁ Στωικισμὸς ποὺ ὑποστήριζε τὴν ἔκτρωση καὶ τὴν αὐτοκτονία, κι ἄλλο ὁ Ἱπποκράτης. Προφανῶς, τώρα, ἀπὸ τὸν 19ο-20ὸ αἰώνα κ.ἑ., ἡ πράξη μετασχηματίστηκε ἀπὸ πράξη ὑπαγορευόμενη ἀπὸ τὸν ἀφέντη ἄντρα σὲ φεμινιστικὴ πράξη γυναικείας χειραφέτησης, καὶ εἶναι ἀστεῖες οἱ γυναῖκες ποὺ νομίζουν ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνουν εἶναι πράξη ἀπελευθέρωσης κι ὄχι ἐσωτερίκευσης τῆς ἀνδρικῆς θέλησης γιὰ ἀπουσία (πολλῶν) παιδιῶν. Ὄχι ὅτι δὲν βολεύει, βέβαια, καὶ σήμερα ἀκόμη τὸν ἐπιβήτορα τῆς κοπέλας, ποὺ δὲν θέλει νὰ δεσμευτεῖ γινόμενος πατέρας: Ἁπλά, στὰ πλαίσια τῆς «ἀνάδειξης τοῦ γυναικείου ζητήματος», ὅλα τὰ φῶτα πέφτουν στὴ γυναίκα ποὺ «θέλει νὰ κάνει ἔκτρωση» κι ὄχι στὸν γονιὸ ἢ ἐραστὴ καὶ σύζυγο, διότι ἀλλιῶς πῶς θὰ προβαλλόταν ὡς προοδευτικὴ ἡ πατριαρχικὴ ἀγωνία τοῦ πατέρα τῆς ἔγκυου κοπέλας μήν τυχὸν γίνει μπάσταρδου παππούς; Στὰ πλαίσια τῆς ἴδιας σκηνοθεσίας περὶ προοδευτικότητας καὶ χειραφέτησης, ἀποκλείονται ἀπὸ τὸ δημόσιο διάλογο περὶ ἔκτρωσης (ἐκτὸς ἀπὸ παπάδες καὶ θεοῦσες) τὰ στεῖρα ζευγάρια καὶ γυναῖκες ποὺ τρέχουν στὴν τεχνητὴ γονιμοποίηση καὶ βλέπουν δίπλα τους τὶς ἄλλες νὰ κάνουν κομμάτια τὸν ἀγέννητο ἄνθρωπο

Σαφῶς, ἡ συσχέτιση μεταξὺ οἰκολογίας καὶ μαλθουσιανισμοῦ πάει παράλληλα μὲ τὴν «χειραφέτηση» καὶ τὴν ἰδεολογία, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε σὰν μαρξιστὲς ὅτι τὸ αἴτιο εἶναι ὑλικό, ἡ δυνατότητα τῆς κοινωνίας νὰ ἀνατρέφει, ὁ φόβος γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἀναταραχὴ λόγῳ τῶν πολλῶν γεννήσεων. Ἄλλες κοινωνίες, π.χ. ἡ ἰσλαμική, χρησιμοποιοῦν τὴν ποσότητα ὡς ὅπλο ἐπικράτησης, δὲν τὴ φοβοῦνται. Ἂς ποῦμε καὶ κάτι ποὺ ἐπίσης ξεχνᾶ ὁ ἀρθρογράφος μιλώντας γιὰ τὴν Ἀρχαιότητα, ὅτι ἀρνούμενοι οἱ Χριστιανοὶ τὶς ἐκτρώσεις (ποὺ τότε σκότωναν ἢ στείρωναν καὶ τὴν ἔγκυο, πέραν τοῦ ἐμβρύου) αὐξάνονταν κατὰ πολὺ σὲ σχέση μὲ τοὺς Παγανιστές.

Ὡστόσο, στὴν παρακμιακὴ κοινωνία, ὁ μόνος τρόπος ἀπάντησης ποὺ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὸν ἀτελείωτο διάλογο θὰ ἦταν νὰ γεννηθοῦν πολλὰ παιδιά, νὰ γιγαντωθεῖ ἕνας συντηρητισμὸς ὅπως λ.χ. στὴν Τουρκία, ὅπου οἱ ἰσλαμιστὲς κατέκλυσαν τὸ δημόσιο χῶρο ἐνῶ οἱ κοσμικιστὲς γεννοῦσαν λίγα παιδιά. Τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη δὲν εἶναι ἐφικτὴ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ αἰτία τόσο γιὰ τὴν ὑλικὴ-πληθυσμιακὴ παρακμή της ὅσο καὶ γιὰ τὸ ὅτι οἱ κατὰ τὰ ἄλλα ἐναντιοι στὶς ἐκτρώσεις χάνουν κατὰ κράτος στὶς ἐπὶ μέρους μάχες. Τὰ πολλὰ λόγια εἶναι φτώχεια.

 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Χωρίς κατηγορία, γυναίκες, κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Federico de Madrazo: Amalia de Llano

Amalia de Llano

federico_de_madrazo_y_kuntz_001

Posted in ζωγραφική | Σχολιάστε

Λόγῳ τῆς ἡμέρας, Ἀντωνάκη

Εὐτυχῶς ποὺ γλιτώσαμε ἀπὸ τοὺς ἄθεους κομμουνιστάς, ὥστε νὰ κατεβαίνουν τώρα ἀφίσες κατὰ τῶν ἐκτρώσεων στὸ μετρό. Ἀπὸ τοὺς λυσσασμένους ἀντικομμουνιστές.

Τὰ τρολλάκια βέβαια, θὰ μιλήσουν κι ὅταν δὲν ἔχουν νὰ ποῦν κάτι. Θὰ πιαστοῦν ἀπὸ κάπου, θὰ ρωτήσουν γιὰ τὶς ἀνεξερεύνητες προσωπικὲς αἰτίες τῶν ἰδεολογικῶν στάσεων τοῦ συνομιλητῆ τους. Ἔτσι κάνουν τὰ τρόλλ, ἀνακατευθύνουν σὲ νέες διαστάσεις τὶς συζητήσεις. Θὰ ὑπερασπιστοῦν (ὁρισμένα) τὸ ξανθὸ γένος καὶ (ἄλλα) τὰ UFO. Ἀλλὰ σὰν καλοὶ Δεξιοὶ θὰ τὸ καταπιοῦν κι αὐτὸ τὸ κατόρθωμα τῆς Δεξιᾶς.

Συγκρατήσου, λοιπὸν λόγῳ τῆς Ἡμέρας Κατεβάσματος τῆς Ἀφίσας, συγκρατήσου λέμε!

Posted in Δεξιά | Tagged , | 2 Σχόλια

θρῆνος στὰ Ἐξάρχεια

Δὲν καταλαβαίνω τίποτε. Σὲ μιὰ περιοχὴ ὅπου δὲν θέλουν τὸ κράτος οἱ κάτοικοι, θὰ ἔρθουν οἱ ἐγκληματίες. Κι ὄχι ἡ «ἀναρχία». Τώρα, γιατί κλαῖν οἱ ἐπιχειρήσεις καὶ τὰ βιβλιοπωλεῖα ἐπειδὴ κλείνουν; Εἶναι γιατὶ ὅπως στὶς ταινίες καὶ τὰ βιβλία τους, ἡ ἀσυδοσία εἶναι ἐλεγχόμενη, χαρωπὴ καὶ μόνον ἡδονιστική. Στὴν πραγματικότητα ὅμως, ἡ ἀσυδοσία εἶναι πλήρης, εἶναι τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ, γνωστὰ πράγματα. Ἀφοῦ δὲν θέλουν τὸ Κράτος, ἂς ἔχουν τὴ Μαφία. Ἀφοῦ ἦταν δημοκράτες κι ἀνεκτικοὶ στοὺς ἀναρχικούς, στὰ «παιδιά», τώρα θὰ γίνουν ἀνεκτικοὶ καὶ στὴ μαφία, ποὺ μόνο τὸ κράτος κι ὄχι μιὰ κατάληψη μπορεῖ νὰ ἐξοντώσει.

Μάλιστα, τὸ Ἔθνος μὲ δημοκρατικὸ καμάρι μᾶς λέει ὅτι οἱ ἀναρχικοὶ κυνηγοῦν μὲ ρόπαλα τοὺς κακούς. Φαντάζεστε τί θὰ γινόταν ἂν ὅλοι κυνηγούσαμε μὲ ρόπαλα τοὺς κακούς;

Posted in Αριστερά, κοινωνία | Tagged | 1 σχόλιο

«Ὅ,τι σκέφτεσαι γιὰ μένα, τὰ διπλὰ εὔχομαι γιὰ σένα»

Ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ εἰδωλολάτρες πρόγονοί μας συνεχίζουν νὰ ἐπιζοῦν ἐν μέρει μέσα ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀνεπίγνωστα εἰδωλολάτρες: Μὲ τὰ «φτοὺ κακά», «σκόρδα», «χτύπα ξύλο», «μὲ κουτσούλησε περιστέρι», «σὲ καλὸ νὰ μᾶς βγεῖ τὸ γέλιο», τὰ «κακὰ ὄνειρα», τὰ «ζώδια», «μπὲς μὲ τὸ δεξί», «ἂς εἶναι ἐλαφρὺ τὸ χῶμα» καὶ ἄλλα τέτοια. Οἱ κοραϊκοὶ διανοούμενοί μας, ἀγνωστικιστὲς ἢ ἀντιχριστιανοί, χαίρονται μὲ τέτοιες ἐπιβιώσεις καὶ τὶς θεωροῦν ἀπόδειξη γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Γιατὶ κανονικὰ κανένας δὲν χαίρεται μὲ ὅσες ἄσχημες συνήθειες εἶχε ὁ πατέρας του, ἀλλὰ μόνο μὲ τὰ καλά του, τὰ ὑπόλοιπα χαρακτηριστικά. Ἐξαίρεση στὸν κανόνα αὐτὸν εἶναι οἱ κοραϊκοὶ διανοούμενοί μας, ποὺ κάνουν συνδικαλισμὸ κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἢ τῆς Ἐκκλησίας. Κατ’ αὐτούς, ἡ ἀπόδειξη τῆς καταγωγῆς τους ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ἔγκειται στὸ ὅτι συνεχίζουμε τὶς χειρότερες, καὶ ὄχι τὶς καλές, συνήθειές τους. Μπεκρὴς (ἐκτὸς ἄλλων) ὁ πατέρας, ἄρα ἡ πατρότητά του ἀποδεικνύεται μόνο ἂν ὁ γιὸς εἶναι ἐπίσης μεθύστακας. Χαιρόμαστε, ἐὰν ὁ γιὸς εἶναι μεθύστακας, γιατὶ ἀποδεικνύεται τὸ DNA μας.

Φυσικά, οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας δὲν ἦταν ἕνα πράγμα, ἀλλὰ πολλά. Ἦταν οἱ προληπτικοί, ἀλλὰ ἦταν καὶ οἱ φιλόσοφοι ποὺ θεωροῦσαν γελοία τὴν γνώμη τῶν προληπτικῶν καὶ τὴ θεολογία τοῦ Ἡσίοδου. Ἦταν οἱ μισογύνηδες ποὺ κλείδωναν στὸ σπίτι τὴ νόμιμη σύζυγο, καὶ στὰ συμπόσια καὶ τὸ γυμνάσιο καλοπέρναγαν μὲ ἑταῖρες κι ἀγοράκια, ἀλλὰ ἦταν καὶ ὁ Ξενοφάνης, ποὺ ὅταν γιὰ πλάκα τοῦ ἔβαλαν τὴ Φρύνη τὴ νύχτα δίπλα του γιατὶ δὲν εἶχε ποῦ νὰ μείνει, τὴν ἑπομένη μέρα ἡ Φρύνη εἶπε ὅτι ξάπλωσε δίπλα σ’ ἕνα ἀνδριάντα. Γιὰ τιμωρία, οἱ πολλοὶ εἰδωλολάτρες συχνὰ-πυκνὰ ἐξόριζαν, φυλάκιζαν καὶ ἐκτελοῦσαν τοὺς φιλόσοφους, ποὺ «δὲν νόμιζαν» τὰ ἴδια περὶ θεῶν. Ὅμως, οἱ σημερινοὶ διανοούμενοι δὲν παίρνουν τὸ μέρος τῶν φυσιολογικῶν προγόνων τους, τῶν φιλοσόφων: Παίρνουν τὸ μέρος τῶν ἐχθρῶν τῶν διανοούμενων προγόνων τους. Ἀπὸ τὸ ἀντιεκκλησιαστικὸ μένος τους καταλήγουν νὰ μισοῦν τοὺς ἰδιαίτερους ἀρχαίους προγόνους τους, τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους καὶ λογίους.

Ἂν αὐτὰ περὶ «εἰδωλολατρῶν» σοκάρουν, καλὸ θὰ ἦταν ὅποιος προσβάλλεται νὰ κακοχαρακτηρίσει καὶ τὸν Κολοκοτρώνη, ποὺ ἐπὶ λέξει ἔλεγε ὅτι οἱ Ἀρχαῖοι ἦταν εἰδωλολάτρες καὶ προσκυνοῦσαν ξύλα καὶ πέτρες.

Καταλαβαίνω ὅτι κάποιοι κυττοῦν τὸ ἀσήμαντο κι ὄχι τὸ σημαντικό: Τοὺς δείχνεις ἕναν καρχηδονιακὸ ναό, τοὺς λὲς ὅτι μέσα σ’ αὐτὸν θυσίαζαν βρέφη, κι αὐτοὶ ἀπαντᾶν: Ὅμως, μὰ τί ὡραία ἀρχιτεκτονική.

Εἶναι αὐτό: Οἱ κοραϊκοί, καὶ οἱ δυτικοὶ διανοούμενοι (ἀπὸ Μακιαβέλλι ὣς Νίτσε καὶ Μάρξ) χρησιμοποίησαν τὴν Ἀρχαιότητα ἐργαλειακά, σὰν πολεμικὴ σημαία: Λάβαρο ἐναντίον κάποιου, φυσικά. Καὶ ὁ «κάποιος» αὐτὸς ἦταν ὁ Χριστιανισμός. Προφανῶς, ἡ ἐργαλειακὴ χρήση συνεπάγεται διαστρεβλώσεις, στρογγυλέματα, ψιλο-απατεωνιές, και ὅ,τι ἄλλο ἀπαιτεῖ ἡ πολεμικὴ χρήση τῶν ἐννοιῶν καὶ τῶν ἐποχῶν. Πόσο ἀντίθετα ἔπρατταν οἱ Χριστιανοὶ βυζαντινοί, εἶναι προφανές: Ἄλλοτε ἐπαινοῦσαν τοὺς Ἀρχαίους, κι ἄλλοτε τοὺς κατέκριναν. Πάντα γιὰ συγκεκριμένα ζητήματα. Δὲν μποροῦσαν νὰ διανοηθοῦν τὴν χονδροειδέστατη ἄποψη τῶν Νέων Χρόνων ὅτι ὁ Ἀρχαῖος Ἑλληνισμὸς εἶναι συνολικὰ κάτι ποὺ θεοποιεῖς ἢ δαιμονοποιεῖς. Ἀντέγραφαν τὰ ἀρχαῖα κείμενα, τὰ μελετοῦσαν, τὸ ἐκπαιδευτικό τους σύστημα βασιζόταν σὲ αὐτά, ἦταν περήφανοι γιὰ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία τους, ποὺ τοὺς διέκρινε ἀπὸ τοὺς τοτινοὺς Χριστιανοὺς (βαλκάνιους καὶ μή) καὶ ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους. Ποτὲ ὅμως δὲν εἰδωλοποίησαν τὸν Ἀριστοτέλη, ὅπως οἱ Ἄραβες Μουσουλμάνοι καὶ οἱ Δυτικοὶ Σχολαστικοί, ἀντίθετα ἀμφισβητώντας τὶς περὶ φύσης ἀπόψεις του ἔγιναν τρόπον τινὰ πρόδρομοι τῆς σύγχρονης φυσικῆς.

IMG_20200108_082716_6

Μπροστά μου, ὁ ὁδηγὸς εὔχεται σὰν πρωτόγονος: Ὅ,τι σκέφτεσαι γιὰ μένα, τὰ διπλὰ εὔχομαι γιὰ σένα. Γιὰ νὰ ξορκίσει τὸ κακό, ποὺ ὑπάρχει. Καὶ τὸ ἐξορκίζει μὲ νέο κακὸ, πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι τὸ κακὸ διπλασιάζεται ἀντὶ νὰ ἐξαφανιστεῖ.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ὅταν διανοούμενοι λένε ὅτι τὰ δημοτικὰ τραγούδια ἀποδεικνύουν πόσο λίγο ἐκχριστιανίστηκε ὁ Ἕλληνας. Ὅμως, ἡ Τουρκοκρατία ἦταν ἐκείνη ἡ περίοδος ποὺ ἡ Ἐκκλησία δὲν μποροῦσε νὰ κατηχεῖ τὸ ποίμνιό της σχετικὰ μὲ τὸ τί εἶναι χριστιανικὸ καὶ τί εἰδωλολατρικό. Τὸ μόνο ποὺ ἔκανε ἦταν νὰ τηρεῖ τὸ λατρευτικὸ τελετουργικό, καθὼς δὲν διέθετε ἐπαρκεῖς πόρους (χρηματικούς, μορφωτικοὺς καὶ ἄλλους) γιὰ νὰ ἐξηγήσει τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς ραγιάδες. Ἦταν μιὰ περίοδος «ἰδεολογικοῦ ἀποχριστιανισμοῦ» τὸ εὖρος τῆς ὁποίας κυμαίνεται ἀπὸ 400 ὣς 900 χρόνια, ἀνάλογα τὴν περιοχή. Ἂς μὴν γίνει λόγος ἐδῶ γιὰ δημοτικὰ τραγούδια μὲ θρησκευτικὸ περιεχόμενο, ποὺ ὑπῆρχαν, πάντως τὸ γεγονὸς ὅτι στὰ δημοτικὰ τραγούδια κυριαρχεῖ ὁ Ἅδης, ἡ ἔλλειψη ἐλπίδας καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν εἶναι κάτι θετικό (ἀκόμη κι ἂν δείχνει τὴν καταγωγή μας), ἀντίθετα εἶναι κάτι ποὺ ταίριαζε μὲ τὸ καταθλιπτικὸ κλίμα τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ. Δὲν ἀποδεικνύει κάτι κατὰ τῆς ἐπιρροῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ δημοτικὸ τραγούδι στὴν Τουρκοκρατία παρὰ ὅτι τὰ συμφέροντα τῶν σημερινῶν διανοουμένων καὶ τῶν Ὀθωμανῶν κατὰ ἕνα παράδοξο τρόπο συμπίπτουν.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Αὐτὴ στὸ τέλος θὰ σὲ βάλει νὰ ξυρίσεις καὶ τὸ μουστάκι

Megxit: Το παρασκήνιο πίσω από την βασιλική «έξοδο» Χάρι – Μέγκαν

Posted in τυχαίο | Tagged , , | Σχολιάστε

Τὰ ἰρανικά

Οἱ Ἕλληνες νομίζουν ὅτι οἱ ΗΠΑ πρέπει νὰ δροῦν σύμφωνα μὲ τὰ ἑλληνικὰ ἢ κάποια δῆθεν σαφῶς καθορισμένα πανανθρώπινα συμφέροντα στὴ Μέση Ἀνατολή. Ὅταν ὁ Τρὰμπ εἶπε ὅτι θὰ ἀποσύρει τὸν ἀμερικανικὸ στρατό, οἱ «Yankees go home» τὸν κατηγόρησαν. Κι ὅταν σκότωσε τὸν ἰρανὸ στρατηγό, πάλι τὸν κατηγόρησαν. Τί ἀκριβῶς θέλουν νὰ κάνουν τελικὰ οἱ ΗΠΑ οἱ Ἕλληνες; Δὲν γνωρίζω τί εἶναι καλύτερο γιὰ τὰ ἀμερικανικὰ συμφέροντα, ἀλλὰ τὸ μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι ἡ ἑλληνικὴ καφενειολογία δὲν ἔχει πολὺ νόημα. Ὑφίσταται μιὰ πολὺ γνωστὴ ἑλληνικὴ θολούρα αὐτοεξαπάτησης κι ἐθελοτυφλίας, πὼς τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα ταυτίζονται μὲ τὰ «πανανθρώπινα»: Δὲν θέλαμε νὰ φύγει ὁ ἀμερικανικὸς στρατός, γιατὶ ἔτσι ἐνισχυόταν ἡ Τουρκία, μόνο ποὺ ἐμεῖς αὐτεξαπατώμενοι ὑποστηρίζαμε ὅτι εἶναι «κακὸ γιὰ τὴ Μέση Ἀνατολή», τμῆμα τῆς ὁποίας εἶναι κι ἡ Τουρκία. Τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὶς ἄλλες περιπτώσεις, φανταζόμαστε ὅτι τὰ ἐπιμέρους συμφέροντά μας εἶναι κομμάτι τοῦ Γενικοῦ Καλοῦ. Μὲ τοὺς Ἕλληνες διασπασμένους κατὰ τὸ ἥμισυ σὲ 1.000 κομμάτια (ἀνθρωπιστές, κομμουνιστές, φιλελεύθερους κ.ο.κ.), ποιὰ εἶναι τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα; Καὶ ποιὰ εἶναι τὰ «πανανθρώπινα συμφέροντα» στὴ Μέση Ἀνατολή, ὅπου ἐπὶ 1400 χρόνια ὁ ἕνας σφάζει τὸν ἄλλο; Δὲν ἀρκεῖ ὁ οὐμανισμὸς καὶ ὁ ἀντιμπεριαλισμός, δηλαδή, ἀφοῦ ἀναμεταξύ τους Σηίτες καὶ Σουνίτες εἶναι ἐχθροί. Εἴτε φωνάζουμε Go Home εἴτε «Γιατί φεύγετε ἀπὸ τὴν Μέση Ἀνατολή;» εἴτε «δολοφόνοι», οἱ φωνοῦλες μας δὲν ἀκούγονται.

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

ὁ νέος κόσμος

Ζοῦμε σ’ ἕναν κόσμο ποὺ εἶναι Ἀρειανικός (ἀκολουθεῖ τὸ δόγμα τοῦ Ἄρειου, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός). Ὁ Ἄρειος νίκησε τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἔστω στὴν ἐκκοσμικευμένη του μορφή: Ὁ Χριστὸς ἦταν σκέτος ἄνθρωπος. Ἐκλεκτὸς βέβαια, πολὺ ξεχωριστός, ἀλλὰ σκέτος ἄνθρωπος. Ὁ θεὸς δὲν ἀναμιγνύεται μὲ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ παράλληλα, ὁ κόσμος ὅπου ζοῦμε εἶναι Ἐπικούρειος. Ὑπάρχει μόνο ἡ ὕλη. Ὅλα διαλύονται καὶ ἀνασυνθέτονται, ξανὰ καὶ ξανά. Αὐτὴ εἶναι ἡ καταδίκη μας, στὴν ἐποχή μας.

Ὅμως, ἔχει καὶ κάτι θετικό: Τὸ χριστιανικὸ «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τὸ λέει ἀλλιῶς: Ὅτι στοὺς ἐγκληματίες, ποὺ δὲν μποροῦν, τὴ στιγμὴ ποὺ σφάζουν τὸ θύμα τους, νὰ δοῦν τὸν ἑαυτό τους στὸ θύμα τους, νὰ μποῦν φανταστικὰ στὴ θέση του καί, ἔτσι, νὰ μὴν ἐγκληματήσουν, λείπει κάποιο ἔνζυμο, κάποιο γονίδιο, ἢ κάτι τέτοιο. Ἔτσι, τὸ λένε, τώρα.

Posted in αθεϊσμός, θρησκεία | Σχολιάστε

Δασταγέρδη

Ὅπου ὁ Ἡράκλειος σὰν σήμερα, 3 Ἰανουαρίου τοῦ 628, ἐπαναλαμβάνει τὸ κατόρθωμα τοῦ Ἀλέξανδρου 958 ἔτη μετά, καὶ εἰσέρχεται νικητὴς στὴν πρωτεύουσα τῶν Περσῶν, τοῦ, γιὰ τοὺς Ἕλληνες, αἰώνιου συμβόλου τῆς Ἀσίας.

southwestern_part_of_the_sasanian_empire

Καὶ γράφει ὁ Γεώργιος Πισίδης:

Σθλάβος γὰρ Οὕννῳ καὶ Σκύθης τῷ Βουλγάρῳ

αὖθις τε Μῆδος συμφρονήσας τῷ Σκύθῃ.

μίαν καθ’ ἡμῶν ἀνεκίνησαν μάχην.

Ἔκλειψιν ἔσχεν ἡ θεὸς τῆς Περσίδος,

Ἔκλειψιν ἔσχε καὶ λόγῳ καὶ πράγματι

Χαῖρε, στρατηγὲ τῶν ἐνόπλων δακρύων,

Τῶν πυρπολούντων τὸ θράσος τὸ βάρβαρον·

Ὅσον γὰρ ἁπλοῖς τὰς ῥοὰς τῶν ὀμμάτων,

Τοσοῦτον εἴργεις τὰς ῥοὰς τῶν αἱμάτων

Τόξον γὰρ εἶχες τοῦ Θεοῦ τὴν ἐλπίδα

Τομώτερον τρέχουσαν ἀστραπῆς τάχους

Ἀγαλλιάσθω πᾶς χορὸς τῶν ἀστέρων

Τὸν ἀστρόδουλον [Χοσρόη] δεικνύων πεπτωκότα

Σκίρτησον, αἰθήρ· ὁ κρατῶν Περσοκράτης

ὁ πυρσολάτρης ἐζοφώθη Χοσρόης

Τέτοιοι ἦταν οἱ Ἕλληνες κάποτε.

 

Posted in Πέρσες, Ρωμανία | Tagged , | Σχολιάστε

ἀποκαλυπτικά

Νομίζω ὅτι ἡ ἀποκορύφωση τῆς λύπης στὴν Ἀποκάλυψη εἶναι ὅταν τὸ θηρίο κάνει πόλεμο ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς ἁγίους, καὶ τοὺς νικᾶ:

καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς

Καὶ πιὸ πρίν, ὅταν οἱ δυὸ προφῆτες νικιοῦνται ἀπὸ τὸ θηρίο, καὶ τὰ πτώματά τους μένουν ἄταφα στὴν πλατεία τῆς μεγάλης πόλης, καὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ πιστοὶ στὸ θηρίο, ἀλληλοσυγχαίρονται γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτό:

τὸ θηρίον τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου ποιήσει μετ᾿ αὐτῶν πόλεμον καὶ νικήσει αὐτοὺς καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς. καὶ τὸ πτῶμα αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς πόλεως τῆς μεγάλης… καὶ βλέπουσιν ἐκ τῶν λαῶν καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν τὸ πτῶμα αὐτῶν ἡμέρας τρεῖς καὶ ἥμισυ, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν οὐκ ἀφήσουσι τεθῆναι εἰς μνῆμα. καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς χαίρουσιν ἐπ᾿ αὐτοῖς, καὶ εὐφρανθήσονται καὶ δῶρα πέμψουσιν ἀλλήλοις, ὅτι οὗτοι οἱ δύο προφῆται ἐβασάνισαν τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.

Ἀμέσως μετά, φυσικά, οἱ δυὸ μάρτυρες ἀνασταίνονται καὶ ἀνεβαίνουν στοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ τὸ πιὸ ἀχώνευτο στὸ κείμενο ἀκριβῶς, ὅταν ἀκόμη καὶ οἱ ἅγιοι θανατώνονται καὶ ἡττῶνται, δείχνει τὴ στιγμὴ τῆς μέγιστης παντοδυναμίας τοῦ θηρίου.

Posted in θρησκεία | Σχολιάστε

ἀνεμελιά

ἡ Ἑλλάδα σώζεται πλέον μόνο μὲ θαύματα, ὁ Κυριάκος μοιράζει λεφτὰ γέννας κι ἔνφια γιὰ νὰ καταπιοῦμε τὸ δηλητήριο, ἡ Ἀριστερὰ σφίγγει τὴν ἀποτεφρωμένη γροθιά της, ἐμεῖς παριστάνουμε ὅτι ὅλα εἶναι ὅπως τὸ ’90, νά, ἔθιμα ἀπὸ τὴ Χίο σὰν νὰ εἴμαστε στὸ ’80 κι ὄχι μὲ κατεχόμενα τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, ἰδιωτικὲς δηλώσεις σκασμοῦ στὸ φαγητό -ὅπως παλιά-, περισσότερα πυροτεχνήματα, ἀκόμη καὶ τὴ «Σίσσυ» ἔβαλε ἡ ΕΡΤ, «ντοκιμαντὲρ» γιὰ τὴν Ἕνωση τῆς Κρήτης μὲ ἀδιάκοπες ἀναφορὲς γιὰ τοὺς δυστυχισμένους Τουρκοκρητικούς. Καὶ θυμᾶσαι: 100 χρόνια πρίν, καὶ μετὰ ἀκοῦς τὶς εὐχὲς γιὰ τὰ κοινὰ πράγματα, καὶ λὲς σοβαρὰ τὰ πιστεύει αὐτὰ ὅποιος τὰ λέει;

Posted in Ελλάδα | Tagged | 2 Σχόλια

Μουσικάντηδες

Στὴν ἐποχὴ τοῦ μεταπολεμικοῦ τσίρκου, τοὺς θεωροῦν πολὺ σημαντικὲς προσωπικότητες τοῦ Πνεύματος. Ὅπως ἔχει διδάξει ὁ μεσοπολεμικὸς πρακτικὸς κομμουνισμός, ὁ διανοούμενος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δείχνει τὸν πολιτικὸ δρόμο στοὺς πολλοὺς ἀγράμματους, καὶ συνεπῶς ἡ ἀξία του εἶναι μεγάλη. Ἂν δεῖτε φωτογραφίες τοῦ 1944 ἀπὸ πρόσφατα ἀπελευθερωμένες ἀπὸ τὸ ΕΑΜ πόλεις, θὰ δεῖτε σ’ ἕνα μπαλκόνι ἀπὸ 7-8 διανοούμενους νὰ κυττᾶν, μὲ ἕνα ὕφος χιλίων καρδιναλίων, τὶς πλατιὲς λαϊκὲς μάζες ποὺ στέκονται ἀπὸ κάτω, στὴν πλατεία, (δῆθεν) διψασμένες γιὰ καθοδήγηση, κι ἕναν διανοούμενο νὰ βγάζει κατηχητικὸ λόγο -πιθανὸν γιὰ κανὰ μισάωρο τουλάχιστον. Τί σημασία ἔχει πλέον ποὺ οἱ «ἀγράμματοι» εἶναι λίγοι; Πάντα σταθερὴ εἶναι ἡ πρόσδεση στὴ λογικὴ τῆς μαζικῆς κοινωνίας καὶ τοῦ (καλλιτεχνικοῦ) μέσου, τὸ ὁποῖο καταλαμβάνει ὁ Ἀριστερὸς κι ἀπὸ ἐκεῖ διαδίδει τὸ ἐκπολιτιστικό μήνυμά του. Ἀπὸ αὐτὸ κατάγεται ὁ καθένας Ἀριστερός, ποὺ γιὰ νὰ σοῦ ἀναλύσει τὸ 2020 θὰ πρέπει προηγουμένως νὰ σοῦ ἀναλύσει τί ἔγινε τὸ 1942. Ἐγώ, πάντως, ξεκινῶ τὶς ἀναλύσεις ἀπὸ τὸ 300 μ.Χ., προκειμένου νὰ φτάσω στὸ 2020, γιὰ νὰ σᾶς ἔχω τελείως καλυμμένους.

Τὸ πράγμα θὰ ἦταν σεβαστὸ ἐὰν ὁ καλλιτέχνης δὲν ἄλλαζε κάθε τόσο κόμμα, ἀπὸ τὸ ΚΚΕ στὸ ΠΑΣΟΚ καὶ μετὰ στὸ Σύριζα καὶ μετὰ στὸ ΚΚΕ καὶ μετὰ στὸ ποιὸς ξέρει τί. Ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ δείχνει καὶ πόση πολιτικὴ ἐξυπνάδα διαθέτουν οἱ μουσικοὶ ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους ὅλη ἡ Ἀριστερὰ ἐπαινεῖ γιὰ τὸν πολιτικοποιημένο στίχο τους: Καμμία. Πόση συγκεκριμένη σταθερὴ νοηματοδότηση μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ πολιτικὸς στίχος τους: Καθόλου. Ὅσο γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς ζωῆς τοῦ ναυτικοῦ, αὐτὸ εἶναι κλασσικὸ μαζικοδημοκρατικὸ θέμα: Ἡ ἀντιαστικὴ ἀνάδειξη τοῦ περιθωρίου, τῆς πόρνης κ.ο.κ. ὡς σπουδαίων προσωπικοτήτων καὶ καταστάσεων πάνω στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ σκύψουμε γιὰ νὰ πάρουμε Μάθημα Ζωῆς, ἐμεῖς, οἱ ἠλίθιοι βολεμένοι ἄκαπνοι ποὺ δὲν ξέρουμε τί εἶναι ὁ Ἄθρωπος. Ἄλλο ἂν ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει πλέον ἕλληνες ναυτικούς (καὶ πόρνες), ὅπως παλιά, καὶ συνεπῶς εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ὁ Καββαδίας καὶ ὁ Μικρούτσικος, ἂν ὄχι γραφικὴ καὶ κωμικὴ ἡ τωρινή ἀνάδειξή τους.

Μπήκαμε στὸ ταξὶ σήμερα κι ὁ ταξιτζῆς ἦταν πεπαιδευμένος, καὶ ἄφηνε νὰ παίζει τὸ Δεύτερο μὲ τὰ αὐτοκτονικὰ τραγούδια τοῦ Μικρούτσικου, μὲ τὸ μπουζούκι νὰ πριονίζεται. Τὸ πρόβλημα ἦταν τὸ μποτιλιάρισμα, ποὺ σήμαινε ὅτι ἀκούσαμε τρία ὁλόκληρα τραγούδια, ἀλλὰ κι αὐτὸ κράτησε πρὸς τὸ τέλος τῆς διαδρομῆς, ὁπότε δὲν μὲ πείραζε τὸ «μάνα θὰ πάω στὰ καράβια». Σιγὰ μὴν πᾶς καὶ γιὰ phD στὴν Εὐρώπη.

Ἂν θέλετε τὴ γνώμη μου, τὰ τραγούδια τους εἶναι κοψοφλεβικά, καὶ ἀποπνέουν τὴ μνησικακία (ὡς τραγικότητα) τοῦ ἀποφυλακισμένου σταλινικοῦ, ποὺ ἂν παρ’ ἐλπίδα εἶχε γίνει αὐτὸς ἐξουσία, θὰ εἶχε θάψει κυριολεκτικὰ ζωντανοὺς ὅσους ἐκλάμβανε ὡς ἀντιπάλους του. Κανεὶς δὲν θὰ τὰ θυμᾶται σὲ μιὰ δεκαετία. Γιατὶ ὁ μουσικάντης εἶναι μόνο γιὰ νὰ διασκεδάζεις κι ὄχι γιὰ νὰ εἶναι μπροστάρης σὲ ὁποιαδήποτε ὑπόθεση. Κανεὶς δὲν θὰ θυμᾶται οὔτε τὸν καθεστωτικὸ Νταλάρα, πότε μὲ τὶς τσιμινιέρες πότε τὴν Κύπρο καὶ πότε τὸ Μνημόνιο, οὔτε τὸν Πανούση καὶ τὸ Χριστὸ ποὺ τὸν ἀπεικόνιζε ὡς ἀβγό, οὔτε τὸν Μικρούτσικο ποὺ νοιάστηκε γιὰ τὰ προσφυγόπουλα ἀντὶ γιὰ τὰ Ἑλληνόπουλα, οὔτε ὅλη αὐτὴ τὴ σαβούρα ποὺ προέκυψε ἀπὸ τότε ποὺ ἐνέκυψε ἡ Ἀριστερὰ ὡς κάτι σπουδαῖο στὴν ἑλληνικὴ ζωή.

Posted in τέχνη, Αριστερά | 10 Σχόλια

Στὸ ἀστικὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ

Ὁ Θεὸς τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τοῦ ἀστοῦ ὑπῆρχε τόσο ὥστε νὰ δίνει σὲ ὅλους τὴν ἐπιθυμητὴ βεβαιότητα, ἐγγύηση κανονικότητας καὶ τὴν σταθερότητα, νὰ ἐξασφαλίζει τὴν θετικὴ συναίσθηση ὅλων (ἀστῶν καὶ μή) ὅτι ὑφίσταται κάποια ὑποταγὴ ὅλων σὲ κάποιες κοινὲς ἀρχές· νὰ ἀντικρούεται τὸ θαῦμα καὶ τὸ ἔκτακτο (ἄρα ἡ Ἐκκλησία-διαχειριστής του) χωρὶς νὰ διολισθαίνουμε στὸ μηδενισμὸ καὶ τὴν ἀποσάθρωση τῆς κοινωνίας, νὰ παραμερίζεται διὰ τῶν μαθηματικῶν/ἐπιστήμης (ποὺ ὁ Ἴδιος δημιούργησε ἢ προετοίμασε μὲ τοὺς ξεκάθαρους νόμους Του) ἡ «ἀνούσια» συζήτηση περὶ οὐσίας χωρὶς νὰ γίνεται ἄρνηση τῆς σταθερότητας ποὺ ἡ ὕπαρξη μιᾶς κάποιας οὐσίας (καθενὸς πράγματος) συνεπαγόταν. Τὸ 1967 ὅμως ὅλα αὐτὰ ἦταν παρελθόν. Ἡ οὐσία παραμερίστηκε ὡς ἀνύπαρκτη, καὶ ἡ λειτουργικότητα θριάμβευσε. Ὁ «ρόλος» κι ὄχι ἡ «οὐσία» εἶχαν σημασία καὶ ἔκαναν τὴν πραγματικότητα πραγματική, κι ὁ ἄνθρωπος ἰδώθηκε ὡς τὸ ἄθροισμα τῶν ρόλων του. Ἡ ἀέναη κινητικότητα (ποὺ ὁ λειτουργισμὸς συνεπαγόταν) μποροῦσε νὰ ὑποκαταστήσει, ὡς ἐλπίδα ἐπιτυχίας, τὴν ὀφειλόμενη ὑποταγὴ (κοινή, γιὰ ἀστοὺς καὶ μή) στὸ θεϊκὸ πρόσταγμα, ὅσον ἀφορᾶ τὴν διατήρηση τῆς κοινωνικῆς σταθερότητας. Ἀποδέξου τοὺς κανόνες καὶ ἴσως πετύχεις. Αὐτὸ σήμαινε κι ὅτι μποροῦσαν νὰ γίνουν μερικὲς παραχωρήσεις ἀνηθικισμοῦ στὴν προσωπικὴ ζωὴ χωρὶς αὐτὸ νὰ θεωρεῖται μηδενιστικὴ συμπεριφορά. Στὸ βαθμὸ ποὺ οἱ παραχωρήσεις βοηθοῦσαν τὴν κατανάλωση λ.χ. μπύρας («εἶναι δικαίωμα καθενὸς νὰ πίνει ὅσο θέλει»), δινόταν δουλειὰ τόσο μὲ τὶς προσλήψεις ἀστυνομικῶν ποὺ ἔλεγχαν ἔξω ἀπὸ τὸ οἰνοπνευματοποτεῖο τοὺς μεθυσμένους ὅσο καὶ μὲ ἀνάγκη γιὰ περισσότερους ἐργαζόμενους στὴ βιομηχανία τῆς μπύρας (ἐδῶ φαίνεται πόσο ὁ φιλελευθερισμὸς ὡς ἐλευθεριότητα συνεπάγεται τὸν κρατισμὸ καὶ τὸ νόμο), καὶ ὁ ἀνηθικισμὸς ἰδώθηκε μὲ ἄλλο μάτι. Οἱ θεωρητικὲς διεργασίες γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ τοῦ ἀστοῦ βρίσκονται στὸν 19ο αἰ., ἀπὸ πολλὲς πλευρές, τὸ Νίτσε, τὸ Μὰρξ κ.λπ. Τὸ 1967 δὲν ὑπῆρχε ὁ θεὸς τοῦ ἡμιχριστιανοῦ ἀστοῦ, ὑπῆρχε βέβαια, καὶ ὑπάρχει, ἡ ἀρχαιολογία-ἱστορία τῆς μετάβασης ἀπὸ τὸν δυτικομεσαιωνικὸ στὸν διαφωτιστικὸ θεὸ καὶ τὸν θεὸ τοῦ 19ου αἰ., ποὺ ὅμως δὲν ὑπῆρχε μετὰ τὸ 1918. Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὴ συχνότητα ἐπίκλησης τοῦ ἀστικοῦ θεοῦ ἀπὸ δυτικοὺς ἡγέτες, ἀλλὰ καὶ «ἀστοὺς» συγκριτικά, στὸ Μεσοπόλεμο (1918-1939) καὶ στὰ πρῶτα εἴκοσι ἔτη μετὰ τὸ 1945. Φοβᾶμαι ὅμως ὅτι ὡς λόγο χρήσης τῆς ἔννοιας τοῦ «ἀστοῦ» στὰ 1967 ἔχουμε τὴν ἀναρχομαρξιστικὴ Ἰδέα τοῦ ἀστοῦ σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ αὐτὸς εἶχε πεθάνει μαζὶ μὲ τὸ θεό του καὶ τὸ ἡμίψηλό του: Στὸ σκοτάδι τῆς Ἀριστερᾶς, ὅλοι οἱ πλούσιοι καὶ κυρίαρχοι βλέπονται ὡς «ἀστοί».

Posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, αθεϊσμός, θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

ἀντι-καστοριαδισμοί

Σὲ ἕνα ἄρθρο του τοῦ 2017 μὲ τίτλο «ὁ Καστοριάδης ὡς κατοικίδιο τετράποδο τοῦ ἑλληνο/ευρωκεντρισμοῦ», ὁ Ἄ. Γαβριηλίδης, καταπιάνεται μὲ τὸν «συντηρητικὸ Καστοριάδη», δηλαδὴ μὲ τὴν ἐξύμνηση τῆς Ἀρχαιότητας καὶ τοῦ πολυτονικοῦ.

Θὰ ἀρχίσω μὲ τὴν ἐπισήμανση ὅτι ὁ Καστοριάδης εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀποκαλέσει δημόσια «τετράποδο» τὸν Κριαρᾶ ἐνόσῳ ἀκόμη ὁ τελευταῖος ζοῦσε (κι ἄσχετα ἂν ἦταν σὲ θέση νὰ ἀπαντήσει ἢ εἶχε ὄρεξη γιὰ καβγάδες στὰ 80 του), ἐνῶ ἀντίθετα ὁ Ἄ.Γ. περιοριζόμενος στὴν ὑποσελήνια περιοχή, τοῦ διαδικτύου, «ἐπιτέθηκε χυδαῖα» στὸν Καστοριάδη ἀποκαλώντας τον «τετράποδο» εἴκοσι χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ τελευταίου. Ἄργησε λιγάκι. Ἀπὸ νεκροὺς κανεὶς δὲν φοβᾶται γιὰ ἐξίσου φαρμακόγλωσσες ἀπαντήσεις, κι ἔχει ἔτσι τὸ πλεονέκτημα τοῦ νικητῆ τῆς συζήτησης, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἠθικὸ ἐννοεῖται.

Πράγματι, ὁ Καστοριάδης ἔχει προσφέρει στὴν μεταχουντικὴ Ἑλλάδα τὸν ἀπαραίτητο μύθο της. Μετὰ τὸ αὐτοστραπατσάρισμα τοῦ Ἑλληνοχριστιανισμοῦ στὴν Κύπρο, θὰ ἦταν ἀδύνατο ἡ μεταχουντικὴ Ἑλλάδα νὰ πλέει πρὸς τὶς Βρυξέλλες διατηρώντας μιὰ ἰδεολογία ἀναντίστοιχη. Ἔτσι, ὁ «Ἑλληνοδυτικισμὸς» ἦταν τὸ ἀνεπίσημο εὐαγγέλιο, μιὰ κι ἔπρεπε νὰ βρεθεῖ κάτι στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία τὸ ὁποῖο νὰ συνδεθεῖ μὲ τὴ νεοτερικὴ Εὐρώπη.

Μπορεῖ ὁ Α.Γ. νὰ μέμφεται τὸν Κ. γιὰ τὸν τρόπο ποὺ μεταχειρίζεται τοὺς Ἀτζέκους ὡς μὴ δυνάμενους νὰ «αὐτονομηθοῦν», κατ’ ἀντιστοιχία συμμερίζεται ὅμως (σὲ ἄλλο ἄρθρο τρίτου τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὸν ἱστότοπο τοῦ Α.Γ.) τὸ ἀφήγημα γιὰ τὴν «ἀνατολίτικη» κατάσταση (μὲ ὅλα τὰ ἀρνητικὰ συμφραζόμενά της ἔστω κι ἂν αὐτὰ δὲν ἀναφέρονται) τῶν Ἑλλήνων πρὸ Διαφωτισμοῦ. Ἂν ὁ Καστοριάδης δίνει στὴν Δύση ρόλο πρωτοποριακό, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν οἱ τριτοκοσμικοὶ ξεριζωτὲς καρδιῶν παρὰ μόνο ἂν κάτσουν εὐλαβῶς στὰ θρανία τοῦ δυτικοῦ σχολείου, ὁ Γαβριηλίδης προχωρᾶ ἀκόμη περισσότερο, καθὼς ἀρνεῖται (παραθέτοντας ἄρθρο ἑνὸς τρίτου) ἀκόμη καὶ τὸν αὐτοπροσδιορισμὸ καὶ τὴν συναίσθηση ἱστορικῆς συνείδησης καὶ πολιτισμικῆς συνέχειας γιὰ τοὺς (μὴ Δυτικούς) Ἕλληνες προτοῦ τοὺς «τὰ φτιάξει» ὁ Διαφωτισμὸς καὶ ἡ Δύση. Γιατὶ ἡ ἄποψη ὅτι «Τὴν ἑλληνικότητα τὴν ἀνακάλυψαν καὶ τὴν ἔδωσαν στοὺς μετακλασσικοὺς Ἕλληνες πρῶτοι οἱ νεοτερικοὶ Δυτικοί» εἶναι ὁ πιὸ σκληρὸς μύθος (ὡς παραμύθι) τοῦ εὐρωκεντρισμοῦ -κι αὐτὴν ἀκριβῶς ἀσπάζεται ὁ τάχα ἀντιευρωκεντρικὸς Α.Γ. Τὸ «Ἀζτέκοι, δὲν εἶστε Ἀζτέκοι, εἶστε ἁπλῶς μιὰ μάζα ἀζτεκόφωνων Παγανιστῶν» οὔτε ὁ Καστοριάδης τόλμησε νὰ τὸ πεῖ κατὰ τῶν μὴ Δυτικῶν. Ἡ ἄποψη τοῦ Γαβριηλίδη, ποὺ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς δίνει σημασία στὴν διαφωτιστικὴ Δύση (ἀκόμη καὶ ἀρνητικά) γιὰ τὴν νεοελληνικὴ ἐξέλιξη, εἶναι ἴδια καὶ χειρότερη ἀπὸ τὴν ἄποψη τοῦ Καστοριάδη γιὰ τὶς ἐκτὸς Δύσης περιοχὲς καὶ πολιτισμούς. Φυσικά, εἶναι καὶ γεμάτη ἀπὸ ἀνακρίβειες, προϊὸν τῆς προχειροδουλειᾶς ποὺ συνιστᾶ συνολικὰ ἡ ἰδιότυπη εὐρωκεντρική του κατάρτιση: Γιὰ παράδειγμα, «Πάλαι μὲν Ἑλλήνων, νῦν δὲ Γραικῶν καὶ Νέων Ρωμαίων διὰ τὴν Νέαν Ρώμην καλουμένων» γράφεται σὲ ἐπίσημα Ὀρθόδοξα κείμενα (πιὸ ἐπίσημα δὲν γινόταν) τοῦ 1716 στὰ ὁποῖα διακρίνονται οἱ Γραικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἀλβανούς, τοὺς Βουλγάρους καὶ ἄλλους βαλκάνιους καὶ μὴ Ὀρθόδοξους. Ἂν οἱ ὑπαρκτοὶ γενίτσαροι, τοῦ Ὀθωμανισμοῦ, κατέσφαζαν τοὺς συγγενεῖς τους, οἱ Δυτικοὶ Νεοέλληνες ἀντιμετωπίζουν τοὺς Ἕλληνες χειρότερα ἀπὸ ὅλους τοὺς Μὴ Δυτικούς, γιατὶ μόνον ἔτσι ξεπλένουν τὸ ἀτομικὸ στίγμα τῆς ὑποκειμενικότητας ποὺ ἡ ἑλληνικὴ καταγωγή τους τοὺς προσδίδει, καὶ μόνον ἔτσι μποροῦν ἐπιτέλους νὰ μιλήσουν «ὡς σκέτα ἀνθρώπινα ὄντα», ἀπελευθερωμένα ἀπὸ «μερικότητες», γιὰ τὶς πανανθρώπινες-ὑπεριστορικὲς ἀξίες τῆς Ἀριστερᾶς, γιὰ τὸ ὄντως ὄν καὶ ἀγαθό.

Γιατὶ ἂν ὁ Καστοριάδης ξεκινώντας ἀπὸ τὸν ἀπέραντο σχετικισμό του κατέληγε μυστηριωδῶς στὴν ἐξύμνηση τῆς Ἀρχαιότητας-πανανθρώπινης Ἀξίας, ὁ Γαβριηλίδης καὶ ἡ ἀντιευρωκεντρικὴ Ἀριστερὰ ἀπὸ τὸν πολιτισμικὸ σχετικισμό τους (πολιτισμικοὶ ἰσαποστάκηδες) καταλήγουν ἐξίσου ταχυδακτυλουργικὰ στὴν ἀνακάλυψη καὶ ἐξύμνηση τῆς Ἀριστερᾶς ὡς παναναθρώπινης Ἀξίας (τὴς Σωστῆς Ἀριστερᾶς, βεβαίως-βεβαίως, αὐτῆς ποὺ αὐτοὶ διδάσκουν).

Εἶναι πράγματι ἀστεῖο τὸ ὅτι ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς Εὐρώπης ἐκτοξεύονται κατηγορίες κατὰ τοῦ εὐρωκεντρισμοῦ. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀστεῖο, εἶναι ἀναγκαιότητα τοῦ ἴδιου τοῦ εὐρωκεντρισμοῦ γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του: Στὴν πραγματικότητα, ὅσοι τὶς ἐκτοξεύουν ἀπὸ ἐκεῖ εἶναι τὸ χρήσιμο ἄλλοθι τοῦ εὐρωκεντρισμοῦ. Μᾶς λέει ὁ εὐρωκεντρισμός: «Ὁρίστε, ἔχουμε δώσει βῆμα καὶ σὲ ὅσους ὑπονομεύουν τὴν αὐτοαντίληψή μας, δὲν τοὺς καταδικάζουμε, εἴμαστε δημοκράτες». Τέτοιος εὐρωκεντρισμός (μὲ τὴν ἔννοια τοῦ καλλωπισμοῦ ἐσωτερικῶν εὐρωπαϊκῶν ἰδεολογικῶν χώρων) σὰν ἐκεῖνον αὐτῶν τῶν γραπτῶν τοῦ Ἄ. Γ. εἶναι ζωτικός.

Φυσικά, τὰ ἀντιιμπεριαλιστικὰ τοῦ Α.Γ. ἔρχονται ἀντιμέτωπα μὲ τὴν ἴδια τὴν ἱστορικὴ συνείδηση τῶν Μὴ Δυτικῶν. Οἱ ἀρχαῖοι Αἰγύπτιοι θεωροῦσαν ζῶα ἢ παρομοίαζαν μὲ ζῶα τοὺς μὴ Αἰγυπτίους (Ἀσιάτες καὶ νοτίως τῆς Αἰγύπτου Ἀφρικανούς), οἱ Ἀτζέκοι θυσίαζαν αἰχμαλώτους, τὸ Κοράνι ζητᾶ τὴν ἐπιβολὴ κεφαλικοῦ φόρου στοὺς μὴ Μουσουλμάνους (καὶ τὸ ἐπέβαλλαν γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια, ὅπως καὶ τὸν ἐξανδραποδισμὸ Ἀφρικανῶν καὶ Εὐρωπαίων), ἀλλὰ μόνο ὁ εὐρωκεντρισμὸς ἢ ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς εἶναι μοναδικὰ φαινόμενα ποὺ πρέπει νὰ καταδικαστοῦν. Ἂν ὁ Α.Γ. λειτουργεῖ ἀσυναίσθητα ὡς Καστοριάδης ἐνσαρκώνοντας τὴν «κριτικὴ ἱκανότητα τῆς Δύσης νὰ στοχάζεται τὸ παρελθόν της», τότε ξεχνᾶ ἢ ἀποσιωπᾶ τὴν σωστὴ ἐπισήμανση τοῦ Καστοριάδη ὅτι οὔτε οἱ Ἀτζέκοι οὔτε οἱ Αἰγύπτιοι οὔτε τὸ Ἰσλάμ (κι ἐδῶ δὲν ἀρκοῦν κάποιοι δυτικομαθημένοι σοσιαλιστὲς Ἄραβες ὡς ἀπόδειξη περὶ τοῦ ἀντιθέτου) ἔκαναν ὅ,τι κάνει ὁ καστοριαδίζων Γαβριηλίδης μαζὶ μὲ χιλιάδες ἄλλους ὅμοιούς του Δυτικοὺς ποὺ βγαίνουν ὁλόιδιοι ἀπὸ τὴ μασίνα τοῦ «ἀντιιμπεριαλισμοῦ» καὶ λένε τὰ ἴδια κι ἀπαράλλακτα.

Πέρα ἀπὸ τὸν ἀντιβυζαντινισμὸ (κοινὸ καὶ στοὺς δύο) καὶ τὸν εὐρωκεντρισμὸ στὴν μία ἢ τὴν ἄλλη ἐκδοχή του, ὁ εὐρωκεντρισμὸς τοῦ Α.Γ. συνίσταται ἐπιπλέον στὸν προσφυγισμό, ὅπου ὅλοι τῆς Γῆς οἱ κολασμένοι δικαιοῦνται ἀλλὰ καὶ εἶναι φυσιολογικὸ νὰ καταλήξουν στὴν Εὐρώπη (οὔτε κἂν σὲ ἄλλο μέρος τῆς Δύσης). Στὸ κέντρο τοῦ κόσμου, τὴν Εὐρώπη! Σαφῶς, ὁ Γαβριηλίδης δὲν εἶναι ἡ τριτοκοσμικὴ Ἀνταρσύα καὶ τὸ ΣΕΚ ποὺ κουβαλᾶν Πακιστανοὺς διαδηλωτὲς κατὰ τῆς Ἰνδίας στὴ ΔΕΘ. (Βλάπτει τὴν ὑπόθεση τοῦ ἀντι-εὐρωκεντρισμοῦ ἡ ἀνάδειξη τῆς θανάσιμης διαμάχης μεταξὺ Τριτοκοσμικῶν, γιατὶ τὰ δείχνει καὶ ὡς θύτες.) Εἶναι «εὐρωκεντρικὸς ἀντιευρωκεντριστής».

Γιατὶ κι ὁ εὐρωκεντρισμὸς χρειάζεται τὸν ἐκσυγχρονισμό του, καὶ δὲν μπορεῖ στὴν ἐποχὴ τοῦ πολυπολιτισμοῦ νὰ ἔχει τόση δημόσια ἀλαζονεία ὅση εἶχε στὸν καιρὸ τοῦ Καστοριάδη. Μπορεῖ, βέβαια, ὁ καθεστωτισμὸς τοῦ νομαδισμοῦ τῶν Βρυξελλῶν νὰ νομίζει ὅτι κρίνει τὸ σύμπαν καὶ τὴ Δύση ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τοῦ ἀδικημένου  καὶ περιθωριακοῦ-μὴ καθεστωτικοῦ, καὶ ὅτι μάχεται τὸν εὐρωκεντρισμό, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι τὸ ἀπολογητικὸ ἄλλοθι καὶ ἡ κριτικὴ ἐκείνη ποὺ ἐπιτρέπει στὸν εὐρωκεντρισμὸ νὰ συνεχίσει νὰ ζῆ χωρὶς τύψεις γιατὶ «πλέον, ἔχει συνείδηση τῶν λαθῶν του». Καθένας κάνει ἄλλη δουλειὰ ἀπὸ ἐκείνη που νομίζει ὅτι κάνει, τὸ πολυκατάστημα τῆς Δύσης ἔχει προϊόντα γιὰ ὅλα τὰ γοῦστα. Ἂν ὁ Καστοριάδης προσέφερε «ἀντισυμβατικὴ» ἀνάγνωση τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἐξαιτίας τῆς ἔνταξης τῆς Ἑλλάδας στὴν ΕΟΚ καὶ ἐξαιτίας τῆς ἀνάγκης νὰ ὑπογραμμιστεῖ ἡ σημασία καὶ προτεραιότητα τῆς Εὐρώπης γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Α.Γ. εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος τῆς Εὐρώπης, ἡ ἀπολογητικὴ-καθησυχαστική («κι ἐμεῖς ὡς Εὐρώπη-Ε.Ε. κτυπᾶμε ἀλύπητα τὸν ἰμπεριαλισμό») καὶ τὸ ἄλλοθί της. Καθένας προσφέρει τὴν κατάλληλη ὑπηρεσία στὴ Δύση.

Posted in Αριστερά, Δύση | Tagged , , , | 1 σχόλιο

ἰδανικὴ ἡμερομηνία

ἡ 24η Δεκεμβρίου γιὰ νὰ γράψει καθένας ὅποια περισπούδαστη μπαρούφα τοῦ κατέβει στὸ κεφάλι, ἐπὶ παντὸς καὶ ἄσχετου μὲ τὰ Χριστούγεννα ἐπιστητοῦ, γιατὶ, μέσα στὸ ἑορταστικὸ «κλίμα», σίγουρα θὰ τοῦ κάνουν λάικ καμμιὰ πενηνταριὰ νοματέοι, ἤδη πρησμένοι ἀπὸ τὰ γλυκὰ καὶ τὰ κρέατα τῆς νηστείας. Ἄλλοι θὰ ἀναρτήσουν γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ἄλλοι μὲ τὸ Ὄραμα καὶ τὰ ἀγωνιστικὰ Καθήκοντα ποὺ ἀπὸ 1η Ἰανουαρίου μᾶς περιμένουν, ἄλλοι μὲ τοὺς πολιτισμικοὺς μαρξιστὲς κ.ο.κ, δυτικὲς παχουλὲς «ἁγιογραφίες» (τὸ πρόβλημα φυσικά, εἶναι τὸ ὅτι εἶναι παχουλὲς-ἀντιασκητικὲς καὶ θεολογικὰ ἀνακριβεῖς, κι ὄχι ὅτι εἶναι δυτικές). Χαλαρά, σήμερα ὅλοι ἔχουν μερίδιο στὴν προσοχὴ τοῦ κοινοῦ, σὲ ἱστορίες «τυχαῖες». Πιὸ ὡραῖα ὅμως (πάντα!), οἱ Βυζαντινοὶ ἔφτιαχναν ὡραῖες ἱστορίες. Σὰν τοῦ Θεοφάνη μὲ τὸν ἔπαρχο Κωνσταντινουπόλεως Κύρο, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἔφτιαξε τὰ Θεοδοσιανὰ τείχη, καὶ τὸ πλῆθος τὸν συνέκρινε στὸν Ἱππόδρομο μὲ τὸν Μ. Κωνσταντίνο. Ὁ Θεοδόσιος Β΄ ἐκνευρίστηκε καί, ἀφοῦ τὸν ἐξόρισε, τὸν ἔστειλε ὡς ἐπίσκοπο στὴ Σμύρνη. Οἱ κάτοικοί της ἤθελαν νὰ τὸν σκοτώσουν. Ὁ Κύρος ἔφτασε ἐκεῖ τὴν παραμονὴ Χριστουγέννων τοῦ 441, καὶ γνωρίζοντας τὴν κακὴ προδιάθεση τῶν Σμυρναίων, τοὺς εἶπε στὴ χριστουγεννιάτικη λειτουργία: «Ἄνδρες Ἀδελφοί, ἡ γέννησις τοῦ θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴθε νὰ τιμηθεῖ μὲς στὴ σιωπή, γιατὶ μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ μόνο συνελήφθη ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὴν ἁγία παρθένο. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνες, ἀμήν». Τὸ ἐκκλησίασμα χάρηκε καὶ τὸν εὐφήμησε, καὶ αὐτὸς ἔκτοτε τοὺς ἐπισκόπησε εὐσεβῶς.

Posted in Ρωμανία | Tagged | Σχολιάστε

Μεταλληνός

Ὅταν κάποιος μεταθανάτια χαρακτηρίζεται τόσο «κομμουνιστὴς» ὅσο καὶ «συντηρητικός», αὐτὸ ὀφείλεται ὄχι μόνο στὶς προκαταλήψεις τῶν ζωντανῶν, ἀλλὰ καὶ στὸ συγγραφικὸ ἔργο του, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι μεγάλο εἴτε σὲ ἀριθμὸ βιβλίων εἴτε στὰ πολλὰ χρόνια συγγραφικῆς παρουσίας. Ὅταν ἔχεις γράψει τόσα πολλά, καταλήγεις καὶ συντηρητικὸς καὶ κομμουνιστής. Τουλάχιστον, ὁ Μεταλληνὸς ἦταν εἰλικρινής, χωρὶς κορακίστικο στόμφο καὶ drama queen τῆς θεολογίας. Ἔφυγε κι αὐτός, γιὰ νὰ μὴ δεῖ τὰ χειρότερα, ποὺ ἔρχονται.

Posted in Χωρίς κατηγορία, θρησκεία | Tagged | 3 Σχόλια

Σατουρνάλια

Ὅπως μὲ τὰ Ἡλιούγεννα, ἄλλοι γράφουν ὅτι τὰ Σατουρνάλια ἔχουν σχέση μὲ τὰ Χριστούγεννα. Φυσικά, εἶναι ἀκόμη πιὸ ἄσχετα μὲ τὰ Χριστούγεννα ἀπ’ ὅ,τι τὰ «Ἡλιούγεννα». Ἀποφασίστε, καλοί μου ἄνθρωποι, ποιὸν ἀντέγραψαν οἱ Χριστιανοί. Πάντως, ὁ Κρόνος οὔτε τμῆμα μιᾶς τριάδας εἶναι οὔτε γεννήθηκε ἀπὸ παρθένα «γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων», οὔτε ἀκολουθοῦσε σὲ ὅλα τὸν πατέρα του, «οὔτε…. οὔτε». Ἂν ἡ ἀνταλλαγὴ δώρων καὶ ἡ χαρτοπαιξία θεωροῦνται ἐπαρκεῖς προϋποθέσεις γιὰ τέτοια ταύτιση τί νᾶ πῶ; Αὐτό:

Ὅσο περισσότερο ἀποχριστιανίζονται οἱ Νεοέλληνες καὶ φλερτάρουν μὲ τὸ θρησκευτικὸ σχετικισμὸ καὶ τὸν ἀρχαιοκεντρισμό, τόσο πιὸ γρήγορα θὰ γίνουν Μουσουλμάνοι. Κρόνο καὶ Δία θὰ θέλουν, Ἀλλὰχ καὶ Μωάμεθ θὰ λάβουν. Γιατί; γιατὶ ὁ «Κρόνος» καὶ ὁ «Δίας» εἶναι φιλολογικὰ κατασκευάσματα, νεκρά, ἐνῶ οἱ Μουσουλμάνοι εἶναι βέβαιοι γιὰ τὴν ἀντικειμενικότητα τῆς ἀλήθειας τους. Τὸ μόνο ποὺ κάνουν λοιπὸν ὁ «Κρόνος» καὶ ὁ «Ἥλιος» εἶναι νὰ σαλαμοποιοῦν, νὰ διαβρώνουν τὴν ἤδη διαβρωθείσα χριστιανικὴ πίστη τῶν πολλῶν Δυτικῶν, ὥστε κατόπιν αὐτοὶ μέσα στὸν πολτὸ τοῦ πολιτισμικοῦ σχετικισμοῦ καὶ τὴν φυσιολογικὴ πανανθρώπινη ἀνάγκη νὰ ἔχουν ἕναν μπούσουλα, θὰ ταυτιστοῦν μὲ τὴν πιὸ βίαιη καὶ μὴ σχετικιστικὴ τάση, ποὺ εἶναι σίγουρη γιὰ τὴν ἄποψή της.

Σὲ τέτοια συμπεράσματα ὡστόσο, μποροῦν νὰ ὁδηγηθοῦν μόνο ὅσοι κατανοοῦν ὡς ριζικὰ ἐσφαλμένη τὴ νεοτερικὴ πεποίθηση ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει στὸ διηνεκὲς κοινωνία χωρὶς ὑπερφυσικὸ Ἱερό. Χρειάζεται καὶ ἡ κατάλληλη αἴσθηση ἱστορικοῦ ὁρίζοντα. Γιὰ ὅποιον ἔχει ὁρίζοντα τὰ 80 χρόνια μιᾶς ζωῆς, ἡ ἐποχὴ μετὰ τὸ 1789 ἔχει διανύσει τόσους αἰῶνες ὥστε ἀπέδειξε ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει κοινωνία χωρὶς ὑπερφυσικό. Ὅσοι ἔχουν μεγαλύτερο ὁρίζοντα, διαφωνοῦμε.

Ἄλλοι βέβαια θέλουν νὰ ὑποκαταστήσουν τὸ Χριστιανισμὸ μὲ τὴν Ἀρχαιότητα, καὶ ἄλλοι θέλουν ἁπλῶς νὰ δείξουν τὴν ἱστορικὴ ἐναλλαγὴ θεοτήτων. Δὲν ξεκινᾶν ὅλοι μὲ τὶς ἴδιες προθέσεις. Κι ὅμως, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι τὸ ἴδιο, ὁ ἐξισλαμισμὸς διὰ τοῦ σχετικισμοῦ. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

 

Posted in παλιά και νέα θεότητα, αθεϊσμός, θρησκεία | Tagged , , | 3 Σχόλια

Εἰρήνη σημαίνει… καὶ πόλεμος σημαίνει…

Ας εξετάσουμε τη βασιμότητα του δεξιού-εθνικιστικού επιχειρήματος ότι ναι μεν ένας πόλεμος με την Τουρκία είναι χαμένη υπόθεση αλλά μέσα από το καμίνι της αναμέτρησης και της (βέβαιης) ταπείνωσης θα αναδειχθεί μια νέα γενιά ελλήνων πατριωτικά σκεπτόμενων, λιγότερο παρτακιστών και γυναικωτών, έτοιμων να αναλάβουν θυσίες για το έθνος και να ξεπλύνουν την ντροπή. Υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο; Χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί εντελώς, όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι είναι σχεδόν αδύνατο και πως τα σενάρια περί εθνικής αναγέννησης και φοινίκων εκ της τέφρας των αναγεννώμενων είναι απλώς δεξιές ονειροφαντασίες.

Για να «ψηθεί» μια νέα γενιά πατριωτών σε μια συγκυρία πολεμικής αναμέτρησης και εθνικής συμφοράς πρέπει ο πόλεμος να είναι παρατεταμένος, με εμπλοκή μεγάλου αριθμού κληρωτών στρατεύσιμων σε χερσαίες επιχειρήσεις. Ακόμα και αν λείπει ο παράγοντας της διάρκειας και έχουμε μια σύντομη σφοδρή σύγκρουση (π.χ. πόλεμος των Έξι Ημερών ή Γιομ Κιπούρ) θα πρέπει οπωσδήποτε να είναι πολύνεκρος. Να υπάρξουν απώλειες που θα μετρούνται σε εκατοντάδες ή έστω αρκετές δεκάδες. Αυτό το σενάριο δεν φαίνεται πιθανό. Χερσαίος πόλεμος δεν θα υπάρξει, εκτός από την τραβηγμένη περίπτωση μιας τουρκικής προέλασης στον Έβρο με τεθωρακισμένα. Το πιο πιθανό είναι ότι ο πόλεμος -ή εκτεταμένο θερμό επεισόδιο- θα περιοριστεί στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου, θα κριθεί από την αεροναυτική υπεροχή και θα έχει συντομότατη διάρκεια, μέχρι δηλαδή να παρέμβουν οι αμερικανοί και να επιβάλουν την Ανταλκίδειο αυτοκρατορική ειρήνη τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες δυσκολεύομαι να φανταστώ το «καμίνι» και τις φοβερές αντιξοότητες σε επίπεδο καθημερινής ζωής που θα πυροδοτήσουν μια κοινωνική αναγέννηση. Θα είναι μάλλον ένας πόλεμος για τον οποίο οι κάτοικοι της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων δεν θα μάθαιναν απολύτως τίποτα αν δεν υπήρχαν τα μέσα ενημέρωσης. Ένα τέτοιο μυθοπλαστικό σενάριο παρουσιάζει σατιρικά ο J.G. Ballard στην «Έκθεση ωμοτήτων», όπου ο Τρίτος Παγκόσμιος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ λαμβάνει χώρα στο διάστημα, εντός λίγων ωρών, χωρίς κανείς να καταλάβει τίποτα, τη στιγμή που όλο το έθνος παρακολουθεί με αγωνία, καρφωμένο στις πολυθρόνες, ιατρικά ανακοινωθέντα για τους αυξημένους δείκτες χοληστερίνης του προέδρου Ρήγκαν.

Το ιστορικό προηγούμενο είναι επίσης αποθαρρυντικό για το δεξιό επιχείρημα της «αναγέννησης μέσω καταστροφής». Η καταστροφή συνέβη στην Κύπρο το 1974, με χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους και απώλεια εθνικού εδάφους και παρόλα αυτά εδώ δεν κουνήθηκε βλέφαρο. Κανείς ελλαδίτης δεν ήθελε να πολεμήσει για την Κύπρο, η επιστράτευση βιώθηκε σαν αγγαρεία, δίνοντας το δικαίωμα στον ψευτοεθνάρχη να εκστομίσει το αισχρό «η Κύπρος κείται μακράν». Για αυτόν ακριβώς το λόγο κατασκευάστηκε εκ των υστέρων ο μύθος της χουντικής ανικανότητας και της διάλυσης των Ε.Δ. επί δικτατορίας: για να δικαιολογήσει την απροθυμία και την αποχαύνωση ενός λαού που του χάλασαν τις καλοκαιρινές διακοπές του καλώντας τον να υπερασπιστεί άγνωστα εδάφη στου διαόλου το κέρατο. Η εμπειρία του ’74 διαψεύδει πανηγυρικά το δεξιό wishful thinking περί εθνικής αναγέννησης μετά την ήττα και την ταπείνωση

Πηγή

Γιατί τόσα λόγια; Ἐπειδὴ δὲν τυπώνονται καὶ δὲν ξοδεύεται χρῆμα; Ὁ Κονδύλης τὸ εἶχε πεῖ σὲ μιὰ φράση:

Τὸ σημερινὸ δίλημμα εἶναι ἀντικειμενικὰ τρομακτικὸ καὶ ψυχολογικὰ ἀφόρητο: Ἡ εἰρήνη σημαίνει γιὰ τὴν Ἑλλάδα δορυφοροποίηση καὶ ὁ πόλεμος σημαίνει συντριβή. Ἡ ὑπέρβαση τοῦ διλήμματος αὐτοῦ … ἀπαιτεῖ οὔτε λίγο οὔτε πολὺ τὴν ἐπιτέλεση ἑνὸς ἡράκλειου ἄθλου, γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ ἑλληνικὴ κοινωνιία, ἔτσι ὅπως εἶναι, δὲν διαθέτει τὰ κότσια.

Ἡ διαφορὰ τοῦ 1998 ἀπὸ τὸ 2019 εἶναι ὅτι σήμερα τὴν Τουρκία δὲν τὴν συμφέρει ὁ πόλεμος, ἀφοῦ μπορεῖ νὰ τὸν ἀναβάλει γιὰ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὴν ὁποία ἡ Ἑλλάδα θὰ ἔχει πλημμυρίσει ἀμετάκλητα μὲ φίλα προσκείμενους Μουσουλμάνους μόνιμους κατοίκους.

Ὁ «δεξιὸς ἐθνικιστὴς» προφανῶς δὲν ἔχει κατὰ νοῦ μιὰ ἑλληνικὴ νίκη, ἀφοῦ σὲ κάθε περίπτωση μόνο ἑλληνικὰ ἐδάφη θὰ μοιραστοῦν «δίκαια» ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ μιὰ σθεναρὴ κι ἐπιτυχημένη ἑλληνικὴ στρατιωτικὴ ἀντίσταση. Ἐκτὸς κι ἂν καταληφθοῦν τουρκικὰ ἐδάφη τὰ ὁποῖα κατόπιν θὰ διαπραγματευθεῖ στὴ συνθήκη εἰρήνης ἡ Ἑλλάδα, πράγμα ποὺ δὲν εἶναι τόσο βέβαιο ὅσο ἡ κατάληψη μεγάλων ἑλληνικῶν νησιῶν. Ἔχει κατὰ νοῦ νὰ ξεκαθαρίσει ἡ ἑλληνικὴ ἐπικράτεια ἀπὸ τοὺς νεοφερμένους (μετὰ τὸ 2000 καὶ 2015) Μουσουλμάνους, νὰ ἐκδιωχθοῦν πάσῃ θυσίᾳ, ἀκόμη καὶ νὰ πεταχτοῦν σὲ βάρκες καὶ σαπιοκάραβα στὰ ἀνοιχτὰ τὴς Μεσογείου ἢ καὶ νὰ σφαγοῦν ὡς ἐπικίνδυνοι καὶ συνεργάτες τοῦ Τούρκου (μαζὶ κι ὅσοι Ἕλληνες θὰ τοὺς ὑπερασπιστοῦν) -κι ὅλοι καταλαβαίνουν ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι θὰ πάρουν τὸ μέρος τῆς Τουρκίας ἔμπρακτα ἢ μή. Ὅμως αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν θέλει ἡ Τουρκία νὰ συμβεῖ, μέσῳ ἑνὸς πρόωρου πολέμου. Κι ἕναν πόλεμο δὲν θέλει τὸ σύνολο τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς τάξης, γιατὶ θὰ ἀπονομιμοποιηθεῖ ὅπως τὸ 1897 καὶ (ἡ χουντικὴ κυβέρνηση) τὸ 1974. Ἀκόμη χειρότερα, μιὰ «ἐκδίωξη τῶν Μουσουλμάνων ἔστω καὶ μὲ ἑλληνικὴ ἥττα» θὰ ἀναιρεθεῖ ἔμπρακτα κι ἀμέσως σὲ περίπτωση ἑλληνικῆς στρατιωτικῆς ἥττας, ἀφοῦ ἡ Τουρκία θὰ ξαναρχίσει νὰ στέλνει Μουσουλμάνους χωρὶς ἡ Ἑλλάδα νὰ μπορεῖ πλέον νὰ τῆς ἐναντιωθεῖ.

Σὲ χειροτέρευση τοῦ διλήμματος τοῦ 1998, τὸ 2020 εἰρήνη σημαίνει ἐξισλαμισμὸ καὶ δορυφοροποίηση, πόλεμος σημαίνει συντριβὴ ἢ «δίκαιο μοίρασμα» ἑλληνικῶν ἐδαφῶν. Εἶναι προφανὲς τί εἶναι χειρότερο, καὶ εἶναι προφανὲς γιατί θὰ συμβεῖ τὸ χειρότερο.

Posted in Δεξιά, Τούρκοι | 2 Σχόλια

Ὡραία ἡ Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἔχει πολλοὺς

h3946558-768x512-1

Ἕλληνες

(γιὰ Προέδρους τῆς Δημοκρατίας, ἐννοῶ)

Posted in τυχαίο, Αριστερά, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

ἀντιδεξιὰ 2: Προσεγγίζοντας τὸν Κούλη

Ἐντάξει, οἱ τοῦ (σκέτα, ἢ «πρωτίστως») ἀντιαριστεροῦ λόγου θὰ συνεχίσουν νὰ ψηφίζουν ὅποιον ἔχει ξαδέρφια-ὑπαλλήλους τοῦ Σόρος, προκειμένου κατόπιν νὰ λὲν ψεκασμένες θεωρίες περὶ Ὁβριῶν, καὶ ἄθεων. Γιατὶ ὁ Σόρος εἶναι καλός, ἢ δὲν τὸ ἔχουνε πάρει χαμπάρι γιὰ τὶς ἐν Ἑλλάδι ΜΚΟ του ὅσοι φανταστικὰ ζοῦν ἀκόμη ἐπὶ ΕΡΕ καὶ πίσω ἀπ’ τὸ βουνό. Ἂς τοὺς ἀφήσουμε στὸν κόσμο τους, νὰ κάνουν χριστιανικὴ καὶ συντηρητικὴ ἐκστρατεία κατὰ τοῦ ἀριστεροῦ λύκου μαζὶ μὲ τοὺς μὴ λύκους, δηλ. μὲ τοὺς ἀνώμαλους φιλελεύθερους, μὲ τοὺς φιλελεύθερους ποὺ θέλουν νὰ μπολιαστοῦν οἱ Ἕλληνες βιολογικὰ μὲ τοὺς μετανάστες, μαζὶ μὲ τοὺς φιλελεύθερους ποὺ βγάζουν τὴ θρησκεία ἀπὸ τὰ σχολεῖα σιγὰ-σιγά. Καί βέβαια, νὰ συμμαχήσουν μὲ τοὺς ὁπαδοὺς τῆς κατανάλωσης, τῆς ἀδηφαγίας, τῆς «ἐπιτυχίας». Χωρὶς ἀμφιβολία, ὁ Χριστὸς εἶναι μὲ τοὺς πλούσιους γενικά, ὄχι μὲ τοὺς μετανοημένους πλούσιους. Τόσα καταλαβαίνουν, τόσα λένε τὰ σαϊνια αὐτά, μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα, τοὺς ἀτόφιους λαϊκοὺς Δεξιούς, ποὺ καλοῦ-κακοῦ πρὶν πᾶνε στὸ κωλάδικο ἢ τὴν Κυριακὴ στὶς προσφορὲς τοῦ σουπερμάρκετ, σταυροκοπιοῦνται περνώντας ἔξω ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι. Ἂς ἀφήσουμε ὅμως τοὺς ξύπνιους κι ἂς ἀσχοληθοῦμε ψυχολογικὰ μὲ τὸν Μητσοτάκη.

Νομίζω ὅτι, ὅταν ὁ Κούλης δηλώνει βέβαιος ὅτι δὲν θὰ γίνει τίποτε μὲ τοὺς Τούρκους, δηλαδὴ (ἐννοεῖ) ὅτι δὲν θὰ κάνει ἡ Ἑλλάδα τίποτε, πρέπει νὰ τὸν καθησυχάσει κάποιος, δεξιὸς ἢ ἀριστερός: Νὰ πεῖ σ’ αὐτὸν καὶ τὴ Ντόρα καὶ τὸν ἀεὶ γελαστὸ γιόκα της, καὶ ὅσους φιλελεύθερους τρῶνε ἥσυχα τὸ κρατικὸ ψωμί τῆς φρέσκιας θέσης τους, ὅτι ἀκόμη κι ἂν γίνει κάτι, κι ἀκόμη κι ἂν χάσει ἡ Ἑλλάδα, οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ κάνουν τίποτε ὅπως τὸ ’22. Κανεὶς δὲν θὰ ζητήσει τὸ λόγο ἀπὸ κανέναν. Θὰ ἀντιδράσουν ὅπως οἱ Ἕλληνες τὸ ’74 κι ὅπως οἱ ὑπήκοοι τοῦ δυτικοῦ μονάρχη ὅταν αὐτὸς ἐπέστρεφε ἡττημένος: Δὲν θὰ τοῦ κάνουν τίποτε. Γιατὶ πέρα ἀπὸ τὴν ἀγαθούλικη φιλελεύθερη κοσμοθεώρηση καντιανῆς εἰρήνης + ἁρπαγῆς + ἀπόλαυσης, καὶ πέρα ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ χορτάσουν μὲ τὴν κρατικὴ θέση ποὺ μόλις τὸ καλοκαίρι τοὺς δόθηκε, ὑπάρχει κι ὁ φόβος γιὰ τὸ περίφημο θερμὸ ἐπεισόδιο. Ὄχι γιὰ τὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ καθεαυτὸ οὔτε γιὰ τὶς συνέπειές του στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ γιὰ τὶς συνέπειες μιᾶς ἥττας πάνω στοὺς ἴδιους. Ὄχι στὴ θέση καὶ τὰ λεφτά τους, ἀλλὰ στὴ ζωή τους, στὴν πολιτικὴ καριέρα τους, τὴν ἐλευθερία τους κ.ο.κ.

Αὐτὸς ὁ καθησυχασμός, γιὰ νὰ ἔχει πραγματικὸ νόημα καὶ ἐπίδραση, θὰ πρέπει νὰ τοὺς τὸν κάνουν στὰ κρυφά. Ὄχι στὰ φανερά: Φανερὰ θὰ σήμαινε ὅτι τοὺς κοροϊδεύουν. Καὶ θὰ θίγονταν. Ἔχει ἕνα πρόβλημα αὐτοπεποίθησης ὁ δεξιὸς φιλελεύθερος κόσμος ποὺ κυβερνᾶ, καὶ πρέπει νὰ τοῦ τὸ ἐπιλύσουν, ὄχι νὰ τοῦ τὸ κάνουν πληγή. Γιατὶ αὐτὰ τὰ περὶ ἠλίθιων Ἑλλήνων, πού, τὴ μιά, δὲν καταλαβαίνουν ἀπὸ αἰσθητικὴ Χριστουγέννων ἢ πού, τὴν ἄλλη, ἐπιθυμοῦν (οἱ ἠλίθιοι) νὰ βγάλουμε ὡς χώρα τὰ «πυροβόλα καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ πυροβολᾶμε», τελικὰ φαίνεται ὅτι οἱ φιλελεύθεροι τὰ πιστεύουν λιγότερο ἀπὸ ὅ,τι τὰ διακηρύσσουν καὶ ἀπὸ ὅ,τι ἰσχύει. Καὶ χρέος μας εἶναι νὰ κάνουμε τὴν δεξιὰ ἀνώτερη τάξη νὰ αἰσθάνεται ἄνετα: Νὰ περνᾶ καλά, μὲ τὴ βοήθεια τῶν ξύπνιων ψηφοφόρων της.

Posted in Δεξιά | Tagged , | Σχολιάστε

καὶ ἀντι-δεξιά

Ἕνα ἀπὸ τὰ πράγματα ποὺ δὲν καταλαβαίνουν οἱ ψηφοφόροι τοῦ Κούλη (ἢ οἱ συγγενεῖς ψηφοφόρων του) εἶναι ὅτι ὁ νεοφιλελευθερισμός (ἐξύμνηση τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο καὶ ἀφορμή) εἶναι, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῶν ἀποτελεσμάτων, ἡ ἄλλη ὄψη αὐτοῦ ποὺ λὲν πολιτισμικὸς μαρξισμός. Νὰ πολεμάει κάποιος τὸν «πολιτισμικὸ μαρξισμὸ» (ποὺ ἔχει βαθιὲς ρίζες λ.χ. στὴν περὶ οἰκογένειας ἀντίληψη τοῦ Μάρξ, ἀλλὰ δὲν φτάνει στὴν ὑπεράσπιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τὴν ὁποία ὁ Μ. καταδικάζει) ἔχοντας οἰκονομικὲς προτάσεις ποὺ διαλύουν τὴν οἰκογένεια σὲ ἄτομα, ὅπως τὴν κατανάλωση, τὴν ἀνάπτυξη (σύνθημα τοῦ Κούλη), τὸν ἡδονισμὸ τῆς μαζικῆς κοινωνίας (σεξουαλικὸ καὶ μή, ἀθῶο καὶ μή), τὴν ἐλεύθερη διαφήμιση «αὐτονόητων πλέον» ἀγαθῶν (ποὺ γιὰ τὴν ἀπόκτησή τους πρέπει νὰ δουλεύει καὶ ἡ γυναίκα) κ.ο.κ., εἶναι σὰ νὰ ἀνοίγει μιὰ τρύπα στὸ νερό. Κοντολογίς: Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι Χριστιανὸς συντηρητικός (ὑπάρχουν καὶ συντηρητικοὶ ἀλλὰ μὴ Χριστιανοί) χωρὶς νὰ πολεμᾶς δημόσια τὴ Δεξιὰ ὅπως εἶναι τώρα (κι ὄχι ἁπλὰ νὰ ἀποστασιοποιεῖσαι ἀπὸ αὐτήν), καὶ πιθανότατα ὅπως ἦταν πάντα: «Μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε κι ἂν δὲν τὴ γλεντήσουμε», «φάγωμεν, πίωμεν» (μαζὶ μὲ ἕνα σταυροκόπημα μπροστὰ ἀπὸ ἐκκλησίες γιὰ νὰ κρατᾶμε καὶ μιὰ πισινή), αὐτὰ δὲν εἶναι συνθήματα γιὰ ἀγώνα ἀλλαγῆς τῆς κοινωνίας σὲ χριστιανικὴ ἢ ἀριστερὴ ἢ ὁποιαδήποτε κατεύθυνση.

Γιατί δὲν τὸ καταλαβαίνουν: Ἀκριβῶς γιατὶ εἶναι πρώτιστα ἀντιαριστεροί. Πρώτιστα ἀντιαριστερὸς συνεπάγεται ὅτι καταπίνεις / ἀνέχεσαι ὅλα ὅσα ἔχει στὸ DNA της ἡ Δεξιά, μὲ τὴν μάταιη ἐλπίδα ὅτι ὅταν (ἐξαιτίας τῆς συστράτευσής σου μὲ τὴν Δεξιά) σκοτωθεῖ τὸ τέρας τῆς Ἀριστερᾶς, θὰ μπορέσεις νὰ τακτοποιήσεις τὰ τοῦ δεξιοῦ οἴκου σου ἐπὶ τὸ χριστιανικότερον. Τὰ θλιβερὰ κορόιδα τῆς ἀντίληψης αὐτῆς εἶναι τόσο τυφλωμένα, ὥστε δὲν βλέπουν ὅτι ὁ σκέτος, ὁ «πρωτίστως» ἀντι-ἀριστερὸς λόγος εἶναι δεξιός, ποὺ βοηθᾶ ὄχι τὸ Χριστιανισμὸ ἢ τὸ συντηρητισμὸ καὶ τὴν οἰκογένεια, ἀλλὰ τὸ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε» ποὺ ἐκφράζει ὁ κάθε Κούλης.

Ἡ ὁμοιότητα τῶν «πρωτίστως ἀντι-αριστερῶν» μὲ τοὺς ἀγαθούληδες «δημοκράτες Χριστιανοὺς» καὶ φιλοαριστεροὺς Χριστιανοὺς φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ οἱ δυὸ ὑποστηρίζουν (ἀπὸ ὑπαρξιακὴ θέση: ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι εἶναι τέτοιοι) τὴν ἀγαμία καὶ τὴ φυγοτεκνία: τὴν μὴ μοναστηριακή, μὴ τυχὸν χάσουν τὸ ἁπαλὸ στρωματάκι καὶ τὶς βολτοῦλες. Εἶναι ἴδιοι  κι ὅμοιοι, ἀπαράλλακτοι. Καὶ στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, σὲ τί διαφέρουν ἀπὸ τὴν ἄτεκνη «Σώτη» πέρα ἀπὸ τὶς σοφιστικὲς ἐκλογικεύσεις τους; Ὄχι στὸ ὅτι πρακτικὰ μειώνουν τὸν πληθυσμὸ τῆς χώρας.

Posted in Δεξιά, θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

Κολυμπώντας μὲ τὴ Σώτη

Ἡ «Σώτη» δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει ὅτι οἱ μωρουδίστικες καὶ τρελλὲς συμπεριφορὲς μιᾶς ὁλόκληρης γενιᾶς κι αὔριο ὅλων τῶν δυτικῶν ἐνηλίκων τὶς ὁποῖες καταγγέλλει προέρχονται ἀπὸ τὴν λίγο-πολὺ ἀγνωστικιστικὴ/ἀντιχριστιανική (αὐτὴ ἡ ἀναγεννησιακὴ/νεοτερικὴ «ψυχρὴ εὐφυΐα», ποὺ κορόιδευε τὸ Χριστιανισμό), κνιτο-φιλελὲ (!) δική της κοσμοαντίληψη.

Γιατὶ, τί ἄλλο θὰ προέκυπτε ἄραγε ἀπὸ μιὰ γενιὰ π.χ. ποὺ «ἤθελε νὰ ἐξερευνήσει τὴν [ἀπαγορευμένη] σεξουαλικότητά της» σὲ βάρος τῆς βιολογικῆς ἀναπαραγωγῆς κάθε κοινωνίας (γιατὶ «εἶχε κουραστεῖ μὲ τὶς σαχλαμάρες τῶν παπάδων»), παρὰ τρομερὴ ὑπογεννητικότητα καὶ κυρίως μιὰ νέα γενιὰ (τὰ παιδιὰ τῆς προηγούμενης) ποὺ –ἔχοντας «ἐξερευνήσει, κι αὐτή, τὴ σεξουαλικότητά της» συμπέρανε ὅτι– προσβάλλεται ἐπειδὴ «μαντεύοντας τὸ φύλο της τὴν ἀποκαλοῦμε ‘κορίτσι’, ἐνῶ ἡ ἴδια εἶναι ἕνα ‘ἄφυλο binary XYZ‘»;

Τί ἄλλο θὰ περίμενες ἀπὸ μιὰ γενιὰ ποὺ πέταξε λάσπη σὲ ὅλες τὶς μεταφυσικὲς «ἐξουσιαστικὲς» προλήψεις τῶν παππούδων της, παρὰ σολιψιστικὰ παραμιλητὰ καὶ μυαλὰ πολτοποιημένα τῶν ἀπογόνων της; Ἀπὸ τὸν ἀνθρωποκεντρισμὸ τί ἄλλο θὰ προκύψει παρὰ ὁ δικαιωματισμός; Ἡ τριαντάρα ποὺ μέσα στὸ κρύο, 10 τὸ βράδυ μαζεύει στὸ πάρκο τὰ κόπρανα τοῦ σκύλου της ἀντὶ νὰ ἔχει ἕνα μωρὸ νὰ τὸ φροντίζει μέσα στὸ ζεστὸ σπίτι, εἶναι παιδὶ τῆς γενιᾶς τῆς Τριανταφύλλου, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν παρατήσουν ἥσυχη ὅλοι οἱ συντηρητικοὶ ποὺ τῆς ἔλεγαν τί εἶναι σωστὸ καὶ τί ὄχι. Τὸ κορίτσι ποὺ γράφει «πηδῆξτε ἐμένα ὄχι τὸ κλίμα» καὶ κάνει ἀπεργία κλίματος, εἶναι (συνειδησιακά, πνευματικά) παιδὶ τῆς γενιᾶς τῆς Τριανταφύλλου.

Αὐτὸ ποὺ γιὰ τὴν κάθε πενηντάρα καὶ ἑβδομηντάρα Σώτη φαίνεται ἀπίστευτη ἐξέλιξη, στὰ μάτια μας φαίνεται ἀναπόφευκτη ἐξαιτίας τῶν βασικότερων κοσμοθεωρητικῶν ἀπόψεων τῆς «κάθε Σώτης». Δὲν μιλῶ γιὰ τὶς ἐξαιρέσεις τοῦ κανόνα τοῦ μαζικοῦ ἐκφυλισμοῦ, ποὺ γλίτωσαν λόγῳ μελέτης ἢ ἰδιοσυγκρασίας -οὔτε αὐτὲς εἶναι ἄλλοθι γιὰ τὴν ἀγνωστικιστικὴ κοσμοθεώρηση.

Τώρα ἡ «Σώτη» καὶ ὅλες οἱ «Σῶτες» τοῦ κόσμου ψιλομετανόησαν. Ἔγιναν καὶ ἰδιαίτερα ἐπιφυλακτικὲς στὸ Ἰσλάμ. Χαρὰ στὸ πράμα! Δὲν εἶναι ὅτι ὡς γριὲς ζηλεύουν τὴν εὐκολία μὲ τὴν ὁποία αὐτοσπαταλῶνται οἱ νεότερες γενιές, εἶναι ὅτι δὲν μετανοοῦν γιὰ τὸ ὅτι αὐτές, οἱ νῦν γριὲς γενιές, ἔπλασαν τὶς νεότερες γενιές, καὶ τὰ μυαλά τους μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Τζάμπα μετάνοια οἱ φοβὲρες γιὰ τὸ Ἰσλάμ, καὶ γιὰ τὴν Τουρκία, καὶ θεωρητικολογίες φυσικά. Ἡ διαφορὰ τῆς «Σώτης» ἀπὸ ἄλλες Σῶτες εἶναι οἱ δεύτερες δὲν βλέπουν τίποτε κακὸ στὴν αὔξηση τῶν μαντηλοφορεμένων καὶ μπουργκοφορεμένων. Αὐτὸ ὅμως δὲν ξελασπώνει τὴ Σώτη, γιατὶ δὲν ἀπαρνεῖται τὸν πυρήνα τῶν πεποιθήσεων οἱ ὁποῖες ἄνοιξαν τὸ δρόμο γιὰ τὸ Ἰσλὰμ στὴν Εὐρώπη: ἀντιχριστιανισμός, κοσμικισμός (μεταφυσικὸς μηδενισμός).

Δὲν εἶναι ζήτημα προσωπικῆς ἐναντίωσης, εἶναι ὅτι ὅσα εἶπε (μαζὶ μὲ τόσους χιλιάδες ἄλλους ὁμοϊδεάτες της) κατέστρεψαν μιὰ κοινωνία σὲ βαθμὸ μὴ ἀναστρέψιμο. Γι’ αὐτὸ εἶναι πολιτικὰ-κοινωνικὰ ἀσυγχώρητη.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σὰν τὴ «Σώτη» Τριανταφύλλου (τὴν κατονομάζουμε μὲ τὸ μικρό της, λὲς καὶ μιλᾶμε γιὰ καμμιὰ γκόμενά μας ἢ τραγουδίστρια) ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν ὅτι οἱ «θεοκρατικὲς ἀραχνιασμένες ἀπαγορεύσεις» ἐνάντια στὶς ὁποῖες ἐξεγέρθηκαν ἀπὸ τὸ ’60 κι ἔπειτα, αὐτὲς λοιπὸν θεσπίστηκαν ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν καταλήξει ἡ κοινωνία ἕνας πολτὸς ὅπως κατέληξε σήμερα.

Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι τὸ 1/3 τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἐπὶ 20 αἰῶνες (ἀπὸ τοὺς 26), δεκτὸ νὰ μὴν τὸν πιστεύει κάποιος, ὅμως ὅποια τὸν καθυβρίζει γιὰ νὰ ἐπιχειρηματολογήσει γιὰ τὸ δικαίωμα τῆς σεξουαλικῆς της ἀπελευθέρωσης καὶ παρόμοιων ἰσάξιων αἰτημάτων («φαγητό»), ἔχει διαπράξει πολιτισμικὰ κάτι τὸ ἀσυγχώρητο, πέρα ἀπὸ συγχωρητέες κι εὐπρόσδεκτες ἀτομικὲς ἀλλαγὲς ἀπόψεων, κάτι μπροστὰ στὸ ὁποῖο ὅλα τὰ ἄλλα περὶ Ἰσλὰμ καὶ δικαιωματιστῶν ποὺ γράφει χάνουν τὴν οὐσία τους.

«Σώτη», μέσα στὸν βάλτο ποὺ ἔφτιαξε ἡ μεταπολεμικὴ γενιά, στὴν Ἑλλάδα οἱ γενιὲς τοῦ ’70 καὶ τοῦ ’80, δὲν μπορεῖς νὰ κολυμπήσεις. Μόνο νὰ βουλιάξεις. Κι ἐπειδὴ εἶσαι λογοτέχνις,  δηλαδὴ ἄτομο μὲ πολλὴ καὶ δημιουργικὴ φαντασία, θὰ σοῦ εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ φανταστεῖς μιὰ μεθεπόμενη νέα γενιὰ Δυτικῶν, παντελῶς ἐλεύθερη ἀπὸ προνεοτερικὲς «ἀπαγορεύσεις» καὶ λοβοτομημένη, ποὺ ψάχνει κοσμοθεωρητικὸ ἀποκούμπι κι ἄξονα προσανατολισμοῦ κι ἐπιβίωσης, καὶ θὰ τὸ βρεῖ στὸ αὐστηρὸ σύστημα κανόνων τοῦ Ἰσλάμ.

Posted in φιλελεύθεροι, Δύση | 1 σχόλιο

Ἡγεμὼν ἐξ Ἀνατολικῆς Λιβύης

Ὅπως λέγεται κι ἐδῶ, ἡ ΝΔ θέλει ψηφουλάκια «ἀποδρασάντων πλὴν ὅμως ἐθνικοφρόνων», ἐνῶ, γιὰ τοὺς «ἔτι φυλακισμένους» ἐθνικόφρονες, θέλει ἐπίδειξη πυγμῆς μὲ ἀστυνόμους στὰ ΑΕΙ, γιὰ νὰ χαρεῖ κι ἡ γιαγιά (ποὺ ψήφιζε Ἀβέρωφ), ποὺ οἱ ἄθεοι (οἱ κομμουνιστὲς ἄθεοι, ὄχι οἱ πολυπολιτισμικοὶ Μπακογιάννηδες) χάνουν μία-μία τὶς καταλήψεις τους. (Τὶς ξαναπαίρνουν τὴν ἑπομένη.) Μὲ σπίτια γεμάτα κονσέρβες, θὰ φᾶμε τὶς κονσέρβες κι ἔπειτα θὰ σφάξουμε τοὺς Ἀγαρηνοὺς μὲ τὰ κονσερβοκούτια (= τὸν χωρὶς ἐξοπλιστικὰ προγράμματα Ἑλληνικὸ Στρατό). Ἂν μᾶς ἀφήσει βεβαίως ἡ Ντόρα καὶ δὲν προσφύγουμε στὴ Χάγη γιὰ τὶς 1000+1 ἀπαιτήσεις τῆς Τουρκίας (δίκαιη μοιρασιά).

Posted in Δεξιά, Τούρκοι | Tagged , | Σχολιάστε

Δημοκριάτικα

Θαυμᾶστε ἐξώφυλλο ἑλληνικῆς ἐφημερίδας. Θὰ βυθίσει τοὺς Τούρκους, εὐτυχῶς, γιατὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν βυθίζει οὔτε Τούρκους οὔτε ὅσους στέλνουν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἀποβιβάζονται -σὰν σὲ εἰσβολή- μὲ λέμβους στὰ νησιά (300 χτές). Πάντα οἱ ἄλλοι θὰ κάνουν τὸ ἀναγκαῖο κακὸ ἀνθ’ ἡμῶν.  Ἐμεῖς εἴμαστε πολὺ καλοὶ ἀκόμη καὶ γιὰ νὰ ἀμυνθοῦμε. Δὲν πειράζουμε οὔτε κουνούπι.

Εἶναι νὰ τὸν λυπᾶσαι τὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ξέρει μὲ τί τύπους ἔχει μπλέξει. Κρίμα γιὰ ἐμᾶς, πρῶτα, βεβαίως.

dimokratia

Posted in Τούρκοι | Tagged | 2 Σχόλια

ἑλληνοτουρκικά

Η ουσία όμως είναι ότι η Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Δεν θέλει διότι ψυχικά απωθεί το φάσμα της απειλής για να μπορεί να ζει ανέμελα το όνειρο της καλοπέρασης. Και δεν μπορεί διότι όλα σχεδόν όσα πράττει ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του όχι δεν ενισχύουν αλλά αποδυναμώνουν και υπονομεύουν ευθέως την εθνική άμυνα. H οικονομική πολιτική του λ.χ. που αναγορεύει εθνικές προτεραιότητες τον τζόγο, το… real estate και τον φτηνοτουρισμό.

Πηγή

Δὲν εἶναι μόνο ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη ἢ οἱ πλέρια δημοκράτες ἀντίπαλοί της. Οὔτε εἶναι διαφωτιστικὸ νὰ ποῦμε «Κι ὁ λαὸς ἴδιος με τὸ Μητσοτάκη εἶναι σὲ μεγάλο ποσοστό», ἐὰν δὲν ἔχουμε τὴ διάθεση νὰ ποῦμε τί ἔκανε ἐπὶ τόσες δεκαετίες αὐτὸν τὸ λαὸ τόσο ἀναίσθητο, ποιοὶ οἱ ὀργανωτὲς τῆς βαθμιαίας διολίσθησης στὴν παρακμή, ἂς ποῦμε ἀπὸ τὸ 1967 κι ἀπ’ τὸ 1981 καὶ μετά. Ἂν δὲν τὴν ἔχουμε, ἂν βαριόμαστε τὴν ἱστορία τῆς παρακμῆς καὶ πτώσης τῆς Ἑλλάδας γιατὶ θέλει γενικεύσεις καὶ ἀφαιρέσεις, τότε γίνεται μισὴ δουλειά, κι ἂς τὸ ἀφήσουμε τὸ ρημάδι τὸ ἀφήγημα, μὲ τοὺς «ἐκ γενετῆς  παρακμιακοὺς Ἕλληνες» (Δὲν τὸ λέω γιὰ τὸν ἀρθρογράφο.)

Κατὰ τὰ ἄλλα, ὅσο οἱ ἀνησυχίες τῶν ΜΜΕ δυναμώνουν, τόσο πιὸ εὔκολα θὰ παρουσιαστεῖ ἡ λύση ἀνάγκης, νὰ δώσουμε κάτι καὶ νὰ ξεμπερδεύουμε. Ἡ τακτικὴ αὐτὴ εἶναι δοκιμασμένη, καὶ ἐπιτυχημένη γιὰ τοὺς προωθητὲς τῆς ὑποχωρητικότητας ὅταν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ πλαδαρό λαό. Ἐπιτυχημένη εἶναι καὶ ὑπὸ μιὰ τελείως διαφορετικὴ ἔννοια, ὅτι ἕνας λαὸς ξεμπερδεύει προσωρινὰ μὲ τὸ ἕνα κράτος γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο κράτος. Συνεπῶς, ὅσο πιὸ πολὺ πουλᾶνε «ἐθνικισμὸ», «ἀντιτουρκισμὸ» καὶ προπολεμικὴ τρομοκρατία / συναγερμὸ τὰ ΜΜΕ, τόσο πιὸ πολὺ θὰ ἀνακουφιστοῦμε οἱ Ἕλληνες ὅταν σὲ λίγο τὰ ἴδια ἀκριβῶς ΜΜΕ μᾶς ἀνακοινώσουν ὅτι θὰ κάνουμε κάποιες ἀσήμαντες θυσίες γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ἡσυχία μας.

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

Ἵδρυμα Ὠνάση: Εἶστε παλιομοδίτες…

Έγραφα τις προάλλες ότι η μοντέρνα τέχνη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μορφή σνομπισμού και μανταμσουσουδισμού, χάρη στην οποία οι μύστες του μοντερνισμού επιβεβαιώνουν την υποτιθέμενη πνευματική τους ανωτερότητα έναντι της αξιοθρήνητης, οπισθοδρομικής πλέμπας, που αδυνατεί να συλλάβει τα υψηλά του νοήματα. Την άποψη αυτή ήρθε να επιβεβαιώσει σήμερα, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, η διευθύντρια πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση (αυτής της σφηκοφωλιάς του πολιτισμικού μαρξισμού), η οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας …μάλωσε επειδή δεν ενθουσιαστήκαμε με τον χριστουγεννιάτικο στολισμό της Βασιλίσσης Σοφίας από το πεφωτισμένο Ίδρυμα («καλλιτεχνική εγκατάσταση» χαρακτήρισε τον φωτισμό η διευθύντρια). Δεν φτάνει που το Ίδρυμα καταδέχτηκε να ασχοληθεί με αυτή την μπανάλ, οπισθοδρομική γιορτή, τα Χριστούγεννα, και αποφάσισε να ομορφύνει τις μίζερες ζωές μας με τα καλλιτεχνικά του αριστουργήματα, τολμήσαμε εμείς, ο αχάριστος και αμόρφωτος λαουτζίκος, που μόνο για αγγελάκια και αστεράκια είμαστε, αντί να υποκλιθούμε στην «σύγχρονη προσέγγιση» του Ιδρύματος, να αρχίσουμε και τις γκρίνιες. Εμείς οι deplorables των Αθηνών ζητούμε ταπεινά συγνώμη από τη διευθύντρια πολιτισμού και υποσχόμαστε μέχρι την επόμενη χρονιά, αφού παρακολουθήσουμε όλες τις αβαν-γκαρντ παραστάσεις του Ιδρύματος, να έχουμε γίνει αρκούντως μοντέρνοι και ανοιχτόμυαλοι ώστε να εκτιμήσουμε το καλλιτεχνικό μεγαλείο του…αντικουνουπικού φωτισμού.

(Αν λάβουμε υπόψη μας την εμμονή του Ιδρύματος με τις queer παραστάσεις, αφού δεν διακόσμησε με dildos όλη τη Βασιλίσσης Σοφίας, πάλι καλά να λέμε, φίλοι μου)

 

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Ἐμεῖς μιλᾶμε γιὰ βιτρίνες

Πίσω ἀπὸ μιὰ βιτρίνα ἑνὸς μικροῦ καταστήματος, ὑπάρχουν οἱ ζωὲς τῶν παιδιῶν τοῦ μαγαζάτορα. Ἀπὸ τὴν πελατεία καὶ τὶς ἀγορὲς περιμένει ἡ οἰκογένεια νὰ ἔχει κάθε μέρα ἕνα πιάτο φαγητό, νὰ πληρώνει τὸ νοίκι, τὸ φροντιστήριο, τὰ ροῦχα καὶ κάποια παιχνίδια τῶν παιδιῶν, οἱ γονεῖς περιμένουν μιὰ βόλτα κι ἕναν καφέ, διακοπές. Ἡ σπασμένη βιτρίνα ἀκυρώνει τὶς ἀνάγκες αὐτές, τὶς καθιστᾶ πολυτέλεια. Ἀκόμη κι ἕνα πολυκατάστημα, ποὺ σαφῶς ἀπὸ τὴ μία ἐκμεταλλεύεται τοὺς ἐργαζόμενούς του, ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς δίνει δουλειὰ ὅταν δὲν εἶναι καμένο. Πίσω ἀπὸ τὶς βιτρίνες βρίσκονται ζωές, ὅπως καὶ πίσω ἀπὸ ἕνα καμένο Ι.Χ. βρίσκεται ἡ δυνατότητα κάποιου νὰ πηγαινοέρχεται στὴ δουλειά του. Κανένας νεκρὸς δὲν βρίσκεται παραπάνω ἀπὸ τὸ δικαίωμα κάποιου νὰ μπορεῖ νὰ συνεχίσει νὰ δουλεύει.

Πόσο ψεύτικο εἶναι τὸ ζύγι ποὺ χρησιμοποιοῦν ὅσοι βάζουν ἕναν νεκρὸ νὰ βαραίνει παραπάνω ἀπὸ τὶς ζωὲς ἑκατοντάδων ἀνθρώπων, τὶς ὁποῖες ἀπαξιωτικὰ ἀποκαλοῦν «βιτρίνες». Οἱ βιτρίνες ἀντιπροσωπεύουν ζωές, καὶ αὐτὲς δὲν εἶναι λιγότερο ἀξιότιμες ἀπὸ ὅ,τι ἕνας νεκρός.

Τί ἀστεῖο, αὐτοὶ ποὺ ὅλη τους ἡ ζωὴ εἶναι «νὰ κατεβαίνουν στοὺς δρόμους» στὸ κουκλοθέατρο τῆς ἀνυπακοῆς, σὲ νυκτερινὸ θέαμα ἀδρεναλίνης, νὰ ἐγκαλοῦν ὁποιονδήποτε γιὰ τὸ ψεύτικο θέαμα τῆς βιτρίνας. Ἡ νύχτα τῶν ζωντανῶν νεκρῶν, ποὺ τάχα ξεχωρίζουν, ποὺ εἶναι πιὸ εὐαίσθητοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, πιὸ ἀνθρωπινοι -οἱ βολεμένοι μισάνθρωποι-, ἕνα ἀπέραντο Δῆθεν.

Posted in Αριστερά, κοινωνία | Tagged | Σχολιάστε

Ἀλεξιάς

Διαβάζεται χωρὶς κούραση ἐδῶ καὶ 900 περίπου χρόνια, δὲν περιέχει μόνο βία, οὐγκανισμό, πρακτοριλίκι καὶ καψίματα, δὲν εἶναι (μόνο) συναισθηματισμὸς καὶ μελώ, δὲν εἶναι «λύσσα καὶ συνείδηση», δὲν βασίζεται ἀποκλειστικὰ στὰ ἄδικα παθήματα ἑνὸς ἀδικοχαμένου ἀνθρώπου, καὶ τὴν ἀνόσια πολιτικὴ ἐκμετάλλευσή τους, καί, τέλος, εἶναι πόνημα τῆς πρώτης γυναίκας ἱστορικοῦ στὴν Εὐρώπη. Συνιστᾶται σὲ ὅσους ἔχουν μικρὸ ἱστορικὸ ὁρίζοντα.

9dfbc80c-d06d-4c51-ae1b-1dda78c9bab3

 

 

Posted in Ρωμανία | Σχολιάστε

Διπλωματικά: Τὸ ἠλίθιο ἑλληνικὸ χαμόγελο

Δὲν ὑποτιμῶ καθόλου τὸ ρόλο τῆς ἰσχύος, τῆς δυνατότητας (στρατιωτικῆς, οἰκονομικῆς, γεωγραφικῆς κ.ο.κ.) κάποιος νὰ μπορεῖ νὰ κάνει κάτι, καὶ κάποιος ἄλλος νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὸ κάνει.

Ἀλλὰ εἶναι κάτι πρόσθετο. Κάθε φορὰ ποὺ συναντιοῦνται Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι πρωθυπουργοί, οἱ πρῶτοι χαμογελοῦν μὲ ἕνα ὕφος σὰν νὰ συναντοῦν τὰ ἀδέρφια τους, σὰν κάτι καλὸ νὰ προμηνύεται, σὰ νὰ πηγαίνουν γιὰ καφέ. Αὐτὸ θυμίζει τοὺς φλώρους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν ἑαυτό τους ὅταν ὁ ἀλητάμπουρας τῆς τάξης τοὺς βασανίζει διαρκῶς. Ἢ μᾶλλον, οὔτε τοὺς φλώρους, γιατὶ κι αὐτοὶ ἔχουν κάποιο κώδικα συμπεριφορᾶς. Κάτι ἄλλο θυμίζει ὁ κάθε Ἕλληνας πρωθυπουργός: Θυμίζει τοὺς ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους οἱ γονεῖς τους δὲν ἔμαθαν πῶς νὰ ὑπερασπίζονται τὸν ἑαυτό τους, πῶς νὰ τρίζουν τὰ δόντια, πῶς νὰ βάζουν κάποιον ἐπιτιθέμενο στὴ θέση του. Θυμίζει ἀνθρώπους ἀκοινώνητους, ποὺ μεγάλωσαν ἀπομονωμένοι ἀπὸ περιβάλλοντα μὲ ἐντάσεις καὶ προστριβές, καὶ ἀργότερα ἐνηλικιωθέντες ἀδυνατοῦν νὰ βροῦν τὸν τρόπο ἢ τὸ κουράγιο νὰ ἀντιδράσουν, καὶ μόνο χαμογελᾶνε ἐλπίζοντας στὴ συμπάθεια τοῦ κοινοῦ ἢ τοῦ ἀλητάμπουρα. Αὐτὸ θυμίζει καθένας Ἕλληνας πρωθυπουργός, καὶ ἡ ὑφιστάμενη (σὲ διάφορους βαθμούς) ἠλιθιότητα δὲν ἀποτελεῖ μοναδικὴ ἐξήγηση γιὰ τὸ μυστηριῶδες χαμόγελό του ἐνώπιον τοῦ Τούρκου. Εἴτε χαμογελᾶ ὁ Τσίπρας εἴτε ὁ Μητσοτάκης εἴτε ἄλλοι.

Προσοχή:  Φυσικά, μιλᾶμε γιὰ ἄρχουσες τάξεις τῶν Ἑλληνων, ποὺ σπούδασαν στὰ καλύτερα πανεπιστήμια, μὲ σκοπὸ νὰ γίνουν ἡγέτες. Δὲν μιλᾶμε γιὰ τὸ γιὸ τοῦ λοῦμπεν, ποὺ παρακαλᾶ γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Βεβαίως, καὶ οἱ ἑλληνικὲς ἄρχουσες τάξεις (δὲν τὸ λέω μαρξιστικά) παρακαλᾶνε γιὰ μία πρωθυπουργία. Αὐτὸ ἔκανε λ.χ. κι ὁ Καραμανλῆς τὸ 1974, προτίμησε τὴν πρωθυπουργία παρὰ ἕναν πόλεμο στὸν ὁποῖο ἂν ἔχανε, ὁ ἴδιος θὰ ἔχανε τὸ ἀξίωμά του. Τὸ ἀνώτερο ποὺ μπορεῖ νὰ τρίξει τὰ δόντια του ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς εἶναι γιὰ νὰ βάλει τὸ γένος του καὶ τοὺς φίλους του σὲ θέσεις-κλειδιά. Στὸν ἀλητάμπουρα Τοῦρκο χαμογελᾶ, γιὰ νὰ ἐλπίσει ὅτι θὰ κλωτσηθεῖ κατὰ τὸ ἐλάχιστο δυνατό.

Τὸ ἄλλο, ὅτι ἐξισλαμισθέντες οἱ βυζαντινοὶ ἀξιωματοῦχοι μετέδωσαν στοὺς Ὀσμανοὺς τὴν διπλωματική τους πείρα, δὲν μὲ πείθει. Ὁ Ἐρντογὰν εἶναι ἀπὸ γένος ἐξισλαμισμένο ἐπὶ μόνο 150 χρόνια, ἐνῶ οἱ ἀνώτερες βυζαντινὲς τάξεις (π.χ. τῶν Παλαιολόγων) κυριολεκτικὰ ἐξαερώθηκαν, αὐτοεξορίστηκαν ἢ ξέπεσαν. Οὔτε μὲ πείθει ἡ ἄποψη ὅτι ἡ αὐστηρὴ φάτσα τοῦ ἀφέντη εἶναι τὸ ἀπαιτούμενο τυπικὸ στὴν Τουρκία ἀλλὰ ὄχι στὴν Ἑλλάδα.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | Tagged , | 1 σχόλιο

Μητσοτάκ

Ὁ εἰσοδισμὸς ποὺ ἔχει καταφέρει καὶ κάνει ἐπὶ 35 χρόνια τὸ κρητικὸ Μητσοτακαίικο (ὅπως ἐκβαμπιρίστηκε στὴν Ἀθήνα) στὴ Δεξιὰ ἔχει ἀνάλογο μόνο τὸν κοῦκο ποὺ βάζει τὰ ἀβγά του στὶς φωλιὲς ἄλλων πουλιῶν. Ἕνας ἀδιάφορος -πλέον- γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἐκσυγχρονισμένος «βενιζελισμὸς», ποὺ ἔχει ἁλώσει καὶ ἐξημερώσει τὴ Δεξιὰ σὲ σημεῖο τέτοιο ὥστε νὰ διαγράφονται κάθε λίγο καὶ λιγάκι χαρακτηριζόμενοι ὡς ἀκραῖοι διάφορα στελέχη της, ποὺ εἶναι βέροι Δεξιοὶ καὶ κατόπιν αὐτὰ νὰ σπᾶνε τὰ μοῦτρα τους μὲ τὰ ἐκτὸς μαντριοῦ κομματίδιά τους. Κι ἀπὸ πάνω, νὰ οὐρλιάζουν ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ οἱ Νεοδημοκράτες ποὺ τὸ παιδὶ τοῦ κούκου κυβερνᾶ τὴ χώρα, καὶ μέσῳ αὐτοῦ τὴν κυβερνᾶ ἡ Δεξιά. Ὅ,τι κι ἂν πιστεύει κάποιος γιὰ τὸν Μητσοτακισμό, εἰδικὰ γιὰ τὸ προσφυγικὸ καὶ τὰ ἑλληνοτουρκικά, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ τοῦ βγάλει τὸ καπέλο. Ἄλλωστε, γεννοβολᾶνε μὲ ἐκπληκτικὸ ρυθμό, καὶ γι’ αὐτὸ ἔχουν ἐξασφαλίσει τὴ συνέχεια τῆς Φάρας καὶ τὴν διαδοχὴ (ἀνὰ 30 χρόνια) στὴν πρωθυπουργία.

capture-4-thumb-large

 

Posted in Δεξιά | Σχολιάστε

Οἰκογενειακά

Ἂν οἱ φιλελεύθεροι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια χαϊδεύει τὰ παιδιά της, καὶ οἱ Ἀριστεροὶ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ καταπιέζει τὰ παιδιά της, ἡ διάσταση ἀπόψεων δὲν συνιστᾶ πρόβλημα. Πρακτικά, παρατηροῦνται καὶ τὰ δύο φαινόμενα σὲ διαφορετικὲς οἰκογένειες καὶ στιγμές. Θεωρητικά, ἡ καταπίεση εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος, τοῦ παραχαϊδέματος. Ὑπερβολικὸ χάιδεμα συνεπάγεται ἀφαίρεση τῆς ἱκανότητας γιὰ αὐτοπροστασία μετὰ τὴν ἐνηλικίωση, καὶ ἡ καταπίεση συνεπάγεται τὴν αἴσθηση ἀδυναμίας σὲ σχέση μὲ τὸ περιβάλλον καὶ τὴν ἀνικανότητα γιὰ ὑπεράσπιση τοῦ ἑαυτοῦ μετὰ τὰ 18· καὶ καὶ ὑφίσταται ἀκόμη ἕνας θεωρητικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν συνιστᾶ πρόβλημα ἡ παραπάνω διάσταση ἀπόψεων, βλ. παρακάτω.

Προφανῶς, δὲν εἶναι ἡ πλειονότητα τῶν οἰκογενειῶν τὸ σύνολο ὅσων ἐμπίπτουν στὴν φιλελεύθερη κι ἀριστερὴ κριτική, οὔτε μόνο αὐτοὶ οἱ τύποι ἑλληνικῆς οἰκογένειας ὑπάρχουν. Ὑπάρχουν λ.χ. κι αὐτοὶ οἱ γονεῖς ποὺ χωρὶς νὰ καταπιέζουν δὲν παίρνουν τὸ μέρος τοῦ παιδιοῦ τους σὲ κάθε διαμάχη του μὲ συνομήλικούς του ἢ μὲ τὴν κοινωνία, ποὺ συμμερίζονται τὴν κριτικὴ ποὺ συγγενεῖς ἢ ἡ κοινωνία ἀσκεῖ στὸ παιδί τους κ.ο.κ., ἀλλὰ κατὰ τοὺς ἀριστεροὺς καὶ φιλελεύθερους τέτοιοι τύποι οἰκογένειας ἀπαντοῦν σὲ ἄλλον πλανήτη -τόση σχέση μὲ τὴν ἑλληνικὴ παραγματικότητα ἔχουν.

Πιὸ οὐσιαστικό ζήτημα εἶναι, ὡστόσο, κατὰ πόσο ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια πρέπει νὰ ἀλλάξει τὴν διπλὴ φύση της -ἐννοεῖται ὅτι ἡ κατηγορία αὐτὴ Ἀριστερῶν καὶ Φιλελεύθερων σχετικὰ μὲ τὰ παιδιά εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ἔχουν κατὰ τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα πρέπει νὰ λάβουμε ὑπόψη μας, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε, τὴ βοήθεια ποὺ προσέφερε ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια στὰ χρόνια τῆς Κρίσης. Πόσο μεγαλύτερο ἢ μικρότερο θὰ ἦταν τὸ ποσοστό, οἱ ἀριθμοὶ κ.λπ. τῶν ἀστέγων, τῶν αὐτοκτονιῶν, τῶν μεταναστῶν στὴ Δύση χωρὶς τὴν δεδομένη ἑλληνικὴ οἰκογένεια.

Ἡ περίπτωση Ρωμανοῦ, Γρηγορόπουλου καὶ Ξηροῦ δείχνει ἕναν δεύτερο θεωρητικὸ λόγο ποὺ ἡ ἀντίθεση ἀπόψεων μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ Φιλελεύθερων εἶναι σκιαμαχία: Πλουσιόπαιδα ἦταν ὁ Γρηγορόπουλος κι ὁ Ρωμανός, παπαδοπαίδι ἦταν ὁ Ξηρός. Ἡ ἀριστεροδεξιὰ προέλευσή τους δὲν καθόρισε τὴ δράση τους. Πιὸ συγκεκριμένα, ὁ Γρηγορόπουλος ἀποτελεῖ παράδειγμα τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν, στὴν ὁποία εἶναι σὰν νὰ τοῦς λέγεται διαρκῶς ἀπὸ τὴν κοινωνία: Κάνε ὅ,τι νομίσεις, πάνε κόντρα στὴν ἐξουσία, παῖξε κρυφτούλι μὲ τὰ ὅρια. Δὲν θὰ πάθεις τίποτα, ὅλοι αὐτὸ κάνουν. Ὅλοι βρίζουν τοὺς μπάτσους, μερικοὶ τοὺς πετᾶν μολότωφ, πολλοὶ γράφουν συνθήματα, κάποιοι καῖν ἁμάξια κ.λπ. Κανεὶς δὲν φυλακίστηκε, ἴσα-ἴσα ἐπαινέθηκε ὡς γενναῖος. Κανεὶς δὲν πιάστηκε, ἀλλὰ κι ὅταν πιάστηκε ἀφέθηκε ἐλεύθερος ἐλλείψει ἐνοχοποιητικῶν στοιχείων, ὅπως κάθε χρονιὰ στὴ 17 Νοέμβρη. Θὰ σὲ ὑπερασπιστοῦμε ἐὰν συμβεῖ κάποιο μικροατύχημα. Θὰ εἴμαστε πάντα μαζί σου, δὲν θὰ πάθεις τίποτα. Ἀκόμη κι ὁ Ρωμανὸς ἀποφυλακίστηκε, ζῆ ἀνάμεσά μας. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν τοῦ εἶπαν ἢ τοῦ ἔδειξαν τέτοια νοήματα ὁ περίγυρος τοῦ Γρηγορόπουλου -δὲν τὸ ξέρουμε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ κρίνουμε. Σὲ ἄλλους ὅμως λένε, μὲ λόγια ἢ χωρὶς λόγια, ἀκριβῶς τὰ παραπάνω. Σημασία ἔχει ὅτι μιὰ τέτοια ἀντίληψη διαχέεται, εἶναι κυρίαρχη καὶ ἐπηρεάζει πολὺ κόσμο, εἰδικὰ τὰ νέα παιδιά. Ὡστόσο, ἡ ἀπουσία προβλεψιμότητας στὴ ζωὴ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἐκείνη τὴ φορὰ ὁ ἄτυχος νεαρὸς νὰ πέσει στὴν ἐξαίρεση τοῦ κανόνα, στὸν μπάτσο ποὺ ξεπέρασε, κι αὐτὸς ἀπὸ τὴν πλευρά του, τὰ ὅρια (τοῦ νόμου), καὶ νὰ χάσει τὴ ζωή του. Δὲν ἔχει σημασία ἂν ὁ Α.Γ. ἔκανε κάτι ἀντικειμενικῶς ἀσήμαντο, δυσανάλογο πρὸς τὴν παράνομη ἀντίδραση τοῦ ἀντιπάλου του. Ἄλλοι πεθαίνουν ἀπὸ ἕνα χαλασμένο δόντι, ἄλλοι σκοντάφτουν καὶ σκοτώνονται. Μιὰ ἄλλη ἀνατροφὴ θὰ ὑποδείκνυε ἀφενὸς τὴν ἀστάθεια κι ἀπροσδιοριστία κάθε καινούργιας περίπτωσης, ἀφετέρου θὰ προωθοῦσε τὸ ἰδεῶδες τῆς ἀποδοχῆς τῶν πράξεων. Δηλαδή, τὸ νὰ ἀποδέχεται τὴν ὑπευθυνότητα γιὰ τὶς πράξεις του καὶ τὴν τιμωρία γι’ αὐτές.

Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν κάνει ἡ φιλελεύθερη κριτική, καὶ ἡ ἀριστερή. Ἡ φιλελεύθερη κριτικὴ εἶναι «Ρίξε τὰ παιδιὰ στὴ θάλασσα, νὰ μάθουν κολύμπι, κι ἂς πνιγοῦν κάποια». Ἡ ἀριστερὴ εἶναι «Ἄσε τα ἐλεύθερα, καὶ μάθε τα -ὡς γονιὸς ποὺ κλαίγεσαι στὸ Κράτος καὶ τὰ σώζεις ἀπὸ τῆς φυλακῆς τὰ σίδερα- νὰ κάνουν ἀνεύθυνη, κακὴ χρήση τῆς ἐλεύθερίας τους».

Posted in παιδεία | Tagged | Σχολιάστε

ἐπειδή, διὰ ταῦτα

Ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες πιστεύουν, καὶ δὲν τὸ ὁμολογοῦν οὔτε στὸν ἑαυτό τους, ὅτι δὲν ἔχουν μέλλον, κι ἐπειδὴ ὡς Ἕλληνες κι ἀπόγονοι Ἑλλήνων τοὺς ἀρέσουν τὰ μασλάτια, γι’ αὐτὸ ἀσχολοῦνται στρατευμένα μὲ τὸν Ἐμφύλιο. Χωρὶς πίστη (σὲ ὁτιδήποτε, καὶ κυρίως στὸ Χριστιανισμό), χωρὶς παιδιά, χωρὶς λεφτά, χωρὶς χώρα καὶ ὄντας συνιδιοκτῆτες μὲ ἄλλους σὲ αὐτήν, χωρὶς μέλλον. Εἶναι πιὸ ὡραῖο νὰ πεθάνεις δικαιωμένος καὶ μὴ ἔχοντας προδώσει ὅ,τι σὲ συντρόφευε μιὰν ὁλόκληρη ζωή, καὶ εἶναι εὐκολότερο κατὰ τὶς τελευταῖες σου στιγμὲς νὰ ἀσχοληθεῖς μὲ κάτι τὸ ὁποῖο γνωρίζεις καὶ σοῦ προσέφερε στιγμὲς ὑπαρξιακῆς ἔντασης, ὅταν βλέπεις ὅτι ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς σύγκρουσης μὲ τὸν τοῖχο. Ὁ ἕνας μὲ τὰ κονσερβοκούτια, ὁ ἄλλος μὲ τὴ Μακρόνησο. Ὁ ἐσωτερικὸς ἐχθρὸς εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπὸ τὸν ἐξωτερικό. Ἡ Ἑλλάδα σώζεται μόνο μὲ δύο θαύματα, κι ὄχι μὲ περισσότερα.

Posted in Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged | 3 Σχόλια

«Ἡ τέχνη ἐξετράπη τοῦ προορισμοῦ της…»

Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι φιλελεύθερος καὶ νὰ διαμαρτύρεσαι γιὰ ὁτιδήποτε πέρα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη μονοπωλίων. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὴν τέχνη. Ὁ φιλελεύθερος δὲν ἔχει «μεταφυσική», εἴτε αὐτὴ γίνει ἀντιληπτὴ στὴ χριστιανική της διάσταση (οὐσιοκρατικὸς προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου) εἴτε ὡς ἕνα εὐρύτερο πλαίσιο δεοντολογίας κοσμικῆς, καὶ κοσμικισμοῦ.

Ὅταν διαμαρτύρονται οἱ φιλελεύθεροι γιὰ τὴν ἀπαξίωση τῆς τέχνης, καὶ τῆς ποίησης, στὰ μάτια τῶν πολλῶν, κι ὅταν ὑποδεικνύουν ὡς ἐνόχους τοὺς μεταμοντέρνους, δύο εἶναι τὰ προβλήματα τῆς διαμαρτυρίας τους: Πρῶτον, δημιουργοῦν μιὰ φανταστικὴ προ-μεταμοντέρνα ἐποχή, ὅπου ἡ τέχνη ἦταν κτῆμα τοῦ λαοῦ. Δεύτερον, ἀγνοοῦν τὴ «μεταφυσικὴ» τῆς μαζικῆς δημοκρατίας.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο, ἐκτὸς κι ἂν ὡς πρότυπό μας ἔχουμε καταστάσεις τῶν μικροσκοπικῶν πόλεων-κρατῶν (εἴκοσι πέντε καὶ εἴκοσι ἑπτὰ αἰῶνες πρίν) τότε τὸ μόνο συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὅταν οἱ φιλελεύθεροι λένε «ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θυμόντουσαν τοὺς στίχους τῆς ποίησης» ἐννοοῦν τὸ ἐπίσης πολὺ μικρὸ κοινὸ τοῦ 19ου αἰ. καὶ τοῦ α’ μισοῦ τοῦ 20οῦ αἰ. -πολὺ μικρὸ γιὰ τὰ μέτρα τῆς ἐποχῆς μας. Τὸ μικρὸ κοινὸ τῶν μορφωμένων μικροαστῶν καὶ ἀστῶν. Ὅσοι εἶχαν γονεῖς τῆς ἄμεσα μεταπολεμικῆς γενιᾶς ποὺ ἦταν ἔστω καὶ τυπικὰ-πανεπιστημιακὰ μορφωμένοι, αὐταπατῶνται νομίζοντας ὅτι ὁ κόσμος γνώριζε Ρίτσο, Σεφέρη, Καρυωτάκη, Ἐλύτη. Ὁ κόσμος ἔμαθε Ρίτσο καὶ Σεφέρη καὶ Ἐλύτη μόνο ἐπειδὴ τοὺς μελοποίησαν, ἀλλιῶς οὔτε ποὺ θὰ τοὺς ἤξερε κανείς. Ἡ μελοποίηση προϋποθέτει νὰ δουλεύει τὸ ἐργοστάσιο 8 ὧρες/ἡμέρα, νὰ βγάζει πικάπ, νὰ ἔχει ὁ κόσμος -ὁ μπακάλης κι ὁ κυρ Παντελῆς- λεφτά, νὰ ἀγοράζει πικάπ, δίσκους, κι αὐτὸ θὰ πεῖ μαζικὴ κοινωνία, γοῦστα τρελὰ κι ἰδιωτικά, καθ’ ὅλα σεβαστά… Τό χασες τὸ παιχνίδι, συντηρητικέ, ποὺ χωρὶς Χριστιανισμὸ θὰ πεῖς τοῦ κόσμου τί θὰ κάνει. Ἄστοχο τὸ παράπονο, λοιπόν, γιατὶ ἡ ὀφθαλμαπάτη ὅτι «παλιά, τὸ κοινὸ κι ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος κ.λπ.» βασίζεται ἀφενὸς σὲ μελοποιήσεις  ἀφετέρου στὸ γεγονὸς ὅτι μέσῳ τῆς σχολικῆς ἐκπαίδευσης σήμερα ὅλοι μαθαίνουν γιὰ τοὺς νεοέλληνες ποιητές, καὶ νομίζουν ὅτι ὅλοι τοὺς γνώριζαν ἀπὸ πάντα. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὰ πνευματικὰ ἐπιτεύγματα τοῦ Μεσαίωνα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολιόταν μιὰ δράκα ἀνθρώπων -κι ὅμως ἐμεῖς συζητᾶμε γιὰ τὸν Μεσαίωνα (καὶ τὴν Ἀρχαιότητα) ὡσὰν τὸ κύριο γεγονὸς τῆς ζωῆς νὰ ἦταν αὐτά. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ δεύτερο πρόβλημα, εἶναι φυσικὸ ὅτι ἡ ἐξάπλωση τῆς παιδείας ὁδηγεῖ στὴν χαλάρωση τῶν ἀπαιτήσεων καὶ στὴν πτώση τοῦ ἐπιπέδου. Σὲ μιὰ κοινωνία ἀντιιεραρχική, ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐλεύθερη ἐξάπλωση τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης παραξενιᾶς; Ἡ μόνη ἀπαγόρευση ποὺ ὑφίσταται ἀφορᾶ τὴν προσπάθεια κατάργησης τοῦ ὑπερπλαισίου στὸ ὁποῖο ἐλεύθερα ἐκδιπλώνονται κι ἐκδηλώνονται ὅλα τὰ γοῦστα τῆς μαζικῆς δημοκρατίας. Ὁ φιλελευθερισμὸς ἀπὸ τὴ φύση του ἀπαγορεύει τὴν παρεμπόδιση ἔκφρασης τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης παραξενιᾶς -στέκεται ἀδιάφορος ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἠθικο/αἰσθητικὸ περιεχόμενό της-, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη διαμαρτύρεται γιὰ τὴν ἀκατανόητη ποίηση καὶ τέχνη.

Εἶναι τόσο ἁπλό! Δὲν μπορεῖς παρὰ ἂν εἶσαι ἀντιφιλελεύθερος (κομμουνιστής, χριστιανός, πλατωνικὸς κ.λπ.) νὰ ἐπιβάλεις ποιοτικὰ κριτήρια στὴν τέχνη -ἄσχετα ἀπὸ τὸν βαθμὸ βίας καὶ κοινωνικοῦ ἐξαναγκασμοῦ τὸν ὁποῖον θὰ χρησιμοποιήσεις. Καὶ τότε, φυσικά, θὰ ὑπάρχει τὸ πρόσθετο πρόβλημα ὅτι τὰ ποιοτικὰ ἀντιφιλελεύθερα κριτήρια τοῦ ἑνός, π.χ. τοῦ κομμουνιστῆ, δὲν θὰ ἀρέσουν στὸν πλατωνικὸ ἢ στὸν χριστιανό, κ.ο.κ. Ἐπίσης, δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι συντηρητικὸς καὶ φιλελεύθερος, ἐκτὸς κι ἂν τηλεμεταφερθεῖς στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰ. καὶ στὸ α’ μισὸ τοῦ 20οῦ.

Ἡ πλάκα ποὺ σπάει ὁ ἑλληνικὸς κινηματογράφος μὲ τὴ σκηνὴ ποὺ περιγράφεται παρακάτω ἢ μὲ τὸν ποιητὴ Φανφάρα, εἶναι ἡ ἀναμενόμενη ἀμηχανία τοῦ χωριάτη ποὺ μόλις ἦρθε στὴν πόλη, ἢ τοῦ «μορφωμένου παλαιᾶς κοπῆς» μπροστὰ στὸν νέο μεταπολεμικὸ κόσμο. Σύντομα, ἡ συμμαχία ἔσπασε, ἀφοῦ ὁ χωριάτης ἔγινε λοῦμπεν κάτοικος τῆς πόλης ἢ δημόσιος ὑπάλληλος, κι ὁ μορφωμένος παλαιᾶς κοπῆς ἐξαφανίστηκε. Ἄλλωστε, κι οἱ μορφωμένοι παλαιᾶς κοπῆς (19ος – α’ μισὸ 20οῦ) εἶχαν κατεδαφίσει τὴν κυριαρχία τῆς Ἐκκλησίας -στὴν Ἑλλάδα ὄχι φανατικὰ καὶ ρητά, ἀλλὰ «ἤπια», στριμώχνοντάς την στὸ περιθώριο, μὲ κοραϊκὸ τρόπο. Μετὰ τὸ 1945, εἶδαν κι αὐτοὶ πῶς εἶναι νὰ σὲ ἐκθρονίζουν.

Σχόλιο στό:

Πατριωτισμός με δυσπιστία προς την κρατική εξουσία («Ένας Ήρως με παντούφλες», «Υπάρχει και φιλότιμο»), γελοιοποίηση των trends της Νέας Αριστεράς («Η Θεία μου η Χίπισσα»), πίστη στον απλό άνθρωπο, στη σκληρή δουλειά, στην ατομική προσπάθεια και στην οικογένεια . Χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί και ο ίδιος, ο μεγάλος Αλέκος Σακελλάριος υπήρξε ο άνθρωπος που προώθησε τις αξίες του συντηρητισμού , περισσότερο από κάθε άλλον, στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Το ίδιο κάνει και σε αυτή τη απολαυστική σκηνή από το «Δόλωμα» (κατά τη γνώμη μου, η καλύτερη, μαζί με την «Μανταλένα», ταινία της Αλίκης) όπου σατιρίζει ανελέητα την μοντέρνα ποίηση, τη δηθενιά της, την ασυναρτησία της, την αυτοαναφορικότητα της και την περιφρόνησή της προς το γούστο του απλού ανθρώπου. («Ένα ποίημα είναι ποίημα άμα δεν το καταλαβαίνει κάνεις. Άμα το καταλαβαίνουν όλοι, δεν είναι ποίημα, είναι τσιφτετέλι», λέει ο Μάνθος, που υποδύεται ο Ντίνος Ηλιόπουλος και που έχει αναλάβει την μεταμόρφωση της Καίτης-Αλίκης από αμόρφωτο κορίτσι της Τρούμπας σε καλλιεργημένη κυρία της υψηλής κοινωνίας)

«Όταν περάσει ο παγοπώλης/θα’ρθει η άνοιξη να μας φέρει λουκουμάδες./Τα σπουργίτια που φτεροκοπάνε στις αναμνήσεις μας/άστα να πλέξουν δαντέλες», λέει το ποίημα που πρέπει να μάθει η Καίτη («-Όλο; -Μάθε το μισό! Μήπως ξέρει κανείς πού αρχίζει και πού τελειώνει;») και να το απαγγείλει, «με μια φωνή άχρωμη, συρτή και μελαγχολικιά» στην καλή κοινωνία των Αθηνών. Έλα όμως που η Καίτη προτιμάει να πει ένα άλλο ποίημα, που κάθε φόρα που το ακούει κλαίει : «Ό,τι κι αν είχε το ‘χασε: γυναίκα, βιός, παιδιά του, τίποτε δεν τ’ απόμεινε στερνή παρηγοριά του», αρχίζει να απαγγέλλει πριν την διακόψει έξαλλος ο Μάνθος. («Σίγα μην τους πούμε και το «αρνάκι άσπρο και παχύ»). Όμως, το ποίημα, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας ο Μάνθος, είναι το «Νερωμένο Κρασί» του Ιωάννη Πολέμη, ένα ποίημα από την εποχή που η ποίηση ήταν μια τέχνη λαϊκή και ζωντανή, που οι στίχοι της έφταναν στα χείλη όλων των ανθρώπων και μπορούσε να συγκινήσει τον καθένα. Και κάπως έτσι θα το έμαθε και η Καίτη στην Τρούμπα, αγνοώντας προφανώς και τον ποιητή και τον τίτλο του. Φυσικά, στη δεκαετία του ’60, όταν η μοντέρνα ποίηση είχε κυριαρχήσει, οι διανοούμενοι σνομπάρουν ένα ποίημα απλό, σαφές και ξεκάθαρο σαν το «Νερωμένο Κράσι», που ενδιαφέρεται να τέρψει τον αναγνώστη του και που μπορούσε να το καταλάβει μέχρι και- αν είναι δυνατόν!- ο ταπεινός λαουτζίκος. Τελικά, η απαγγελία της «άνοιξης που θα μας φέρει λουκουμάδες» ενθουσιάζει τις καλλιεργημένες κυρίες των σαλονιών, οι οποίες μάλιστα δηλώνουν και συγκινημένες με τις ασυναρτησίες της μοντέρνας ποίησης, γιατί, όπως λέει μια από αυτές, «κάθε μορφωμένο άνθρωπο τον συγκινεί η μοντέρνα ποίηση, χρυσή μου». Όσο για το «απαγορευμένο» ποίημα του Πολέμη, που τόσο ήθελε να πει η Καίτη, είναι αυτό :

«Ό,τι κι αν είχε το ‘χασε: γυναίκα, βιός, παιδιά του,
τίποτε δεν τ’ απόμεινε στερνή παρηγοριά.
Πέταξ’ η έννοια από το νου κι η ελπίδα απ’ την καρδιά του
κι η υπομονή εμαρμάρωσε στα στήθη του βαριά.

Όπως τα λείψανα περνούν, περνάει αργά ο καιρός του
και ζη, δίχως ο δύστυχος να ξέρη το γιατί.
Μες στην ταβέρνα ολημερίς με το ποτήρι εμπρός του
του κάκου εκεί κι ανώφελα τη λησμονιά ζητεί.

«Καταραμένε κάπελα και κλέφτη ταβερνιάρη,
τι το νερώνεις το κρασί, και πίνω απ’ το ξανθό,
και πίνω κι απ’ το κόκκινο κι από το γιοματάρι
κι απ’ το σώσμα το τραχύ, πίνω και δε μεθώ;

Δεν ήρθα για ξεφάντωμα μήτε για πανηγύρι,
ήρθα να βρω τη λησμονιά στο θάνατο κοντά…»
Κι ο κάπελας, γεμίζοντας και πάλι το ποτήρι,
με θλιβερό περίγελο στα λόγια του απαντά:

«Τι φταίω εγώ αν τα δάκρυα, που απελπισμένος χύνεις,
πέφτουν μες στο ποτήρι σου, σταλαγματιές θολές,
και το νερώνουν το κρασί κι αδύνατο το πίνεις;
Τι φταίω εγώ κι αν δεν μεθάς, τι φταίω εγώ κι αν κλαίς;»

(Tα έχει γράψει ωραία ο Κώστας Κουτσουρέλης στο εξαιρετικό βιβλίο του «Η Τέχνη που Αυτοκτονεί- Για το αδιέξοδο της ποίησης του καιρού μας»- Εκδόσεις Μικρή Άρκτος : «Απ’ την μεγαλειώδη κληρονομιά των προδρόμων τους οι νεωτερικοί παρέλαβαν ό,τι πιο φυγόκοσμο και ανθρωποδιωκτικό, και το επιδείνωσαν ως εκεί που δεν παίρνει. Η απαξίωση των δοκιμασμένων και δημοφιλών τρόπων του παρελθόντος αναγορεύθηκε επαναστατικό καθήκον. «Make it new», κραύγαζε, ένας κι αυτός μες στους πολλούς, ο Έζρα Πάουντ. Μην επαναλαμβάνεσαι, παραδώσου σε κάθε ακρότητα, γίνε στριφνός και σκοτεινός και ακατάδεκτος· εκτροχιάσου όσο θες, σημασία έχει όχι τι λες αλλά να μη μοιάζεις σε κανέναν! Και μη διανοηθείς στιγμή να ξαναπιάσεις το τραγούδι εκείνο που έτυχε κι άρεσε και σου’φερε φίλους και αθρόους θαυμαστές… Για ένα διάστημα η στάση αυτή είχε ενδιαφέρον, γέννησε έργα ερμητικά πλην αξιόλογα. Γρήγορα όμως εκφυλίστηκε, την εντυπωσιοθηρία διαδέχτηκε η αποχαλίνωση, ελλείψει μορφικών κριτηρίων ο κάθε ντιλετάντης είχε πια το ελεύθερο να δηλώνει ποιητής. Όσο για τον κοινό αναγνώστη, καταπονημένος όπως ήταν από όλους αυτούς τους -ισμούς και τις πατέντες τους, κατασυκοφαντημένος ως βλαξ και οπισθοδρομικός, κάποια στιγμή κατέθεσε τα όπλα. Σκέφτηκε δηλαδή τον εαυτό του, τις δικές του ανάγκες, γύρισε την πλάτη του στην ποίηση και την παράτησε να βοά μες στην έρημο που η ίδια έπλασε για τον εαυτό της.»)

 

Πηγή

Posted in τέχνη | Σχολιάστε

Γυναῖκες ἀπελευθερωμένες: ἡ λαϊκιὰ ὄψη τοῦ βαμπιρισμοῦ

Ἂν κάτι κατάφερε ἡ σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση καὶ ἡ  πολιτιστικὴ ἐπανάσταση τοῦ ’60 γιὰ τὶς γυναῖκες ἦταν νὰ τὶς φορτώσει μὲ ἀκόμη βαρύτερες εὐθύνες καὶ ρόλους: Ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν ἁπλῶς «δωρεὰν πόρνες» (χρησιμοποιῶ τὶς ἀξιολογικὲς κρίσεις τοῦ Ἀντιεξουσιασμοῦ καὶ τοῦ Φεμινισμοῦ), πλύστρες καὶ νταντάδες, μετὰ τὸ 1960 ἦταν ὄχι μόνο δωρεὰν πόρνες, πλύστρες καὶ νταντάδες ἀλλὰ καὶ μοντέλα ὑποχρεωτικὰ ὣς τὰ 50 τους, καθὼς καὶ ἀναμενόμενα, ἤτοι ὑποχρεωτικά, συνεισφέρουσες στὸ οἰκογενειακὸ εἰσόδημα. Τὸ τίμημα τῆς Ἐλευθερίας ἦταν ὅτι ἔπρεπε νὰ εἶναι λεπτὲς κι ἀδύνατες σὰν εἰκοσάρες στὰ 45 τους, καὶ νὰ συνεισφέρουν στὸ σπίτι λεφτά -ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αὐτονόητη ἀπαίτηση (ἀνδρική, κοινωνική, καὶ τῆς μαμᾶς τους) νὰ πλένουν, νὰ μαγειρεύουν, νὰ νταντεύουν καὶ νὰ εἶναι σεξουαλικὰ δεμένες μὲ τὸν ἄντρα τους. Τὸ ἀντιεξουσιαστικὸ κίνημα, ὁ φεμινισμὸς καὶ ὁ προοδευτισμὸς ἦταν (εἰδικὰ ὅταν τὸ ἀρνιόντουσαν ὅτι εἶναι, μὲ δυσώδεις ἀστειότητες ὅπως οἱ ἀξύριστες γυναικεῖες μασχάλες) οἱ μεγαλύτεροι σπόνσορες τῶν γυναικείων γυμναστηρίων καὶ τῶν ἑταιρειῶν καλλυντικῶν γιὰ τὶς ἀγχωμένες σαραντο-πενηντάρες ποὺ πλέον φοβόντουσαν μήπως τὶς ποῦν παλιόγριες, θεῖτσες καὶ βρωμόχοντρες μουστακαλοῦδες. Γιατὶ δὲν ἦταν ἡ ἀξία ποὺ εἶχε ἡ γυναίκα, ὡς σύμβολο τῆς ἡδονῆς, αὐτὸ ποὺ ἀμφισβήτησε  ὁ ἀντιεξουσιασμός (εἰδάλλως, θὰ ἦταν χριστιανικὸς ἀσκητισμός), ἀλλὰ ἡ κατοχή του ἀπὸ τὸν ἄντρα. Ἡ ψυχούλα τῶν ἐπιτέλους ἐλεύθερων γυναικῶν ἔτρεμε μήπως τὶς κατηγορήσουν γιὰ τὸ ὅτι δὲν εἶναι ὑπεράνθρωποι: καὶ αἰώνια νέες, & ἐπιτυχημένες οἰκονομικά, & μὲ παιδιά.

Ἡ λύση ἦταν, ἀναμενόμενα, μία: Νὰ παρατήσουν οἱ γυναῖκες τὸ ρόλο τῆς δωρεᾶν μαμᾶς-νταντᾶς, τῆς μαγείρισσας καὶ τῆς δεμένης σεξουαλικὰ (καὶ τζάμπα) μὲ ἕναν ἄντρα, ἢ νὰ τὸν περιορίσουν σὲ μεγάλο βαθμό. Αὐτὴ ἡ τάση ἀφορᾶ τὶς «μορφωμένες» (ἔστω καὶ κατὰ καιροὺς ἄνεργες) καὶ ξεψαρωμένες ποὺ ἔχουν δικαιώματα καὶ τὰ γνωρίζουν. Ἀλλὰ ὄχι μόνο αὐτές. Ἀφορᾶ καὶ τὶς λαϊκάντζες, τὶς γλάστρες κ.λπ. Ἂν οἱ στίχοι τοῦ τραγουδιοῦ τῆς Ζουγανέλη ἐκφράζουν τὴν πρώτη μορφὴ ἀπελευθέρωσης, οἱ στίχοι τοῦ τραγουδιοῦ τῆς Βανδῆ ἐκφράζουν τὴν δεύτερη μορφή, τὴ λαϊκιά:

Πολύ καλά περνάγαμε, Μαζί το διασκεδάζαμε Μα ξαφνικά μου λες εγώ Πώς θέλεις να σε παντρευτώ. A πα πα πα πα πα πα πα πα Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα μια και καλή να το χωνέψεις Πως δεν τα πάω καλά με τις δεσμεύσεις. Σε είχα ερωτευτεί πολύ Μαζί σου είχα τρελαθεί Μα ξαφνικά μου λες εγώ Πως θέλεις να σε παντρευτώ.

Ἀσφαλῶς, τὸ τσόκαρο δὲν μπορεῖ νὰ τὰ καταφέρει τόσο καλὰ νὰ ἐπιβιώνει μόνο του ὅσο μπορεῖ ἡ χιπστεροὺ εὐέλικτη στελεχάρα, κι ἔτσι ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ τσόκαρου εἶναι μικρότερη ἢ ἐπισφαλέστερη. Κι ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὸ «περνᾶμε καλὰ» εἶναι ἡ ἰδεολογία τοῦ ἰσχυροῦ, ἀλλὰ μόνο ἰσχυρὴ δὲν εἶναι ἡ «αὐτεξούσια γυναίκα» ποὺ μόνη της πρέπει νὰ περάσει -γιὰ νὰ γυρίσει σπίτι της- δίπλα ἀπὸ τὸ hot-spot ἢ μέσα ἀπὸ τὶς ἰσλαμοκρατούμενες γειτονιὲς καὶ δρόμους τῆς Ἀθήνας καὶ τῆς Θεσσαλονίκης τὰ βράδια. Ὅμως, ἡ μίμηση εἶναι τὸ πιὸ ἰσχυρὸ πράγμα στὸ σύμπαν. Φᾶτε μάτια ψάρια.

 

 

 

Posted in γυναίκες | Tagged , , , | Σχολιάστε

Οἱ χαζοὶ ἕλληνες μαθητὲς (2)

Ἔχω κουραστεῖ νὰ ἀκούω γιὰ τὴν ἐποχή μας, ποὺ εἶναι ἐποχὴ γενικευμένης ἀμορφωσιᾶς. Ἐνῶ παλιά, τί ἦταν; Τί ποσοστὸ πληθυσμοῦ εἶχε διαβάσει ἀρχαίους στὴν Ἑλλάδα τοῦ 1955 καὶ τί τώρα; (Γιὰ νὰ δώσω ἕνα τελείως κοινότοπο παράδειγμα). Τώρα εἶναι οἱ youtubers, τότε ἦταν «τὶς Κυριακὲς ἀπὸ νωρὶς στὰ καφενεῖα». Ἡ ἀλλαγὴ τῆς κυρίαρχης κουλτούρας πρὸς τὸ χειρότερο δὲν εἶχε συνολικὴ ἐπίπτωση γιατὶ παλιά, ἡ «καλὴ κουλτούρα» (τῶν κλασσικῶν) ἀφοροῦσε μιὰ ἐλεεινὴ μικρότατη μειονότητα. Σιγὰ μὴν διάβαζαν πέρα ἀπὸ 2-3 ἄλλους στὴν τάξη μου (35 ἄτομα). Ἡ κουλτούρα τῆς τηλεόρασης καὶ ὁ πολιτισμὸς τοῦ καφενείου τοῦ χωριοῦ, ποὺ σύγκρινε κι ὁ Κονδύλης.

Καλὸ τὸ διήγημα τῆς παρακμῆς, ἀλλὰ προϋποθέτει μιὰ χρυσὴ ἐποχή.

Posted in παιδεία, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Ἦταν θέλημα Θεοῦ

Πέρα ἀπὸ τοὺς ἀριστεριστὲς καὶ ἀντικομμουνιστὲς μὲ προφάσεις Χριστιανισμοῦ, ὑπάρχουν καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ ἀποδέχονται παθητικὰ ὅ,τι συμβαίνει. Εἶναι θέλημα Θεοῦ, σοῦ λέει. Αὐτὸ μοιάζει λιγάκι μὲ τὸ ἰνδουιστικὸ κάρμα, ὅπου δὲν πρέπει νὰ βοηθήσεις τὸν ἄτυχο συνάνθρωπο γιατὶ βοηθώντας τον τὸν ἐμποδίζεις νὰ ἐξαγνιστεῖ ἀπὸ ἁμαρτίες τῆς προηγούμενης μετενσάρκωσής του, καί, ἔτσι, τὸν ἐμποδίζεις νὰ γλιτώσει ἀπὸ μιὰ ἀκόμη μετενσάρκωση. (Μετενσάρκωση = τιμωρία, στὸν ἰνδουισμό.) Ἔτσι καὶ τώρα: Εἶναι Θέλημα Θεοῦ σημαίνει μὴν ἐμποδίζετε ὅλα ὅσα γίνονται καὶ κάνουν οἱ Μουσουλμάνοι, τὴν παράνομη εἴσοδο καὶ τὸν ἐποικισμὸ κ.λπ., γιατὶ γίνονται γιὰ τὸ καλό μας. ΥΓ: Τὸ ἴδιο λένε κι οἱ προσφυγιστές: Ἀφοῦ οἱ πρόσφυγες ἦρθαν, τοὺς ἔστειλε ὁ Θεός -δίχως ἄλλο! Μὲ τὴν ἴδια λογική, κι ὅταν κάποια κάνει ἔκτρωση νὰ μὴν διαμαρτυρηθοῦμε γιὰ τὶς ἐκτρώσεις, νὰ μὴν τὶς ὲμποδίσουμε (στὰ νόμιμα πλαίσια) γιατὶ «ἔτσι τὸ ἤθελε ὁ Θεός».

Κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι Χριστιανισμὸς σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ ἀντιστεκόμαστε στὸ κακὸ ποὺ γίνεται σὲ βάρος ἄλλων, πόσο μᾶλλον Χριστιανῶν. Ἴσως πρέπει, γιατί ὄχι, σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ τοῦ «Τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ σωφρονισμό», νὰ  δώσουμε κι ἐμεῖς ἐπιπλέον κλωτσιὰ στὸν Ἕλληνα, ὅπως ὁ Μουσουλμάνος, νὰ κλέψουμε κι ἐμεῖς τοὺς Ἕλληνες (ὅπως ὁ Μουσουλμάνος), νὰ βιάσουμε κι ἐμεῖς καμμιὰ Ἑλληνίδα κ.ο.κ.: Αὐξανόμενα (χάρη σὲ δικές μας πράξεις κακίας) τὰ βάσανα στὸ κεφάλι τῶν Ἑλλήνων θὰ τοὺς κάνουν καλό! Εἴτε θὰ σωφρονιστοῦν-μετανοήσουν εἴτε σφαγμένοι θὰ πᾶν στὸν Παράδεισο. Ἄρα, βαρᾶτε! Θὰ ‘κονομήσει ὁ Θεός. Ὅ,τι γίνεται, καλὰ γίνεται. Θὰ ἁμαρτήσουμε, ἀλλὰ θὰ σώσουμε τόσους πλανεμένους Ἕλληνες (τὸν πιὸ ἁμαρτωλὸ λαό). Διὰ Χριστὸν Σαλοί.

Ὅλα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν διαχωρισμὸ Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ ποὺ ἔχουν κάνει οἱ Ἀριστεροχριστιανοί, καὶ οἱ «ἀναγεννημένοι» Χριστιανοί τὰ τελευταῖα χρόνια. (Καὶ οἱ «πάνω ἀπ’ ὅλα, ἀντικομμουνιστές».) Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ ταυτότητα πολιτισμικῆς καὶ θρησκευτικῆς κοσμοαντίληψης καὶ πρακτικῆς, θέλουν νὰ εἶναι Χριστιανοὶ ὡσὰν νὰ ζοῦσαν στὸ Βερολίνο. Σκασίλα τους. Σὲ ἕναν κόσμο συνόρων, θέλουν νὰ θεατρινίζουν σὰ νὰ βρίσκονται στὴν χωρὶς σύνορα ἐποχὴ τοῦ Παύλου.

Τὰ ἴδια, βεβαίως, λένε οἱ ἀφελληνισμένοι («ἀντιεθνικιστές», «ἀντιπαγανιστές») ἀναγεννημένοι Χριστιανοί, τὰ ἴδια λὲν κι οἱ «ταλιμπὰν» παλαιοημερολογίτες: Θὰ καταστραφεῖ ἡ Ἑλλάδα ὡς ἁμαρτωλή (πιὸ ἁμαρτωλὴ ἀπὸ παιδόφιλους, ρητὰ χριστιανομάχους, βιαστές, κ.ἄ.), ἀλλὰ «δὲν ἔγινε καὶ τίποτε, ἀδελφέ», δὲν ἔχουμε πατρίδα.

Posted in πολυπολιτισμός, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

Οἱ χαζοὶ ἕλληνες μαθητές

Στὰ 15 τους εἶναι μετεξεταστέοι καὶ μόνο γιὰ σερβιτόροι σὲ ΜΚΟ ἀξίζουν, γιὰ σερβίρισμα γευμάτων καὶ καθαρισμὸ τουαλετῶν στὴ Μόρια. Ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια κάποιου θαύματος στὰ 18 τους, στὸ ΑΠΘ ὅπου «μπαίνουν ὅλοι, κουτσοὶ-τυφλοί», ἐκεῖ ξεπερνοῦν τὸ MIT, τὸ Cambridge καὶ τὸ Harvard.

Posted in παιδεία, Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

ἐρωτήματα σὲ ἠλίθιους

Ὅταν σιωποῦν οἱ ἀριστεροχριστιανοὶ προσφυγιστὲς στὴν ἐρώτηση γιὰ τὸν μέγιστο ἀριθμὸ ξένων ποὺ μπορεῖ νὰ δεχτεῖ ἡ χώρα, καὶ γιὰ τὸν κίνδυνο ἀλλοίωσης τοῦ πληθυσμοῦ, ἰσλαμοποίησης, γιὰ αὔξηση τῆς βίας κατὰ γυναικῶν, μικρῶν παιδιῶν, ἐκκλησιῶν κ.λπ., ἡ σιωπή τους (ἢ καὶ ἡ καταφυγὴ στὴ ρομαντικὴ θολούρα) δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα πονηριᾶς. Εἶναι προϊὸν ἠλιθιότητας μὲ καθαρὴ καρδιὰ καὶ πλήρη αὐτοπεποίθηση. Ἁπλά, δὲν μποροῦν νὰ συλλάβουν τέτοια ἐρωτήματα, τοὺς εἶναι ἀνύπαρκτα. Τί σύνορα, μοῦ λέτε, ἐδῶ ὁ Χριστὸς εἶπε νὰ φροντίζουμε τὸν ξένο, εἶναι no borders κι ὁ Θεός. Δὲν τὰ ἀναφέρει -δὲν ἔχουν σημασία, γενικά, κι ὄχι ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχαν σύνορα τὸν 1ο αἰώνα. Σὲ ἕνα διαρκὲς παρὸν καὶ ἕνα προβλέψιμο μέλλον, τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ γίνεται, σύμφωνα μὲ τὴν ἱκανότητά τους νὰ σκέφτονται, εἶναι ἡ ἄφιξη, περίθαλψη καὶ ἐγκατάσταση ξένων, στὸ διηνεκές. Σκέφτεται ὁ Ἀριστεροχριστιανὸς προσφυγιστής: Ἡ δουλειὰ τῆς περίθαλψης τοῦ πρόσφυγα νὰ γίνεται, καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα δὲν ξέρω/δὲν ἀπαντῶ, καὶ δὲν μὲ νοιάζει στὴν τελική. Κόψτε τὸ κεφάλι σας, ὁ Θεὸς θὰ κάνει μαγικὰ καὶ θὰ βγεῖ κάτι καλὸ ἀπὸ ὅ,τι κάνω. Ἔχουμε νὰ κάνουμε ἁπλὰ μὲ χαμηλῆς νοημοσύνης μπούληδες, σὰν τοὺς ἀντικομμουνιστὲς χριστιανοδεξιούς, μὲ τὶς παρωπίδες τῆς γιαγιᾶς τους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ διανοηθοῦν κἂν τὴν ἰδέα καὶ τὴ διερώτηση, μήπως καὶ οἱ ἀντικομμουνιστὲς πολιτικοὶ τῆς ΝΔ (κι ὅλης τῆς Δεξιᾶς) εἶναι ἐξίσου «ἀνθέλληνες» πολυπολιτισμικοὶ διαπλεκόμενοι μὲ τὸ Σόρος, ἐξίσου ἀπάτριδες μὲ τοὺς τρισκατάρατους ἄθεους ἐαμοβούλγαρους. Ἔτσι εἶναι. Βλέπεις τὸν ἄλλον, «μορφωμένο», μὲ τὴν ὑψηλὴ θεολογική του κατάρτιση, ἢ μὲ τὴ παραληρηματικὴ γνώση τσιτάτων τῶν Πατέρων, καὶ ἐξαπατᾶσαι, καὶ κάνεις διάλογο μὲ ἀνθρώπους ποὺ χάνουν λάδια. Ἐδῶ δὲν ἔχουμε τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ποὺ ἐξέλεξε ὁ Θεός, ἔχουμε ἄτομα ἀφοσιωμένα στὸν ἀριστερισμὸ καὶ τὸν ἀντικομμουνισμό τους, μὲ σάλτσα χριστιανικῶν δικαιολογιῶν.

Posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Δεξιά, θρησκεία | Σχολιάστε

τουβλομαχίες

μ’ έστειλε χθες φίλος ένα άρθρο της wiki για το νεοβυζαντινό (και κάπως μαυριτανικό) ύφος (Byzantine revival) του Bristol κατά την βικτωριανή περίοδο.Η οπτόπλινθος (τούβλο) που συνηθίζεται στην Αγγλία από το 1666 και δώθε, μια χαρά βρίσκεται σε αυτό το ύφος αφού η οπτόπλινθος ήλθε με τους Ρωμαίους αρχικά στον βορρά και ύστερα επανεισήχθη από την βόρειο Ιταλία στην τότε εμπορική Φλάνδρα, από όπου με την σειρά τους το πήραν οι Άγγλοι για λόγους πυρασφαλείας (απαγορεύθηκαν τα ξύλινα δια νόμου στο Λονδίνο). Το θέμα είναι ότι ΔΕΝ είναι υλικό του ευρωπαϊκού βορρά αλλά μεσογειακό (εκτός από μεσανατολικό και κινέζικο). Ασχέτως αν οι Ρωμαίοι το συνδύαζαν με το σκυρόδεμα τους (το έχυναν ανάμεσα) ή αν μπορεί και να το σοβάτιζαν ή στα δημόσια κτήρια να το επένδυαν με μάρμαρο, δεν παύει να είναι αδικαιολόγητη η αντίδραση του (νεο)Έλληνος βεβαίου δια την ταυτότητά του, όταν βλέπει τούβλο κράζοντας: ‘μοιάζει με οικοδομή» (αυτό είναι το επιχείρημα του για το βυζαντινό μουσείο Θεσσαλονίκης). Με την ίδια λογική ο λευκός σοβάς από μαρμαρόσκονη που κυριαρχεί μοιάζει με φωτοτυπικό χαρτί. Κάνουν και τους αντιμοντερνιστές κάποιοι εξ αυτών όταν η λευκή εξωτερική επιφάνεια ήταν εν πολλοίς αίτημα του Le Corbusier. Βλέπουμε πώς μία τοπική παράδοση χιλιετιών (και οι Έλληνες το είχαν πριν από τους Ρωμαίους) φτάνει να θεωρείται και ξένη από τους οιονεί «παραδοσιοκράτες».

Πηγή

Σχόλιο: Ὡστόσο, τὸ βυζαντινὸ μουσεῖο μοιάζει μὲ γιαπί, καὶ σ’ αὐτὸ συμβάλλει ἀποφασιστικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχει καμμιὰ καμάρα, κανέναν τροῦλο, τίποτε βυζαντινό. Ὅλα ὀρθογώνια καὶ κάθετα. Ἅμα τὰ ρωμαιοβυζαντινὰ δημόσια κτήρια εἶχαν ἀπὸ μέσα ὀρθομαρμαρωση καί, ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ πάνω, ἀσβέστη μὲ τοιχογραφίες ἢ ψηφιδωτά, τότε τὸ σκέτο τοῦβλο εἶναι ψευτοβυζαντινισμός. Φυσικά, ὅταν λέμε Βυζάντιο ἐννοοῦμε καὶ τὸν 4ο – 6ο αἰ. μὲ τὴ ὀρθομαρμάρωση ἀλλὰ καὶ τὸν 14ο αἰ. μὲ τὰ διάφορα κουφικὰ κ.λπ. σὲ Ἀθήνα καὶ Θεσσαλονίκη (Ἁγία Αἰκατερίνη κ.ἄ.).

Posted in βυζαντινή αρχιτεκτονική | Tagged | Σχολιάστε

Φαῖδρος Μπαρλᾶς, Ἐν ἔτει 2000

Ἐν ἔτει 2000

 

Ὅταν μεγάλωσε, ἔμαθε

πὼς ὁ πατέρας του

ἦταν κι αὐτός,

«τὴ νύχτα ἐκείνη»,

στὸ Πολυτεχνεῖο.

 

Ἡ θεία του ἡ Λιλή,

ὁ θεῖος του ὁ Μιχάλης,

ἦταν κι αὐτοί,

«τὴ νύχτα ἐκείνη»,

στὸ Πολυτεχνεῖο.

 

Ὅλοι οἱ γνωστοὶ τοῦ μπαμπᾶ,

ὅλες οἱ γνωστὲς τῆς μαμᾶς,

ἦταν κι αὐτοί,

«τὴ νύχτα ἐκείνη»,

στὸ Πολυτεχνεῖο…

 

Τώρα, κάθε πρωί,

καθὼς κατηφορίζῃ τὴν ὁδὸ Πατησίων

κι ἀντικρύζῃ τὴν καγκελλόπορτα

τὴν κλεισμένη «εἰς μνήμην»,

στριφογυρίζει στὸ νοῦ του

ἡ ἴδια ἀπορία:

 

«Πῶς διάβολο χώρεσαν

ὅλοι αὐτοὶ ἐδῶ μέσα;…»

Posted in ποίηση, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Santuyano

San Julián de los Prados, Ὀβιδέο, Ἰσπανία, 9ος αἰ.

santullanoricostruzione3

 

santullanospaccato1

Posted in δυτική μεσαιωνική τέχνη | Tagged | Σχολιάστε

Γελάει ὁ κόσμος

Γελάει ὁ κόσμος ὅλος μὲ τὸ πάθημα τῶν «φιλοπροσφύγων Χριστιανῶν», ἔπειτα ἀπὸ τὴ σφαλιάρα-χυλόπιτα ποὺ τοὺς ἔριξαν οἱ ἀγαπημένοι τους «πρόσφυγες» στὴν Πελοπόννησο, ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ μείνουν σὲ μοναστήρι.

Μέχρι χτές, οἱ «πραγματικοὶ Χριστιανοὶ» μᾶς μιλοῦσαν γιὰ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τοῦ μητροπολίτη τῆς περιοχῆς, ἀλλὰ τώρα δὲν ξέρουν πῶς νὰ διαχειριστοῦν τὸ κάζο. Κατάπιαν τὴ γλώσσα τους. Νὰ σὲ φτύνει αὐτὸς ποὺ τὸν ἐξιδανικεύεις; Αὐτὸς ποὺ μᾶς τὸν προβάλλεις ὡς ἄκακο, ὡς ἕνα ἀκόμη πλασματάκι τοῦ Θεούλη, νὰ μὴν σὲ καταδέχεται οὔτε γιὰ μιὰ ὥρα, νὰ μὴν θέλει τὴν ἀγάπη σου; Πόση ταπείνωση τοῦ ἐγωισμοῦ σου νὰ ἀντέξεις, μὴ σκληρόκαρδε «Χριστιανὲ σὲ βάρος ἄλλων»; Ἐσύ, μὲ τὴν ψηλὴ μύτη, ἐσύ, ποὺ δείχνεις τὸ δρόμο, κι ἀρνεῖσαι τὴν διαστροφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ ἀστοὺς καὶ φασίστες;

Ἡ πιθανότερη ἐξήγηση γιὰ τὸ σκεπτικὸ τῶν προσφύγων εἶναι ὅτι «χωρὶς wifi δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει πρόσφυγας», γιατὶ συνιστᾶ βιασμὸ τῆς προσωπικότητάς του. Σαφῶς, θὰ ὑπῆρξαν καὶ κάποιοι «πρόσφυγες» ποὺ στὴ θέα τῶν «εἰδωλολατρικῶν εἰκόνων τῶν Χριστιανῶν» (προσοχή! αὐτὰ λένε περὶ εἰκόνων καὶ ἕλληνες ἀντιχριστιανοί) ἄρχισαν νὰ καίγονται.

 

Posted in πολυπολιτισμός | Tagged | Σχολιάστε

πλατεία Ἀμερικῆς

Posted in μουσική | Σχολιάστε

κοσμικὸ σχολεῖο στὴν Κύπρο

Ὁ mega Μ. Ἰγνατίου, ποὺ ἔδινε ρεσιτὰλ ἀναδημοσίευσης φιλοπρεσπικῶν ἄρθρων στὸν ἱστότοπό του τὸ 2018 (ἔναντι πολὺ λιγότερων ἀντιπρεσπικῶν), τώρα προβάλλει 30-40 θλιβερὲς ἐξαιρέσεις δασκάλων συμπατριωτῶν του:

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ

Οἱ ἀπειροελάχιστοι αὐτοὶ κρατοῦν καὶ πλακὰτ μὲ συνθήματα στὰ ἀγγλικά, σὰν παραπροϊόντα τῆς ἀγγλικῆς ἀποικιοκρατίας ποὺ εἶναι. Οἱ ἀποικιοκρατούμενοι αὐτοὶ ἐπαρχιῶτες ἔχουν ξεμείνει στὸν 19ο αἰ., καὶ δὲν γνωρίζουν ὅτι τὸ σχολεῖο στὴν τωρινὴ Εὐρώπη δὲν ἐκκοσμικεύεται, ἀλλὰ ἐξισλαμίζεται, μὲ τὴν ἵδρυση πάμπολλων ἰσλαμικῶν σχολείων. Κάτι τέτοιοι εἶναι ὁ λόγος ποὺ σὲ λίγες δεκαετίες δὲν θὰ ὑπάρχουν ἑλληνικὰ σχολεῖα στὴν Κύπρο.

 

 

Posted in παιδεία | Tagged | Σχολιάστε

Σὲ βλέπει

Κάθε φορὰ ποὺ πᾶς νὰ πάρεις πλαστικὸ ποτηράκι στὸ Ἰσραήλ, σὲ κυττᾶ ἀγριεμένη ἡ how dare you? Πρὶν σ’ ἀρχίσει στὶς σφαλιάρες, προτιμᾶς νὰ πεθάνεις ἀπὸ τὴ δίψα στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ. Τὸ μόνο ἀρνητικὸ εἶναι ὅτι ἡ ἀφίσα δὲν εἶναι τεραστίων διαστάσεων, ὅπως θὰ ἔπρεπε

w13-95944gretathunberg

Posted in οικολογία | Tagged | Σχολιάστε

δυὸ γάιδαροι σὲ ξένο ἀχυρώνα

Ρωσική Πρεσβεία: »Η Ουάσιγκτον συνειδητά υπονομεύει την ενότητα της Ορθοδοξίας»

Πάιατ: «Η Ρωσία χρησιμοποιεί τη θρησκεία για την επίτευξη των πολιτικών της στόχων»

 

Posted in Δυτικοί, Ρωσία, θρησκεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Μεταλληνός: ἀδιέξοδα

Διαβάζω κάπου νὰ λέει ὁ π. Γ. Μεταλληνός:

Ἐφαρμόζουμε μία ἐκκλησιαστικὴ πολιτική, λέμε. Ὑπάρχουν ὅρια στὴν ἐκκλησιαστικὴ πολιτική. Ὁ Ἀθηναγόρας ὁ μακαρίτης πρῶτος τὰ ξεπέρασε αὐτὰ τὰ ὅρια. Ἂν εἴμαστε σήμερα σ’ αὐτὸ τὸν κατήφορο, ὀφείλεται στὸν Ἀθηναγόρα. Ἔλεγε, τοὺς κοινωνῶ ὅλους, δὲν ὑπάρχει τίποτα· ἄρα ἀπὸ τὸ 1965 ὑπάρχει -στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο- κοινωνία, ἡ intrercommunio (δια-κοινωνία)  μὲ τοὺς αἱρετικούς, Παπικοὺς Προτεστάντες.

Λέει ὁ Σακαρέλλος· ἔγινε ἡ Ἕνωση. Καὶ πράγματι ἔγινεἝνωση.

…Ἢ ὅταν τὸν ὑποδέχονται (τὸν Πάπα) ὡς «εὐλογημένον ἐρχόμενον ἐν ὀνόματι Κυρίου», ὡς Χριστὸν δηλαδή, καταλαβαίνετε τί σημαίνει· ὁ ἄλλος (ὁ Πάπας) νὰ βλασφημεῖ (ὄχι ὡς πρόσωπο, ὡς θεσμός), κι ἐσὺ νὰ τοῦ λὲς «εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Τότε κάθεσαι καὶ λές· ρὲ παιδιά, τρελαθήκαμε ὅλοι; Ἢ τρελαθήκαμε, ἢ εἴμαστε διαβολοκίνητοι καὶ κακοί(!) Πῶς τολμῶ ἐγὼ νὰ  τὸ κάνω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Θὰ μοῦ πεῖς· πολὺ εὐαίσθητος εἶσαι παπα-Γιώργη. Εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ποὺ εἴμαστε. Γιατί φορτώνουμε (ἐπὶ πλέον τὴν ψυχή μας);

Στὸ μυστήριο τοῦ μικτοῦ γάμου (ποὺ τελεῖται ἀπὸ παπικὸ ἱερέα) δὲν μπορῶ νὰ παραβρεθῶ, σὲ ἄθεσμο μυστήριο ποὺ δὲν εἶναι μυστήριο. Χωρὶς νὰ τὸ αἰσθάνομαι ὅτι εἶναι μυστήριο… Ἕνας Ὀρθόδοξος ποὺ ξέρει τὰ πράγματα δὲν θὰ ἀνέχεται νὰ ἀκούει βλαστήμιες. Διότι, ὅταν λέει, «τοῦ ἁγιωτάτου Πατρὸς ἡμῶν Πάπα», εἶναι ὅλες οἱ βλαστημίες, γιὰ τὶς ὁποῖες μίλησα προηγουμένως. Ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει κανείς, καὶ δηλητήριο νὰ παίρνει, τὸ καταπίνει χωρὶς νὰ αἰσθάνεται ὅτι εἶναι δηλητήριο. Τὰ ἀποτελέσματα θὰ ἔλθουν μετά. Αὐτὸ δὲν εἶναι αὐστηρότης, τὸ «χαίρειν αὐτ μὴ λέγητε» τοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Στὸν πλανεμένο δὲ λὲς «χαίρετε». Καλημέρα θὰ τοῦ πῶ. Ἀλλὰ μὴν τοῦ δώσεις τὴν χαρὰ ὅτι ἔχει σωτηρία ἐκεῖ ποὺ εἶναι. (Ὅταν τὸν Πάπα) τὸν ἀναγνωρίζω ὡς Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν Παπισμὸ ὡς Ἐκκλησία. Ὁπότε ἡ Ἕνωση ἔγινε. Τὸ καταλάβατε; Τὸν ἀναγνωρίζω ὡς Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Μακάρι νὰ εἶναι. Ἂν δὲν εἶναι ὅμως; Δὲν βλαστημῶ;

Ἐρώτηση κρίσεως: Καὶ πῶς μποροῦν τότε ὅλοι οἱ νηφάλιοι ἱεράρχες νὰ βρίσκονται στὸν ἴδιο θεσμό, ἔστω καὶ τυπικά, μὲ ὅσους ἀναγνωρίζουν τὸν Πάπα «ἀπὸ τὸ 1965»; Πιθανὴ ἀπάντηση: Γιατὶ βλέπουν τὰ χάλια τῶν παλαιοημερολογιτῶν. Πιθανὴ ἀνταπάντηση: Ἕτερον ἑκάτερον, ὅμως.

Posted in θρησκεία | Tagged , | 1 σχόλιο

μετα-ἰμπεριαλιστικὰ ἐρωτήματα

Ἐρώτηση μὲ ἀφορμὴ τὰ ἀλλεπάλληλα μαχαιρώματα μεταξὺ ἀλλοδαπῶν στὴν Ἀριστοτέλους, μέρα-μεσημέρι, μέρα-ἀπόγευμα, μέρα-βράδι καὶ μέρα-πρωί:
Ἐὰν ὅλοι οἱ ἁπλοὶ Ἕλληνες πρέπει νὰ «πληρώσουν» γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς Ἑλλάδας σὲ στρατιωτικὲς ἀποστολὲς στὰ πέρατα τοῦ Τρίτου Κόσμου μὲ τὸ νὰ ἀποδεχτοῦν ἀπροσδιόριστο καὶ τεράστιο ἀριθμὸ μόνιμα ἐγκατεστημένων ἀλλοδαπῶν στὴν Ἑλλάδα, ὡς ἐμμέσως ἠθικοὶ συναυτουργοὶ τῶν ἐπεμβάσεων, βομβαρδισμῶν κ.λπ. στὶς χῶρες ἐκεῖνες,
Τότε μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ κάτι (καὶ ἐὰν ναί, τί), κατ’ ἀντιστοιχία, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἠθικὴ συναυτουργία, ἂν ὑπάρχει, γιὰ ὅλες τὶς παραπάνω ἐγκληματικὲς πράξεις ἀπὸ «μετανάστες καὶ πρόσφυγες» στὸ κέντρο καὶ τὰ στενὰ τῆς πόλης μας, τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ χαιρετίζουν τὴν ἄφιξη καὶ ἐγκατάσταση στὴν Ἑλλάδα «μεταναστῶν καὶ προσφύγων»(ἀνεξαρτήτως ἀριθμοῦ ἀφίξεων), οἱ ὁποῖοι ἐγκληματοῦν;
Δηλαδή, ἂν ἰσχύει ἢ ὄχι ἡ ἄποψη ὅτι ὅπως οἱ Ἕλληνες ἐπειδὴ δὲν διαμαρτύρονται γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς Ἑλλάδας στὸ ΝΑΤΟ βομβαρδίζουν τοὺς τριτοκοσμικούς, ἔτσι κι οἱ Ἕλληνες ποὺ γνωρίζουν γιὰ τὰ ἐγκλήματα ἀλλοδαπῶν καὶ τὴν αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας ἔμμεσα δικαιολογοῦν κι ἐπικροτοῦν τὶς κλοπές, τὶς ληστεῖες, τοὺς βιασμούς, τοὺς φόνους κατὰ Ἑλλήνων, κι ἀξίζουν ἀντιστοιχη τύχη μὲ τοὺς ἁπλοὺς Ἕλληνες ποὺ βομβαρδίζουν τρίτες χῶρες.
Θυμίζω ὅτι στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, γιὰ τὴ συμπεριφορὰ καθενὸς μετοίκου ἦταν νομικὰ ὑπεύθυνος ἕνας ἀθηναῖος πολίτης. Ὡστόσο, ἐγὼ ἐπιμένω στὸ ἐρώτημα γιὰ τὴν ἠθικὴ συναυτουργία, ἐὰν ὑπάρχει, κι ὄχι γιὰ νομικὲς εὐθύνες.
Posted in πολυπολιτισμός, φιλελεύθεροι, Αριστερά | Tagged , | Σχολιάστε

brain drain, ἡ φυγὴ τῶν ἀπάτριδων

το οικονομικό-βιοποριστικό και οι προοπτικές σταδιοδρομίας δεν αποτέλεσαν τους κύριους λόγους για τους οποίους μορφωμένοι-εξειδικευμένοι Ελληνες επέλεξαν να αποδημήσουν

«Η μετανάστευση βιώθηκε και ως μορφή χειραφέτησης και κοινωνικής κριτικής απέναντι στην ανισότητα και τη διάβρωση των θεσμών πέρα και πάνω από τη σαφή ύπαρξη και οικονομικών κινήτρων που τους ώθησαν στη μετανάστευση.

Το 54% του δείγματος αναφέρει ότι θα μετανάστευε στη Γερμανία ακόμα και αν δεν υπήρχε οικονομική κρίση

Πηγή

Ἡ κυρίαρχη δημόσια κουλτούρα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν δημιουργεῖ προσωπικότητες ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα. Αὐτοί, λοιπόν (μαζὶ μὲ ἕνα ποσοστὸ ἄλλων, ποὺ εἶχαν πραγματικὸ πρόβλημα ἐπιβίωσης, καὶ ἑλληνικὴ συνείδηση), σηκώθηκαν κι ἔφυγαν. Τὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ κάθεται προβληματισμένη γιὰ καμμιὰ τριανταριὰ χρόνια νὰ παρακαλᾶ μὴ Ἕλληνες καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ ξαναφέρει πίσω ἀνθρώπους ποὺ σὲ μεγάλο ποσοστὸ καὶ πρὸ Κρίσης εἶχαν χάσει τὴν ἑλληνική τους συνείδηση γιατὶ αἰσθάνονταν Εὐρωπαῖοι, πολίτες τοῦ κόσμου, προλετάριοι, σπουδαῖες καλλιτεχνικὲς περσόνες κ.ο.κ.

Ἡ Ἑλλάδα ξαλάφρωσε ἀπὸ τέτοια ἄτομα, κι ἐμεῖς τρέχουμε ξωπίσω τους, «ἐλᾶτε πίσω νὰ ψηφίζετε Σύριζα». Τὸ μόνο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφτεῖ ἡ Ἑλλάδα εἶναι πῶς ἐπιτρέψαμε ἀτιμώρητα γιὰ 40 χρόνια στοὺς γνωστοὺς ἰδεολογικοὺς μηχανισμούς (ΠΑΣΟΚισμό, Ἀριστερά, ἀναρχισμό καὶ τὸ life-style του, ΚΝΑΤ, yolo-ΔΑΠ) νὰ μετατρέψουν τὰ παιδιά μας σὲ ἐχθρούς μας. Ὅτι τὸ κακὸ ἔγινε καὶ μὲ τίποτε δὲν ξεγίνεται, εἶναι γεγονός, σὰν τοὺς γενίτσαρους τῆς Τουρκοκρατίας, ποὺ γιὰ πάντα χάθηκαν. Ὅτι θὰ μπορούσαμε ὅμως νὰ καταλογίσουμε εὐθύνες, εἶναι κάτι ποὺ ἀκόμη τὸ μποροῦμε.

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Νηστεία σὲ 4, 3, 2, 1 μέρες: Ψῆστες χοιρινῶν Ψυχῶν

Οἱ καλοὶ χριστιανοδεξιοὶ ἀντὶ νὰ γεμίσουν τὰ εἰσερχόμενα τῶν βουλευτῶν τους μὲ ἐπιστολὲς διαμαρτυρίας, ἀντὶ  νὰ τοὺς τὰ ψάλλουν στὰ γραφεῖα τους, καὶ νὰ διαμαρτύρονται στὰ δημοτικὰ καὶ περιφερειακὰ συμβούλια πολὺ αὐστηρὰ μὰ εὐγενικά, ἄρχισαν τὸ ψήσιμο χοιρινοῦ.

Κάνουν οἱ ἄλλες, σὲ παρέλαση, διαμαρτυρία γιὰ τὸ ἰσλαμικὸ κάψιμο τῆς ἁγίας τράπεζας φορώντας ὡς ἔνδειξη πένθους μαῦρα, καὶ φορᾶνε τί; μπουζουκο-ρὸκ κολλάν. Καλές μου κυρίες, τὸ εὐθυμοσεξουλιάρικο μπουζουκο-ρὸκ κολλὰν δὲν τὸ φορᾶμε ὅταν πενθοῦμε. -Θὰ μοῦ πεῖ κάποιος, αὐτὸ εἶναι σημεῖο ὅτι ὁ πολιτισμός μας ἔχει καταρρεύσει, ὅταν δὲν ξέρουμε τί φορᾶμε στὸ πένθος καὶ τί στὴ χαρά.

Τοὺς ἐπισημαίνω αὐτό, γιατὶ σὲ λίγο ἀρχίζει ἡ νηστεία. Ἂν ἀπὸ Παρασκευὴ/Σάββατο δὲν νηστεύσουν, ἂς μὴν κλαίγονται ποὺ ἡ Ἑλλάδα θὰ ἐξισλαμιστεῖ τσιρίξουν-δὲν-τσιρίξουν, ἄλλωστε στὴν περίπτωση αὐτὴ θὰ ἀποδειχτεῖ πὼς ἐλόγου τους εἶναι οἱ μελλοντικοὶ προσήλυτοι στὸ Ἰσλάμ. Ἡ πολιτιστικὴ ἀντίθεση 1.400 χρόνων μὲ τὸ Ἰσλὰμ εἶναι ὅτι οἱ Ἕλληνες νήστευαν μὲ βάση τὸ ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας (καὶ δὲν χλαπάκιαζαν τὴ νύχτα), κι ὄχι ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔτρωγαν σουβλάκια. Ἂν ὅμως νηστεύσουν, νά ἡ εὐκαιρία γιὰ κάτι πιὸ σοβαρό.

Θὰ μοῦ πεῖς, ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἀκριβῶς θὰ πεταχτεῖ ὁ ἀριστεροχριστιανός, ὁ reborn Christian (ὄχι σὰν τοὺς ἄλλους, «τοὺς σκληρόκαρδους συντηρητικούς», ποὺ πιστεύουν «ἐπειδὴ τοὺς εἶπε ὁ μπαμπάς τους») τῆς Ἑλλάδας (πρώτου μεγέθους αὐτοδοξαζόμενος Φαρισαῖος, ὄχι παῖξε-γέλασε), καὶ θὰ πείσει τοὺς χριστιανοδεξιοὺς νὰ μὴν νηστεύσουν, μὲ τὸ νὰ τοὺς κάνει 10 λεπτὰ κήρυγμα γιὰ τὰ «εἰσερχόμενα» καὶ τὰ «ἐξερχόμενα», καὶ καλύτερα νὰ μὴ νηστέψεις ἅμα ἁμαρτάνεις, κι ὅλες οἱ κακιὲς τυπολατρεῖες στὴν πυρά. Ἄρα, οἱ χριστιανοδεξιοὶ ἔχοντας πειστεῖ ἀπὸ τὸν  χριστιανοκομμουνιστῆ,* θὰ ξαναρχίσουν τὸ ψήσιμο χοιρινοῦ.

Ὅλοι ταμένοι στὸν ἴδιο σκοπό.

*Αὐτὸς θὰ φταίει, 100%, ποὺ χωρὶς διάκριση ἔκανε κηρύγματα ἀνώτερης ἠθικῆς σὲ ἀνθρώπους ποὺ μόλις ξέρουν νὰ σταυροκοπιοῦνται, ἀντὶ πρῶτα νὰ τοὺς παροτρύνει σὲ νηστεία, ἔστω καὶ ἀτελή, καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς πεῖ μὲ τί ἦθος συμβαδίζει αὐτή. Αὐτὰ τὰ καλύτερα νὰ μὴ νηστέψεις ἅμα κακολογεῖς τὰ λέμε σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἤδη πέσει μὲ τὰ μοῦτρα σὲ νηστεῖες καὶ ἐκκλησιασμούς -ὄχι σὲ ὅλους.

Posted in πολυπολιτισμός, Δεξιά | Σχολιάστε

τί ποιεῖ ἡ ἀριστερά σου

Οι επίσημες εκδηλώσεις πλασάρουν τον μύθο της ανύπαρκτης εθνικής ενότητας και συμμαχίας και ομοψυχίας, […] κρατούμενοι φυλακισμένοι και εξόριστοι κομμουνιστές ζήτησαν να ελευθερωθούν μόνο και μόνο για να πάνε στο αλβανικό μέτωπο. […] Το ΚΚΕ έδωσε τα πάντα και καλά έκανε για την απελευθέρωση από την ξενική κατοχή μη συνδέοντας δυστυχώς τον αγώνα αυτό με το πρόβλημα της εξουσίας.

Θὰ μείνει κάποιος μὲ τὴν ἀπορία ἂν ἦταν ἀνύπαρκτη ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα ἢ ἂν οἱ κομμουνιστὲς ἔδωσαν τὰ πάντα γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἑνότητα. Βλ. κι ἐδῶ, ὅπου τὸ ΕΑΜ (δηλ. τὸ ΚΚΕ) ἔλεγε:

Ὁ σημερινὸς ἀγῶνας (κατὰ τῶν Γερμανῶν) δὲ μπορεῖ παρὰ ν’ ἀγκαλιάσει ὅλα τὰ στρώματα, καὶ τὸν ἐργάτη, καὶ τὸν ἀστό, καὶ τὸν ἀγρότη καὶ τὸ διανοούμενο. Καὶ μ’ αὐτὴ τὴν ἔννοια τῆς παλλαϊκότητας ὁ ἀγῶνας αὐτὸς χαρακτηρίζεται σὰν ἀγώνας ἐθνικός. […] ἐπιταχτικὸ τὸ χρέος γιὰ ὅλο τὸ λαὸ νὰ ἐνταχθεῖ σὲ μιὰν ἑνιαία ἐθνικὴ ἑνότητα, ἀφήνοντας γιὰ τὴν ὥρα κατὰ μέρος κάθε διαφορὰ πολιτικὴ ἢ ἰδεολογικὴ ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὰ μερικώτερα συμφέροντα τῶν κοινωνικῶν τάξεων. […] ἀπὸ τὸν ἐργάτη ὣς τὸν ἀστὸ καὶ ἀπὸ τὸ φτωχὸ ἀγρότη ὣς τὸ χτηματία.

Κατάλαβες, Παπαρήγα, ποὺ δὲν διαβάζεις τὰ κείμενά σας καὶ γίνεστε πιὸ Συριζαῖοι κι ἀπὸ τοὺς Συριζαίους καὶ τὴν ΚΕΕΡΦΑ; ἐθνικὴ ἑνότητα.

Δὲν τὰ γράφω αὐτά, φυσικά, μὲ σκοπὸ τὸ διάλογο μὲ κομμουνιστὲς καὶ ἀντικομμουνιστές. Ἂν δὲν σκοτώσουν καὶ θάψουν, πολιτικὰ καὶ τὰ δύο, τοὺς προγόνους τους, σωτηρία δὲν ὑπάρχει.

Φασίστες κονσερβοσφαγμένοι καὶ ἐξορισμένοι / τουφεκισμένοι «δημοκράτες» ἀριστεροὶ καθιστοῦν ἀδύνατη τὴ σωτηρία τῆς χώρας. Τώρα τὸ κατάλαβες, θὰ πεῖτε; Ὄχι, ἁπλὰ ἕνα ἀκόμα παράδειγμα δίνω.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

Τρίγωνα

Ὄχι τόσα χριστουγεννιάτικα τρίγωνα, ρὲ παιδιά, τὸ πιάσαμε τὸ ὑπονοούμενο, ἐκτὸς κι ἂν εἴμαστε στὸ Στὰρ Τρέκ:

sngggbmxl3oiuwunpcbw

 

Posted in Θεσσαλονίκη | Tagged | Σχολιάστε

λιφο-τσαγκαρουσιανός: πολυτονικό

Κάνουν ὅ,τι μποροῦν νὰ μὴ γράφεται τὸ πολυτονικό, ἀλλὰ δὲν μποροῦν, καὶ γι’ αὐτὸ τσατίζονται. Ἐὰν δὲν τσατίζονταν, θὰ τοὺς ἀρκοῦσε τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἴδιοι γράφουν στὸ μονοτονικό, κι ὅλοι θὰ ἤμασταν εὐτυχισμένοι. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ἐλευθερία τους αὐτὸ ποὺ τοὺς καίει, εἶναι ἡ ἐλευθερία μας αὐτὴ ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ. Ξυδάκι, λοιπόν. Τί νὰ ἔγινε, ἄραγε, καὶ προέκυψε τὸ ἄρθρο: Ἀπέρριψε κάποιον φίλο τοῦ Τσαγκαρουσιανοῦ (ὡς διορθωτὴ ἢ συγγραφέα) κάποιος πολυτονιστὴς ἐκδότης, καὶ νευρίασε;

Ἡ δὲ βεβαιότητα ὅτι κανεὶς δὲν γράφει, μὰ μόνο τυπώνει, στὸ πολυτονικό, εἶναι ἀστειότητα.

Κάτι «ματαιότης ματαιοτήτων» ἐπιχειρήματα, γιὰ μάχες ποὺ χάθηκαν καὶ γιὰ νέους κάτω τῶν 40 ποὺ δὲν καταλαβαίνουν τὴν δασεία: Ἀμφιβάλλω παρομοίως ἂν κανεὶς κάτω τῶν 20 διαβάζει Λίφο καὶ Τσαγκαρουσιανό (προσωπικά, δὲν τὴν διάβασα ποτέ). Ὁ Τσαγκαρουσιανὸς καὶ ἡ Λίφο θὰ παρέλθουν σὲ 10-20 χρονάκια (πολλὰ λέω γιὰ τὴ Λίφο), κι ἐμεῖς ἀκόμα θὰ γράφουμε στὸ πολυτονικό. Καὶ θὰ τὸ μάθουμε καὶ στὰ παιδιά μας, ἐνῶ οἱ ἀναγνῶστες τῆς Λίφο δὲν κάνουν παιδιά, καὶ μάταια θὰ διδάσκουν τὸ μονοτονικὸ στὰ σκυλάκια τὰ ὁποῖα υἱοθέτησαν. Ὅσο γιὰ τὸ ποιὸς ζῆ μὲ σωληνάκια, τὸ πολυτονικὸ ἢ ἡ Λίφο, ἂς τὸ ἀφήσουμε καλύτερα.

Posted in γλώσσα | Tagged | 1 σχόλιο

Ὀκτωβριανὰ 2

330px-union_of_soviet_socialist_republics_28orthographic_projection29.svg_

Ἡ ΕΣΣΔ ἦταν ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ ξεκίνησε προκαλώντας κακὸ στὴν Ἑλλάδα, ἀλλά, τελείως ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι πίστευαν οἱ ἐν Ἑλλάδι ἐχθροί της, καὶ ἡ διάλυσή της προκάλεσε κακὸ στὴν Ἑλλάδα. Φυσικά, γιὰ τοὺς ἕλληνες φίλους της δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ἡ ΕΣΣΔ νὰ προκαλεῖ κακὸ στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ ἀξιακὰ προηγεῖται ἡ ΕΣΣΔ: Μέσα σὲ μιὰ μεταφυσικὴ θεολογικὴ ἑρμηνεία τῆς ἱστορίας, ὅ,τι κακὸ καὶ νὰ πάθαινε ἡ Ἑλλάδα ἐξαιτίας τῆς ΕΣΣΔ, αὐτὸ θὰ μετατρεπόταν σὲ καλό, ἀφοῦ ὁ ἐπικείμενος θρίαμβος τοῦ σοσιαλισμοῦ θὰ τὰ γιάτρευε ὅλα. Γνωστὸ αὐτό, ἔτσι ἑρμηνεύτηκε ἡ βοήθεια τῆς ΕΣΣΔ στὴν κεμαλικὴ Τουρκία (κι ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀντεκδίκηση γιὰ τὴν Κριμαία). Ἔτσι καὶ ἡ στάση τῆς ΕΣΣΔ στὸ Μακεδονικό.

Ὅμως, κι αὐτὸ μένει σχεδὸν ἀπαρατήρητο, οἱ ἕλληνες ἐχθροί της ἐξαιτίας τῆς τύφλωσης ποὺ τοὺς προκαλοῦσε τὸ μίσος τους δεν καταλάβαιναν ὅτι ἡ διάλυση τῆς ΕΣΣΔ χωρὶς εὐνοϊκὲς συνθῆκες γιὰ τὴν Ἑλλάδα, γενικὰ κι ἀόριστα δηλαδή, μὲ συνθῆκες παντοκρατορίας τῶν ΗΠΑ, ἦταν ἐθνικὰ ἀσύμφορη: Γεμίσαμε μὲ βαλκάνιους καὶ καυκάσιους μαχαιροβγάλτες, κλέφτες καὶ μαφίες, στὰ σχολεῖα εἴχαμε ἄπειρα περιστατικὰ βίας σὲ βάρος ἑλληνόπουλων μαθητῶν ἀπὸ θρασύτατα κοπρόπαιδα εἰσαγωγῆς, ἡ ἰδεολογία τῆς δουλοκτησίας θριάμβευσε στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία σὲ βάρος τοῦ ἀνθρωποτύπου ποὺ παράγεται ἀπὸ τὸ ἦθος τῆς ἐργασίας, καθὼς καὶ σὲ βάρος τῆς ἑλληνικῆς ἐργατικῆς τάξης (καλά, αὐτὰ κάπως εἶναι δύσκολο νὰ τὰ καταλάβουν οἱ νεοφιλελευθεροχριστιανοί), δηλαδὴ «μειώνω τὰ μεροκάματα καὶ περνῶ φίνα ὡς ἐργοδότης ὁδηγώντας στὴν ἀνεργία ἢ στὴ μείωση ἀποδοχῶν γιὰ τοὺς Ἕλληνες τεχνίτες, οἰκοδόμους κ.ο.κ.»· ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἔγινε ἀκόμη πιὸ «φραπεδιάρα» καὶ μὴ παραγωγική (ἀπὸ ὅ,τι ἤδη ἦταν), ἐξαιτίας τῆς δουλοκτητικῆς νοοτροπίας ποὺ μαζικὰ ἐπικράτησε μετὰ τὴν ἄφιξη τῶν λαθρομεταναστῶν. Χάρη στὶς ξένες ποὺ φρόντιζαν τοὺς γέρους, οἱ παπποῦδες καὶ γιαγιάδες (ἡ ἐπαφή μας μὲ τὸν πολιτισμό μας) πετάχτηκαν στὰ ἀζήτητα γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λιγάκι πηγαίνοντας διακοπές. Ἀργότερα, οἱ πόλεμοι τῶν Μποὺς καὶ οἱ βομβαρδισμοὶ τοῦ Ὀμπάμα ἔφεραν Βορειοαφρικανοὺς καὶ Μουσουλμάνους λαθρομετανάστες.

Προφανῶς, 1.000 φορὲς καλύτερα ἡ ΕΣΣΔ ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν συνθῆκες ὁμαλῆς μετάβασης σὲ ἄλλο καθεστώς, δηλαδὴ χωρὶς τὴν παντοκρατορία τῆς Δύσης νὰ ἁλωνίζει. Τὸ ὅτι ἡ ΕΣΣΔ κατέστρεφε ἐκκλησίες εἶναι ἀρκετὸς λόγος γιὰ νὰ τὴ μισήσουμε ὁλόψυχα, ὄχι ἀρκετὸς λόγος γιὰ νὰ θελήσουμε νὰ βγάλουμε τὰ μάτια τῆς Ἑλλάδας εὐχόμενοι τὴν καταστροφή της, δηλαδὴ τὴ διάλυσή της. Ἀντίθετα, οἱ νεοφιλελευθεροχριστιανοὶ χαιρόντουσαν γιὰ τοὺς «ὀρθόδοξους ἀδελφούς τους». Μακάρι νὰ λυπόντουσαν καὶ τὴν Ἑλλάδα λίγο. Ἀκόμη καὶ ἡ Γερμανία τοῦ Χίτλερ θὰ καταστρεφόταν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ὅπως ἔγινε στὸν Α΄Π.Π. -ἄλλο ἂν ἡ ΕΣΣΔ μείωσε τὴ διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου (ἡ Βόμβα θὰ ἔπεφτε, ἁπλά, στὸ Βερολίνο) καὶ γιὰ 45 χρόνια ἐκμηδένισε τὴ γερμανικὴ ἐπιρροή. Βεβαίως, ἡ ἀντίσταση τῆς ΕΣΣΔ βοήθησε τὶς ΗΠΑ νὰ ἐπιτεθοῦν ἔχοντας ἀπέναντί τους μόνο τὸν μισὸ γερμανικὸ στρατό. Σαφῶς ὅμως, ὑπάρχει τὸ ζήτημα τοῦ μεταπολεμικοῦ κοινωνικοῦ κράτους, ποὺ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ ὀφείλεται στὸ μπαμπούλα τῆς ΕΣΣΔ, στὸ φόβο ὅτι οἱ πολλοὶ θὰ γίνουν κομμουνιστὲς ἐξαιτίας τῆς φτώχειας τους.

Ὅσοι Ἕλληνες δὲν μποροῦν -σὰν τοὺς Ἕλληνες κομμουνιστὲς κι Ἀριστερούς- νὰ ξεχωρίσουν τὸ ἂν  ἡ ΕΣΣΔ ἐσωτερικὰ ἦταν «καλὴ» ἀπὸ τὸ ἂν ἡ ΕΣΣΔ ἦταν «καλὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα», εἶναι φανερὸ πὼς δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν καὶ πολλὰ πράγματα, ἀφοῦ εἴτε κρίνουν ὡς μὴ Ἑλληνες εἴτε δὲν εἶναι ἱκανοί, ἔστω θεωρητικά, νὰ ἀποστασιοποιηθοῦν (μόνο θεωρητικά) καὶ νὰ δοῦν ὡς σύστημα τὴν ΕΣΣΔ.

Ἔτσι, ἡ ΕΣΣΔ δημιουργήθηκε προκαλώντας μας κακό, καὶ ἡ καταστροφή της προκάλεσε ἀκόμη ἕνα κακό, ποὺ κρίνοντας ἀπὸ τὸ 2019 καὶ τὸν ἐποικισμό, εἶναι μᾶλλον μεγαλύτερο: τὸ ὁριστικό μας τέλος.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | 4 Σχόλια

Ὀκτωβριανά

Οἱ νεκροὶ τῆς παρισινῆς Κομμούνας ξεσηκώθηκαν πάλι, κάτω ἀπὸ τὶς κόκκινες σημαῖες τῶν Σοβιέτ!

14_kozlinsky_the20dear20of20the20paris20commune_1921-full

Κάποιος νὰ παλουκώσει τὸν ἀόμματο τριχωτὸ ζωντανὸ-νεκρὸ μὲ τὴ χατζάρα στὸ χέρι. Κατόπιν, νὰ σφραγίσει τὴν ταφόπλακα.

Ποτὲ πιὰ ὑπηρέτης τοῦ Θεοῦ (Μόνο τοῦ Λεονὶντ Μπρέζνιεφ). Ἡ σειρὰ ἐκλαϊκευτικῶν ἀφισῶν μὲ πιθηκοζόμπι, ἡ ὁποία -καὶ καλά- ἤθελε νὰ δώσει τὸ στίγμα τοῦ σοσιαλισμοῦ, συνεχίζεται, ἁπλὰ δεῖτε τὸ νεκρικὸ βλέμμα τῆς κομμουνίστριας-κρανίου. Δὲν εἶναι παγερὰ περιφρονητικό (πρὸς τὸν τείνοντα τὸ Σταυρό), εἶναι ἀποστεωμένο καὶ νεκρικό. Εἶναι νὰ ἀπορεῖς πῶς οἱ Μπολσεβίκοι εἶχαν σὲ ἐκτίμηση ἕναν τέτοιο ἀτάλαντο καλλιτέχνη, ἱκανὸ μόνο γιὰ κατώτατης αἰσθητικῆς τηλεοπτικὰ θρίλερ τῆς Παρασκευῆς. Ἴσως γιατὶ οἱ ἴδιοι μόλις εἶχαν κατέβει ἀπὸ τὰ ρωσικὰ δέντρα στὰ λιβάδια τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ:

d16fa7e7d39b

 

ἅγιος Gabriel Urgebadze, ἑορτὴ 2 Νοεμβρίου, ἡ τοιχογραφία βασισμένη σὲ πραγματικὰ γεγονότα:

ebs9eqcxkaeymku

Μπορεῖ πολλοὶ Ρῶσοι νὰ δίνουν δίκαιο σὲ ὅσους ἔσωσαν τὴν Ρωσία, ἔστω καὶ μὲ τὴν ΕΣΣΔ, ἀπὸ τὸ νὰ πάθει ὅ,τι ἔπαθε ἡ Αὐστριακὴ Αὐτοκρατορία τὸ 1918, νὰ ξαναγίνει δουκάτο Μόσχας καὶ προαστίων. Καὶ μπορεῖ οἱ Ἕλληνες νὰ θαυμάζουν τὴν στρατηγικὴ καὶ τὴν τακτικὴ τοῦ Λένιν προκειμένου νὰ προκαλεῖται νικηφόρος ἐμφύλιος πόλεμος, γιατὶ εἶναι πολιτικὰ ζῶα. Ὅσοι ὅμως θεωροῦμε τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος ὡς τὴν ἀνεκτίμηση κατοικία τῶν Ἑλλήνων, ποὺ πρέπει νὰ μείνει ἀπείραχτη, ξέρουμε ὅτι χωρὶς ΕΣΣΔ καὶ Λένιν, ἕνας ἀπὸ τοὺς παράγοντες ποὺ βοήθησαν τὴν κεμαλικὴ Τουρκία δὲν θὰ ὑφίστατο, καὶ ἡ δουλειὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ τὸ 1921 θὰ ἦταν εὐκολότερη. Τὰ ὑπόλοιπα «εὐεργετικὰ πρὸς τὴν Ἀνθρωπότητα» μᾶς ἀφήνουν ἀδιάφορους ἢ εἶναι δευτερεύοντα, ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ τὰ ἐπιδιώκαμε σὺν τῷ χρόνῳ καὶ χωρὶς τὴν ἀγιάτρευτη αὐτὴ πληγή. Ἄλλωστε, ὅπως ἡ Γερμανία ἡττήθηκε στὸν Α΄Π.Π. δίχως τὴ συνδρομὴ τῆς Ρωσίας, ἔτσι καὶ στὸ Β΄Π.Π. δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλειστεῖ ὅτι θὰ νικιόταν δίχως τὴν ὕπαρξη τῆς ΕΣΣΔ.

Posted in Αριστερά | Tagged , | Σχολιάστε

«Ἡ Ἐπιστήμη μᾶς ὁδηγεῖ»

Ὅσο περισσότερο ἔρχονται στὴν Εὐρώπη Μουσουλμάνοι καὶ Ἀφρικανοί, τόσο περισσότερο θὰ προκύπτουν «νέες ἀνακαλύψεις» γιὰ τὴν ἀρχικὴ κοιτίδα τοῦ Ἀνθρώπου:

«οι πρώτοι πίθηκοι που στάθηκαν όρθιοι στα δύο πόδια τους, δεν εξελίχθηκαν στην Αφρική, όπως είναι η έως τώρα κυρίαρχη αντίληψη, αλλά στην Ευρώπη», λέει ἡ Καθημερινή, μὲ βάση κάποιες ἀνακαλύψεις.

«ἀρχαία δόντια δείχνουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἦρθαν στὸ (σημερινὸ) Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη 40.000 χρόνια πρίν», γράφουν οἱ Times of Israel.

Θυμάστε ἴσως κάτι ἐκλαϊκευτικὰ δοκυμανταίρ, ποὺ ὡς ἀπόηχος παλαιότερων «ἐπιστημονικῶν ἀντιλήψεων» τοῦ 19ου αἰ. παρίσταναν τοὺς (ὑποθετικούς) πιθηκανθρώπους ὅμοιους μὲ τοὺς Ἀφρικάνους ἢ τοὺς κατοίκους τῆς Πολυνησίας; Τότε ἡ Ἀφρικὴ καὶ τὸ Ἰσλὰμ ἦταν ἐλεγχόμενα. Ἄρα, τότε μπορούσε ἡ Ἐπιστήμη νὰ δεῖ στοὺς Ἀφρικανοὺς κατώτερες μορφὲς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, ὅμοιες μὲ τὶς πιθηκανθρωπικές. Αἴ, τώρα ὑπάρχει κίνδυνος λόγῳ μετανάστευσης, ὁπότε πρέπει νὰ τοὺς ἀφαιρεθεῖ ἡ τιμὴ τῆς ἀνθρωπογένεσης, καὶ νὰ δοθεῖ -ἀπὸ τὴν Ἐπιστήμη- στοὺς Εὐρωπαίους.

Μεγάλο πράγμα αὐτὴ ἡ Ἐπιστήμη, ποὺ ἔλεγαν οἱ κομμουνιστὲς καὶ τώρα λένε οἱ νεοθετικιστὲς τύπου Ντώκινς. Ὄχι σὰν τὶς θρησκεῖες, ποὺ σὲ φανατίζουν καὶ σὲ παραπλανοῦν. Ποῦ νὰ μὴ μᾶς ἐξόπλιζε καὶ μὲ τὰ ἐμβόλια, φαντάσου τί μεγάλη ποὺ θὰ ἦταν.

Posted in επιστήμη | Tagged , | Σχολιάστε

ὀρθοδοξοτυπικά

Ἀκόμη κι ὁ «Ὁρθόδοξος Τύπος» ἀναγκάζεται νὰ πεῖ «ναὶ μὲν ἀλλά»:

ΟΤΑΝ ὑπερασπιζόμαστε τὴν ἱεροκανονικότητα στὴν Οὐκρανία δὲν σημαίνει ὅτι ταυτιζόμαστε μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας, διότι, (καὶ) αὐτὸ σέρνει, δυστυχῶς, «ἐπάξια» τὸν χορὸ τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συγκρητισμοῦ, ἀντάμα μὲ τὸ Φανάρι καὶ τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα. Ὁ Πατριάρχης Κύριλλος, μαζὶ μὲ μία πλειάδα ἐπισκόπων της Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ξεπεράσει δυστυχῶς τὰ ὅρια τῶν οἰκουμενιστικῶν συναναστροφῶν. Τελευταῖα ὁ ἰσχυρὸς ἐκκλησιαστικὸς ἄνδρας, Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ Ἱλαρίων, συμμετέσχε σὲ διαθρησκειακὴ συνάντηση καὶ ἔκαμε ἀπαράδεκτες δηλώσεις.

Ὤπα, κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι οἱ ἀεὶ «οὔλτρα Ὀρθόδοξοι» τριτορωμαῖοι Ρῶσοι, ἄσπιλοι, ἀμόλυντοι κ.λπ. Ὅσο γιὰ τὴν ἱεροκανονικότητα, νά ‘χαμε νὰ λέγαμε τίνος εἶναι τί. Τὰ ἀκράδαντα ἐπιχειρήματα κάθε πλευρᾶς εἶναι τόσο σαφή, ποὺ δὲν τὰ καταλαβαίνει κανεὶς πέρα ἀπὸ διδάκτορες θεολογίας, καὶ τὸ πρόβλημα διαιωνίζεται.

Posted in Ρωσία, θρησκεία | Tagged | Σχολιάστε

Τὸ Ἑλληνοχριστιανό-μετρο τοῦ μητροπολίτη Ἰγνάτιου

δὲν πείραξε κανέναν ἀπὸ τοὺς ἐξισλαμιστὲς τῆς Ἑλλάδας, τοὺς ἀντιεθνικιστὲς καὶ ἄλλους, ποὺ ἀγανακτοῦν ὅταν φαντάζονται ἢ ἀκοῦν γιὰ «ἑλληνόμετρα», ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἀντίθετα στὶς ἀπόψεις τους.

Ἂς ὁρίσω κι ἐγὼ ἕνα Ἑλληνόμετρο:

Ὅποιος ἐξισλαμίζει τὴν Ἑλλάδα, δὲν εἶναι οὔτε Χριστιανὸς οὔτε Ἕλληνας.

Ἐὰν δὲν σᾶς ἄρεσε, ἔχω κι ἐναλλακτικό:

Ὅποιος Χριστιανὸς ἐξισλαμίζει τὴν Ἑλλάδα, πιστεύει στὸ «Χριστὸ» τοῦ Κορανίου

Ἀλλὰ καὶ τρίτο, Χριστιανόμετρο, γιὰ ὅσους ἐκδηλώνουν τὸ μίσος τους πρὸς τοὺς Ἕλληνες (ποὺ ἀκοῦν κατώτερη ἀντὶ ποιοτικιᾶς μουσικῆς, «εἶναι ἀνάγωγοι, σεξιστὲς» κ.λπ.) προφασιζόμενοι τὴν «ἀγάπη» πρὸς τοὺς μετανάστες:

κἂν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

 

Posted in πολυπολιτισμός, Ελλάδα | Tagged , , | 3 Σχόλια

Sir Thomas Lawrence: Καποδίστριας (1818)

lawrence

Εικόνα | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

βυζαντινὴ μικρογράμματη γραφή

Ἁπλή, καὶ ἡ καλύτερη. Μπορεῖ, βέβαια, κάποιος νὰ μάθει καὶ παρατηρώντας φωτοτυπίες βυζαντινῶν χειρογράφων ἢ βυζαντινὰ χειρόγραφα.

Posted in Ρωμανία, γλώσσα | Tagged , | Σχολιάστε

γεροντικά

Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἀνάλογα μὲ τὴ διάθεση τῶν εὐλαβῶν πιστῶν ἔρχονται κι οἱ προφητεῖες τῶν προσφιλῶν τους γερόντων, καὶ φυσικὰ τράβα βρὲς τί ἀπὸ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀλήθεια καὶ τί ψέμα. Ἂν ἡ διάλυση τῆς ΕΣΣΔ ἔφερε μεγάλη χαρὰ στὴν ἐκδικητικὴ Δεξιὰ τοῦ Κυρίου, καὶ ἄρχισαν οἱ προφητεῖες ὅτι τώρα (μετὰ τὸ 1989) παίρνουμε τὴν Πόλη –ἐνῶ ἡ διάλυση τῆς ΕΣΣΔ ἔφερε μόνο λαθρομετανάστες καὶ δυστυχία στὴν Ἑλλάδα–, καὶ ὁ ἅγιος Παϊσιος († 1994) φερόταν νὰ λέει ὅτι «μπορεῖ καὶ νὰ ζῆ  ὅταν πάρουμε τὴν Πόλη», ἡ τωρινὴ κατάσταση φέρνει «ἀντιπροφητεῖες καταστροφῆς»: Διαβάζω στὰ ΜΚΔ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ἡ Παναγία ἐγκαταλείπει τὴν Ἑλλάδα, μαζὶ κι ὁ Θεός, ὅπως τοὺς παραθέτει ἕνας γέροντας (ἢ ὅπως λένε ὅτι τοὺς παραθέτει), καὶ ὅλοι εἶναι σεξουαλικῆς φύσης ἁμαρτίες. Θὰ περίμενε κάποιος ἕνα ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα ἀπὸ διαφόρων εἰδῶν ἁμαρτήματα, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία γιὰ τὸν τελωνισμὸ τῶν ψυχῶν. Ἀλλὰ ὄχι. Μόνο μοιχεῖες, ἐκτρώσεις, σεξουαλικὲς ἀνωμαλίες, ξανὰ καὶ ξανά, καὶ ξανά. Τὰ ὁποῖα φυσικά, ἔχουν τὴ σοβαρότητά τους, καὶ δὲν πρέπει νὰ σχετικοποιοῦνται ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ ὀπτική. Οὔτε ἡ ἀσπλαχνία ἀναφέρεται ὅμως, οὔτε μνησικακία οὔτε φιλαργυρία καὶ ὑπερηφάνεια -γιὰ νὰ δώσω μερικὰ παραδείγματα ἀπὸ τὸν «τελωνισμό». Ἐκτὸς πιά, κι ἂν οἱ Νεοέλληνες δὲν εἶναι οὔτε φιλάργυροι οὔτε μνησίκακοι οὔτε ἄσπλαχνοι κ.ο.κ., παρὰ μόνο σεξουαλικὰ ἁμαρτωλοί -πάντως, στὴ λίστα τῶν τελωνίων τὰ σεξουαλικὰ ἁμαρτήματα δὲν εἶναι τὰ πιὸ βαριά. Καταλαβαίνω ὅτι ἡ γυναίκα (ἄρα καὶ ἡ σεξουαλικότητα) ἐκπροσωπεῖ ὅλη τὴ ζωή, ἀλλὰ ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ ἀντιπροσωπευτικὴ λίστα μὲ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ὁδηγοῦν στὸν ἐθνικὸ χαμό. Πέρα ἀπὸ αὐτό, ποὺ ὁπωσδήποτε βάζει σὲ σκέψεις γιὰ τὸ ποιὸς τὰ εἶπε (κάποιος ποὺ σημασία δίνει μόνο στὰ σεξουαλικὰ ἁμαρτήματα, γιατὶ ἔτσι τοῦ εἶπε ὁ Σωτὴρ καὶ ἡ Ζωὴ ἢ ὁ παλαιοημερολογίτης), σχηματίζεται ἄθελα μιὰ εἰκόνα περίεργη γιὰ τὸ Θεό: Ὅτι ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι σαφῶς καλύτερη ὅσον ἀφορᾶ τὴ χριστιανικότητά της λ.χ. ἀπὸ δυτικοευρωπαϊκὲς χῶρες (ἀφήνω κατὰ μέρους τοὺς ἀθεοβότκες), ἢ ἀκόμη καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ὁ γέροντας φέρεται νὰ παραθέτει (π.χ. τὴν ὁμοφυλοφιλία), ὡστόσο μόνο ἡ Ἑλλάδα τείνει νὰ ἐξαφανιστεῖ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔρχεται ἡ σκέψη ὅτι «καλύτερα ἡ Ἑλλάδα νὰ ἦταν Δύση ἢ Ἰσλάμ, ὥστε νὰ μὴν τιμωρεῖται ὅπως τώρα, παρ’ ὅλο ποὺ βρίσκεται σὲ καλύτερη θέση ἀπὸ τοὺς χριστιανοκτόνους κι αἱμοβόρους Μουσουλμάνους καὶ τοὺς τελείως ἀνώμαλους-ἄθεους Δυτικούς. Τζάμπα βασανισμός». Σίγουρα πολλοὶ θὰ σκεφτοῦν ἔτσι, καὶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὰ ΜΚΔ τοὺς τὸ λένε, θὰ αἰσθάνονται τελείως σωστοὶ στὴ σκέψη τους: «Ἕνας πατέρας ποτὲ δὲν θὰ τιμωροῦσε μέχρις ἐξόντωσης τὸ σχετικὰ καλύτερο παιδί του περισσότερο ἀπὸ τὰ τελείως χειρότερα ἀδέρφια του -ἐκτὸς κι ἂν ἔχει τὰ ἴδια μυαλὰ μὲ τὰ τελείως χειρότερα ἀδέρφια», θὰ σοῦ ποῦν ἐξισλαμιζόμενοι. Συνεπῶς, ὅ,τι συμβαίνει πρέπει νὰ ἀποδοθεῖ σὲ ἄλλα αἴτια, καὶ παραπέμπω στὸ σχετικὸ διάλογο τοῦ Δαμασκηνοῦ μὲ Σαρακηνό.

Μιὰ ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ Ἑλλάδα θὰ πεθάνει στὰ σίγουρα (δὲν ὑπάρχει ἄλλη μαγιά ὅπως τὸ 1453, γιὰ νὰ κάνει ἕνα δεύτερο 1821/1912) παρ’ ὅλο ποὺ εἶναι καλύτερη ἀπὸ ἐκκλησιοφάγους Μουσουλμάνους καὶ Δυτικούς, οἱ ἐξηγήσεις γιὰ τὸν φιλο-ισλαμιστὴ Θεό ποὺ ἔμμεσα μᾶς τιμωρεῖ ἔχουν τὸ ἀντίστοιχό τους στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ μέρα-νύχτα σκίζεται νὰ φωτογραφηθεῖ μὲ Μουσουλμανάκια καὶ ἐκδηλώνει τὸ ἱερὸ καθῆκον της ἐπιδεικτικὰ πρὸς μόνο τὸν ἀλλόθρησκο πλησίον, ἐνθαρρύνοντας τὴν ἰσλαμοποίηση ἡ ὁποία ἐν τέλει θὰ φέρει καὶ τὸν ἐξισλαμισμό.

Ὅτι ἡ Ἑλλάδα σώζεται μὲ δύο θαύματα μόνο, καὶ πηγαίνει κατὰ διαβόλου, εἶναι ὁλοφάνερο. Μὴν τὸ ἐνδύουμε ὅμως μὲ δικαιολογίες μονόπλευρες καὶ μὴ ὁλοκληρωμένες χριστιανικά. Μοιάζει μὲ τὸν Μητσοτάκη ποὺ κορόιδεψε τοὺς δεξιοὺς ἀντιαριστεροὺςς-ἀντιάθεους Χριστιανούς, ποὺ τώρα παριστάνουν καὶ τὸν ἔξυπνο. Ἐναλλακτικά, ἡ ὕπαρξη καὶ ἡ δράση τῶν τελευταίων ταιριάζει μὲ τὶς μονόπλευρες αἰτιολογήσεις τοῦ χαμοῦ μας.

Posted in Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

βήγκαν φυλακές

προτείνει, ἀντὶ γιὰ φυλακὲς ὅπου προσφέρονται γαλακτοκομικὰ καὶ κρέας, ἡ σιτεμένη Πάμελα Ἄντερσον (ποὺ ἔκανε καρριέρα ἐπιδεικνύοντας τὸ κρέας της) σκεφτόμενη τὸ τερπνὸ μετὰ τοῦ ὠφελίμου: Μείωση κόστους καὶ καλύτερη ὑγεία τῶν φυλακισμένων. Ὅλος ὁ κόσμος μιὰ φυλακή.

w03-10045312

Posted in οικολογία | Tagged , | Σχολιάστε

ΕΔΑΔ

Αὐτὸ ποὺ ὅρισε ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ γνωστοποιηθεῖ στὸ σχολεῖο ἡ θρησκεία μαθητῆ τοῦ ὁποίου οἱ γονεῖς ζητᾶν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ὡς λόγος γιὰ τὴν αἴτηση ἀπαλλαγῆς. Ἐπίσης ὅρισε ὅτι:

The European Court of Human Rights (ECHR) has ruled that criticism of Mohammed, the founder of Islam, constitutes incitement to hatred and therefore is not protected free speech.

With its unprecedented decision, the Strasbourg-based court — which has jurisdiction over 47 European countries, and whose rulings are legally binding on all 28 member states of the European Union — has effectively legitimized an Islamic blasphemy code in the interests of «preserving religious peace» in Europe.

Πηγή, μὲ ἐνδιαφέρουσες πληροφορίες γιὰ τὴν ὑπόθεση, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σχετικὰ hadith (βλ. λέξη στὸ κείμενο).

Τὸ ἅγιο ΕΔΑΔ.

Posted in Δύση | Tagged | Σχολιάστε

Χάλογουην: ἀμερικανιές

Χάλογουην, μιὰ ἀκόμη γιορτὴ μαζικῆς χαρᾶς καὶ ἐμπορευματοποίησης ἀρχαίων ἐθίμων μὲ τὴν βαμπιρικὴ / ἀνθρωποφάγα ριζικὴ ἀνανοηματοδότησή τους μέσα σὲ μιὰ ἀχριστιανικὴ (καί, φυσικά, μὴ προνεωτερική) κοινωνία. Κάτι σὰν τὴν «Black Friday», ἀλλὰ ὄχι γιὰ καταναλωτικὰ ρομπὸτ μὰ γιὰ ἐναλλακτικότητα στὸν καταναλωτισμό. Ρομαντικὰ παραληρήματα συσκευασμένα, βέβαια, σὲ βιοδιασπώμενες σακοῦλες. «Ἂς μὴν εἴμαστε ἐθνικιστές»· τουναντίον, ἂς γίνουμε κάργα ἐθνικιστὲς Ἄγγλοι γιορτάζοντας ὅ,τι γιορτάζουν οἱ Ἀγγλοσάξωνες, τρώγοντας ὅ,τι αὐτοί, ἀκούγοντας τὴ μουσική τους, κάνοντας τὰ πάντα ὅπως αὐτοί. Τὸ ἀνάποδο -μαζικὰ οἱ Ἀγγλοσάξωνες νὰ υἱοθετοῦν ἑλληνικὰ ἔθιμα- θὰ ἦταν «ἐθνικισμός» κι ἐπαρχιωτισμός, καὶ «καὶ ποιοὶ νομίζετε ὅτι εἶστε ἐσεῖς οἱ Νεοέλληνες;». Ἔλα μου, ντέ: Ἀποικιοκράτες ἢ ἀποικιοκρατούμενοι; Στὴ «Νέα Ὁμιλία» τῶν ἤπιων φανατικῶν, τὸ «ἐθνικισμὸς» ποτὲ δὲν ἀναφέρεται στὴν καθαρὰ δουλικὴ μίμηση τοῦ ἀγγλισμοῦ, μόνο στὴ διατήρηση τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τὸ νὰ θέλουμε νὰ γιορτάζουμε τὰ δικά μας κι ὄχι σατανιζὲ γκλάμουρ ὑποπροϊόντα, εἶναι δεῖγμα «συντηρητισμοῦ». Πόσο μίζερο νὰ τὸ ὑπερασπίζεσαι: ἔμποροι καὶ ἀπολογητὲς ὁποιουδήποτε ἐμπορικοῦ πράγματος τοὺς κάνει νὰ «ξεχωρίζουν» ἀπὸ τὴν πλέμπα.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, κοινωνία | Tagged , | Σχολιάστε

«Ὅπως μᾶς εἶπε» -καὶ τὰ σκυλιὰ δεμένα

 

Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα
 · 29 Οκτωβρίου ·  
🌍🇪🇺
Όπως μας είπε η Greta Thunberg τον περασμένο Απρίλιο όταν επισκέφτηκε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή μαζική εξαφάνιση. Τώρα είναι η ώρα της δράσης! Όλοι καλούμαστε να συμμετέχουμε!
▶ Η EΕ με τις εθνικές κυβερνήσεις έχουν θέσει σαφείς στόχους που καθοδηγούν την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική πολιτική μέχρι το 2050,

Ὅπως μᾶς εἶπε!

Ὁ μεταπολεμικὸς κόσμος ἀπὸ τὴν πολλὴ «ἐλευθερία», ἡ ὁποία συνεπάγεται δυνατότητα γιὰ -πρακτικά- ἄπειρες ἀτομικὲς ἐπιλογές, ἡ ὁποία (δυνατότητα) ὁδηγεῖ σὲ ἀμηχανία ἢ ἀναποφασιστικότητα καί (στὶς χειρότερες περιπτώσεις) μηδενισμό / κατάθλιψη, χρειάζεται ἕναν Ἡγέτη, ἕναν Θεό, ἕναν ἀφέντη τέλος πάντων νὰ τοῦ λέει τί θὰ κάνει σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ἡμέρας καὶ σὲ κάθε περίσταση. Αὐτὸ λ.χ. κάποτε θὰ θελήσουν κι οἱ φεμινίστριες, πού, ἔχοντας σκοτώσει τὸν (χριστιανικὸ Θεὸ-)Πατέρα, θὰ ἐξισλαμιστοῦν γιὰ νὰ βροῦν τὸν Πατέρα ποὺ τόσο χρειάζονται ἀλλὰ σκότωσαν μὲσ’ τὴν τρελλὴ χαρά τους.

Πρὸς τὸ παρόν, ὁ «ἐλεύθερος κόσμος» βολεύεται καὶ μὲ ἕνα Παιδὶ γιὰ Θεό-ἀφέντη. Πλησιάζουμε, ἐκτὸς καὶ ἐπανέλθουμε (ὡς Δύση, ἔτσι;) μέσῳ κάποιου πολέμου σὲ μικρότερους βαθμοὺς «ἐλευθερίας». Προσοχὴ στὴ σημαία-φωτοστέφανο πίσω ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ Παιδιοῦ.,

Posted in παλιά και νέα θεότητα, οικολογία | Tagged | Σχολιάστε

Ἀλλαξοπιστίες

Ἂν ὁ Monty Python Τζὼν Κλὴζ εἶναι κατὰ τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν μεταναστῶν στὸ ἀποαγγλοποιημένο Λονδίνο, ὁ Τζόνυ Ρότεν (Sex Pistols) τὸ 2005 εἶχε πεῖ ὅτι δὲν θεωρεῖ σωστὸ τὸν ὁμοφυλοφιλικὸ γάμο, κι ἄλλωστε οἱ Sex Pistols εἶχαν (1977) γράψει τό, ἀντικειμενικὰ κατὰ τῶν ἐκτρώσεων, Bodies (ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς φρίκης καὶ τῆς ἀποανθρωποποίησης ποὺ συνιστᾶ καὶ προϋποθέτει μιὰ ἔκτρωση). Ἔτσι εἶναι τὰ εἴδωλα τῶν καθυστερημένων (μὲ τὴν ἔννοια τῆς «διαφορᾶς φάσης» ἀπὸ τὴν Μητέρα-Δύση) ἀναρχικῶν καὶ Ἀριστερῶν τῆς Ἑλλάδας, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποστομώνουν τοὺς ἠλίθιους μικροαστούς: ρατσιστὲς καὶ πατριαρχικοί. Δὲν ἐννοῶ ὅτι αὐτὲς οἱ ὕστερες ἀλλαξοπιστίες ἀλλάζουν τὸ Κακὸ ποὺ ἡ μεταπολεμικὴ γενιὰ ἔκανε εἴτε μὲ τὸ χαβαλέ της εἴτε μὲ τὸν ἀκτιβισμό της. Δείχνουν μόνο τὸ πόσο «πίσω ἀπ’ τὰ βουνὰ» βρίσκονται ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἔχουν γιὰ ὁδοδείκτη.

Posted in Αριστερά, Δύση, Ελλάδα | 1 σχόλιο

ἀγάλματα μὲ ἐσώρουχα

Ἐξοργίστηκαν, λέει, μὲ τὴν πράξη αὐτή, σὲ ἔκθεση στὰ γραφεῖα τῆς UNESCO στὸ Παρίσι. Τὸ φόρεμα ἐσωρούχων ἔγινε «ώστε να μην προσβληθούν «συγκεκριμένες ευαισθησίες» του κοινού», βλέπε Μουσουλμάνους. Δηλαδή, ὅταν θὰ μπαίνουν μποῦργκες πάνω σὲ γυναικεῖα ἀγάλματα, τί θὰ κάνουν οἱ τωρινοὶ ἐξοργισμένοι; θὰ τραβοῦν τὶς μποῦργκες ἢ θὰ αὐτοανατινάζονται;

gallia-antidraseis-gia-gumna-agalmata-ntumena-me-esorouxa

Posted in Δυτικοί, Ισλάμ | Tagged | Σχολιάστε

Παραπληροφόρηση για την επίσκεψη του Πατριάρχη στο Άγιο Όρος

Πηγή

Η Ιερά Κοινότητα των 20 Ιερών Μονών δεν αποδέχθηκε την πρόσκληση της Μονής Ξενοφώντος να παρευρεθεί στο πατριαρχικό συλλείτουργο της Κυριακής, όπου ο Πατριάρχης μνημόνευσε τον Επιφάνιο. Συλλειτούργησαν μόνο 7 ηγούμενοι Μονών (Βατοπεδίου, Χιλιανδαρίου, Διονυσίου, Σιμωνόπετρας, Ιβήρων, Σταυρονικήτα και Παντοκράτορος), παρόλο που η Μονή κάλεσε όλους τους ηγουμένους, σε μια προσπάθεια να φανεί ότι όλο το Άγιον Όρος είναι εδώ.

Τὸ πρόβλημα μὲ ὅλα αὐτὰ εἶναι ὅτι ξεκινᾶν ὡς μιὰ καλὴ ἀντίδραση σὲ ὁρισμένα πράγματα (ἀντι-ἠθικισμός, ξεχείλωμα τῶν σχέσεων-συζητήσεων μὲ Παπικοὺς καὶ πάσης φύσεως «Χριστιανούς», Οὐκρανικό), καὶ καταλήγουν σὲ ἕνα ἀδιέξοδο: Στὰ μάτια π.χ. τῶν φίλων τῆς γνωστῆς μονῆς, ἢ ἔστω τῶν σχολιαστῶν της στὰ ΜΚΔ, οἱ ἀντίπαλοί τους εἶναι μοιχεπιβάτες, οἰκουμενιστὲς κ.ο.κ. Δὲν σκέφτονται τὶς συνέπειες τῶν συμπερασμάτων αὐτῶν στὴν καθημερινότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὅτι κανεὶς ἁπλὸς πιστὸς δὲν ἔχει ποῦ νὰ καταφύγει: ἀφοῦ ὅλοι οἱ παπάδες τῆς γειτονιᾶς του συμμερίζονται τὶς ἀπόψεις τῶν ἀνώτερών τους χωρὶς νὰ μεταπηδοῦν στὴν «ἀληθινὴ Ἐκκλησία» (ποὺ κάποιες φορὲς ἀπέχει πολλὰ χιλιόμετρα). Τὶς συνέπειες αὐτὲς θὰ πρέπει νὰ ἐπιλύσουν μὲ τρόπο καλύτερο ἀπὸ τὸ γνωστό-παλαιοημερολογίτικο. Ἔτσι ἔχει τὸ ζήτημα τοῦ κάθε ΚΚΕ: ἂν μποῦν πολλὰ νέα μέλη, σοῦ χαλᾶν τὶς «δημοκρατικὲς διαδικασίες» καὶ εἶναι προτιμότερο νὰ μὴν μποῦν ποτέ. Ἐναλλακτικά, ὁ πανίσχυρος ἡγέτης (ὅπως ὁ Ἱερώνυμος) μπορεῖ νὰ ἀποφασίζει ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ ἀντίθετη γνώμη τῶν πολλῶν μελῶν.

Posted in θρησκεία | Tagged | 3 Σχόλια

Τὸ πεντάλεπτο τῆς δημοσιότητας

τῶν ψηλομύτηδων θὰ ξεχαστεῖ ἔτσι κι ἀλλιῶς. Δὲν κατάφεραν τίποτε, καὶ θὰ ξαναβυθιστοῦν στὸ βόθρο ἀπὸ τὸν ὁποῖον ξεπρόβαλαν. Πολὺ καινούργιο τὸ μπαγιάτικο χιοῦμορ 40 ἐτῶν, ἀλλάζει τὰ δεδομένα. Ὁ ἡρωισμός τους ἀξίζει ὅσο μιὰ μπύρα κέρασμα. Μπορεῖ νὰ ἀνταμειφθοῦν μὲ τὸ γ΄ ρόλο κομπάρσου σὲ καμμιὰ ψυχομπουκωτικὴ ταινία. Καὶ νὰ πεθάνουν μετά, σπίτι μόνες ἀπὸ πνιγμό, σὰν τὴν πρωταγωνίστρια τοῦ παρομοίως «ἀντισυμβατικοῦ» Κυνόδοντα. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι κανεὶς δὲν χίμηξε ἀπὸ τὸ ἀνώνυμο πλῆθος γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ. Ἔχουν χαθεῖ τὰ ἀμυντικὰ ἀνακλαστικά. Ἴσως ἀκόμη τὸ δεξιὸ πλῆθος γιορτάζει ποὺ μὲ τὸν Μητσοτάκη ἔφυγε ἡ Ἀριστερά. Νά, λίγα «γαλλικά», ἕνα τελάρο ντομάτες, λίγο γιαουρτάκι ἔστω, βρὲ παιδιά, νὰ δινόταν στὰ κορίτσια. Νὰ γελοιοποιοῦνταν οἱ διακωμωδητές.

Posted in Αριστερά, Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

καημένα Γερμανόπουλα τῆς Ἀ. Εὐρώπης

ἀρθρογράφος περιορίζεται σὲ μιὰ ἠθικὴ ἰσαπόσταση, τελείως ἀνιστόρητη βεβαίως γιατὶ ἀγνοεῖ ποιὸς ξεκίνησε τὸν Β΄ Π.Π., καθὼς καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Γερμανοὶ ξεκίνησαν τὸν ὁλοκληρωτικὸ πόλεμο. Οὐσιαστικά, ὑποστηρίζει ἄθελά του (πιθανότατα μὴ καταλαβαίνονας τί συνεπάγονται ὅσα λέει) ὅτι μόνο οἱ Γερμανοὶ εἶχαν δικαίωμα στὸν ὁλοκληρωτικὸ πόλεμο. «Νὰ μὴ μοιάσουμε στοὺς ἐχθρούς μας», καὶ ἄλλες θεωρίες τῶν σαλονιῶν. Ἀπὸ κάτω, στὰ σχόλια, ξεσπαθώνουν ἀντικομμουνιστὲς καὶ γερμανόφιλοι. Ὁ ἀρθρογράφος ἀρχίζει τὰ σπαραξικάρδια γιὰ τὰ γερμανόπουλα ποὺ τὰ σκότωναν οἱ σλάβοι ἐχθροί. Ἁμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα: Ἅμα ὁ μπαμπάς σου ὑποστήριζε σφαγεῖς παιδιῶν, τὸ πιθανότερο εἶναι ὅτι καὶ ἐσὺ θὰ σφαζόσουν. Ὅταν ἀποδεχτεῖς τέτοιες προοπτικὲς ξεκινώντας τες, τότε πλέον «εἶναι μέσα στὸ παιχνίδι» νὰ πάθεις τὰ ἴδια. Καλῶς ἐτέθη στὸν ἀρθρογράφο τὸ ζήτημα τῶν Τσάμηδων καὶ τῶν Σλαβοβουλγάρων -τέτοιοι ἦταν οἱ Γερμανοὶ τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε.

Ἂν θέλετε τὴ γνώμη μου, ὑπάρχει συλλογικὴ εὐθύνη. Δὲν ξεκίνησαν τὸν πόλεμο οἱ ἄλλοι, τὸν ξεκίνησαν οἱ Γερμανοί, ποὺ ὑποστήριξαν μαζικὰ τὸν ἡγέτη τους. Οἱ Γερμανοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποστοῦν τὴν μεταχείριση τὴν ὁποία θεωροῦσαν ἀντικειμενικὰ ὀρθὴ γιὰ τοὺς ἡττημένους ἐχθρούς τους. Μόνο μὲ σκληρότατη μεταχείριση στὸ μόνο σημεῖο ὅπου τοὺς πονᾶ (στὰ γερμανόπουλά τους) θὰ ἔχαναν κάθε ἐλπίδα ὅτι ἡ δική τους βία θὰ μᾶς ἐξανάγκαζε νὰ ὑποταχτοῦμε. Σὲ μιὰ φιδοφωλιά, σκοτώνουμε καὶ τὶς μικρὲς ὀχιές, ὄχι μόνο τὴ μάνα-ὀχιά. Καὶ μετὰ τὸν πόλεμο, οἱ ἀντεκδικήσεις πρὸς τὸν ἄμαχο γερμανικὸ πληθυσμὸ ἔγιναν «γιὰ νὰ μᾶς θυμᾶστε (καὶ νὰ βάλετε μυαλό)». Βάλτε στὴ θέση τῆς τοτινῆς Γερμανίας τὴν σημερινὴ Τουρκία, καὶ θὰ καταλάβετε.

Ἡ χριστιανικὴ συμπεριφορὰ ἰσχύει μόνο σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο: Μοῦ δίνεις μιὰ στὸ ἕνα μάγουλο, γυρνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἢ κάνω ὑπομονὴ ὥσπου νὰ πάρει ἐκδίκηση γιὰ μένα ὁ Θεός. Σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο, ὅμως, ὅταν δηλαδὴ κάνεις τὸ ἴδιο μαζικὰ-συλλογικά, σὲ πολλοὺς συνανθρώπους μου, τότε σοῦ κόβω τὰ χέρια ὅσο τὸ δυνατὸν γρηγορότερα. Κι ἂς μείνεις γιὰ πάντα κουλός.

Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, σαφῶς καὶ ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ παγανιστικοῦ ναζισμοῦ, ποὺ σὲ σκότωνε γιὰ τὸ DNA σου, δηλαδὴ γιὰ λόγους τοὺς ὁποίους ἀκόμη καὶ νὰ ἤθελες δὲν μποροῦσες νὰ ἀλλάξεις, ἦταν ἕνας πόλεμος κατὰ τοῦ Σκότους. Ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς αὐτὸ τὸ εἶχε ὡς δόγμα, συνεπῶς οἱ σφαγὲς ποὺ διέπραττε δὲν ἦταν περιστασιακές-πολεμικές (ἔστω καὶ ἀμάχων), ἦταν «οὐσιοκρατικές», σύμφωνες πρὸς τὸ δόγμα του καὶ ἐπαναλαμβανόμενες στὸ διηνεκές.

Ἔχω πάντως νέα στοὺς ἀντικομμουνιστὲς καὶ ἀντι-συμμαχικοὺς «ἰσαποστάκηδες», ποὺ «καταδικάζουν τὰ ἐγκλήματα τῶν Συμμάχων». Οἱ τροτσκιστὲς Ἕλληνες ἦταν ἐνάντιοι στὸν ἀντιγερμανικὸ ἔνοπλο ἀγώνα. Σὰν τὸν Καστοριάδη, ποὺ μίλαγε γιὰ «λεγόμενη Ἐθνικὴ Ἀντίσταση». Τὸ δὲ ΚΚΕ πρὶν ἀπὸ τὴν γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν ΕΣΣΔ, τὴν 28/10/1940 θεωροῦσε «πόλεμο τῶν ἰμπεριαλιστῶν» τὴ διένεξη Ἀγγλογάλλων καὶ ναζὶ Γερμανῶν. Συμπέρασμα: ἀγαπητοὶ φιλελεύθεροι, ὅταν πᾶτε τὸν «ἀντιιμπεριαλισμό» σας γύρω-γύρω («ἀπὸ τὰ βραχάκια»),  καταλήγετε στὶς θέσεις τῶν κομμουνιστῶν. Ἄλλωστε, ὁ φιλελευθερισμὸς κι ὁ κομμουνισμὸς ἔχουν τόσα καὶ τόσα κοινά.

Είναι κάποια γεγονότα που δεν μας αρέσει να τα θυμόμαστε γιατί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, για δεξιούς και αριστερούς, είναι ακόμη ο «καλός πόλεμος», όπου οι Δυνάμεις του Φωτός νίκησαν τις Δυνάμεις του Σκότους. Όμως, μια από τις πιο βάρβαρες, μαζικές και πολύνεκρες εθνοκαθάρσεις του 20ου αιώνα ήταν αυτή των γερμανικών πληθυσμών της Ανατολικής Ευρώπης αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου. Η επιχείρηση αυτή συμφωνήθηκε και σχεδιάστηκε από τους Συμμάχους, εκτελέστηκε από τις κυβερνήσεις της Σοβιετικής Ένωσης, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Ρουμανίας και της Γιουγκοσλαβίας και μετέφερε 12 με 14 εκατομμύρια Γερμανούς μακριά από τις πατρογονικές τους εστίες στην Αν. Ευρώπη, όπου ζούσαν για αιώνες . Η μεταφορά υποτίθεται πως θα γινόταν «με τάξη και με ανθρώπινο τρόπο», όμως τελικά στοίχισε την ζωή σε 500.000 με 1.500.000 ανθρώπους. Κάποιοι δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους στρατούς των παραπάνω χωρών και άλλοι πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, όσο κρατούνταν σε παλιά ναζιστικά στρατόπεδα, όσο βρισκόταν στα τρένα που τους μετέφεραν στη νέα τους πατρίδα ή αφού έφτασαν στην κατεστραμμένη Γερμανία. Οι περισσότεροι ήταν γυναίκες και παιδιά κάτω των 16 ετών.

Το ότι οι Ναζί ήταν τέρατα και διέπραξαν φρικαλεότητες, δεν σημαίνει πως πρέπει να ξεχνάμε και τα εγκλήματα των αγιοποιημένων Συμμάχων μας.

Posted in Γερμανία | Tagged , , , | Σχολιάστε

τζοκερικά

Δὲν μπορεῖς νὰ πατᾶς σὲ δύο βάρκες, ἀπὸ τὴ μία νὰ προτιμᾶς τὸ καλλιτεχνικὸ κριτήριο μιᾶς ταινίας τὸ περιεχόμενο τῆς ὁποίας μὲ βάση ἕνα ἄλλο κριτήριο (τὸ πατερικὸ ἀλλὰ καὶ ἐν μέρει τὸ ἀρχαῖο) εἶναι γιὰ πέταμα.

Τὸ καλλιτεχνικὸ κριτήριο, π.χ. ἅμα παίζει καλὰ τὸ ρόλο του, ἂν τὰ σκηνικὰ εἶναι καλά, ἂν ἡ δράση ἐναλλάσσεται μὲ τρόπο ποὺ συναρπάζει τὸ θεατή, τὰ ἐφὲ κ.λπ. εἶναι δευτερεῦον μπροστὰ στὸ «πατερικὸ κριτήριο»· εἶναι ὅμως καὶ ἄλλου ἐπιπέδου. Τὸ «πατερικὸ κριτήριο» δὲν ἀποκλείει τὸ καλλιτεχνικό, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ταινία χωρὶς σκηνικά, ἐφέ, δράση, ἑρμηνεία κ.ἄ. Ἀποκλείει συγκεκριμένα περιεχόμενα, ὅμως. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ προβολή (ἐμπορικὴ ταινία ἄλλωστε) τῆς βίας. Ἀθωώνεται τὸ περιεχόμενο (ἡ βία) ἐξαιτίας τοῦ θαυμασμοῦ μας γιὰ τὸ καλλιτεχνικὸ κριτήριο. Ὅμως, εἴτε θὰ εἶσαι μὲ ὅ,τι (ἀπὸ τὸ 500 π.Χ.) ὣς τὸ «1789» λεγόταν «πολιτισμός» εἴτε μὲ τὴν καταστροφὴ τοῦ «πολιτισμοῦ». Ἐδῶ δὲν ἔχουμε μιὰ νέα ματιά, τὴν ἐξέταση τοῦ προβλήματος τοῦ Κακοῦ ὅπως αὐτὸ ἐκδηλώνεται στὶς παροῦσες συνθῆκες: Ἔχουμε τὴν προβολή του, ποὺ προκαλεῖ τὴ ἐπιθυμία γιὰ μίμησή του στὰ ἑκατομμύρια ποὺ σίγουρα δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὰ «βαθιὰ νοήματα» τῆς κάθε τέτοιας ταινίας ἢ τοῦ καθενὸς βιβλίου. Ἡ προβολὴ τῆς βίας ταιριάζει μὲ τὴν ἀποστειρωμένη (μὴ βίαιη) ζωὴ τῶν (κατὰ δύναμιν) εὐκατάστατων ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων Δυτικῶν: Τὴν χρειάζονται, ἔστω καὶ νὰ τὴν βλέπουν, γιατὶ τοὺς λείπει. (Δὲν ἔχω καταλάβει γιατί θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς λείπει.) Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θρέφουν τὸ θηρίο ποὺ δὲν χορταίνει ποτέ, κι ὁ λόγος εἶναι ὅτι πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δὲν τὴν βλέπουν κι ἡσυχάζουν ἁπλῶς, μὰ καὶ τὴν ἐνσωματώνουν στὴ ζωή τους, ἔστω καὶ σὲ μικροδόσεις.

Ἄλλωστε, ἂν ὁ κάθε Ἐρντογὰν ἐπικρατεῖ καὶ προχωρεῖ, εἶναι γιατὶ (μεταξὺ ἄλλων) μεταξὺ πατερικοῦ κριτηρίου καὶ καλλιτεχνικοῦ, δίνεται ἡ προτεραιότητα στὸ δεύτερο. Μὴ χτυπιόμαστε μετὰ γιατὶ οἱ Δυτικοὶ ἔχουν γίνει πολτὸς καὶ τὸ μυαλό τους κιμάς (σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Τούρκους) κι εἶναι ἀνίκανοι γιὰ ὁτιδήποτε, ἐνῶ ταυτόχρονα ὑπερασπιζόμαστε αὐτὸ ποὺ τοὺς κάνει πολτό: τὴν προβολὴ τῆς βίας «ἐπειδὴ ἡ πλοκὴ δείχνει τὰ σύγχρονα ἀδιέξοδα κ.τ.λ.».

Ἔ, θὰ μοῦ πεῖς, καὶ τί νὰ κάνουμε, δηλαδὴ νὰ καταργήσουμε τὴ μοντέρνα ἐποχὴ/τέχνη ποὺ γουστάρει «αἰσθητικὴ» καὶ ἀναζήτηση τῆς «ἐλευθερίας» (ὄχι ἡμῶν ἀλλὰ αὐτοῦ ποὺ ἔχοντας τὰ λεφτά, σοῦ πετᾶ στὰ μοῦτρα καθημερινὰ «σὲξ γυμνὸ καὶ βία») καὶ καθόλου τῆς ἀλήθειας, ἀντὶ γιὰ τὰ πρωτοχριστιανικὰ (ἢ καὶ τὰ κλασσικά) πρότυπα; Πολὺ καλὴ ἰδέα· γιατί νὰ ἐπιτρέπεται τὸ κέρδος ἀπὸ τὴν ἐμπορικὴ προβολὴ τῆς ψυχασθένειας; Γιατί νὰ ὑπάρχουν (ὑπῆρχαν) θρίλερ τῆς Παρασκευῆς, ποὺ μόλυναν κι ἄλλους ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα δεδομένο ποσοστὸ πληθυσμοῦ, τοὺς ψυχασθενεῖς; Ἂς ὑπάρχει μόνο Ταρκόφσκυ· ἐννοεῖται, ἂς μὴν ὑπῆρχε Survivor. Δὲ βλέπω ἄλλο τρόπο νὰ σωθεῖ κάποιος ἀπὸ τὸν κάθε «Ἐρντογάν». Ἀκόμη κι ἂν πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν καρυωτακισμό.

Υ.Γ. Στὴν ἔσχατη, δὲν γίνεται ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ εἴμαστε μὲ τὸ ἐναλλακτικό, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ παραδεχόμαστε τὸ ἐμπορικό, καὶ μάλιστα νὰ τὸ ἀποδεχόμαστε ἐπειδὴ ἰδιοποιεῖται τὴν «ἐπανάσταση» ἢ ἐπειδὴ «ἡ Δεξιὰ ἔστειλε τοὺς μπάατσους νὰ πιάσουν ἀνήλικα».

Posted in τέχνη | Σχολιάστε

βία στὶς αἴθουσες..

Ἡ ἐποχή μας, μετὰ τὸ ’70-’80, εἶναι ἡ ἐποχὴ στὴν ὁποία προβάλλεται ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἡ βία. Ἡ προβολὴ αὐτὴ εἶναι πρωτάκουστη, καὶ ἔχει τεράστιες ἀρνητικὲς συνέπειες στὴν ψυχοκοινωνικὴ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν, τῶν ἐφήβων ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐνήλικες. Ὅταν βλέπεις κάθε μέρα ἀπὸ 10 φόνους, καταλήγεις νὰ θεωρεῖς (εἰδικὰ ἂν εἶσαι ἔφηβος καὶ παιδί) ὅτι εἶναι κάτι φυσιολογικό, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν πρέπει νὰ χάνεις χρόνο καταγγέλλοντάς το καὶ ἀηδιάζοντας μὲ αὐτό. Δεῖγμα τῆς παραμόρφωσης αὐτῆς ποὺ ἔχει προκληθεῖ (τῶν ἀρνητικῶν συνεπειῶν) τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι Χριστιανοὶ νὰ ὑπερασπίζονται ταινίες βίας μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι καὶ στὴν μυθολογία ἢ τὴ Βίβλο ὑπάρχουν σκηνὲς βίας, καὶ πὼς ἡ καταδίκη καλλιτεχνικῶν ἔργων ἁπλῶς ἐπειδὴ περιέχουν βία εἶναι λανθασμένη. Ἢ νὰ λένε ὅτι δὲν ἔγινε καὶ τίποτε, μιὰ ταινία εἶναι, καὶ τὰ παραλέμε. Κανονικά, οἱ Χριστιανοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ καταπολεμοῦν τὴ μιμητικὴ ἐπιθυμία γιὰ βία, ἡ ὁποία διαχέεται στὸν κόσμο μέσῳ ταινιῶν. Ἀφενὸς δὲν θὰ περίμενε κάποιος ἀπὸ Χριστιανὸ νὰ ὑπερασπίζεται τὴ βία των εἰδωλολατρικῶν μύθων. Ὁ Μ. Βασίλειος -τὸν ὁποῖο θὰ ξαναδιαστρεβλώσουν γιὰ ἄλλη μία φορά– δὲν ὑπερασπιζόταν εἰδικὰ τὴ βία τοῦ Ὁμήρου ὅταν ἔλεγε Πᾶσα μὲν ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος. Ὁ Μέγας Βασίλειος προέτρεπε νὰ ἐπιλέγουμε μόνο τὰ θετικὰ τῶν Ἐθνικῶν (ὁ τίτλος τοῦ συγγράμματός του ἤδη τὸ λέει), και ὄχι ὅλα, καὶ ὑπὸ αὐτὴ τὴν εὐρύτερη γενικὴ τοποθέτησή του ἑρμηνεύονται οἱ ἐπὶ μέρους προτάσεις γιὰ τὸν καλὸ Ὅμηρο, τὸν καλὸ Σωκράτη κ.ο.κ -ὄχι τὸ ἀντίθετο. Ἡ ἀνθρωπογενὴς βία, ἀφετέρου, τῆς Βίβλου, καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ξέρουν αὐτὸ οἱ Χριστιανοί, καταδικάζεται αὐστηρά. Ὡστόσο, ἡ Παλαιὰ Διαθήκη δὲν ἀποκρύπτει τὴν βία, ἀκριβῶς γιὰ νὰ τὴν καταδικάσει. Ἀντίθετα πρὸς τὴ Βίβλο, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴ μυθολογία (κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τὶς ξεχωρίζει ἀπόλυτα ἀπὸ τὴ σημερινὴ ἐποχή) στὴν μεταπολεμικὴ λογοτεχνία καὶ τὸν κινηματογράφο δὲν ὑπάρχει κανένα Δέον, καμμία ἠθικὴ καταδίκη τῆς βίας. Οὔτε σκέτη περιγραφὴ τῆς ἄδικης καὶ βίαιης κοινωνίας ὑπάρχει, ὅπως μᾶς λένε ὅσοι πιστεύουν ὅτι βία εἶναι «τὰ πάντα» καὶ μετατρέπουν τὴν ἔννοια σὲ ἔννοια-λάστιχο. Γιατὶ στὴν κοινωνία δὲν ὑπάρχει μόνο βία, ἀλλὰ ἡ βία συνιστᾶ τὴν ἐξαίρεση: Κανεὶς δὲν βλέπει στὸ δρόμο, ἐκτὸς καναπέ, 10 φόνους τὴν ἡμέρα στὴν Ἑλλάδα. Ὑπάρχει ἐσκεμμένη προώθηση-προβολὴ τῆς βίας, κι ὄχι περιγραφή της. Αὐτὸ ὑπερασπίζονται οἱ ὁπαδοὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς τέχνης, τῆς ἐλευθερίας τῆς ἐταιρείας ποὺ παράγει μιὰ ταινία, οἱ ὁπαδοὶ τῆς κνίτικης ἀντίληψης περὶ τέχνης «Εἰκόνα σου εἶμαι καὶ σοῦ μοιάζω» (καὶ στὴν ἀρχαία Ἀθήνα γίνονταν φόνοι κι ἐγκλήματα, ἀλλὰ στὴν τέχνη προβαλλόταν τὸ ἠθικὸ καὶ τὸ ἀνώτερο, κι ὄχι ὁ «ταξικὰ ἀδικημένος φονιάς»), τοῦ «ἐλευθερία ἔχουμε». Λὲς καὶ στὰ ΜΜΕ προβάλλονται δημοκρατικὰ καὶ ἴσα ὅλες οἱ στάσεις ζωῆς, βίαιες καὶ εἰρηνικές, καὶ ἔτσι μπορεῖ ὁ κόσμος νὰ διαλέξει τὴ βία.

Posted in τέχνη, Αριστερά | Tagged , | 2 Σχόλια

πλοῖα καὶ μαχητικά, μεταξὺ προδοσίας κι ἐθνικοφροσύνης

Ἐσεῖς, ἑλληνικὰ μαχητικὰ πετούμενα στὸν οὐρανὸ τῆς πόλης. Μὴν ψάχνετε γιὰ τὴ Μακεδονία τοῦ Μητσοτάκη; Ἢ μήπως θὰ κάνετε περιπολίες στὴν ὁδὸ Μοναστηρίου καὶ τὴν πλατεία Ἀριστοτέλους, μαζὶ μὲ τὰ ἀραγμένα ἑλληνικὰ πολεμικὰ πλοῖα, γιὰ νὰ πιάνετε «πρόσφυγες» ληστές;

Ἂν δὲν τὸ κάνετε (καὶ δὲν θὰ φταῖν οἱ πιλότοι κι οἱ καπετάνιοι γι’ αὐτό), καλύτερα νὰ μᾶς ἀφήσετε σὲ μιὰ πόλη ὅπου δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ κυκλοφορεῖ ἄφοβα. Νὰ μὴν ἀκούσουμε τὴν 28η Ὀκτωβρίου τὸν πιλότο, ποὺ θὰ κάνει τὰ ἀκροβατικά, νὰ ἀναμεταδίδει ἠχογραφημένο τὸ μήνυμα «Ἕλληνες, ψηλὰ τὸ κεφάλι» καὶ τέτοια κολοκύθια τούμπανα. Εἴχαμε τὸ ΣΥΡΙΖΑ, τώρα ἔχουμε τοὺς Δεξιοὺς ποὺ φέρανε τὸν Μητσοτάκη καὶ τὴν πολυπολιτισμικὴ Θεσσαλονίκη. Ἄσε ποὺ τὸ φετινὸ ἡμερολόγιο μᾶς ἐξομοίωσε μὲ τοὺς Ἀθηναίους, καὶ ἀντὶ σαλονικιώτικου πενθήμερου κάνουμε ἕνα φτωχὸ τριήμερο.

Posted in Θεσσαλονίκη | Tagged , | Σχολιάστε

Δύσκολα παιδικὰ χρόνια

img845-e1571766581983-1024x744

Εικόνα | Posted on by | Σχολιάστε

βαμπιρικά

Ὅταν τὸ ἀντικοινωνικὸ ἀντιπρότυπο μετατρέπεται σὲ πρότυπο.

Δὲν ἔχει μόνιμη δουλειά (δεκτόν), δὲν τῆς ἀρέσουν τὰ παιδιὰ καὶ δὲν θὰ σ’ ἀγκαλιάζει ὅταν ξυπνᾶς, οὔτε θὰ φυλᾶ τὰ ὄνειρά σου ἀπὸ τὸ κακό (αὐτοθεοποίηση ποὺ προσεγγίζει τοῦ Διάβολου). Γενικά, γεννήθηκε γιὰ νὰ ρουφᾶ πόρους, σὰ μιὰ μαύρη τρύπα. Χωρὶς ἀνταπόδοση, πέρα ἀπὸ μιὰ νύχτα. Ἀναρωτιέμαι τί γυναικεῖοι τύποι ταυτίζονται μὲ τὴ γυναίκα τῶν στίχων: «αὐτοδημιούργητοι» κι ὅσων ὁ μπαμπὰς παράτησε τὴ μαμά τους, βαμπίρ-κέντρο τοῦ κόσμου, ἐξαρχῆς ξηγημένοι (ἄρα, μὲ ἥσυχη τὴ συνείδηση) τυχοδιῶκτες ποὺ πατᾶν σὲ πτώματα; Οἱ μικροαστοὶ κι ἐπίδοξοι προαναφερθέντες; Καὶ τί αὐτοκαταστροφικοὶ ἄντρες ἑλκύονται ἀντίστοιχα. Κατὰ τὴ γνώμη μου, ὁ ἔσχατος δαιμονισμὸς τῶν καιρῶν μας συνίσταται στὸ νὰ χάσει τὸ γυναικεῖο φύλο τὴν ἀνιδιοτελὴ ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἀναβλύζει ἀσταμάτητα ἀπὸ μέσα του: Νὰ γίνει τόσο ἀδιάφορο, σκληρὸ κι ὀρθολογικὸ ὅσο ὁ ἄντρας. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε, ὁ Χριστιανισμὸς γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ μαζικά, βασίστηκε πολὺ στὶς γυναῖκες. Ποὺ τώρα μετατρέπονται σὲ αἰσθησιακὲς παγανίστριες μαινάδες-μάγισσες. Ὅμως, δὲν θὰ προλάβετε νὰ χαρεῖτε πολὺ τὴν λεφτεριά σας, μάγισσες-πεταλουδίτσες, τὸ ὅ,τι φᾶμε κι ὅ,τι πιοῦμε εἶναι τὸ σύνθημα ἀποκλειστικὰ τοῦ δυνατοῦ, κι ἐσεῖς δὲν εἶστε δυνατές. Λογικὸ τὸ συμπέρασμα τῶν στίχων: «Δὲν μᾶς βγαίνουν οἱ ἀριθμοί». Μὴ πτοεῖσθε, ἔρχονται γρήγορα οἱ βιασμοὶ καὶ οἱ μαντῆλες, καὶ τὰ βιτριόλια, ἀφοῦ δὲν μᾶς βγῆκαν οἱ ἀριθμοὶ τῶν ἀπαιτούμενων παιδιῶν. Εἶναι τὸ θανάσιμο τίμημα ποὺ πρέπει νὰ πληρώσουμε ἐπειδὴ κάποιοι ἀνέχτηκαν κάποιους ἄλλους 45 χρόνια.

Posted in φιλελεύθεροι, Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

στὸν κόσμο τῶν βιβλίων

Ἡ Εὐρώπη ἐξισλαμίζεται, οἱ γειτονιὲς τῆς Ἑλλάδας γεμίζουν μαντῆλες, οἱ ἄθεοι μειώνονται παγκοσμίως. Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ διαγραφοῦν καὶ νὰ ξαναγραφτοῦν: Γιατὶ τὸ «περιοδικὸ τῶν βιβλίων» στοχάζεται γιὰ τὴν «θρησκευτικότητα σ’ έναν κόσμο χωρίς θεό«. Αὐτὲς οἱ φαντασιακὲς σαπουνόφουσκες ὅπου τὸ ὑπαρξιακό, καὶ συνάμα ἡρωικό, μελὸ τοῦ καθενὸς μετατρέπεται σὲ ἀντικειμενική (ὅσο γίνεται, φυσικά) ἀπόφανση γιὰ ἕναν κόσμο δίχως θεό, καὶ γιὰ τὰ προβλήματα ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ ἕναν τέτοιο κόσμο, χωρὶς θεό. Προβλήματα, ποὺ μόνο μιὰ ἀκοίμητη (ἐννοῶ ἄγρυπνη!) καὶ μορφωμένη συνείδηση, θαρραλέα μὰ καὶ εὐαίσθητη, θὰ τὰ δαμάσει ἢ ἔστω θὰ τὰ κατατάξει καὶ ἀνατέμνει.

Ἐνημερωτικά, δὲν διάβασα τὸ ἄρθρο. Καὶ πῶς κρίνω, τότε; Αἴ, The Books’ Journal εἶναι αὐτό.

Posted in αθεϊσμός | Tagged | Σχολιάστε

καὶ ἄλλα ρωσικά

Χρόνια τώρα, ἐπὶ δεκαετίες μετὰ τὸ 1991, κάθε χρονιά, οἱ ρωσολάτρες μὲ τὶς ἐκπομπές τους καλλιεργοῦσαν τὴν στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἐκδοχὴ ὅτι φέτος ἔρχεται ὁ Μόσκοβος, μὲ τὰ ὑπερόπλα του καὶ πάει ἡ Τουρκία, ἔγινε σκόνη. Καὶ δώσ’ του οἱ προφητεῖες τῶν καλῶν Δεξιῶν ἑλληνορθόδοξων ἀντικομμουνιστῶν. Δὲν ἐννοῶ μόνο τὸ «Μακελειό», ἥμαρτον. Τώρα ὅμως, ποὺ ἡ ἀντιλενινιστικὴ Ρωσία (ὁ Πούτιν σιχαίνεται τὸν Λένιν) ἔκανε ὅ,τι κι ὁ Λένιν μὲ τὴν ΕΣΣΔ, συμμάχησε μὲ τὴν Τουρκία, οἱ ρωσολάτρες ἄρχισαν τὶς πιὸ ἀπίθανες δικαιολογίες, τὰ «δὲν μᾶς ὑποσχέθηκαν τίποτα» καὶ «ἐσεῖς βοηθᾶτε τοὺς ἀντιπάλους τους»: Ὅ,τι ἔλεγαν ἐπὶ 70 χρόνια οἱ κομμουνιστὲς τῆς Ἑλλάδας: «Στείλατε στρατὸ κατὰ τῆς ΕΣΣΔ, καλὰ νὰ πάθετε». Ἀκριβῶς τὸ ἴδιο μοτίβο, νὰ δικαιολογήσουν ὄχι τὴ χώρα τους ἀλλὰ τὴ Ρωσία. Ἀντιδυτικοὶ κομμουνιστὲς καὶ ἀντικομμουνιστές, τὸ ἴδιο πράμα: πάνω ἀπὸ ὅλα (κι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα) ἡ λόξα τους. Εἴχαμε τὸν Καστοριάδη καὶ τοὺς ἀναρχικούς, αὐτοὺς τοὺς Δυτικοὺς κι ἐκ γενετῆς ἐξόριστους στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴ μία, ἔχουμε καὶ τοὺς ρωσόδουλους (κομμουνιστὲς κι ἀντικομμουνιστές), ἀπὸ τὴν ἄλλη. Μέση ὁδὸς λὲς καὶ δὲν ὑπῆρχε, ἀκλόνητη πολιτισμικὴ φιλία στὴ βάση τῆς κοινῆς θρησκείας καὶ κοσμοθεώρησης. Βεβαίως, τὸ πιὸ αἰσχρὸ εἶναι ὅτι τώρα οἱ ρωσόδουλοι κάνουν τὴν πάπια, ὅταν λένε ὅτι δὲν ὑποσχέθηκαν τίποτα, ὅτι δὲν ἦταν μιὰ μαζικὴ ἐκστρατεία (ἀπευθυνόμενη στὸ λαό -μέσω τῶν τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν) ποὺ πατοῦσε στὸν (κατανοήσιμο κι ἀναπόφευκτο -μὰ ρηχὸ καὶ ὑποκριτικό) λαϊκὸ ἀντιδυτικισμό. Τί κάνει νιάου νιάου στὰ κεραμίδια μὲ τόσες χιλιάδες φιλορωσικὲς ὧρες ἐκπομπῶν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ φιλορῶσοι ὑπόσχονταν στοὺς Ἕλληνες τὸν οὐρανὸ μὲ τ’ ἄστρα. Καὶ μόνο ἀφότου ἡ Ρωσία ἐγκατέλειψε τὸν ἀποκλειστικὰ ἀντιισλαμικὸ πόλεμο (ὁ ρῶσος Πατριάρχης κήρυττε στὶς ἐκκλησιὲς «Ἱερὸ Πόλεμο» κατὰ τοῦ ἰσλαμισμοῦ) χάριν τῆς συμμαχίας μὲ τὴ σύμμαχο τῶν τζιχαντιστῶν, ἄρχισαν νὰ τὰ γυρίζουν ὥστε σήμερα νὰ λένε «δὲν ὑποσχεθήκανε τίποτα».

Ὁ γράφων φυσικά, ἔχει διαβάσει καὶ τὸ ἀνάποδο (ἀντίθετες προφητεῖες), ὅτι ἐπὶ Πούτιν δὲν πρόκειται νὰ γίνει ὅ,τι ὀνειρευόνται -τὸ λέω αὐτὸ ὄχι γιὰ νὰ κάνουμε ὑπομονὴ μὲ τοὺς ρωσολάτρες καὶ τὴ Ρωσία ποὺ «ἐλέγχει / ἐξημερώνει τὴν Τουρκία» (ὅπως φαντάζονται, ἢ τοὺς λένε νὰ φανταστοῦν, οἱ ρωσολάτρες) ἢ γιὰ νὰ κάνουμε γεωπολιτικὴ μὲ βάση τὶς προφητεῖες, ἀλλὰ ὡς παράδειγμα ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλίσσεσαι ἀκόμη κι ἂν πιστεύεις στὸ σκληρὸ πυρήνα τῶν προφητειῶν. Ἡ ἀποχριστιανισμένη Ρωσία οὔτε θέλει (μὲ ἱερὸ πόλεμο) οὔτε μπορεῖ νὰ πολεμήσει τὴν Τουρκία ἐνόσω ἔχει μεγάλες ἰσλαμικὲς κοινότητες στὴ χώρα της. Εἶναι χειρότερη, ἀπὸ ἄποψη ἀνθελληνισμοῦ, ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ. Ἡ ΕΣΣΔ κύτταζε τὰ συμφέροντά της, εἶχε τὸν πανσλαβισμό της, καὶ ἀναπόφευκτα/καλῶς ἤμασταν ἀπέναντί της. Ἡ Ρωσία κάνει κάτι χειρότερο, κάτι ὕπουλο: «πουλᾶ Ὀρθοδοξία» (δικό μας προϊόν, ἀφοῦ πρέπει νὰ μιλήσουμε στὴ γλώσσα τῆς Ρωσίας), κι αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν μεμπτὸ ἐὰν ἦταν Ὀρθόδοξη κοινωνία καὶ κράτος, ἀλλὰ δὲν εἶναι, καὶ μέσῳ τῆς ἀνήθικης αὐτῆς πώλησης προωθεῖ τὰ κρατικὰ συμφέροντά της. Ἂς φέρουμε ἕνα ἀντιπαράδειγμα, ἡ Τουρκία εἶναι ἰσλαμικὴ χώρα καὶ δικαίως πουλᾶ προστασία στὸ Ἰσλάμ.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ μόνο μερικῶν λαῶν νὰ παίρνουν στὰ σοβαρὰ τὸ Χριστιανισμὸ ἢ τὸν κομμουνισμὸ ἢ ἄλλες ἰδεολογίες. Τέτοιος λαὸς ἦταν σίγουρα οἱ Ἕλληνες, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ καὶ ἀλληλοσκοτωθοῦν γιὰ τὴν ἀλήθεια μιᾶς ἰδεολογίας. Οἱ Ρῶσοι πάντοτε τὸ ἀντίθετο, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν κομμουνισμό, ποὺ ἦταν ἁπλὸς πανσλαβισμὸς καὶ ἀντιδυτικισμός, εἴτε γιὰ τὶς τρίτες Ρῶμες.

 

Posted in Ρωσία | Σχολιάστε

Δόσεις

Διαβάζω στὰ ΜΚΔ, καὶ παίρνω τὴν ἡμερήσια δόση πόνου μου ἀπὸ τσιριδοκοπήματα ἄθρησκων Δεξιῶν ποὺ ἀντιλαμβάνονται στὸ πετσί τους πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι τὸ μητσοτακικὸ ὄραμα γιὰ τὴν πολυπολιτισμικὴ Ἑλλάδα. Δυστυχῶς, κι αὐτοὶ εἶναι ἄτεκνοι, δηλαδὴ λένε λόγια τοῦ ἀέρα καὶ δὴ σὲ ἰδιωτικὲς πλατφόρμες φακελώματος. Κι ἀφοῦ τὰ λοιπά, μὲ παιδιά (μ.ὅ. 1,2), πρόβατα τῆς Δεξιᾶς δὲν μιλᾶνε, θὰ ἦταν καλύτερο κι οἱ παραπάνω διαμαρτυρόμενοι ἄτεκνοι νὰ τὸ βούλωναν, καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὸ βιασμό. Σὲ 30-50 χρόνια θὰ πεθάνουν χωρὶς νὰ ἀνησυχήσουν γιὰ παιδιὰ ποὺ ἀφήνουν. Μὲ κάποιες προφυλάξεις, θὰ περάσουν ἥσυχα τὰ χρόνια αὐτά. Ἄλλωστε, ἔχουμε καὶ καλὰ δεῖ τοὺς ἄτεκνους καὶ φυγότεκνους Χριστιανούς, αὐτὸ διδάσκουν κι αὐτοί. Τὸ Σφάξε μὲ ἀγά μου ν’ ἁγιάσω. Καὶ ἕνας ψυχασθενικὸς ἀντικομμουνισμός. Ὁπότε, ἀπὸ ποιοὺς νὰ πρωτοαρχίσει τὸ σφάξιμο; Εἴπαμε, πραξικόπημα δὲν κάνει ὁ στρατός (ὅπως ὀνειρεύονται ὅλοι τους), γιατὶ τὴν τελευταία φορὰ τὰ ἔκανε μαντάρα καὶ κατὰ συνέπεια αὐτοευνουχίστηκε. Οὔτε πόλεμος-ξεσκαρτάρισμα γίνεται, γιατὶ οἱ Τοῦρκοι ξέρουν ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὑποδουλώνεται χωρὶς πόλεμο.

Ἑπομένως, ἀπομένει τὸ Τζόκερ, ποὺ ὡς ἀντι-ταινιόφιλος δὲν θὰ δῶ (ἤδη, τὸ μασκάρεμα, τοῦ κλόουν, μὲ προκαλεῖ γιὰ τὶς χειρότερες ἐκφράσεις). Μιὰ κοινωνία ποὺ πεθαίνει, ἐπειδὴ τὸ διάλεξε, βιολογικά, καὶ τὴ ληστεύουν, σὰν πρόβατο, μόλις νυχτώσει οἱ ἀλλοδαποὶ τοῦ Μητσοτάκη, μόνο γιὰ τὸν Ἐμφύλιο ἢ τὸ μίσος ταξικὸ τοῦ Τζόκερ (φαιδρὴ ἐπανάληψη τῆς φαιδρῆς Γρηγοροπουλειάδας) μπορεῖ νὰ συζητᾶ. Ὁπότε, ἂς θυμηθοῦμε τὸν ἅγιο Γρηγόριο.

Posted in Δεξιά, Ελλάδα | Σχολιάστε

Τὸ δράμα τῶν ΗΠΑ: Θηβαϊκὴ ἡγεμονία

Μπορεῖ οἱ συντηρητικοὶ δεξιοὶ νὰ κοροϊδεύουν ἑτεροχρονισμένα τοὺς ἀντιαμερικανοὺς Ἀριστερούς, ποὺ τώρα βρίζουν τὶς ΗΠΑ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη τῶν Κούρδων. Εἶναι μιὰ ἐκδίκηση ποὺ τρώγεται κρύα καὶ εἶναι ὀρθή, ἀλλὰ πολιτικὰ δὲν ἔχει καμμία σημασία πιά, τώρα ποὺ οἱ συντηρητικοὶ ἀντιπροσφυγικοὶ δεξιοὶ βλέπουν τὴν ἀγαπημένη τους Δεξιὰ νὰ φιλοξενεῖ πρόσφυγες καλύτερα ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, καὶ δὲν μποροῦν παρὰ νὰ νοιώθουν κερατωμένοι.

Οἱ ΗΠΑ ξόδεψαν τὴ νίκη τους ἐπὶ τῆς ΕΣΣΔ τόσο ἐπιπόλαια μέσα σὲ 30 χρόνια, ποὺ οἱ Ρωμαῖοι (στοὺς ὁποίους βασίζονται, μὲ τὴ re-public, τὴ σύγκλητο-senate κ.λπ.) θὰ τράβαγαν τὰ μαλλιά τους. Ἀντὶ νὰ ἐπεκταθοῦν ἄμεσα στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, ἔμπλεξαν μὲ τὰ Ἀφγανιστὰν καὶ τὰ Ἰράκ, τὰ πετρέλαια τοῦ ὁποίου (καὶ τῆς Μ. Ἀνατολῆς) θὰ μποροῦσαν εὔκολα νὰ ἀποκτήσουν μέσῳ εἰρηνικῶν συμφωνιῶν. Μ’ ἄρεσε ποὺ τὸ ’90 κάτι ἀριστεροφιλελεύθεροι σοφοὶ ἔλεγαν ὅτι ἀκόμη δὲν ἔχει παγώσει τὸ τσιμέντο τῆς ἀμερικανικῆς κυριαρχίας. Νά ὅμως, ποὺ ἦταν θηβαϊκὴ ἡγεμονία -δίχως νὰ ἀπαιτεῖται ὁ θάνατος κάποιου Ἐπανεινώνδα. Γι’ αὐτό, ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ δημοσιεύει πατερναλιστικὴ ἐπιστολή του στὸν Τοῦρκο, μὲ περιεχόμενο «Μὴν εἶσαι ἀνόητος, ἔλα μαζί μου», τὴν ὁποία θὰ μποροῦσα κι ἐγὼ νὰ γράψω στὸ παιδί μου, π.χ. μὴν εἶσαι κουτός, ἅμα διαβάζεις γρήγορα, θὰ ἔχεις ὥρα γιὰ παιχνίδι, ὑπολογιστὴ καὶ θὰ βγαίνουμε βόλτες κ.λπ., ἂν δὲν διαβάζεις ὅμως θὰ σὲ κανονίσω. Ξέρουμε ὅμως, ὅτι κάθε πατέρας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ παιδί του, ἔστω συναισθηματικά, δηλαδὴ ἀκόμη καὶ νὰ τὸ τιμωρήσει θὰ αἰσθάνεται ἄσχημα. Εἶναι τὸ δράμα τῶν Ἀμερικάνων, ποὺ δὲν μποροῦν πιὰ νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ἡ ἐναλλακτικὴ τῶν ΗΠΑ θὰ ἦταν συνεχίζοντας νὰ πολεμοῦν παντοῦ νὰ πάθουν ὅ,τι ὁ Χίτλερ κι ὁ Ναπολέων στὴ Ρωσία καὶ ἡ Ἑλλάδα στὴν Ἄγκυρα.

Πιὸ θλιβεροὶ ἀπὸ ὅλους (Ἀριστερούς, ἀριστεροφιλελέδες, συντηρητικούς) εἶναι ὅσοι περιμένουν ἕναν καλύτερο κόσμο χωρὶς τὴν κυριαρχία τῆς κακιᾶς, ἀποικιοκρατικῆς, διαβολικῆς Δύσης. Ἐννοεῖται ἡ ψευτοἉγία Ρωσία εἶναι ἕνα κράτος 100-140 ἑκατομμύρια, μὲ κοινωνία γεμάτη ἀθεομπεκρῆδες μηδενιστές, ποὺ ὅσο καὶ νὰ πασχίσει δὲν ξαναγίνεται ΕΣΣΔ, ποὺ ἔχει πάμπολλους φιλήσυχους Μουσουλμάνους οἱ ὁποῖοι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ δύνανται νὰ «τρελαθοῦν δι’ ἀνεξήγητον αἰτίαν»· ταυτόχρονα, τὰ ἀδειανὰ ἀσιατικὰ ἐδάφη της θὰ εἶναι πάντα μιὰ πρόκληση γιὰ τὸ 1,5 δισεκατομμύριο τῆς Κίνας. Ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ εἶναι εἴτε ἡ Κινεζοποίηση εἴτε ἡ Ἰσλαμοποίηση εἴτε ἡ Ἀφρικανοποίηση. Εἶναι πολὺ νωρὶς ἀκόμη ὅμως, οἱ ἀντιιμπεριαλιστὲς πρέπει νὰ πανηγυρίσουν γιατὶ ἡ ἐκδίκηση εἶναι ἕνα πιάτο ποὺ τρώγεται κρύο. Ὅταν πληρώνουν τὸ χαράτσι στὸν ἐμίρη, στὸν κινέζο ἐργοδότη καὶ τὸν σενεγαλέζο σωματέμπορο, θὰ τὸ πληρώνουν ξεφυσώντας ἀπὸ εὐχαρίστηση. Προσοχή, δὲν λέμε ὅτι ἡ Δύση δὲν εἶναι ἀποικιοκρατική, κακὴ κ.λπ., λέμε ὅτι ἐλλείψει ἱστορικῶν γνώσεων καὶ φαντασίας οἱ ἀντιδυτικοὶ δὲν καταλαβαίνουν τί τοὺς ἔρχεται μὲ τὶς κάθε λογῆς δυτικὲς ἀποσύρσεις. Βεβαίως, ἡ περὶ τοῦ ἀντιθέτου σοφιστεία δὲν ἔχει τέλος -ἕνα γνώρισμα τῶν παρακμιακῶν κοινωνιῶν ποὺ αὐτοϋπονομεύονται.

Posted in Δύση | Tagged , | 3 Σχόλια

ἀγγλικό, γαλλικό, ρωσικό

Εἶναι ἡ περίεργη στιγμὴ ποὺ ὁ ἀντικομμουνιστὴς φιλορῶσος ταυτίζεται μὲ τὸν 4διεθνιστὴ ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀντιαμερικανισμό. Ὁ δὲ 4διεθνιστὴς ὄντας διχασμένη προσωπικότητα, ἀπὸ τὴ μία ὡς ἀντιιμπεριαλιστὴς ἐναντιώνεται στὶς ΗΠΑ, ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐναντιώνεται στὴν πουτινικὴ Ρωσία στὴν ὁποία ἐναντιώνονται καὶ οἱ ΗΠΑ.

18814285_1443835789011537_9055734810286995689_n

Posted in Δεξιά | Tagged , , | Σχολιάστε

Εἰσβολές

Πάντως, ἡ μαρξικἠ ἄποψη γιὰ τὶς ξένες ἐπεμβάσεις σὲ τρίτες χῶρες εἶναι ὅτι μιὰ εἰσβολὴ ἀποτιμᾶται ὡς καλὴ ἢ κακὴ ὄχι ἀνάλογα μὲ τὴν ἠθική της δικαιολόγηση ἀλλὰ μὲ τὸ κατὰ πόσον καθιστᾶ εὐκολότερη τὴν πρόοδο τῆς ἀνθρωπότητας, τὴν ἐκβιομηχάνιση, τὸ ἐμπόριο, καὶ τελικὰ τὴν ἐπανάσταση καὶ τὸ σοσιαλισμό. Παραδείγματα: Καλιφόρνια (ἀνῆκε στὸ Μεξικό, τὴν πῆραν οἱ ΗΠΑ), Ἰνδία (Ἀγγλία), Ἀλγερία (Γαλλία).

Οἱ ἀπόψεις γιὰ ἐθνικὴ αὐτοδιάθεση καὶ τὸν ἰμπεριαλισμὸ ὡς αὐταπόδεικτα καλὰ καὶ κακά, ἀντίστοιχα, πράγματα, εἶναι βαθιὰ ἀντιμαρξικές. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὑπάρχει τὸ πρόβλημα τοῦ πῶς στὸ καλὸ ἡ «Ἐπανάσταση» θὰ βοηθηθεῖ ἀπὸ τοὺς Κούρδους ἢ ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἢ ἀπὸ τὸν Ἄσαντ.

Posted in Αριστερά, Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Τραμπολίνια: ἡ ἑλληνικὴ ἑρμηνεία τοῦ Τρὰμπ

Ὅ,τι ἔκανε ὁ Τρὰμπ ἦταν συνεπὲς μὲ τὶς ἀρχές του: ἀπόσυρση ἀπὸ βαλτωμένα μέτωπα (ὅπου μπορεῖ νὰ κάνει τὴ δουλειὰ τοῦ χωροφύλακα ἡ Τουρκία ἢ ἡ Ρωσία) καὶ ἀνασυγκρότηση ἐνόψει τῆς ἀντιπαράθεσης μὲ τὴν Κίνα. Ἀρχὲς ποὺ εἶναι συμβατὲς μὲ τὸν ἀπομονωτισμὸ τοῦ τύπου ὁ ὁποῖος βρῆκε τὴν γῆ τῆς Ἐπαγγελίας στὴν Ἀμερική, θέλει φθηνὴ βενζίνη, κι ὅλα τὰ ἄλλα ἂς καοῦν. Τρελὸς λοιπόν, δὲν εἶναι ὁ Τράμπ, οὔτε βλάκας ρὲντ νέκ, ὅπως οἱ ἀναλυτὲς νομίζουν θεωρώντας ἠλίθιο τὸν μέσο Ἀμερικανὸ καὶ λ.χ. «καλλιεργημένο» τὸν μέσο Γάλλο.

Οἱ «φιλειρηνικὲς» αὐτὲς τάσεις ὅμως δὲν βολεύουν πάντοτε τὴν Ἑλλάδα. Ποῦ νὰ ἐξηγεῖς στὸν φιλοτραμπικὸ ὅτι ἄλλο πράμα ἡ παύση τοῦ βομβαρισμοῦ 20 ἐτῶν, ἀπὸ Μποὺς ὣς Ὀμπάμα, ποὺ γέμισε τὴν Εὐρώπη πρόσφυγες (πραγματικοὺς καὶ δῆθεν) και δὲν συμφέρει τὴν Ἑλλάδα, καὶ ἄλλο τὸ νὰ καταστραφοῦν (μέσω συνεχοῦς πολέμου) πολιτικὰ-στρατιωτικὰ τελείως οἱ ἰσλαμιστές, πράγμα ποὺ συμφέρει μακροπρόθεσμα τὴν Ἑλλάδα. Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος, ὁ Ἕλληνας alt right ὑποστηρικτὴς τοῦ Τράμπ, ζῆ στὴ φαντασία του σὲ κάποια κωμόπολη τῶν ΗΠΑ καὶ καλλιεργεῖ τὸ καλαμπόκι του. Φθηνὴ βενζίνη θέλει μόνο (δηλαδή, στρατεύματα τὸ πολὺ στὴν Σ. Ἀραβία καὶ ὄχι παντοῦ), ὄχι πόλεμο.

Ἡ λάθος ἑρμηνεία τοῦ φαινομένου Τρὰμπ ἐντάσσεται στὶς γνωστὲς κοκκορομαχίες τῶν παρακμιακῶν μικρῶν κρατῶν. Ὁ ἀνόητος Ἀριστερὸς καὶ ΠΑΣΟΚος ἤθελε τὸν βομβαρδιστὴ Κλίντον-Ὀμπάμα «ἐπειδὴ εἶναι δημοκράτης» ἢ «ἐπειδὴ εἶναι καταπιεσμένος Μαῦρος» ἀντίστοιχα, ὁ ΝΔκράτης ἤθελε τὸ φιλότουρκο Ρήγκαν «ἐπειδὴ εἶναι συντηρητικός», ὁ δεξιὸς τώρα θέλει τὸν Ὀρμπάν. Δὲν μποροῦσαν νὰ διακρίνουν -ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι μέλη παρακμιακῶν μικρῶν κρατῶν- μεταξὺ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ὅλων αὐτῶν ἡ ὁποία ἀναμενόμενα ἐπηρεάζει τὴν Ἑλλάδα καὶ τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς τους, στὴν ὁποία ἀρέσκονται ἢ ὄχι. Ὁ Ὀρμπάν, ἂς ποῦμε, ἔχει καλὸ μοντέλο γιὰ τοὺς μετανάστες. Ἀλλὰ ἦταν φιλοσκοπιανός. Ὁ μέσος βλάκας alt-right Ἕλληνας δὲν μπορεῖ νὰ βάλει φρένο στὴ συμπάθειά του στὴν ἀντιμεταναστευτικὴ πολιτική, ὥστε ὅσο κι ἂν (σωστότατα!) ζητᾶ νὰ τὴν μιμηθεῖ ἡ Ἑλλάδα ταυτόχρονα νὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ καταγγείλει τὸν φιλοσκοπιανισμὸ τοῦ Ὀρμπάν, καὶ νὰ τὸν θεωρεῖ ἐχθρό του. Ὁ δὲ ἀντικομμουνιστὴς βλέπει δικέφαλο (ὄχι τὸν ἀλβανικὸ ὅμως) καὶ γουστάρει Ἁγία Ρωσία τῶν μπεκρήδων ἄθεων.

Εἶναι ἡ διανοητικὴ ἀποικιοποίηση, ποὺ κάνει ὅλους τοὺς Ἕλληνες νὰ σκέφτονται ὡς (κι ὄχι σάν) Ρῶσοι, συντηρητικοὶ Ἀμερικάνοι, φιλελέδες Γερμανογάλλοι κ.ο.κ.

Βεβαίως, γιὰ μιὰ παρακμιακὴ χώρα, ἀκόμη καὶ τὰ καλὰ γίνονται στραβά. Ἔτσι, ἡ προσδοκία ὅτι ἡ ἐξαιτίας τοῦ Τρὰμπ χωλὴ ἀμερικανο-ρωσικὴ προσέγγιση θὰ περιθωριοποιοῦσε ὡς ἄχρηστο πιόνι τὴν Τουρκία, τελικὰ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἀγαπήσουν καὶ ΗΠΑ-Ρωσία τὴν Τουρκία καὶ νὰ τῆς δώσουν φτερὰ παρὰ τὰ ψεύτικα μαλώματα.

Posted in Δύση | Tagged | Σχολιάστε

50% τουλάχιστον

Ὅπως οἱ φιλελέδες στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Κρίσης ἐξεδήλωναν τὴν ἀηδία τους μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ λατρεύουν τὸ γερμανισμό, τοὺς Γάλλους καὶ τοὺς Ἀγγλοσάξωνες. Ὅπως οἱ Ἀριστεροὶ ἀνακατεύονται μὲ τὸν πολὺ Ἑλληνισμὸ τοὺ γείτονα Ἑλληναρᾶ τους κι ἐκστασιάζονται μὲ τοὺς τρισχειρότερους Τριτοκοσμικούς. Ἔχουμε καὶ ἐκείνους ποὺ προτιμοῦν νὰ ἐπανιδρυθεῖ κράτος τοῦ ΙΣΙΣ στὴν βόρεια-κουρδικὴ Συρία γιατὶ αὐτὸ συμφέρει τὴ Ρωσία (νὰ μὴν ὑπάρχουν Κοῦρδοι μὴ ἐλεγχόμενοι ἀπὸ τὴν ἴδια, κι ἂς ἐκδιώκουν τοὺς τζιχαντιστές), τὴν ὁποία δὲν συνέφερε οἱ μὴ ἐλεγχόμενοι Κοῦρδοι νὰ ἐκδιώξουν τοὺς τζιχαντιστὲς ἀπὸ τὴ Συρία. Ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα. Ὅταν ἡ Ἑλλάδα εἶναι γεμάτη ἀπὸ «εὐρωπαϊστές», «ρωσικότερους τῶν Ρώσων», «πολίτες τοῦ κόσμου», «ἀντιφασίστες» καὶ «διεθνιστές» ἕως «σκέτα ἀντικομμουνιστές» (ἀκόμη καὶ σὲ βάρος τῆς ἐθνοκρατικῆς κυριαρχίας, π.χ. καλύτερα ἡ τριπλὴ Κατοχὴ παρὰ οἱ κομμουνιστές) καὶ ἁπλοὺς τηλεθεατὲς τουρκικῶν σειρῶν, κάθε προσπάθεια ἐθνικῆς ἀνασυγκρότησης σκοντάφτει πάνω σὲ αὐτὸ τὸ ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο. Ποιὰ Ἑλλάδα, ἐδῶ θὰ σκεφτοῦμε μὲ βάση τὰ συμφέροντα τῆς Ρωσίας ἢ τῆς Εὐρώπης / Γερμανίας, θὰ σοῦ ποῦν. Ἢ τοῦ «πλανήτη Γῆ», οἱ ὁπαδοὶ τῆς μισότρελης. Πῶς νὰ θεωρήσεις Ἕλληνες ὅλους αὐτούς, ποὺ βάζουν πάνω ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ἐθνοκρατικὰ συμφέροντα τὴ Δύση, τὴ Ρωσία, τὸν ἀντιιμπεριαλισμὸ κ.λπ.; Στὴν ἑπόμενη κρίσιμη στιγμή, θὰ δράσουν αὐθόρμητα στὸ ὄνομα τῶν δικῶν τους ἱερῶν καὶ ὁσίων, κι ὄχι τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους-κράτους. Λέμε ὅτι εἴμαστε 10 ἑκατομμύρια, ἔχουμε βάλει ὅμως σὲ αὐτὰ τοὺς κάθε λογῆς συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητὰ ἀδιάφορους γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ πανηγυρίζουν γιὰ τὶς ἐπιτυχίες τῆς Δύσης, τῆς Ρωσίας, τῆς Εὐρώπης κ.ο.κ. Μικρὸ τὸ κακό, θὰ παρατηρήσουν μερικοί, ἀφοῦ σὲ λίγο θὰ προσμετρᾶμε στὸ ἑλληνικὸ ἔθνος τοὺς Μουσουλμάνους ποὺ τώρα ἡ ἀντικομμουνιστικὴ ἐθνικὴ Δεξιὰ φέρνει (ἢ ἀνέχεται) διὰ τοῦ Μητσοτάκη. Προτοῦ ἀντιμετωπίσουμε Τούρκους καὶ δῆθεν πρόσφυγες, ἔχουμε ταυτόχρονα νὰ ἀντιμετωπίσουμε ὅλη τὴ σάρα καὶ τὴ μάρα τῶν Ἑλλήνων αὐτῶν. Τί νὰ γίνει, πάντοτε διμέτωπος ἦταν ὁ ἀγώνας.

Posted in Ελλάδα | 2 Σχόλια

Κοῦρδοι 2: ἡ μοίρα τῶν χωρὶς κράτος

Ὅταν οἱ φιλελεύθεροι εὐρωπαϊστὲς μαζὶ καὶ οἱ ἀναρχικοὶ ἐν Ἑλλάδι καταφέρονται ἐναντίον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειάς τους εἶναι νὰ γίνουμε σὰν τοὺς Κούρδους, ποὺ δὲν ἔχουν κράτος καὶ ἀδυνατοῦν νὰ ἀποκτήσουν. Καὶ μὲ τὴ σειρά τους, Ρωσία καὶ ΗΠΑ, ἐξαπατοῦν τοὺς Κούρδους*. Φταῖν κι οἱ ἴδιοι βέβαια, ποὺ ἀντὶ νὰ πολεμήσουν κατὰ τῶν Τούρκων, συμμάχησαν μαζί τους στὴ δεκαετία τοῦ 1910. Ἂς πρόσεχαν. Βεβαίως, τὰ χούγια τους ἦταν πάντοτε αὐτά, τῆς συμμαχίας μὲ τοὺς ὁμόθρησκους Ὀθωμανούς, ἐπὶ 1.000 χρόνια. Δὲν ἔκαναν ἕνα λαθάκι μὲ τὴν ἀρμενικὴ γενοκτονία, ὥστε νὰ τὸ παραβλέψουμε. Ἡ συγγνώμη τους εἶναι μιὰ κοροϊδία χωρὶς ἔμπρακτο ἀντίκρυσμα. Τώρα, μετὰ τὸ ’22, ποὺ ἡ Μικρασία ἔγινε τουρκική, κατάλαβαν τὸ λάθος τους. Αἴ, καί; Ἄλλωστε, μὲ τὴν τάση τοῦ δημογραφικοῦ στὴν Τουρκία, κάποτε οἱ Κοῦρδοι θὰ γίνουν ἴσοι μὲ τοὺς Τούρκους. Τότε, σὲ μιὰ τουρκο-κουρδικὴ ὁμόσπονδη Τουρκία, οἱ Κοῦρδοι σαφῶς θὰ εἶναι ξανὰ φιλότουρκοι, καὶ ξανὰ ἀνθέλληνες. Πρὸς τὸ παρόν, ὅπως ἔγραφε ὁ Κονδύλης, τὸ μόνο στὸ ὁποῖο οἱ Κοῦρδοι ἀντάρτες χρησιμεύουν εἶναι ὅτι κρατοῦν τὸν τουρκικὸ στρατὸ σὲ πολεμικὴ ἑτοιμότητα, μὲ τὶς διαρκεῖς (ἀναγκαστικές) ἀσκήσεις ποὺ κάνει ἐναντίον τους.

*Καὶ οἱ ρωσογλεῖφτες, ὅμοια μὲ τοὺς παραπάνω φιλελεύθερους (φιλογερμανοὺς καὶ φιλοαμερικανούς), ἀπολογοῦνται γιὰ τὶς πράξεις τῆς μητέρας-πατρίδας τους, Ρωσίας, Γερμανίας ἢ Ἀμερικῆς. Τὸ κωμικὸ εἶναι ὅτι ὅταν σ’ αὐτοὺς ἐπισημανθεῖ ἡ ἐπιχειρηματολογικὴ ἀντίφαση αὐτή (τὸ ὅτι δικαιώνουν τὴν ἐγκατάλειψη τῶν Κούρδων ἀπὸ τὴ μητέρα-πατρίδα τους ἀλλὰ τὴν καταγγέλουν ὅταν γίνεται ἀπὸ τὶς μητέρες-πατρίδες τῶν ἄλλων), ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἐπισήμανση αὐτὴ πρέπει νὰ συνεπάγεται τὴν ὑποστήριξη τῶν Κούρδων ἐκ μέρους τοῦ ἐπισημαίνοντα -πράγμα τελείως ἀβάσιμο ἀλλὰ καὶ ἄσχετο. Ἡ ἀξιολογικὰ οὐδέτερη παρατήρηση τῆς ἐγκατάλειψης τῶν Κούρδων καὶ τῆς  δικαιολόγησής της ἀπὸ τὸν κάθε φορὰ (ἄμισθο) ἐξυμνητὴ Ρώσων, Ἀμερικανῶν ἢ Εὐρωπαίων εἶναι ἀντικειμενικὰ ὀρθή, εἶναι μιὰ ἀντικειμενικὴ ἀλήθεια, ἄσχετη μὲ τὴν συμπάθεια ἢ μὴ πρὸς τοὺς Κούρδους. Μπορεῖ νὰ μισεῖ κάποιος τοὺς Κούρδους ἢ νὰ τοὺς λατρεύει, ἀλλὰ καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀποδεχτεῖ ὡς ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα ὅτι τοὺς Κούρδους τοὺς ἐγκατέλειψαν διάφοροι «προστάτες» τους, κι ὅτι οἱ ἐν Ἑλλάδι λάτρεις αὐτῶν τῶν προστατῶν ταυτίζονται μὲ τοὺς τελευταίους, καθὼς κι ὅτι αὔριο-μεθαύριο τὸ κομμάτι αὐτὸ τοῦ ἐν Ἑλλάδι πληθυσμοῦ ἴσως νὰ πάρει τὸ μέρος τῆς Ἁγίας Ρωσίας τους, τῆς «Εὐρώπης» ἢ τῆς Δύσης τους κατὰ τῆς Ἑλλάδας, ἂν τεθεῖ τέτοιο ζήτημα. Ἡ ὑποκρισία ἰσχύει, εἴτε ἀφορᾶ τὴν τάχα ὀρθόδοξη Ρωσία ποὺ τὴν παινεύουν οἱ ἐν Ἑλλάδι φίλοι της, καὶ τὰ ὀρθόδοξα ἰδεώδη, εἴτε τὰ φιλελεύθερα καὶ δημοκρατικὰ ἰδεώδη τῆς Δύσης.

Ἡ διαφορά μας μὲ τοὺς Κούρδους εἶναι, πολιτικά, ὅτι ἔχουμε κράτος. Αὐτὸ τὸ κράτος πρέπει νὰ τὸ προστατέψουμε μὲ κάθε τίμημα. Ὅποιος ἐναντιώνεται σὲ αὐτὸ γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, ὅποιος τὸ ροκανίζει ἐμμέσως καὶ γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, κι ὅποιος δὲν βάζει μπροστὰ τὰ δικά μας συμφέροντα ἔναντι αὐτῶν τῶν «προστατῶν», πρέπει νὰ καταπολεμηθεῖ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 16 Σχόλια

Κοῦρδοι: τί δὲν καταλαβαίνεις;

Ἐντάξει, οἱ Κοῦρδοι πολέμησαν τὸ ΙΣΙΣ.

afrin_

Πάνω: Δεξιὰ τῆς τουρκικῆς, ἡ σημαία τῶν «μετριοπαθῶν ἰσλαμιστῶν» (FSA), στὸ Ἀφρίν.

Κάτω: ἡ ἴδια σημαία, παρέα μὲ τὴ σημαία τῶν Κούρδων τοῦ YPG:

kqqf24a

Τί δὲν καταλαβαίνεις, καημένε Ἕλληνα ραγιὰ ποὺ ψάχνεις γιὰ λαοὺς-ἰνδάλματα καὶ λαοὺς-ἥρωες νὰ βασιστεῖς;

 

 

 

Posted in Άραβες, Τούρκοι | Tagged | 13 Σχόλια

Δὲν προλαβαίνουμε

Ἐντάξει. Ἀλλὰ ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς χῶρες μόνο στὸ Ἰρὰν  καὶ τὴ Σ. Ἀραβία ἔχει Σαρία. Πιὸ γόνιμη θὰ ἦταν ἡ σύγκριση 1989 καὶ 2019, μὲ τὴν πτώση τοῦ σοσιαλισμοῦ, ὡς ἐναλλακτικοῦ ἀραβικοῦ δρόμου. Τὸ πιὸ βασικό: 3,6 εἶναι τριπλάσιο ἀπὸ τὸ 1,2 τῆς Ἑλλάδας καὶ διπλάσιο ἄλλων δυτικῶν χωρῶν. Φυσικά, ἑπομένως, καὶ εἶναι κατάκτηση ἡ συμβίωση μεταξὺ διαφορετικῶν ὁμάδων πληθυσμῶν ποὺ ἡ μία ἔχει μ.ὅ. 3,6 ἐνῶ ἡ ἄλλη 1,2. Οἱ ἀρθρογράφοι (οἱ γάλλοι) θέλουν ἐμμέσως νὰ καθησυχάσουν ὅτι «χαλαρά, δὲν θὰ μᾶς θάψουν τὰ ἰσλαμικὰ μωρά, εἶναι μύθος»; Ἢ νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὸ νέο Ἰσλὰμ δὲν εἶναι σὰν τὸ παλιό, γιὰ τοὺς α, β, … , ω λόγους; Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, τζάμπα πῆγαν ὅλες οἱ σπουδαῖες ἀναλύσεις γιὰ τὸν μεταπολεμικὸ ἀτομικισμὸ ποὺ πῆγε χέρι χέρι μὲ τὴ μαζοποίηση, ὡς ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος. Μᾶς ἀπέμεινε μόνο ἡ φαντασίωση περὶ ἐξατομικευμένων Μουσουλμάνων.

Τὸ Ἰσλὰμ δὲν ἀλλάζει. Ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ ἀλλάξαμε. Αὐταπάτες, μέχρι τὴν τελευταία στιγμή.

Posted in Δύση, Ελλάδα, Ισλάμ | Tagged | Σχολιάστε

Στὸ Μητσοτακιστάν

Ὅταν ἔλεγα ὅτι οἱ χριστιανοδεξιοὶ ψηφοφόροι τῆς Ἑλλάδας δὲν ἔχουν τὸ Χριστιανισμὸ ὡς ὕψιστο πολιτικὸ κριτήριο ψήφου, καὶ συνεπῶς εἴτε εἶναι ἀφελεῖς (ἔχουν τὸ ἀκαταλόγιστο) εἴτε δὲν εἶναι καὶ τόσο χριστιανοὶ ὅσο λέγεται κι ὅσο λένε πὼς εἶναι, δὲν εἶχα προσθέσει κι αὐτό: Ὅτι τώρα, κανονικά, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν ἀποστείλει ἐπιστολὲς διαμαρτυρίας στοὺς νεοδημοκράτες βουλευτὲς τοῦ νομοῦ καὶ τῆς ἐκλογικῆς τους περιφέρειας, γιὰ τὸ μεταναστευτικὸ καὶ τὴν «ἀποσυμφόρηση» τῶν νησιῶν. Ὡς ψηφοφόροι τῶν βουλευτῶν αὐτῶν. Εὐγενικές, φυσικά, γιὰ νὰ μὴν ὑποστοῦν δίωξη ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν δυσφημιστεῖ ὡς γραφικὴ-ψεκασμένη ἡ προσπάθειά τους. Ἀλλὰ καὶ αὐστηρότατες, γιὰ νὰ δείξουν στοὺς βουλευτὲς (ποὺ εἴτε δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν εἴτε δὲν θέλουν) τί πραγματικὰ σημαίνει τὸ ἀστεῖο αὐτὸ μὲ τὴν «ἀποσυμφόρηση τῶν νησιῶν» τὰ ὁποῖα ἀμέσως σὲ λίγο θὰ ξαναγεμίσουν ὥστε ἐντέλει νὰ γεμίσει κι ἡ ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα.

Οὔτε κι αὐτὸ μποροῦν νὰ κάνουν οἱ καλοί μας χριστιανοὶ δεξιοὶ ψηφοφόροι. Ἕνα μέηλ, ἐνῶ κατὰ τὰ ἄλλα ξημεροβραδιάζονται στὸ facebook ρίχνοντας κατάρες καὶ κραυγάζοντας στὰ σχόλια κάτω ἀπὸ ἀναρτήσεις τῶν γνωστῶν νεοφιλελεύθερων φυλλάδων. Περιμένουν τὸ ποθούμενο; τὴν Ἁγία Ρωσία; τὴν Ἀποκάλυψη; ξέρω γὼ τί ἄλλο… Τὸ θάνατο περιμένουν, ἴσως. Ἀλλὰ εἶναι σίγουροι ὅτι θὰ πᾶνε στὸν παράδεισο ἔτσι;

Μοιάζουν ἀπόλυτα μὲ τοὺς «δημοκράτες» καὶ ἀριστεροὺς Χριστιανούς, ποὺ βρίζουν μὲν τὸν Μητσοτάκη γιὰ τὸν νεοφιλελευθερισμό του (κοιμόντουσαν ὅταν ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐφάρμοζε τὸν ὑπαρκτὸ νεοφιλελευθερισμό -καὶ μὲ τὴν ἀλλαγὴ κυβέρνησης ξύπνησαν) ἀλλὰ σιωποῦν γιὰ τὴν πολυπολιτισμικὴ πολιτική του, γιατὶ εἶναι κι αὐτοὶ μητσοτακιστὲς ἐν ἀγνοίᾳ τους. Πάρτε, γιὰ νὰ ἔχετε νὰ θαυμάζετε, λοιπόν:

dsc6238-copy-2-thumb-large

Υ.Γ.

Θὰ μοῦ πεῖς, κάνω στατιστικὴ μελλοντολογία, ἀφοῦ δὲν ἔχει σημασία ἡ Ἑλλάδα νὰ «παράγει ἁγίους» (πράγμα ποὺ θὰ γίνει ἐὰν ἐξισλαμιστεῖ -θὰ πάψει). Θὰ εἰσάγουμε ἀπὸ ἀλλοῦ. Καθαρὰ ΕΟΚικὸ ἐπιχείρημα. Ἐπιδοτήσεις, μόνο, γιὰ ἁγίους δὲν βλέπω νὰ δοθοῦν… (σὰν ἐκεῖνες ποὺ παίρνουμε, γιὰ νὰ καταστρέφουμε τὰ ξύλινα σκάφη καὶ νὰ μὴν καλλιεργοῦμε)

Posted in πολυπολιτισμός, Δεξιά, Ελλάδα | Tagged , , , , | Σχολιάστε

μάρτυρες

Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ ἐπὶ δύο αἰῶνες σχεδὸν προσπαθοῦν νὰ ἐξισώσουν τοὺς χριστιανοὺς μάρτυρες τῶν Διωγμῶν μὲ κάποιους φανταστικοὺς παγανιστὲς τῶν φανταστικῶν χριστιανικῶν ἀντιπαγανιστικῶν διωγμῶν, γιὰ νὰ ἀποδείξουν μέσῳ κάποιου σχετικισμοῦ («κι ἐσεῖς τὰ ἴδια κάνατε»), τὸ κανιβαλικὸ δόγμα ὅτι ὅλα στὴν ἱστορία εἶναι ζήτημα δικαίου τοῦ ἰσχυρότερου, κι ἄρα ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος ὑποστηρίζει πὼς εἶναι (κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν λατρεία τῶν ἐθνικῶν). Βεβαίως, ὅπως ξέρει καθένας, ἡ διαφορὰ μεταξὺ Διοκλητιανοῦ καὶ Θεοδόσιου εἶναι ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες σκότωναν Χριστιανοὺς (καὶ γκρέμιζαν τὰ κτήριά τους) προκειμένου οἱ τελευταῖοι νὰ θυσιάσουν, ἐνῶ οἱ Χριστιανοὶ δὲν σκότωναν εἰδωλολάτρες. (Μὴ μοῦ πεῖτε τώρα γιὰ τὴν Ὑπατία…Θὰ εἶστε τουλάχιστον ἀνίδεοι). Οἱ Χριστιανοὶ πλήρωναν μὲ τὴ ζωή τους, οἱ Ἐθνικοὶ ἁπλῶς ἐνίοτε ἔχαναν κανένα «καλλιτεχνικὸ ἀριστούργημα» (στὸ ὁποῖο γίνονταν ἐκπορνεύσεις καὶ μαντεῖες -καὶ ἄλλα). Ἐπίσης, ἄλλη διαφορὰ εἶναι ὅτι ὑπῆρξαν Χριστιανοὶ ἐνάντιοι στὴ βία κατὰ τῶν Ἐθνικῶν ἐνόσῳ κυβερνοῦσαν οἱ Χριστιανοὶ αὐτοκράτορες ἐνῶ ἀντιθέτως δὲν ὑπῆρξαν Ἐθνικοὶ ἐνάντιοι στὴ βία κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐνόσῳ κυβερνοῦσαν ἐθνικοὶ αὐτοκράτορες.

Γιατί τὸ λέω αὐτό; Γιατὶ ἡ σημερινὴ ἄθεη, μὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη εἶναι ἀδύνατη νὰ ἀντισταθεῖ στὸ Ἰσλάμ, ἐπειδὴ φοβᾶται γιὰ τὴ ζωούλα της, σύμφωνα μὲ τὸ δόγμα ὅτι μόνο μία ζωὴ ὑπάρχει, αὐτὴ ἐδῶ. Ὅ,τι τῆς ζητᾶ τὸ Ἰσλάμ, αὐτὴ τὸ κάνει. Ἡ ἀστειότητα τῆς κοσμοθεώρησής της τὴν ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ πεθάνει προκειμένου νὰ ζήσει. Ἀντίθετα, οἱ χριστιανοὶ μάρτυρες ὑπερίσχυσαν ἀκριβῶς γιατὶ ἔδειξαν ὅτι δὲν λογαριάζουν τὸ θάνατο. Δὲν ἐννοῶ ὅτι ἦταν θανατολάγνοι καὶ λ.χ. ὁ Κωνσταντίνος ἐντυπωσιάστηκε. Ἐννοῶ ὅτι προϋπόθεση γιὰ νὰ αὐξηθοῦν καὶ νὰ γίνουν ὑπολογίσιμοι ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο ἦταν νὰ μὴν τρέμουν μπροστὰ στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας, ὅπως οἱ σημερινοὶ ἄθεοι-ἄθρησκοι. Ἄλλο θανατολαγνεία κι ἄλλο ἀφοβία μπροστὰ στὸ θάνατο.

Τὸ κωμικὸ εἶναι, λοιπόν, ὅτι οἱ σημερινοὶ Εὐρωπαῖοι (μαζὶ καὶ οἱ χριστιανοὶ ποὺ συμπαρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἄθεων, καὶ σὰν αἱρετικοὶ μᾶς πληφοφοροῦν στὰ σχολικὰ βιβλία γιὰ τὴν ἀντίληψη τοῦ Κορανίου γιὰ τὸν Χριστό) δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὴν χριστιανικὴ στάση ἀπέναντι στὴ Ρώμη. Ἐπειδὴ τὴν κατανοοῦν ὡς θανατολαγνεία, γι’ αὐτὸ ὑποκύπτουν στὴν ἰσλαμικὴ ἀπειλὴ τοῦ βίαιου θανάτου τους. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀδύνατο μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο νὰ ἀντισταθοῦν στὸ Ἰσλάμ. Μία ζωὴ τὴν ἔχουν, καὶ θὰ κάνουν ὁτιδήποτε εἶναι δυνατὸ γιὰ νὰ τὴν κρατήσουν.

 

Posted in Δύση, Ισλάμ | Σχολιάστε

διαμάχες μελλοθανάτων

Ἰδιαίτερα στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ὁ προοδευτικὸς κι ὁ δεξιὸς πρόκειται νὰ θαφτοῦν κάτω ἀπὸ τόνους ἰσλαμικῶν σκουπιδιῶν, ἐπειδὴ εἶναι στεῖροι ἀπὸ κάθε πλευρά τοῦ Εἶναι (βιολογική, πνευματική), μαλώνουν γιὰ τὴν ἀρχαιολογία τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ ναζισμοῦ. Οἱ καβγάδες (τούρκικη λέξη) γιὰ τὰ ἀρχαιολογικὰ ζητήματα βοηθᾶν στὸ νὰ ξεπεράσεις τὸ ἄγχος σου γιὰ τὸ μηδὲν ποὺ συνιστᾶς, ἐσὺ καὶ οἱ ὅμοιοί σου, γιὰ τὴ λήθη ποὺ περιμένει τὸν πολιτισμό σου. Ἐγώ, προτιμῶ ὁρισμένα θέματα, ἄλλοι τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὸν φασισμό. Ὅπως βολεύεται καθένας.

Εἴπαμε: ὁ ναζισμὸς σὲ σκοτώνει γιὰ κακοὺς σκοπούς, ὁ κομμουνισμὸς γιὰ καλούς (ἰσότητα), κι ὁ φιλελευθερισμὸς σὲ σκοτώνει γιὰ τὰ λεφτά. Τέλος πάντων, σκοτωμένος θὰ βγεῖς, εἴτε τὸ σκέφτεσαι εἴτε ὄχι. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, δὲν ὑπάρχει ἐπαρκὴς χρόνος γιὰ ὁποιαδήποτε ἐνέργεια πέρα ἀπὸ καβγάδες μελλοθάνατων.

Posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ακροδεξιά | Tagged , | 1 σχόλιο

598

σωσμένοι Μουσουλμάνοι μεταξὺ 25-26/9 (24 ὧρες), ἀλλὰ ἡ ἐθνοπατριωτικὴ Δεξιὰ κοιμώμενη βαθιὰ εἶναι σίγουρη πώς, τώρα ποὺ σκοτώθηκε τὸ ἀριστερὸ θεριὸ καὶ δὲν κυβερνᾶνε οἱ ἄθεοι ἀντιχριστιανοὶ Ἀριστεροί, μὲ τὰ βιβλία θρησκευτικῶν τους, ὅλα θὰ πᾶνε καλά. Πρὸς τὸ παρόν, 10.000 μεταφέρονται ἀπὸ τὰ νησιὰ τοῦ Ἀν. Αἰγαίου στὴν ἐνδοχώρα, κατὰ προτίμηση κοντὰ στὸ σπίτι σας. Γιὰ νὰ ἀνακουφιστοῦν τὰ νησιά -ἂν κι ἐγὼ ἔχω ὑπόψιν πὼς «ἅμα σὲ σκανδαλίζει τὸ χέρι σου, κόψε το».

Posted in πολυπολιτισμός, Δεξιά | Tagged , | Σχολιάστε

θρησκευτικοδεξιά

Ἀκόμα μιὰ δεξιὰ ἄποψη μὲ τὴν ὁποία διαφωνῶ.

Βασικά, ἡ ἔννοια πατρίδα δίχως τὸ Χριστιανισμὸ εἶναι κενὴ περιεχομένου. Καὶ σὲ 30 χρόνια, ὅταν πλειονότητα θὰ εἶναι οἱ Μουσουλμάνοι, πάλι γιὰ πατρίδα θὰ μιλᾶμε. Ἄλλων, ὅμως. Ἐπειδὴ ἡ ἀοριστία τοῦ περιεχομένου της εἶναι προφανής, πρέπει νὰ μιλᾶμε γιὰ Χριστιανισμό. Τὸ τραγικὸ μὲ τὴ ἐθνικὴ Δεξιὰ εἶναι ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς γιὰ νὰ δουλέψει ἱκανοποιητικὰ ἡ θρησκεία ὡς ἐθνικὸ σύμβολο/λάβαρο (καὶ δὲν εἶναι κακό, ἀπὸ μόνο του, αὐτό) πρέπει οἱ ἴδιοι νὰ τὴν πιστεύουν, ἐννοῶ ὄχι αὐτὴν («πιστεύω στὴν Ὀρθοδοξία») ἀλλὰ τὸ μεταφυσικὸ κ.λπ. περιεχόμενό της, εἰδάλλως ὄχι μόνο ὑπερασπίζονται μιὰ μούμια ἀλλὰ καὶ ἀποτυγχάνουν νὰ στηρίξουν τὸ ἔθνος. Κι ἐπειδὴ οἱ ἐθνικοὶ Δεξιοὶ στὴν πλειονότητά τους δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν στὸ περιεχόμενο (δὲν ἐννοῶ ἐδῶ τὸν ἀρθρογράφο, τὸν ὁποῖο δὲν γνωρίζω), τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ γεμίζουν ἕνα τρύπιο πιθάρι μὲ ἐγκυκλοπαιδικὴ πατριδογνωσία. Ὁ Χριστιανισμὸς ἔσωσε τὴν Ἑλλάδα, ὄχι ἡ Ἑλλάδα τὸ Χριστιανισμό.

Φυσικὰ καὶ κατήχηση, λοιπόν. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ τουριστικὴ ἢ ἡ ἁπλῶς ἀκαδημαϊκὴ γνωριμία μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ποιὸς ἔκτισε τὴν Ἁγία Σοφία. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνδιαφέρει οὔτε ἕνα παζάρι τοῦ τύπου «οὔτε θρησκειολογία οὔτε κατήχηση», οὔτε ὁ ψευτοδιάλογος (περὶ Ἰρὰν κ.λπ.) μὲ τοὺς φιλομουσουλμάνους τῆς Ἀριστεροφιλελεύθερης κοσμοαντίληψης οἱ ὁποῖοι, ἀντιφατικά, ἐνῶ εἶναι φιλομουσουλμάνοι κατηγοροῦν τοὺς Χριστιανοὺς Ἕλληνες γιὰ τζιχαντισμό, ἕνα γνώρισμα τῶν λατρεμένων τους Μουσουλμάνων. Οὔτε μὲ πρακτοράκια ὅπως τοὺς «ἕλληνες» Ἐθνικούς.  Κανεὶς δὲν προσηλυτίζει, ἀλλὰ οἱ γονεῖς ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ τὴ ζητᾶν ἀπὸ δημόσιο σχολεῖο μιᾶς χώρας ὅπου πλειοψηφοῦν. Δὲν ἀναγνωρίζουμε τὴν ἱερότητα τοῦ ἀποσυσχετισμοῦ κράτους-θρησκείας, δηλαδὴ κράτους-κοινωνίας, γιατὶ (1) οὔτε οἱ μὴ χριστιανοὶ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες τὴν ἀναγνώριζαν (κράτος καὶ θρησκεία ἦταν συσχετισμένα), (2) γιατὶ ἕνα κράτος ἄσχετο μὲ τὴν κοινωνία του ἔχει χάσει κάθε νομιμοποιητικὴ βάση γιὰ νὰ ἀσκεῖ κυριαρχία, ἀλλὰ καὶ (3) γιατὶ οἱ κοινωνίες στὶς ὁποῖες ὁ ἀποσυσχετισμὸς ἐφαρμόστηκε ἐξισλαμίζονται καὶ θὰ ἐξαφανιστοῦν ὡς τέτοιες.

Posted in Δεξιά, θρησκεία | Tagged | 4 Σχόλια

Πόσο δεξιὸς εἶναι ὁ Μητσοτάκης

Ἄρθρο, καὶ καλὰ ἀνάλυσης.

Τὰ πιὸ ὡραῖα εἶναι μὲ τοὺς συντηρητικοὺς καὶ χριστιανούς, ποὺ ἀπειλοῦν τὸν Μητσοτάκη καὶ ποὺ δυσανασχετοῦν μὲ τὴν κεντρώα πολιτική του. Φυσικά, ὁ Μητσοτάκης εἶναι πολιτισμικὰ ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλὰ τέτοια εἶναι καὶ ἡ Δεξιά στὴν πλειονότητά της. Ἡ συντηρητικὴ μειονότητα εἶναι, μὲ τὴ σειρά της, πλειονοτικὰ ἄθεη ἢ ἡμιπαγανιστικὴ καὶ «μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε..», καὶ μιὰ χαρὰ θὰ ψήφιζε Ἰουλιανό, ἅμα μποροῦσε. Πρὸς τὸ παρόν, ψηφίζει Πιπιλή, γιατὶ τάχα τῆς τὸ εἶπε ὁ Παϊσιος πρὶν ἀπὸ 30 χρόνια ἔχοντας ὑπόψη τὸν τωρινὸ Κούλη. Καὶ ὑπάρχει μιὰ τοσοδούλα «χριστιανικὴ» μειονότητα ἐντὸς τῆς συντηρητικῆς μειονότητας, ποὺ (ἂν ἐξαιρέσω ὅσους ὄντως εἶναι πολύτεκνοι ἢ τρίτεκνοι) ἀρχίζει τὶς θεωρίες περὶ ἀδικημένων πολύτεκνων (δεῖτε στὰ στατιστικά, ἤδη τὸ 2011 εἶναι τραγικὰ ἐλάχιστοι οἱ πολύτεκνοι, 4-9 παιδιά, 2%, δηλαδὴ ἐδῶ δὲν κάνει ἡ ἴδια 1-2 τέκνα, «ἀγωνίζεται» ὑπὲρ τῶν λιγοστῶν ἐχόντων 4-9, ποὺ εἶναι τόσο λίγοι ὥστε δὲν «καθαρίζουν» γιὰ τὴν Ἑλλάδα), ἀλλὰ ἀφήνει ἄλλους νὰ βγάλουν τὸ φίδι ἀπὸ τὴν τρύπα καὶ κατὰ κανόνα δὲν κάνει παιδιά (ὄχι ἡ περίπτωση-Μαρία, ποὺ στὴν πραγματικότητα ἤτανε φτωχιά, ἄνεργη, στείρα καὶ ἔπαθε καὶ ἐρωτικὴ ἀπογοήτευση, καὶ δικαιολογεῖται, ἀλλὰ ὅλοι μαζὶ οἱ φυγότεκνοι: Ὁ Μῆτσος, ὁ Μπάμπης, ὁ Γιάννης, ἡ Μαρία…). Λέω ἐντὸς εἰσαγωγικῶν χριστιανική, γιατὶ οὔτε, βεβαίως, ἐναλλακτικὰ προσεύχεται /ζῆ τόσο καλὰ καὶ ἅγια ὥστε νὰ εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεὸ καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ γλιτώσει τὴν ἐπικείμενη ἀναπόφευκτη ἰσλαμοποίηση (10 δίκαιοι) καὶ ὥστε νὰ ποῦμε «Χαλάλι της κι ἂν δὲν κάνει παιδιά, ἀρκεῖ ποὺ θαυματουργικὰ προσευχόμενη ὡς κοσμοκαλόγραια ἀποδιώχνει τὸ Ἰσλάμ». Ἡ κοσμοθεωρία της ἔχει βραχυκυκλωθεῖ (οὔτε τὸ ἕνα δοκιμάζει, νὰ γεννήσει, οὔτε στὸ ἄλλο τὰ καταφέρνει), γι’ αὐτὸ καὶ τό ‘χει ρίξει εἴτε στοὺς Ρώσους εἴτε στὸ σφάξε με ἀγά μου εἴτε στὸν ἀντικομμουνισμὸ τῆς γιαγιᾶς της. Ἂν ἦταν ἡ πλειονότητα, ἁπλούστατα δὲν θὰ ἔβρισκε κόσμο νὰ βάλει στὰ ἀξιώμάτά του ὁ Κούλης: θὰ ἔδιωχνε ἕναν πολύτεκνο Χριστιανό, καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ διαλέξει μεταξὺ τρίτεκνου Χριστιανοῦ καὶ ὀργανωσιακοῦ θεολόγου. Πῶς θὰ γίνει αὐτὸ δίχως πολλὰ παιδιὰ ἀναθρεμμένα σωστά;

Ὁ Μητσοτάκης διαφέρει ἀπὸ τὴ Δεξιὰ στὸ ὅτι εἶναι φιλελὲς, κι ὄχι στὸ ὅτι εἶναι μὴ Χριστιανός. Δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ κανέναν. Κάνει 1-2 ἔξυπνες κινήσεις ἐντυπωσιασμοῦ μὲ ἄσυλο, καὶ αὐτὸ ἀρκεῖ. Οἱ χριστιανοὶ Δεξιοὶ εἶναι σὰν τοὺς βάτραχους στὸ πείραμα μὲ τὸ βραστὸ νερό: ἀρκεῖ ποὺ δὲν κυβερνοῦν οἱ Ἀριστεροί. Ὁ Μητσοτάκης ἔχει καταλάβει πὼς ἔχει νὰ κάνει μὲ χαζοὺς ποὺ ἱκανοποιοῦνται μὲ λίγα ψίχουλα, γι’ αὐτὸ καὶ ξανάβγαλαν τὴν οἰκογένειά του 30 χρόνια μετά, καὶ κανένα πρόβλημα μὲ τὴν ἰσλαμοποίηση.

Ἡ μαζικὴ δημοκρατία δὲν ἀνέχεται αὐταρχισμούς, ἀτομικὲς θυσίες καὶ καθήκοντα πέραν αὐτῶν τῆς δουλειᾶς. Τὸ ἰδανικὸ πολίτευμά της εἶναι ἡ πασοκο-ἀριστερά, ἔτσι δουλεύει καλύτερα, ἔστω κι ἂν καταρρέει. Μόνο ἂν γίνει ὅμοιά της, μπορεῖ νὰ κυβερνήσει ἡ Δεξιά. Τὸ ἀντίτιμό της γιὰ νὰ κυβερνήσει εἶναι νὰ γίνει ΣΥΡΙΖΑ, νὰ φέρνει 500-500 τὴ μέρα Μουσουλμάνους, νὰ ἀποδέχεται τὶς Πρέσπες κ.ο.κ. Σιωπηρὰ ἢ ρητά.

Posted in Δεξιά | Tagged , | Σχολιάστε

ρωσοδεξιά

Ὅπως οἱ τοῦ Βαρθολομαίου τὰ βλέπουν ὅλα καλὰ μὲ τὴν πολιτική του, ὅλα καλά (μὲ Οὐκρανία, οἰκουμενισμό, ἀπουσία κριτικῆς στὴν Τουρκία καὶ ταυτόχρονη προώθηση τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας κ.ο.κ.), ἔτσι κι οἱ Ἕλληνες μὲ ρωσικὸ πατριωτισμό (φράση τοῦ Μακρυγιάννη) τσιτώνονται μήπως πεῖ κάποιος κάτι κατὰ τὴς Ρωσίας τους ἀκομη καὶ ἂν αὐτὸ ἐμμέσως συνεπάγεται κάτι ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδας. Ἐπανάληψη: (1) Μόνο 6% τῶν Ρώσων ἐκκλησιάζονται ἑβδομαδιαῖα, 17% τῶν Ἑλλήνων. (2) Μόνο 17% τῶν Ρώσων προσεύχεται καθημερινά, 29% τῶν Ἑλλήνων. (3) 15% τῶν Ρώσων εἶναι ἄθεοι-ἄθρησκοι, μόνο 4% τῶν Ἑλλήνων. (4) Μόνο 57% τῶν Ρώσων συσχετίζουν ρωσικὴ ταυτότητα καὶ Ὀρθοδοξία, ἔναντι 76% τῶν Ἑλλήνων. Μὲ μιὰ λέξη, οἱ Ρῶσοι ἔχουν γραμμένη τὴν Ὀρθοδοξία, πέρα ἀπὸ ἕνα μικρὸ ποσοστό. Συγκρίνονται μόνο μὲ τοὺς Δυτικοὺς ὡς πρὸς τὸν ἀποχριστιανισμό -ἁπλά, οἱ εὐσεβεῖς φανφάρες τους περνᾶν τὸ μήνυμα στὸν κόσμο ὅτι εἶναι τὸ ἅγιο εὐσεβὲς ἔθνος ποὺ διασώζει τὸ Χριστιανισμό, ἐνῶ ἁπλὰ ξανάμαθαν νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους μετὰ τὸ ’91. Δὲν κάνω λόγο ἐδῶ, φυσικά, γιὰ τοὺς μάρτυρες Χριστιανοὺς ἐπὶ ΕΣΣΔ οὔτε γιὰ τὸ 6% καὶ τὸ 17% τῶν Ρώσων. Ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι πολὺ μικρὴ μειονότητα, ἐνάντια στὰ ρωσορθόδοξα παραμύθια. Ἐξάλλου, ἄλλο εἶναι 70 χρόνια μαρτυρίου κι ἄλλο 500 ἢ 900 (Μ. Ἀσία) μαρτύρων Ἑλλήνων. Οἱ Ἕλληνες μὲ ρούσικο πατριωτισμὸ πρέπει ἀπὸ κάπου νὰ πιαστοῦν, ὅπως ὁ πνιγμένος ἀπὸ τὰ μαλλιά του, καὶ οὐδέποτε θὰ παραδεχτοῦν ὁτιδήποτε κι ἂν τοὺς πεῖς γιὰ τὴν προδοσία τῆς Ρωσίας τους καὶ τὴ μὴ ὑποχρεωτικὴ συμμαχία της μὲ τὴν τζιχαντιστικὴ Τουρκία (κι ὄχι μὲ ἕνα ἁπλὰ μουσουλμανικὸ κράτος) ἢ τὴν ἀσημαντότητα τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τὸν μέσο Ρῶσο. Γιατὶ ἀλλιῶς οἱ Ἕλληνες μὲ ρούσικο πατριωτισμὸ θὰ πνιγοῦν ὅπως ὁ πνιγμένος ποὺ πιάνεται ἀπ’ τὰ μαλλιά του, ἂν καταλάβουν ὅτι ἰσχυρὰ ὀρθόδοξα κράτη μὲ πλειονότητα πιστῶν δὲν ὑπάρχουν. Ὁπότε, οἱ αὐταπάτες εἶναι μιὰ κάποια λύση ἀνάγκης, γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς (πολιτικῆς) τρέλλας μὲ τὴ συνειδητοποίηση τῆς θέσης τῆς Ἑλλάδας, ὡς μοναχῆς.

Ἀναρωτιοῦνται πῶς ἢ ποῦ στὸ καλὸ ὑπάρχει αὐτὸ τὸ 17% καὶ 29%, ἅμα βγάλουμε τοὺς Δεξιοὺς ποὺ κατ’ ἐπανάληψιν ψηφίζουν ἄθεους ἢ ἡμιπαγανιστὲς ἢ νεοναζί. Πρέπει ἐδῶ νὰ ὑποδείξει κάποιος τὴν ὀφθαλμαπάτη, καὶ νὰ καταστήσει σαφὲς ὅτι ὅποιος ἐναντιώνεται στὸ ἄσυλο στὴν σκόπιμη πληθυσμιακὴ ἀλλοίωση τῆς Ἑλλάδας κ.λπ., δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ὅτι ἀνήκει στὸ προαναφερθὲν 17% / 29%. Ἁπλά, εἶναι συντηρητικός. Στὸ πανεπιστημιακὸ ἄσυλο (μπορεῖ νὰ) ἐναντιώνονται κάθε εἴδους ἄνθρωποι, ἄθεοι, ἄθρησκοι, παγανιστές, Χριστιανοὶ τοῦ 17/29, Χριστιανοὶ τοῦ ἀρνιοῦ τὸ Πάσχα κ.ἄ. Τὸ ἴδιο καὶ στὴν ἀντιδημοκρατικὴ προσπάθεια ἀλλαγῆς τοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ. Μπορεῖ σ’ αὐτὰ νὰ ἐναντιώνεται τόσο ἕνας Ὀρθόδοξος τοῦ 17/29% ὅσο κι ἕνας ποὺ λιγουρεύεται Ἀφροδίτες καὶ Δίες καὶ ποὺ μάλιστα νομίζει πὼς ὁ Χριστιανισμὸς συνεχίζει τὸν Πάνα καὶ τὸν Πλάτωνα καὶ πὼς ὅταν μπαίνει στὴν ἐκκλησιὰ θυμᾶται τὸν Ὅμηρο, κι ὅτι τὴν ἀντίθετη πρὸς ὅλα αὐτὰ ἄποψη (δηλ. τὴ σωστή) τὴν «λένε οἱ (ἀπατεῶνες) παπάδες καὶ οἱ οἰκουμενικὲς σύνοδοί τους». Καθένας ἔχει τοὺς λόγους του, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ (τοῦ 17/29%) εἶναι αὐτοὶ οἱ Δεξιοί, οἱ ὁποῖοι (αὐτοὶ Δεξιοί) εἶναι ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῆς Δεξιᾶς -ἡμιπαγανιστές, ἄθρησκοι καὶ λουλοὺ φιλελέδες «πατρίδα μας ἡ ΕΕ»-.

Τὸ ποῦ βρίσκεται τὸ 17 / 29% εἶναι ἕνα πράγμα, πρὸς διερεύνηση. Τὸ ποῦ δὲν βρίσκεται, ὅμως, εἶναι σίγουρο καὶ διαπιστωμένο. Ἄλλο συντηρητικὸς κι ἄλλο Χριστιανός -μόνο ὁρισμένου εἴδους ἀλληλοεπικάλυψη ὑπάρχει μεταξὺ τῶν δυὸ αὐτῶν κατηγοριῶν. Ἄλλωστε, οἱ συντηρητικοὶ θὰ σοῦ ποῦν τὶς ἴδιες σαχλαμαρίστικες ἠθικολογίες, μαζὶ μὲ τοὺς τάχα ἀντιπάλους τους, τους ἀριστεροὺς ἄθεους: «Καὶ τί ἔγινε; μήπως γίνεσαι καλύτερος ἄνθρωπος ἅμα πᾶς ἐκκλησία;». Ὅποιος Χριστιανὸς ψηφίζει ἀπὸ ἀντικομμουνισμὸ ἕναν ἄθεο δεξιὸ ποὺ κάνει τὰ ἴδια μὲ τοὺς ἄθεους κομμουνιστές, δὲν ξέρω κατὰ πόσο εἶναι Χριστιανὸς ἢ κατὰ πόσο ἔχει ὡς ὕψιστο πολιτικό του κριτήριο τὸ Χριστιανισμό. Ἅμα οἱ δεξιοὶ ἡμιπαγανιστὲς ἐκπλήσσονται ποὺ οἱ ἄθρησκοι τῆς ΝΔ τοὺς κορόιδεψαν σχετικὰ μὲ τὸ μεταναστευτικό, ἀναμενόμενα τοὺς κορόιδεψαν.

Posted in Δεξιά, Ελλάδα | 15 Σχόλια

Ξυδάκι ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας

Ἀφῆστε, βρὲ ἄνθρωποι, τὶς βαρύγδουπες κατάρες γιὰ τὴν «ορθοδοξιστική μονοδοξία του ιουλιανού πνεύματος», καὶ τὸν ἀγώνα σας γιὰ ἕνα σχολεῖο ποὺ «αποβλέπει στην ειρήνη, στην ενσυναίσθηση, στη διαπολιτισμικότητα, στην αλληλογνωριμία και στην αλληλοκατανόηση σε όλες του τις δράσεις», καὶ πού (γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους) προωθεῖ τὸ Σύνδρομο τῆς Στοκχόλμης καὶ τὴν ἀπροκάλυπτη ἀντιδημοκρατικότητα, τῆς μὴ ἀμοιβαιότητας. (Ποιὸ μουσουλμανάκι διδάσκεται στὶς ἀραβικὲς χῶρες γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία;) Ἐμεῖς ἐπιθυμοῦμε κατηχητικό, ὁμολογιακὸ μάθημα θρησκευτικῶν, τὰ ἐγγόνια μας νὰ πιστεύουν ὅ,τι οἱ παπποῦδες μας, καὶ νὰ συνεχίζεται ἡ ἀδιάσπαστη αὐτὴ ἀλληλουχία. Τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὰ λεφτά, τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὸ δικαίωμα στὸ τί, πέρα ἀπὸ τὰ μαθήματα τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν, εἶναι ἐνδιαφέρον νὰ διδαχτεῖ ὁ μαθητής. Καὶ μποροῦμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴν ἐπιθυμία μας αὐτὴ ἐπειδὴ ἔτσι τὸ λέει τὸ Σύνταγμα καὶ τὸ ΣτΕ. Ὅπως πληρώνουμε ὑπάκουα ὅλοι τὴν ΕΡΤ καὶ τὴν ἑκάστοτε κομματική της προπαγάνδα, ἂν καὶ δὲν βλέπουμε ΕΡΤ. Ἀλλάξτε τὸ Σύνταγμα πρῶτα, ἂν μπορεῖτε, κι ἀφῆστε τὰ ἀριστεροχριστιανικά σας κλισέ. Ποὺ θὰ μᾶς πεῖτε καὶ νὰ συνδιαλλαγοῦμε καὶ μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐχθρικὲς διαθέσεις. Σᾶς φιμώσανε, ὀδύρεστε κι ὅλας, καὶ κουνᾶτε τὸ σκιάχτρο τῆς «φίμωσης της δυναμικής του διαλόγου». Τὸ Ἰσλὰμ θέλει Σαρία στὴν Εὐρώπη, κατάμουτρα τὸ λένε στοὺς δρόμους τῆς Δύσης καὶ τὸ Διαδίκτυο οἱ εὐρωπαῖοι Μουσουλμάνοι· ἡ Οὐκρανία κομματιάζεται ἐκκλησιαστικὰ σὲ βάρος τῶν Ὀρθόδοξων, κι ἐσεῖς φαντασιώνεστε ὅτι σᾶς ἀπαγορεύουμε νὰ συνδιαλέγεστε μὲ τέτοιες θρησκεῖες, ὅτι «διώκεστε» ἐπειδὴ θέλετε νὰ εἴμαστε ἐνημερωμένοι καὶ ἐπειδὴ κόπτεστε «για τη σωστή και υπεύθυνη ενημέρωση των μικρών μαθητών με απώτερο στόχο την αποφυγή της παραπληροφόρησης»; Σ’ αὐτὸ τὸ πανθρησκειακὸ ἀνεκδιήγητο πράμα, μὲ τὸν πολιτικάντικο προσφυγισμό του νὰ δηλητηριάζει μικρὰ παιδιά, τὸ βιβλίο θρησκευτικῶν τῆς Δ΄Δημοτικοῦ, μήπως λέει πουθενὰ γιὰ τὶς αἱμοβόρες διαθέσεις τοῦ Κορανίου πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τὶς γυναῖκες, ἔστω κι ἔμμεσα; Ἢ θὰ «ἐνημερωνόμαστε ὑπεύθυνα» δηλαδὴ μονόπλευρα καὶ μὲ παραπληροφόρηση, γιὰ λουλουδάκια, προσευχοῦλες καὶ χαροῦλες τοῦ Ἰσλάμ; Μὲ τὸ τελευταῖο εἴχαμε τὴν ἀτυχία τῆς ἀλληλογνωριμίας ὅταν ἐπὶ ἑκατοντάδες χρόνια κάθε ἔτος οἱ Μουσουλμάνοι ἐπέδραμαν στὶς ἑλληνικὲς χῶρες γιὰ νὰ ἀποσπάσουν πλοῦτο καὶ ἀνθρώπινες σάρκες γιὰ τὰ σκλαβοπάζαρά τους.

Posted in πολυπολιτισμός, Ελλάδα, θρησκεία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Γιανναρικά

Ο Γιανναράς πίσω από την εκπληκτική ευγλωττία του καλύπτει μια παράταξη χιλιοπαιγμένων λαϊκίστικων στερεοτύπων. Ένας επιβλητικός βερμπαλισμός «αφιλοσόφητος» (για να χρησιμοποιήσω δική του λέξη) και με ελάχιστες αναλυτικές αρετές που προϋποθέτουν επίπονη εμπειρική έρευνα και όχι σκόρπιες εντυπώσεις ταξιδιωτικού ημερολογίου. Ο αιώνιος ηθικός πανικός του αλαρμίστα επιφυλλιδογράφου, γαρνιρισμένος με τα κλασικά φαστ φουντ σουξεδάκια για «των ελλήνων τις κοινότητες», προορισμένος για κατανάλωση στο πόδι σαν τυρόπιτα από μπουγατσατζίδικο της Πανεπιστημίου. Μια άψογη έκθεση ιδεών επιπέδου πανελλαδικών εξετάσεων, αυτοαποθεωτική και συγχρόνως αυτοφαυλιστική για το «γένος των ελλήνων», που κάποτε μεγαλουργούσε και έχτιζε αγιασοφιές αλλά τώρα χάνει την ιδιοπροσωπία του στο μύλο της παγκοσμιοποίησης and all that comfort zone craps. Πάντα μαζί με τα απαραίτητα φιλελέδικα κλισέ περί αργόσχολων δημοσίων υπαλλήλων, χαμηλής παραγωγικότητας και συντάξεων ορφανών θυγατέρων. Το ίδιο κείμενο θα μπορούσε να είχε γραφτεί αυτούσιο -αν εξαιρέσουμε δυο τρεις αράδες περί αεροδρομίων και αλλάξουμε μερικά ονόματα- και πριν από 20 χρόνια και πριν από 50 χρόνια και πριν από 150 χρόνια, ως την εποχή του Τανζιμάτ: διανοουμενίστικη κλάψα με την περιοδική επαναληπτικότητα φυσικού φαινομένου.

Πηγή

Κανεὶς δὲν σχολίασε ὅμως ὅτι ὁ μόνος λόγος ποὺ ἡ Τουρκία «μεγαλουργεῖ» εἶναι ὅτι νίκησε σὲ ἐκείνη τὴ μάχη, τὴν ὁποία ὁ Χ.Γ. θεωρεῖ προκαταβολικὰ χαμένη ὑπόθεση καὶ σχεδὸν «ἐθνοφυλετισμό», (τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ἐννοῶ) καὶ ἔτσι κράτησε τὰ Στενὰ καὶ τὰ μικρασιατικὰ παράλια. Μὴν ἀνησυχεῖτε, φίλοι τοῦ Χ.Γ., θὰ βαρᾶμε τὶς ἀπόψεις του σὰ χταπόδι, ἕως νὰ ξαναγίνουμε ἁπλοὶ Πατριαρχικοὶ στὸ βιλαέτι Θεσσαλονίκης ὅπως τὰ παλιὰ καλὰ χρόνια κι ὅπως τὸ θέλει ὁ νεο-φαναριωτισμός.

Posted in Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

ἰσραηλο-σοβιετικά

Πεδίον δόξης λαμπρὸ γιὰ συνωμοσιολόγους, μόνο ποὺ χάνει ἡ μάνα τὸ συνωμοσιολόγο παιδὶ καὶ τὸ παιδί τὴ συνωμοσιολόγα μάνα, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν κάποιες ὕψιστες ἀρχὲς-μπούσουλας γιὰ τὴ δράση τοῦ ὑποτιθέμενου Κακοῦ ποὺ «κινεῖ τὰ παγκόσμια νήματα». Τὸ 1931, οἱ κομμουνιστὲς Σοβιετικοὶ βάζουν (κάτω δεξιά) τὸν ἑβραῖο Ραββίνο χέρι-χέρι μὲ τὸν Ναζὶ σὲ «ἀντιλαϊκὸ» μέτωπο, δεῖγμα τῆς καταγέλαστης ἄγνοιάς τους γιὰ τὸ τί ἔλεγε περὶ Ἑβραίων (ἀλλὰ καὶ περὶ Χριστιανισμοῦ) ὁ Χίτλερ, ἀλλὰ καὶ γενικὰ περὶ θρησκείας:

ee0gvouxoaahpcc

 

Τὸ 1948 καὶ τὸ 1954 ὅμως, ὅλα εἶναι καλὰ καὶ ἅγια, καὶ οἱ Σοβιετικοὶ βοηθᾶν τὸ κράτος τῶν Ἑβραίων. Στὴν μία ἀφίσα γράφει, «Ἰσραὴλ καὶ ΕΣΣΔ εἶναι μαζὶ στὸν πόλεμο» τῆς ἰσραηλινῆς ἀνεξαρτησίας.

qw16cy3ecm331

Στὴ δεύτερη, ἔχουμε συνέδριο ἰσραηλο-σοβιετικῆς φιλίας στὸ Τὲλ Ἀβίβ στὶς 15-10-1954.

Τὰ ἴδια βέβαια ἰσχύουν γιὰ τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ 28 χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τῆς ΕΣΣΔ ἀγνοοῦν τὴν πολυπλοκότητα τῆς σοβιετικῆς πολιτικῆς, καὶ εἶναι χέρι-χέρι μὲ Μουσουλμάνους -ὅπως κι οἱ ἑβραιοφάγοι ἀκροδεξιοί.

Amin al Husseini und Adolf Hitler

 

Posted in Γερμανία, Εβραίοι, θρησκεία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε