J.S. Bach: Suites for Guitar

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Ψευδοήπειρος

Καθὼς ἡ ψευδοήπειρος τῆς Εὐρώπης ἐπανέρχεται στὴν ὑπόλοιπη ἤπειρο, τὴν Ἀσία, στὸ Ἰσλὰμ (πληθυσμιακά) καὶ τὴν Κίνα (πνευματικά), πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τί συνεισφορὰ κάνει ἡ ψευδοήπειρος αὐτὴ στὴ διαδικασία τούτη:

Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ αὐτονόητο ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ κρίση τὴν ὁποία διερχόμαστε σήμερα εἶναι ἀναγκαστικὰ καὶ κρίση τῆς ἀτομικιστικῆς φιλοσοφίας. Καὶ ὅπως ἡ ἴδια ἡ ζωὴ δημιουργεῖ νέους προσανατολισμούς, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ θεοποίηση τοῦ ἀτόμου καὶ ὠθεῖται πρὸς τὴν Κοινότητα, τὸ ἴδιο πρέπει νὰ συμβεῖ καὶ στὸν πνευματικὸ βίο γενικότερα καὶ στὴ Φιλοσοφία εἰδικότερα.

Στὴ θέση τῆς ἀτομικιστικῆς σκέψης πρέπει νὰ τοποθετηθεῖ ἡ καθολική, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπὸ τὴ συνείδηση τῆς Κοινότητας […]

Στὴ ρίζα κάθε κακοῦ –ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὂν ἀτομικό– πρέπει ἡ ἐπιστήμη νὰ ρίξει βαρὺ τὸν πέλεκυ.

Τὸ ἄτομο ὡς ἄτομο δὲν ἔχει οὔτε τὸ δικαίωμα οὔτε τὸ καθῆκον νὰ ὑπάρχει, γιατὶ ὁποιοδήποτε δικαίωμα καὶ καθῆκον πηγάζει ἀπὸ τὴν Κοινότητα. […]

Οἱ ἀποκαλούμενες ἀθάνατες ἰδέες τοῦ Φιλελευθερισμοῦ εἶναι οἱ ἰδέες ποὺ ὁδηγοῦν τοὺς λαοὺς στὸ θάνατο.

Ὅποιος διαθέτει τὸ αἴσθημα τῆς Κοινότητας καὶ ἀναγνωρίζει τοὺς ἠθικούς του δεσμοὺς μ’ αὐτήν, αὐτὸς εἶναι ἐλεύθερος καὶ αἰσθάνεται καὶ τὸν ἑαυτό του ἐλεύθερο, γιατὶ ἡ ἐλεύθερή του δράση δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ κατευθύνεται ἐναντίον τῶν κανόνων τῆς Κοινότητος, ἀλλὰ βρίσκεται σὲ ἁρμονία μ’ αὐτούς. …Ὅποιος, ἀντίθετα, δὲν ἔχει αὐτὸ τὸ αἴσθημα τῆς εὐθύνης ἀπέναντι στὴν Κοινότητα, καὶ δὲν ἀναγνωρίζει τὴς ἠθικές του δεσμεύσεις ἀπέναντί της, θέτει ἑαυτὸν ἐκτὸς Κοινότητας. Ἐκεῖνο ποὺ αὐτὸς ὀνομάζει ἀτομικὴ ἐλευθερία, δὲν εἶναι ἐλευθερία, ἀλλὰ ἔλλειψη χαλινοῦ. […]

Οἱ μεμψίμοιροι δὲν μποροῦν πιὰ νὰ ψευτοκλαῖνε γιὰ τὴν «ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου», μιὰν ἐλευθερία ποὺ δὲν ἦταν παρὰ ἕνας παραλογισμός. […]

Στὴ σφαίρα τῆς ἰδιωτικῆς ἔρευνας, καὶ ἰδιαίτερα τῶν Φυσικῶν Ἐπιστημῶν, μπορεῖ ἡ ἐπιστήμη νὰ ἀποτελεῖ αὐτοσκοπό. Ἂν ὅμως τὰ ἀποτελέσματά της δίνονται στὴ δημοσιότητα, δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ἀντίθετα μὲ τοὺς νόμους διαβιώσεως τῆς Κοινότητας. […]

Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμός, ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴ φύση, στέκεται μακριὰ ἀπὸ τὸ θρησκευτικὸ πρόβλημα. Στὴν Ἐκκλησία παρέχει τὴ δυνατότητα ἐλευθέρας θρησκευτικῆς δράσεως χωρὶς νὰ ἀναμιγνύεται ὁ ἴδιος σ’ αὐτὸ τὸ πεδίο. Ὅπως ἔχει ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ζωὴ τὴν ἐπίδραση διαφόρων δοξασιῶν καὶ τὸ ἴδιο θὰ ἐξακολουθήσει νὰ κάνει μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ στὸ μέλλον, ἔτσι ἀντιτίθεται καὶ στὴν ἀνάμειξη τῆς πολιτικῆς στὰ θρησκευτικὰ ζητήματα. Ὅποιος, λοιπόν, ἀντιτίθεται σ’ αὐτὴν τὴ στάση, ἀντιτίθεται στὶς ἴδιες τὶς ἀρχὲς τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ. […]

…ἐνῶ ἐκεῖ ἐξακολουθοῦσαν οἱ ἄκαρπες συζητήσεις γιὰ τὸ ὁριστικὰ ταφὲν ζήτημα τῆς κρίσεως τῆς Δημοκρατίας… […]

O. Dietrich, Οἱ φιλοσοφικὲς βάσεις τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ – 1934 (μετ. Εὐ. Κυριάκης)

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 1 σχόλιο

Κλάματα

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

μαοϊστικὴ ἐπανάσταση

Σωστὰ ἔχει γραφεῖ ὅτι οἱ βιαιότητες στὶς ΗΠΑ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2020 μοιάζουν μὲ τὰ πογκρὸμ τῶν Μαοϊκῶν στὴν Κίνα τοῦ ’60: Αὐθόρμητες βιαιότητες κατὰ συμβόλων τῶν ἀντιπάλων, πρὸς τὸ παρὸν χωρὶς μεγάλο ἀριθμὸ θυμάτων, κυρίως κατὰ ἀγαλμάτων. (Ἐδῶ δὲν μπαίνω στὴ συζήτηση ἐὰν εἶναι δίκαιες κ.λπ., ἀλλὰ στὸ κατὰ πόσο κατευθυνόμενες καὶ/ἢ ὀργανωμένες ἦταν.) Στὴν Εὐρώπη, δὲν ἔχουμε μαοϊκοῦ τύπου «ἐκδηλώσεις» σὰν τῶν ΗΠΑ, ὡστόσο ὁ «κινεζισμὸς» ἔχει καταστεῖ ἀξία καὶ πρότυπο ὀργανωμένης κοινωνίας. Λέω κινεζισμὸς κι ὄχι μαοϊσμὸς γιατὶ ὁ εὐρωπαϊκὸς θαυμασμὸς τῆς κινεζικῆς ἰδιαίτερης κοινωνικῆς ὀργάνωσης δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴν κομμουνιστικὴ Κίνα ἀλλὰ καὶ τὴν Ταϊβάν («ἐθνικιστικὴ Κίνα»). Ὁ εὐρωπαϊκὸς κινεζισμὸς μοιάζει μὲ τὸν ἀμερικανικὸ «ἀντιφὰ» μαοϊσμὸ μόνον ὅσον ἀφορᾶ τὶς λεκτικὲς κατηγορίες ποὺ ἐξαπολύονται κατὰ τῶν ἀντιφρονούντων ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἁπλοὺς πολίτες -καὶ ὄχι ὅσον ἀφορᾶ τὰ πογκρόμ. Στὴν Ἑλλάδα, πλῆθος Ἀριστερῶν κατὰ καιροὺς ἔχει προσχωρήσει στὴ Νέα Δημοκρατία. Ἡ σοσιαλιστικὴ συνταγὴ δὲν εἶναι κάτι ἄγνωστο. Ἂν θυμᾶμαι καλά, διάβαζα σχόλια ἀνθρώπων (ὄχι τρόλλ) ποὺ ἔλεγαν ἐντελῶς σοβαρὰ ὅτι πρέπει νὰ κατέβουν τὰ τὰνκς γιὰ νὰ ἐπιβάλουν τὴν καραντίνα: Αὐτή, ἡ δεξιὰ ἀκυρωμένη φαντασίωση, μαζὶ μὲ τὴν μεσοπολεμικὴ ἀριστερὴ ὀργάνωση καὶ τεχνογνωσία (ἐπικοινωνιακὴ πολιτική), εἶναι ἀκαταμάχητες: Στὴν ἀπέναντι πλευρὰ κυριαρχοῦν τύποι ποὺ θέλουν νὰ μαζέψουμε τρόφιμα καὶ περιμένουν τὸν μεγάλο σεισμό.

Posted in Κίνα | 6 Σχόλια

ἡ ἑβδομάδα ἀρχίζει

Εικόνα | Posted on by | Σχολιάστε

ἀκριτικά

Ἔτσι χάλασε καὶ τὸ Βυζάντιο τοὺς ἀκρίτες του. Τοὺς ἀφαίρεσε τὰ προνόμια, τοὺς ἄφησε ἀπροστάτευτους, καὶ τελικὰ αὐτοὶ πέρασαν στὴν ἀπέναντι πλευρά, τῶν Ὀθωμανῶν, καὶ ἄρχισαν τὶς ἐπιδρομὲς στὰ βυζαντινὰ ἐδάφη.

Στὴν Ἑλλάδα, ἁπλῶς τοὺς φυλακίζουν.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

τριτοβάθμια ἐκπαίδευση ἀνὰ περιοχή

Ποσοστὰ ἀπόφοιτων τριτοβάθμιας ἐκπαίδευσης στὴν Εὐρώπη στὶς ἡλικίες 30-34 (σελ. 3).

Ὁ μέσος ὅρος εἶναι 40,3%.

Βλέπουμε κάτι λαοὺς π.χ. Γερμανούς: ἀμόρφωτοι (κάτω ἀπὸ 40%), καὶ δίπλα τους οἱ θαυμάσιοι Πολωνοί. Κάτι Ἰταλοὶ ποὺ πέρασαν Διαφωτισμό, ὅπως μᾶς λέει κι ἡ Ἀρβελὲρ-ΣΚΑΪ: θλιβερὰ κάτω ἀπὸ τὸ μέσο ὅρο. Οἱ Τοῦρκοι: ἀμορφωσιὰ τρελλή (δὲν περιμέναμε καὶ κάτι ἄλλο). Οἱ Βαλκάνιοι (τ’ ἀδέρφια μας): κλάφτα Χαράλαμπε.

Στὰ δικά μας: Ἂν ἐξαιρέσουμε τὴ μαύρη τρύπα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν Ἀθήνα, ποὺ ἀναπόφευκτα ἔχει ὑψηλὸ ἐπίπεδο, οἱ περιοχὲς μὲ μεγάλη ἀνεργία (Ἤπειρος-Δ. Μακεδονία) ἔχουν τὸ ὑψηλότερο μορφωτικὸ ἐπίπεδο. Ἄλλες περιοχὲς ποὺ διαφημίζονται ὡς τὸ ἑλληνικὸ Σίλικον Βάλλεϋ: κλάφτα Χαράλαμπε.

Posted in παιδεία, Ελλάδα | Σχολιάστε

παρελθὸν γιὰ πάντα

Ὁ λόγος ποὺ οἱ διαμάχες μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων, πρόσφατες (Μνημόνιο, πανδημία) ἢ παλιὲς (Ἐμφύλιος) δὲν τελειώνουν μὲ ἕνα ὁποιοδήποτε-κάποιο ἀποτέλεσμα, τέτοιο ὥστε ἡ ζωὴ νὰ προχωρήσει κι ὄχι νὰ συνεχίζει νὰ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ αὐτὲς στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα, εἶναι ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι βιολογικὰ στεῖροι καὶ κατὰ συνέπεια πολιτισμικὰ στεῖροι. Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ζωή, ζωντάνια, ἐκεῖ τὰ πράγματα προχωρᾶνε καὶ τὸ παρελθὸν ξεχνιέται θαβόμενο κάτω ἀπὸ ὁλοένα καὶ περισσότερα νέα στρώματα ζωῆς καὶ προβλημάτων. Ἀσχολεῖται κανεὶς στὶς ΗΠΑ μὲ τὸ κρὰχ τοῦ 1929, καὶ στὴν Γαλλία μὲ τὸ 1940; Ἐνῶ ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἀτεκνία, θανατίλα, θανατοφοβία λόγῳ γεροντοκρατίας, ἐκεῖ ὅλοι γράφουν μόνο τὰ ἀπομνημονεύματά τους, ἐνθυμοῦνται τὴν («ἔνδοξη») Ἱστορία τους (τῶν ἀτέλειωτων ἐμφυλίων) μαζὶ μὲ μιὰ ὀκὰ ἀνεκπλήρωτα ὁράματα (ἄνευ θαυμάτων καὶ ἄνευ ἀνθρώπων ποὺ θὰ τὰ ὑλοποιοῦσαν). Πιάστε ἕναν εἰκοσάρη-τριαντάρη, καὶ πεῖτε του νὰ παντρευτεῖ τὴν καλή του μετακομίζοντας στὸ σπίτι τῶν πεθερῶν ἢ τῶν γονιῶν, ὥστε νὰ μὴν πληρώνει νοίκι. Θὰ σᾶς πεῖ ὄχι, γιατὶ ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀμερικανικὲς καὶ κουλτουριάρικες ταινίες ποὺ ἔχει δεῖ θεωρεῖ φρικτὸ καὶ παραβίαση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τὸ νὰ μὴ συνουσιάζεται σὲ κάθε μέρος τοῦ σπιτιοῦ του π.χ. σαλόνι, διάδρομο, μπάνιο, κουζίνα -ἀλλὰ μόνο στὸ δωμάτιό του. Δὲν θὰ σᾶς πεῖ αὐτὴν τὴ δικαιολογία, βέβαια. Θὰ σᾶς ἀρχίσει γιὰ τὸν νεο-συντηρητισμό, γιὰ τὰ δικαιώματα τῆς γυναίκας καὶ τὴν κακία τῆς πεθερᾶς, γιὰ τὴν ἔλλειψη ἐλευθερίας, γιὰ τὸν Μάη τοῦ ’68 καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ αἰδοίου, γιὰ τὸν Τρὰμπ καὶ τὸν Πούτιν, γιὰ τὸ ὅτι τὸ Κράτος-Μπαμπὰς ὀφείλει νὰ χτίσει 1000 παιδικοὺς σταθμοὺς ἐδῶ καὶ τώρα, παχιὲς θεωρίες, μπλὰ μπλά. Κοντολογίς, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴ μόνη σημερινὴ ἐν Ἑλλάδι διαθέσιμη λύση θὰ σᾶς προτείνει νὰ γίνουμε μὲ ἕνα κλὶκ Σουηδία καὶ Μ. Βρετανία, μὲ τὸ πολιτισμικὸ πρότυπο, τοὺς πόρους καὶ τὸν συσσωρευμένο ἀποικιοκρατικὸ πλοῦτο αἰώνων. Ἄ, ξέχασα: Λεφτά, ὑπάρχουν! θὰ σᾶς πεῖ. Εἶναι σὰν τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ χειρόγραφα τοῦ Βατικανοῦ, κρυμμένα στὸ σεντούκι, σὰν τὸν πλοῦτο τοῦ «κεφαλαίου καὶ τῶν ἐφοπλιστῶν», μᾶς τὰ κρύβουν ἀλλὰ ὑπάρχουν. Ἀφῆστε τον λοιπὸν νὰ σᾶς ἀποστομώσει μὲ ἕνα κάρο προτάσεις-δικαιολογίες. Χάνετε τὸν καιρό σας μαζί του. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, εἶναι οἱ τελευταῖοι τῶν Ἑλλήνων, ἀφοῦ δὲν θὰ γεννήσουν παιδιά. Σὲ 50 χρόνια θὰ ἔχουμε ἀπαλλαχτεῖ ἀπὸ τέτοιους τύπους ἀνθρώπων. Γιὰ πάντα. Τὰ ἀπομνημονεύματά τους -πρέπει ὡστόσο νὰ τοὺς τὸ λέμε-, τὰ ὁράματά τους, τὰ βιβλία τους, τὰ ποιήματά τους! κ.λπ. θὰ καοῦνε ὡς ἄχρηστα ἀπὸ τοὺς ἑπόμενους κατοίκους τῆς χώρας γιὰ τὸ κρύο τοῦ χειμώνα. Μὴν τὸ προσωποποιοῦμε, βέβαια. Οἱ νέοι εἶναι θύματα τῶν ἀθεομοντέρνων γονιῶν τους, ποὺ τοὺς ἔμαθαν ἔτσι (μὲ τὶς δικές τους ἀναμνήσεις), ποὺ τοὺς εἶπαν ὅτι εἶναι πρωτόγονο καὶ καταπιεστικὸ καὶ ντροπὴ τὸ νὰ ζῆς μὲ τὴ σύζυγό σου στὸ σπίτι τους ὅπως τὰ παλιὰ τὰ χρόνια, καὶ ποὺ τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ βρυκολακιάσει τὸ μυαλό τους μὲ τὸ νεοϋορκέζικο-καλιφορνέζικο ὄνειρο τῆς ἐλευθερίας.

Posted in κοινωνία | 1 σχόλιο

τὰ ποθούμενα τῆς Κυριακῆς

«ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΕΙΝΑ ΠΑΡΤΕ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ», διαβάζω στὰ ΜΚΔ. Ἐγκαταλείψαμε τὴ γεωργία καὶ θὰ πεθάνουμε ἀπὸ τὴν πείνα. Δίπλα, ἡ εἰκόνα ἑνὸς κεκοιμημένου μητροπολίτη, ποὺ σωστὰ ἔκανε κήρυγμα γιὰ τὴ γεωργία, πόσο καλὴ εἶναι. Καὶ τί προτείνεται τώρα; Ἐπιστροφὴ στὴ γεωργία;; Ὄχι βέβαια! νὰ πάρουμε προμήθειες…. Σὲ ἄλλο σάιτ: Πάρτε καὶ ἀποθηκεῦστε 20 ὀκὰδες ἀλεύρι, 25 ὀκάδες λάδι (πλάκα κάνω μὲ τὴ χρήση τῆς ὀκάς) κ.λπ. κ.λπ., καὶ ὁ κατάλογος μὲ τὶς πρὸς ἀποθήκευση τροφὲς εἶναι τεράστιος. Ἀδύνατον νὰ φυλάξεις ὅλα αὐτὰ σὲ ἕνα διαμέρισμα. Ρωτῆσαν σχετικὰ ἕναν γνωστὸ Κύπριο μητροπολίτη ποὺ λέει κάτι τέτοια, «αἴ, στὸ κελάρι σας» κάτι τέτοιο ἀπάντησε. Ἀπὸ κοντά, οἱ Ὀρθοδοξία ἢ Θάνατος, τῆς «ἐπιβίωσης», σοῦ ἐξηγοῦν τὶς θεραπευτικὲς ἰδιότητες τοῦ τάδε φυτοῦ. Κηραλοιφὲς ἀποθηκεύσαμε; Ἀλήθεια, γιατί δὲν λένε καλύτερα στὸν κόσμο ὅτι θὰ πεθάνουμε λόγῳ τοῦ προφητευόμενου σεισμοῦ ἢ τῶν «μεταναστῶν», νὰ μὴν κοπιάζουμε ἄδικα; Ξέρετε πόσα λίτρα νερὸ καταναλώνει κάθε ἄνθρωπος στὴν Ἑλλάδα σήμερα, καὶ πόσο χῶρο χρειάζεται; Μὴν τὸ ψάχνετε, πεῖτε καλύτερα «Εἶστε ἤδη νεκροί». Ἔχει μεγαλύτερη φάση ἀπαξίωσης καὶ τρόμου. Γιατὶ ὅσο ἀδύνατο εἶναι νὰ ξαναγίνουν ἄμεσα γεωργοὶ οἱ Ἕλληνες, ἄλλο τόσο εἶναι νὰ ἀποθηκεύσουν 20 ὀκάδες ἀλεύρι.

Posted in θρησκεία, κοινωνία | 3 Σχόλια

τὰ ποθούμενα

Ἐκ τοῦ διαδικτύου:

«Επί Τουρκοκρατίας κάποιος ευσεβής Χριστιανός, είδε μια φοβερή οπτασία! Είδε, ότι βρισκόταν στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Γινόταν Θεία Λειτουργία, στην οποία Λειτουργούσε ο ίδιος ο Χριστός! Σε μια στιγμή βλέπει κάποιον σοβαρό κύριο, να πηγαίνει στον Χριστό και να Τον παρακαλεί, να απελευθερώσει το Ελληνικό Έθνος από την σκλαβιά των Τούρκων. Ο Χριστός, ούτε καν τον άκουσε, ούτε καν έριξε ένα βλέμμα πάνω του. Απογοητεύτηκε τότε ο κύριος και πήγε πάλι στη θέση του. Σε λίγο όμως, ξανασηκώνεται και πηγαίνει στην Παναγία και της λέει: – Δέσποινα του κόσμου, εσύ που Τον γαλούχησες, μίλησέ Τον για το Ελληνικό έθνος, να το απελευθερώσει από την σκλαβιά των Τούρκων. Η Παναγία τότε πήγε στο Ιερό, γονάτισε δίπλα στην Αγία Τράπεζα και σηκώνει τα χέρια της και Τον παρακαλάει. Γυρίζει τότε ο Χριστός και λέει: – Άκου Μητέρα μου, δεν μετάνοιωσαν ακόμη! Δεν εξέλειψε ο λόγος, για τον οποίο δόθηκε αυτή η τιμωρία. Η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων, λόγω της αμετανοησίας μας και θα ξαναγίνει Ελληνική, όταν ως έθνος μετανοήσουμε…Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)»

Χά, χά, χά! τὸ ἄλλο μὲ τὸν Τοτό, τὸ ξέρετε; Γιατὶ, ἐὰν δὲν μετανόησαν τότε, καὶ ἂν οἱ τοτινοὶ Ἕλληνες -τῆς Τουρκοκρατίας- ἦταν ἁμαρτωλοί, τί θὰ πεῖ κάποιος γιὰ τοὺς σημερινοὺς τετράκις χειρότερους Ἕλληνες, ἐμᾶς; Ὅτι μετανοήσαμε, καὶ νά στὸ πιάτο ἡ Κωνσταντινούπολη; Ὄχι, ἀντιθέτως, θὰ πεῖ ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ξαναγίνει ποτὲ Ἑλληνική. Κι ἂν κρίνουμε ἀπὸ τοὺς «δέκα» δίκαιους ποὺ εἶναι ἀπαραίτητοι ἁπλὰ προκειμένου νὰ μὴν διαλυθεῖ κι ἡ ὑφιστάμενη Ἑλλάδα…

Μὲ κάτι τέτοια (νὰ μὴν προσθέσω ἄλλα) νανουρίζεται Σάββατο βράδυ ὁ Ὀρθόδοξος τοῦ facebook. Καληνύχτα, ὀρθόδοξε ἑλληνικὲ λαέ, καὶ ὄνειρα γλυκὰ ἕως τὸν ὄρθρο.

Posted in θρησκεία | 1 σχόλιο

ὁμοιότητες

Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἡ Ἀριστερὰ στήριξαν ἀπέραντα τὸν Μητσοτάκη στὴ διαχείριση τοῦ κορωνοϊοῦ γιατὶ εἶναι τόσο ἄθεοι ὅσο κι αὐτός. Οἱ ἀναρχικοὶ βέβαια διχάστηκαν, ἄλλοι στάθηκαν «φρόνιμοι πολίτες» κι ἄλλοι ἐναντιώθηκαν στὴ μάσκα φορώντας μάσκες (!). Ἡ δεύτερη ὁμοιότητα Ἀριστερῶν καὶ Μητσοτάκη εἶναι ὅτι στάθηκαν ἐξίσου φιλότουρκοι καὶ φιλοσκοπιανοί. Ὅλες οἱ ἀπόψεις ὅτι κάτι ἀλλάζει, ὅτι νά ἡ Γαλλία, νά τὸ Π.Ν. ποὺ βγῆκε βόλτα, εἶναι σαθρές. Ὅλα ἔγιναν γιὰ νὰ γίνει ὁ διάλογος σχετικὰ μὲ τὸ ποιὸ δικαίωμά μας καὶ ποιὰ ἰδιοκτησία μας θὰ «μοιραστεῖ δίκαια». Καὶ σὲ ἕνα τρίτο ζήτημα, τῶν μεταναστῶν, οἱ ἀπόψεις Ἀριστερᾶς καὶ Μητσοτάκη εἶναι ἴδιες: μεταφορά τους στὴν ἐνδοχώρα μὲ κάθε ἀφορμὴ καὶ ἄλλοθι. Καὶ σὲ ἕνα τέταρτο θέμα, ἡ ΝΔ εἶναι ὅμοια μὲ τὸ ΣΥΡΙΖΑ: στὰ σχολικὰ βιβλία θρησκευτικῶν καὶ στὴν ἀθόρυβη κατάργηση τῆς προσευχῆς.

Κατὰ συνέπεια, ἡ ἀποφυγὴ τῆς κριτικῆς στὸν Μητσοτάκη γιὰ «νὰ μὴν ξανάρθει ὁ ΣΥΡΙΖΑ» δείχνει ἀδυναμία συναίσθησης τῆς κατὰ 99% ὁμοιότητας Μητσοτάκη-ΣΥΡΙΖΑ ἢ ἀποφυγὴ ἀπάντησης στὸ ἐρώτημα «Κατὰ πόσο διαφέρει στὰ βασικὰ ζητήματα ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἡ κυρίαρχη, φιλελεύθερη Δεξιά;» Ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν θὰ ξαναέρθει, ἔχει γίνει συνώνυμος τῆς ἀηδίας, ἂν καὶ δὲν ξέρω τί θὰ γίνει ὅταν οἱ διαδοχικὲς καραντίνες φαλιρίσουν τὸ κράτος (ὄχι μόνο τὸ ἑλληνικό, βέβαια). Πάντως τέτοιος / τόσος κίνδυνος ἐπιστροφῆς τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ νὰ μὲ ἀναγκάζει σὲ μὴ ἄσκηση κριτικῆς στὸ Μητσοτάκη εἶναι «ὑπὸ τὸ μηδέν».

Ἔχω, βασικὰ «οἰκογενειακά», τὸ προνόμιο νὰ μὴν εἶμαι «λαϊκὸς (βέρος) Δεξιὸς» ὥστε νὰ μὴν ἔχω ἀνάγκη νὰ στριγκλίζω γιὰ τὴν κατάληψη-κατοχὴ τῆς ΝΔ (τοῦ σπιτιοῦ τῶν συνήθων βέρων Δεξιῶν) ἀπὸ τὸν φιλελευθερισμό, καὶ τὸ προνόμιο νὰ μὴν εἶμαι Ἀριστερὸς (καὶ ΠΑΣΟΚογενὴς «δημοκράτης») ὥστε νὰ μὴν νοιώθω κάποια ἀνάγκη νὰ ἀποδείξω σὲ Ἀριστεροὺς μὲ ἀριστερὰ ἐπιχειρήματα καὶ παρλαπίπες τὴν αὐταξία τοῦ ἔθνους καὶ τῆς Ἑλλάδας. Ὁπότε, ξένος πρὸς τοὺς ἐσωτερικοὺς αὐτοὺς διαλόγους καὶ φόβους, μοῦ φαίνονται ἀκαταλαβίστικοι, περιττοὶ καὶ σπατάλη δυνάμεων σὲ κρίσιμες ἐποχές. Κι ἀκόμη περισσότερο, δὲν μπορῶ νὰ βγάλω ἀπὸ τὶς γυάλες τους τοὺς παραπάνω τύπους ἀνθρώπων. Ἀλλὰ ἔχω καὶ τὸ προνόμιο νὰ μὴν κατάγομαι ἀπὸ σέκτες τῆς (ἀκρο)Δεξιᾶς ἢ ἀναρχοαριστερᾶς, ποὺ τάχα ἔστεκαν καὶ στέκουν παράμερα ἀπὸ τὸ «πλῆθος». Ὅποιος στὴν οἰκογένειά του ἢ ὡς φοιτητὴς κάηκε μὲ τέτοιες ἀντιλήψεις, δύσκολα σώζεται.

Θὰ μοῦ πεῖς, «ἔχει σημασία ἡ κριτικὴ καὶ ἡ μὴ κριτική σου;» Καμμία. Ἡ ἄποψή μας δὲν ἔχει καμμία σημασία, δὲν «διαμορφώνουμε τὰ γεγονότα», τὰ παρακολουθοῦμε. Δὲν «ἀλλάζουμε τὴν κοινωνία», μαζί της γινόμαστε ὅ,τι τῆς λένε νὰ κάνει. Δὲν ἐναντιωνόμαστε στὴν Τουρκία ἢ στὴν ἀλλαγὴ πληθυσμοῦ. Ἁπλά, τὸ χόμπυ μας νὰ κάνουμε, γιατὶ οὔτε τὰ φαγητὰ οὔτε ἡ μπάλα εἶναι τὸ χόμπυ μας.

Posted in πολιτικά, Ελλάδα | Σχολιάστε

κλουβιά

Ὅταν βλέπεις ἀνθρώπους ποὺ εἶναι στὰ ΜΚΔ σὰν σὲ κλουβί, καὶ πιάνονται ἀπὸ τὰ κάγκελα καὶ χοροπηδᾶνε σὰ μαϊμοῦδες οὐρλιάζοντας, ἀναρτώντας κάθε ἡμέρα 8-10 ἄρθρα πότε γιὰ τοὺς μετανάστες καὶ πότε γιὰ τὸν κορωνοϊό, καταλαβαίνεις ὅτι δὲν καταλαβαίνουν πὼς τὸ παιχνίδι εἶναι στημένο, ὅτι ἡ προσπάθειά τους καταλήγει στὸ νὰ τοὺς σταμπάρουν (ἄμεσα καὶ πιὸ εὔκολα -ἐννοῶ), ὅτι θὰ καταλήξουν μὲ καρκίνο ἢ Λεξοτανίλ, ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀκυβέρνητη βάρκα στροβιλιζόμενη στὸ χείμαρρο, κι ὅτι αὐτοὶ ψάχνουν νὰ «ἀφυπνίσουν» μέσα ἀπὸ ἐλεγχόμενα ΜΚΔ τοὺς ἕλληνες ὁμοϊδεάτες ποὺ θὰ πέσουν κι αὐτοὶ στὴν παγίδα νὰ ἐκδηλώσουν τὶς ἀπόψεις τους. Ἄ: καὶ ὅτι ἡ κοινωνία «δὲν ὑπάρχει».

Τί ἐννοῶ μὲ τὸ τελευταῖο; Ὅτι δὲν μπορῶ νὰ πείσω κάποιον εἰκοσάρη, ποὺ βασίζεται στὸ εἰσόδημα τοῦ γονιοῦ του κι ἄρα φοβᾶται μὴν τοῦ πεθάνει τὸ ταμεῖο (πέρα, φυσικά, ἀπὸ τὴ φυσιολογικὴ ἀγάπη*), ὅτι εἶναι παράλογο νὰ βασίζεται ἡ κοινωνία καὶ ἡ νέα γενιὰ στὶς συντάξεις, κι (ἄρα) ὅτι δὲν εἶναι ἀπανθρωπιὰ ἢ σκληρότητα τὸ νὰ θεωρεῖς παράλογη τὴν πάσῃ θυσίᾳ ἐπιμήκυνση τῆς ζωῆς 70ρηδων καὶ τὸ νὰ θρηνεῖς μαζὶ μὲ τὰ ΜΜΕ γιὰ θανάτους 97χρονων ἀπὸ κορωνοϊό. Τὸ ζῶον «Ἄνθρωπος» παραμένει μὲ τοὺς γονεῖς του περισσότερο χρονικὸ διάστημα ἀπὸ ὅ,τι κάθε ἄλλο ζῶο, γιὰ λόγους σχετικοὺς μὲ τὴν πολυπλοκότητα τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου καὶ τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας -ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει ἔχει πλέον ξεπεράσει τὰ ὅρια. Ὁ παρασιτισμὸς τῆς Μεταπολίτευσης καὶ τοῦ Μνημονίου (οἱ νέοι ζοῦν ἀπὸ τοὺς μισθοὺς τῶν γονιῶν καὶ τὶς συντάξεις τῶν γέρων) προβάλλεται ὡς φυσιολογικὴ ἀγάπη πρὸς τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες. Ἡ ἀτεκνία τῶν νεότερων γενιῶν προβάλλεται ὡς ἀγάπη τους γιὰ τὶς παλαιότερες γενιὲς στὶς ὁποῖες προσκολλῶνται (ὡς «παιδιά») οἱ νέοι ἐλλείψει δικῶν τους τέκνων. Αὐτὰ τὰ λέει κάποιος ποὺ ζοῦσε μὲ τὴ γιαγιά του, ποὺ πέρναγε τὰ καλοκαίρια του στὸ χωριὸ μὲ τὸν ἄλλο παπποὺ καὶ τὴν ἄλλη γιαγιά, κι ὄχι κάποιος ποὺ ἔζησε ἀποκομμένος ἀπὸ παπποῦδες καὶ Παράδοση. Φυσιολογικά, καθένας θέλει νὰ βλέπει καὶ νὰ μιλᾶ μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ τοὺς παπποῦδες. Ἀλλὰ ὁ ἀνθρωπισμὸς τοῦ «νὰ ἔχω τὴ μάνα μου ὣς τὰ 107 πάσῃ θυσίᾳ» (εἴτε ἀνιδιοτελὴς χρηματικὰ εἴτε ἰδιοτελής – *δὲν λέω ὅτι ὅλοι εἶναι ἰδιοτελεῖς, πάρα πολλοὶ ὅμως εἶναι) σημαίνει ἐναντίωση στὴν ἐπίγνωση τῆς θνητότητας, ἕνα βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἑλληνικότητας.

Οἱ «δυνατότητες τῆς τεχνολογίας» εἶναι ἐνάντιες στὸ θνητὰ φρονεῖν, καὶ καθένας πρέπει νὰ διαλέξει σὲ ποιὸν πολιτισμὸ ἀνήκει, τὸν ἑλληνικὸ ἢ τὸν νεοτερικὸ τῆς αὐτοθεοποίησης τοῦ Ἀνθρώπου. Οὔτε λόγος ὅτι τὸ ἀθεϊστικὸ μοντέλο τῆς αὐτοθεοποίησης ὁδηγεῖ στὴν ἀπαίτηση γιὰ «καλὴ διατροφὴ» δηλαδὴ στὴν ἐντατικὴ ἐκμετάλλευση τοῦ πλανήτη: Μόνο οἱ θρῆσκοι παπποῦδες μας θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν (μαζικά, καὶ δὲν ἐννοῶ τοὺς βήγκαν ποὺ ἔχουν σκυλάκια γιὰ παιδιά) μὲ φασολάκια καὶ κρεμμύδια, γι’ αὐτὸ καὶ ζοῦσαν σὰν μοναχοί: Ὄχι ὅποιος πιστεύει στὴν «Ἐλευθερία» (τῶν γεννητικῶν του ὀργάνων, τοῦ στομαχιοῦ του καὶ γενικότερα). Ὅπως ὁ Νεοέλληνας πιστεύει ὅτι οἱ παπποῦδες του θὰ τοὺ παρέχουν σύνταξη ὣς τὰ 150 ἔτη, ἔτσι πιστεύει ὅτι τὸ «Διεθνὲς Δίκαιο» θὰ τὸν προστατεύει ἀπὸ τὴν Τουρκία.

Ἡ κοινωνία ἀποτελεῖται πλέον ἀπὸ «ἀπάνθρωπους» καὶ «σιτιζόμενους ἀπὸ τοὺς γονεῖς», ποὺ δὲν θὰ συμφωνήσουν μεταξύ τους ποτὲ στὸν αἰώνα τῶν αἰώνων, οἱ μὲν ὅτι εἶναι «ἀπάνθρωποι» καὶ οἱ δὲ ὅτι εἶναι «σιτιζόμενοι ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ γι’ αὐτό (οἱ περισσότεροι) ἀγωνιοῦν». Ἔτσι λοιπόν, καὶ ἡ κοινωνία δὲν ὑπάρχει, καὶ μάταια καθένας ἀγανακτεῖ γιὰ τὸ ὅτι δὲν τὸν καταλαβαίνει ὁ ἀπέναντι.

Μὴν ἀγχωνόμαστε πάντως. Τὰ πλανητικὰ προβλήματα θὰ «λυθοῦν» μὲ τὴν («ὀρθολογική») προσφυγὴ σὲ ἕνα παγκόσμιο κράτος, μὲ ἕναν ἡγέτη. Καὶ ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. Ἐκτὸς κι ἂν θέλετε νὰ πιστεύετε ὅτι στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα ἡ Ἰατρικὴ στὴ Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία θὰ διαφωνεῖ μὲ τὴν Ἰατρικὴ στὴν Ἑλλάδα (π.χ. γιὰ τὶς μάσκες στὰ σχολεῖα).

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | 4 Σχόλια

ἀμερικανικὲς ἐκλογές

Λόγω της καλής προσωπικής σχέσης του Τραμπ με τον Ερντογάν, τα ελληνικά ΜΜΕ συστηματικά καλλιεργούν την εντύπωση ότι τα εθνικά μας συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα με μια νίκη του Τζο Μπάιντεν στις επερχόμενες εκλογές. Τα ίδια μέσα παραδόξως λησμονούν ότι στα πρώτα χρόνια της θητείας Ομπάμα, ο Τούρκος πρόεδρος ήταν το χαϊδεμένο παιδί της Ουάσιγκτον. Πράγματι, ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος έκανε την συμβολική πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό στην Τουρκία, ενώ η προσωπική του σχέση με τον Ερντογάν ήταν εξαιρετικά στενή. Το ίδιο αυτό διάστημα η Άγκυρα προβαλλόταν κατά κόρον από τη Δύση ως παράδειγμα ιδεατής σύζευξης μετριοπαθούς ισλαμισμού και δημοκρατίας και οι ΗΠΑ βοηθούσαν εμμέσως πλην σαφώς τον Ερντογάν στον αγώνα του να απαλλαγεί από τον οχληρό κεμαλισμό και το βαθύ κράτος – με την γνωστή κατάληξη. Και βεβαίως, επιδοτούσαν εμμέσως την επεκτατική του πολιτική με τις «αραβικές ανοίξεις» που αποσταθεροποίησαν συνολικά την περιοχή.Απεναντίας, επί Τραμπ παρακολουθήσαμε α) μια ευθεία προσωπική επίθεση του ίδιου του Αμερικανού προέδρου κατά της τουρκικής οικονομίας το 2018 που βύθισε τη λίρα στα τάρταρα για το ζήτημα της φυλάκισης του πάστορα Μπράνσον, β) την αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35 και την σιωπηρή επιβολή εμπάργκο εις βάρος της σε σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα έκτοτε, γ) την επίσημη αμερικανική υποστήριξη στο σχέδιο του EastMed που παρακάμπτει την Τουρκία και εξοργίζει την Άγκυρα αλλά και στις λοιπές τριγωνικές «συμμαχίες» που έχουν σαφή αντιτουρκική αιχμή.Φυσικά, όποιος κι αν είναι ο πρόεδρός τους, οι Αμερικανοί δεν είναι ακόμη έτοιμοι να παραιτηθούν από την Τουρκία. Η τραυματική εμπειρία της απώλειας του Ιράν επηρεάζει ακόμη τη στάση τους. Και όπως συνηθίζουν, απέναντι στον Ερντογάν έχουν μοιράσει τους ρόλους: στο αέναο παιχνίδι του good cop-bad cop, ο Τραμπ παίζει τον πρώτο, αφήνοντας τον δεύτερο στο Κογκρέσσο και το Στέητ Ντηπάρτμεντ. Τα υπόλοιπα είναι μύθοι ή φρούδοι πόθοι του ελληνικού πολιτικού επαρχιωτισμού.Πολύ μεγαλύτερη αξία θα είχε εδώ να δούμε τι θα σήμαινε μακροπρόθεσμα για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα η ευόδωση των δύο κεντρικών εξωτερικοπολιτικών επιδιώξεων του Τραμπ: της ισραηλινοαραβικής προσέγγισης αφενός και της ρωσσοαμερικανικής συνεννόησης αφετέρου. Είναι τυχαίο ότι και τα δύο αυτά ενδεχόμενα προκαλούν είτε τις έντονες διαμαρτυρίες είτε την βαθιά ανησυχία της Τουρκίας; Διότι η εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ με τις αραβικές χώρες πιθανότατα θα όρθωνε έναν αξεπέραστο φραγμό στη φιλοδοξία των Τούρκων να αναλάβουν την ηγεσία του σουννιτικού ισλάμ. Και ένα μακρόπνοο ρωσσοαμερικανικό modus vivendi στην περιοχή θα έβαζε πρόωρο τέρμα στην προσπάθειά τους να διεισδύσουν με όρους ηγεμονικούς τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στα Βαλκάνια και την Υπερκαυκασία. Αντιθέτως, μια επικράτηση Μπάιντεν θα επέφερε, σε ένα πρώτο στάδιο αν μη τι άλλο, την περαιτέρω επιδείνωση ή το οριστικό πάγωμα των σχέσεων Ουάσιγκτον-Μόσχας, άρα την στρατηγική αναβάθμιση της Άγκυρας στα μάτια και των δύο πλευρών. Και, εξίσου πιθανόν, την μείωση της αμερικανικής υποστήριξης στον Νετανιάχου, κύριο ανάχωμα κατά του ερντογανικού μεγαλοϊδεατισμού στην περιοχή.

Πηγή

Ἴσως ἡ καλύτερη ἑλληνικὴ ἕως τώρα ἀνάλυση γιὰ τὶς ἐκλογὲς τῶν ΗΠΑ, μακριὰ ἀπὸ ἀντιδεξιὲς ὑστερίες καὶ συνοδοιπορία μὲ τὴν καθεστωτική, δηλαδὴ ἀριστεροφιλελέδικη, ἀντίληψη περὶ Τράμπ. Προσθέτω τὰ ἑξῆς. Ἡ ἀμερικανικὴ πολιτικὴ δύσκολα ἀλλάζει ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδας καὶ ταυτόχρονα κατὰ τῆς Τουρκίας. (Σ’ αὐτὸ φταίει καὶ τὸ ἀνύπαρκτο ἑλληνοαμερικανικὸ λόμπυ, μὲ τοὺς μεικτοὺς γάμους, τὰ ἀγγλικὰ στὶς ἐκκλησίες (ἂν πατᾶν κὰν τὸ πόδι τους στὴν ἐκκλησία) καὶ τὰ σχολεῖα (ἂν χρηματοδοτεῖ κἂν σχολεῖα), καὶ γενικὰ μὲ τὸ melting pot στὴν ψυχή του.). Μὲ πρόεδρο τὸν Μπάιντεν θὰ ἔχουμε ἀκόμη χειρότερο φιλοτουρκισμό -ἂν ἀποφασίσουμε, σωστὰ ἢ λάθος, ὅτι ὁ Τρὰμπ εἶναι φιλότουρκος. Ἐπειδὴ ὡστόσο -εἴτε τὸ θέλει ὁ Τρὰμπ εἴτε τὸν σέρνουν μὲ τὸ στανιὸ οἱ λοιποὶ ἀνώτατοι θεσμοὶ τῶν ΗΠΑ- ἡ Ἀμερικὴ ἐπὶ Τρὰμπ ἔγινε λιγότερο φιλότουρκη, καὶ ἐπειδὴ ἡ πολιτικὴ Τράμπ, τῆς ἐναντίωσης στὸν φιλελεύθερο αὐταρχισμὸ τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν ΜΚΟ καὶ στοὺς ἀντιφά, συμφέρει τὴν Ἑλλάδα (γίνονται λιγότερο ἀνεκτὲς διεθνῶς οἱ ἀντικρατικὲς καὶ φιλομεταναστευτικὲς ἀπόψεις), δὲν βλέπω λόγο νὰ ἐναντιώνονται οἱ Ἕλληνες σὲ δεύτερη θητεία τοῦ Τράμπ, δίχως βέβαια νὰ πρέπει νὰ γίνονται groupies του (ποὺ πράγματι εἶναι, μερικοὶ Ἕλληνες). Σαφῶς, εἶναι ἄγνωστο ἂν μετὰ ἀπὸ δεύτερη νίκη του ὁ Τρὰμπ θὰ ἐπιβάλει μιὰ πιὸ φιλοτουρκικὴ πολιτική. Γενικά, τὰ περὶ αὐταρχισμοῦ καὶ ψεκασμοῦ καὶ «ἀγραμματοσύνης» εἶναι ἀριστεροφιλεύθερη συνωμοσιολογία (λόγῳ κορωνοϊοῦ -οἱ ἴδιοι συνωμοσιολόγοι ποὺ ἔλεγαν ὅτι οἱ Ρῶσοι ἀναμείχθηκαν στὶς ἐκλογὲς τοῦ 2016), ἂν καὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει νὰ περιμένει σημαντικὴ βοήθεια ἀπὸ κανέναν ἄλλον πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό της.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

τὰ δύο σχέδια

Η Αγγλία και αργότερα η Γαλλία ήσαν πηγή δανείων για το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας που μπορούσε να ζεί από αυτά και να πωλεί αλυτρωτισμό για χόρταση στον λαό (η κεντρική τράπεζα του Καποδίστρια είχε καταργηθή με τον ερχομό των Βαυαρών). Έτσι έπαιρνε σάρκα ο κοραϊσμός, ενώ ο Κωλέττης είχε καταφέρει να εξαφανίσει τους ρωσόφιλους συνδυάζοντας την απόκτηση της Πόλης με το σχέδιο της αγγλόφιλης φράξιας για δυτικό προτεκτοράτο (το οποίο φυσικά ενείχε αντίφαση στην οποία βρίσκεται έκτοτε ο ελληνικός εθνικισμός). Όσο για τον πρωτότυπο όρο του ‘Φιλέλληνα’ ήταν ένας κομψός ευφημισμός του πράκτορα μιας ξένης δύναμης. Οι αποκλεισμοί έφεραν και μία άλλη ιδέα: την συστράτευση με τις λεγόμενες ναυτικές δυνάμεις. Τι ήταν αυτό όμως; Το έντονο ανάγλυφο της Ελλάδας κάνει δύσκολη την πρόσβαση χερσαίου στρατού. Έτσι καλλιεργήθηκε και το μύθευμα ότι λίγοι μπορούν να νικήσουν τους πολλούς, γιατί πράγματι ένας μεγάλος στρατός είναι άχρηστος στα δερβένια (δηλαδή αφορά κατ’ αποκλειστικότητα τέτοιες περιοχές) . Όμως το ίδιο πράγμα είναι ένα οικονομικό μειονέκτημα και βασικός λόγος της φτώχειας της περιοχής. Όπως δεν μπορούσε να εξάγει προϊόντα χερσαίως δεν μπορούσε να ανεφοδιασθή. Επομένως ο ναυτικός αποκλεισμός προκαλούσε λιμό. Άρα απλώς δεν καταστρεφόταν η χώρα, δεν κέρδιζε κάτι παραπάνω. Γιατί πώς θα αναπτυχθής ως ναυτική δύναμη υπό μία ναυτική δύναμη;

Πηγή

Σαφῶς κανεὶς Ἄγγλος δὲν θὰ σὲ ἄφηνε νὰ πάρεις τὴ θέση του στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ἐκτὸς κι ἂν ἦταν πολὺ νευριασμένος μὲ τὸν Τοῦρκο ποὺ εἶχε ξεκάθαρα ταχθεῖ ἐνάντιά του, πράγμα ποὺ συνέβη μία φορὰ στὰ 200 χρόνια. (Βέβαια, οἱ ἀπόγονοι τῶν Λαϊκῶν π.χ. Γιανναρᾶς καὶ λοιποί, γενικὰ τονίζουν τὸ ντεντερμινιστικὸ στοιχεῖο («σίγουρη ἀποτυχία») στὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία προκειμένου νὰ ξελασπώσουν τὴν προδοτικὴ κυβέρνησή τους μεταξὺ 1920-1922.) Ὡστόσο τὸ 1821, δὲν ὑπῆρχε ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὴ συμμαχία μὲ τὶς ξένες δυνάμεις, ἀφοῦ ὁ Ἐμφύλιος τοῦ 1821 δὲν σταματοῦσε. Ἡ ἄλλη ἐπιλογή, ἡ Ρωσία, εἶχε μόνη της ἀποσυρθεῖ: Ἡ τσαρικὴ Ρωσία ἐξαπατοῦσε συστηματικὰ τὴν Ἑλλάδα τὸν 19ο αἰ. καὶ στὰ Ὀρλωφικά. Καταδίκασε τὸ 1821 ἐν τῇ γενέσει του, καὶ μόνο πρὸς τὸ τέλος τὸ βοήθησε, ὅταν οἱ Ἀγγλογάλλοι εἶχαν ἤδη ριζώσει καὶ ἦταν πολὺ ἀργά: Ἀναπόφευκτα, καταδικάζοντας τὸ 1821 ἡ Ρωσία ἔχασε τὴν δυνατότητα νὰ ἐντάξει τὴν Ἑλλάδα στὴ σφαίρα ἐπιρροῆς της, ἀφοῦ ἀμέσως ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπανάστασης ἔστρεψε τοὺς Ἕλληνες πρὸς τὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Γαλλία σὲ ἀναζήτηση συμμάχων. Ἦταν στὴν πραγματικότητα αὐτὴ ἡ ὑπεύθυνη γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Κοραϊσμοῦ καὶ τὴ μεταπήδηση τῆς Ἑλλάδας στὸν δυτικὸ κόσμο, ἀφοῦ ὁ Καποδίστριας ἦρθε πολὺ ἀργά, ὅταν οἱ Ἀγγλογάλλοι εἶχαν πιάσει τὰ περάσματα καὶ ἀποκτήσει τοὺς πράκτορές τους παντοῦ.

Ἐὰν τὸ σχέδιο «νὰ πάρουμε τὴν Πόλη ὡς ἀγγλικὸ προτεκτοράτο» ἦταν παράτολμο (ὄχι ἐντελῶς ἀδύνατο, ὅμως, τὸ 1919), τὸ νὰ μὴν πάρουμε τὴν Πόλη «βρίσκοντάς» τα στανικῶς μὲ τοὺς Τούρκους, ποὺ δὲν ἤθελαν καὶ δὲν θέλουν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τῆς αὐτοκρατορίας τους ὅπως αὐτὴ ἦταν στὰ 1820, πόσο σοβαρὸ ἢ ρεαλιστικὸ ἦταν; Ἡ σημερινὴ ἀπειλὴ κατὰ τῶν νησιῶν εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ 1922, ποὺ τὰ ἄφησε δίπλα σὲ μία ἀχανὴ τουρκικὴ ἐνδοχώρα. Ὅσο γιὰ τὴ φτώχεια, ἐδῶ εἶναι λίγο τὸ «μάνα γιατί μὲ γέννησες». Ὑπῆρχε καὶ ἐμπόριο μὲ τὴ Βιέννη, ρωτῆστε καὶ μερικοὺς Ἠπειρῶτες καὶ Μακεδόνες. Ἀλλὰ πάντα ὑπῆρχε ἡ φτώχεια καὶ πάντα τὸ ὀρεινὸ ἀνάγλυφο. Δὲν σημαίνει τίποτε.

Posted in 1821 | Σχολιάστε

Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς μέσο

Τὰ ἑλληνικὰ ἦταν ἡ γλώσσα καὶ τὸ πολιτισμικὸ πλαίσιο γιὰ τὴ μετάδοση καὶ τὴν ἐπικοινωνία. Χρησίμευσε, μὲ ἄλλα λόγια, ὡς ὄχημα. Ὅ,τι συνέβη στὴν Αἴγυπτο δὲν διέφερε οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὸ ρόλο ποὺ διαδραμάτισε ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία παρέχοντας τὸ ἐκφραστικὸ μέσο στὶς λατρεῖες τῶν δέντρων καὶ τῶν σπηλαίων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἢ στὴ λατρεία ἑνὸς θεανθρώπου (τοῦ Θεανδρίτη) στὴ νότια Συρία. […] Ὁ Ἑλληνισμὸς ἦταν μιὰ γλώσσα κι ἕνας πολιτισμὸς στὸν ὁποῖο μποροῦσαν νὰ μετέχουν λαοὶ ἐντελῶς διαφορετικοὶ μεταξύ τους. […] δηλώνει…ἕνα ἐξαιρετικὰ εὐέλικτο μέσο πολιτιστικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἔκφρασης. Ἕνα μέσο ὄχι ἀναγκαστικὰ ἀντίθετο στὶς τοπικὲς ἢ αὐτόχθονες παραδόσεις. Ἀντίθετα παρεῖχε στὶς παραδόσεις αὐτὲς ἕναν νέο, πιὸ καλλιεργημένο τρόπο νὰ ἐκφραστοῦν.

Glen W. Bowersock, Ὁ Ἑλληνισμὸς στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, σσ. 23, 27 (μετ. Μ. Γιόση)

Εἶναι αὐτὸ μὲ τὸ ὁποῖο φρίττουν οἱ διαφόρων εἰδῶν «Ἑλληνιστὲς» (δῆθεν «φιλοχριστιανοὶ» καὶ ἀντιχριστιανοί) ὅταν τοὺς ἐξηγοῦμε ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ἐξελληνίστηκε, ὅτι δὲν ἐγκατέλειψε δηλαδὴ τὶς βιβλικὲς ἀρχές του, καὶ ὅτι χρησιμοποίησε τὸν Ἑλληνισμὸ γιὰ νὰ ἐκφράσει τὰ δόγματά του. Ὅ,τι ἔκαναν ὣς τὸν 3ο μ.Χ. αἰ. οἱ «ἐθνικοὶ» Αἰγύπτιοι, οἱ «ἐθνικοὶ» Σύριοι, οἱ «ἐθνικοὶ» Φοίνικες, οἱ ἀκόμη μὴ ἐξελληνισμένοι «ἐθνικοὶ» Μικρασιάτες, τὴν χρήση τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιὰ τὴν ἔκφραση τῆς παράδοσής τους (κι ὄχι γιὰ τὴν μετατροπή τους σὲ Ἕλληνες τοῦ 5ου π.Χ. αἰ.), τὸ ἴδιο ἔκαναν ἀργότερα καὶ οἱ Χριστιανοί. Στὴν πραγματικότητα, οἱ «Ἑλληνιστὲς» ἀντιδροῦν, ἀλλὰ δὲν τὸ παίρνουν εἴδηση, ἐνάντια στὴν προσαρμοστικότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐνάντια στὴν ἰδιότητά του αὐτὴ νὰ «ἐκπολιτίζει» παρέχοντας ραφιναρισμένη κουλτούρα, καὶ ὑψηλὲς δυνατότητες ἔκφρασης σὲ πολιτισμοὺς καὶ λαοὺς ποὺ δὲν εἶχαν τέτοια δυνατότητα ἀλλὰ εἶχαν μόνο μύθους, ἱερὰ κείμενα, χοροὺς καὶ τελετές. Ὁ Ἑλληνισμὸς τοὺς ἔδωσε τὴ δυνατότητα νὰ ἐξηγήσουν τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, νὰ τὸν «ἀποκρυπτογραφήσουν» μὲ λογικοὺς ὅρους. Ἡ διάκριση μορφῆς-περιεχομένου, γιὰ τὴν ὁποία οἱ «Ἑλληνιστὲς» θρηνοῦν ὅτι δημιούργησε ὁ Χριστιανισμὸς «διασπώντας τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ», ἦταν παρούσα στὴν ἑλληνιστικὴ ἤδη ἐποχή. Γιατὶ ὁ δῆθεν «φιλοχριστιανὸς» «Ἑλληνιστής», ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀρχαιοελληνικὴ καὶ ὄχι βιβλική, εἶναι ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος, ἡ πίσω ὄψη τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ ἀντιχριστιανὸς Ἑλληνιστὴς ποὺ διαπιστώνει ἀγανακτισμένος ὅτι οἱ Χριστιανοὶ «οἰκειοποιήθηκαν τὸν Ἑλληνισμό», καὶ ὁλόιδιος μὲ αὐτόν. Ἁπλά, ἡ προβιὰ τοῦ προβάτου λείπει ἀπὸ τὸν δεύτερο. Κανεὶς Μικρασιάτης Ἐθνικὸς δὲν ἔγινε Ἕλληνας τῶν Μηδικῶν Πολέμων ἢ τοῦ Χρυσοῦ Αἰώνα. Ἔγινε Ἕλληνας ἀλλὰ μὲ ἕναν ἄλλο τρόπο καὶ περιεχόμενο. Μὴν ξεχνᾶμε ἐπίσης ὅτι ὅποιος δὲν «ἑλλήνιζε» ἦταν κοινωνικὰ ἀπόβλητος. Δὲν εἶχε πρόσβαση στὴν ἑλληνιστικὴ καὶ ρωμαϊκὴ ἐξουσία, δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι κομμάτι της. Ἡ κουλτούρα του δίχως ἐξελληνισμὸ μὲ τὴν παραπάνω ἔννοια, φιμωνόταν.

Posted in Αρχαιότητα, θρησκεία | Σχολιάστε

παμπάλαια

Ὅσοι εἶναι Δυτικοὶ καὶ μυαλωμένοι ἀλλὰ χωρὶς πολὺ ἱστορικὸ βάθος στὴ σκέψη τους, φαντάζονται τοὺς Ἀνατολίτες ὡς ἐντιμους, πιστοὺς σὲ πατροπαράδοτες ἠθικὲς ἀξίες, σεβάσμιους, ὀλιγαρκεῖς κι ὄχι ἄπληστους Δυτικούς κ.ο.κ. Ὅσοι ὅμως θυμοῦνται τὸ Νικηφόρο Φωκᾶ, γνωρίζουν τί εἶπε πρὸς τοὺς Ἀνατολίτες, μιὰ φορὰ ποὺ τοῦ εἶχαν ἀποστείλει πρεσβεία κι ἀφότου εἶχαν συντριβεῖ σὲ μία μάχη ἀπὸ αὐτόν: «Ἐσεῖς εἶστε σὰν τὰ φίδια ποὺ εἶναι παγωμένα καὶ ναρκωμένα τὸ χειμώνα. Ἅμα κάποιος ἀπὸ λύπηση σᾶς βάλει στὸν κόρφο του γιὰ νὰ ζεσταθοῦν, αὐτὰ ζωντανεύουν καὶ τὸν τσιμπᾶνε».

Γνώση 11 αἰώνων.

Posted in Άραβες | Σχολιάστε

Τὸ ὀρφανό

Σὲ μιὰ δίκη, λέει τὸ παραμύθι, ὁ γονεοκτόνος ζητοῦσε ἔλεος ἀπὸ τὸν δικαστὴ γιατὶ ἦταν ὀρφανό.

Κι ἐμένα τὸ σπίτι μου, ποὺ δὲν μοῦ τὸ ἔδωσε κάποιος, οὔτε ζῶ τζάμπα σ’ αὐτό, δὲν μοῦ ἀρέσει. Θὰ τὸ κάψω, ἢ θὰ βλέπω μέλη τῆς οἰκογένειάς μου νὰ τὸ καῖνε ἐνῶ ἐγὼ δὲν θὰ ἀντιδρῶ, καὶ τὸ ἑπόμενο βράδυ θὰ κοιμᾶμαι στὸ δρόμο ζητώντας καλύτερο σπίτι ἢ -τέλος πάντων- τὴ συμπόνοιά σας ποὺ εἶμαι ἄστεγος.

Ἱστορίες τρέλλας καὶ κουτοπονηριᾶς

Posted in πολυπολιτισμός | 1 σχόλιο

bye bye Moria

Δηλαδή, φέρνουμε στὴν Κεντρικὴ Μακεδονία, καὶ ἀλλοῦ, ἀνθρώπους κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων ἔκαψαν τὴ Μόρια, και οἱ ὑπόλοιποι ἔλεγαν ἀντίο Μόρια. Φέρνουμε εἴτε ἐμπρηστὲς εἴτε ὅσους ἐπικρότησαν (ρητὰ ἢ σιωπηρά) τὴν πράξη. Γιὰ νὰ περάσουμε καλύτερα ὅλοι μαζί;

Τὴν ἑπόμενη φορά, θὰ κάψουν καὶ τὴν περιοχὴ μετεγκατάστασής τους, π.χ. ἅμα τοὺς βάλουν σὲ καραντίνα; Ἢ ὄχι, καὶ νά ‘μαστε ἥσυχοι;

Ἔτσι εἶναι ὁ ἀνθρωπισμός, σὰν πάθος, σὰν τὸ κάπνισμα. Γιὰ νὰ τὸ ἱκανοποιήσεις, σκοτώνεις τοὺς τριγύρω σου, καὶ ἰσχυρίζεσαι κι ἀπὸ πάνω ὅτι δὲν θὰ πάθουν καὶ τίποτε, γιατὶ εἶναι ὑπερευαίσθητοι.

Posted in πολυπολιτισμός | 4 Σχόλια

Ὁ θρόνος τοῦ Βυζαντίου

Ὑποτίθεται ὅτι ἀναπαριστᾶ τὸ θρόνο τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγάλου Θεοδόσιου, ἀλλὰ -ὅπως εἶναι γνωστό- οἱ ζωγράφοι ἀναπαριστοῦσαν ἐνδυμασίες, κτήρια καὶ τόπους ὅπως αὐτοὶ ἦταν στὴν ἐποχή τους.

Ὁ θρόνος τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως ἦταν τὸν 10ο αἰ. Ἀπὸ τὶς Ὁμιλίες τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ, σὲ ἔκδοση τοῦ 10ου αἰ. Ὁ αὐτοκράτορας φορᾶ τὰ πορφυρὰ τσαγγία, παπούτσια ποὺ μόνο οἱ αὐτοκράτορες εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ φορέσουν. Ἡ φρουρὰ μὲ τὰ σπαθιὰ στὸ χέρι -ἀπαγορευόταν ἐπὶ ποινῇ θανάτου νὰ ἔχεις τὸ ξίφος σου γυμνὸ μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα. Σὲ τέτοιο θρόνο κάθισαν Νικηφόροι Φωκάδες, Τσιμισκῆδες καὶ Βασίλειοι.

Πέντε αἰῶνες τώρα.

(Σελίδα 493 τοῦ ψηφιοποιημένου ἀρχείου)

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

Ἐπίπεδα

Ὅσοι κοροϊδεύουν τὸ (χαμηλό) ἐπίπεδο τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων, ἂς σκεφτοῦν γιὰ μιὰ στιγμὴ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν πολλὰ σκαλοπάτια ἀκόμη, ὥσπου νὰ φτάσουν στὸ ἀρχοντικὸ ἐπίπεδο τῶν ἠθικῶν καὶ μὲ παραδοσιακὲς ἀξίες καὶ ἀρχὲς Τούρκων. Τῶν «εὐγενῶν ἀγρίων» ἅμα λάχει νὰ ‘οὖμε.

Σμύρνη, κοιμητήριο Ἁγίου Ἰωάννη, 1922

(wikimedia commons)

Posted in Τούρκοι | 7 Σχόλια

πύραυλοι

Κάπου μεταξὺ 2000 καὶ 2007, ἔγραψα αὐτό:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Νὰ περιστρέφεται ἄρχισε ὁ τροῦλος

τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς.

Σὰν παντοδύναμος τουρμποκινητήρας

σβουρίζει περὶ τὸν ἄξονά του καὶ νά!

σὰν ἀπὸ θαῦμα σηκώνεται ψηλὰ

ἡ Ἁγία Σοφία στὸν ἀέρα.

Οἱ μιναρέδες σὰν προωθητικοὶ πύραυλοι

τὴν ὑψώνουν στὰ οὐράνια

κι ἔπειτα ἀποσπώμενοι πέφτουν στὴ γῆ τῶν

βαρβάρων. Κι αὐτὴ ἵπταται πρὸς τὴ Δύση.

Τουρκικὰ μαχητικὰ ἀπογειώνονται καὶ

τὴν καταδιώκουν· ματαίως:

Ἕνα ἕνα παθαίνουν βλάβη καὶ

κατακρημνίζονται.

Περνᾶ ἡ Μεγάλη Ἐκκλησιὰ ἀπὸ πόλεις

καὶ νησιὰ καὶ ἰδοῦ: Στὴν πλατεία

Συντάγματος προσγειώνεται.

Κωνσταντινούπολη χωρὶς Ἁγία Σοφία ἢ

Ἁγία Σοφία δίχως Κωνσταντινούπολη,

ἀφοῦ δὲ γινόταν ἀλλιῶς,

ἂς μὴν εἴμαστε μαξιμαλιστές.

Θὰ γράφτηκε (ὑποθέτω) σὲ στιγμὲς ἐθνικῆς ἀκηδίας μᾶλλον, καὶ μὲ ὑπερρεαλιστικὲς τάσεις. Ποῦ νὰ ἤξερα ὅτι τὸ 2015 κάποιος ζωγράφος θὰ εἶχε ἀντίστοιχη ἔμπνευση, μὲ τοὺς μιναρέδες νὰ εἶναι πύραυλοι. Περιμένοντας τὸ 2033, λοιπόν (τότε τοποθετεῖ τὸ ἀπεικονιζόμενο γεγονὸς ὁ καλλιτέχνης):

Hagia Sophia 2033 AD

Σὲ καλύτερη ἀνάλυση, ἀπὸ τὴν ἴδια σελίδα:

Posted in ζωγραφική | Tagged | Σχολιάστε

«We will destroy the island» (2015)

2015-2020

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | Σχολιάστε

Καμόρα καὶ Βυζάντιο

Είναι εντυπωσιακό αλλά σε αντίθεση με περιοχές στενά συγγενεύουσες μαζί μας, όπως η Σικελία ή η Καλαβρία, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν καν μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις! Μαφία ή Καμόρα δεν υπήρξε ποτέ εδώ σε μας, για τον ίδιο λόγο που δεν υπήρξε ποτέ ισχυρό κράτος, ισχυρή εκκλησία ή ισχυρές ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η ελληνική κουλτούρα του κατακερματισμού και της καθήλωσης στη μικρή κλίμακα, δεν το επιτρέπει.

Πηγή

Εἶναι οἱ… εὐεργετικὲς συνέπειες τοῦ ἀφελληνισμοῦ-ἐκλατινισμοῦ! Ἡ Ἰταλία χάθηκε τὸ 1071 καὶ ἀκολούθησε ὁ ἐκλατινισμός της. Μαφιόζικη συμπεριφορά (π.χ. ἀποικιοκρατία) καὶ ἐκλατινισμὸς-ἀποβυζαντινισμὸς πᾶνε πακέτο. Τί διαφορετικὸ ἔκαναν δηλαδὴ στὴν Ἀμερικὴ οἱ μαφιόζοι τῆς Ἱσπανίας καὶ οἱ Ἄγγλοι πειρατές; Ἐδῶ μᾶλλον διαφαίνεται ἡ λατρεία τῆς ἰσχύος. Στὴν πραγματικότητα, μόνο ἕνα εὐρωπαϊκὸ κράτος εἶχε ἰσχὺ δίχως λατρεία τῆς ἰσχύος, τὸ βυζαντινό. Ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι χριστιανικό, ἀποσιωπῶνται οἱ χριστιανικὲς αἰτίες τοῦ φαινομένου (ἰσχὺς χωρὶς τὴ λατρεία της). Αἰτίες ποὺ τὸ διαχωρίζουν ἀπὸ τὴ ρωμαϊκότητα, ἡ ὁποία κατὰ τὸν Κ. Κουτσουρέλη χαρακτηρίζει τὸ Βυζάντιο.

Αὐτὸ ποὺ δὲν κατανοῶ εἶναι πῶς μιὰ συμμορία, δηλαδὴ ἕνας ὀργανισμὸς καταρχὰς ἐνάντιος στὸ εὐρύτερο κράτος θεωρεῖται κάτι θετικό. Ἕνα εὐνομούμενο κράτος δὲν χρειάζεται Μαφία γιὰ νὰ εὐτυχοῦν οἱ πολίτες του. Αὐτοὶ βρίσκουν ἄλλους τρόπους εὐτυχίας ἀπὸ τὸ νὰ φτιάχνουν κράτος ἐν κράτει. Ἡ Ν. Ἰταλία εἶναι σαφῶς καθυστερημένη καὶ μὴ δυτικὴ σὲ σχέση μὲ τὸν πυρήνα τῆς Δύσης (Β. Ἰταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ἀγγλία).

Θυμίζω ὅτι τὸ Βυζαντινὸ κράτος στὶς ἀρχὲς τοῦ 11ου αἰ. ἦταν τὸ πιὸ πλούσιο τῆς Εὐρώπης καὶ τὸ πιὸ δημοκρατικὸ ὡς πρὸς τὴν διανομὴ τοῦ πλούτου (ἐλεύθεροι γεωργοί). Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ βυζαντινὸ πρότυπο βρίσκεται στὸν ἀντίποδα τῆς οἰκονομικὰ πυραμιδωτῆς δυτικῆς, φεουδαλικῆς ἢ τωρινῆς, τάξης πραγμάτων ἀλλὰ καὶ τῆς (ἐλλείψει Θεοῦ) θεοποίησης τῆς ἰσχύος. Εἶναι τὸ κράτος-ἀντιπρότυπο τῆς Δύσης.

Κανονικά, βέβαια, ὅσοι ἀποτιμοῦν κράτη βάσει τῆς ἰσχύος τους, θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφτοῦν ὅτι μόνο τὸ βυζαντινὸ κράτος ἦταν ἰσχυρὸ γιὰ 9 αἰῶνες (ἀπὸ τοὺς 11), καὶ νὰ συγκρίνουν τοὺς 9 αἰῶνες μὲ τοὺς μόνο 5 αἰῶνες κυριαρχίας τῆς Δύσης, ἡ ὁποία βαδίζει στὸν ἀφανισμό της. Θέλω νὰ πῶ ὅτι ἐὰν ἦταν συνεπεῖς μὲ τὸ κριτήριο τῆς Ἰσχύος, οἱ σχολιαστὲς ὅπως ὁ Κ. Κουτσουρέλης, θὰ ἐπαινοῦσαν τὸ Βυζάντιο γιὰ τὴν μακροβιότητα, τὴν ἰσχὺ καὶ τὴν ἀντοχή του (κι ὄχι μόνο γιὰ τὴν τελευταία), ἀντὶ νὰ κάνουν ἕναν τεχνητὸ («χημικὸ») διαχωρισμὸ μεταξὺ ρωμαϊκότητας καὶ ἑλληνικότητας. Ὁ διαχωρισμὸς αὐτὸς εἶναι οὐσιοκρατικὸς καὶ ἀφορᾶ τὸν 3ο-1ο π.Χ. αἰώνα. Στὸ Βυζάντιο δὲν ὑπάρχει χημικὰ καθαρὴ ἢ ὁρατὴ ρωμαϊκότητα σὲ σχέση ἢ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν ἑλληνικότητα ἢ τὸ Χριστιανισμό. Γίνονται ἕνα ὅλα (μὲ τὶς γραφικὲς καὶ παλαιολιθικὲς ἐξαιρέσεις φιλοπαγανιστῶν ἢ ρωμαϊζόντων), καὶ αὐτὴ ἡ μεταμόρφωση περνᾶ ἀπαρατήρηση σὲ ἀναλύσεις ποὺ βασίζονται στὴν κλασσικὴ Ἀρχαιότητα (Ἑλλάδα-Ρώμη). Ὁ μετασχηματισμὸς αὐτὸς περνᾶ ἀπαρατήρητος καὶ γιὰ ἄλλο θέμα (τὴ σχέση ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ), καὶ ἀπὸ ἄθεους «φιλοχριστιανοὺς», ποὺ ἐπιθυμοῦν τὸν Χριστιανισμὸ μόνο ὡς πολιτισμικὴ «Ὀρθοδοξία», δηλαδὴ μόνο ὡς νερόβραστο παράρτημα τοῦ «αἰωνίου Ἑλληνισμοῦ» χωρὶς πραγματικὴ ἐπίδραση στὴν κοσμοαντίληψη καὶ συνείδηση τῶνἝλληνων, πέρα ἀπὸ τὸ τσούγκρισμα τῶν ἀβγῶν βεβαίως.

Ἡ ἀπόδοση βέβαια τῆς παρακμῆς καὶ πτώσης τοῦ Βυζαντίου στὴν ἑλληνικότητά του εἶναι κάτι ποὺ διατύπωσαν καὶ Χριστιανοὶ ὅπως ὁ Θεόδωρος Ζιάκας. Δηλαδὴ μπορεῖ νὰ γίνεται ἀπὸ ἄθρησκους καὶ θρήσκους. Ὁ τελευταῖος βέβαια τὸ κάνει αὐτὸ γιὰ λόγους ἰδεολογικῆς ἀντίθεσης στὴν φιλοπαγανιστικὴ ἀναφορὰ πρὸς τὴν κλασσικὴ Ἀρχαιότητα, ἐνῶ ὁ Κ. Κουτσουρέλης δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκηρύξει ἐντελῶς τὸν διαβρωτικὸ «Σατανᾶ Ἑλληνισμὸ» γιατὶ ἀναγκαστικὰ θὰ ἔπεφτε στὸ χριστιανικὸ στρατόπεδο. Πάντως, ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία κατηγορεῖται ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ἡ στιγμὴ τῆς διατύπωσης μιᾶς ἀθεράπευτης ἀπογοήτευσης καὶ ἑνὸς ἀδιεξόδου ἀπὸ τὴν «ἐθνικιστικὴ» σκοπιά (τῆς ἐπιβίωσης τοῦ ἔθνους-κράτους).

Ἡ «τυραννία τοῦ μικροῦ» πάντως κατατρέχει τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τότε ποὺ κατέρρευσε τὸ Βυζάντιο. Εἴτε θὰ ἔχεις Βυζάντιο ἀποδεχόμενος ὅλα ὅσα ἀποδεχόταν φιλοσοφικὰ-μεταφυσικὰ καὶ τὸ Βυζάντιο τῆς ἀκμῆς, εἴτε θὰ ἔχεις μικρὴ Ἑλλάδα καὶ ἀρχαιοελληνίζοντες «λογίους». Ἡ Ἱστορία ἐπιβεβαιώνει τὴν ἄποψή μας αὐτήν.

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

ἄλλα ἤθη

Μιὰ ἀπὸ τὶς πάμπολες προσφορὲς τῆς Νεορθοδοξίας στὴν ἑλληνικὴ αὐτοσυνειδησία ἀλλὰ καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο ἦταν ἡ ἀσταμάτητη πάρλα της γιὰ τὸ ἦθος τῶν σεβάσμιων Ἀνατολιτῶν. Τοῦ ἀξιοπρεποῦς μπεσαλῆ, σεβνταλῆ καὶ καραμπουζουκλῆ (καὶ ἄλλα σὲ -λῆ) Τούρκου, μὲ Ἦθος ἀπέραντα ἀνώτερο. Ἡ Νεορθοδοξία, ἀριστερὴ καὶ δεξιά, ἐξάλειψε τὴ διάκριση μεταξὺ Ἀνατολικοῦ (δηλαδὴ Ρωμιοῦ) καὶ Ἀσιάτη, καὶ ἐξίσωσε ὡς περιεχόμενο τὸν Ἀνατολικὸ μὲ τὸν Ἀνατολίτη. Αὐτὸ τὸ ἔκανε ἀκόμη καὶ ὅταν (π.χ. Ράμφος) μισοῦσε τὸν Ἀνατολικὸ καὶ Ἀνατολίτη. Πόσο μᾶλλον ὅταν τὸν / τοὺς ἀγαποῦσε.

Ἐδῶ βλέπουμε σεβάσμιους τούρκους παπποῦδες μὲ τὸ ἦθος καὶ τὴ λεβεντιὰ τοῦ Ἀνατολίτη Τσακιτζῆ, καὶ σεπτὲς μοντέρνες Τουρκάλες, νὰ διαπρέπουν. Ὡραῖο παράδειγμα, πρὸς μίμηση. Τί; ἔτσι δὲν ἔκανε κι ὁ παππούς σας; Ἔσπαγε, ἔκλεβε, βίαζε, καὶ μετὰ ἔπινε τὸ ναργιλέ του. Ἄ, τότε ἦταν φραγκεμένος. Μὲ τὸ χωριάτικο καπέλο του, μὲ τὸ μουστάκι του, μὲ τὸ κομπολόι του. Πέφτουμε καὶ τὸ προσκυνᾶμε τὸ ἦθος τῶν Τούρκων. Ἀνωτερότητα, τάξη καὶ ἠθική. Ὄχι κῶλοι ποὺ κουνιοῦνται στὰ νησιὰ καὶ τὰ κλάμπ, ὄχι σκυλάκια, ὄχι αἰσθητικὴ ἀσχήμια. Μόνο πλιάτσικο, καταστροφὲς νεκροταφείων καὶ βιασμοί. Ὄχι σὰν ἐσᾶς.

Ἡ διαφορὰ τοῦ ἐκφυλισμένου Ἀνατολικοῦ ἀπὸ τὸν Ἀσιάτη-Ἀνατολίτη, εἶναι ὅτι ὁ πρῶτος λέει ὅτι ἐὰν δὲν πηδήξει θὰ βιάσει, καὶ βουίζει ὁ τόπος. Ἐνῶ ὁ δεύτερος γιγαντώθηκε, ὑπάρχει, μὲ βιασμοὺς στὴν Κύπρο, τὸν Πόντο, στὴ Σμύρνη, στὴν Κωνσταντινούπολη.

Καὶ μετά, σοῦ λένε, πρέπει νὰ διαλέξεις. Εἶναι ἄλλο ἕνα δεῖγμα τοῦ ἤθους καὶ τῆς ἐλευθεροφροσύνης τῆς Νεορθοδοξίας: ὅτι σὲ βάζει νὰ διαλέξεις μόνο μεταξὺ τοῦ ἐκφυλισμένου καὶ τοῦ Τούρκου.

Posted in Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

Ὅπως ἐκεῖνοι, κι ἐμεῖς

ΕΞΟΔΟΣ ΙΣΤ΄ 28. Ο Κύριος είπε στον Μωυσή: «έως πότε δε θα θέλετε να υπακούετε στις εντολές μου και στο νόμο μου;»

ΕΞΟΔΟΣ ΛΒ΄ 9. «Και τώρα άφησε με να καταστρέψω αυτούς πάνω στην δίκαιη οργή μου…»

ΑΡΙΘΜΟΙ ΙΔ΄ 11. Εἶπε τότε ὁ Κύριος στὸν Μωυσῆ: «ὣς πότε δὲν θὰ πιστεύουν σ’ ὅλα τὰ θαύματά μου, ποὺ ἔκανα γι’ αὐτούς;»

ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΑ΄27. Τὴν ξέρω ἐγὼ τὴν ἀνυπακοή σας καὶ τὸ σκληρό σας πεῖσμα.

ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΒ΄ 5. Γενιὰ τῆς διαστροφῆς καὶ τῆς Ψευτιᾶς! 6. Εἶναι αὐτὸς τρόπος γιὰ νὰ φέρεσαι στὸν Κύριο, λαὲ ἀνόητε, ἄμυαλε; 20. Γιατὶ αὐτοὶ εἶναι γενιὰ διεστραμμένη. 28 Αὐτοὶ εἶναι λαὸς ἀνόητος, καὶ ἡ σοφία ὁλότελα τοὺς λείπει.

ΚΡΙΤΑΙ Β΄ 13. Ἐγκατέλειψαν τὸν Κύριο καὶ λάτρεψαν τὸν Βάαλ καὶ τὴν Ἀστάρτη 14. καὶ ὁ Κύριος τοὺς παρέδωσε σὲ ἐπιδρομεῖς, οἱ ὁποῖοι τοὺς ρήμαζαν 15. Παντοῦ ὅπου πήγαιναν νὰ πολεμήσουν, ὁ Κύριος ἦταν ἐναντίον τους καὶ δὲν νικοῦσαν, ὅπως τοὺς τό ‘χε πεῖ μὲ ὅρκο 19. Ὅταν ὅμως πέθαινε ὁ Κριτής, οἱ Ἰσραηλίτες ξανάπεφταν στὴν ἀπιστία, χειρότερη ἀπὸ ἐκείνη τῶν προγόνων τους.

ΚΡΙΤΑΙ Ι΄ 11. Ὁ Κύριος εἶπε στοὺς Ἰσραηλίτες: Δὲν σᾶς ἔσωσα ἀπὸ τοὺς Αἰγύπτιους καὶ τοὺς Ἀμμοραίους, ἀπὸ τοὺς Ἀμμωνίτες καὶ τοὺς Φιλισταίους; 12. Ὅταν οἱ Σιδώνιοι, οἱ Ἀμαληκίτες καὶ οἱ Μαδιανίτες σᾶς καταπίεζαν καὶ μὲ ἐπικαλεστήκατε, ἐγὼ δὲν σᾶς ἐλευθέρωσα τότε ἀπὸ αὐτούς; 13. Ἐσεῖς ὅμως μὲ ἀφήσατε καὶ λατρέψατε ἄλλους θεούς. Γι’ αὐτὸ δὲν θὰ σᾶς ἐλευθερώσω ἄλλη φορά. 14. Πηγαίνετε καὶ ζητῆστε βοήθεια ἀπὸ τοὺς θεοὺς ποὺ διαλέξατε. Αὐτοὶ νὰ σᾶς βοηθήσουν στὸν καιρό τῆς δυστυχίας τους

Γ΄ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Θ΄ 6. [Ὁ Κύριος εἶπε στὸν Σολομώντα]: «Ἂν ὅμως ἐσεῖς, Ἰσραηλίτες, καὶ οἱ ἀπόγονοί σας ἀπομακρυνθεῖτε ἀπὸ ἐμένα, ἂν πάψετε νὰ τηρεῖτε τὶς ἐντολὲς καὶ τοὺς νόμους ποὺ σᾶς ἔδωσα, καὶ πᾶτε νὰ λατρέψετε ἄλλους θεοὺς καὶ τοὺς προσκυνήσετε, 7. τότε θὰ σᾶς ξεριζώσω ἀπὸ τὴ χώρα ποὺ σᾶς ἔχω δώσει. Καὶ αὐτὸν τὸ ναό, δὲν θὰ θέλω πιὰ νὰ τὸν ξέρω. Τότε ὅλοι οἱ λαοὶ θὰ εἰρωνεύονται καὶ θὰ περιγελοῦν τοὺς Ἰσραηλίτες.

ΩΣΗΕ  Α΄ 4. «Σὲ λίγο θὰ καταργήσω τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ. 5. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη, θὰ συντρίψω τὸ στρατὸ τοῦ Ἰσραὴλ στὴν κοιλάδα Ἰζρεέλ». 6 Τότε εἶπε ὁ Θεὸς στὸν Ὠσηέ: «Δὲν θὰ ἐλεήσω ἄλλο τοὺς Ἰσραηλίτες˙δὲν θὰ τοὺς συγχωρήσω πιά». 9 «Ἐσεῖς δὲν εἶστε πιὰ λαός μου κι ἐγὼ δὲν ὑπάρχω πιὰ γιὰ ἐσᾶς».

ΩΣΗΕ Β΄ 14. «Τὰ ἀμπέλια της καὶ τὶς συκιές της θ’ ἀφανίσω. Σὲ δάσος θὰ τὰ μεταβάλω, ὅπου τὰ ἄγρια θεριὰ θὰ βόσκουν».

ΩΣΗΕ Δ΄ 1. Ἀκοῦστε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ! Ὁ Κύριος εἶναι σὲ δίκη μὲ τοὺς κατοίκους αὐτῆς τῆς χώρας, γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἀλήθεια οὔτε ἀγάπη στὴ χώρα, οὔτε γνώση Θεοῦ. 2. Πληθαίνουν οἱ κατάρες καὶ οἱ ἀπάτες, οἱ φόνοι, οἱ κλεψιὲς καὶ οἱ μοιχίες. 3. Γι’ αὐτό, κυττάξτε! Ἄρχισε νὰ ξεραίνεται ἡ χώρα, καὶ ὅλα ὅσα ζοῦνε πάνω της ἀπὸ τὴ δίψα θὰ πεθάνουν. 7. Ὅσο πληθαίνανε οἱ ἱερεῖς, τόσο ἁμάρταιναν ἐνώπιόν μου. Κι ἐγὼ θὰ μεταβάλω τὴ δόξα τους σὲ ἀτιμία. 8. Τρέφονται ἀπὸ τὶς θυσίες ἐξιλέωσης τοῦ λαοῦ μου, γι’ αὐτὸ τὴν ἀνομία του ἐπιθυμοῦν. 9. Ἀλλὰ θὰ πάθουν καὶ οἱ ἱερεῖς ὅμοια μὲ τὸν λαό. Γιὰ τὴ διαγωγή τους θὰ τοὺς τιμωρήσω, θὰ τοὺς ἀνταποδώσω ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα τους. 17. Ὁ λαὸς τοῦ Ἐφραῒμ συνδέθηκε μὲ τὰ εἴδωλα. Ἀφῆστε τον. 18. Ὁμάδα μεθυσμένων, ἔχουν ἐπιδοθεῖ στὴν πορνεία. 19. Ἀλλὰ θὰ τοὺς σηκώσει ὁ ἄνεμος, περίγελως θὰ γίνουν μὲ τὶς θυσίες τους.

ΩΣΗΕ Ε΄ 7. Τώρα, λοιπόν, ἡ νέα σελήνη θὰ τοὺς βρεῖ κατεστραμμένους καὶ αὐτοὺς καὶ τὴ χώρα τους. 14. Γιατὶ ἐγώ, ὁ Κύριος, θὰ ἐπιτεθῶ σὰν λιοντάρι στὸ λαὸ τοῦ Ἐφραῒμ καὶ στὸ λαὸ τοῦ Ἰούδα. Θα τοὺς ρίξω καταγῆς καὶ θὰ τοὺς ξεσκίσω. Καὶ ὅταν μαζί μου θὰ τοὺς σέρνω, κανεὶς δὲν θὰ βρεθεῖ νὰ τοὺς γλιτώσει.

ΩΣΗΕ ΣΤ΄ 10. Εἶδα πράγματα φρικτὰ στὸν Ἰσραήλ. Ὁ λαὸς μολύνθηκε μὲ τὴ λατρεία τῶν εἰδώλων καὶ τὴν πορνεία. 11. Ἀλλὰ καὶ γιὰ σένα, λαὲ τοῦ Ἰούδα, ἑτοιμάζω φοβερὸ θερισμό.

ΩΣΗΕ Ζ΄ 1. Ζοῦν μὲ δολιότητα. Ἔξω στοὺς δρόμους οἱ ληστὲς γδύνουνε τοὺς ἀνθρώπους. 2. Καὶ δὲν σκέφτονται ὅτι καμμιὰ κακία τους δὲν μπορεῖ νὰ μοῦ διαφύγει. Τώρα οἱ πράξεις τους τοὺς ἔχουν κυκλωμένους. Τὶς ἔχω ὅλες μπροστὰ στὰ μάτια μου. 11. Ὁ Ἐφραῒμ εἶναι σὰν περιστέρι ἄπειρο καὶ ἀνόητο. 12. Γιὰ τὶς κακίες τους ἐγὼ θὰ τοὺς δέσω. 13. Ἀλίμονο στὸ λαὸ τοῦ Ἒφραῒμ, ποὺ ἔφυγε μακριά μου!  Τοῦ μέλλει νὰ καταστραφεῖ, γιατὶ ἐναντίον μου ἐπαναστάτησε. 14. Δὲν εἶναι εἰλικρινεῖς, ὅταν φωνάζουν νὰ τοὺς βοηθήσω. Πέφτουνε κάτω καὶ θρηνοῦν, σκίζουν τὶς σάρκες τους μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ εἰσακουστοῦν οἱ προσευχές τους γιὰ σιτάρι καὶ κρασί, μὰ συνεχίζουνε τὴν ἀνταρσία ἐναντίον μου.

ΩΣΗΕ Η΄ 14. Ὅμως ἐγὼ φωτιὰ στὶς πόλεις τους θὰ στείλω καὶ θὰ ἐξαφανίσει τὰ ὄμορφα σπίτια τους.

ΩΣΗΕ Θ΄ 3. Δὲν θὰ μπορέσετε νὰ μείνετε στὴ χώρα τοῦ Κυρίου. 7. Ἔφτασε ὁ καιρὸς τῆς τιμωρίας, ὁ καιρὸς τῆς ἀνταπόδοσης. Ἐσύ, Ἰσραήλ, πρέπει νὰ τὸ γνωρίζεις. 15. Καὶ γιὰ τὶς πράξεις τους τὶς βδελυρὲς ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα μου θὰ τοὺς διώξω. 17. Ὁ Θεός μου θὰ τοὺς ἀποδιώξει, γιατὶ δὲν τὸν ἄκουσαν. Κι ἔτσι, πρόσφυγες θὰ πλανιοῦνται ἀνάμεσα στὰ ἔθνη.

ΩΣΗΕ Ι΄ 10 Ἔχω ἀποφασίσει νὰ σᾶς τιμωρήσω. Θὰ συγκεντρώσω ἐναντίον σας τοὺς λαοὺς καὶ θὰ σᾶς αἰχμαλωτίσουν, γιατὶ ἁμαρτήσατε ἐπανειλημμένα.

ΩΣΗΕ ΙΒ΄ 8 Ὁ Κύριος λέει: «Ἐσεῖς, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἔχετε γίνει σὰν τοὺς ἐμπόρους τῆς Χαναάν. Σᾶς ἀρέσει νὰ ἐξαπατᾶτε τοὺς ἀνθρώπους μὲ ζυγαριὲς ψεύτικες. 9. Κι ἔπειτα, λέτε: «Ἐντάξει, πλουτίσαμε, κάναμε περιουσία. Δὲν εἶναι κακὸ νὰ κερδίζεις. Δὲν εἶναι ἁμαρτία». 10. Ἀλλὰ ἐγώ, ὁ Κύριος, ὁ Θεός σας, ποὺ σᾶς ἔβγαλα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, θὰ σᾶς φέρω πάλι νὰ κατοικήσετε σὲ σκηνές».

ΑΜΩΣ Β΄ 4 Ἀκοῦστε τί λέει ὁ Κύριος: «Οἱ ἀσέβειες τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰούδα συσσωρεύονται ὅλο καὶ πιὸ πολύ. Γι’ αὐτὸ ἐξάπαντος θὰ τοὺς τιμωρήσω. 5. Φωτιὰ θὰ στείλω ἐνάντια στὴ χώρα τοῦ Ἰούδα καὶ τὰ ἀνάκτορα τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ καταστρέψει. 6. Ἀκοῦστε τί λέει ὁ Κύριος: «Πουλᾶτε γιὰ δοῦλο τὸν τίμιο ποὺ δὲν ἔχει νὰ πληρώσει τὰ χρέη του. 7. Ποδoπατᾶτε ὅποιον προσπέφτει γιὰ βοήθεια στὰ πόδια σας. 13. Ἔτσι κι ἐγὼ θὰ σᾶς συντρίψω στὸ ἔδαφος καὶ θὰ στενάζετε.

ΑΜΩΣ Γ΄2. Γνωρίζετε καλά, ὅτι σᾶς ἐξέλεξα ὡς λαό μου ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τῆς γῆς καὶ ἀπολαύσατε πολλὰ ἐκ μέρους μου ἀγαθά. Ἐπειδὴ ὅμως ἐσεῖς καταφρονήσατε τὸ νόμο μου καὶ ἁμαρτήσατε, θὰ σᾶς τιμωρήσω γιὰ ὅλες σας τὶς ἁμαρτίες περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι τὰ ἄλλα ἔθνη. 10. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν ξέρουν νὰ πράττουν τὸ σωστό. Γεμίζουν τὰ σπίτια τους μὲ ὅσα τοὺς προμηθεύει ἡ βία καὶ ἡ ἁρπαγή. 11. Γι’ αὐτὸ ἐγώ, ὁ Κύριος, τοὺς λέω: «Ὁ ἐχθρὸς θὰ πολιορκήσει τὴ χώρα σας˙ θὰ καταστρέψει τὰ ὀχυρά σας καὶ θὰ λεηλατήσει τὰ παλάτια σας».

ΑΜΩΣ Δ΄ 1. Καταπιέζετε τοὺς ἀδύνατους καὶ καταθλίβετε τοὺς φτωχούς. 12. «Τώρα ὅμως ἔρχομαι ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ σᾶς τιμωρήσω, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ. Γι’ αὐτὸ ἑτοιμαστεῖτε νὰ μὲ ἀντιμετωπίσετε, ἐμένα τὸ Θεὸ ποὺ θὰ σᾶς κρίνει». Τάδε λέγει Κύριος.

ΑΜΩΣ Ε΄ 2. Ἔπεσε ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ σὰν νεκρὴ παρθένα καὶ δὲν θὰ σηκωθεῖ ξανά! 12. Γιὰ ὅλα τοῦτα, στὰ ὄμορφα σπίτια ποὺ χτίσατε δὲν θὰ κατοικήσετε, κι ἀπὸ τὰ ὡραῖα ἀμπέλια ποὺ φυτέψατε δὲν θὰ πιεῖτε κρασί. 19. Θὰ εἶναι γιὰ σᾶς ὅπως γιὰ ἐκεῖνον ποὺ ξεφεύγει ἀπὸ τὸ λιοντάρι καὶ πέφτει πάνω στὴν ἀρκούδα˙ γυρίζει σπίτι του κι ὅταν ἀκουμπᾶ τὸ χέρι του στὸν τοῖχο, δέχεται δαγκωματιὰ φιδιοῦ. 21. Λέει ὁ Κύριος: «Μισῶ, μὲ ἀηδιάζω τὶς γιορτές σας! Δὲν μὲ ἀγγίζουν πιὰ τὰ πανηγύρια σας. 22. Ὅταν μοῦ προσφέρετε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὶς ἀναίμακτες προσφορές σας, μὲ ἐξοργίζετε. Ἀποτροπιασμὸ μοῦ προκαλοῦν τὰ θρεφτάρια ποὺ προσφέρετε θυσία κοινωνίας. 23. Πάψτε πιὰ νὰ μὲ ξεκουφαίνετε μὲ τοὺς ὕμνους σας».

ΑΜΩΣ Στ’ 3. Ἐσεῖς ἀποφεύγετε νὰ σκέφτεστε τὴν ἡμέρα τῆς συμφορᾶς, ἀλλὰ μὲ τὶς ἀδικίες σας τὴν φέρνετε κοντύτερα. 6. «Φτιάχνετε κακόφωνα τραγουδάκια γιὰ τὴν ἅρπα, κι ἔχετε τὴν ἐντύπωση πὼς συνθέτετε ὅπως ὁ Δαβίδ». 8. Ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ σύμπαντος, λέει: «Ἡ ἀλαζονεία τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰακὼβ μοῦ προκαλεῖ ἀπέχθεια. Ὁρκίζομαι στὸν ἑαυτό μου ὅτι θὰ παραδώσω τὴν πρωτεύουσά τους μαζὶ μὲ τοὺς κατοίκους της στὴν καταστροφή»

ΑΜΩΣ Ζ΄ 8. Τότε ὁ Κύριος εἶπε: «Ἔλεγξα τὸν λαό μου, τὸν Ἰσραήλ, καὶ βρῆκα πὼς δὲν εἶναι ἴσιος. Καὶ ἄλλο, δὲν θὰ τὸν ἀνεχτῶ. 9. Θὰ καταστραφοῦν οἱ ἱεροὶ τόποι τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσαάκ»

ΑΜΩΣ Η΄ 2. Τότε μοῦ εἶπε ὁ Κύριος:  «Ὁ λαός μου ὁ Ἰσραὴλ εἶναι ἕτοιμος γιὰ τὴν κρίση. Δὲν θὰ ἀλλάξω πιὰ γνώμη γιὰ τὴν τιμωρία μου. 3. Τότε τὰ τραγούδια στὰ ἀνάκτορα θὰ γίνουν θρῆνοι. Ὁ τόπος θὰ γεμίσει πτώματα καὶ κανεὶς δὲν θὰ τὰ θάβει. Παντοῦ θὰ βασιλεύει νεκρικὴ σιγή». Αὐτὰ λέει ὁ Κύριος. 10. «Θὰ μετατρέψω τὶς γιορτές σας σὲ κηδεῖες καὶ τὰ γιορταστικὰ τραγούδια σας σὲ γοερὲς κραυγές. Θὰ κάνω ὅλοι νὰ ξυρίσετε τὰ κεφάλια σας. Τὸ πένθος σας θὰ εἶναι τόσο βαρύ, ὅπως ὅταν πεθαίνει ἕνα μοναχοπαίδι».

ΑΜΩΣ Θ΄ 8. «Ἐγὼ ὁ Κύριος παρατηρῶ τί κάνει ὁ Ἰσραήλ, αὐτὸ τὸ ἁμαρτωλὸ βασίλειο, καὶ θὰ τὸ ἐξαφανίσω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς. 10. Ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲς στὸ λαό μου, αὐτοὶ ποὺ λένε μὲ αὐτοπεποίθηση, Ὁ Θεὸς δὲν θ’ ἀφήσει νὰ μᾶς βρεῖ κακό, ὅλοι ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν θὰ σκοτωθοῦν τὸ ξίφος»

ΜΙΧΑΙΑΣ Β΄ 2. Ὅταν ἐπιθυμοῦν χωράφια ἢ σπίτια, τὰ ἁρπάζουν. Κατακλέβουν τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς οἰκόγενειές τους, καὶ παίρνουν τὶς περιουσίες τους. 3. Γι’ αὐτό, ὁ Κύριος λέει: «Ἔτσι σχεδιάζω κι ἐγὼ κακὸ ἐνάντια σὲ ἀνθρώπους σὰν κι ἐσᾶς. Δὲν θὰ μπορέσετε νὰ τὸ ἀποφύγετε καὶ δὲν θὰ περπατᾶτε πιὰ μὲ τὸ κεφάλι ψηλά. 4. Ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ὁ κόσμος θὰ σᾶς ἀναφέρει σὰν  παράδειγμα καταστροφῆς. 10. Ἐμπρός, σηκωθεῖτε καὶ φύγετε στὴν ἐξορία, γιατὶ ἐδῶ ἡσυχία δὲν θὰ βρεῖτε.  Μὲ τὶς ἀνίερες πράξεις σας ἔχετε προκαλέσει τὴν καταστροφή. 11. Διεφθαρμένοι καθὼς εἶστε, θὰ περιπέσετε σὲ τέτοια δειλία, ὥστε θὰ τρέπεστε σὲ φυγή, χωρὶς κανεὶς νὰ σᾶς καταδιώκει. Πνεῦμα ψεῦδους ἔχει στήσει τὴν κυριαρχία του σὲ σᾶς.

ΜΙΧΑΙΑΣ Γ΄ 12. Ἐξαιτίας σας ἡ Σιὼν θὰ ὀργωθεῖ σὰν χωράφι. Ἡ Ἱερουσαλὴμ θὰ γίνει σωρὸς ἀπὸ λιθάρια καὶ ὁ λόφος τοῦ ναοῦ θὰ σκεπαστεῖ ἀπὸ θάμνους.

ΜΙΧΑΙΑΣ Στ΄ 3. «Τί σοῦ ἔκανα, λαέ μου;», ρωτᾶ ὁ Κύριος. «Σοῦ ζήτησα πολλά; Ἀπάντησέ μου». 16. «Ὅλοι γεμάτοι φρίκη θὰ σᾶς δείχνουν μὲ τὸ δάχτυλο καὶ τὰ ἔθνη θὰ σᾶς περιφρονοῦν».

ΜΙΧΑΙΑΣ Ζ΄ 2. Οὔτε ἕνας δὲν ὑπάρχει τίμιος στὴ χώρα, οὔτε ἕνας στὸ Θεὸ εἶναι πιστός. Παραμονεύουν ὅλοι τους νὰ κάνουν φονικό, ὁ ἕνας κοιτᾶ νὰ παγιδέψει τὸν ἄλλον. 3. Εἶναι ὅλοι τους εἰδικευμένοι στὸ κακό. Ὁ ἡγεμόνας ἀπαιτεῖ αὐξημένους φόρους. Δωροδοκεῖται νὰ δικάσει ὁ δικαστὴς καὶ ὁ ἰσχυρὸς ζητᾶ μὲ πονηριὰ νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἀπληστία του. 4. Ὁ πιὸ καλὸς ἀνάμεσά τους καὶ ὁ πιὸ τίμιος εἶναι πιὸ βλαβερὸς κι ἀπὸ τὰ ἀγκαθόβατα. Ἡ μέρα τῆς τιμωρίας σας ἔρχεται.

ΣΟΦΟΝΙΑΣ Α΄ 12. Ἐκεῖνον τὸν καιρό, θὰ ψάξω προσεκτικὰ τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ λυχνάρια, γιὰ νὰ βρῶ καὶ νὰ τιμωρήσω ὅλους τοὺς ἀνέμελους, αὐτοὺς ποὺ ἀναπαύονται ἀμέριμνα στὰ πλούτη τους καὶ λένε στὸν ἑαυτό τους, «Ὁ Κύριος δὲν κάνει τίποτα. Οὔτε καλό, οὔτε κακό».

ΣΟΦΟΝΙΑΣ Β΄ 1.  Ἐλᾶτε στὰ λογικά σας, συνέλθετε, ἔθνος ἀδιάντροπο.

ΣΟΦΟΝΙΑΣ Γ΄ 1. Ἀλίμονο στὴν πόλη τὴν ἀκάθαρτη, τὴν ἀκάθαρτη καὶ μολυσμένη, στὴν πόλη τὴν τυραννική.

ΖΑΧΑΡΙΑΣ Ζ’ 10. «Νὰ μὴν καταπιέζετε τὶς χῆρες, τὰ ὀρφανά, τοὺς ξένους καὶ τοὺς φτωχούς. 13. Καὶ ὅπως ἐγὼ μιλοῦσα ἀλλὰ ἐκεῖνοι δὲν ἄκουγαν, ἔτσι καὶ ἐγὼ δὲν ἄκουσα ὅταν ἐκεῖνοι μὲ καλοῦσαν. 14. Τοὺς διασκόρπισα σὲ ἔθνη ὅλα ἄγνωστα σὲ αὐτούς. Ἐρημώθηκε ἡ χώρα πίσω τους καὶ ἔγινε ἀκατοίκητη. Ἔτσι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι μετέβαλαν τὴν ὄμορφη χώρα τους σὲ ἔρημο».

ΖΑΧΑΡΙΑΣ Η΄ 14. «Ὅταν οἱ πρόγονοί σας μὲ ἐξόργισαν, ἀποφάσισα νὰ σᾶς κάνω κακό. Καὶ δὲν ἄλλαξα γνώμη τότε».

ΜΑΛΑΧΙΑΣ Α΄ 10. «Δὲν εἶμαι εὐχαριστημένος ἀπὸ σᾶς καὶ δὲν θὰ δεχτῶ καμμία θυσία ἀπὸ τὰ χέρια σας».

ΜΑΛΑΧΙΑΣ Β΄ 17. Τὸν κουράσατε τὸν Κύριο μὲ τὰ ἀνόητα λόγια σας.

ΜΑΛΑΧΙΑΣ Γ΄ 9. Εἶστε φορτωμένοι μὲ τὴν κατάρα, γιατὶ μὲ ἀπατᾶτε, ἐσεῖς, ὅλο τὸ ἔθνος.

ΗΣΑΐΑΣ Α΄ 4. Οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλό, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι. 11. «Τί μοῦ χρειάζονται οἱ πολυάριθμες θυσίες σας» λέει ὁ Κύριος. 13. Πάψτε πιὰ νὰ προσφέρετε ἀνώφελες θυσίες. Μ’ ἀηδιάζει τὸ θυμίαμα. Νουμηνίες καὶ Σάββατα, προσκλήσεις σὲ γιορταστικὲς συνάξεις, ἀσέβειες μαζὶ μὲ πανηγυρικὲς λατρεῖες δὲν μπορῶ νὰ τ’ ἀνεχτῶ. 14. Ἀπεχθάνομαι τὶς Νουμηνίες σας καὶ τὶς γιορτές σας. Γιὰ μένα εἶναι φορτίο. Μοῦ εἶναι βαρετὸ νὰ τὶς ἀνέχομαι. 15. Ὅταν ὑψώνετε τὰ χέρια σας, κλείνω τὰ μάτια μου νὰ μὴ σᾶς βλέπω. Καὶ ὅταν λέτε ἀπανωτὲς τὶς προσευχές σας, ἐγὼ δὲν τὶς ἀκούω, γιατὶ τὰ χέρια σας εἶναι βουτηγμένα στὸ αἷμα. 18. «Εἶναι οἱ ἁμαρτίες σας κόκκινες σὰν τὸ αἷμα». 19. «Ἂν μόνο θέλατε νὰ ὑπακούσετε. Τότε θὰ ἀπολαμβάνατε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. 20. Ἐσεῖς ὅμως ἀντιστέκεστε καὶ ἀποστατεῖτε. Γι’ αὐτὸ θὰ γίνετε ἡ τροφὴ τοῦ ξίφους. Ἐγὼ ὁ Κύριος τὸ λέω». 21. Πῶς κατάντησε πόρνη ἡ πολιτεία ἡ πιστή. Τῶν φονιάδων εἶναι τὸ κρησφύγετο.

ΗΣΑΐΑΣ Γ΄ 9. Ἡ ἀναίδειά τους εἶναι ὁ κατήγορός τους καὶ τὶς ἁμαρτίες τους τὶς διακηρύττουν ὅπως στὰ Σόδομα.

ΗΣΑΐΑΣ Ε΄ 14. Ὁ ἅδης μεγαλώνει τὴν κοιλιά του καὶ ἀνοίγει διάπλατα τὸ στόμα του, νὰ καταπιεῖ τοὺς εὐγενεῖς μαζὶ μὲ τὰ πλήθη τῆς Ἱερουσαλήμ.

ΗΣΑΐΑΣ Στ΄ 9. «Πήγαινε καὶ πὲς σὲ αὐτὸν τὸν λαό: ‘Θὰ ἀκοῦτε μὰ δὲν θὰ καταλαβαίνετε. Θὰ βλέπετε μὰ δὲν θὰ ἐννοεῖτε. 10. Εἶναι τυφλοί, κουφοὶ καὶ ἀνόητοι’».

ΗΣΑΐΑΣ ΙΖ΄ 9. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη οἱ ὀχυρές σου πόλεις, Ἰσραήλ, θὰ ἐγκαταλειφθοῦν ὅπως οἱ πόλεις τῶν Εὐαίων καὶ τῶν Ἀμορραίων, ποὺ οἱ κάτοικοί τους τὶς εἶχαν ἀφήσει ἔρημες καὶ φύγανε γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ ἐσᾶς. Ὅλα θὰ ἐρημωθοῦν.

ΗΣΑΐΑΣ ΚΘ΄ 2. Ἐγὼ θὰ σοῦ φέρω θλίψει, καὶ ἄλλο δὲν θὰ εἶναι ἐκεῖ παρὰ θρῆνος καὶ στεναγμός. 9. Συμπεριφέρεστε σὰν ἀνόητοι, καὶ θὰ γίνετε ἀνόητοι. Συμπεριφερθεῖτε σὰν τυφλοὶ καὶ θὰ γίνετε τυφλοί. 13. Ὁ Κύριος λέει: «Ὁ λαὸς αὐτὸς μὲ πλησιάζει μὲ τὸ στόμα του καὶ μὲ τὰ χείλη του μὲ τιμᾶ, ἐνῶ ἡ καρδιά του βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ μένα».

ΗΣΑΐΑΣ Λ΄ 9. Ὅτι λαὸς ἀπειθής ἐστιν, υἱοὶ ψευδεῖς, οἳ οὐκ ἠβούλοντο ἀκούειν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. 10. Λένε στοὺς Βλέποντες: «Μὴ βλέπετε ὀράματα, μὴ μᾶς προαναγγέλλετε τὸ σωστό. Πεῖτε μας λόγια κολακευτικά. Προφητέψτε μας χίμαιρες». 17. Ἕνας μονάχα θὰ σᾶς ἀπειλεῖ καὶ σεῖς χίλιοι, θὰ φεύγετε. Ἂν εἶναι πέντε ποὺ σᾶς ἀπειλοῦν, ἐσεῖς θὰ φύγετε ὅλοι.

ΗΣΑΐΑΣ ΜΒ΄ 19. «Ὑπάρχει τάχα ἄλλος τυφλὸς ἐκτὸς ἀπὸ ἐσένα, ποὺ σὲ διάλεξα νὰ εἶσαι δοῦλος μου; Ὑπάρχει τάχα ἄλλος κουφὸς ἐκτὸς ἀπὸ ἐσένα;»

ΗΣΑΐΑΣ ΜΓ΄ 22. Ὁ Κύριος λέει στὸν Ἰσραήλ, στοῦ Ἰακὼβ τοὺς ἀπογόνους: 23. «Ἐγὼ δὲν σὲ ἐπιβάρυνα νὰ σοῦ γυρεύω προσφορὲς οὔτε σὲ κούρασα ζητώντας θυμιάματα. 24. Μὴν λὲς πὼς χόρτασες ἐμένα μὲ τὸ λίπος ἀπὸ τὶς θυσίες σου. Ἀντίθετα, μὲ τὶς ἁμαρτίες σου μὲ ἐνόχλησες καὶ μὲ τὶς ἀνομίες σου μὲ κούρασες».

ΗΣΑΐΑΣ ΝΕ΄ 8. «Οἱ σκέψεις μου δὲν εἶναι σὰν τὶς δικές σας σκέψεις», λέει ὁ Κύριος, «καὶ τὰ ἔργα σας δὲν εἶναι ὅπως τὰ δικά μου ἔργα. 9. Ὅσο ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ, τόσο ἀπέχουν τὰ ἔργα μου ἀπὸ τὰ δικά σας, οἱ σκέψεις μου ἀπὸ τὶς σκέψεις σας».

ΗΣΑΐΑΣ ΝΣΤ΄ 11. Εἶναι ἀκόμη σκύλοι ἀδηφάγοι, ὅσα κι ἂν ἔχουν ποτὲ δὲν εἶναι ἀρκετά.

ΗΣΑΐΑΣ ΝΘ΄ 5. Ὅποιος φάει ἀπὸ τὰ ἀβγά σας θὰ πεθάνει. Σπάει τὸ ἀβγό, καὶ βγαίνει ὀχιά.

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Β΄ 26. «Ὅπως ὁ κλέφτης νοιώθει ντροπὴ ὅταν τὸν πιάνουν, ἔτσι θὰ ντρέπεστε καὶ ἐσεῖς, Ἰσραηλίτες». 30. «Καθὼς ἀχόρταγο λιοντάρι, τὸ ξίφος σας ἔφαγε τοὺς προφῆτες μου». 34. «Στὰ ροῦχα σου ὑπάρχει αἷμα ἀθώων ἀνθρώπων. Μὰ ἡ κατάρα γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα πάνω σὰς θὰ ξεσπάσει».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Γ΄ 3. «Μοιάζεις μὲ πόρνη ξεδιάντροπη καὶ ὅλα σου τὰ λάθη δὲν τὰ ἀναγνωρίζεις».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Δ΄ 22. «Ὁ λαός μου εἶναι ἀνόητος», λέει ὁ Κύριος. «Δὲν μὲ γνωρίζουν. Εἶναι σὰν τὰ ἄμυαλα τὰ παιδιὰ τὰ δίχως γνώση. Εἶναι πανοῦργοι γιὰ νὰ κάνουν τὸ κακό, μὰ τὸ καλὸ δὲν ξέρουν νὰ τὸ πράττουν».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ε΄ 1. Ὁ Κύριος λέει: «Βαδίστε μέσα ἀπὸ τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ. Κυττάξτε καλὰ καὶ ψάξτε στὶς πλατεῖες της. Ἐὰν βρεῖτε ἔστω καὶ ἕναν ἄνθρωπο νὰ κάνει τὸ σωστὸ καὶ νὰ ἀναζητάει τὴν ἀλήθεια, τότε ἐγὼ θὰ συγχωρήσω τὴν ἁμαρτία τῆς πόλης». 9. «Δὲν πρέπει νὰ τοὺς τιμωρήσω γιὰ ὅλα αὐτά; Νὰ μὴν ἐκδικηθῶ ἕνα τέτοιο ἔθνος;». 12. «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἀρνήθηκαν τὸν Κύριο καὶ εἶπαν: ‘Τί χρησιμεύει νὰ ὑπολογίσουμε σ’ αὐτόν; Δὲν θὰ μᾶς βρεῖ κανένα κακό. Πείνα δὲν θὰ ἀντιμετωπίσουμε οὔτε πόλεμο. 13. Ὅσα λὲν οἱ προφῆτες εἶναι λόγια τοῦ ἀέρα’. 14. Ἀλλὰ ὁ Θεός, ὁ Κύριος τοῦ σύμπαντος, μοῦ εἶπε: «Ἐπειδὴ μιλοῦν ἔτσι, τὸ λαὸ αὐτὸ ξύλα θὰ τὸν κάνω καὶ θὰ τοὺς κατακάψει ἡ φωτιά». 19. «Κι ὅταν ρωτήσουν: ‘Γιατί ὁ Κύριος ὁ Θεὸς μᾶς τὰ κάνει ὅλα αὐτά;’ Τότε ἀπάντησέ τους: ‘Ὅπως στὴ χώρα σας ἐκεῖνον τὸν ἐγκαταλείψατε καὶ ὑπηρετήσατε ξένους θεούς, ἔτσι θὰ ὑπηρετήσετε καὶ ἀνθρώπους, σὲ χώρα ποὺ δὲν θὰ ἀνήκει σὲ σᾶς’». 21. Πρόσεξε, λοιπόν, λαὲ ἀνόητε καὶ πεισματάρη. 23. Ἐσεῖς, Ἰσραηλίτες, εἶστε λαὸς ἰσχυρογνώμονας καὶ ἐπαναστατικός. 29. Λέει ὁ Κύριος, «νὰ μὴ ἐκδικηθῶ ἕνα τέτοιο ἔθνος;».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Στ΄ 13. «Ὅλοι τοὺς, ἀπὸ τὸν πιὸ ἀσήμαντο ὣς τὸν πιὸ σπουδαῖο, προσπαθοῦν νὰ πλουτίσουν παράνομα. 15. Θὰ ἔπρεπε νὰ ντρέπονται ποὺ ἔπραξαν ἐκεῖνες τὶς βδελυρές τους πράξεις. Γι’ αὐτὸ θὰ καταστραφοῦν ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι». 18. «Γι’ αὐτὸ ἀκοῦστε, ἔθνη, καὶ μάθετε καλὰ τί πρόκειται νὰ συμβεῖ στὸ λαό μου. 19. Ἄκου γῆ: Ἡ συνέπεια τῶν πονηρῶν σχεδίων τους εἶναι ὅτι θὰ τοὺς τιμωρήσω, γιατὶ στὰ λόγια μου δὲν ἔδωσαν προσοχή, καὶ ἀπέρριψαν τὸ νόμο μου». 22. Ὁ Κύριος λέει: «Ἔρχεται λαὸς ἀπὸ μιὰ χώρα ἀπὸ τὸ βορρά 23. Πολεμιστὲς ποὺ γιὰ τὴ μάχη παρατάσσονται ἐνάντια σὲ σένα, πόλη τῆς Σιών». 24. Λὲν οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ: «Ἀκούσαμε τὴν εἴδηση καὶ παραλύσανε τὰ χέρια μας. Μᾶς ἔπιασε ἀγωνία». 28. Ὅλοι τους εἶναι ἰσχυρογνώμονες, στασιαστὲς καὶ συκοφάντες. Σκληροὶ σὰν τὸ χαλκὸ καὶ σὰν τὸ σίδηρο. Ὅλοι τους εἶναι διεφθαρμένοι.

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ζ΄ 4. Μὴν ξεγελᾶτε τὸν ἑαυτό σας ἐπαναλαμβάνοντας: ‘Ὁ ναὸς ποὺ κατοικεῖ ὁ Κύριος, ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου, εἶναι ἐδῶ’. 6. «Ἂν δὲν καταπιέζετε τὸν ξένο, τὸ ὀρφανὸ καὶ τὴ χήρα, ἂν πάψετε νὰ θανατώνετε ἀθώους ἀνθρώπους ἐδῶ σὲ αὐτὸν τὸν τόπο καὶ νὰ λατρεύετε ξένους θεούς 7. τότε ἐγὼ θὰ κατοικήσω μαζί σας σὲ αὐτὸν τὸν τόπο. 9. Κλέβετε καὶ σκοτώνετε, μοιχεύετε καὶ ὁρκίζεστε ψέμματα. Θυμίαμα προσφέρετε στὸν Βάαλ. 10. Ἔπειτα, ἔρχεστε καὶ στέκεστε ἐνώπιόν μου, στὸ ναὸ αὐτὸ ποὺ φέρει τὸ ὄνομά μου, καὶ λέτε; ‘Ἐδῶ εἴμαστε ἀσφαλεῖς’. 11. Τί θαρρεῖτε πὼς εἶναι ὁ ναὸς αὐτός; σπηλιὰ ληστῶν; 15. Θὰ σᾶς διώξω ἀπὸ μπροστά μου, ὅπως ἔδιωξα καὶ τοὺς ἀδελφούς σας, ὅλους τοὺς ἀπόγονους τοῦ Ἐφραϊμ. Ἐγὼ τὸ λέω, ὁ Κύριος». 21. Ὁ Κύριος τοῦ σύμπαντος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, λέει: «Τί μοῦ προσφέρετε ὁλοκαυτώματα καὶ τὰ προσθέτετε στὶς ἄλλες σας θυσίες; Φᾶτε τα ἐσεῖς ὅλα τὰ κρέατα». 24. Ἔκαναν ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἔλεγε ἡ σκληρὴ καὶ πονηρὴ καρδιά τους. 28. Πές τους, λοιπόν: ‘Ἐἶστε ἔθνος ποὺ δὲν ὑπακούει στὸν Κύριο, τὸ Θεό του, καὶ δὲν διορθώνεται’». 31. «Σὴν κοιλάδα Ἐννὸμ καθιέρωσαν ἱερὸ τόπο, ποὺ τὸν ὀνόμασαν Τοφέθ. Ἐκεῖ θυσιάζουν τοὺς γιούς τους καὶ τὶς κόρες τους στὴ φωτιά, πράγμα ποὺ ἐγὼ δὲν διέταξα οὔτε κἂν τὸ διανοήθηκα. 32. Γι’ αὐτὸ θὰ ἔρθουν μέρες ποὺ ἡ κοιλάδα αὐτὴ δὲν θὰ ὀνομάζεται πιὰ Κοιλάδα Ἐννὸμ ἢ Τοφέθ, ἀλλὰ «Φαράγγι τῆς Σφαγῆς», γιατὶ ἐκεῖ θὰ θάβουν τοὺς νεκρούς τους, ἐπειδὴ ἀλλοῦ δὲν θὰ ὑπάρχει τόπος. 33. Καὶ τὰ πτώματα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ θὰ εἶναι τροφὴ γιὰ τὰ ὄρνια καὶ τὰ τσακάλια, ποὺ δὲν θὰ εἶναι κανεὶς νὰ τὰ φοβίσει».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Η΄ 8. Ὁ Κύριος λέει0: «Πῶς ἰσχυρίζεστε ὅτι εἶστε σοφοί; Ἐπειδὴ ξέρετε τοὺς νόμους τοῦ Κυρίου; Ἀφοῦ οἱ νόμοι αὐτοὶ ἔχουν νοθευτεῖ ἀπὸ τοὺς ἀνάξιους ἑρμηνευτές τους. 10. «Θὰ δώσω τὶς γυναῖκες τους σὲ ἄλλους, καὶ τὰ χωράφια τους σὲ ξένους, σὲ κατακτητές. Ἐπειδὴ ὅλοι, ἀπὸ τὸν πιὸ ἀσήμαντο ὣς τὸν πιὸ σπουδαῖο, γυρεύουν νὰ πλουτίσουν παράνομα. 17. «Θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον σας φαρμακερὲς ὀχιές», λέει ὁ Κύριος.

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Θ΄ 1. «Ὅλοι τους εἶναι μοιχοί, συνάθροιση ἀπίστων. 2. Σὰν τόξο τεντωμένο, ἕτοιμη νὰ ρίξει βέλη ψεύδους ἡ γλώσσα τους. 5. Ἡ μία καταπίεση διαδέδεται τὴν ἄλλη, καὶ ἡ μία ἀπάτη ἀκολουθεῖ τὴν ἄλλη, καὶ ἀρνοῦνται νὰ μὲ γνωρίσουν». 10. Ὁ Κύριος ὅμως λέει: «Θὰ κάνω τὴν Ἱερουσαλὴμ σωρὸ ἀπὸ πέτρες καὶ τόπο τσακαλιῶν. Θὰ ἐρημώσω τοῦ Ἰούδα, ὥστε κανεὶς πιὰ νὰ μὴν κατοικεῖ σὲ αὐτές». 24. «Ἐπειδὴ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔθνη, ἀκόμα καὶ οἱ Ἰσραηλίτες, εἶναι γιὰ μένα ἀπερίτμητοι, γιατὶ δὲν ἔχουν περιτμηθεῖ στὴν καρδιά».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ι΄ 18. Γιατὶ ὁ Κύριος λέει: «Αὐτὴ τὴ φορά, θὰ ὁδηγήσω αἰχμάλωτους τοὺς κατοίκους τῆς χώρας. Θὰ τοὺς ταλαιπωρήσω γιὰ νὰ πάρουν ἕνα καλὸ μάθημα».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΑ΄ 11. Γι’ αὐτό, ὁ Κύριος λέει: «Θὰ τοὺς φέρω τέτοια καταστροφή, ποὺ νὰ μὴν μποροῦν νὰ ξεφύγουν. Θὰ μοῦ φωνάζουν γιὰ βοήθεια, ἀλλὰ δὲν θὰ τοὺς ἀκούω».

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΓ΄ 10. Ὁ κακὸς αὐτὸς λαὸς ἀρνεῖται νὰ ὑπακούσει στὰ λόγια μου. 14. Θὰ τοὺς συντρίψω ὅπως τὰ σταμνιά, ρίχνοντας τὸν ἕναν πάνω στὸν ἄλλον. Δὲν θὰ τοὺς σπλαχνιστῶ, δὲν θὰ τοὺς λυπηθῶ οὔτε θὰ τοὺς ἐλεήσω. Θὰ τοὺς καταστρέψω. Ἐγὼ τὸ λέω, ὁ Κύριος». 24. Θὰ σᾶς διασκορπίσω σὰν τὸ ἄχυρο, ποὺ ὁ ἄνεμος τῆς ἐρήμου τὸ παίρνει.

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΕ΄ 1. Ἀλλὰ ὁ Κύριος μοῦ εἶπε: «Ἀκόμη καὶ ἂν ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Σαμουὴλ μὲ παρακαλοῦσαν, δὲν θὰ ἔπαιρνα τὸ μέρος τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Διῶξε τους νὰ φύγουνε μακριά μου»

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΑ’  4 τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ μεταστρέψω τὰ ὅπλα τὰ πολεμικά, ἐν οἷς ὑμεῖς πολεμεῖτε ἐν αὐτοῖς πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ἔξωθεν τοῦ τείχους, καὶ συνάξω αὐτοὺς εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως ταύτης 5 καὶ πολεμήσω ἐγὼ ὑμᾶς ἐν χειρὶ ἐκτεταμένῃ καὶ ἐν βραχίονι κραταιῷ μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς μεγάλης 6 πατάξω πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, τοὺς ἀνθρώπους καί τὰ κτήνη, ἐν θανάτῳ μεγάλῳ, καὶ ἀποθανοῦνται. 7 καὶ μετὰ ταῦτα —οὕτως λέγει Κύριος— δώσω τὸν Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ καὶ τὸν λαὸν τὸν καταλειφθέντα ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀπὸ τοῦ θανάτου καὶ ἀπὸ τοῦ λιμοῦ καὶ ἀπὸ τῆς μαχαίρας εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτῶν τῶν ζητούντων τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καὶ κατακόψουσιν αὐτοὺς ἐν στόματι μαχαίρας· οὐ φείσομαι ἐπ’ αὐτοῖς καὶ οὐ μὴ οἰκτειρήσω αὐτούς. 8 καὶ πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δέδωκα πρὸ προσώπου ὑμῶν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ θανάτου· 9 ὁ καθήμενος ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀποθανεῖται ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἐν λιμῷ, καὶ ὁ ἐκπορευόμενος προσχωρῆσαι πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ζήσεται, καὶ ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς σκῦλα, καὶ ζήσεται. 10 διότι ἐστήρικα τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς κακὰ καὶ οὐκ εἰς ἀγαθά· εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος παραδοθήσεται, καὶ κατακαύσει αὐτήν ἐν πυρί.

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΒ΄  2. Ἀκοῦστε τὸ λόγο τοῦ Κυρίου, ἐσύ, βασιλιά, ποὺ κάθεσαι στὸ θρόνο τοῦ Δαβίδ. 3. «Κάντε τὸ σωστὸ καὶ τὸ δίκαιο», λέει ὁ Κύριος, «Καὶ γλιτῶστε κάθε ἀπογυμνωμένο ἀπὸ τὸν καταπιεστή του. Μὴν ἀδικεῖτε καὶ μὴν καταπιέζετε τοὺς ξένους, τὰ ὀρφανὰ καὶ τὶς χῆρες, καὶ μὴ φονεύετε ἀθώους ἀνθρώπου σ’ αὐτὸν τὸν τόπο. 4. Μόνο ἂν κάνετε αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω, τότε οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαβίδ θὰ συνεχίσουν νὰ κάθονται στὸ θρόνο του. 5. Ἀλλὰ ἂν δὲν ὑπακούσετε σὲ αὐτὲς τὶς ἐντολές μου, ὁρκίζομαι στὸν ἑαυτο μου ὅτι τὸ παλάτι αὐτὸ θὰ ἐρειπωθεῖ. Ἐγὼ τὸ λέω, ὁ Κύριος». 13. Ὦ ἐσύ, Ἰωακείμ, βασιλιὰ τῶν Ἰουδαίων, ὁ ὁποῖος χτίζεις τὰ ἀνάκτορά σου μὲ ἀδικίες καὶ καταδυναστέυεις, ἐσὺ ποὺ ἐξαναγκάζεις τὸν πλησίον σου νὰ ἐργάζεται δωρεὰν γιὰ σένα, καὶ δὲν τοῦ δίνεις τὸν δίκαιο μισθό του. 15. Μήπως νομίζεις ὅτι θὰ βασιλεύεις γιὰ πολύ;

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΛΒ΄ 34. «Ἔφτασαν ἀκόμη καὶ στὸ σημεῖο νὰ βάλουν τὰ εἴδωλά τους μέσα στὸ ναὸ ποὺ φέρει τὸ ὄνομά μου».

ΙΕΖΕΚΙΗΛ Θ΄ 5. Καὶ στοὺς ἄλλους εἶπε, ἔτσι ποὺ νὰ ἀκούω ἐγώ: «Ἀκολουθῆστε αὐτὸν τὸν ἄντρα στὴν πόλη καὶ σκορπίστε τὸ θάνατο. Μὴ λυπηθεῖτε οὔτε νὰ διστάσετε γιὰ κανέναν. 6. Σφάξτε τους ὅλους αὐτούς, γέρους, νέους καὶ παρθένες, μικρὰ παιδιὰ καὶ μανάδες. Ἐξοντῶστε τους τελείως. Ἀλλὰ μὴν ἀγγίξετε κανέναν ποὺ νὰ ἔχει τὸ σημάδι στὸ μέτωπό του.

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΙΣτ΄ 20. Ἔπειτα πῆρες τὰ ἀγόρια σου καὶ τὰ κορίτσια σου, καὶ τὰ προσέφερες θυσία στὰ εἴδωλα γιὰ νὰ γίνουν ἡ τροφή τους. Σὰν νὰ μὴν ἔφταναν, δηλαδή, οἱ πορνεῖες σου, 21. ἔσφαξες τὰ παιδιά μου καὶ τὰ παρέδωσες στὰ εἴδωλά σου γιὰ ὁλοκαύτωμα. 46. Ἡ ἀδερφή σου, τὰ Σόδομα καὶ τὰ περίχωρά τους δὲν ἔκαναν ὅ,τι ἔκανες ἐσὺ καὶ τὰ περίχωρά σου.

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΚΒ΄ 2. «Ἐσύ, ἄνθρωπε, ἑτοιμάσου νὰ κρίνεις τὴν πόλη τῶν φονιάδων, τὴν Ἱερουσαλήμ. 18. «Ἄνθρωπε, ὅλοι οἱ Ἰσραηλίτες γιὰ μένα εἶναι σὰν τὴ σκουριά».

Posted in Ελλάδα, θρησκεία | 1 σχόλιο

Εἰλικρινισμός

Ἡ ἔμφαση στὴν καταδίκη τῶν «ὑποκριτῶν» σὲ λιγότερο ἀποχριστιανισμένες χῶρες ἔγινε μὲ χριστιανικὲς δικαιολογίες, ὅπως τὸ ὅτι «Ὁ Χριστὸς μόνο τοὺς ὑποκριτὲς καταδίκασε». Ἔτσι, ἀποδεικνύεται ὅτι (ὅπως στὸν Διαφωτισμὸ ξεκομμένα χριστιανικὰ μοτίβα κι ἀντιλήψεις μὲ πονηριὰ στράφηκαν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ καταντήσουν φιλοσοφικὲς ἀπόψεις) σύγχρονα ρεύματα σκέψης μποροῦν νὰ μεταχειρίζονται χριστιανικὲς ἀντιλήψεις, καὶ μάλιστα νὰ κάνουν εἰσοδισμὸ ἐντὸς χριστιανικῶν ὁμάδων. Τὰ χριστιανικὰ αὐτὰ θύματα τοῦ μεταμοντέρνου εἰσοδισμοῦ δὲν εἶναι ὁ Χριστός, ὥστε νὰ ξέρουν τί σκέπτονται οἱ ἐνδοεκκλησιαστικοὶ ἀντίπαλοί τους «Φαρισαῖοι», καὶ τὸ κυνήγι ὑποκριτῶν εἶναι μιὰ νέα μορφὴ Φαρισαϊσμοῦ: Ὁ μὴ ὑποκριτής, ποὺ καταγγέλλει τοὺς ὑποκριτές. Ἐὰν (ἔνοιωθε ὅτι) ἦταν κι αὐτὸς ὑποκριτής, τότε μὲ τί καρδιὰ θὰ κατήγγειλε τὸν πλησίον του ὑποκριτή; Τὰ περὶ μὴ κατάκρισης τῶν ἁμαρτιῶν οἱ χριστιανοὶ κήρυκες τοῦ εἰλικρινισμοῦ τὰ θυμοῦνται μόνο ὅταν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ χριστιανικὲς ἁμαρτίες ποὺ στὴ μεταμοντέρνα ἐποχὴ θεωροῦνται σχεδὸν ἀρετές (ὁμοφυλοφιλία, μὴ καλογερίστικη ἀτεκνία, ἀντιασκητισμὸς κ.λπ.).

Ὑπονομευμένη καὶ ἁλωμένη ἀπὸ διάφορες μεταμοντέρνες σέκτες Χριστιανῶν ποὺ νομίζουν ὅτι ἀποτινάζουν τὴν μούχλα τῆς χριστιανικῆς ρουτίνας ἐνῶ στὴν πραγματικότητα συμβαδίζουν μὲ τὰ προτάγματα τῆς μεταμοντέρνας μαζικῆς κοινωνίας καὶ τὰ διαδίδουν στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ἡ Ἐκκλησία ὡς ἱεραρχία λίγα πράγματα μπορεῖ νὰ ψελλίσει, γιατὶ πέφτουν νὰ τὴ φᾶνε οἱ ἀντιφαρισαϊκοὶ Φαρισαῖοι σὲ ἄτυπη συμμαχία μὲ τοὺς κλασσικοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας.

«Βασική κατάσταση αυτού του ναρκισσισμού είναι η ευρεία καταγγελία των άλλων και η επιβεβαίωση του εαυτού: «Δεν είμαι ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…». Πρόκειται προφανώς για μια έκτακτη φαρισαϊκή έγκληση του φαρισαϊσμού… Μισώ την υποκρισία με μίσος άσβεστο, αποφαίνομαι με ποικίλους τρόπους για την παρουσία της γύρω μου, γιατί λογίζομαι ειλικρινής, τίμιος και αυθεντικός. Διότι, αν δεν είχα τέτοιους βαθύτατους λογισμούς υπεροχής, δεν θα υπήρχε λόγος να είμαι τόσο ανηλεής απέναντι στην υποκρισία αλλά και τους υποκριτές, τόσο θυμωμένος με τον αποκλειστικά δικό τους «εγωισμό», από τον οποίο εγώ αφορίζω σαφώς τον εαυτό μου, ούτε θα τοποθετούσα την ανειλικρίνεια αβασάνιστα στην κορφή της κλίμακας των εγκόσμιων παθολογιών. Αντίθετα, θα αποδεχόμουν εύκολα ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι, κάθε εποχής και κοινωνικής, οικονομικής και μορφωτικής τάξης, μετέχουμε της υποκρισίας, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο»

Πηγή

Posted in θρησκεία | Σχολιάστε

BWV 1052, RV 279

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Κάποια στιγμὴ θὰ καιγόταν καὶ οἱ Μυκῆνες

ἀλλὰ ἐντάξει, τέτοια ἐθνικὴ ὁμοψυχία ἀρχαιομπαρὸκ ἀγανάκτησης μπορεῖ νὰ ἐνοχλήσει ἀκόμη καὶ ἕναν ἀντιμητσοτακικὸ ὅπως τὸ ἱστολόγιο τοῦτο. Ἡ Ἑλλάδα τῶν Μουσείων, ἡ Ἑλλάδα-Μπιμπελὼ ποὺ ἀγανακτεῖ, ἡ ἀρχαιοπληξία ποὺ νά ‘τη πετιέται. Δὲν λέω τώρα ὅτι δὲν μὲ νοιάζει ἢ κάτι ἄλλο παρόμοιο, οὔτε ἀγνοῶ τὴ σιωπὴ τῶν πρησμένων ἀπὸ τὰ 20 ἑκατομμύρια ΜΜΕ καὶ τὴν τεράστια προπαγάνδα τους γιὰ τὶς ὑπέρκομψα καμένες Μυκῆνες. Λέω ὅτι αὐτὴ ἡ στάση 29+1 διανοουμένων ποὺ φρίττουν μὲ τὴν πυρκαγιὰ εἶναι κάπως ἐπιπέδου Σεφέρης-Μελίνα, ὡς ξένοι περιηγητὲς μὲ καπέλο καὶ ἄσπρα ροῦχα ἀνὰ τὴν ἀγροτικὴ Ἑλλάδα. Ἡ περιηγητικὴ μπιμπελὼ Ἑλλάδα ποὺ ἀγανακτεῖ, πότε μὲ τὴν Ἀριστερὰ καὶ πότε μὲ τοὺς μπάμιες φιλελὲ τουριστοδεξιούς, εἶναι τὸ πρόβλημα: Τὸ ὅτι ἡ ἐπαρχία δὲν εἶναι διαρκῶς γεμάτη ἀπὸ ἀνθρώπους (ἀνθρώπους, ὄχι τουρίστες), ποὺ θὰ δοῦν τὴ φωτιὰ δίπλα στὸ χωράφι ὅπου ἐργάζονται (ἢ βόσκουν τὰ γίδια τους) καὶ θὰ τὴ σβήσουν ἐν τῇ γενέσει της, χωρὶς ἀνάγκη γιὰ «διορισμοὺς» ἀγροφυλάκων, πυροσβεστῶν καὶ ἄλλες τέτοιες ἐπιθυμίες τῆς  Μπιμπελὼ Ἑλλάδας τῶν ἀρχαιοδιανοουμένων-«προασπιστῶν τοῦ πολιτισμοῦ», ἀντιδεξιῶν καὶ ἀντιαριστερῶν.

Οἱ Μυκῆνες, μάνα, καίγονται καταντήσαμε.

Posted in Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

γιαλαντζί 2

Κάποτε ὁ Μουσουλίνι ἔλεγε γιὰ τὰ 5 ἑκατομμύρια ξιφολόγχες, σήμερα μᾶς τρομάζουν μὲ τὰ 80 ἑκατομμύρια Τούρκων, λὲς καὶ θὰ παλεύουμε, ἕνας-ἕνας, ἕνας Ἕλληνας πρὸς ὀκτὼ Τούρκους καὶ κάποτε φυσιολογικὰ θὰ κουραστεῖ ὁ ἕνας Ἕλληνας, καὶ λὲς καὶ ζοῦμε ἀκόμη στὴν ἐποχὴ τῆς μάχης τοῦ Μαραθώνα. Οἱ ὀφθαλμαπάτες αὐτὲς εἶναι ἐκτὸς ἐποχῆς. Ἕνας ἀνώτερος τεχνολογικὰ κ.λπ. στρατὸς μιᾶς μικρότερης χώρας μπορεῖ νὰ ἐξαερώσει μιὰ «τεράστια χώρα». Πέρα ἀπὸ τὰ φιλελέδικα ἀντιτουρκικὰ κουρελόχαρτα («δικαιώματα» καὶ «πολιτισμένος κόσμος») καὶ τὸν ἀντιφιλελὲ πρωτόγονο θαυμασμὸ γιὰ τὴν τσουβαλάτη ποσότητα, βρίσκεται ἡ ἀλήθεια. Τὸ ὅτι, λ.χ. ὁ μέσος Ἀμερικανὸς εἶναι χαμηλοῦ ἐπιπέδου ρέντνεκ δὲν λέει τίποτε γιὰ τὴν στρατιωτικὴ ἱκανότητα τῶν ΗΠΑ νὰ διαλύουν ὁλόκληρες χῶρες. Ἡ ὑπαρκτὴ ἑλληνικὴ παρακμὴ εἶναι καταρχὴν θρησκευτική, εἶναι παρακμὴ ταυτότητας, καὶ θὰ ἀποτελέσει τὴν ταφόπλακά μας ἀργὰ ἢ γρήγορα, ὡστόσο δὲν ὑπάρχει γραμμικὴ σχέση μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῆς τεχνικῆς καὶ πολιτικῆς παρακμῆς. Τὸ ἐπίπεδό μας μᾶς ἐπιτρέπει, ἐφόσον ἐξοπλιζόμαστε σωστά, νὰ εἴμαστε ἰσοδύναμοι ἢ μᾶλλον καλύτεροι τῶν Τούρκων γιὰ κάμποσες δεκαετίες. Κι αὐτὴ ἡ ἑλληνικὴ ἐσωτερίκευση τῆς τουρκικῆς κοσμοθέασης (ἡ τσουβαλάτη ποσότητα ὡς τεκμήριο ὑπεροχῆς) εἶναι ἀναληθής. Ἀναληθὴς εἶναι καὶ ὁ ἰσχυρισμός ὅτι οἱ Τοῦρκοι δὲν θέλουν νὰ ἐπιχειρήσουν παραδοσιακὸ πόλεμο. Ἴσα-ἴσα, αἰσθάνονται παντοδύναμοι (χάρη στὴν παραπάνω μπακάλικη κοσμοθέαση), ἡ διεθνὴς συγκυρία τοῦ χάους καὶ τῆς ἔλλειψης παγκόσμιου ἡγέτη τοὺς κάνει νὰ πιστεύουν ὅτι εἶναι ἡ ἰδανικὴ στιγμή.

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

παντοδύναμοι γιαλαντζί

Πὼ πώ, οἱ παντοδύναμοι Τοῦρκοι..

Posted in Τούρκοι | 5 Σχόλια

27 Αὐγούστου 1922

Οἱ Τοῦρκοι δὲν ἄλλαξαν καθόλου. Οἱ Ἕλληνες, ὅμως, ἄλλαξαν τελείως.

6cdf924e7354a5e99f68749bf026c267

Φίκος 

Posted in Μικρά Ασία, Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

Louvain

Καίγοντας βιβλιοθήκες στὸ Βέλγιο, 25 Αὐγούστου 1914 (Ποιοὶ ἄλλοι;)

Πρίν:

images_is32onim21214ghma2-leuven_library

Καὶ μετά:

images_is32onoim51214lionfima-leuven_libraryf-768x561-1

Posted in Γερμανία, Δυτικοί | Σχολιάστε

Μοναὶ τῆς Χώρας πολλαί

Κοροϊδεύουμε τοὺς φιλελέδες καὶ τὴν πίστη τους στὰ κουρελόχαρτα. Ἀλλὰ ὁ συντηρητισμὸς δὲν πάει πίσω.

Οπισθοδρομεί η Ιστορία; Και βέβαια οπισθοδρομεί. Το έλεγαν οι φίλοι Τούρκοι όταν με προειδοποιούσαν ότι δεν υπάρχουν καν βιβλιοπωλεία έξω από την Πόλη, τη Σμύρνη και μερικές ακόμη πόλεις. Το ζήτημα είναι ότι σε έναν κόσμο που πιστεύει στη δύναμη του ορθολογισμού του, το θυμικό και δη το θρησκευτικό αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία.

Πώ, πώ….! Ἄνθρωποι ποὺ δὲν διαβάζουν! Ἐκπληκτικὸ καὶ σίγουρα τρομερό. Χωρὶς ἀμφιβολία, τέτοιοιες κοινωνίες θὰ καταρρεύσουν σὰν τραπουλόχαρτα. Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Κοραῆ ἐπαναλαμβάνονται ἐδῶ, αὐτὴ τὴ φορὰ μὲ στόχο τοὺς Τούρκους. Θὰ μοῦ πεῖς, ἐδῶ πιστεύουμε ὅτι τὸ ἀνώτερο πράγμα ποὺ ἔκανε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἦταν τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα…

Μετά τόσους αιώνες, η σημερινή Τουρκία δεν έχει άλλον τρόπο να επιδείξει την ανωτερότητα της δικής της ταυτότητας παρά μόνον υφαρπάζοντας τη σημασία του Βυζαντινού, αλλά και του αρχαιοελληνικού παρελθόντος. Οταν αρπάζεις κάτι, παραδέχεσαι ότι δεν σου ανήκει.

Αὐτὰ ἰσχύουν μόνο γιὰ τὴν δική μας κουλτούρα, στὴν ὁποία οἱ Τοῦρκοι μετέχουν μόνο στὸ βαθμὸ ποὺ ἔχουν ἀναμνήσεις τῆς ἐξωμοσίας τους ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό. Στὴν παγανιστικὴ καὶ ἰσλαμικὴ κουλτούρα, τὰ πράγματα εἶναι ἀντίθετα. Οὔτε νὰ παραδεχόμαστε σχετικιστικὰ τὴν ἰσότητα τῶν ἀπόψεων τῶν πολιτισμῶν οὔτε νὰ νομίζουμε ὅτι οἱ ἄλλοι πολιτισμοὶ ἔχουν ἴδιες ἀντιλήψεις μὲ τὸν χριστιανικό, ὅτι «μοιάζουμε» -αὐτὸ πιστεύω. Ὁ πολιτισμὸς ποὺ πεθαίνει, τοῦ κ. Τ.Θ., φαντασιώνεται ὅτι «συνεισφέρει» ὡς μπόλι στὸν πολιτισμὸ ποὺ τὸν ἀντικαθιστᾶ βίαια καὶ ὅτι ὁ δεύτερος «παραδέχεται» κάτι. Τίποτα ἐντελῶς δὲν παραδέχεται, πέρα ἀπὸ λίγα ψυχολογικὰ ἀπωθημένα τῆς ἐξωμοσίας. Τέτοια ἀπωθημένα ἔχουν καὶ οἱ ἄθεοι τῆς Δύσης. Πολὺ κακὸ γιὰ τὸ τίποτα.

Νά καὶ κάτι σωστό:

Ο Ερντογάν προσπαθεί να καλύψει το κενό που άφησαν στον μουσουλμανικό κόσμο οι ήττες των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο και του Ισλαμικού Στρατού στη Συρία.

Posted in Δεξιά | Σχολιάστε

1349

Θεωρούμενοι ὡς ὑπεύθυνοι γιὰ τὸ Μαῦρο Θάνατο οἱ Ἑβραῖοι θανατώνονται στὸ Στρασβοῦργο.

doutielt1

(wikimedia commons)

 

 

 

Posted in Εβραίοι, Μεσαίωνας | Σχολιάστε

θανατολόγια

Εἶναι ποὺ δὲν κλαῖν στὰ διπλανὰ καὶ τὰ ἀπέναντι μπαλκόνια τὰ νεογέννητα, καὶ ποὺ στὰ πεζοδρόμια δεκάδες οἱ σκυλολάτρες κι ἐλάχιστοι οἱ γονεῖς, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι κλαῖν καὶ θρηνοῦν μὲ τὴν μεγάλη ἀπώλεια τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου. Καθένας, ἀπὸ τὴ σκοπιά του, μὲ τὰ λάβαρα μιᾶς Ἑλλάδας στείρας καὶ γραφικῆς, τουριστικῆς, ὡραιοπαθοῦς, ρετρὸ ὅσο οἱ ἀπεργίες τῆς ΓΣΕΕ. Εἴτε τῶν  μεταμοντέρνων παπάδων ποὺ τοὺς κατατρέχουν οἱ συντηρητικοὶ εἴτε τῶν ποιητῶν καὶ τῶν καλλιτεχνῶν. Ὅπου μόνο ὁ θάνατος εἶναι γεγονός, μόνο αὐτὸς εἶναι ἀφορμὴ γιὰ κάτι. Καταγραφὲς καὶ ἀντιδράσεις θανάτων, «Τὸ φέισμπουκ». Μὲ τόσες ἀπώλειες ἔχουμε ἤδη ἀλλοτριωθεῖ καὶ χάσει τὸν ἑαυτό μας. Γραφεῖο κηδειῶν ἡ κοσμικὴ Ἑλλάς. Φυσικά, πεθαίνοντας θὰ σκεφτόμαστε πὼς τὰ ψηφιδωτὰ τῆς Μονῆς τῆς Χώρας εἶναι ἕνα παράδειγμα τοῦ τί θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι μιὰ βυζαντινὴ ἀναγέννηση. Ἀκόμη καὶ στὸ θάνατο, βαδίζουμε γεμᾶτοι μὲ φαντασιοπληξία καὶ δυτικὴ πλύση ἐγκεφάλου.

Posted in Ελλάδα | 7 Σχόλια

ἐπὶ κορυφὴν Φασγά

Τότε ὁλόκληρη ἡ κοινότητα ἄρχισε νὰ φωνάζει καὶ νὰ ὀδύρεται. Κι ὅλος ὁ λαὸς ξενύχτησε κλαίγοντας. Παραπονιοῦνταν ἐνάντια στὸν Μωυσῆ καὶ στὸν Ἀαρών, καὶ τοὺς ἔλεγαν: «Μακάρι νά ‘χαμε πεθάνει στὴν Αἴγυπτο ἢ σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἔρημο. Γιατί μᾶς ἔφερε ὁ Κύριος σ’ αὐτὴ τὴ χώρα; Γιὰ νὰ σκοτωθοῦμε στὸν πόλεμο; Γιὰ νὰ αἰχμαλωτιστοῦν οἱ γυναῖκες μας καὶ τὰ παιδιά μας; Καλύτερα νὰ γυρίσουμε στὴν Αἴγυπτο!» Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: «Ἐλᾶτε νὰ ὁρίσουμε ἕναν ἀρχηγὸ καὶ νὰ γυρίσουμε πίσω στὴν Αἴγυπτο». […]

Ὁ Κύριος εἶπε στὸ Μωυσῆ καὶ στὸν Ἀαρών. «Ὣς πότε θὰ παραπονιέται ἐναντίον μου αὐτὸς ὁ διεφθαρμένος λαός; Ἀρκετὰ ἄκουσα τὰ παράπονά τους! Πές τους ἐκ μέρους μου: Ὁρκίζομαι στὸν ἑαυτό μου πὼς θὰ σᾶς κάνω ὅ,τι ἀκριβῶς μοῦ ζητήσατε. Τὰ κορμιά σας θὰ μείνουν σ’ ἐτούτη ἐδῶ τὴν ἔρημο, ὅλοι ἐσεῖς ποὺ ἀπογραφτήκατε, ὅλοι ὅσοι ἔχετε καταχωρηθεῖ ἀπὸ εἴκοσι ἐτῶν καὶ πάνω -ἐσεῖς ποὺ δυσανασχετήσατε ἐναντίον μου. Δὲν θὰ μπεῖτε στὴ χώρα, ὅπου ὑποσχέθηκα μὲ ὅρκο νὰ σᾶς ἐγκαταστήσω, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Χάλεβ, γιὸ τοῦ Ἰεφοννῆ καὶ τὸν Ἰησοῦ γιὸ τοῦ Ναυῆ. Τὰ παιδιά σας, ὅμως, ποὺ εἴπατε γι’ αὐτὰ ὅτι θὰ αἰχμαλωτιστοῦν θὰ τὰ φέρω ἐκεῖ καὶ θὰ γνωρίσουν τὴ χώρα ποὺ ἐσεῖς περιφρονήσατε. Τὰ κόκκαλά σας θὰ μείνουν σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἔρημο. Τὰ παιδιά σας θὰ περιπλανιοῦνται ἐδῶ σαράντα χρόνια. Θὰ τιμωροῦνται γιὰ τὴ δική σας ἀπιστία, ὥσπου ὅλοι ἐσεῖς νὰ πεθάνετε στὴν ἔρημο. Ὅπως κάνατε σαράντα μέρες γιὰ νὰ ἐξερευνήσετε τὴ χώρα, ἔτσι θὰ πληρώνετε τὶς ἁμαρτίες σας σαράντα χρόνια, ἕνα χρόνο γιὰ κάθεμέρα. Καὶ ἔτσι θὰ μάθετε τί σημαίνει νὰ σᾶς ἐγκαταλείψω ἐγώ. Ἐγὼ τὸ λέω, ὁ Κύριος! [….]»

Τότε παρακάλεσα τὸν Κύριο καὶ τοῦ εἶπα: «Κύριε, Θεέ. Ἔχεις ἀρχίσει πιὰ νὰ δείχνεις στὸ δοῦλο σου τὸ μεγαλεῖο σου καὶ τὴ μεγάλη σου δύναμη. Ποιὸς Θεὸς ὑπάρχει στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἔργα σὰν τὰ δικά σου καὶ πράξεις δυνατές, σὰν τὶς δικές σου; Ἄφησέ με, σὲ παρακαλῶ, νὰ περάσω καὶ νὰ δῶ τὴ χώρα τὴν εὔφορη ποὺ εἶναι πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, τὰ ὡραῖα αὐτὰ βουνὰ καὶ τὸ Λίβανο». Ὁ Κύριος ὅμως εἶχε ὀργιστεῖ ἐναντίον μου ἐξαιτίας σας, καὶ δὲν μὲ ἄκουγε.

«Φτάνει πιά», μοῦ εἶπε. «Μὴ μοῦ ξαναμιλήσεις γι’ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀνέβα στὴν κορυφὴ τοῦ Φασγὰ καὶ γύρισε νὰ δεῖς πρὸς τὰ δυτικά, τὰ βόρεια, τὰ νότια καὶ τ’ ἀνατολικά. Ἀπόλαυσε τὸ θέαμα μὲ τὰ μάτια σου, γιατὶ ἐσὺ δὲν πρόκειται νὰ διαβεῖς τὸν Ἰορδάνη. Δῶσε ἐντολὲς στὸν Ἰησοῦ, ἐνθάρρυνέ τον καὶ δυνάμωσέ τον, γιατὶ αὐτὸς θὰ ὁδηγήσει τοῦτο τὸ λαό…» […] Ἔπειτα ὁ Μωυσῆς, ἀπὸ τὶς πεδιάδες Μωὰβ ἀνέβηκε στὸ ὅρος Νεβώ, στὴν κορυφὴ Φασγά, ἀνατολικὰ τῆς Ἱεριχώ. Ἀπὸ ‘κεῖ ὁ Κύριος τοῦ ἔδειξε ὅλη τὴ χώρα […] Ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: «Αὐτὴ εἶναι ἡ χώρα ποὺ ὑποσχέθηκα μὲ ὅρκο στὸν Ἀβραάμ, στὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, νὰ τὴ δώσω στοὺς ἀπογόνους τους. Σὲ ἄφησα νὰ τὴ δεῖς μὲ τὰ μάτια σου, δὲν θὰ περάσεις ὅμως γιὰ νὰ πᾶς ἐκεῖ».

Ἀριθμοί, 14, Δευτερονόμιον, 3 & 34.

hagia_sophia_mars_2013

Καλή μας διασκέδαση στὴν ἔρημο τῆς Δύσης καὶ τοῦ ἀθεϊσμοῦ.

Posted in αθεϊσμός | Tagged | 1 σχόλιο

Ἀρκαδία / Παυσανίας: ναοί

Ναοὶ ποὺ εἶχαν ἐρημώσει στὴν Ἀρκαδία ὅταν ὁ Παυσανίας τὴν ἐπισκέφθηκε:

Ἀρκαδικά, ἔκδ. M. H. Rocha-Pereira, Pausaniae Graeciae descriptio, τ. 2 [Bibliotheca Teubneriana], Leipzig 1977, σσ. 239.19-20, 251.8-10, 254.5-6, 258.26-28, 269.9-11, 272.12-13, 275.17-18, 285.8-9, 286.22-24, 290.24-29, 290.31-291.1, 295.22-23, 311.15-16, 336.5-6, 12-13, 337.16-17 (κεφάλαια 9.6, 14.4, 15.5, 17.1, 24.6, 25.3, 26.2, 29.5, 30.6, 32.2-3, 35.5, 41.10, 53.11, 54.5)

Posted in Αρχαιότητα | Tagged | Σχολιάστε

ὁ κύκλος τῶν πεθαμένων ποιητῶν

Ἡ μαζικὴ κοινωνία συνεπάγεται ὅτι ἀνεμπόδιστα καθένας κάνει τὸ χόμπυ του, καὶ ὅτι συχνὰ βρίσκει καὶ θαυμαστές. Ἕνα ἀπὸ τὰ χόμπυ αὐτὰ εἶναι ἡ ποίηση. Σὲ μιὰ μαζικὴ κοινωνία δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν νομικὰ δεσμευτικοὶ κανόνες γραφῆς τῆς ποίησης (περιεχόμενο, ὕφος κ.λπ.). Ἅμα θέλω, γράφω, κι ὅλο καὶ κάποιος θὰ μὲ θαυμάσει. Ἡ ἀναπόληση παλαιότερων ἐποχῶν ὅπου οἱ κανόνες ὑπῆρχαν καὶ τὸ κοινὸ ἦταν μικρὸ καὶ πιὸ αὐστηρό-συντηρητικὸ αἰσθητικά, καὶ ἡ ἀπαίτηση νὰ ξαναγυρίσουμε σὲ παλαιὰ κριτήρια τέχνης εἶναι κι αὐτὴ ἕνα χόμπυ, τὸ χόμπυ τῆς δυσφορίας μὲ τὸν μεταπολεμικὸ κόσμο. Ἀργὰ ἢ γρήγορα, ὡστόσο, θὰ θαφτεῖ κι αὐτὸς κάτω ἀπὸ τὴ μπότα τοῦ ἑπόμενου κυρίαρχου, ὁπότε δὲν πρέπει νὰ τὰ βάψουμε μαῦρα ἢ νὰ συμμεριστοῦμε ἀπόλυτα τὴ δυσφορία μὲ τὴ σύγχρονη αὐτοϊκανοποιούμενη ποίηση.

Ἡ νεοελληνικὴ ποίηση, τοῦ 20οῦ αἰ., ἔγινε γνωστὴ λόγῳ τριῶν ἄσχετων μὲ τὴν Τέχνη πραγμάτων. Τοῦ ἔπους τοῦ 1940 καὶ τοῦ Ἐμφυλίου (τῆς δεκαετίας τοῦ 1940, δηλαδή), τῆς χούντας καὶ τοῦ μαζικοῦ τουρισμοῦ. Ὅλα αὐτὰ προκάλεσαν τὴ συμπάθεια τῶν Δυτικῶν καὶ Σοβιετικῶν καὶ ἕναν ἀνανεωμένο φιλελληνισμό, μὲ τὸ γραφικὸ ἐκκλησάκι καὶ τὴ γυμνὴ γοργόνα στὶς ἀκρογιαλιὲς τοῦ Ἐλύτη. Ὅμως, τὰ δύο πρῶτα αἴτια ἦταν πρόσκαιρα, καὶ ὁ σύγχρονος μαζικὸς τουρισμὸς ἀπαιτεῖ ἀφελληνισμὸ ὥστε ὁ Ἄγγλος μπεκρὴς νέος τουρίστας νὰ νοιώθει σὰν στὴν πὰμπ τῆς πόλης του του κι ὄχι νὰ τὸν ζαλίζουμε μὲ ὑψηλὴ φιλοσοφία καὶ νοήματα. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅσο κι ἂν μᾶς ἀρέσει, ὡς Ἑλλήνων, ἡ ποίησή μας, ἡ διεθνὴς ἀκτινοβολία της ὀφείλεται σὲ ἄλλους λόγους. Μὴ αἰσθητικοὺς-καλλιτεχνικούς. Χώρια ποὺ στοὺς περισσότερους Ἕλληνες ποὺ τοὺς ἀρέσει π.χ. ὁ Ρίτσος, κι αὐτὸ ὀφείλεται σὲ μὴ αἰσθητικοὺς-καλλιτεχνικοὺς λόγους, δηλαδὴ στὶς κομματικὲς παρωπίδες ἢ στὰ μπουζούκια τοῦ Θοδωράκη. Χωρὶς Θεοδωράκη, κανεὶς δὲν θὰ τραγουδοῦσε Σεφέρη ἢ Ρίτσο.

Ἔτσι, ὅταν ἀκόμη ἕνας ποιητὴς πεθαίνει, ἀρχίζουν οἱ διάφορες ἀποτιμήσεις γιὰ τὸ μέλλον τῆς ἑλληνικῆς ποίησης, καὶ ξεχνᾶμε τόσο τὴν αἰτία τῆς δημοφιλίας τῆς ποίησής μας ὅσο καὶ τὶς μαζικοδημοκρατικὲς συνθῆκες ἀνάπτυξής της.

Posted in ποίηση | Σχολιάστε

Τὰ χωριάτικα

Ἡ μόνη ὑπαρκτὴ διάσταση Λογίου-Λαϊκοῦ στοιχείου (ἐλίτ-λαοῦ) στὴν Ἑλλάδα ἦταν αὐτὴ μεταξὺ ἄθεων «κουλτουριάρηδων» καὶ μορφωμένων ἐπιστημόνων κατὰ τῶν ἀγράμματων θρησκευόμενων, εἴτε οἱ τελευταῖοι πίστευαν καὶ λάτρευαν ἐνστικτωδῶς εἴτε πιὸ συνειδητά. Ἡ μαζικοποίηση τῆς «μόρφωσης» καὶ τῆς κουλτούρας εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ὅτι οἱ περισσότεροι (δηλαδή, ἑκατομμύρια) εἶναι ἢ νοιώθουν «ἐξέχουσες ἀτομικότητες», διαβασμένοι, μορφωμένοι, ἐπιστήμονες, καλλιτεχνικὲς ψυχές, συλλέκτες βιωμάτων κ.λπ. Καὶ πάλι, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει ἡ διάσταση Λόγιου καὶ Λαϊκοῦ, μόνο ποὺ ὁ «κόσμος» ἀνήκει πλέον κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος του στοὺς «λόγιους» (κατὰ φαντασίαν ἢ πραγματικούς), δηλαδὴ ἐναντιώνεται σὲ ὁτιδήποτε σήμαινε τὸν Ἕλληνα πρὸ 1941. Τὸ μόνο ἢ κύριο μέλημά του εἶναι ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἡ αὔξηση-διατήρηση τοῦ προσδόκιμου τῆς ζωῆς καὶ τὰ συναφή. Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες ἀντιπαρατίθενται στοὺς Ἕλληνες τῶν προηγούμενων αἰώνων, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸ παράσιτο τοῦ ἀθεϊσμοῦ (παράσιτο ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ἦταν μιὰ μικροσκοπικὴ μειονότητα ποὺ ζοῦσε μὲ τρόπο τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Ἕλληνες, κατέχοντας τὴν πνευματικὴ-πολιτικὴ ἐξουσία) καταβρόχθισε τὸν ὀργανισμὸ στὸν ὁποῖο παρασιτοῦσε.

Ὡς λύση ἀνάγκης, οἱ «ἀθεοποιημένοι» ἢ τουλάχιστον ἡ «πατριωτικὴ» μερίδα τους ἐπέλεξαν τὴν ἀντιμετώπιση τῆς θρησκείας καὶ τῆς θρησκευτικῆς τέχνης / πολιτισμοῦ μὲ τὴ «μουσειακότητα» καὶ τὸ φολκλὸρ τῆς νεότερης Ἑλλάδας. Ὡς ἐπίδοξοι ἀστοί (τῶν σαλονιῶν τοῦ Παρισιοῦ τοῦ 19ου αἰ.) θέλησαν νὰ βάλουν τὴ ζωντανὴ πίστη στὸ μουσεῖο: Ἡ «ἱστορικοποίηση» τῆς πίστης, τὰ «ἤθη καὶ ἔθιμα», οἱ φουστανέλλες, τὸ «γλέντι» καὶ ἡ «κοινότητα», τὰ «δρώμενα», οἱ «προχριστιανικὲς ἐπιβιώσεις», ἡ ξηρὴ ἱστοριογνωσία, ἡ ἐργαλειακὴ χρήση τῆς Ὀρθοδοξίας (μὲ ἀνύπαρκτο διάβασμα τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας κι ἀνύπαρκτο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς φιλοσοφικὲς ἀπόψεις της), τὸ χωρὶς νόημα copy-paste φράσεων όρθόδοξων ὕμνων σὲ χασισοσουρεαλιστικὰ ποιήματα. Σὰν εὐρωπαῖοι περιηγητὲς ἐξωτικῶν τοπίων καὶ φυλῶν, περιδιαβαίνουν, περιγράφουν (καὶ ἐκθειάζουν) «τὴν πίστη τῶν Ἑλλήνων» τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὴν εἶχαν καθημερινὰ γραμμένη στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους: ὅπως θὰ ἔμπαινες ἀπὸ τὴν αἴθουσα τῶν κλασσικῶν ἐκθεμάτων τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου σὲ ἐκείνη τῶν ἑλληνιστικῶν, καὶ μετὰ θὰ τὰ ξέχναγες σὲ μιὰ πραγματικότητα ἄσχετη μὲ ἐκεῖνα: Τόση νέκρα. Ὁ «πολιτισμός», ὡς νεοτερικὴ ἰδέα, πέρα ἀπὸ ἐρευνητικὸ ἀντικείμενο-ἐργολαβία τοῦ ἀστοῦ, ἦταν κι ἕνας καλὸς λόγος γιὰ νὰ σκοτώσεις (ὥστε νὰ ἐρευνήσεις ἀνεμπόδιστος) ἢ νὰ μεθερμηνεύσεις τελείως διαφορετικὰ τὸ παρελθὸν διὰ τῆς σχολικῆς παιδείας τὴν ὁποία ἔλεγχες. Βέβαια, γιὰ 5 τέτοιους «πατριῶτες ἄθεους» ἔχεις ἄλλους 95 «ἀντιπατριῶτες» ἄθεους στὴν Ἑλλάδα, πράγμα ποὺ δὲν συμφέρει πολὺ τὴ χώρα. Ὁ λόγος γιὰ τὴν ἀναλογία 5/95 εἶναι ὅτι ὁ ἀθεϊσμὸς δὲν ἔχει ρίζες αἰώνων στὴν Ἑλλάδα, ὅπως στὴ Δύση, καὶ συνεπῶς οἱ περισσότεροι ὁπαδοί του νοιώθουν ἀνομολογήτως ἄβολα, σὰν μύγες μὲς τὸ γάλα ἑνὸς τόσο θρησκευόμενου τόπου. Οἱ πρῶτοι (οἱ πατριῶτες ἄθεοι) εἶναι –εἴτε τὸ θέλουν εἴτε τὸ ξέρουν– τὸ ἄλλοθι τῆς συντριπτικῆς πλειονότητας, τῶν ἀπάτριδων ἄθεων. Εἶναι τὸ «μὰ ὑπάρχουν καὶ ἄθεοι ποὺ εἶναι πατριῶτες». Δὲν ἀμφισβητεῖται ἐδῶ ἡ ὕπαρξη τέτοιου εἴδους πατριωτῶν καὶ οἱ προθέσεις τους, ἀλλὰ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἀθεϊσμὸς καὶ πατριωτισμὸς μποροῦν νὰ συνυπάρχουν μαζικά. Βέβαια, ὁ πλειονοτικὸς ἀθεϊσμὸς (ὁ ἀντιπατριωτικός) διαρκεῖ μόνο τρεῖς γενιὲς στὴν Ἑλλάδα, καὶ στὴν τέταρτη τὴν ἀποτελειώνει, ὅπως κάνει κάθε τὶ μουσειακό: Ἡ πρώτη γενιὰ εἶχε τὰ σπουδαῖα παράσημα τοῦ ’40-’50, ἡ δεύτερη ἀναρχοροκπασόκιζε ἢ ἦταν στὴν κομμουνιστικὴ φορμόλη, ἡ τρίτη γενιὰ (συσσωρεύοντας λόγῳ Κρίσης ὅλη τὴν ἀπέχθεια τῶν δυὸ προηγούμενων γενιῶν γιὰ τὸν πραγματικὸ-ζωντανὸ ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ὣς τὸ 1940, καὶ συνενούμενη μὲ τὸν δεξιὸ ἀθεϊσμὸ τῶν φιλελεύθερων) θέλει νὰ τὸ σκάσει στὸ ἐξωτερικὸ καὶ νὰ γίνει famous, σέφ, τραγουδιστής, πολίτης-τουρίστας τοῦ κόσμου, γκόμενα καὶ γκόμενος μὲ σκυλιὰ καὶ ποδήλατα, ποιητὴς κ.λπ.

Ὡραῖα νὰ ἔχεις χωριό, νὰ μὴν εἶσαι Ἀθηναῖος ἢ Σαλονικιός, καὶ ἄθεος. Δηλαδή, νὰ μὴν εἶσαι ἔποικος τῆς Δύσης στὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ δὲν εἶναι μόνο οἱ ἔποικοι τοῦ Ἰσλάμ, ὑπάρχουν κι ἄλλοι.

Τώρα ποὺ ὅλη ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἀστικὴ (ἔστω καὶ τοῦ τσιμέντου –μὲ τὴν αὐτοερωτικὴ ἀρχιτεκτονικὴ παραφιλολογία περὶ «ἀστικοῦ τοπίου», ἡ ὁποία κάνει ὅ,τι τῆς γουστάρει μὲ λεφτὰ ἄλλων κ.λπ.) καὶ μορφωμένη, βλέπεις τὸν Δεκαπενταύγουστο τὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ χωρὶς πολὺ κόσμο (ποὺ ἦρθε ἀπὸ τὶς πόλεις) γιατὶ ὁ κόσμος φοβᾶται νὰ μπεῖ στὴν ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ μὲ μάσκες, καὶ γιατὶ ἔχει στραφεῖ κατὰ τοῦ (ἀλλοτινοῦ μὰ πρόσφατου) ἑαυτοῦ του καὶ ἔχει μεταπηδήσει στὴ μεριὰ τοῦ Λόγιου στοιχείου. Τώρα, ποὺ οἱ γιαγιάδες πέθαναν καὶ οἱ συγγένειες χαλάρωσαν, μπορεῖς νὰ διαλέξεις τὸν συγγενὴ ποὺ προτιμᾶς, γιατὶ οἱ πιὸ σκληροπυρηνικοὶ ἄθεοι ὄχι ἁπλῶς δὲν πηγαίνουν ἐκκλησία μὰ δὲν βγαίνουν κι ἀπὸ τὸ σπίτι τους στὸ χωριό, π.χ. στὴν πλατεία, γιὰ νὰ μὴν κολλήσουν. (Ἄλλο ἂν ἔχει νόημα νὰ αὐτοφυλακιστεῖς σὲ ἕνα σπίτι στὸ χωριό, ἐνῶ διαθέτεις κλιματιστικὸ στὴν πόλη, ὅπου περνᾶς πιὸ ἄνετα.) Ἄλλωστε, παλαιότερα ἔβλεπαν ὡς σκέτη κοινωνικὴ ἐκδήλωση τὴν ἐκκλησία. Ἐὰν οἱ πλούσιοι ἄθεοι εὔλογα φοβοῦνται ἕναν «πρώιμο» θάνατο ποὺ θὰ τερματίσει τὴν εὐτυχία τῆς ἀπόλαυσής τους («πρώιμο» σύμφωνα μὲ τὸν δικαιωματισμό τους, πὼς ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται νὰ ζῆ ὣς τὰ 81, σὰν ἀπόρροια φυσικοῦ νόμου), οἱ προσηλυτισθέντες στὸν ἀθεϊσμὸ λοῦμπεν, μεσαῖοι καὶ μικρομεσαῖοι, ὡς μιμητικὰ ὄντα ἁπλὰ ἀκολουθοῦν τὸν Κυρίαρχο καὶ τὶς ἰδέες του. Εἶναι οἱ πιὸ καλοὶ κλακαδόροι του, οἱ δικαιωματιστὲς ποὺ ποτὲ δὲν ἀπολαμβάνουν ὅλα αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα ζητωκραυγάζουν καὶ ποὺ φαντασιώνονται ὅτι ἀνήκουν στοὺς ξεχωριστούς. Πράγματι, ἂν κάποτε οἱ μὴ πλούσιοι ξεχώριζαν ἀπὸ τοὺς ἀλαζόνες πλούσιους στὸ γεγονὸς ὅτι βάσιζαν τὴν αὐτοπεποίθησή τους (καὶ τὴν πεποίθηση γιὰ τὸ ἄδικο ἢ τὴν τιμωρία τῶν πλουσίων, καὶ τὸν κοινωνικὸ ἔλεγχο-στιγματισμὸ τῶν πλουσίων) στὴν πίστη, σήμερα ὄχι μόνο δὲν ἔχουν χρῆμα καὶ ἐξουσία (δὲν τὰ εἶχαν ποτέ, ἄλλωστε) ἀλλὰ δὲν ἔχουν οὔτε πίστη. Ὄντας ξεκρέμαστοι καὶ ἀκόμη πιὸ ἀδύναμοι, μόνη ἐπιλογὴ ἔχουν νὰ υἱοθετοῦν τὶς ἐλπίδες καὶ τοὺς φόβους τῶν πλουσίων. Ἐντάξει, καὶ λίγη σάλτσα σοσιαλισμοῦ γιὰ ὅσους μεγάλωσαν ὣς τὸ 80.

Ἡ Ἑλλάδα τῆς τρίτης γενιᾶς, μόνο μὲ θαύματα μπορεῖ νὰ σωθεῖ. Ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατο, ἀκόμη κι ἂν πρὸς τὸ παρὸν μποροῦμε νὰ κάψουμε τὸν τουρκικὸ στρατό (ἂς ποῦμε, μέχρι τὸ 2030). Ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατο, ὅσο κι ἂν ὑπάρχουν Χριστιανοὶ κουλτουριάρηδες καὶ «μορφωμένοι» («φωτισμένοι»!) καὶ «δημοκράτες» καὶ καλλιτέχνες καὶ «ἐκσυγχρονισμένοι πατριῶτες». Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν λέγεται μὲ τάσεις κοινωνιολογίζοντα Χριστιανισμοῦ ἢ χριστιανικοῦ Ἀριστερισμοῦ ἢ «φιλοτουρκικοῦ» ἐξωτικισμοῦ καὶ ἡττοπάθειας. Λέγεται ἔχοντας κατὰ νοῦ τοὺς 10 «δίκαιους» μιᾶς ἁμαρτωλῆς πόλης οἱ ὁποῖοι ἀρκοῦν γιὰ νὰ ἀποσοβηθεῖ ἡ ἐξαέρωσή της.

Posted in αθεϊσμός | 1 σχόλιο

Σαμουράι καὶ βουδιστές..

Ο π. Παύλος Σαβάμπε Τακούμα ήταν ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας της Ιαπωνίας και ένας από τους τρεις πρώτους ορθοδόξους χριστιανούς. Ήταν γιος ενός σαμουράι και γαμπρός ενός σιντοϊστή ιερέα. Ήταν φανατικός εθνικιστής και μισούσε κάθε ξένη επιρροή στην χώρα του.

«Κάποια βραδιά, λοιπόν, καθώς μελετούσε στο κελί του, βλέπει ένα σαμουράι να ορμά στο δωμάτιό του με το σπαθί στο χέρι. Θα τον έσφαζε, του είπε, εάν δεν σταματούσε να «διαφθείρει» με τα κηρύγματά του τους ντόπιους.
Ταπεινά ο Άγιος Νικόλαος δέχθηκε να πεθάνει, αν όμως πρώτα ο επίδοξος δολοφόνος του θα μάθαινε τι μελετούσε την ώρα εκείνη. 

Ο σαμουράι άφησε το σπαθί του, για να ακούσει τι είχε να του πει ο Άγιος. Και έτσι αυτός άρχισε να του εξηγεί την δημιουργία του σύμπαντος από τον Θεό, το σχέδιο της Θείας Οικονομίας και πως ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο.
Το αποτέλεσμα ήταν, ο παραλίγο δήμιός του να κατηχηθεί και να βαπτισθεί. Λίγα χρόνια αργότερα ο σαμουράι Τακούμα Σαβάμπε έγινε ο πατήρ Παύλος, ο πρώτος Ορθόδοξος Ιάπωνας ιερέας».

Πηγή

Προσέξτε αὐτὸ τὸ «φανατικὸς ἐθνικιστής», καὶ σκεφτεῖτε ὅσους δὲν πιστεύουν ἀλλὰ χρησιμοποιοῦν ἐργαλειακὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ὡς τμῆμα τοῦ «αἰώνιου Ἑλληνισμοῦ». Δὲν ἐννοῶ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι τμῆμα τοῦ ἐθνικοῦ πολιτισμοῦ ἢ καὶ λάβαρο πατριωτικό, ἀλλὰ ὅτι αὐτὸ γίνεται μόνο ὅταν ὑπάρχει εἰλικρινὴς πίστη στὸ Χριστό, αὐτὸν ποὺ διδάσκει ἡ Ὀρθοδοξία. Ἀλλιῶς δὲν γίνεται -γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅτι ὑπάρχει ἐναντίωση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ διαστρέβλωσή της.

Η ίδια η Θ.Κ. είχε παρασυρθεί στα νεανικά της χρόνια και αναζητούσε τον Θεό εκτός Εκκλησίας! Έτσι προσχώρησε στον Βουδισμό ! Ζούσε στην Αθήνα και είχε σημαντική κοινωνική θέση.
Επειδή ίσως είχε και πανεπιστημιακή μόρφωση, οι υπεύθυνοι της θρησκευτικής τους οργάνωσης την έκαναν “ιέρεια”του Βουδισμού! Με τη βοήθεια του διαβόλου σηκωνόταν ψηλά από το έδαφος και πίστευε ότι την σήκωνε ο Βούδας! Έτσι, μ’ αυτά τα δαιμονικά τεχνάσματα, παρέσυρε τριακόσιους περίπου χριστιανούς στον Βουδισμό! Όμως άρχισαν και οι δαιμονικές επιθέσεις εναντίον της γιατί είχε δώσει δικαιώματα στον σατανά! Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ούτε για ελάχιστα λεπτά της ώρας για πολλές μέρες! Στο σπίτι της ακούγονταν συνεχώς δυνατοί θόρυβοι και έτρεμαν τα έπιπλα στους διάφορους χώρους! Κατάλαβε ότι δε μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Άρχισε να πηγαίνει στις εκκλησίες για να βοηθηθεί, αλλά δεν μπορούσε να δει τις εικόνες!
Ήρθε στον τόπο καταγωγής της, στις Σέρρες και την βοήθησε να εξομολογηθεί ο μακαριστός π. Μιχαήλ Μιχαηλίδης! Μόλις ο πνευματικός της διάβασε την συγχωρητική ευχή, έφυγε από το σώμα της το κάψιμο που ένιωθε για πολλούς μήνες! Μια αμαρτία όμως δυσκολευόταν, όπως μας έλεγε να την πει κι έμεινε το κάψιμο στο αριστερό της γόνατο για έξι μήνες! Μόλις την εξομολογήθηκε και αμέσως μετά την συγχωρητική ευχή, απαλλάχτηκε κι από αυτό το μαρτύριο! Άρχισε να κάνει πνευματική ζωή, αλλά από αυτούς που παρέσυρε στον βουδισμό, ελάχιστους κατάφερε να μεταπείσει για να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία !Τους τελευταίους μήνες της ζωής της αρρώστησε από καρκίνο! Ο π. Ιωάννης, τον οποίο είχε γνωρίσει από πνευματικά της αδέρφια, την βοήθησε πολύ! Όπως μας έλεγε όμως ο παππούλης, η προσευχή του δεν έφθανε στον Ουρανό! Ίσως ήταν θέλημα του Θεού να την πάρει από αυτή τη ζωή!

Πηγή

Posted in Χωρίς κατηγορία, θρησκεία | Σχολιάστε

Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τουγκέδερ..

Posted in μουσική | Σχολιάστε

Well, everybody knows that the bird is the word

ἔτσι…

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Papa Oom Mow Mow..

Posted in μουσική | Σχολιάστε

ἐξελικτικά

Ἀφοῦ θὰ πεθάνουμε εἴτε ἀπὸ πείνα εἴτε ἀπὸ πανδημία, δὲν ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ εἴμαστε Στωικοί. (Νὰ εἴμαστε Χριστιανοί: non licet.) Πρέπει νὰ τσιρίζουμε ποὺ τὰ πράγματα δὲν εἶναι ὅπως θέλουμε, καὶ ἐλπίζουμε ὅτι ἂν δὲν πεθάνουμε ἀπὸ τὸ λοιμὸ δὲν θὰ πεθάνουμε οὔτε ἀπὸ τὸ λιμό.

Γιατὶ κυρίαρχη εἶναι ἡ δική μας κοσμοεικόνα, καὶ ὅσοι πιστέψατε ὅτι τὰ πράγματα εἶναι οὐδέτερα, σᾶς γέλασαν.

Ἀφοῦ οἱ τυχαῖες μεταλλάξεις ἐντελῶς τυχαῖα ὁδηγοῦν σὲ ἀνώτερες καὶ πολυπλοκότερες μορφὲς καὶ καταστάσεις (κι ὄχι στὴ διάλυση τῆς ζωῆς), ἐλπίζουμε ὅτι χάρη στὴ θεὰ Τύχη (τὴν ἀγαπημένη θεὰ τῶν τελευταίων εἰδωλολατρῶν -ποὺ ἐπέστρεψαν ὡς ἄθεοι) θὰ προκύψει κάτι ἀνώτερο, κάτι καλύτερο…

Posted in αθεϊσμός | 2 Σχόλια

Dragoumistan

Ὁ κοντοχωριανός μου Δραγούμης δὲν εἶναι κανενός, κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, καλύτερα νὰ μείνει ἔτσι γιὰ πάντα. Καὶ μὲ τὰ νασιοναλιστικά του, καὶ μὲ τὰ σοσιαλιστικά του. Γιατὶ καθένας σκέφτεται γιὰ τὴν πάρτη του. Οἱ σημερινοὶ «Σουμελάδες» (καὶ οἱ «σοσιαλιστὲς Μικρασιάτες» τοῦ 1910) σκέφονται πῶς θὰ ἐπιστρέψουν διὰ τῆς πλαγίας στὸν Πόντο δίχως ἀπελευθέρωσή του, καὶ πῶς θὰ «φωτισθοῦν» οἱ σημερινοὶ Τοῦρκοι ὥστε νὰ ἀγαπήσουν ἐπιτέλους τοὺς Γκιαούρηδες. Καὶ σκασίλα τους μεγάλη γιὰ τὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ τὴν ἀπειλὴ ποὺ δέχεται. Οἱ βασιλόφρονες Πελοποννήσιοι καὶ ὁ Μεταξᾶς εἶχαν ἀπελευθερώσει τὶς δικές τους πατρίδες, καί, ἐντάξει, δὲν θὰ ἔπεφταν καὶ σὲ βαριὰ μελαγχολία ἐὰν δὲν ἀπελευθερωνόταν ἡ Μικρὰ Ἀσία. Ὁ Δραγούμης ἤθελε νὰ γλιτώσει ἡ δική του ἰδιαίτερη πατρίδα, ἡ Μακεδονία, ἀπὸ τοὺς Σλάβους, καί, αἴ, ἂς κάναμε καὶ μιὰ ἑλληνοτουρκικὴ συμμαχία μὲ ἀντισλαβικὸ σκοπό. Καθένας γιὰ τὴν πάρτη του. Τὸ ἀστεῖο εἶναι νὰ τὸν κατηγορεῖς ὡς φιλότουρκο ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ ὁραματίζεσαι προσέγγιση μὲ τὸν «προοδευτικὸ τουρκικὸ λαὸ καὶ τὴ διανόηση». Εἴμαστε ἀλλόφρονες ἀκόμα, 100 χρόνια μετά. Μακάρι σὰν ἄλλος Φαραὼ ὁ Ἐρντογὰν νὰ πατήσει τὸ κουμπί, τώρα ποὺ ἀκόμα μποροῦμε νὰ τοῦ κάνουμε στάχτη τὴ δυτικὴ Τουρκία.

Δραγούμης καὶ νεοελληνικὲς ἀντινομίες

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 2 Σχόλια

εὐτυχῶς λίγοι Πόντιοι

Λένε ναὶ στὴ λειτουργία στὸν Πόντο. Σημάδι ὅτι βάζουν τὸν Πόντο μέσα σὲ ἕνα εὐρύτερο ἑλληνικὸ πλαίσιο, καὶ δὲν παίζουν τὸ παιχνίδι τῆς ἀντιπαράθεσης Ἑλλαδίτες-Πόντιοι, 100 χρόνια μετά, ὅταν ἐδῶ καὶ δεκαετίες οἱ Μακεδόνες ἔχουν παντρευτεῖ Πόντιες καὶ οἱ Πελοποννησιο-Πόντιοι Πελοποννήσιο-Μικρασιάτισσες, καὶ γενικὰ ἔχει, γονιδιακά, χάσει ἡ μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶ τὴ μάνα. Σημάδι καλό, ὅτι εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ ἰσχυρίζονται πὼς ὑπεράνω ὅλων εἶναι ὄχι μόνο ἡ τοπικὴ παράδοση, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπόδοση χρημάτων στὸν κατακτητὴ τοῦ τόπου ὅπου αὐτὴ γεννήθηκε, ὥστε νὰ μᾶς ἀφήνει νὰ βλέπουμε μουσειοποιημένο τὸν τόπο ἐκεῖνο.

Κλαίγονται γιὰ καημένες ἐκεῖ τοπικὲς τουρκικὲς ἐπιχειρήσεις ποὺ στηρίζονταν στὴν παροχὴ χρήματος ἀπὸ ἕλληνες ἐπισκέπτες. Σκασίλα μας μεγάλη, λέω ‘γώ. Καὶ πὼς ἐπειδὴ δὲν πᾶμε στὸν Πόντο (ἢ τὴ λοιπὴ Μ. Ἀσία), ἀφήνουμε τοὺς σαουδάραβες τουρίστες καὶ ἐπενδυτὲς νὰ λυμαίνονται τὸν Πόντο. Ἂν δὲν τὸ ἔχουν πάρει εἴδηση, τοὺς τὸν ἀφήσαμε μὲ μιὰ φαρδιὰ ὑπογραφὴ νὰ τὸν λυμαίνονται καὶ νὰ τὸν σοδομίζουν ἀπὸ τὸ 1923 καὶ μετά. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἡ Ἑλλάδα ἀπελευθερωθεῖ ἐντελῶς, πραγματικά, καὶ ὁλοκληρωτικά, δὲν θὰ τὸν λυμαίνονται. Ἕως τότε, ἐπισκέψεις γιόκ. Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ περιμένετε ἕως τότε, ἡ λύση εἶναι μία: Ἄμεσα ἐξισλαμισθεῖτε κι ἐσεῖς, γιὰ νὰ ζεῖτε ἐκεῖ μόνιμα ἀντὶ νὰ ὑποτιμᾶτε τὴν Ἑλλάδα. Ὅσο γιὰ τὰ ἀδέρφια μας «ἐκεῖ», ἂς συνεχίσουν ὅ,τι ἔκαναν πρὸ τοῦ μαζικοῦ τουρισμοῦ τῶν ’00’s.

Posted in Τούρκοι | 2 Σχόλια

Γιατί τὸ Βέλγιο καὶ ἡ Γεωργία

Ἀξιέπαινες οἱ προσπάθειες νὰ παραλληλιστεῖ ἡ ἄρνηση τῆς καθεστωτικῆς ἄποψης γιὰ τὸν κορωνοϊὸ μὲ τρέλλα. Πόσο μᾶλλον ποὺ κανεὶς «ὑγειῶς σκεπτόμενος» δὲν ἐξεγέρθηκε κατὰ τῆς εἰσόδου κορωνοτουριστῶν, ἡ ὁποία ἀναμενόταν εὔλογα ὅτι θὰ ὁδηγοῦσε σὲ αὔξηση τῶν κρουσμάτων, καὶ πράγματι σ’ αὐτὴν ὁδήγησε, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν πληρώνουν οἱ Ἕλληνες. Δὲν κυβερνᾶ, βλέπεις ὁ ΣΥΡΙΖΑ.

Πάντως, καὶ σήμερα, 3 Αὐγούστου 2020, τὸ Βέλγιο -μὲ τὰ τόσα ἄμεσα μέτρα ποὺ πῆρε- εἶναι σταθερὰ πρῶτο παγκοσμίως σὲ θανάτους ἀνὰ ἑκατομμύριο (849). Ἡ δὲ ὀρθόδοξη Γεωργία ἔχει ξεχαστεῖ ἀπὸ ὅλους, καὶ ἔχει 4 θανάτους ἀνὰ ἑκατομμύριο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Γνωστικά

Ἀπό τό γνωστικό ἀπόκρυφο «Εὐαγγέλιο» τοῦ Θωμᾶ προῆλθε ὁ μῦθος ὅτι ὁ Κύριος στήν παιδική του ἡλικία ἔπλαθε πτηνά μέ πηλό, τά φυσοῦσε καί αὐτά ζωντάνευαν (Σοῦρα 3, 49).

Ἀπό τό ἀπόκρυφο γνωστικό κείμενο «Ἀποκάλυψη τοῦ Πέτρου» προέρχεται ἡ Σοῦρα 4, 157 ὅπου ἀναφέρεται ὅτι οἱ Ἑβραῖοι νόμιζαν ὅτι σταύρωσαν τόν Χριστό ἐνῶ στήν πραγματικότητα σταύρωσαν κάποιον πού τοῦ ἔμοιαζε.

Ὁ Γνωστικισμός προσπάθησε νά πείση τούς ἀνθρώπους ὅτι ὁ Σατανᾶς δέν εἶναι κακός ὅπως τόν παρουσιάζει ἡ Ἁγία Γραφή.

Τό ἴδιο κάνει καί τό Κοράνιο πού ἀναφέρει ὅτι ὁ διάβολος δέν εἶναι ἐχθρός τοῦ Θεοῦ ἀλλά μόνο τοῦ ἀνθρώπου καί τό ἁμάρτημά του ἦταν ὅτι δέν προσκύνησε τόν Ἀδάμ (Σοῦρα 7, 12) ὅπως ἀκριβῶς ἀναφέρεται στό ἀπόκρυφο γνωστικό «Εὐαγγέλιο» τοῦ Βαρθολομαίου.

Πηγή

Ὁ παραπάνω κατάλογος εἶναι ἐλλιπής. Στὸ Κοράνι θὰ βρεῖ κάποιος τὸν δοκητισμό, τὸν ἀρειανισμό, καὶ ἄλλες αἱρέσεις -ἑνοποιημένα. Ὄχι μόνο τὸν γνωστικισμό.

Γεμίσαμε βέβαια, μὲ μελιστάλαχτους Ὀρθόδοξους, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ διαλέξουμε μεταξὺ ἄθεης Δύσης καὶ εὐσεβῶν Ἀράβων.

Posted in Ισλάμ, θρησκεία | Σχολιάστε

Academics

Academics are being hoodwinked into writing books nobody can buy

A few months ago, an editor from an academic publisher got in touch to ask if I was interested in writing a book for them.

I’ve ignored these requests in the past. I know of too many colleagues who have responded to such invitations, only to see their books disappear on to a university library shelf in a distant corner of the world.

If someone tried to buy said book – I mean, like a real human being – they would have to pay the equivalent of a return ticket to a sunny destination or a month’s child benefit. These books start at around £60, but they can cost double that, or even more.

This time, however, I decided to play along.

So I got the editor on the phone and he asked if I had an idea for them. “Sure,” I said, trying to sound enthusiastic. “Perhaps I could write a book about…” – and here I started piling up ugly-sounding buzzwords.

I could hear how he momentarily drifted off, probably to reply to an email, and when I was done with my terrible pitch, he simply said: “Great!”

“The best thing now,” he continued, “is if you could jot down a few pages, as a proposal, which we could then send out to reviewers.” He paused a second, then added: “If you have any friends who could act as reviewers and who you think could sign off on the project, then that’d be great.”

I was intrigued by the frankness.

“How much would the book be sold for?” I inquired, aware this might not be his favourite question. “£80,” he replied in a low voice.

“So there won’t be a cheaper paperback edition?” I asked, pretending to sound disappointed.

“No, I’m afraid not,” he said, “we only really sell to libraries. But we do have great sales reps that get the books into universities all across the world.”

“So how many copies do you usually sell?” I inquired.

“About 300.”

“For all your books?”

“Yes, unless you would assign your book on your own modules.”

I was growing fascinated by the numbers so I asked how many of these books they published each year.

“I have to…” he started (inadvertently revealing that this was a target that had been set) “…I have to publish around 75 of these.”

Seventy-five books, £80 each, selling on average 300 copies. That’s £1.8m. And he’s just one of their commissioning editors. What’s more, these publishers are not known for hiring talented illustrators to come up with nice covers – and you rarely see their books advertised in magazines.

“If you don’t mind my asking,” I said as our conversation drew to a close, “how did you find me?”

A moment of awkward silence, and then: “Um, well, I found your name on your university website.”

At the time, there was no information about me on the university website. No publication list, no information about my research interest, not even a photograph.

So I’d been asked to write a book about whatever I wanted, and this editor didn’t even know whether I’d written anything before. It didn’t matter. It would sell its 300 copies regardless. Not to people with an interest in reading the book, but to librarians who would put it on a shelf and then, a few years later, probably bury it in a storeroom.

Most academics get these requests. A colleague was recently courted by an editor who, after confessing they only published expensive hardbacks (at around £200), explained that this was an opportunity for my colleague to enhance his academic record. He was told he could give them pretty much anything, like an old report, or some old articles.

“I can’t believe anyone would write a book that would be too expensive for anyone to buy,” the colleague told me over the phone. “Just to add a line to your cv.”

Another colleague, on discovering his published book was getting widespread attention but was too expensive to buy, tried to get the publishers to rush out a cheaper paperback version. They ignored his request.

These may sound like stories of concern to academics alone. But the problem is this: much of the time that goes into writing these books is made possible through taxpayers’ money. And who buys these books? Well, university libraries – and they, too, are paid for by taxpayers. Meanwhile, the books are not available for taxpayers to read – unless they have a university library card.

In the US, taxpayers are said to be spending $139bn a year on research, and in the UK, £4.7bn. Too much of that money is disappearing into big pockets.

So what are the alternatives? We could stop publishing these books altogether – which may be advisable in a time of hysterical mass publication . Or we publish only with decent publishers, who believe that books are meant to be read and not simply profited from. And if it’s only a matter of making research available, then of course there’s open source publishing, which most academics are aware of by now.

So why don’t academics simply stay away from the greedy publishers? The only answer I can think of is vanity.

Posted in παιδεία | 1 σχόλιο

Ποιοὶ συντήρησαν τὴν Ἁγία Σοφία

Εἶναι ἀπέραντα λυπηρὸ νὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τμῆμα τοῦ κλήρου ἡ ἐρντογανικὴ ἄποψη ὅτι οἱ Τοῦρκοι συντήρησαν τὴν Ἁγία Σοφία. Δηλαδή, ὑπῆρχε περίπτωση νὰ τὴν γκρέμιζαν, καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸ ἔκαναν τοὺς λέμε εὐχαριστῶ; Ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ τουρκικὴ θρησκευτικὴ ἀρχιτεκτονικὴ εἶναι κακὴ-βαρετὴ ἀπομίμηση τῶν βυζαντινῶν ἐκκλησιῶν μὲ τροῦλλο.  Εἶναι ἀπέραντα λυπηρό, καὶ ἔχω ἀσχοληθεῖ μὲ τοὺς τουρκόφιλους ἢ τουρκοσυμπαθοῦντες Ὀρθόδοξους ποὺ ἀπὸ ἀντίδραση στὸ σύγχρονο φιλελευθερισμὸ-χιπστερισμὸ καὶ στὴ Δύση χειροκροτοῦν τὸν Ἐρντογάν. Πολλοὶ παγιδεύονται στὸ δίπολο Δύση-Ἰσλὰμ/Τουρκία, καὶ νομίζουν ὅτι εἶναι σωστὸ νὰ ἐπαινοῦν τὸν ἕνα πόλο ἐπειδὴ κατηγοροῦν τὸν ἄλλο. Γίνονται φιλότουρκοι ἐπειδὴ σιχαίνονται τοὺς φιλελέδες. Ἢ γίνονται (φιλο)Δυτικοὶ ἐπειδὴ μισοῦν τοὺς Τούρκους καὶ τὸ Ἰσλάμ. Λάθος (ἢ προδοσία, γιὰ κάποιους). Τὸ σωστό εἶναι: Πρέπει νὰ ἀμύνεσαι καὶ ἐνάντια στὴν Τουρκία καὶ ἐνάντια στὴ Δύση. Εἶναι δύσκολο; Εἶναι. Αἴ, καί;

Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι ἀκατανόητη ἡ ὑπερβολικὴ ἀντίδραση γιὰ τὸν παπὰ αὐτόν. Ἀφενός, γιατὶ οἱ Χριστιανοὶ σὲ σχέση μὲ τοὺς ἄθρησκους ἢ ἄθεους εἶναι στατιστικὰ πολὺ περισσότερο ἔμπρακτα πατριῶτες:

Ποιὸς γεννοβολᾶ στὴν χώρα αὐτή, συγκριτικά; Οἱ «ταλιμπὰν» Χριστιανοὶ ἢ οἱ ἄθεοι; Στατιστικά-συγκριτικά, πάντα, κι ὄχι «μὰ ξέρω καὶ τὸν τάδε ἄθεο». Πόσοι ἄθεοι εἶναι πολύτεκνοι, καὶ πόσοι Χριστιανοί; Ποιὸς εἶναι πατριώτης; Μιὰ πολὺ μικρὴ μειονότητα ἄθεων εἶναι πατριῶτες, καὶ ἡ πλειονότητά τους εἶναι ἀπάτριδες, κοσμοπολίτες καὶ συνειδητὰ ἀνθέλληνες. Μὲ τοὺς Χριστιανοὺς συμβαίνει τὸ ἀντίθετο: ἀπάτριδες καὶ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι μιὰ μειονότητα. Οἱ ὑφιστάμενοι «ἄθεοι πατριῶτες» εἶναι τὸ ἄλλοθι γιὰ νὰ δικαιολογεῖται ἡ σαβούρα τῆς τεράστιας πλειονότητας τῶν, ἀπάτριδων καὶ ἄτεκνων, ἄθεων τῆς Ἑλλάδας. Γιὰ νὰ λέμε «αἴ, δὲν εἶναι μόνο οἱ Χριστιανοὶ πατριῶτες, ὑπάρχουν κι ἄλλοι».

Ὄχι, δὲν ὑπάρχουν «κι ἄλλοι πατριῶτες», γιατὶ πέρα ἀπὸ κάτι πράκτορες Νεοπαγανιστές (ποὺ ἐμφανίστηκαν μετὰ τὴν πτώση τοῦ Τείχους τοῦ Βερολίνου ἰσχυριζόμενοι ὅτι ἕως τότε κρύβονταν σὲ βουνὰ καὶ σὲ νησιά(!)) οἱ ἄλλοι πατριῶτες -οἱ ἄθρησκοι/ἄθεοι- εἶναι μιὰ σταγόνα στὸν ὠκεανό. Τοὺς σέβομαι, τοὺς ἀγαπῶ πολύ, ἀλλὰ δὲν  μπορῶ γιὰ χάρη τους νὰ ἰσχυριστῶ ὅτι αὐτοὶ εἶναι ὑπολογίσιμο τμῆμα τῶν Ἑλλήνων ἄθεων/ἄθρησκων. Ὁ ἀθεϊσμὸς εἶναι εἰσαγόμενη, ἐμφυτευμένη «κουλτούρα» τῶν τελευταίων 70 ἐτῶν, καὶ ἀντιμετωπίζει ὡς μητριὰ τὴν Ἑλλάδα στὴ συντριπτική του πλειονότητα, καὶ ὡς πατρίδα του τὰ Παρίσια καὶ τὴ Δύση. Κι ἀντίστοιχα: Ἐπειδὴ ὑπάρχουν καὶ δημιουργήθηκαν τὰ τελευταῖα 20 χρόνια, κάποιοι φιλότουρκοι τουρκοφαναριωτιστές, καὶ «μοιάζουμε» καὶ «ἴσως πιστέψουν οἱ Τοῦρκοι*», δὲν θὰ ἀποδεχτῶ τὰ οὐρλιαχτὰ κατὰ τῶν παπάδων ἐπειδὴ μιὰ μειονότητα λέει ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἔσωσαν τὴν Ἁγία Σοφία. Σαφῶς, ὅταν διαφθείρεται ἡ κοινωνία, διαφθείρονται καὶ σὲ μεγάλο ποσοστὸ τὰ μέλη τῆς ἐκκλησίας, λαϊκοὶ καὶ μή. Τί ἄλλο θὰ περίμενε κάποιος μὲ 20 χρόνια τουρκοσειρῶν, ἀριστερῆς προπαγάνδας περὶ Τούρκων Προλετάριων, καὶ μαζικῶν ἐπισκέψεων στὴν Τουρκία; Ἀντιτουρκισμό;

 

* Θὰ πιστέψουν ἀλλὰ τὸ 1/3 τους, ὅπως τὰ προφήτευσε ὁ Αἰτωλός, καὶ ἄγνωστο πότε, δηλαδὴ πολιτικῶς ἀδιάφορο στὴν παρούσα στιγμή. Πάντως, ὄχι διὰ τῆς μετατροπῆς τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμί.

Posted in θρησκεία, κοινωνία | Σχολιάστε

100 χρόνια

Τα δημογραφικά, οικονομικά και στρατιωτικά δεδομένα του 1920 μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας δεν ήταν τα σημερινά αλλά σχεδόν ισοδύναμα και συνεπώς κάθε εξέλιξη ανοιχτή. Μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας θα διεξήγετο ασφαλώς ένας αγώνας με τον χρόνο. Η Ελλάδα θα ήταν αρκετό να αντέξει μόλις δεκαεπτά χρόνια στη Μικρά Ασία – χρόνος ασήμαντος αν βλέπει κανείς την Ιστορία με προοπτική.

Η έναρξη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου το 1939 που ακύρωσε όλες τις συνθήκες ειρήνης του 1919- 1920 θα ακύρωνε προφανώς και τη συνθήκη των Σεβρών καθώς η Τουρκία θα εντασσόταν αμέσως στον Άξονα για να επιχειρήσει τη ρεβάνς. Αυτό θα ήταν και το οριστικό τέλος του παντουρκισμού που σήμερα βλέπουμε να ανασυγκροτείται και να μην αρκείται ούτε καν στη συνθήκη της νίκης του, τη συνθήκη της Λωζάννης.

Πηγή

Posted in Τούρκοι | Tagged | 2 Σχόλια

μάσκες

Τί σοῦ εἶναι δαῦτοι οἱ ἄθεοι. Ἔχουν γεμίσει τὴν Ἑλλάδα μὲ κορωνοτουρίστες γιὰ νὰ φέρουν στὰ ἴσια τὴν κατάσταση μὲ τὴν καταστροφὴ ποὺ διέπραξαν μεταξὺ Μαρτίου-Μαϊου, καὶ τώρα τοὺς φταίει ἡ Ἐκκλησία, ἡ κοσμοθεωρία της ποὺ δὲν ἀναγνωρίζει σκέτη ὕλη. Λοιπόν, ἡ δική σας κοσμοεικόνα εἶναι παράλογη, φίλοι ἄθεοι, ὄχι ἐκείνη τῶν Χριστιανῶν.

Ἔχετε μιὰ ἀντίληψη περὶ Ἐπιστήμης ποὺ βασίζεται σὲ μιὰ ἀστήρικτη μεταφυσική. Νομίζετε ὅτι δὲν ἔχετε μεταφυσική. Βασίζεστε σὲ κάποιες παραδοχές (αἰωνιότητα ὕλης, ἀνεξήγητη γένεση τοῦ ὀργανικοῦ ἀπὸ τὸ ἀνόργανο, τελεολογία διὰ τῆς αὐτοαναφορικότητας τῆς ἔννοιας τῆς Ἐξέλιξης, «τυχαιότητα» τῆς Μεγάλης Ἔκρηξης κ.ο.κ.), ποὺ εἶναι καθαρὰ φιλοσοφικὲς κι ὄχι ἀποδείξιμες ἐμπειρικά ἢ ἐπιστημονικά. (Καὶ εἶστε ἐσεῖς -ὄχι ἐμεῖς- ποὺ πρέπει νὰ τὶς ἀποδείξετε.) Ὄχι μόνο δὲν μπορεῖτε νὰ ἐξηγήσετε μὲ τὰ φακίρικά σας πῶς κάτι -ἡ Ὕλη- ὑπάρχει «ἀπὸ πάντα» (εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδειχτεῖ κάτι τέτοιο;) κι ἄρα δὲν χρειάζεται δημιουργό, ἢ πῶς τὸ ἀνόργανο ἔγινε ὀργανικὸ κι ἀπέκτησε συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλὰ μόνο μία φορὰ κι ὄχι καὶ τώρα… Ἀλλὰ σᾶς φταίει κι ἀπὸ πάνω ἡ θεία λειτουργία, ποὺ κατὰ τὴ γνώμη σας ὁδηγεῖ σὲ αὔξηση τῶν κρουσμάτων. Σᾶς ἔχουμε προκαλέσει ἄπειρες φορὲς τοὺς τελευταίους μῆνες, οἱ Χριστιανοί, νὰ ἀποδείξετε, μὲ πειράματα, μετρήσεις κ.λπ. γιὰ τὸ ἂν ὁ συνωστισμὸς στὴν ἐκκλησία καὶ ἡ θεία κοινωνία προκαλοῦν ἔξαρση τῶν κρουσμάτων, κι ἐσεῖς σφυρίζετε ἀδιάφορα. Ἀναρωτηθήκατε ποτὲ πῶς γίνεται τὸν Μάιο καὶ τὸν Ἰούνιο παρὰ τὸ ὅτι ἦταν ἀνοιχτὲς οἱ ἐκκλησίες δὲν αὐξάνονταν τὰ κρούσματα; Τὴν τυφλαμάρα σας τὴν ἀποκαλεῖτε λογικότητα καὶ «φυσιολογικό».

Posted in αθεϊσμός | 4 Σχόλια

καβαλάρηδες

Ἀπὸ τὰ καλὰ ἄρθρα στὴ σελίδα τοῦ Μ. Ἰγνατίου. Γιατὶ μᾶς ἔχουν πρήξει μὲ τὴν ἀκαταμάχητη δύναμη τῶν Τούρκων. Ναί, εἶναι πιὸ πολλοί, πιὸ φανατισμένοι. Ναί, ζοῦμε ἐδῶ καὶ 98 χρόνια μιὰ χωρὶς σταματημὸ παρακμή, πρωτόγνωρη ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀπέραντη παρακμὴ τοῦ 13ου καὶ 14ου αἰώνα. Πού, ἂν συνεχιστεῖ, θὰ ξαναζήσουμε τὴν ὁριστικὴ καὶ δίχως ἀνάσταση Τουρκοκρατία καὶ Ἰσλαμοκρατία. Ὅμως τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ὑλικὸ ἀκόμη.

  • «Ωστόσο, με εξαίρεση το ανθρώπινο δυναμικό, η πλεονεκτική θέση της Τουρκίας δεν είναι ούτε συντριπτική, ούτε και αποτελεί εγγύηση ότι θα είναι υπέρ της το αποτέλεσμα μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής αναμέτρησης στον ελληνοτουρκικό χώρο. Αντίθετα η πιθανότητα συντριβής με σοβαρές συνέπειες και για την ίδια δεν μπορεί να αποκλεισθεί», προσθέτει.

  • Όσον αφορά τις αναλογίες δυνάμεων Ελλάδας – Τουρκίας παρουσιάζονται σήμερα μειωμένες στο 2,4 Τούρκοι στρατιώτες για κάθε Έλληνα σε σύγκριση με 3,5 : 1 το 2014, αναφέρει η έκθεση και εξηγεί ότι η αναλογία «προφανώς έχουν επηρεαστεί από την μείωση της θητείας αλλά και από τις μαζικές εκκαθαρίσεις φερόμενων αντιφρονούντων στο καθεστώτος Ερντογάν ανάμεσα στις τάξεις των στελεχών και ανώτερων αξιωματικών στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις».

Σύμφωνα με τη έκθεση, παρά τις μειώσεις. το εν ενεργεία στρατιωτικό ανθρώπινο δυναμικό στην Τουρκία ανέρχεται σε 355.200 άτομα υπό τα όπλα. Διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων στο χώρο της Ευρώπης. Ακολουθούν η Γαλλία με 204.000, η Γερμανία με 181.000, η Ιταλία με 166.000,το Ηνωμένο Βασίλειο με 148.000 και η Ελλάδα με 142.350.

  • Για το ανθρώπινο δυναμικού του Στρατού αναφέρεται ότι στην Ελλάδα αυτό ανέρχεται σε 93.500, σε σύγκριση με 260.200 στην Τουρκία. «Εδώ παρατηρείται μικρή αύξηση στις δυνάμεις της ελληνικής πλευράς και σημαντική μείωση στις τουρκικές. Ως εκ τούτου οι αναλογίες δυνάμεων από 3,5 Τούρκοι στρατιώτες για κάθε Έλληνα που ήταν το 2014 διαφοροποιήθηκαν σε 2,5 : 1 το 2020», αναφέρεται.

Όσον αφορά τα άρματα μάχης, αναφέρεται ότι η Ελλάδα διαθέτει σήμερα 1.328 άρματα μάχης και η Τουρκία 2.379. Το 2014 η Ελλάδα διέθετε 1.462 και η Τουρκία 2.504. «Οι εκατέρωθεν μειώσεις διατήρησαν αναλλοίωτο το συσχετισμό δυνάμεων αφού το 2020 όπως και το 2014 για κάθε 1 ελληνικό άρμα αναλογούσαν 1,7 τουρκικά», σημειώνεται στην έκθεση. Και οι δύο πλευρές διαθέτουν γερμανικά και αμερικανικά άρματα μάχης όπως Leopard, M-60 και M-48.

Σε σχέση με τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού αναφέρεται ότι αισθητή αύξηση κατά 648 παρατηρείται στα ΤΟΜΠ της ελληνικής πλευράς σε σχέση με το 2014 και καμία στην τουρκική. Έτσι οι αναλογίες δυνάμεων μειώθηκαν από 1,9 τουρκικά άρματα για κάθε ελληνικό το 2014 σε 1,4 : 1 το 2020, σημειώνεται.

  • Αναφέρεται παράλληλα ότι οι τουρκικές δυνάμεις καταγράφουν σημαντική αύξηση σε τροχοφόρα θωρακισμένα οχήματα (PPV και AUV Cobra), ενώ για τα τεθωρακισμένα οχήματα μάχης η έκθεση σημειώνει ότι η αναλογία παραμένει στα ίδια αριθμητικά επίπεδα όπως και το 2014, ήτοι: Ελλάδα 398 και Τουρκία 645.

Για το πυροβολικό αναφέρεται ότι μετά από αισθητή μείωση στο δυναμικό της ελληνικής πλευράς όσον αφορά τον τομέα αυτό και αντίστοιχη αύξηση στην τουρκική πλευρά κατά την τελευταία δεκαετία, το 2020 η Ελλάδα παρουσιάζεται τώρα ενισχυμένη σε πυροβόλα.

  • Όσον αφορά τον στόλο και ειδικότερα αναφέρεται ότι σε σχέση με τα υποβρύχια, η Ελλάδα διαθέτει 11 υποβρύχια και η Τουρκία 12, ενώ αναφορικά με τις φρεγάτες σημειώνεται ότι μετά από μείωση κατά μία φρεγάτα στις αντίστοιχες πλευρές η σύγκριση το 2020 επανήλθε στα ίδια επίπεδα όσον αφορά τον τομέα αυτό. Η Ελλάδα διαθέτει 13 φρεγάτες και η Τουρκία 19.

Κορβέτες, Περιπολικά, και άλλα μέσα: Η Ελλάδα έχει 5 κορβέτες, 33 περιπολικά και 20 αποβατικά (5 πλοία), καθώς και 9 σκάφη υποστήριξης διαφόρων τύπων. Αντίστοιχα η Τουρκία διαθέτει 6 Κορβέτες, 41 περιπολικά και 35 αποβατικά (5 πλοία), καθώς και 79 σκάφη υποστήριξης διαφόρων τύπων.

Τέλος αναφορικά με τη Πολεμική Αεροπορία Μαχητικά Αεροσκάφη αναφέρεται ότι τα μαχητικά αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας το 2020 είναι μειωμένα και σήμερα ανέρχονται στα 231 σε σχέση με 262 το 2014 και 283 το 2004.
Ωστόσο, σύμφωνα με την έκθεση ακόμη πιο αισθητή είναι η μείωση στην τουρκική πλευρά, όπου τα μαχητικά αεροσκάφη ανέρχονται στα 308 σε σχέση με 352 το 2014 και 407 το 2004.

Σε σχέση με τα αναγνωριστικά αεροσκάφη η Ελλάδα έχει 28 και 38 η Τουρκία, ενώ σε σχέση με τα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης, σημειώνεται ότι η Ελλάδα διαθέτει 4 τύπου ΕΜΒ-145 ΑΜΒ-145AEW όπως και το 2014. Η Τουρκία διαθέτει επίσης 4 τύπου B-737 AEW τώρα, σε σχέση με 1 που διέθετε το 2014.

Καβαλάρηδες τῆς πλάκας, βασίζονται στὴ δική μας αὐτοκτονικὴ τάση, τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὸν ἔνδοξό μας βυζαντινισμὸ καί, συνειδησιακά, ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, ἐδῶ καὶ 98-78 χρόνια.

Posted in Ελλάδα, Τούρκοι | 7 Σχόλια

Φαῖδρος Μπαρλᾶς, Γενναῖοι

Γενναῖοι

 

Ἕνα πρωὶ τοὺς βρήκαμε,

ἀναπάντεχα, πεθαμένους…

 

Κάποιος ψιθύρισε: «συμφόρηση»·

ἄλλος: «ἀτύχημα»·

ἄλλος: «αὐτοκτονία».

 

Τοὺς σκέπασε, ὅμως,

τοὺς ψίθυρους αὐτοὺς ἡ φωνή μας:

«Ἐμεῖς!   ἐ μ ε ῖ ς   τοὺς σκοτώσαμε!

Ἐμεῖς τοὺς καθαρίσαμε, τοὺς τυράννους!»

 

Κανένας δὲν ἀντιμίλησε…

Τὰ βλέμματά τους μὲ θαυμασμὸ

καρφωθῆκαν ἀπάνω μας…

 

Τινάξαμε τὰ μαλλιά,

σηκώσαμε ψηλὰ τὸ κεφάλι…

 

(Αὐτὸ θὰ πῇ νάσαι γενναῖος:

νὰ παίρνῃς ἀπάνω σου

καὶ φονικὸ ποὺ   δ ὲ ν   ἔκανες!…)

Posted in ποίηση, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

εἶδον τὸν ἀσεβῆ ὑπερυψούμενον

Συνωμοτεῖ ὁ ἀσεβὴς σὲ βάρος τοῦ δικαίου, τρίζει τὰ δόντια του ἐναντίον του. Ὁ Κύριος γελάει μαζί του γιατὶ ξέρει πὼς ἔρχεται τῆς τιμωρίας του ἡ μέρα.

Οἱ ἀσεβεῖς σέρνουν σπαθιά, τεντώνουνε τὰ τόξα τους… Μὰ τὸ σπαθί τους στὴν καρδιά τους θὰ μπεῖ. Θὰ τσακιστοῦν τὰ τόξα τους.

Οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀσεβῶν θὰ ἐξαφανιστοῦν. Οἱ δίκαιοι θὰ  κατακτήσουνε τὴ χώρα, σ’ αὐτὴν θὰ κατοικοῦν γιὰ πάντα.

Εἶδα τὸν ἀσεβὴ νὰ ὑπερυψοῦται, νὰ ὑψώνεται σὰν κέδρος τοῦ Λιβάνου. Καὶ πάλι πέρασα, καὶ νά ποὺ δὲν ὑπῆρχε. Τὸν ἀναζήτησα, κι οὔτε ποὺ βρέθηκε.

12 παρατηρήσεται ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον καὶ βρύξει ἐπ᾿ αὐτὸν τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ· 13 ὁ δὲ Κύριος ἐκγελάσεται αὐτόν, ὅτι προβλέπει ὅτι ἥξει ἡ ἡμέρα αὐτοῦ. 14 ρομφαίαν ἐσπάσαντο οἱ ἁμαρτωλοί,

15 ἡ ρομφαία αὐτῶν εἰσέλθοι εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν καὶ τὰ τόξα αὐτῶν συντριβείη.

ἄνομοι δὲ ἐκδιωχθήσονται, καὶ σπέρμα ἀσεβῶν ἐξολοθρευθήσεται. 29 δίκαιοι δὲ κληρονομήσουσι γῆν καὶ κατασκηνώσουσιν εἰς αἰῶνα αἰῶνος ἐπ᾿ αὐτῆς.

5 εἶδον τὸν ἀσεβῆ ὑπερυψούμενον καὶ ἐπαιρόμενον ὡς τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου· 36 καὶ παρῆλθον, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν, καὶ ἐζήτησα αὐτόν, καὶ οὐχ εὑρέθη ὁ τόπος αὐτοῦ.

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

τσεκούρια καὶ βιτριόλια

Ὅταν ἐπὶ 30 χρόνια ἰδιωτικῆς τηλεόρασης καὶ σὲ ἐποχὲς παχιῶν ἀγελάδων προβάλλεις τσεκούρια, πριόνια, βασανιστήρια, θρίλερ κ.λπ., τότε θὰ τὰ βρεῖς ἐκτὸς ὀθόνης ὅταν ἔρθει ἡ ἐποχὴ τῶν ἰσχνῶν ἀγελάδων. Στὶς καλὲς ἐποχές, ἡ βία βοηθοῦσε στὴν «ἁδρεναλίνη» τῆς πλαδαρῆς ζωῆς τοῦ σημιτικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Χωρὶς ἄγχος γιὰ τὸ μέλλον, ἀτομικὸ καὶ συλλογικό, ἔπρεπε νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα ψεύτικο ἄγχος, ὅπως π.χ. τοῦ θύματος ποὺ προσπαθεῖ στὴν ταινία-σπλατεριὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν κανίβαλο μὲ τὸ πριόνι. Ὅμως, αὐτὸ δὲν ἦταν κάτι ποὺ ἔφευγε ἀπὸ τὰ μυαλὰ τῶν τηλεθεατῶν μαζὶ μὲ τὴν χαρτοπετσέτα μὲ τὴν ὁποία σκούπιζαν τὴν κέτσαπ τοῦ γύρου-πίτα ἀπὸ τὸ στόμα τους. Ἔμεινε καὶ μετὰ τὴ λήξη τῆς ταινίας.

Ἕνας ἐθισμένος στὴ βία ἐκπτωχευμένος ὄχλος εἶχε ἤδη ἀποκτήσει πρότυπα. Ἀναρωτιέμαι πότε θὰ φτάσει ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία θὰ ἀλλάξουν οἱ ποινὲς γιὰ τὰ ἐγκλήματα κατὰ τῶν ταπεινῶν, δηλαδὴ μεταξὺ τοῦ λαοῦ. Φαντάζει ὑπερβολικό: Ἀλλὰ μήπως ὅταν ἡ βία τῆς τηλεόρασης (παραγώμενη σὲ δυτικὲς κοινωνίες) ἔχει μεταφερθεῖ στὴν πραγματικότητα μιᾶς δυτικῆς, πλέον, ἀλλὰ φτωχῆς κοινωνίας, δὲν θὰ ἀλλάξει καὶ τὸ νομικὸ σύστημα; Δὲν θὰ ἀρχίσουν (μὲ τὸν ἐκβαρβαρισμὸ τῶν συνειδήσεων ἐξαιτίας τῆς ἐλευθερίας τῶν ΜΜΕ καὶ τῆς Τέχνης) οἱ ποινὲς νὰ ἀντιστοιχοῦν στὸν τρόπο τῶν ἐγκλημάτων; Δηλαδή, γιὰ παράδειγμα γιὰ ἀπόπειρα ληστείας νὰ κόβονται τὰ χέρια; Γιὰ τύφλωση μὲ βιτριόλι μιὰ ἀντίστοιχη τύφλωση τοῦ ἐνόχου; Πόσο ἀκόμη θὰ μένουν ἀναντίστοιχες οἱ τιμωρητέες πράξεις μὲ τὰ προβαλλόμενα πρότυπα βίαιης συμπεριφορᾶς; Ἱστορικὴ παρέκβαση: Οἱ ποινὲς στὸ Βυζάντιο χειροτέρευσαν μέσα ἀπὸ τὴν «ἐπαφὴ» μὲ τὴν Σασσανιδικὴ Περσία καὶ τοὺς Ἄβαρους καὶ Οὕννους.

Posted in Χωρίς κατηγορία, κοινωνία | Tagged | 2 Σχόλια

ρὸκ Παραβιάσεις

Ἡ χωριατίλα τῶν ἀντιρὸκ παραεκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων τοῦ ’80-’90 (φαντάζομαι καὶ σήμερα) ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι μετέτρεπαν σὲ «ἐξωτικὸ Ἐπικίνδυνο» τὴ ρὸκ ἀλλὰ ἀδιαφοροῦσαν διὰ τὰς κοσμικὰς παρεκτροπὰς τῆς ζώσης γνήσιας ἑλληνικῆς μουσικῆς, τοῦ σκυλάδικου. Ἴσως ἔφταιγε καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τότε ἀκόμη δὲν ἤξεραν καλὰ ἀγγλικά, ἐνῶ τὰ γυφτοελληνικὰ τοῦ σκυλάδικου ἦταν κατανοητὰ ἄρα ἐλεγχόμενα. Νά καὶ ὁ λόγος ποὺ μετέφραζαν τρομοκρατικὰ βιβλία Καναδῶν Καθολικῶν γιὰ τὴ ρόκ, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἔμεναν ἀτάραχοι μὲ τὸν τὰμ-τὰμ βάλτο τοῦ λαϊκοῦ καὶ τοῦ σκυλάδικου.

27c69755-0453-4b93-9f30-238aa22dd9a0

Εἶχαν κολλήσει ὑπερβολικὰ πολὺ στὴ δεκαετία τοῦ ’50 ὅταν μὲ ξυνισμένο ὑφάκι σεσωσμένου περιφρονοῦσαν τὰ ἁμαρτωλὰ κοσμικὰ τραγούδια καὶ τὰ «ἁμαρτωλὰ πάρτις», κι ἔπρεπε νὰ ἐκσυγχρονιστοῦν. Θὰ σκέφτονταν ὅτι ἡ ἐπίδραση τοῦ σκυλάδικου εἶναι μόνο σεξουαλικὰ «ἀνήθικη». Οὔτε ποὺ τοὺς πέρασε κατὰ νοῦ ὅτι δημιουργεῖ τὸν τύπο τοῦ μετεμφυλιακοῦ-μεταπολιτευτικοῦ κωλομπαρᾶ κουραδόμαγκα πασοκοκωλοέλληνα, ποὺ τόσο ἀγάπησαν οἱ θολοκουλτουριάρηδες, καὶ ποὺ ἐπέζησε καὶ μετὰ τὸ τέλος τοῦ σκυλάδικου κάνοντας τὴν Ἑλλάδα σκυλάδικο (ποὺ μὲ τὴ φαντασία του -καὶ τὸ εἰσαγόμενο οὐίσκι- τσάκιζε καὶ Μέρκελ καὶ ὅλους μαζί). Ἐνῶ μὲ τὸ ρόκ, ἔμπαιναν σὲ νέο ἐπίπεδο. Μιλᾶμε γιὰ τὸ Σατανᾶ, ὄχι παῖξε γέλασε, μὲ ἀνάποδη τεχνολογία μάλιστα! Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ Ἕλληνες μοιάζαν μὲ Ἀλβανοὺς νεοπρόσφυγες (πλὴν καμπάνας παντελονιοῦ). Ὅταν μποροῦσες νὰ ἀποδόσεις 4-5 φόνους ποὺ ἔκανες στὸ μέταλ, ποὺ ὡστόσο ἄκουγαν καὶ ὅσοι δὲν ἔκαναν κανέναν φόνο. Κάτι σὰ μάνες-ρέιβερ  (ἀμέσως μετὰ τοὺς σατανιστὲς ροκάδες). Τὴν ἴδια ἐποχή, νομίζω ξεπηδοῦσαν καὶ τὰ χριστιανικὰ μέταλ συγκροτήματα, καί, ἄχ, ποιὸς θὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴ φωτιὰ ποὺ δὲ σβήνει; Ἡ προβατίλα ὅλων τῶν προοπτικῶν (ἀξούριστης ὀργανωσιακῆς δεσποινίδος, κουλτουριάρη ποὺ βλέπει ὁράματα καὶ θάματα μὲς τὸ σκυλάδικο, ἐναλλακτικοῦ χριστιανοῦ προτεσταντοποιημένου μεταλᾶ) ἦταν ἀπελπιστική, ἀλλὰ δὲν πειράζει. Τόσα μποροῦσε, τόσα μπορεῖ ἡ Ἑλλάδα: Ἢ θολούρα ἢ λοῦμπεν, τὰ ἄλλα εἶναι μικροαστικά. Νὰ διευκρινίσω ὅτι μ’ ἀρέσει πάρα πολὺ ἡ γνήσια προβατίλα (ὅποιων ζοῦσαν τὰ καλοκαίρια, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὰ Πάσχα στὸ χωριό, καὶ στὸ χωράφι τοῦ παπποῦ), ἀλλὰ οἱ καταστάσεις τῆς γρήγορης μετεμφυλιακῆς ἀστικοποίησης δημιούργησαν ὅλο τὸ παραπάνω κωμικοτραγικὸ θέατρο, ὅπου δὲν ὑπῆρχε κώδικας συμπεριφορᾶς, οὔτε ἀστικὸς οὔτε χωριάτικος. Μετὰ τὸ Σημίτη, βέβαια, ὅλοι ἀποενοχοποιήθηκαν, καὶ ζῆσαν αὐτοὶ καλὰ κι ἐμεῖς καλύτερα.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | 6 Σχόλια

ἀντιφωνικά: Ἁγία Σοφία

Ἐντάξει, τὸ ἔχουν κι ἐκεῖ οἱ ἀντιφωνικοὶ λίγο τόσο δὰ τὸ κουσούρι τους μὲ τὶς ἐκτὸς πραγματικότητας ἐλπίδες τους:

θυμάμαι έναν μακαριστό πια ιερωμένο, σοφό Κωνσταντινουπολίτη, που πριν είκοσι τόσα χρόνια είχε πει: Αν ποτέ ξανακάνουν την Αγία Σοφία τζαμί, να σκεφτείτε ότι ίσως τότε κάποιες ψυχές, έστω μουσουλμάνοι, θα μπουν στον ναό με φόβο Θεού και όχι αδιάφορα, σαν τουρίστες. Και ίσως τότε κάτι να τους αποκαλυφθεί.

Αἴ, λοιπόν, ὄχι. Ὄχι. Οὔτε οἱ Μουσουλμάνοι «πρόσφυγες» θὰ γίνουν μαρξιστὲς ἐπαναστάτες, ὅπως ἐλπίζει ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἀριστερά, ποὺ ψάχνει ἐπαναστατικοὺς ἀντικαταστάτες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ «προλεταριάτου» καὶ τῆς «νε(ρ)ολαίας» ἐπειδὴ οἱ δυὸ τελευταῖοι δὲν τῆς ἔκαναν τὴν «Ἐπανάσταση». Οὔτε ἡ Δύση θὰ πολεμήσει ποτὲ γιὰ τὴν Ἑλλάδα -οὔτε τὴ θεωρεῖ ἀναπόσπαστο κομμάτι της. Καί, ἀντίστοιχα, οὔτε οἱ Τοῦρκοι θὰ γίνουν ἀποδέκτες «κάποιου ὑπερφυσικοῦ πράγματος» ὅταν μποῦν ὡς πιστοὶ στὴν Ἁγία Σοφία. Ὅπως δὲν ἔγιναν, ἄλλωστε, ποτὲ τέτοιοι ἀποδέκτες οἱ μουσουλμάνοι προσευχόμενοι στὴν τουρκοπατημένη Ἁγία Σοφία μεταξὺ 1453-1934! Τί_δὲν_καταλαβαίνετε_πιά; Ἐπειδὴ τὰ λέει ἕνας τελείως ἀπελπισμένος παπὰς τῆς Κωνσταντινούπολης, δὲν σημαίνει ὅτι θὰ βροῦμε τὸ ἄλλοθι σ’ αὐτόν. Ἡ περιπτωσιολογία (ἕνας παπάς, κάποιες ψυχές) διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν καλὰ κρατεῖ. Τὰ μάθαμε στὴν Τουρκοκρατία αὐτὰ τὰ γλυκανάλατα, μὲ τοὺς Τούρκους ποὺ «ἂν δώσει ὁ Θεὸς καὶ γίνουν Χριστιανοί τότε κ.λπ.», ὅπως ἰσχυριζόταν ἀκόμα ἄλλος σοφὸς ἱεράρχης σὲ Δυτικοὺς ἐπισκέπτες.

Μ’ ἀρέσει πού, μετά, κοροϊδεύουμε τοὺς φιλελέδες, καὶ δὲν βγάζουμε τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι μας, τῶν πιὸ ἀδιανόητων καὶ ἀνύπαρκτων ἐλπίδων. Τί νὰ γίνει, καθένας καὶ οἱ αὐταπάτες του. Φιλελέδικες ἢ ἐξωτικές! Σημασία ἔχει νὰ συμβιβάζεσαι μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶσαι ἀνύπαρκτος καὶ ἐσωτερικεύεις στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σου τὶς ἐπιθυμίες τῶν Ἄλλων.

 

Posted in Τούρκοι | Tagged , , | Σχολιάστε

«Τί παράπονο εἴχατε, δηλαδή;»

Ἔλα μου, ντέ. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ὁ Κεμάλ, εἶναι οἱ Ὀσμανολάτρες (οἱ τῆς ὀθωμανικῆς ἀνεκτικότητας) ποὺ μαγεύονται ἀπὸ τέτοια ἐπιχειρήματα, καὶ δὲν ξέρουν ὅτι καὶ πρὸ τοῦ 1919 (καὶ ἀπὸ τὸ 1071, γιὰ νὰ μὴν γράφω πολλά) οἱ Μικρασιάτες σφάζονταν, ἐκτοπίζονταν, ἐξισλαμίζονταν, χαρατσώνονταν, καὶ ἡ χώρα τους ἀπὸ ἑλληνορθόδοξη γινόταν ἰσλαμοτουρκική. Τί παράπονο εἴχατε, δηλαδή;

Posted in Τούρκοι | Tagged , | Σχολιάστε

Ἱερὰ πορνεία

Το τι εννοούν οι νεοέλληνες σχετικά με την αναπτυξιακή τους πορεία ή το τι μέλλον ονειρεύονται, είναι ξεκάθαρο και φάνηκε στην εποχή της καραντίνας. Όλη η υστερία και η προπαγάνδα είχε στόχο την επιμέλεια μίας εικόνας ασφάλειας ώστε και να διατηρηθούν τα προσχήματα και να πωληθούμε μετά ως ασφαλές τουριστικό προϊόν. Για αυτό, ανάμεσα σε άλλα, και η αναβολή του Πάσχα και οι διώξεις σε κληρικούς και όλα αυτά τα αλβανο- χοτζικά. Μπορεί να την πεις και εθνική πορνεία. Πες το κι έτσι. Τώρα το πρόβλημα των «προαγωγών» είναι τα πανηγύρια και όχι η καλοδεχούμενη είσοδος των πελατών από τας Ευρώπας. Σοφόν το σαφές!

Πηγή

«Ἱερὰ πορνεία» κι ὄχι «ἐθνικὴ πορνεία». Γιατὶ ὁ τουρισμὸς συνιστᾶ μὲν ἐκπόρνευση, ἀλλὰ ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὰ πλαίσια τοῦ ἐθνικοῦ φιλότιμου καὶ τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἔθνους (ἁμάρτησα γιὰ τὸ ἔθνος μου). Εἶναι κάτι τὸ ἱερό, πλέον. Μὴν τυχὸν τὸ ἀγγίξετε. Ὅποιος βρίσει τὸν τουρισμό, τοὺς τουριστονησιῶτες, τὶς γκόμενες καὶ τοὺς γκόμενους ποὺ ἔρχονται μισότρελλοι νὰ κάνουν ὁτιδήποτε δὲν ἐπιτρέπεται στὶς χῶρες τους, τὴν κουλτούρα τοῦ τουρισμοῦ καὶ ἀφελληνισμοῦ, αὐτὸς χαρακτηρίζεται μίασμα. Κι ὄχι ἁπλῶς ἀνθέλληνας.

Posted in Ελλάδα | Tagged | Σχολιάστε

Ἰωάννης Χρυσόστομος: ἡ μεταμόρφωση τῆς πόλης

Ὁ Χρυσόστομος, ὅπως ὁ Βασίλειος, πίστευε ὅτι βασικὲς ἀσκητικὲς πρακτικὲς μποροῦσαν κι ἔπρεπε νὰ ἐφαρμόζονται καὶ ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τοῦ κόσμου καὶ δὲν ἔπαψε νὰ τὶς προωθεῖ μέσα ἀπὸ τὰ κηρύγματά του. Ἡ διάδοση ἑνὸς χριστιανικοῦ τρόπου διασκέδασης, ἑνὸς χριστιανικοῦ τρόπου πένθους, μιᾶς χριστιανικῆς συμπεριφορᾶς ἀνάμεσα στὰ μέλη τοῦ οἴκου, τὸν ἀπασχολεῖ στὶς ὁμιλίες του. […] Μεγαλύτερη σημασία εἶχαν ἡ ἀλλαγὴ τῆς καθημερινότητας, ὁ μετασχηματισμὸς τῶν κοινωνικῶν σχέσεων, ἡ μεταμόρφωση τῆς πόλης, τῆς αὐτοκρατορίας καὶ τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης, ὄχι βέβαια σὲ μιὰ κοινωνικοπολιτικὴ προοπτική, ἀλλὰ σὰν ἐναρμόνιση μὲ τὶς βιβλικὲς ἐπιταγές.

Φ. Βασιλείου, Βυζάντιο 324-451. Ἡ ἀνάδυση μιᾶς νέας αὐτοκρατορίας [Βασικὴ Ἱστορικὴ Βιβλιοθήκη 8], Ἀθήνα 2020, σ. 196.

Πράγματι. Γιὰ παράδειγμα: Οἱ Χριστιανοὶ ὅταν πενθοῦν στὶς κηδεῖες, δὲν (πρέπει νά) κλαῖνε ἐπειδὴ τοὺς ἄφησε τὸ ἀγαπημένο τους πρόσωπο, καὶ δὲν θὰ μποροῦν πλέον νὰ χαίρονται μὲ τὴν παρουσία του, οὔτε γιατὶ τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει διάφορα ἀγαθὰ τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Κλαῖνε γιὰ τὶς ἁμαρτίες ποὺ αὐτὸ διέπραξε καὶ παρακαλοῦν τὸ Θεὸ γιὰ νὰ συγχωρέσει τὸν πεθαμένο.

Βέβαια, ὁ συγγραφέας ἀλλοῦ κάνει λάθος ὑποστηρίζοντας ὅτι ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος δὲν καταπολέμησε τὸν Ἀρειανισμό. Ὁμιλίες του στρέφονται κατὰ τῶν «Ἀνόμοιων» (ποὺ θεωροῦσαν ὅτι δὲν ὑφίσταται κἂν ὁμοιότητα μεταξὺ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ Πατρός), καὶ ἐναντιώθηκε, μὲ διαμαρτυρία του μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα, στὴν ἵδρυση ἀρειανικῆς ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ἀπαίτησε ἕνας Γότθος στρατηγός (βλ. Σωζομενός, 8.4.7-10. Σωκράτης, 6.5.8).

Μόνο μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς Παιδείας ἀπὸ ἑλληνικὴ σὲ χριστιανικὴ δὲν ἀσχολεῖται ὁ Χρυσόστομος. Τέτοιο ζήτημα οὐδέποτε τέθηκε ἀπὸ Χριστιανούς, παρ’ ὅλες τὶς ἐνστάσεις τους στὸ περιεχόμενο τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας καὶ φιλοσοφίας. Μόνο ἀπὸ τὸν Ἰουλιανό. Παρόμοιες ἐνστάσεις, ἄλλωστε, εἶχαν τόσο ὁ Ἰουλιανὸς καὶ ὁ Πλούταρχος, ὅσο καὶ ἄλλοι παλαιότεροι, ὅπως ὁ Πλάτων.

Posted in θρησκεία | Tagged , | 4 Σχόλια

Μνῆμες

048

Ἱερομόναχος Ἀναστάσιος «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, Μνῆμες καὶ Βίωμα».

kwnstantinoupolh

Θανάσης Μπακογιῶργος, Κωνσταντινούπολη

constantinople-1023x800-1

Κωνσταντινούπολη. Κωνσταντινούπολη. Κωνσταντινούπολη.

 

Posted in Ρωμανία | Tagged | Σχολιάστε

σώπασε κυρ’ Ἀρβελέρ, καὶ μὴν πολυδακρύζεις

γράψε ἀκόμα ἕνα ποίημα γιὰ τὸν βυζαντινὸ Χριστιανισμό, νὰ τὸ τυπώσει πάνω σὲ χαρτοπετσέτες γιὰ σοροπιαστὰ καὶ σὲ λαδόκολλες ὁ Ἐρντογάν.

Posted in τυχαίο | Σχολιάστε

ὤπα κι οἱ Ρῶσοι

Ἀφιερωμένο στοὺς ξανθο-βαψο-μαλλιάδες ποὺ θεωροῦν ὅτι ἡ Ρωσία εἶναι καλὴ (ἢ ὄχι περισσότερο κακὴ ἀπὸ ὅ,τι οἱ ἄλλοι) καὶ μόνο ἡ Δύση εἶναι κακή: Ἐσωτερικὸ θέμα τῆς Τουρκίας ἡ μετατροπὴ σὲ τζαμὶ τῆς Ἁγίας Σοφίας, εἶπε ἡ Ρωσία.

Οἱ ρωσολάτρες θὰ ἀρχίσουν νὰ ξεδιπλώνουν τὰ ἐκπληκτικὰ ἐπιχειρήματά τους: «Μά, ὁ Βαρθολομαῖος τοὺς πούλησε», «Μὰ τὸ ἑλληνικὸ κράτος τοὺς ἐναντιώθηκε». Τὶς προηγούμενες φορές, ὡστόσο, εἶχαν τὸ ἄλλοθι τῶν ἑλληνορωσικῶν καὶ φαναριωτορωσικῶν σχέσεων. Τώρα, δὲν τὸ ἔχουν. Γιατὶ δὲν πρόκειται γιὰ τὴν καριέρα τοῦ Βαρθολομαίου: Ὁ Βαρθολομαῖος ἔρχεται καὶ παρέρχεται. Πάμπολλοι ἦταν Εἰκονομάχοι ἢ Μονοφυσίτες ἢ Οὑνίτες. Μετὰ ἀπὸ 50 χρόνια, θὰ εἶναι ἄλλος Πατριάρχης. Οὔτε εἶναι ζήτημα -ἀπὸ τυπικὴ ἄποψη- ἑλληνορωσικῶν σχέσεων. Εἶναι ζήτημα καθαρὰ τῆς Ἁγίας Σοφίας, δηλαδὴ ἐπίθεσης πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία ἀνεξάρτητα ἀπὸ ποιὸς εἶναι Πατριάρχης, τί ἔκανε, ἢ τί ἔκανε ἡ Ἑλλάδα πρὸς τὴ Ρωσία. Εἶναι ζήτημα σχέσεων μεταξὺ Ρωσίας καὶ Ὀρθοδοξίας. Δὲν ταπεινώνεται ὁ Βαρθολομαῖος ἢ ἡ Ἑλλάδα, ταπεινώνεται ἡ Ὀρθοδοξία, ὁ ναὸς (χάρη) στὸν ὁποῖο ἐκχριστιανίστηκαν οἱ Ρῶσοι. Καρφάκι δὲν τοὺς καίγεται.

Ἀφῆστε τὰ σαχλεπίσαχλα ἐπιχειρήματά σας περὶ Βαρθολομαίου καὶ Οὐκρανίας καὶ περὶ Ἑλλάδας: Δὲν δικαιολογοῦν τὴ συμπεριφορὰ τῆς Ρωσίας πρὸς τὸν κατεξοχὴν ὀρθόδοξο ναό. Εἶναι ἄσχετα μὲ τὸ ζήτημα. Κι ἀκριβῶς ἐπειδὴ χάσατε τὰ λόγια σας καὶ ἐπιχειρηματολογεῖτε ὡσὰν ἡ ἀδιαφορία τῶν Ρώσων νὰ πρόκειται γιὰ ἐκδίκησή τους (πρὸς τὴ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία;), δείχνετε, οἱ ρωσοβαψομαλλιάδες (ξανθοί), πόσο ἄξιζαν καὶ τὰ προηγούμενα ἀνθελληνικά σας («καλὰ νὰ πάθουμε ἀφοῦ δὲν στηρίξαμε Ρωσία»*) ἐπιχειρήματα: Τίποτε.

Περιμένεις ἀπὸ τοὺς οὔλτρα Ὀρθόδοξους (τοῦ 6% ἐκκλησιασμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τους) νὰ ποῦν ὅτι εἶναι ἐκκλησία ἡ Ἁγία Σοφία (ἀκόμη κι ὁ Μόσιαλος τὸ εἶπε), κι ὁ Πατριάρχης τους ζητᾶ νὰ γίνει Μουσεῖο. Κι ὅτι οἱ ρῶσοι τουρίστες τὴν θεωροῦν «χριστιανικὸ προσκύνημα» (μήπως ὅπως τὸν Ἄρειο Πάγο στὴν Ἀθήνα;)

Ἀγαπᾶμε τὴ Ρωσία ὅσο εἶναι Ὀρθόδοξη, ἀλλιῶς δὲν διαφέρει σὲ τίποτε τῶν Δυτικῶν, κι αὐτὸ ἀπέδειξε μὲ τὴν ἀδιαφορία της γιὰ τὴν Ἁγία Σοφία.

* Μοιάζετε μὲ τοὺς φιλελέδες ποὺ ἀπειλοῦν τὴ χώρα τους καὶ τὴ μισοῦν χαιρέκακα λέγοντας «Ἀφοῦ δὲν συντάσσεστε μὲ τὴ Δύση, καλὰ νὰ πάθετε». Καὶ μὲ τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ λένε «Ἀφοῦ εἶστε ἰμπεριαλιστὲς κι ἐσεῖς, καὶ στέλνετε 100 στρατιῶτες στὸ Ἀφγανιστάν, καλὰ νὰ πάθετε». Μόνο τὸ χρῶμα τῶν μαλλιῶν ἔχει διαφορὰ μεταξὺ προδοτῶν.

Posted in Ρωσία, Τούρκοι | 1 σχόλιο

ὁ ἀήττητος Ράμφος

πάνω στο παραληρηματικό μεθύσι δύναμής του ο Τούρκος Πρόεδρος φανερώνει την απώλεια του ηθικού προσώπου της Τουρκίας  που μπορεί να οδηγήσει σε μια βαθιά παρακμή τη χώρα. Και λέει«άρα το θέμα για εμάς δεν είναι να κλαίμε. Η Αγία Σοφία είναι απόρθητη. Το θέμα είναι να διαβάσουμε ότι ένα κόμπλεξ υπάρχει πίσω από αυτή την ιστορία, μια ριζική αδυναμία της Τουρκίας».

η Αγία Σοφία είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομίας

ο Ερντογάν αφαιρεί την ηθική δύναμη από την Τουρκία και την οδηγεί σε έναν ακραία ανασφαλή εαυτό.

μια σκοτεινή ασιατική δύναμη, να μην είναι απολυταρχία, να μην είναι ο λαός δύσπιστος και εχθρικός προς όλους.

Εδώ, έχουμε έναν λαό ο οποίος είναι φυλετικά πολεμικός και ο οποίος στην ιστορία του είχε μόνο έναν τρόπο να μπορεί να επιβάλλεται: τη δύναμη.

Ασκώ βία σημαίνει εργαλειοποιώ την ύπαρξή μου και την ύπαρξη του άλλου. Μεταβάλλω τα πάντα σε μέσον.

Η ύφεση, ο κορωνοϊός ήταν εκδηλώσεις μέσα από τις οποίες το αδιέξοδο της οθωμανικής Τουρκίας άρχισε να εκδηλώνεται.

Ο Ερντογάν ο καημένος δεν κατάλαβε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει, φαντάστηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επιστρέφει ακριβώς στους λόγους της κατάρρευσής της μέσα από ένα παραληρηματικό μεθύσι δυνάμεως. Δεν καταλαβαίνει αυτός ο τρόπος ζωής ότι δεν εργαλειοποιούνται τα πάντα. Η δύναμη της Δύσεως είναι η ελευθερία, δηλαδή η αδυναμία να γίνονται εργαλεία τα πάντα. Η Δύση, πατώντας στην Αρχαία Ελλάδα, κατάλαβε ότι τα πράγματα υποτάσσονται, όμως  το πνεύμα των πραγμάτων, αν πρόκειται για μεγάλα επιτεύγματα, δεν υποτάσσεται.

Η Τουρκία έγινε αυτό που έγινε γιατί δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τον στατικό της εαυτό. Εμείς πλαγιάσαμε στην Ευρώπη.

Πηγή

Οἱ κλασσικὲς ψηλομύτικες φιλελέδικες ἀσυναρτησίες. Λοιπόν: Φυσικά, καὶ γιὰ ἐμᾶς οἱ χριστιανικὲς ἀξίες μας εἶναι ἀντικειμενικά (γιὰ κάθε ἄνθρωπο, θέλει-δὲν-θέλει), ὑπεριστορικά, διαγαλαξιακὰ κ.λπ. Ἀνώτερες. Ὅμως αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτε ἕως τὸ τέλος τῆς ἱστορίας, οὔτε κατατροπώνουν οἱ ἀξίες αὐτομάτως καθέναν ἐχθρικὸ πρὸς αὐτές. Ὁ Ρ. ἰσχυρίζεται ὅτι ὑπάρχει «παγκόσμια κληρονομιά», λὲς καὶ ἕνα χωράφι ἢ ἕνα «μνημεῖο» ἀνήκει σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἢ ὅτι τὴν 9η Συμφωνία τοῦ Μπετόβεν τὴν δημιούργησαν «ὅλοι οἱ λαοί, μαζί». Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ὁ Ἐρντογὰν καλύπτει ὅλους τοὺς φιλελέδες ποὺ θέλουν νὰ συνεχίσουν νὰ ἐπισκέπτονται τὸ «μουσεῖο» τῆς Ἁγίας Σοφίας: ρητὰ εἶπε ὅτι θὰ συνεχίσει νὰ ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος σὲ μὴ Μουσουλμάνους. Ἄρα, στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν λόγο νὰ τὸν ἐχθρεύονται οἰ φιλελέδες καὶ οἱ μὴ Χριστιανοί: ἡ ἀγαπημένη τους γκαλερὶ ψηφιδωτῶν θὰ συνεχίσει νὰ εἶναι (τζάμπα, πλέον!) ἐπισκέψιμη. Πρόβλημα ἔχουν μόνο οἱ «καθυστερημένοι ὁπαδοὶ τοῦ στάσιμου βυζαντινοῦ Μεσαίωνα», ποὺ μόνο ὡς ἐκκλησία τὴ φαντάζονται, τὴν θέλουν καὶ τὴν ἀνέχονται.

Ἡ ἀνασφάλεια ποὺ διακρίνει ὁ Ρ. στοὺς Τούρκους εἶναι χαρακτηριστικὸ τῆς δυτικῆς ἀνικανότητας γιὰ ἀνάγνωση τοῦ τουρκικοῦ Ἰσλάμ. Προφανῶς, κάθε κλέφτης νοιώθει ἀνασφαλής, ὡστόσο ὁ μουσουλμανικὸς κλέφτης μισοπείθει τὸν ἑαυτό του ὅτι ὁ Θεὸς προστάζει τὴν κλοπὴ καὶ τὴν ἁρπαγή. Καὶ ὅσο συνεχίζει νὰ ἁρπάζει καὶ νὰ κλέβει ἐπιτυχῶς, τόσο περισσότερο πιστεύει ὅτι ἡ ἁρπαγὴ καὶ ἡ κλοπὴ εἶναι πράγματι ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Συνεπῶς, ἡ μετατροπὴ σὲ τζαμὶ οὔτε ἀφαιρεῖ ἠθικὴ δύναμη ἀπὸ τοὺς Τούρκους οὔτε ἔχουν οἱ Τοῦρκοι πρόβλημα μὲ τὸ νὰ εἶναι «σκοτεινὴ ἀσιατικὴ δύναμη». Ὁ Ρ. νομίζει ὅτι ἐπειδὴ οἰ Τοῦρκοι καὶ οἱ Μουσουλμάνοι ἔχουν συνδέσει τὴ βία μὲ τὴν Ἀλήθεια, αἰσθάνονται ἢ θὰ αἰσθανθοῦν ὅτι ζοῦν μιὰ ζωὴ χωρὶς νόημα ἢ «χωρὶς ἠθικὸ πρόσωπο». Ὅμως στοὺς ἀνθρώπους ἡ βία πάντοτε ἐκλογικεύεται. Δὲν ὐπάρχει κίνδυνος νὰ αἰσθανθοῦν κάτι τέτοιο οἱ Τοῦρκοι. Μόνο ἐὰν ἡττηθοῦν ὑλικά-πολεμικά, θὰ ἀλλάξουν γνώμη καὶ κοσμοθέαση, γιατὶ τότε θὰ καταρρεύσει ἡ φυσικὴ ἀπόδειξη τῆς μεταφυσικῆς Ἀλήθειάς τους. Ἀκόμη κι ἂν ἡ βία εἶναι χαρακτηριστικὸ τῆς ἰσλαμικῆς κοινωνίας (μετὰ τὶς τελευταῖες κατακτήσεις), ἡ ἐκλογίκευσή της («τὸ θέλει ὁ Θεὸς νὰ ἀκρωτηριάζεται ὁ κακοποιός» κ.λπ.) συνεπάγεται ὅτι δὲν ὑφίσταται αἴσθηση ἀδικίας ἢ βίας. Ἡ σημασία τῆς ἔννοιας «παράλογη βία» εἶναι διαφορετικὴ σὲ Ἰσλὰμ καὶ στὸν (πρώην) χριστιανικὸ κόσμο, καὶ συνεπῶς ἡ βία ποὺ βλέπει ὁ Ράμφος σὲ μιὰ ἰσλαμικὴ κοινωνία δὲν νοεῖται ὡς βία, ὡς κάτι κακό, ἀπὸ τὰ μέλη της. Σίγουρα πάντως, δὲν νοεῖται ὡς κτηνώδης, μὴ ἐκλογικευμένη, πράξη. Ἀλλὰ ἔτσι εἶναι, ἀπὸ πάντα: ὁ φιλελευθερισμός, πιστεύει ὅτι οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι εἶναι ζῶα ποὺ δὲν ἔχουν ἢ χρησιμοποιοῦν τὴ λογικὴ καὶ τὴν ἐκλογίκευση.

Οἱ ψυχολογίστικες σοφίες τοῦ Ράμφου εἶναι καλὲς μόνο γιὰ νὰ δώσουν ψυχολογίστικη βοήθεια καὶ χάπια αὐτοπεποίθησης στοὺς ἐν Ἑλλάδι φιλελέδες. Οἱ Τοῦρκοι νοιώθουν ἀνασφαλεῖς μόνο καὶ μόνο γιατὶ ἀκόμη ὑπάρχουν Ἕλληνες, δηλαδὴ ἐπιζήσαντες τοῦ Φονικοῦ ποὺ οἱ Τοῦρκοι διέπραξαν πρὶν ἀπὸ 950 χρόνια. Ἐὰν καὶ οἱ ἐναπομείναντες Ἕλληνες διαλύονται κι αὐτοί, τότε ἡ ἀνασφάλεια τῶν Τούρκων μειώνεται. Ἐὰν οἱ ἐναπομείναντες Ἕλληνες ἐξαφανιστοῦν ὁριστικά, τότε οἱ Τοῦρκοι δὲν θὰ ἔχουν κανέναν πιὰ νὰ τοὺς ἀπειλεῖ –ἔστω καὶ κατὰ φαντασίαν– ὅτι θὰ ἐκδικηθεῖ γιὰ τὸ Φονικὸ τοῦ 1071 καὶ τοῦ 1453. Ὁ Ράμφος νομίζει ὅτι ἡ Τουρκία εἶναι ἡ ἀριστερομητσοτακικὴ Ἑλλάδα, ποὺ φοβᾶται τὸν κορωνοϊὸ καὶ τὴ σκιά της, ἡ ψυχοπαθὴς χώρα ποὺ κλείνει μὲ τὰ ΜΑΤ τὶς ἐκκλησίες καὶ μετὰ ἀνοίγει τὰ σύνορα στοὺς κορωνιασμένους τουρίστες ὅλης τῆς ὑφηλίου. Πρέπει νὰ ξαναποῦμε ὅτι ἡ Τουρκία ἔχει 80 ἑκατομμύρια, πάρα πολλοὺς ἀνθρώπους, δηλαδὴ πολλοὺς ἀναλώσιμους, καὶ ὅτι συνεπῶς ἡ ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς εἶναι πολὺ μικρότερη γιὰ τοὺς Τούρκους. Κανένα ἀδιέξοδο δὲν σημαίνει τὸ νὰ πεθάνουν 1, 2 ἢ 4 ἑκατομμύρια Ἀσιάτες ἀπὸ κορωνοϊὸ ἢ λιμὸ ἢ οἰκονομικὴ ὕφεση. Πάντα ἔτσι ἦταν οἱ λαοὶ αὐτοί. Οἱ ἠθικοφιλοσοφίες γιὰ τὴ Δύση ποὺ «πατᾶ πάνω στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα» (κυριολεκτικά, τῆς πάτησε τὸ σβέρκο –γλώσσα λανθάνουσα τοῦ Ράμφου…) εἶναι γιὰ γέλια. Ἡ «ἐλευθερία» δὲν συνιστᾶ δύναμη χωρὶς πειθαρχία καὶ κοινὸ στόχο, κι ἂς φαντάζεται ὁ Ράμφος ὅτι τὸ «κάνω ὅ,τι γουστάρω» τῆς μετὰ τὸ Μάη τοῦ 68 Δύσης δημιουργεῖ ἰσχυρὰ καὶ ἐπίφοβα σύνολα καὶ κοινωνίες ἀνθρώπων. Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε 10 ἑκατομμύρια καὶ μιὰ ἀποικία, γιατὶ «πλάγιασε στὴν Εὐρώπη».

Ὁ καημένος ὁ Ράμφος νομίζει ὅτι κατατρόπωσε τὸν Ἐρντογὰν ὅπως κατατρόπωσαν οἱ φιλελέδες τοὺς ἕλληνες ἱεράρχες. Ὡς προφήτης διαβλέπει τὴν κατάρρευση τῆς Τουρκίας. Κάθε καθεστὼς ἔχει καὶ τοὺς φιλοσόφους ποὺ τοῦ ταιριάζουν.

Posted in φιλελεύθεροι, Τούρκοι | Tagged | 2 Σχόλια

συζητήσεις ἀθηναϊκές

Πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναπλασθεῖ ἡ Πανεπιστημίου; ἐμπορικὸς δρόμος ἢ ὄχι; Φαγητά.

IMG_20200708_140213_1

IMG_20200708_140231_1

Ναὸς τῆς θεᾶς Ρώμης καὶ τοῦ Αὔγουστου στὴν Ἀκρόπολη. Εἰδωλολάτρες τότε, ἄθεοι τώρα.

Posted in Αθήνα | Σχολιάστε

ἐκδικητικά

Πολλὰ τὰ λόγια στὰ ΜΚΔ, λίγες οἱ πράξεις. Οἱ Ἕλληνες δὲν ἀντέχουν τὴν Ἁγία Σοφία τζαμί, ἀλλὰ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν πατᾶνε τὶς Κυριακὲς στὴν ἐκκλησία, στὶς ἐλεύθερες ἐκκλησίες τους. Ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα 15-20% πρὸ κορωνοϊοῦ.  Ἐδῶ, θὰ ταίριαζε ὁ γνωστὸς διαχωρισμὸς μεταξὺ πρώην Ἑλλήνων, ἑλληνόφωνων μὲ Ἕλληνες προγόνους, καὶ ὅσων συνεχίζουν τὴν πρακτικὴ τῶν Ἑλλήνων προγόνων τους. Ἀλλὰ δὲν εἶναι τῆς ὥρας. Ὡστόσο, ὅποιος ἐθελούσια κάθε Κυριακὴ πρωὶ μένει ἐκτὸς ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ ψελλίσει πάρα πολλὰ ἐναντίον τῆς ἀπόφασης τοῦ Ἐρντογάν, γιατὶ ὁ τελευταῖος ὑποσχέθηκε -ἂν δὲν κάνω λάθος- ὅτι τὸ κτήριο θὰ συνεχίσει νὰ εἶναι ἐπισκέψιμο, δηλαδὴ ὅτι θὰ λειτουργεῖ καὶ ὡς μουσεῖο. Κι ἅμα λειτουργεῖ ὡς μουσεῖο, δὲν ἄλλαξαν πολλὰ κατὰ τὴν ὀπτικὴ τοῦ ἄθεου κοσμικισμοῦ.

Ὅσοι ἀπομείναμε, τὸ 15-20%, ἔχουμε πολὺ δύσκολη δουλειά. Καῖ πότε δὲν εἴχαμε, δηλαδή; Οἱ ὑπόλοιποι, μὴν ἀνησυχεῖτε καὶ μὴν ἐκνευρίζεστε.

Posted in Τούρκοι | 1 σχόλιο

ἐξελικτικά

Τόσα ἑκατομμύρια χρόνια ἔκανε ὁ Ἄνθρωπος γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ νερό, καὶ νὰ πάει στὴ στεριά. Κι ἐμεῖς πηγαίνουμε τελετουργικὰ στὶς παραλίες γιὰ νὰ κάνουμε μπάνιο, ἀναιρώντας ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια. Ὅσοι εἶστε ψάρια, μπρός, στὴν πατρίδα σας.

Ἂς μὴν κάνω λόγο γιὰ τὸ πλαστικὸ ποὺ καταπίνουμε τσαλαβουτώντας φαντασιωνόμενοι ὅτι παίρνουμε ἰώδιο καὶ «ἁλάτι». Ἢ τὴν δῆθεν ὡραιότητα τοῦ «μαυρίσματος». Ἂς εἶναι καλὰ Ἄραβες, Τοῦρκοι τῆς Μεσογείου καὶ οἱ Οἰκολόγοι ποὺ μᾶς μαστιγώνουν γιατὶ πετᾶμε, οἱ Ἕλληνες, πλαστικά.

Posted in κοινωνία | Σχολιάστε

Final duel

Posted in μουσική | Σχολιάστε

planet of the apes, lady liberty scene

Posted in Δύση | 1 σχόλιο

ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στὸ τζαμί

Δὲν καταλαβαίνω τελικά, τί διαφέρει ἡ ἄποψη ἑνὸς φιλελεύθερου θεολόγου, νὰ γίνει τζαμὶ ἡ Ἁγία Σοφία (μὲ μιὰ γωνίτσα γιὰ ἐμᾶς), ἀπὸ τὴν ἀντιφιλελεύθερη ἄποψη (νὰ πᾶμε κόντρα στὸν φιλελευθερισμό) ποὺ λέει ἀκριβῶς τὸ ἴδιο: νὰ γίνει τζαμί. Τελικά, ὅλοι οἱ στοχασμοὶ ὁδηγοῦν στὸ τζαμί, ἀπὸ ἀντιδραστικότητα ἢ ἀπὸ θεολογικὸ πολυπολιτισμό.

Τώρα, τὸ ξέρουμε ὅτι τὰ θεϊκὰ μαθηματικὰ εἶναι ἀλλιώτικα, καὶ γιὰ μόνο 10 δίκαιους σώζεται μιὰ πόλη ἁμαρτωλῶν. Ἑπομένως…;;

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

Δραχμαὶ Πεντακόσιαι: Ἁγία Σοφία

Οἱ Τοῦρκοι ἂς κάνουν τὴ δουλειά τους, ἂς ἔχουν τὰ κόμπλεξ τους, τὶς φοβίες τους ἢ τὴν αὐτοπεποίθησή τους. Κι ἐμεῖς νὰ κάνουμε τὴ δική μας δουλειά, νὰ σκεφτόμαστε ὡς Ἐμεῖς. Δὲν ὑπάρχει λόγος, πέρα ἀπὸ τὸ τί μπορεῖ ἢ τί θέλει τὸ ἑλληνικὸ κράτος νὰ πεῖ διεθνῶς, νὰ διαλέξεις μεταξὺ φιλελεύθερων καὶ Τούρκων. Σιγὰ μὴν ὑποστηρίξουμε νὰ γίνει τζαμὶ ἐπειδὴ οἱ φιλελεύθεροι λαχταροῦν τὰ μουσεῖα καὶ ἀποκαλοῦν πολυπολιτισμὸ τὴν κατάσταση ἐκείνη ὅπου μόνον ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο κατέχει ἕνα πράγμα. Δὲν βγάζουμε τὰ μάτια μας γιὰ νὰ κάνουμε κακὸ στὸν ἕναν ἀπὸ τοὺς δύο ἐχθρούς μας: Δὲν κάνουμε κανένα κακὸ σὲ κανέναν ἐχθρό, ἔτσι.

Ἕνας ναὸς ζωντανῆς θρησκείας παραμένει μὲ τὴν ἀρχικὴ ἰδιότητά του ὄχι γιὰ κάποιον ἄλλον λόγο, ἀλλὰ ἁπλὰ καὶ μόνο ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἐν ζωῇ λάτρεις τῆς θρησκείας αὐτῆς. Ἕνας ναὸς νεκρῆς θρησκείας εἶναι ἕνα μνημεῖο. Δηλαδή, ἕνα μνῆμα, ἕνα κουφάρι χωρὶς συγκεκριμένο νόημα, ἄρα μὲ διαχειρίσιμο καὶ τεχνητὸ νόημα. Ὁ Παρθενώνας σήμερα συμβολίζει τὴ Δημοκρατία, τὴ Φιλοσοφία, τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα… γενικῶς, ὅ,τι νά ‘ναι κι ὅ,τι λάχει: Αὐτοὺς τοὺς συμβολισμοὺς τοῦ προσέδωσαν οἱ κουλτουριάρηδες Εὐρωπαῖοι. Στὴν κλασσικὴ Ἀρχαιότητα δὲν συμβόλιζε τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά. Ὅλα αὐτὰ ποὺ λὲν οἱ «μορφωμένοι» τῶν τελευταίων 5 αἰώνων ὅτι συμβολίζει, εἶναι ἕνα ψέμα: Δὲν τὰ συμβόλιζε ποτέ. Ἦταν ὁ ναὸς τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς ποὺ προστάτευε τὴν Ἀθήνα, ἡ ὁποία πίστευε στὴν ὕπαρξη τῆς Ἀθηνᾶς.

Ἡ Ἁγία Σοφία ὡστόσο, εἶναι ἐκκλησία γιὰ τὸν ἁπλὸ λόγο ὅτι ὑφίστανται ἀκόμη Ὀρθόδοξοι καὶ δὴ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, ποὺ τὴν βλέπουν ὡς ἐκκλησία ἀκόμη κι ἂν εἶναι μουσεῖο. Ἡ ὕπαρξη καὶ ἡ λαχτάρα τῶν Τουρκομουσουλμάνων (ζωντανῆς θρησκείας βεβαίως) ποὺ τὴν θέλουν ὡς σύμβολο τῆς κατάκτησής της εἶναι δευτερεύουσα. Αὐτοὶ εἶναι σὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν ὅσο καιρὸ ὑπάρχουμε ἐμεῖς. Δὲν μετρᾶ ἡ γνώμη τους γιὰ ἐμᾶς. Κι ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὴν δεχτοῦμε ὡς τζαμί, φυσικά. Τὴ θέλουμε ἐκκλησία. Ποτὲ δὲν θὰ καταδεχτοῦμε νὰ ἐπιλέξουμε ἀνάμεσα σὲ δύο ξένες, ἐχθρικές, γνῶμες κι ἐπιλογές. Ἂν κάνουμε κάτι τέτοιο, παύουμε νὰ εἴμαστε ἐμεῖς, καὶ ἐνσωματωνόμαστε στὰ ἀνθρώπινα ἐκεῖνα σύνολα ποὺ ἐκφέρουν τὶς ἐπιλογὲς αὐτές. Θὰ ἔπρεπε νὰ πεθάνουμε, καὶ νὰ μείνουν μόνο Τοῦρκοι, γιὰ νὰ ἔχει ἡ Ἁγία Σοφία ὁριστικὰ καὶ τελεσίδικα τὸ νόημα τοῦ τζαμιοῦ. Καὶ ἀντίστροφα: ἐὰν δεχτοῦμε νὰ ἔχει ἡ Ἁγία Σοφία τὸ νόημα τοῦ τζαμιοῦ (ἔστω καὶ γιὰ λόγους διάφορους ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Τούρκων), τότε θὰ πεθάνουμε, πεθάναμε.

Καμμιὰ φορά (τὸ 1921 κι ὄχι τὸ 1923, ὅπου ὅλα εἶχαν κριθεῖ) ἦταν καὶ χαρτονόμισμα:

25ce259525ce25bb2b25ce259225ce25b525ce25bd25ce25b925ce25b625ce25ad25ce25bb25ce25bf25cf25852b1

Posted in Τούρκοι | Tagged | 9 Σχόλια

Κονδύλης (ὁ ἄλλος) καὶ Τοῦρκοι

Ξέρω ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ φιλοανατολίτες Ἕλληνες, ποὺ σέβονται τοὺς Τούρκους ὡς ἐπιτυχημένο ἔθνος ἐπιδρομέων καὶ ἱκανῶν διαχειριστῶν ἀπέραντων ἐκτάσεων. Ὡς ἀξιοσέβαστους ἀνθρώπους. Στὴν πραγματικότητα, οἱ Τοῦρκοι καταλάβαιναν μόνο τὸν τρόπο τοῦ Κονδύλη, καὶ δὲν ἔχουν τίποτε ἀξιοσέβαστο πάνω τους. Μόνο θρασυδειλία καὶ τύχη. Δυστυχῶς, γιὰ τὸν ὑποστράτηγο Γεώργιο Κονδύλη ὅπως καὶ γιὰ ἄλλους, σὰν τὸν Πάγκαλο, ὁ ἀγιάτρευτος μηδενισμὸς τῆς μετὰ τὸ ’22 ἐποχῆς τοὺς ὁδήγησε σὲ μελαγχολικές, ἀ-νόητες, σύντομες δικτατορίες στὸ νότιο ἄκρο τῶν Βαλκανίων, στὰς αἰωνίους Ἀθήνας ὅπου ἔκτοτε θὰ βαλτώναμε παντοτινά. Ἐνῶ ἄνθρωποι σὰν κι αὐτοὺς στὴν πραγματικότητα -πάω στοίχημα- τὸ μόνο ποὺ σκέφτονταν καὶ θὰ ἤθελαν ἦταν εἶναι νέοι Ἀκρίτες στὴ Γαλατία καὶ τὴ Φρυγία τοῦ 20οῦ αἰ. Εἶναι ἡ δική μας ἀσταμάτητη μετὰ τὸ ’22 παρακμή, κι ὄχι οἱ θετικὲς ἰδιότητες τῶν Τούρκων αὐτὸ ποὺ μετρᾶ.

Αὐτά, μὲ ἀφορμὴ ἕναν στρατιωτικὸ ποὺ ἔκανε λόγο γιὰ κάψιμο ὅποιου πατήσει στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ τοῦ δώσουν ἄκυρο μετὰ ἀπὸ λίγο κάτι μικρότατοι ἄνθρωποι…

georgios_kondylis

Ὁ Κονδύλης τὸν καιρὸ ποὺ ἔγδερνε ζωντανοὺς τοὺς δῆθεν φοβεροὺς καὶ τρομεροὺς Τσέτες

Αυτό το όνομα που με αυτό του έτερου Θεσσαλού του Πλαστήρα, οι Τούρκοι δεν ξέχασαν ποτέ!

Μια μεγαλύτερη μορφή της Μικρασιατικής Εκστρατείας στο πεδίο της μάχης, και κατά πολλούς ισάξια με αυτήν του Πλαστήρα.

Στην στρατιωτική του καριέρα, «σκότωσε αμέτρητους Τούρκους».

Και πάντα με αστραπιαίες επιθέσεις. Για αυτό του δόθηκε το παρατσούκλι «Κεραυνός»!

Εθελοντής της Κρητικής Επανάστασης του 1896, οπλαρχηγός στον Μακεδονικό Αγώνα, Υπολοχαγός στους Βαλκανικούς πολέμους, αντισυνταγματάρχης στην Ουκρανική εκστρατεία, Συνταγματάρχης στην Μικρασιατική.

To 1919

Είναι αυτός, που με το Σύνταγμά του γύριζε ατμοπλοϊκώς από την Ουκρανία, αποβιβάστηκε στην Σμύρνη αρχές Ιουνίου 1919 και αφού πληροφορήθηκε:

– την σφαγή,

– το ζωντανό κάψιμο σε φουρνάρικα και

– το πετάλωμα 86 στρατιωτών του 8ου Συντάγματος Κρητών από τους Τούρκους, 

καθώς και 

– την κατακρεούργηση 6.500 Μικρασιατών και 31 προσκόπων από τους Τσέτες του αρχιεγκληματία (και κατοπινού πρωθυπουργού) Adnan Menteres (που του άρεσε να τον αποκαλούν ελληνιστί Αντνάν ο Μαιάνδριος)..

…προέβη με τους 3.000 άνδρες του σε ευρεία κυκλωτική κίνηση πέραν από τον ποταμό Μαίανδρο, απώθησε βίαια στα όρια της έναρξης της Ιταλικής Ζώνης Ευθύνης έναν Ιταλό Λοχαγό, χτυπώντας τον βάναυσα με το καμτσίκι του που πήγε να του κλείσει τον δρόμο, έστησε στον τοίχο και εκτέλεσε 20 Ιταλούς οπλίτες που είχαν νταραβέρια με τους Τούρκους και είχαν δώσει δίοδο διαφυγής στους «σφαγείς του Αϊδινίου», και «αμόλησε» τους αφιονισμένους στεριανούς Θεσσαλούς του, που δεν είχαν ακόμα συνέλθει από το ταξίδι με το καράβι από την Οδησσό (δεν τα πήγαινα οι άνδρες του και τόσο καλά με το «υγρό στοιχείο» ως ορεσίβιοι που ήταν), πάνω στους κατασκηνωμένους Τσέτες και σε όσα Τουρκικά χωριά βρέθηκαν στο πέρασμα του.

Οι Τσέτες στο στρατόπεδό τους στην Τζίνα κυκλώθηκαν την ώρα του φαγητού και των διηγήσεων για τις σφαγές που έκαναν κατά του Ελληνικού πληθυσμού και για τους βιασμούς που διέπραξαν απέναντι σε Ελληνοπούλες πριν τις εκτελέσουν. Όλοι τους κατακρεουργήθηκαν μαζικά από τους άνδρες του Κονδύλη, ενώ ο αρχηγός τους, Ταγματάρχης Ναχρί Μπέης, εκτελέστηκε με στομωμένο μαχαίρι από έναν Λαρισαίο, κατ’εντολήν και παρουσία του Κονδύλη.

«Μετά την εξόντωση των αιμοβόρων νομάδων, ο Ελληνικός Στρατός επέπεσε με ορμή σε όλα τα Τουρκικά χωριά της κοιλάδας του κάτω Μαιάνδρου, αφανίζοντας τα πάντα: Άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν, μετά από ρητές εντολές του Θεσσαλού Διοικητή, που αγνόησε κάθε εντολή του Γενικού Επιτελείου για «σύνεση» και παρά τις διαμαρτυρίες των Ιταλών προς την Διοίκηση της Στρατιάς στην Σμύρνη, που ήταν φανερό τι άθλιο ρόλο έπαιζαν παρότι δήθεν «σύμμαχοι» στον Α’ ΠΠ. 

Ο Ευρυτάνας Γεώργιος Κονδύλης δεν καταλάβαινε τίποτα…

Τζαμιά κάηκαν μαζί με τους χοτζάδες μέσα, ενώ σε αυτές τις επιχειρήσεις διακρίθηκε ένας Μικρασιάτης ιερέας, ο παπα-Λάμπρος από το Αϊδίνι, που έπειτα από την φρικτή σφαγή των τεσσάρων παιδιών του στο Αιδίνι (μάλιστα οι σαδιστές Τσέτες είχαν παλουκώσει την μεγαλύτερη του κόρη, Ευλαμπία, με το…κοντάρι της Ελληνικής Σημαίας) ήταν πλέον εκτός εαυτού. Με ένα μικρό τσεκούρι και ένα χασαπομάχαιρο ακολουθούσε έχοντας σχεδόν χάσει τα λογικά του τον Ελληνικό Στρατό και έμπαινε μέσα στα σπίτια των Τούρκων χωρικών με ορμή «κομματιάζοντας τους πάντες αδιακρίτως», ενώ έκοψε τον λαιμό και ενός από τους πιο επιφανείς Τούρκους Ιμάμηδες της περιοχής του Αιδινίου, που έμαθε από τους ίδιους τους Τούρκους της περιοχής ότι τους ξεσήκωνε στις σφαγές.

Ο Συνταγματάρχης Σταυριανόπουλος, Διοικητής του 1/38 που αποβιβάστηκε πρώτος στις 2 Μαΐου 1919 στην Σμύρνη, πλησιάζοντας στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Ντεμερτζίκ, είδε κάποιους Τούρκους μαζεμένους να συζητούν. Γύρισε τότε και είπε στον Μικρασιάτη Δημοσιογράφο που τον συνόδευε: «Αυτό που είδα τώρα θα το θυμάμαι. Νόμιζα ότι δεν είχε μείνει ούτε ρουθούνι Τούρκου ζωντανού, από κει που πέρασε ο Κονδύλης με τους Θεσσαλούς του».

Τα θύματα των Τούρκων ξεπέρασαν τους 500 ενόπλους και πάνω από 2.000 αμάχους το μεγαλύτερο μέρος των οποίων όμως, παρότι δήθεν άμαχοι, είχαν λάβει μέρος στις σφαγές των Ελλήνων.

Έτσι η περιοχή του Αιδινίου ηρέμησε για τρία (!) ολόκληρα χρόνια.

Ο Κονδύλης ξαναπέρασε τον ποταμό, με μια καταματωμένη στολή και κρατώντας ένα μακρύ ραβδί, ενώ οι αδάμαστοι Θεσσαλοί πίσω του «κραύγαζαν από άγρια χαρά».

Κι όταν κάποια στιγμή ανώτερος Ιταλός αξιωματικός επισκέφθηκε τον Διοικητή της 1ης Μεραρχίας Ζαφειρίου, για να διαμαρτυρηθεί για την επιχείρηση του Κονδύλη μέσα στην Ιταλική Ζώνη Ευθύνης, ο Ζαφειρίου που ήξερε τι είχε συμβεί τον ρώτησε:

«Κύριε Κονδύλη, ο κύριος ταγματάρχης απ’ εδώ παραπονείται, ότι εκυνηγήσατε τούς Τσέτες εντός της ιταλικής ζώνης κι εκάψατε 7 χωριά!»

Τότε ο Κονδύλης, με ζωηρή φωνή και μάτι που γυάλιζε, έτοιμος για καυγά, απάντησε:

«Να πήτε σ’ αυτόν τον κύριον ότι, εφ’ όσον προστατεύουν τους Τούρκους και τους αφήνουν ελευθέρους να μας χτυπούν, θα κάψω όχι εφτά, άλλα δεκαεφτά χωριά, έστω κι αν χρειασθή να φθάσω μέχρι την Βαβυλώνα!».

Ο Συνταγματάρχης Κονδύλης ήταν από τους ελάχιστους Έλληνες στην Ελληνική Ιστορία που είχαν καταλάβει την ιδιοσυγκρασία των Τούρκων, τον φόβο των Τούρκων στην δύναμη και την αποφασιστικότητα και έδρασε αναλόγως. Είχε καταλάβει την θρασυδειλία του Τούρκου και τον τσάκισε!

Το αποτέλεσμα μετά από τις επιχειρησεις του Κονδύλη στην περιοχή Μαίνανδρου: «Πλήρης ηρεμία…».

Πηγή

Posted in Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

Περὶ Παύλου γὰρ καὶ Πλάτωνος ζητήσεως οὔσης…

Περὶ Παύλου γὰρ καὶ Πλάτωνος ζητήσεως οὔσης, ὁ μὲν Ἕλλην ἐπειρᾶτο δεικνύναι, ὅτι ὁ Παῦλος ἦν ἀμαθὴς καὶ ἰδιώτης˙ ὁ δὲ Χριστιανὸς ὑπὸ ἀφελείας ἐσπούδαζε κατασκευάζειν, ὅτι Πλάτωνος λογιώτερος ἦν Παῦλος. Οὕτω δὲ τοῦ Ἕλληνος ἐγίνετο τὰ νικητήρια, τούτου κρατοῦντος τοῦ λόγου. Εἰ γὰρ Πλάτωνος ἐλλογιμώτερος ἦν ὁ Παῦλος, πολλοὺς εἰκὸς ἀντιλέγειν, ὅτι οὐ τῇ χάριτι, ἀλλὰ τῇ εὐγλωττίᾳ περιεγένετο. Ὥστε ὑπὲρ τοῦ Ἕλληνος ἦν τὸ λεγόμενον ὑπὸ τοῦ Χριστιανοῦ˙ ὃ δὲ ἔλεγεν ὁ Ἕλλην, ὑπὲρ τοῦ Χριστιανοῦ ἦν. Εἰ γὰρ Παῦλος ἀπαίδευτος ἦν, ἐκράτησε δὲ Πλάτωνος, ὅπερ ἔλεγον, λαμπρὰ γέγονεν ἡ νίκη. Τοὺς γὰρ ἐκείνου μαθητὰς λαβὼν ὁ ἀμαθὴς ἅπαντες ἔπεισε, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἤγαγεν. ὅθεν δῆλον, ὅτι οὐκ ἐν σοφίᾳ ἀνθρωπίνῃ τὸ κήρυγμα περιγέγονεν, ἀλλὰ Θεοῦ χάριτι. Ἵν’ οὖν μὴ ταῦτα πάσχωμεν, μηδὲ καταγελώμεθα οὕτω διαλεγόμενοι πρὸς Ἕλληνας, ἐπειδὰν ἡμῖν πρὸς αὐτοὺς ἀγὼν ᾗ, κατηγορῶμεν τῶν ἀποστόλων ὡς ἀμαθῶν˙ ἡ γὰρ κατηγορία αὕτη ἐγκώμιον. Καὶ ὅταν εἴπωσιν ἐκεῖνοι, ὅτι ἄγροικοι ἦσαν οἱ ἀπόστολοι, προσθῶμεν ἡμεῖς, καὶ εἴπωμεν, ὅτι καὶ ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι καὶ πένητες καὶ εὐτελεῖς καὶ ἀσύνετοι καὶ ἀφανεῖς. Οὐκ ἔστι βλασφημία τῶν ἀποστόλων ταῦτα, ἀλλὰ καὶ δόξα, τὸ τοὺς τοιούτους τῆς οἰκουμένης λαμπροτέρους φανῆναι. Οὗτοι γὰρ οἱ ἰδιῶται καὶ ἄγροικοι καὶ ἀμαθεῖς τοὺς σοφοὺς καὶ δυνατοὺς καὶ τοὺς τυράννους, καὶ τοὺς ἐπὶ πλούτῳ καὶ δόξῃ καὶ τοῖς ἔξωθεν πᾶσι κομπάζοντας, ὡς οὐδὲ ἄνδρας, οὕτω κατηγωνίσαντο. Ὅθεν δῆλον, ὅτι μεγάλη ἡ τοῦ σταυροῦ δύναμις, καὶ οὐκ ἀνθρωπίνῃ ἰσχύϊ ταῦτα ἐγίνετο.

Ἰωάννης Χρυσόστομος,  Ὑπόθεσις τῆς πρὸς Κορινθίους πρώτης Ἐπιστολῆς, Ομιλία Γ΄, 4 (PG 61, 28D)

Posted in παλιά και νέα θεότητα, θρησκεία | Tagged | 1 σχόλιο

Μπακο

Μπράβο στὸν Μπακογιάννη ποὺ σὲ 9 μῆνες ἔκανε τόσα σαχλεπίσαχλα λάθη ὄντας δέσμιος τοῦ ἑαυτοῦ του (νὰ τὸ πῶ ἔτσι): Στὴν ἀρχή, μὲ τὸν περίτεχνο ἀχριστουγεννιάτικο στολισμὸ τῶν κριτικῶν Τέχνης, ὅπου βγῆκαν τὰ ζαβὰ νὰ τὸν ξελασπώσουν κάνοντας μίνι διαλέξεις στὴν πλέμπα περὶ κουλτούρας. Μετά, μὲ τὸ κορωνο-συνωστισμὸ στὴν πλατεία Ὁμονοίας Ἀλλοδαπῶν, ὅπου χασκογέλαγε χαρούμενος καὶ ἀμήχανος, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὰ ΜΜΕ στιγμάτιζαν ὡς ἐγκληματία κάθε παπὰ ποὺ ἄνοιξε τὶς πόρτες τῆς ἐκκλησίας. Μετά, μὲ τὸ μποτιλιάρισμα τοῦ ποδηλατικοῦ χιπστερισμοῦ του (ποδηλάτες, ἡ πεφωτισμένη μειονότητα, ἡ ἀγάπη γιὰ τὶς μειονότητες), ὅπου ἔφαγε ἕνα καλὸ βρισίδι ἀπὸ τοὺς Ἀθηναίους. Τώρα, μὲ κάτι κονσέρβες γιὰ παγκάκια. Σὲ ἕνα χρόνο, δὲν θὰ ὑπάρχει πολιτικά. Θὰ εἶναι σὰν τὸν Τσίπρα μεταξὺ 2016-19, ἂν συνεχίσει κι ἄλλο ἐκδιπλώνοντας τὸν ἑαυτό του.

Ἐντάξει, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σέβονται κάποιον ποὺ τοῦ σκοτῶσαν τὸν πατέρα οἱ διεστραμμένοι τῆς Ἀριστερᾶς, γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτό. Ἀλλὰ δὲν τὸν κάνουν καὶ δήμαρχο. Θὰ πεῖτε, ἡ Ἀθήνα καὶ ὁ ψυχισμός της εἶναι τὸ πλέον κατάπτυστο ὑπαρκτὸ πράγμα στὸν Νεοελληνισμό, ἡ πηγὴ τῆς μόλυνσής του, καὶ μιλᾶ γιὰ τοὺς ἄλλους ὡς καθυστερημένους κομπλεξικοὺς Σαλονικιούς, ἐπαρχιῶτες, κλαψιάρηδες, μίζερους κ.λπ. Ὁ Ἀθηναϊσμὸς στὴν παρούσα φάση εἶναι ὁ χιπστερισμός, δηλαδὴ ἡ τελευταία λέξη τοῦ Δυτικοῦ κόσμου –τελευταία, ὄχι «πιὸ πρόσφατη».

Στὰ πλαίσια τοῦ χιπστερισμοῦ καὶ τοῦ Ἀθηναϊσμοῦ αὐτοῦ εἶναι καὶ τὸ νὰ ἀποκαλεῖται ὁ πρ. Δήμαρχος Καρπενησίου «βλαχοδήμαρχος». Ἂν θυμᾶμαι καλά, ὁ Βλάχος Ἀβέρωφ ἔδωσε τὸ «Ἀβέρωφ» στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸ ὁποῖο τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἔγιναν ἑλληνικά. Οὔτε κανένας Κρητικός (ποὺ «δὲν εἶναι Ἀρβανίτης»), οὔτε κάποιος Πελοποννήσιος («ποὺ δὲν εἶναι Βούλγαρος»), οὔτε κάποιος Φαναριώτης (ποὺ «δὲν εἶναι χωριάτης Ἑλλαδικός») καὶ ὑψηλοῦ πολιτισμικοῦ ἐπιπέδου Ἀνατολίτης. Γιὰ νὰ μὴν πῶ γιὰ τὸ Μετσόβειο. Δεῖγμα τοῦ ἀναποδογυρίσματος τῶν ἀξιῶν στὸ Ἀθηναίικο ἔθνος εἶναι ὅτι τὴν λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ μιὰ ποιότητα τοῖς πράγμασι ἀνώτερη ἀπὸ κάποιους, αὐτοὶ τὴν ἔχουν ὡς χαρακτηρισμὸ γιὰ τὸ πλέον εὐτελὲς πράγμα καὶ συμπεριφορά. Ἐντάξει, ἔτσι εἶναι ἡ χαβούζα. Ἀξιολογικὰ ἐλεύθερες οἱ παραπάνω διατυπώσεις, καθὼς ὁ γράφων δὲν εἶναι Βλάχος.

 

Posted in Αθήνα | 2 Σχόλια

θὰ πολεμούσατε γιὰ τὴ χώρα σας; Νο 2

Παλιότερη δημοσκόπηση: 54% τῶν Ἑλλήνων θὰ πολεμοῦσε, 73% τῶν Τούρκων.

Τώρα, ἕνα 56% θέλει στρατιωτικὴ ἀπάντηση.

Ἔμ, δὲν γίνεται πόλεμος μὲ τὴν Τουρκία ὅταν τὸ 45% τῶν Ἑλλήνων δὲν γουστάρει νὰ πολεμήσει. Τί δὲν καταλαβαίνετε;

Καὶ τί ἐννοεῖτε λέγοντας «καὶ τί θὰ γίνει;»; Θὰ γίνει ὅ,τι θέλει ὁ κάθε Μητσοτάκης καὶ τὸ 45%, μαζὶ μὲ τὸ 100% τῶν Τούρκων.

Posted in Τούρκοι | Tagged | Σχολιάστε

Ἀναστασιάδης

Θὰ ξεφύσηξαν ὅλοι μὲ ἀνακούφιση στὰ κρυφά, μὲ ὅσα εἶπαν Ἑλλαδίτες καὶ Κύπριοι. Ὁ Ἕλληνας δὲν μπορεῖ νὰ πολεμήσει. Τὰ καλοκαίρια παραδοσιακὰ κάνουμε μπάνιο κι ὄχι πόλεμο. Πᾶμε στὴ θάλασσα νὰ πνίξουμε τὸν καημό μας ποὺ δὲν πνίξαμε τὰ τουρκικὰ καράβια τὸ ’74. Πᾶμε στὴ Φύση καὶ μᾶς θρέφει μὲ ἀρχαιοελληνικὸ ἰχώρ. Ὄχι πόλεμος, δίαυλοι ἐπικοινωνίας. Αὐτὸ θὰ ζήτησε ὁ Μητσοτάκης ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Ταγίπ.

Δὲν ξέρεις ποιὸν νὰ πρωτοκλάψεις. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ κρυφὰ ἢ φανερὰ συμφωνοῦν μὲ τὸν (σύμβουλο τοῦ) κάθε Μητσοτάκη; Τὸν κάθε Μητσοτάκη (καὶ τὸν κάθε σύμβουλό του) καὶ τὸν Ἀναστασιάδη; Τοὺς στρατηγούς, ποὺ τοὺς ἀδειάζουν οἱ πολιτικοί, καὶ δὲν θὰ κάψουμε κανέναν; Ἢ τους μπατριῶτες Ἕλληνες ποὺ ἀγανακτοῦν, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν τίποτε ἐνάντια στοὺς μητσοτακόφρονες Ἕλληνες καὶ τὴν ἡγεσία τους πέρα ἀπὸ μαγικὲς συνταγές, τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, καὶ εὔκολα σχέδια; Ἔχουμε παράδοση στοὺς ἀγανακτισμένους. Ὅπως καὶ νά ‘χει, τὸ τουριστικὸ μορατόριουμ δὲν κρατᾶ πολύ. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ξοδεύεις τὰ δάκρυά σου γιὰ αὐτόχειρες.

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

Latinos

Ἡ φοβία γιὰ τὸν ἐξεγερμένο Μαύρο τῶν «Λευκῶν» τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς «Εὐρώπης» εἶναι ἕνα ἄλλο ἱστορικὸ ἀνέκδοτο, καὶ ἀκόμη μιὰ καλὴ ἀφορμὴ γιὰ νὰ γελᾶ κάποιος μὲ τοὺς ρατσιστὲς καὶ τοὺς ἀντιρατσιστές. Στὴν πραγματικότητα, οἱ Λατίνοι (Hispanic and Latino Americans) εἶναι ἤδη παραπάνω ἀπὸ τοὺς Μαύρους (18,3% ἔναντι 13,4%), καὶ ἔχουν κατακλύσει τὶς νότιες ΗΠΑ:

etitt

Κι ἄλλοι χάρτες:

new_2000_hispanic_percent

 

new_2000_black_percent

Ποῦ βρίσκεται τὸ ἀστεῖο μὲ τοὺς ἀντιφα, ἀντιρατσιστὲς καὶ προοδευτικοὺς τοῦ «Δημοκρατικοῦ Κόμματος»; Στὸ ὅτι εἰσάγουν πληθυσμοὺς πιὸ θρησκευόμενους καὶ/ἢ πιὸ συντηρητικούς (πατριαρχικοὺς κ.λπ.) ἀπὸ τοὺς «Λευκοὺς» μὲ σκοπὸ νὰ ἀποδυναμώσουν τοὺς WASP. Μὲ ἄλλα λόγια, σκάβουν τὸ δικό τους λάκκο δημιουργώντας μιὰ κοινωνία πιὸ πατριαρχική. Βέβαια σὲ 80 χρόνια ποιὸς ζῆ ποιὸς πεθαίνει, κι αὐτὴ εἶναι ἡ λογικὴ ὅσων ἀντιρατσιστῶν «Δημοκρατικῶν» ζοῦν σήμερα, ὅταν γιὰ μιὰ στιγμὴ περνᾶ ἀπὸ τὸ μυαλό τους ἡ παραπάνω διαπίστωση. Δὲν παύει ὡστόσο νὰ εἶναι ἱστορικῶς ἀστεία ἡ προσδοκία ὅτι ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῶν λαῶν προκύπτουν κοινωνίες πιὸ «ἀνοιχτὲς» στὴν «διαφορετικότητα». Ὡστόσο, καὶ οἱ ρατσιστὲς «Λευκοὶ» διὰ τῆς ἐπικράτησης τῶν πραγματικὰ συντηρητικῶν Λατίνων θὰ μάθουν τί ἐστὶ πραγματική, ἄγρια, «πατριαρχία» κι ὄχι αὐτὰ τὰ χιπστεράδικα τοῦ ἴντερνετ μὲ τὰ ὁποῖα τοὺς τρέχουν τὰ σάλια. Νὰ πλένει, ἂς ποῦμε ἡ γυνὴ τὰ πόδια τοῦ πεθεροῦ καὶ νὰ πίνει τὸ νερό -ὅπως ἔκαναν κάποιοι ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ πρὶν ἀπὸ 90 χρόνια. Σὲ κάθε περίπτωση, οἱ «Λευκοὶ» τῶν ΗΠΑ, καλοὶ καὶ κακοί, εἶναι βαθιὰ γελασμένοι ὡς πρὸς τοὺς «φίλους» καὶ τοὺς «ἐχθρούς» τους.

Ἐγκυκλοπαιδικὰ ὅλα αὐτά, γιατὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐπιβίωση τῶν ΗΠΑ οὔτε ἡ μετεξέλιξή τους σὲ μιὰ λατινικὴ-καθολικὴ χώρα. Ἐμεῖς ἔτσι κι ἀλλιῶς, ὡς νεκρὸς λαός, ἔχουμε τὴν πολυτέλεια νὰ τὰ βλέπουμε ὅλα τὰ ξένα ζητήματα σὰν δικά μας.

 

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση | Tagged , | 14 Σχόλια

ὅλα κ.

Ὁ ἡγεμὼν ἐξ Ἀνατολικῆς Λιβύης δὲν τὰ πάει καλά, οἱ Κοῦρδοι δὲν τσάκισαν τοὺς Τούρκους μετὰ ἀπὸ 8.000 χρόνια ἡρωικοῦ ἀγώνα, ὁ κορωνοϊὸς δὲν γονάτισε τὴν Τουρκία σκοτώνοντας τὸ 1/3 τῶν Τούρκων ἀκόμη, ἡ Ε.Ε. δὲν μᾶς θωράκισε 200 χρόνια τώρα, ἡ Ἁγία Ρωσία πουλᾶ ὅπλα καὶ στοὺς Τούρκους γιὰ νὰ σφάξουν καὶ Χριστιανούς, οἱ ἀδελφοί μας Σλάβοι μισοπεθαμένοι λιγουρεύονται τὴ μισὴ Ἑλλάδα, ὅπως καὶ οἱ Πελασγοϊλλύριοι Ἀλβανοί, οἱ Ἕλληνες μπατριῶτες δίνουν στὸ ἴντερνετ μεγάλες μάχες σπάζοντας τὸ πληκτρολόγιό τους ἀπὸ τὴν ὀργιλὴ πληκτρολόγηση καὶ «dinoun pono»  (sta agglika) στοὺς ἐχθροὺς καὶ τοὺς δικαιωματιστές. Τουλάχιστον θὰ φύγει ὁ φιλότουρκος Τρὰμπ γιὰ νὰ ἔρθει ἀκόμη ἕνας φιλέλληνας ἀμερικανὸς πρόεδρος, ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς Δημοκρατικούς, τοὺς φασὸν φιλελληνικούς™, νὰ χαροῦν οἱ ἕλληνες δημοσιογράφοι στὴν Ἀμερική.

Posted in Ελλάδα | Σχολιάστε

κι ἄλλες καταστροφές…

Αὐτὸ ποὺ οἱ ἀκροδεξιοὶ θαυμαστὲς τῶν redneck Προτεσταντῶν ἐξοργίζονται μὲ τὸ πιθανὸ σπάσιμο ἀγαλμάτων τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἀγνοοῦν ὅτι ὁ Προτεσταντισμὸς (ἡ κατάρα τῆς Εὐρώπης) κατέστρεψε ὅμοια μὲ τοὺς Μουσουλμάνους στὴν Ἀνατολή, θρησκευτικὰ ἀγάλματα, εἰκόνες, λείψανα ἁγίων, ἔργα τέχνης (ὅ,τι ἔβρισκε γενικῶς μπροστά του) κ.λπ., δὲν μὲ ξεπερνᾶ καὶ δὲν εἶναι ἀναπάντεχο. Ἀφοῦ τὰ ἄτομα εἶναι τὸ ἴδιο ἱστορικὰ ἀμόρφωτοι μὲ λοατκι ἀντιφὰ πρόσφυγα.

Ἔτσι ἔχει, ὅταν βρίσκεις ὡραῖα τὴν κάντρυ καὶ τὸ ἐθνικιστικὸ μπλὰκ μέταλ (ἢ τὸ ἀνάποδο, τὸ ἀντιφὰ) -κάποιοι τουλάχιστον. Δὲν ἔχεις ἰδέα τί βάνδαλοι ἦταν οἱ WASP Προτεστάντες, σὲ Ἀγγλία καὶ Νέο Κόσμο, καὶ οἱ Προτεστάντες στὴν Εὐρώπη, Ὁλλανδίες, Γαλλίες, Ἑλβετίες κ.λπ.

Σὲ πιὸ mainstream κύκλους, βέβαια, μονότονα παίζεται τὸ χὶτ μὲ τὸν πατριάρχη Θεόφιλο ποὺ διαρκῶς ὁρμᾶ ἐνάντια στοὺς ναούς.

Ἂς τὸ ξαναπῶ, βέβαια: ὅσο καιρὸ οἱ ἀντιδικαιωματιστὲς δὲν γεννᾶνε, οἱ ἀπόψεις τους δὲν θὰ ἔχουν καμμία ἐπίδραση. Θὰ τοὺς (+μᾶς) καταπιοῦν οἱ Ἄλλοι, κι αὐτοὶ θὰ τσιρίζουν ὅτι ἔχουν δικαίωμα στὴν ἄτεκνη γῆ τους.

Posted in Ακροδεξιά, Δυτικοί | 2 Σχόλια

νεο-αγιογραφήσεις

Καταντᾶ τῆς μόδας πλέον, νὰ ἀπεικονίζονται σὲ εἰκόνες νεοκαταταχθέντες ἅγιοι μὲ τὰ φυσικά τους χαρακτηριστικά, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ μείξη φωτογραφίας καὶ βυζαντινῆς ἁγιογραφίας. Στὴν πραγματικότητα, τὸ φόντο εἶναι ψευτοβυζαντινό, καὶ τὸ πρόσωπο εἶναι σὰν φωτογραφία. Εἶναι βολικὸ καὶ γιὰ τὸν ἁγιογράφο καλλιτέχνη, καὶ τάχα μου γιὰ «νὰ ἔρθει ὁ κόσμος στὶς ἐκκλησίες» (νὰ μοιράζουμε καὶ ψητὰ ἀρνιά, καὶ γύρο, γιὰ νὰ ἔρχεται ἀκόμη πιὸ πολύς). Ἔχω ὑπόψη μου τρεῖς τουλάχιστον εἰκόνες πρόσφατων ἁγίων, καὶ τὸ κακὸ φαίνεται ἀσταμάτητο.

Ὅμως, ἡ εἰκόνα σκοπὸ δὲν ἔχει νὰ δείξει τὰ φυσικὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου τοῦ ἁγίου/τῆς ἁγίας. Ἡ εἰκόνα συμβολίζει καὶ δὲν περιγράφει νατουραλιστικά. Δὲν τὴν ἐνδιαφέρει ἡ (κατὰ τὰ ἄλλα φυσιολογικὴ) περιέργειά μας, ἀλλὰ ἡ σωτηρία μας. Δὲν τὴν ἐνδιαφέρει αὐτὴ ἡ φύση, τὴν ἐνδιαφέρει ἡ ὑπέρβασή της. Γι’ αὐτὸ κι ἀπεικονίζει καὶ σκελετωμένους ἀσκητές, καὶ ἄσχημες ἁγίες, καὶ ἔχει ἄλλες ἀναλογίες. Ἄλλα εἶναι τὰ κριτήριά της, κι ὄχι νὰ εἶναι συμβατὴ μὲ τὶς πρόσφατες τεχνικὲς ἐφευρέσεις. Νατουραλισμὸ (κάποιου εἴδους) εἶχαν καὶ στὸ Βυζάντιο, ἀλλὰ ὄχι ὅσον ἀφορᾶ τὶς εἰκόνες. Αὐτὲς τὶς σοφίες, ὅτι ἡ βυζαντινὴ εἰκόνα εἶχε γίνει σταδιακὰ μέσω τῶν αἰωνων οὐμανιστική, ἂς τὶς κρατήσουν γιὰ ὅσους πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι Οὐμανισμός.

Posted in τέχνη | 1 σχόλιο

προσόψεις

Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’60 ἡ Δύση παράτησε ὅσα τῆς ἦταν / φαινόταν πλέον ἄχρηστα, π.χ. τοὺς ἄκαμπτους ἀστικοὺς τρόπους καὶ τὴν ἱεραρχία, γιὰ χάρη πιὸ χαλαρῶν καταστάσεων κι ἀνεμελιᾶς. Ἔτσι, καὶ μετὰ ἀπὸ δεκαετίες ἐκπαιδευτικῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ καὶ χριστιανικὴ ἀρχαιότητα, πλησιάζει ἡ ὥρα νὰ πεταχτοῦν καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς Ἀρχαιότητας. Καί, ὅπως ἡ Δύση πέταξε τὴ δουλοκτησία γιὰ νὰ τὴν ἀναβιώσουν οἱ συνεχιστὲς τῆς Ἀραβικῆς Ἄνοιξης, πετᾶ καὶ τὰ ἀγάλματα τῶν δουλοκτητῶν. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν πιὰ ἄνθρωποι ποὺ διαβάζουν Ἀρχαίους καὶ Πατέρες, ὅπως ἐδῶ καὶ 2.000 χρόνια. Ὅμως, μπορεῖ νὰ διαπιστώσει κάποιος τὴ μικρὴ ἀπήχηση τῶν συγγραφέων αὐτῶν. Ὄχι μεταξὺ τῶν «μαζῶν», ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἔτρωγαν γύρο τὴ Σαρακοστή, ἔβλεπαν μπάλα καὶ ταινίες, καὶ δὲν διάβαζαν «γιατὶ τὰ εἶχαν στὸ DNA τους» ἐκτὸς κι ἂν τὸ Χόλυγουντ ἔφτιαχνε ταινίες μὲ θέμα τὴν Τροία καὶ τὸν Ἀλέξανδρο -καὶ τὶς ὁποῖες μάζες δικαίως δὲν κατηγορεῖ κανείς. Ἀλλὰ μεταξὺ τῶν «μορφωμένων» -κι αὐτὸ ἰσχύει τόσο γιὰ τὴν Ἀποικία Ἑλλάδα, ποὺ ἀκολουθοῦσε 200 χρόνια τώρα τὴ μόδα τῆς Δύσης, ὅσο καὶ γιὰ τὴ Δύση μετὰ ἀπὸ κάποιο σημεῖο. Ἡ βίαιη ἐνέργεια σοκάρει ἐνῶ ἡ ἐπὶ δεκαετίες ἀνεπαίσθητη ἐναπόθεση στρωμάτων σκόνης περνοῦσε ἀπαρατήρητη καὶ κανεὶς πλὴν ἐλαχίστων δὲν ἐκνευριζόταν, ἢ ἂν ἐκνευριζόταν δὲν κατάφερνε νὰ ἀντιστρέψει τὴ φορὰ τῶν πραγμάτων. Ὅλα ἦταν ἕνα φολκλόρ, πρόσοψη ἑνὸς κατὰ τὰ ἄλλα γκρεμισμένου κτηρίου. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, πρόσφατα: ὅλοι τὴ θέλουν γιὰ σεβάσμιο φολκλὸρ ἀλλὰ σὲ στιγμὲς κινδύνου οἱ περισσότεροι εἶπαν ὅτι μποροῦν νὰ ζήσουν καὶ χωρὶς αὐτήν. Δὲν κατακρίνονται ὅσοι ἀγανακτοῦν ἐπειδὴ τὰ παραπάνω ἰδεώδη ἦταν πραγματικὸ κομμάτι τῆς ζωῆς τους (βέβαια, ἐδῶ δὲν ἀγανάκτησαν καὶ ἄνθρωποι ποὺ εἶχαν τὰ παραπάνω ἰδεώδη ὡς τέτοιο κομμάτι), ἀλλὰ δείχνεται ὅτι ἡ φορὰ τῶν πραγμάτων ἦταν καὶ εἶναι μὴ ἀντιστρέψιμη ἐπειδὴ οἱ συνεπεῖς ποὺ ἀγανακτοῦν ἦταν καὶ εἶναι μιὰ μικρὴ μειονότητα τῶν «ἀγανακτισμένων».

Τώρα, τσατίζονται ἐπειδὴ γκρεμίζονται σύμβολα στὰ ὁποῖα δὲν πιστεύουν καὶ δίχως τὰ ὁποῖα μποροῦν ἄνετα νὰ ζοῦν. Πόσος θεατρινισμός. Πιὸ δύσκολα ζῆς χωρὶς τὸ κινητό σου καὶ τὸ ἀγαπημένο σου χόμπυ παρὰ δίχως τοὺς Ἀρχαίους, τοὺς Πατέρες καὶ τὶς προσευχές τους, καὶ τὰ ἀγάλματα. Πιὸ σοκαριστικὸ εἶναι οἱ Ἕλληνες ποὺ δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὴν ἀλλαγὴ στὰ πρότυπα τῆς Δύσης, καὶ τρῶνε τὸ σανὸ τῆς «ἑλληνικῆς Δύσης» ἀναμασώντας τσιτάτα τοῦ 19ου κυρίως αἰώνα.

Φυσικά, κανένα σὸκ δὲν θὰ ἀντιστρέψει τὴν ἀπομάκρυνση αὐτήν.Ἕνας στεῖρος λαός, ποὺ δὲν γεννᾶ, δὲν θὰ γεννήσει δὰ καὶ κάποια πνευματικὴ ἀντίσταση. Ἁπλά, δὲν μπορεῖ νὰ κάτσει στ’ ἀβγά του, καὶ πρέπει νὰ ἀποδείξει ὅτι ὅλο καὶ μὲ κάτι Ὑψηλὸ ἀσχολεῖται, ἐνῶ μπορεῖ νὰ ζήσει καὶ χωρὶς αὐτό. Καὶ ζῆ.

Posted in Δύση | Σχολιάστε

Ἄγνωστο πῶς

Ὅταν ἡ Καθημερινὴ ἀναρωτιέται

Δεν ξέρω πώς φτάσαμε από τον πρώιμο Ερντογάν, που δεν είχε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στο «ραντάρ» του, στον σημερινό Ερντογάν. Δεν ξέρω επίσης πώς φτάσαμε από τον Ερντογάν που θεωρούσε ότι το βαθύ κράτος συντηρεί και κλιμακώνει την ένταση με την Ελλάδα για να ενισχύσει τον ρόλο του και να υπονομεύει τον ίδιο στο σημερινό συνοικέσιο του παραδοσιακού βαθέος κράτους με το Παλάτι στην Αγκυρα

τότε δὲν ξέρεις ἂν πρέπει νὰ γελάσεις ἢ ἐὰν πρέπει νὰ ἀπαντήσεις παραθέτοντας ἕνα πρὸς ἕνα τὰ στάδια -ἀπὸ τὸ 1988- τῆς ἑλληνικῆς ὑποχωρητικότητας, ἀφέλειας, ἀδιαφορίας τῶν ἐλίτ, φυγῆς τους στὸ κοινὸ εὐρωπαϊκὸ μέλλον, καὶ (μεταξὺ ἄλλων) τῆς συνδρομῆς τῶν ἑλληνικῶν ΜΜΕ καὶ τουρκοσειρῶν στὴν δημιουργία τοῦ κλίματος ἐγκάρδιας φιλίας μὲ τὴν Τουρκία, καὶ ὑποχωρητικότητας πρὸς αὐτήν, μὲ τὴν Κύπρο κατεχόμενη. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Ἕλληνας ἔχει πλέον μνήμη χρυσόψαρου, μὲ τόση «πληροφορία» ποὺ δέχεται. Ἐντάξει ὅμως, δὲν ἔχουμε ὅλοι τέτοια μνήμη, οὔτε τὸ 2000 ἐκλαμβάναμε ὅλοι στὴν ὀνομαστική τους ἀξία ὅσα ἔλεγε ὁ Ἐρντογάν, κι ὅσα φύκια πούλαγε γιὰ μεταξωτὲς κορδέλες τὸ τουρκικὸ «ἐκσυχρονιστικὸ Ἰσλάμ». Ἀποδείχτηκε ὅτι -πέρα ἀπὸ εὔκολες ταμπέλες- εἴχαμε δίκαιο, κι ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ἔκαναν καὶ κάνουν λόγο γιὰ «ἐπαγγελματίες τουρκοφάγους» εἶχαν, ἔχουν καὶ θὰ ἔχουν πάντα ἄδικο, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀμήν.

Posted in Τούρκοι | Σχολιάστε

«Λευκοί» καὶ ἄλλες «φυλές»

Παρὰ τὴν ἄποψη ὅτι ὑπάρχει ὑπερεθνικὴ φυλὴ καὶ μάλιστα αὐτὴ εἶναι ἀντίστοιχη μὲ τὸ ἑκάστοτε χρῶμα τοῦ δέρματος τῶν μελῶν της, γνωστοὶ ὑποστηρικτὲς τῆς «Λευκῆς φυλῆς» κατὰ τὸ παρελθὸν δὲν εἶχαν καμμία αἴσθηση πανευρωπαϊκῆς «Λευκότητας», ὅπως τὴν ἐννοοῦν σήμερα διάφοροι.

Ὁ Benjamin Franklin θεωροῦσε ὅτι οἱ «καθαρὰ λευκοὶ» ἦταν οἱ Ἀγγλοσάξωνες μόνο. Ἀντίθετα, οἱ Ἱσπανοί, οἱ Ἰταλοί, οἱ Ρῶσοι, οἱ Σουηδοί, καὶ οἱ Γερμανοὶ ἐξαιρουμένων τῶν Σαξώνων, εἶναι μελαμψοί (swarthy complexion). Οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ γερμανοὶ Σάξωνες εἶναι τὸ κύριο τμῆμα τῶν Λευκῶν:

The Spaniards, Italians, French, Russians and Swedes, are generally of what we call a swarthy Complexion; as are the Germans also, the Saxons only excepted, who with the English make the principal body of white people on the face of the earth.

Ὅτι ἦταν μελαμψὸς καὶ μὴ Λευκός, δὲν θὰ τὸ ἤξερε σίγουρα ὁ Χίτλερ, ποὺ ἔλεγε γιὰ τοὺς «Λευκοὺς Σλάβους», τὸ δῆθεν κομμάτι τῆς «ὅλοι Λευκοὶ εἴμαστε» Εὐρώπης (Hitler’s table-talk, σσ. 33, 37, 183, 617): Οἱ Σλάβοι εἶναι γεννημένοι δοῦλοι, ποὺ νοιώθουν ἀνάγκη γιὰ ἀφέντη. Τὰ ὅρια Εὐρώπης-Ἀσίας εἶναι τὰ σύνορα μεταξὺ Γερμανῶν καὶ Σλάβων. Οἱ Σλάβοι δὲν ἔχουν ἐπινοητικότητα. Οἱ κατεκτημένοι ντόπιοι ἀπὸ τὶς γερμανικὲς φυλὲς στὴν Αὐστρία ἦταν Εὐρωπαῖοι, καὶ δὲν εἶχαν τίποτε κοινὸ μὲ τοὺς Σλάβους. Ὅποιος κάνει λόγο γιὰ ἐκπολιτισμὸ τῶν Σλάβων πρέπει νὰ ὁδηγεῖται στὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης.

The Slavs are a mass of born slaves, who feel the need of a master. […] the frontier between the two separate worlds of Europe and Asia…is the one that separates the Germanic world from the Slav world. […] Even the Czechs, who are the most efficient of the Slavs, have no gift for invention. […] The German people have absorbed both northern and southern Austria, and the original inhabitants are still there; but they were Sorb-Wends, members of basic European stock, with nothing in common with the Slavs…anyone who talks about cherishing the local inhabitant and civilising him, goes straight off into a concentration camp!

Φυσικά, ὁ μὴ Λευκὸς ἀλλὰ Λευκὸς Χίτλερ ὑπεραγαποῦσε τοὺς Ἄραβες καταδεικνύοντας τὴν «φυλετικὴ ἀλληλεγγύη τῶν Λευκῶν», μὲ τὴν ἀνύπαρκτη κοινότητα τῶν ὁποίων σήμερα ἀσχολοῦνται «ρατσιστὲς» καὶ «ἀντιρατσιστές»: Κατὰ τὸν Χίτλερ, οἱ Ἄραβες κατακτητὲς ἔφεραν τὸν πολιτισμὸ καὶ τὶς ἐπιστῆμες στὴν Ἱσπανία (τὴν ὁποία βεβαίως ξεχνοῦσε ὁ Χ. ὅτι προηγουμένως κατεῖχαν οἱ γερμανοὶ Βησιγότθοι), καὶ μόλις αὐτὴ ἐπανακτήθηκε ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, ἡ βαρβαρότητα ἐπικράτησε.

Βέβαια, καὶ οἱ «Λευκοὶ Ἕλληνες» δὲν τὴ γλίτωσαν, ἀφοῦ στὴν πραγματικότητα σύμφωνα μὲ τὸν Χίτλερ ἦταν Γερμανοὶ ποὺ μετανάστευσαν ἀπὸ τὴ Γερμανία στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Κι ὁ μέλανας ζωμὸς τῆς Σπάρτης, κι αὐτὸς γερμανικὸς ἦταν:

…If we consider the ancient Greeks (who were Germanics)… […] Those (Germanics) who had remained in Holstein have not changed in two thousand years, whilst those who had emigrated to Greece raised themselves to the level of civilisation. … I’m convinced that the soup of Holstein is the origin of the Spartan gruel.

Τέτοια, παρτακίστικη, πάντοτε, ἦταν ἡ «Λευκότητα».

Ἄλλοι «Λευκοὶ», τῆς Ku Klux Klan, ἐπιδίδονταν σὲ ἀντι-ιρλανδισμὸ καὶ ἀντι-ιταλισμό, κατὰ τῶν ρωμαιοκαθολικῶν δῆθεν «Λευκῶν ἀδελφῶν τους»:

kkk_-_st_patricks_dau_28cr29

Οἱ δυὸ αὐτοὶ λαοὶ ὅπως καὶ οἱ Ἑλληνοαμερικάνοι (ποὺ ἐπίσης ἦταν στόχος τῶν WASP) τελικὰ τὴ γλίτωσαν, ἀφότου ἐντάχθηκαν στὴ μεσαία τάξη. Σημασία ἔχει ὅτι ἡ KKK ἦταν ἐνάντια καὶ κατὰ τῶν «Λευκῶν» καὶ κατὰ τῶν Ἀφροαμερικάνων.

Βλέπουμε ὅτι ἡ χρήση τοῦ ὅρου «Λευκὸς» δὲν ἔχει αὐτονόητο περιεχόμενο (χρῶμα δέρματος -ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν συνιστᾶ «φυλή») ὅπως νομίζεται. Αὐτὸ τὸ «αὐτονόητο» εἶναι τόσο πρόσφατο ὅσο τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα στὰ χωριὰ τῆς Ἑλλάδας. Εἶναι μιὰ πολιτικὴ ὁρολογία μὲ συγκεκριμένους, μονομερεῖς, σκοπούς.

Ἡ χρήση στὴν Ἑλλάδα τοῦ ὅρου «Λευκός», ὥστε νὰ γεννηθεῖ συμπάθεια γιὰ τοὺς καημένους WASP καὶ Εὐρωπαίους, ποὺ ἁπλῶς λούζονται τὰ ἀδιέξοδα τῆς 400-500 ἐτῶν κτηνωδίας καὶ τοῦ δουλεμπορίου τους σὲ ὅλον τὸν πλανήτη (σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν «ἰμπεριαλιστὴ Ἀλέξανδρο», τὸν ὁποῖο ὑπεραγαποῦν οἱ Ἀσιάτες κατεκτημένοι ἀπὸ αὐτόν), εἶναι ἀκόμη μιὰ μορφὴ ἀποικιοποίησης τοῦ μυαλοῦ τῶν Νεοελλήνων. Ὅπως οἱ Ἀριστεροὶ ἀπὸ τὸ 2010 καὶ ἑξῆς ἀνακαλύπτουν σεξισμὸ καὶ «πατριαρχία» στὴν νεότερη Ἑλλάδα, ὅπως οἱ κομμουνιστὲς τοῦ ’30 ἀνακάλυπταν φεουδαλισμὸ στὸ (μέσο) Βυζάντιο, ἔτσι δημιουργεῖται καὶ μιὰ ἱστορικὰ ἀνύπαρκτη, πολιτική, συμπάθεια μὲ τὸν φερετζὲ τοῦ «Λευκοῦ». Ἀπὸ Ἕλληνες ψυχικὰ ἀποικιοκρατούμενους (τὸ 90% τουλάχιστον τοῦ πληθυσμοῦ), ἀντιγράφονται καὶ μεταφέρονται στὴν Ἑλλάδα ἄγνωστες καὶ ἀνύπαρκτες διαμάχες, καὶ ἄγνωστες καὶ ἄνευ (γιὰ τὸν τόπο μας) ἱστορικοῦ περιεχομένου ὁρολογίες. Τὸ ἴδιο γινόταν καὶ παλαιότερα στὴν Ἀποικία Ἑλλάδα, λ.χ. μὲ τὸ «οὐδετερόθρησκο κράτος», ποὺ ἦταν αἴτημα δυτικοευρωπαϊκὸ ἐξαιτίας δυτικοευρωπαϊκῶν συνθηκῶν καὶ ὑπαρκτῶν προβλημάτων (ὄχι ἀνύπαρκτων, ὅπως στὴν Ἑλλάδα). Μόνο ποὺ σήμερα γίνεται ταχύτερα, ἐξαιτίας τοῦ διαδικτύου. Ὅσο πιὸ ἐξαρτημένη οἰκονομικὰ καὶ στείρα πνευματικὰ εἶναι μιὰ χώρα, τόσο ἀναπαράγει ὡς κοκκορομαχία τὶς διαμάχες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Μητρόπολής της, τῆς Δύσης, καὶ παθιάζεται μὲ αὐτὲς παίρνοντας τὸ μέρος τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου. Κάνοντας λόγο γιὰ κοκκορομαχία κυριολεκτῶ, γιατὶ δὲν λαμβάνεται ὑπόψη ὁ πραγματικὸς πόλεμος ὅλων ἐναντίον ὅλων στὶς ΗΠΑ: Οἱ Ἰνδοί, οἱ Ἀσιάτες, οἱ Λατίνοι, μποροῦν νὰ συμμαχοῦν ὑπὲρ ἢ κατὰ ἄλλων παλαιότερων «φυλῶν» ὅπως οἱ «Λευκοί», οἱ Μαῦροι, οἱ Ἑβραῖοι. Ἡ δὲ ἀντιπάθεια μεταξὺ Ἰνδοαμερικανῶν καὶ μὴ Λευκῶν ἢ μεταξὺ Ἀσιατῶν καὶ Μαύρων στὶς ΗΠΑ εἶναι γνωστή.

Ὅπως δὲν ὑπάρχει «Λευκὴ φυλή», ἔτσι καὶ δὲν ὑπάρχουν «Εὐρωπαῖοι» ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ὣς στὰ Οὐράλια παρὰ ὡς εὐχολόγιο. Οἱ τρεῖς εὐρωπαϊκὲς πολιτισμικὲς σταθερές, Ἑλλάδα, Ρώμη, Χριστιανισμός, εἶναι πολὺ γενικές, καὶ ἐξαιρετικὰ διαφορετικὰ ἑρμηνευμένες ἀπὸ Νορδικούς, Λατίνους καὶ Ἀνατολικούς. Ὅπως ὁ Βίσμαρκ ἔλεγε, καὶ ἦταν πιὸ εἰλικρινής: Ὅποιος πολιτικὸς προφέρει τὴ λέξη Εὐρώπη ἁπλῶς ἐπιδιώκει ἀπὸ ἄλλες χῶρες κάποιο πράγμα τὸ ὁποῖο δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ ζητήσει μὲ ἄλλη φρασεολογία (I have always found the word Europe on the lips of those politicians who wanted something from other Powers which they dared not demand in their own names)

Ὁ «Νορδικισμός» ἔχει τὸ ἀντίστοιχό του στὸν Ἀφροκεντρισμό. Τὸ πιὸ πρόσφατο παράδειγμα τοῦ δεύτερου ἰδεολογήματος τὸ ὁποῖο ἔχω διαβάσει εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς «Ἀφρικανὸς» γιὰ Ρωμαίους Αὐτοκράτορες καταγόμενους ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ ἐπαρχία τῆς «Ἀφρικῆς», ὅπως ὁ Σεπτίμιος Σεβῆρος. Ἡ ἀπὸ κουτοπονηριὰ ἢ ἀμάθεια σύγχυση αὐτὴ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ρωμαῖοι μὲ τὸν ὅρο Ἀφρικὴ δὲν ἐννοοῦσαν ὁλόκληρη τὴν ἤπειρο ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὶς νότιες ἀκτὲς τῆς Μεσογείου καὶ φθάνει ὣς τὸ Ἀκρωτήριο τῆς Καλῆς Ἐλπίδας, ὅπως ἐννοοῦμε ἐμεῖς, ἀλλὰ μόνο τὸ τμῆμα τῆς σημερινῆς Τυνησίας. Οἱ Αἰγύπτιοι δὲν θεωροῦνταν «Ἀφρικανοί» ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους. Ἄλλωστε ὁ Σεπτίμιος Σεβῆρος ἦταν μισὸς Σημίτης (Καρχηδόνιος) καὶ μισὸς Ρωμαῖος. Δὲν ἦταν αὐτὸ ποὺ λέμε «Μαῦρος», π.χ. Σουδανός, Κονγκολέζος. Δὲν ἦταν «sub-saharan African» γιὰ νὰ τὸ πῶ στὴ μητρική σας γλώσσα καὶ ἰδεολογία-ὁρολογία. Μία ἔρημος χώριζε, ἄλλωστε, τοὺς Ρωμαίους ἀπὸ τοὺς sub-saharan Africans. Ὡστόσο, χαρακτηρίζεται ὡς African, κι ὅποιος ξεγελάστηκε, ξεγελάστηκε μὲ τὸν «πολυπολιτισμὸ τῆς Ρώμης» καὶ τὸν αὐτοκράτορα Obama.

Posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δυτικοί, Σλάβοι | Tagged , , , | 2 Σχόλια

What have the Romans ever done

Hundreds of Roman graves have been found by archaeologists, some of which contain skeletons still bound by shackles on their necks and ankles. […] Among the hundreds of graves found, five skeletons – four adults and one child – were found shackled or chained. Dating back to the first and second centuries AD, the gravesite is thought to have been an important necropolis used for those massacred at the nearby stadium.

Πηγή

skeleton-0-752x440-1

Ὁ πόλεμος γιὰ τὰ ἀγάλματα, δηλαδὴ τὸ παρελθόν, εἶναι διπλός: Ὑπεράσπιση τῶν ἑκάστοτε «ἡμέτερων» καὶ χαρὰ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν «ὑμετέρων». Δύσκολα θὰ βροῦμε ἄνθρωπο ποὺ λυπᾶται καὶ γιὰ τὰ ἀγάλματα τῶν Λένιν/Στάλιν καὶ γιὰ τὰ Ἀγγλοσαξωνικὰ ἀγάλματα «Νότιων» -ἂν ἐξαιρέσουμε τεχνοκριτικοὺς ἢ ἰδεολόγους ποὺ ἀπαθανάτισαν τοὺς δικούς τους ἥρωες μὲ ἄλλου εἴδους καλλιτεχνικὰ μέσα.

Ἂς ἀποτελέσουμε κι ἐμεῖς μιὰ τρίτη ἐξαίρεση. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ ἀγάλματα τῶν Στάλιν καὶ τῶν Νότιων ἢ τῆς ἀγγλικῆς ἱστορίας, γιατὶ ἀπεχθανόμαστε τὴν ἰδεολογία καὶ τῶν δύο. Μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ ἀγάλματα ποὺ καταστρέφονται στὴν Ἑλλάδα. Μὲ τὰ ὑπόλοιπα ἂς ἀσχοληθοῦν ὅσοι τοὺς περισσεύει χρόνος μετὰ τὴν ἐνασχόληση μὲ τὰ καταστρεφόμενα ἀγάλματα στὴν Ἑλλάδα.

 

Posted in Δύση, Ρωμαίοι, ιστορία | Σχολιάστε

μόνο 15′

Συζητῶνται μέτρα ἐξυγίανσης τοῦ ἐξευτελισμοῦ ἀνθρώπινων ὄντων. Λὲς καὶ διάλεξε κανένας ἄνθρωπος νὰ τοῦ φέρονται ὅπως σὲ ποτήρι ἢ σὲ κατσαρόλα. Ἢ λὲς καὶ ἀξίζει κάτι ὁ πολιτισμὸς ποὺ  θεωρεῖ προσωπικὴ ἐπιλογὴ τὴν εὐχαρίστηση τοῦ νὰ θεωρεῖσαι χαρτοπετσέτα.

Εἶναι τὸ σημεῖο (εὐθεία γιὰ τὴν ἀκρίβεια) ὅπου τὸ «ἐπίπεδο» τοῦ φιλελεύθερου ἀτομικισμοῦ τέμνεται μὲ τὸ «ἐπίπεδο» τῆς ἀριστερῆς λογοτεχνικῆς κουλτούρας.

Posted in σεξουαλικότητα | Tagged | 2 Σχόλια

ἰνδοσινικά

Αἴ, καλά! Ἡ βασικὴ ἰδέα τοῦ ἄρθρου τοῦ Κ. Κουτσουρέλη εἶναι σωστή. Ἀλλὰ σημαίνει: Τώρα ποὺ ἡ (εὐρωπαϊκὴ μόνο, πρὸς τὸ παρόν) Δύση βουλιάζει, τώρα ἐγκαταλείπουμε τὸ πλοῖο της (ἢ τὸ πρότυπό της) σὰν τὰ ποντίκια, καὶ ὁ σώζων ἑαυτὸν σωθήτω γιὰ νὰ μὴν ἔχει τὴν τύχη τῆς συνολικῆς δυτικῆς παράλυσης-διάλυσης. Καὶ ὅποιος μπορεῖ, θὰ ἁρπάξει καὶ κομμάτια ἄλλων, ὅπως ἡ Τουρκία. Μέχρι νὰ σταθεροποιηθεῖ ξανὰ ὁ πλανήτης, μετὰ ἀπὸ 50 χρόνια. Ὅταν ἔχεις ἐκδυτικίσει ὅμως τὸν λαό σου, τὴν ἀλλοτινὴ πραγματικὰ Ἐνδιάμεση Περιοχή, ὣς τὸ μεδούλι τῆς ψυχῆς του, στὰ σοβαρὰ περιμένεις νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ πράγματα ὡς ἡρωικὴ ἐξαίρεση τῆς καταποντιζόμενης Δύσης; Ὅταν ἔχεις (δημιουργήσει) ἕναν Δυτικό -τὸν πρώην βυζαντινὸ Ἕλληνα-, τότε δυτικὰ θὰ ἀντιδράσει, δηλαδὴ μοιρολατρικὰ καὶ διαλυτικά, καὶ ὄχι κινεζικά, τουρκικά, ἰνδικά, ἀφρικανικά, ἰσλαμικά. Τί διαφορετικὸ περιμέναμε νὰ συμβεῖ ὅταν καταστρέφαμε τὴ μόνη θετικὴ ὑπαρκτὴ μὴ δυτικότητά μας, τὴ βυζαντινή; Ἄλλωστε, στὸν ἐμφύλιο ποὺ τρώει τὶς νεοελληνικὲς σάρκες μας 200 χρόνια τώρα, πρωτοστάτησαν ὅσοι κατηγοροῦσαν τοὺς Βυζαντινούς (ἔστω: τοὺς «παπάδες» τῶν Βυζαντινῶν) ὡς στυγεροὺς ἀνθέλληνες χάριν τοῦ ἐκδυτικισμοῦ. Τώρα, εἶναι ἀνθρωπίνως ἀργά. Σὲ μιὰ στιγμή, δὲν ἀντιστρέφεις συνειδησιακὴ πορεία 200 χρόνων. Ὁ δρόμος πρὸς τὴν κόλαση δὲν ἔχει ἐπιστροφή. Διαλέξαμε, καὶ χάσαμε. Μὲ τὸ συμπέρασμα αὐτό, ἄλλοι θὰ πετάξουν τὰ ὅπλα τους, ἄλλοι θὰ πάρουν τὴν ἀπόφαση νὰ τὰ τιμήσουν μέχρι τέλους.

Η βάναυση μάχη χθες στη διαφιλονικούμενη ινδοσινική μεθόριο (τα αντίπαλα αγήματα πολέμησαν με πέτρες και με γυμνά χέρια αφού περιπολούν στην περιοχή άοπλα, οι περισσότεροι από τους δεκάδες εκατέρωθεν νεκρούς φαίνεται ότι πετάχθηκαν σε βάραθρα των Ιμαλαΐων) δείχνει για μια ακόμη φορά σε ποιον κόσμο ζούμε.

Την περίοδο της διπολικής ψυχροπολεμικής ειρήνης, όπου οι συγκρούσεις ήταν ελεγχόμενες, διαδέχθηκε η κατά πολύ πιο άτακτη φάση της αμερικανικής μονοκρατορίας με ασύμμετρους πολέμους, τρομοκρατικές επιθέσεις, ανατροπές καθεστώτων, πορτοκαλιές επαναστάσεις, αραβικές ανοίξεις και την αρχή μιας γενικής αποσταθεροποίησης.

Τώρα μπαίνουμε πλέον στην χαοτική φάση: το διεθνές σύστημα κλυδωνίζεται εκ βάθρων. Αναθεωρητικές δυνάμεις, όπως η Τουρκία, αμφισβητούν το status quo γνωρίζοντας ότι απέναντί τους δεν θα βρουν αξιόλογη αντίσταση. Η ραγδαίως παρακμάζουσα πρώην «Δύση» συνταράσσεται από εσωτερικές, οιονεί εμφυλιοπολεμικές έριδες πολυτελείας πράγμα που επισπεύδει την πτώση της. Ιδίως η Ευρώπη καθιζάνει με εντυπωσιακό ρυθμό, δημογραφικά, οικονομικά, πολιτισμικά. Τα φώτα πέφτουν συνήθως στις ΗΠΑ και το εκεί χάος, όμως η χώρα αυτή προστατεύεται από δύο ωκεανούς, σε αντίθεση με την γηραιά ήπειρο που γειτνιάζει με τους όγκους του ισλάμ και της Μαύρης Αφρικής.

Παράγοντες όπως ο κλιματολογικός, οι επιδημίες, το εξωφρενικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η διάδοση των πυρηνικών όπλων επιτείνουν τις χαοτικές συνθήκες. Η παγκοσμιοποίηση έχει δώσει τη θέση της στην αύξουσα βαλκανοποίηση, στον πολυκερματισμό της οικονομίας και του κυβερνοκόσμου. Στην ουσία δεν υπάρχει πλέον καμία σταθερά στις διεθνείς σχέσεις, πολιτικές ή οικονομικές: οι ευρωαμερικανικές, οι σινοαμερικανικές, οι σινοευρωπαϊκές σχέσεις και οι σχέσεις όλων αυτών των κρατών ή ομάδων κρατών με τη Ρωσσία, την Ινδία και άλλες μείζονες δυνάμεις είναι όλες ρευστές και απρόβλεπτες. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να δούμε κάθε είδους πρόσκαιρες συμμαχίες και αντιπαλότητες τα επόμενα χρόνια.

Σε ένα τέτοιο σκηνικό, η επιβίωση για τα έθνη και τα κράτη που οι ηγέτες τους εξακολουθούν να σκέφτονται με όρους του προηγούμενου αιώνα, που επικαλούνται το υποτιθέμενο διεθνές δίκαιο και έχουν εμπιστοσύνη σε λυμφατικούς υπερεθνικούς θεσμούς όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, είναι άκρως αμφίβολη.

Στον κόσμο που έρχεται, η λεγόμενη «ήπια» ισχύς, ακόμη και η διπλωματία, για όσους έχουν την αφροσύνη να επαφεθούν σ’ αυτές, θα αποδειχθεί δριμεία αδυναμία. Όσοι μείνουν άοπλοι, σαν τους Ινδούς και τους Κινέζους φαντάρους των Ιμαλαΐων, θα κινδυνεύσουν να βρεθούν στον καιάδα της ιστορίας.

Πηγή

Posted in Δύση | Σχολιάστε

2 x 0,04

«Πριν από 10-12 χρόνια είχαμε συγκεντρώσει τα παλιού τύπου σκονάκια που ήταν ολόκληρα βιβλία σε σμικρύνσεις. Μάλιστα ήταν εντυπωσιακός ένας …πάπυρος μήκους 2 μέτρων και πλάτους 4 εκατοστών το οποίο τύλιξε φοιτητής σε δυο ξυλάκια. Ήταν όπως οι παλιές αριθμομηχανές. Ανοιγόκλεινε ,ανέβαινε- κατέβαινε και ήταν σε ρολό γραμμένο το χαρτάκι των λύσεων. Ήταν ένα εκπληκτικό σκονάκι, ένα έργο τέχνης μπορώ να σας πω», σημειώνει.

Οι φοιτητές που βλέπουν σήμερα τον «Πάπυρο» για τον οποίο χρειάστηκαν τουλάχιστον δώδεκα ώρες απασχόλησης από τους… σκονάκηδες της εποχής, αναρωτιούνται γιατί οι προκάτοχοι τους στα φοιτητικά έδρανα μπήκαν σε τόσο κόπο ,σημειώνοντας πως ίσως να απαιτούνταν λιγότερος χρόνος για να μάθουν το κεφάλαιο που αντέγραψαν .

Η συλλογή -έκθεση με τα σκονάκια έργα τέχνης όσο πάει μεγαλώνει καθώς πολλοί είναι αυτοί που αποκαλύπτουν και προσφέρουν τα «μυστικά κόλπα» της φοιτητικής τους ζωής. «Μου τηλεφώνησε μία κυρία, φοιτήτρια το 1963 και μου έστειλε τα δικά της σκονάκια που τα είχε από τότε κρατημένα . Ήταν σκονάκια μικρά, εκείνη την εποχή είχαν κάτι πάσο σε μια κόκκινη ζελατίνα ,σαν δίφυλλη και τα έβαζε εκεί ανάμεσα, οπότε όποιος περνούσε και έβλεπε έλεγε εντάξει ένα πάσο είναι, δεν είναι τίποτε άλλο.

Πηγή

Posted in παιδεία | Σχολιάστε

Ὁ Μεγάλος Περίπατος

 

έχουν αμφότεροι μία μεταμοντέρνα περί δημόσιου αγαθού και γενικού συμφέροντος αντίληψη. Είμαστε στο σημείο που ο Ζακ (του ΣΥΡΙΖΑ) και τα Parades συναντούν τους ποδηλάτες, τους ζωόφιλους και τους γέρους, που αφού γλίτωσαν από τον Κορονοϊό, θα μπορούν άνετα να βολτάρουν δίπλα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, μυρίζοντας διοξείδιο και μπινελίκια.

Ο Μεγάλος Περίπατος τους έχουν μάθει να τους αρέσει, εννοώ στον λαουτζίκο, ο οποίος προτιμά να βασανίζεται καθημερινά, αρκεί να έχει την ψευδαίσθηση ότι έγινε Άμστερνταμ λόγω κάποιων ποδηλατών- ψώνιων. Μόνο που το Άμστερνταμ έχει ήδη γίνει Ραμπάτ. Πάλι δεν πρόλαβαν, οι επιχώριοι χάχακες. Η αποθέωση του τουρίστα- σε πείσμα των αφελών (πόσων ακόμα) νεοδημοκρατών που ψηφίζουν Ν.Δ. ενθυμούμενοι τους Καραμανλήδες, είναι η αποθέωση του μεταπρατισμού και της «φούσκας». Οι Μεγάλοι Περίπατοι και τα ψηφιακά, δεν είναι παρά η «μόστρα» μίας μή- κοινωνίας, μη- παραγωγικότητας, μη- ζωής. Είναι σαν την Εσθονία, που έχει γίνει πρότυπο ψηφιακής διοίκησης, αφού ο μισός πληθυσμός κρατάει γέρους στην Αγγλία ή στη Γερμανία. Τουρισμός, αναπλάσεις, εικονικές πραγματικότητες, είναι ουσιαστικά και έχουν αξία, όταν συνοδεύουν την πραγματική ζωή.

Πηγή

Posted in Ελλάδα | Tagged , | Σχολιάστε

ποῦ δείχνει;

Νὰ ἀσχοληθοῦμε καὶ λίγο μὲ τ’ ἀδέρφια μας (ἀφοῦ τοῦ Ἕλληνα τοῦ ἀρέσουν οἱ εἰδήσεις ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό), ποὺ εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ ὄχι οἱ Λευκοί, οἱ WASPs τοῦ 1204.

Τί τὸ θέλαμε;…

egkainia_naos_enoples_dynameis-18

Εἶναι δυνατὸν νὰ παριστάνεται σὲ ὀρθόδοξη ἐκκλησία ἡ βρεφοκρατούσα Θεοτόκος νὰ μᾶς δείχνει/παραπέμπει σὲ κάτι ἄλλο ἀπὸ τὸν Γιό της; Μερικοὶ θὰ ποῦν: Εἶναι: ἅμα εἶσαι Ρῶσος…

Τὸ στὺλ τῶν ψηφιδωτῶν 100% δυτικό. Δηλαδή, νατουραλιστικό, χωρὶς τὴν πνευματικότητα ποὺ ὀφείλει νὰ ἔχει ἡ γνήσια ἐκκλησιαστικὴ τέχνη.

egkainia_naos_enoples_dynameis-15

Βιτρὸ γοτθικοῦ ναοῦ (ἢ σιδηροδρομικοῦ σταθμοῦ;), ἐσωτερικὴ ἀρχιτεκτονικὴ ρωμανικοῦ-γοτθικοῦ ναοῦ (καὶ ὄχι ὀρθόδοξου), σκοτεινὰ καταθλιπτικὰ χρώματα, σὰν νὰ εἶσαι σὲ στρατόπεδο κι ὄχι σὲ ναό. Μὲ πολυβόλα καὶ κανόνια, γιὰ ἁγιογραφίες.

Ἡ πολεμικὴ Ὀρθοδοξία τοῦ 21ου αἰ.

(πηγὴ εἰκόνων romfea.gr)

Posted in θρησκεία | 1 σχόλιο

Παπαχελᾶς: ethnic

Ὅταν ὁ Παπαχελᾶς λέει ὅτι οἱ «ἑταῖροι» μας

Μας ζητούν να μην είμαστε πρώτοι εμείς που θα «πατήσουμε το κουμπί», να μη βιαστούμε δηλαδή να στρατιωτικοποιήσουμε την κρίση.

ἐννοεῖ ὅτι αὐτὸ ποὺ εὔχονται οἱ ἑταῖροι μας, τὸ θέλει καὶ ἡ κάθε ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἀλλὰ καὶ ἡ πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων: Νὰ μὴν πολεμήσουμε ὅ,τι κι ἂν κάνει ἡ Τουρκία. Ὅπως τὸ 1974. Δὲν ἀπευθύνεται στὸ ἑλληνικὸ κοινό. Κι ἔχει λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν ἀπευθύνεται. Γιατὶ τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ἔχει πάρει ἀπόφαση, ὅρκο πάνω στὰ κόκκαλα τῆς γιαγιᾶς καὶ τοῦ παπποῦ του, ὅτι μετὰ τὸ 1949 δὲν θὰ πολεμήσει ποτέ, ποτὲ ξανά. Καὶ τοὺς ὅρκους του τοὺς τῆρεῖ ὁ Ἕλληνας. Ὁ Παπαχελᾶς τὸ ξέρει αὐτό, καὶ συνομιλεῖ πάντα, μόνο μὲ τὴν κυβέρνηση καὶ τοὺς «ἑταίρους» μας, ἄρα αὐτοὺς ἐκφράζει ἢ συμβουλεύει ὡς «δικός τους». Νὰ κάνουμε καμμιὰ διεθνὴ ἐπιτροπή, νὰ γίνει

έναρξη διερευνητικών επαφών και σε ένα προσωρινό μορατόριουμ σε ορισμένους τομείς

Ἁπλά, θολώνει τὰ νερά, ὡς δημοσιογράφος, γιὰ νὰ μπερδευτοῦμε πότε μὲ τὸ «θὰ ἀπαντήσουμε» καὶ πότε μὲ τὸ «μὲ καθαρὸ μυαλό», καὶ ξέρει ὅτι αὐτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ καθησυχαστεῖ τὸ ἑλληνικὸ κοινό (βλ. ἑπόμενη παράγραφο). Δὲν τὸν κατηγορῶ. Ἁπλά, τώρα φοβοῦνται οἱ κορωνο-τουρίστες ποὺ λέγονται Κυβέρνηση, καὶ δὲν καταπίνονται πιὸ «χαλαρὰ» ἄρθρα τῆς καλοκαιρινῆς ἀδιαφορίας. Δὲν χωρᾶν τὰ προβλήματα τοῦ τόπου στὶς αἰωνόβιες ἐλιὲς καὶ στοὺς περιπάτους Θεσσαλονίκης καὶ Ἀθηνῶν, ὅταν ταξιδεύει τὸ τουρκικὸ ναυτικό, πηγαινέλα, μπροστά μας ἀπὸ τὴν Μικρασία στὴν Ἀφρική.

Οἱ παρωπίδες ποὺ φορᾶμε κάποιοι, ὅτι οἱ Ἕλληνες μποροῦν καὶ θέλουν, εἶναι ψέμμα. Ὁ κόσμος νὰ χαλάσει, ὁ Ἕλληνας δὲν θέλει νὰ ξανακάνει «τὸ λάθος», ὅπως τὸ θεωρεῖ. Ἤρθαμε στὴ ζωὴ αὐτὴ γιὰ νὰ ὑποφέρουμε, δηλαδή; Ἄσε μας, τώρα. Νὰ ξαναγίνουμε ὅπως τὸ 1949 καὶ τὸ 1974; Ὁ Σημίτης καὶ ὁ Κούλης δὲν εἶναι προδότες, οὔτε ὁ Παπαχελᾶς, γιατὶ ἐκφράζουν τὴν πλειονότητα τοῦ κόσμου, ἀκόμη κι ὅταν ὁ κόσμος χτυπᾶ μὲ μίσος πληκτρολογώντας καὶ βρίζοντας τὴν Τουρκία. Ὁ Ἕλληνας ἔχει κάνει Τάμα νὰ μὴν πολεμήσει ποτέ, ἀλλιῶς  νὰ τὸν πάρει ὁ διάολος. Ἀρκετὲς χιλιετίες πολεμοῦσε. Μερικοὶ ξεγελιόμαστε ἀπὸ τὶς ὀφθαλμαπάτες τοῦ διαδικτύου καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι κατὰ νοῦ ἔχουμε τὸν Ἕλληνα προηγούμενων δεκαετιῶν. Οἱ παρωπίδες κάνουν κάποιους νὰ φωνάζουν. Ἐνάντια -δὲν τὸ καταλαβαίνουν- στὴν πλειονότητα, προφανῶς.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὅσο κι ἂν αὐτὴ κι ὄχι ἄλλη εἶναι ἡ κατάσταση τῶν Ἑλλήνων, ὅσο περνᾶν τὰ χρόνια τόσο πιὸ βέβαιη γίνεται ἡ συντριβή τους. Δηλαδή, μὲ ψυχροὺς ὑπολογισμούς, ὁ πόλεμος θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει τὸ ’80, βαριὰ τὸ ’90, ἂν θέλαμε νίκη, κι ὄχι τώρα ἢ τὴ δεκαετία τοῦ 2020 καὶ 2030. Μὲ τοὺς συνταξιούχους, κοιλαράδες, καὶ τοὺς διεσπαρμένους σαμποτὲρ ἀνὰ τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, μὲ de facto κατοχὴ περιοχῶν τῆς πρωτεύουσας. Τὸ «πρέπει» στέκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὸ «θέλουμε» καὶ τὸ «μποροῦμε». Ἂς ἀφήσω κατὰ μέρους τὴ νε(ρ)ολαία, ποὺ ἔχει ἐνσωματώσει 40 χρόνια φιλειρηνισμοῦ καὶ χαβαλέ.

Ὅλοι εἶναι εὐχαριστημένοι, καὶ οἱ κατὰ φαντασίαν κομάντο Ἕλληνες μὲ τὰ ἤξεις ἀφίξεις τοῦ Παπαχελᾶ, καὶ ὁ Ἕλληνας ποὺ δὲν πολεμᾶ ὁ κόσμος νὰ χαλάσει, καὶ οἱ ἑταῖροι μὲ τὴν ὑπόσχεση νὰ μὴν ἐπιτεθοῦμε πρῶτοι. Καὶ τὸ γελαστὸ παιδί, ὁ Μπακο-Κούλης, ποὺ δὲν θέλει νὰ χάσει τὴν καρριέρα του. Κι ἡ μανα-ἀδερφή του, ποὺ δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ Τίποτε. Καὶ οἱ ὑπουργοὶ τοῦ Μητσοτάκη ποὺ ἔχουν γνωρίσει τὸν ἄντρα τους σὲ αὐτόν, γιὰ νὰ κοκκινίζει ἀπὸ χαρὰ ἡ Ἀριστερά. Καὶ ζῆσαν αὐτοὶ καλὰ κι ἐμεῖς καλύτερα.

Posted in Τούρκοι | 1 σχόλιο

παρακμὴ καὶ δημιουργία

Οἱ Βυζαντινοὶ τὴν περίοδο τῆς ὑλικῆς καὶ κρατικῆς παρακμῆς τους ἔφτιαξαν ἀριστουργήματα. Οἱ Γερμανοὶ τοῦ 17ου αἰ. συνέθεταν ἀριστουργήματα ὅταν ὅλη ἡ Γερμανία ἦταν ἐρείπια. Ἡ σημερινὴ πιθηκίσια ἢ κοὺλ μουσικὴ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ καταρρέει, σίγουρα ἀποτελεῖ παραφωνία. Ἐρωτήματα γιὰ τὸν μελλοντικὸ πλανήτη τῶν πιθήκων.

Posted in μουσική | 3 Σχόλια

Οἱ κουτσομπόληδες Ἕλληνες

Μπορεῖ ἡ Τουρκία νὰ στέλνει τὰνκς στὴ Λιβύη, οἱ Ἕλληνες ὅμως κλαῖν γιὰ τὰ ἀγάλματα τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Σπᾶνε μὲ ἀγανάκτηση τὰ πληκτρολόγιά τους γιὰ τοὺς ἀντιφὰ ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ βουλιάξουν τὰ τουρκικὰ πλοῖα ποὺ πηγαινοέρχονται στὴ Μεσόγειο, οὔτε νὰ ἐξαναγκάσουν τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ τὰ βουλιάξει.

Οἱ Ἕλληνες ἀσχολοῦνται περισσότερο μὲ τοὺς καταστροφεῖς ἀγαλμάτων σ’ ἄλλη γῆ, μὲ τὸ καμένο κατάστημα τοῦ Μαύρου καὶ τοῦ Ἄσπρου, σ’ ἄλλα μέρη. Ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ἀσχοληθοῦν ἀποτελεσματικὰ μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀσχολοῦνται παθιασμένα μὲ τοὺς ἀντιφὰ στὸ Λονδίνο καὶ τὶς ΗΠΑ. Οἱ Ἀμερικάνοι δὲν μποροῦν, 200 χρόνια τώρα, νὰ λύσουν τὸ πρόβλημα τῶν Μαύρων, αἴ, θὰ τὸ λύσουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ φέισμπουκ. «Ἀντιρατσιστὲς» καὶ μή.

Ἐδῶ δὲν μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς καταστροφὲς ἀγαλμάτων στὴν Ἑλλάδα, ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ἄγαλμα τοῦ τάδε Νότιου ἀμερικανοῦ ἢ τοῦ Τσώρτσιλ. Μάλιστα, μερικοὶ συσχετίζουν τὰ ἀρχαῖα ἀγάλματα μὲ τὰ ἀγάλματα δουλεμπόρων καὶ ἰμπεριαλιστῶν. (*) Γιὰ τέτοιου εἴδους πάθος «νὰ πάρουμε τὸ μέρος κάποιου» πρόκειται, ποὺ ἐξισώνει αὐτὰ τὰ δύο. Γιατί;

Γιατὶ, ἔτσι εἶναι: Ὅταν δὲν ἔχεις κανένα μέλλον, ψειρίζεις τὸ παρελθόν σου (Ἐμφύλιος) ἢ ἀσχολεῖσαι μὲ τὰ δῆθεν βάσανα τῶν ἄλλων. Κοινῶς, γίνεσαι κουτσομπόλης.

(*) Τώρα ποὺ τὸ ξανασκέφτομαι, ἂν διαβάσει κάποιος τὴ μυθολογία, οἱ θεοὶ ἦταν χειρότεροι ἀπὸ δουλέμπορους, καὶ ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια μποροῦν νὰ ἐξισωθοῦν οἱ βίαιες συμπεριφορὲς στὰ ἀγάλματα δουλεμπόρων καὶ θεῶν.

Posted in Ελλάδα | 5 Σχόλια

βιτριόλια

Ξανθιές «γκόμενες» που διεκδικούν τον «υπο-μέτριο» και αλληλοκαταστρέφονται. Μία «παραδοσιακή» κοινωνία με χιλιάδες μαγαζιά μανικιούρ και πεντικιούρ και ταξίδια στα Κατάρ και στο Ντουμπάι. Γυναίκες 35 χρονών, που σε άλλες εποχές θα είχαν παιδιά στο Γυμνάσιο, πλακώνονται για τις σέλφι, τα likes και το instagram. O «σύντροφος» μου, κατά τα άλλα μας μάρανε- όχι ο άντρας μου, και ολοταχώς για την ποιμενικότητα.

Πηγή

Ἐντάξει. Θὰ φορέσουν σύντομα τὴ μπούργκα ὅλες τους, καὶ θὰ ἡσυχάσουν. Μὲ τὴ μπούργκα ὅλες καὶ ὅλοι τους νοικοκυρεύονται. Ἐμένα μ’ ἐνδιαφέρουν ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν στὰ σοβαρὰ ὅτι αὐτὴ ἡ κοινωνία θὰ ἀντιδράσει στοὺς ὀρθοπολιτικοὺς-ἀντιφά, ποὺ σπάζουν καὶ καῖνε. Λὲς καὶ εἶναι φυσικὸ φαινόμενο ἡ κοινωνικὴ ἀντίδραση, ὥστε τὸ ἄθροισμα τῶν ἀσκούμενων δυνάμεων νὰ εἶναι μηδενικό. Μὲ τί (ἀναλώσιμα) παιδιά, βρέ, θὰ ἀντιδράσει βίαια ἡ κοινωνία; Μὲ τοὺς ἄτεκνους σαραντάρηδες; Θὰ βγοῦν μὲ τὰ μπαστούνια νὰ διώξουν τὶς ΜΚΟ καὶ τοὺς «πρόσφυγες»; Εἴδαμε, δηλαδή, καὶ πόσο πετυχημένα ἀντέδρασε ὁ λαὸς στὸ Μνημόνιο καὶ τὶς Πρέσπες ἢ μὲ τὸ σφράγισμα τῶν ἐκκλησιῶν. Εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα σώζεται μόνο μὲ δύο -μόνο δύο, κι ὄχι τρία- θαύματα.

Posted in Ελλάδα, κοινωνία | Tagged | 3 Σχόλια

β ἀντὶ b: Λεξικὸ Ἐλευθερουδάκη

Tὸ 1929 (ἢ 1927-1931), κυκλοφορεῖ τὸ ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικὸν Ἐλευθερουδάκη. Μία ἀπὸ τὶς καινοτομίες του ἦταν ἡ προσπάθεια νὰ ἀντικατασταθοῦν τὰ μπ/γκ/ντ τῶν μεταγραφόμενων στὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο ξένων λέξεων καὶ ὀνομάτων ἀπὸ τὰ β/γ/δ μὲ μιὰ τελεία («στιγμή») πάνω ἀπὸ τὸ καθένα γράμμα, ἀντίστοιχα, ὥστε νὰ μὴ χρειάζεται σὲ κάθε ξένη λέξη (ἀποδιδόμενη μὲ τὸ ἑλλ. ἀλφάβητο) νὰ σκέφτεται ὁ ἀναγνώστης λ.χ. ἐὰν τὸ «μπ» εἶναι ἠχητικὰ b, mb, mp ἢ np. Αὐτὴ ἡ πρακτικὴ θὰ εἶχε τὸ πρόσθετο πλεονέκτημα ὅτι δὲν θὰ καταλήγαμε νὰ γράφουμε -λόγῳ τῆς παραπάνω δυσχέρειας- ἐντέλει (μόνο) στὸ λατινικὸ ἀλφάβητο τὸ ξενικὸ ὄνομα ἢ ὅρο. Ἐπιπλέον, τὰ γραπτὰ κείμενα θὰ γλίτωναν ἀπὸ τὰ πολλὰ μπ, ντ, γκ, ποὺ δὲν ταιριάζουν κατὰ τὰ ἄλλα μὲ τὴν ἑλληνική.

IMG_20200607_161242_6

Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ εἶχε ἀρχίσει πολὺ παλιότερα, συνεχίζει ὁ Κώστας Ἐλευθερουδάκης:

IMG_20200607_161257_1

Νά καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ Σ. Μενδωνίδη στὴν Πανδώρα τοῦ 1861. Ἐκεῖ ὅμως τὰ πράγματα περιπλέκονται μὲ τὶς πάμπολλες προσθῆκες γιὰ νὰ ἀποδοθοῦν ἠχητικὰ κάθε εἴδους λεπτομέρειες (λὲς καὶ οἱ Δυτικοὶ θὰ τροποποιοῦσαν τὸ ἀλφάβητό τους γιὰ νὰ ἀποδώσουν ὀρθότερα τὶς μὴ δυτικὲς γλῶσσες), καὶ εὐτυχῶς τὸ Λεξικὸ Ἐλευθερουδάκη ἀπὸ τὴν πρόταση τοῦ Μενδωνίδη κράτησε μόνο τὰ β, γ, δ μὲ «στιγμὴ» ἀπὸ πάνω τους. Δυστυχῶς, ἡ πρακτικὴ αὐτὴ τοῦ Λεξικοῦ δὲν υἱοθετήθηκε ἀπὸ ἄλλους.

Υ.Γ. ὑπέροχα τὰ ἑλληνικὰ τοῦ λεξικοῦ. Ὅποιος μεγάλωσε μὲ τέτοια λεξικά, γελάει μὲ τὴν «καθαρὴ» δημοτικιὰ καὶ μὲ τὸ κορδωμένο ὑφάκι τῶν δημοτικιστῶν ἀριστερῶν…

Posted in γλώσσα | Tagged | Σχολιάστε

Όταν η θεολογία ακολουθεί «λαχανιασμένη»

[…] Αυτό το θεολογικό- ίσως και εκκλησιαστικό «λαχάνιασμα»- επιτείνεται ακόμη περισσότερο, καθώς η «άλλη πλευρά», αυτή των κοσμικών χριστιανών, δηλαδή των κατ’ όνομα μόνο χριστιανών, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνιών, φεύγει τρέχοντας ιλιγγιωδώς προς νέες ανθρωπολογικές και κοινωνικές θεωρήσεις (απόλυτη βιολογικοποίηση της ζωής, my body is my business, δικαίωμα στην ευθανασία). Η αδιαφορία και η έλλειψη στοιχειώδους θρησκευτικής μόρφωσης αυτών των μαζών- ακόμα και ο Πολ Ποτ θα ήξερε περισσότερη θεολογία, δεν σημαίνει ηρεμία ούτε πολιτισμό. Μόλις οι μάζες αυτές στα όρια της καθημερινής υστερίας εντοπίσουν τον εχθρό τους, επιτίθενται λυσσαλέα. Και ο εχθρός δεν είναι οι mainstream χριστιανοί, δηλαδή αυτοί οι αδιάφοροι και «έχω με άλλα να ασχολούμαι», αλλά όσοι πιστοί της Εκκλησίας επιμένουν, σε πείσμα της κουλτούρας της εποχής, να θέλουν να δομήσουν την ζωή τους στα πλαίσια της δογματικής πίστης. Αυτοί οι κατ’  αυτούς «ζηλωτές» είναι στόχος, διότι δεν θέλουν να αποδεχτούν την αυτό- εκκοσμίκευση της θεολογίας και της Εκκλησίας (Roy, 2020: 101). Τους αντιμετωπίζουν ως ευθεία αμφισβήτηση της κυρίαρχης τους ιδεολογίας, στην οποία έχουν ήδη αφομοιωθεί (οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα) οι «προοδευτικοί» και «χαλαροί» χριστιανοί. Οι επιθέσεις είναι πάντοτε αποτελεσματικές: ξεκινούν από δυσφήμηση, κατηγορίες για «αμορφωσιά» και λαϊκισμό, και συνεχίζονται με αποκλεισμούς από κάθε θεσμικό φορέα έκφρασης απόψεων, φθάνοντας μέχρι και το «μπλοκάρισμα» πανεπιστημιακών θέσεων.

«Βρισκόμαστε ενώπιον της δημιουργίας δύο παράλληλων κόσμων που δεν έχουν πια κοινές αξίες: για τους πιστούς το μόνο που μετράει είναι η πίστη, ενώ οι άνθρωποι του κοσμικού κόσμου γνωρίζουν πλέον τόσο λίγα για την θρησκεία, ώστε να θεωρούν ότι ο πιστός είναι στην καλύτερη περίπτωση κάποιος ελαφρώς περίεργος, και στη χειρότερη κάποιος φανατικός» (Roy, 2020: 105).

Πηγή

Posted in θρησκεία | Σχολιάστε

Ἡ ἐλιὰ ὡς ἐφέ

Τί ὡραῖες ποὺ ἦταν οἱ λεῦκες. Ἔδιναν σκιά, θρόιζαν ὄμορφα. Κι ἅμα φοβόσουν μὴν ξεριζωθοῦν ἀπὸ τὸν ἀέρα, τὶς ἔκοβες στὸ μισό. Τέλος πάντων, πάλι εἶχαν φύλλωμα. Ὄχι σὰν αὐτὰ τὰ πράματα ποὺ πῆραν τὴ θέση τους. Δὲν εἶναι οὔτε Πελοπόννησος οὔτε Χαλκιδικὴ ἡ Θεσσαλονίκη, οὔτε γκλάμουρ ξενοδοχεῖο ποὺ φωτίζει τὰ δέντρα του μέσα στὸ γκαζόν. Ἄλλο κλίμα ἔχει ἡ Μακεδονία, τί νὰ κάνουμε, δὲν εἴμαστε οὔτε Αἰγαῖο οὔτε νότια Ἑλλάδα. Μπορεῖ γιὰ τὴν τουριστικὴ ἀντίληψη τῆς ἑλληνικότητας, Greece is bouzouki, νησιὰ καὶ ἐλαιῶνες, καὶ «ἑλληνικὴ Φύση» νὰ σημαίνει ἐλιά. Αὐτὴ ἡ «ἐθνικὴ» ὁμογενοποίηση! Ἂς χορέψουμε νησιώτικα στὴ Φλώρινα! Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἐλιὰ οὔτε σκιὰ / δροσιὰ προσφέρει οὔτε τίποτε σὲ μιὰ πόλη, καὶ βρωμίζει τὸν τόπο μὲ τὶς ἐλιές της ἂν δὲν μαζευτοῦν.

Κυττάξτε πόσο πολὺ κλαδεμένα εἶναι τὰ δέντρα. Ὅπως καὶ τὰ λοιπὰ τῆς πόλης. Νομίζουν ὅτι εἶναι μινιμαλισμὸς ἢ κάποια ἄλλη μοντέρνα μόδα, καὶ ξετρελλαίνονται. (Υ.Γ. Μετὰ διάβασα πὼς ὁ δήμαρχος εἶπε ὅτι «Οι υπεραιωνόβιες ελιές τολμώ να πως πως μοιάζουν περισσότερο με έργα τέχνης, παρά με δέντρα».) Ἀκόμη καὶ νὰ φυτρώσουν τὰ «φύλλα» τῆς ἐλιᾶς, κανέναν ἴσκιο δὲν θὰ δώσουν.

0506zervas-elies1-768x576-1

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 Σχόλια

ἠλεκτροκίνητα

Ποιοὶ εἶναι περισσότερο γιὰ γέλια καὶ κλάματα; (1) Οἱ ἀντιρατσιστὲς ποὺ θεωροῦν τὸ μαῦρο χρῶμα «φυλή», καὶ οἱ μισοὶ ἐξ αὐτῶν τὸ 2008 ἐνθουσιάστηκαν μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ μαύρου σφαγέα τῆς Μ. Ἀνατολῆς Ὀμπάμα; (2) Οἱ Ἕλληνες «ρατσιστές», ποὺ θεωροῦν ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι «Λευκοί», τόσο Λευκοὶ ὅσο οἱ Ἀγγλοσάξωνες (WASP) καὶ οἱ Βορειο/Δυτικο-ευρωπαῖοι, κι ὅτι εἶναι ἀδέρφια μαζί τους -ὅπως οἱ ἀντιρατσιστὲς θεωροῦν ἀδέρφια τους τοὺς λαθρομετανάστες ποὺ ἀφοδεύουν στὶς ἐκκλησίες καὶ πετροβολοῦν αὐτοκίνητα; (3) Οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς κοινωνικῆς ἀποστασιοποίησης ποὺ τώρα συμμετέχουν σὲ συνωστισμοὺς καὶ διαδηλώσεις; (4) Ὅσοι θὰ ἔπρεπε ὡς συνεπεῖς νὰ ὑποστηρίξουν ὅτι ὁ δολοφονημένος πέθανε «ἀπὸ/μὲ κορωνοϊό» κι ὄχι ἀπὸ τὴν ἀσφυξία;

Πεταμένη εἴδαμε μιὰ βελέντζα μάλλινη στὸν κάδο. Πῶς μπορεῖ νὰ διαπράτει κάποιος τέτοιο ἔγκλημα; Μόνο λίγοι ἐμεῖς συμφωνοῦμε μὲ τὸν ἅγιο Παΐσιο ὅτι ἡ συνθετικὴ μάλλινη φανέλα (ὄχι 100% μάλλινη) σὲ ἱδρώνει καὶ βρωμοκοπάει ἐνῶ ἡ 100%, ποὺ παλιὰ ἀγόραζε ἢ ἔφτιαχνε ὁ κόσμος εἶναι ὑγιεινότατη; Βελέντζα μάλλινη, ὅ,τι καλύτερο ὅταν θὲς τὸ χειμώνα νὰ ξαπλάρεις στὸν ἀνοιχτὸ καναπὲ χωρὶς νὰ παγώνεις. Καὶ τὴν πέταξαν. Βέβαια, οἱ φιλόζωοι ἀντισπισιστές, ποὺ θεωροῦν ποινικὸ ἀδίκημα τὸ κούρεμα τῶν προβάτων, προφανῶς θεωροῦν θετικὴ ἐξέλιξη τὶς ἡμι-πλαστικὲς ἢ τὶς σκέτα συνθετικὲς «ψευτομάλλινες» φανέλες, τὰ πλαστικὰ τμήματα τῶν ὁποίων καταλήγουν διὰ τῆς πλύσης τους στὶς θάλασσες, στὰ ψάρια καὶ τελικὰ μέσα στὸν ὀργανισμό μας. Ἡ ἀδιαφορία πρὸς τὴν παράδοση: Πῆγε ὁ θεῖος κι ἔκανε ἀγνώριστο τὸ πατρικὸ τῆς μάνας μου, σὰν μπάρμπεκιου καλιφορνέζικο, μὲ ἀκανόνιστες πέτρες γκρίζες καὶ καφὲ-μαῦρα βαψίματα ἀνάμεσά τους. Τὸ κηπάκι μπροστὰ ἔγινε γκαζόν, λὲς καὶ εἴμαστε στὴν Καλιφόρνια καὶ τὴν Ἀγγλία ὅπου βρέχει 4 στὶς 3 μέρες. Ἀκόμη καὶ ἡ ἡμερομηνία ἀρχικῆς ἀνέγερσης καλύφθηκε ἀπὸ τὶς πατουλικῆς αἰσθητικῆς ἀθλιότητες. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ξέρουν καὶ δὲν τοὺς νοιάζει ἡ παράδοση.

Θὰ πεῖς, ὁ πρωθυπουργὸς νοιάζεται γιὰ τοὺς Γερμανούς, εἴτε μὲ τὴν ἀπολιγνιτοποίηση εἴτε μὲ τὴν ἀγορὰ ἠλεκτρικῶν αὐτοκινήτων. Διάβαζα τὸν τίτλο στὸ ἄρθρο τῆς Καθημερινῆς καὶ νόμιζα ὅτι δὲν ξύπνησα ἀρκετα: Κίνητρα γιὰ ἀγορὰ ἠλεκτρικῶν αὐτοκινήτων, ἔγραφε, καὶ σκεφτόμουν: «θὰ ἐννοεῖ κίνητρα γιὰ παραγωγὴ ἑλληνικῶν αὐτοκινήτων».

Posted in Χωρίς κατηγορία | 8 Σχόλια

Περικλῆς Γιαννόπουλος: Πανελλήνιον κοινόν

Τὸ 1907, ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος γράφει τὰ ἑξῆς (Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν, σσ. 26-46):

Ἑλληνικὴ Φυλή, διὰ νὰ αἰσθανθῇς τὸν Ἑλληνισμό Σου πρέπει νὰ περιορίσῃς τὸ Χριστιανικό Σου Συναίσθημα εἰς τὰ λογικὰ καὶ πραγματικά του ὅρια. Ὅπως στὴν ἀρχὴ τῆς Νέας Σου Θρησκείας ἐκατέβασες καὶ κατεπίεσες τὸ Συναίσθημα Ἕλλην, διὰ ν’ ἀνυψώσῃς τὸ Συναίσθημα Χριστιανός, τόρα (sic) πλέον ποὺ ἡ Χριστιανικότης Σου δὲν ἔχει νὰ πάθῃ τίποτε, μόνον δὲ ἡ Ἑλληνικότης Σου κινδυνεύει, πρέπει νὰ κατεβάσῃς εἰς δεύτεραν μοίραν τὸ συναίσθημα Χριστιανὸς καὶ ν’ ἀνυψώσῃς Κυρίαρχον Ἀπόλυτον τὸ Συναίσθημα ΕΛΛΗΝ. Ντροπή σας Ἕλληνες, νὰ λέγεσθε Σεῖς Χριστιανοί, σὰν τὴν Κοινὴν ἀγέλην τῶν Ἀνθρωποειδῶν. […] Ἐὰν δὲν μπορεῖτε νὰ αἰσθάνεσθε ὅτι εἶσθε Ἕλληνες, παρὰ μόνον ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ πάπλωμα τοῦ Χριστιανισμοῦ Σας τότε ΕΡΡΕΤΩ τέτοιος Ἑλληνισμός. Διότι τότε ὁ Ἑλληνισμός Σας εἶνε Νεκρός.

Ἐλέχθη καὶ ἐπιστεύθη, ὄτι κατὰ τὴν ἐμφάνισιν τῆς Νέας Θρησκείας ἐπεκράτει εἰς τὸν Κόσμον Κοινωνικὸς καὶ Πνευματικὸς Σαπισμός, τὸν ὁποῖον ἐδιόρθωσεν αὐτή. Αὐτὰ εἶνε ὅλα ΨΕΜΜΑΤΑ δημιουργηθέντα ἀπὸ τὸ Χριστιανικὸν Κόμμα, ὅταν ἐπικρατῆσαν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ κάνῃ καὶ νὰ λέῃ ὅ,τι θέλει. Διότι ἡ Ἱστορία εἶνε ἕνα ζυμάρι μὲ τὸ ὁποῖον ὁ κάθε Δυνατὸς Λαὸς ἢ Κόμμα ἢ Ἄνθρωπος φτιάνουν ὅτι θέλουν καὶ παριστάνουν ὅπως τοὺς καπνίσει τὰ ἀνθρώπινα πράγματα. […]

Ὅπως ἐδέχθημεν ἐμεῖς τότε τὸν Χριστιανισμόν, τόρα πρέπει νὰ δεχθῇ καὶ ὁ Ἑλληνοχριστιανισμός, τὸν Ἀνασταινόμενον ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ Ἑλληνισμόν μας. […] Ἡ μεγαλητέρα ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ δι’ Ἐμᾶς εἶναι, ὅτι μᾶς ἀποδεικνύει τὸν Εἰδωλολατρισμὸν καὶ τὴν Γνησιότητά μας, ὑπὸ ὅλα τὰ φορέματα. […]

Ἐδῶ δὲν θίγεται ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἡ ΞΕΝΗ Ἑβραϊκὴ Ἰδέα. […] Προσέξετε…μὴ νομίσετε ὅτι πρόκειται περὶ…πολέμων … κατὰ τῆς Ἑλλ. Ἐκκλησίας μας […] Ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ἔχει νὰ πολεμήσῃ τὴν Ἐκκλησίαν του […]

Τὸ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ Ἑλληνικὸν Πνεῦμα τὸ ἀνασταινόμενον ἀπὸ τῶν ἐγκάτων τῆς Μητρὸς Γῆς […] ΑΝΑΓΚΗ νὰ πολεμήσῃ τὸν κτηνώδη ΚΑΛΟΓΕΡΙΣΜΟΝ, διὰ νὰ περιορίσῃ τὴν θέσιν τῆς θρησκείας εἰς τὸ πρέπον διὰ νὰ ἀφήσῃ τὸ Πνεῦμα ἐλεύθερον […] Κανεὶς δὲν ἔχει οὔτε πρέπει νὰ πολεμήσῃ τὴν Ἑλλ. Ἐκκλησίαν, περιοριζόμενη ἀκριβῶς εἰς τὴν δουλειά της, οὔτε νὰ τὴν ἀνησυχήσῃ. Τοὐναντίον μάλιστα τὸ Ὀρθόδοξον Ἑλλ. Πνεῦμα, ἔχει καὶ πρέπει νὰ πολεμήσῃ ὑπὲρ αὐτῆς, διὰ νὰ τὴν ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν μεγαλοπρεπεστάτην Λαμπρότητα τῶν πρώτων αἰώνων, καθαρίζον αὐτὴν ἀπὸ τὴν ἀπαίσια μοῦχλα καὶ σκοτινιὰ καὶ ἀσχημιὰ καὶ τραγοβαρβατίλα, εἰς τὴν ὁποίαν τὴν ἐβύθισεν ὁ ρυπαρὸς Καλογερισμός, ὁ φωνάζων ὑπὲρ κάθε γράμματος καὶ παραβιάζων ληστρικότατα κάθε οὐσίαν. […]

Ἐὰν εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ἐχρησίμευσεν ὡς μέσον καὶ ὅπλον πολιτικὸν θαυμάσιον, διὰ τὴν Κοσμοκρατορίαν ἡμῶν τῶν τότε καὶ ἄγκυρα σωτηρίας μετὰ τὸν Τοῦρκον, διπλᾶ δι’ αὐτὸ ἀγαπητός, ὑπερβέβαιον εἶναι ἀφ’ ἑτέρου ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστιανισμός, ἀδιάφορον ἂν εἶνε συγγνωστὸν ἕνεκα τῆς φορᾶς τῶν Καιρῶν, ἀλλὰ εἶνε ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ. […]

Κοντὸς Ψαλμὸς Ἀλληλούϊα: Πᾶς Παπᾶς αἰσθανόμενος ὅτι εἶνε Πρῶτα Χριστιανὸς καὶ Δεύτερα Ἕλλην ΞΟΥΡΑΦΙΣΘΗΤΩ […]

Ὁ Κωνσταντῆς…ἐξεκινοῦσε καὶ ἐφέρετο ὑπνωτισμένος ἀπὸ τὰ Σταυρικὰ Λάβαρα, ποὺ τοῦ ἐκουνοῦσε στὸν μεθυσμένο του ὕπνο ὁ Ὀδυσσεύς […]

(Γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό):

ὁ λέγων πούλησε τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ πήγαινε στὴν ἔρημο νὰ σώσῃς τὴν ψυχήν σου, διότι καταφθάνει ἡ μεγάλη τρουμπέτα, ὁ λέγων γίνου ΕΡΗΜΙΤΗΣ καὶ μὴ γίνεσαι Στρατιώτης, ὁ ἀντιπρόσωπος τῶν πτωχῶν καὶ πειναλέων, ὁ διδάσκαλος τοῦ ΘΑΝΑΤΟΥ, ὁ Προφήτης τοῦ ΤΕΛΟΥΣ τοῦ Κόσμου, ὁ Ψαραδοκράτωρ τοῦ λιμανιοῦ τῆς Γενησαράτας […]

…διδάσκοντα τὴν Ἐπουράνιον Ζωὴν, ἐνῶ ὄχι τότε ἀλλ’ οὔτε τόρα κανένας Ἕλλην, φύσει, παρ’ ὅλα τὰ ψεύματα ποὺ λέγει εἰς τοὺς ἄλλους καὶ εἰς τὸν ἑαυτό του δὲν σκοτίζεται παρὰ διὰ τὴν ἐδῶ Ζωήν […]

…κάτι ἱστορίες Ἑβραίων Προφητῶν –ἐπιληπτικῶν δοξομανῶν Βδελλοπούλων– […]

…σὰν τὸν σκοτεινόμυαλον Θανάση τῆς Αἰγύπτου […]

…κατασπαθίζουν τὴν κόκα τοῦ στυγνοῦ Ἑβραιοκαλογερισμοῦ, Ἀσκητισμοῦ, ΑΠΛΥΤΙΣΜΟΥ, ΜΟΥΧΛΙΑΣΜΟΥ, ποὺ ὁρμᾷ πανουκλικὸς ἀπὸ τὰς ἐρήμους τῆς Αἰγύπτου Συρίας καὶ ὅλων αὐτῶν τῶν βαρβαροκυκλώτων μερῶν…ΔΙΚΑΙΟΤΑΤΑ μαινόμενος διότι εὑρίσκετο πρὸ τοῦ τολμηροτέρου ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΣΜΟΥ. […]

Βεβαίως, μετὰ τὰς πρώτας ἀποτυχούσας ἰσχυροτάτας καὶ ῥιζικοτάτας ἐφόδους καὶ μάχας πρὸς ἐντελῆ ἀποτίναξιν τοῦ Ἑβραϊσμοῦ εἰς τὴν κορυφὴ τῶν ὁποίων λάμπει καταυγάζων τὸ Πανελλήνιον στερέωμα, Ἥλιος πρώτου μεγέθους, ὁ τόσον ἐλεεινὰ παρεξηγηθεὶς ἀπὸ τοὺς Χριστιανοφραγκόβλακας καὶ περάσας ὡς Μυστικοπαθης! Ὁ ἀποκληθεὶς καὶ ὑπὸ τῶν ἰδικῶν μας Χριστιανορωμηῶν Παραβάτης, ἀκριβῶς δηλαδὴ ὑπὸ τῶν ΠΑΡΑΒΑΤΩΝ καὶ ΠΡΟΔΟΤΩΝ τοῦ γνησίου Ἑλλ. Ἰδανικοῦ, μετὰ τὰς διαρκεῖς ῥιζικὰς μεταρρυθμιστικὰς ἀποπείρας, πρὸς περιορισμὸν τοῦ ΑΝΤΕΘΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ  τοῦ Τεμπελχανικοῦ Καλογερισμοῦ, πρὸς καταπολέμησιν τῆς φυγομαχίας τῶν αἰωνίων Παλιορωμηῶν ἀπὸ ὅλα τὰ Ἐθνικὰ καθήκοντα, ποὺ τόρα ἔχουν ὅλοι τους ἀπὸ ἕνα κρυμμένο ῥάσο στὴν κασέλα τους καὶ μόλις τοὺς ζητήσῃς φυγομαχοῦντας τυλίγονται μ’ αὐτὸ καὶ παρουσιάζονται σὰν Ὅσιοι ἱεροὶ καὶ ἀπαραβίαστοι καὶ σοῦ λέγουν ὅτι ἀνήκουν στὸ Θεὸ καὶ θέλουν νὰ σώσουν τὴν ψυχή τους… […]

Ἡ μόνη διαφορὰ ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ Τούρκου καὶ Καλογέρου εἶνε μόνον ὅτι ὁ ἕνας φορεῖ μαῦρο καὶ ὁ ἄλλος κόκκινο Φέσι. […]

Ὁ Χριστιανισμὸς ἐνῶ ἀφ’ ἑνὸς ἐφαίνετο σώζων τὴν Φυλὴν καὶ τὴν διέσωζε πράγματι ἐν μέρει, ἀφ’ ἑτέρου ὅμως ὑπῆρξε καὶ εἶνε καὶ τόρα γενικῶς: ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ […]

Ἑλλ. Φυλὴ δὲν σὲ ἔσωσε ὁ Χριστιανισμός, ἀλλ’ ὁ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΟΥ ὅπως καὶ αὐτὸς θὰ σὲ σώσει εἰς τὸ Μέλλον. Καὶ μόνος ΑΥΤΟΣ.

 

Ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος εἴτε δὲν γνώριζε ὅτι «Χριστιανὸς» σημαίνει, αὐταπόδεικτα καὶ δίχως «ναὶ μὲν ἀλλὰ» οὔτε «ἀστερίσκους», ἐκεῖνον ποὺ βάζει τὸ Χριστὸ πάνω ἀπὸ μάνα, πατέρα, παιδιά, γυναίκα, σπίτι, φίλους, ἔθνος καὶ τὴ γνώμη τῆς κοινωνίας –ἐὰν ὑπάρχει σύγκρουση ἀπόψεων καὶ συμφερόντων μὲ ὅλους ἢ κάποιους ἀπὸ αὐτούς, εἴτε παρίστανε ὅτι δὲν γνώριζε τί σημαίνει. Ἐὰν δὲν γνώριζε, τότε πραγματικὰ ἦταν ἄσχετος καὶ μιλοῦσε ὡς ἄσχετος. Ἐὰν ὅμως παρίστανε ὅτι δὲν τὸ γνώριζε, τότε ἤθελε νὰ ἀποσπάσει  ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὅσους περισσότερους Χριστιανοὺς γινόταν γιὰ τὶς ὀνειροφαντασίες του.

Ὄχι φυσικὰ ὅτι ἤθελε νὰ κάνει κακὸ στὴν «Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία»… Ἀλίμονο! Ὅσο συχνότερα ὁ Γιαννόπουλος ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ὅτι δὲν ἐχθρεύεται τὴν «Ἑλληνικὴ Ἑκκλησία» (μᾶλλον τὸ ΝΠΔΔ ἐννοοῦσε) ἄλλο τόσο περισσότερο ἀποδείκνυε ὅτι μισοῦσε τὸ Χριστιανισμό. Ἁπλά, ὅπως ἔγραφε, ὅποιος παπὰς θέλει νὰ εἶναι πρῶτα Χριστιανὸς πρέπει νὰ «ξουραφίζεται», τόσο ἁπλά. Καὶ ἔβριζε τὸν Μέγα Ἀθανάσιο τόσο ὅσο οἱ Ἀρειανιστὲς καὶ Εἰδωλολάτρες ἐχθροί του. Τέτοιος ἦταν ὁ προβατόσχημος «φιλοχριστιανισμός» του. Ἤθελε νὰ ὑποδεικνύει στοὺς Χριστιανοὺς τί εἶναι ἀληθινὰ χριστιανικό. Αὐτὸς ἤξερε τί «στὴν πραγματικότητα πιστεύει ὁ Ἕλληνας ἀκόμη κι ἂν λέει ὅτι πιστεύει στὸ Χριστιανισμό». Πράγματι, ὁ Π.Γ., ποὺ περίμενε νὰ ἐμφανιστεῖ ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς Γῆς (ὅπως πολὺ γλαφυρὰ τὸ περιγράφει) τὸ «ὀρθόδοξον ἑλληνικὸν Πνεῦμα» (ὁλοφάνερος ὁ συγκρουσιακὸς ἀντεστραμμένος μιμητισμὸς τοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ στὴν ἔκφραση «ὀρθόδοξο ἑλληνικὸ πνεῦμα»), πουλοῦσε τρέλλα μὲ τὴν «ἐξύμνηση» τοῦ πρωτοχριστιανισμοῦ τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐξυμνοῦσε τὸν ἀντιχριστιανὸ Ἰουλιανό. Χαρακτήριζε τοὺς Χριστιανοὺς προδότες τοῦ αὐθεντικοῦ Ἑλληνισμοῦ τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἔλεγε κομπάζοντας ὅτι οἱ Ἕλληνες δημιούργησαν τὸν Χριστιανισμό: Ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἀπατεωνιές. Δὲν ἀντέχει ὅμως οὔτε κι ὁ ἴδιος τὸ πολὺ φιλοχριστιανικὸ ψεμματο-μπούκωμα, καὶ κάπου κάνει ὑπερήφανα λόγο γιὰ ἀντιχριστιανισμό («Ἀντιχριστισμό»).

Καὶ ποιὰ εἶναι, τὰ «λογικὰ καὶ πραγματικὰ ὅρια» τοῦ Χριστιανικοῦ «Συναισθήματος»; Ὑπάρχει καμμιὰ συναίνεση ὣς πρὸς αὐτό; Ὄχι. Ἕνας ἄθεος ἢ θρησκευτικὰ ἀδιάφορος ἔχει ἄλλη ἀντίληψη γιὰ τὴν Πραγματικότητα. Σὲ αὐτὴ δὲν ὑπάρχει οὔτε Θεὸς οὔτε Χριστός, ἑπομένως τὰ «λογικὰ καὶ πραγματικὰ ὅριά» του εἶναι ἄλλα ἀπὸ ἐκεῖνα τοῦ Χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος ἀντιλαμβάνεται τελείως διαφορετικὰ τὴν Πραγματικότητα, στὴν ὁποία –κατ’ αὐτόν– ἐπεμβαίνει ὁ χριστιανικὸς Θεὸς σὲ κάθε στιγμή. Γιὰ ποιὰ κοινότητα ἀντιλήψεων μιλᾶμε λοιπόν; Τὸ πιὸ σωστὸ εἶναι «νὰ συμφωνήσουμε ὅτι διαφωνοῦμε».

Καὶ ποιοὶ ἦταν ἄραγε αὐτοὶ στοὺς ὁποίους ὁ Γιαννόπουλος ἀναφέρεται μὲ τὸ «ἐμεῖς», καὶ οἱ ὁποῖοι «ἐδέχθημεν τὸν Χριστιανισμόν»; Οἱ ἰδεολογικοὶ πρόγονοι τοῦ Γιαννόπουλου; Στὴν ἐποχὴ τῶν Διωγμῶν οἱ ἰδεολογικοὶ πρόγονοι τοῦ Γιαννόπουλου, ὁ ὁποῖος στὰ 1907 σέβονταν τὸ Χριστιανισμὸ ὡς «τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ», θὰ ἦταν οἱ πιὸ σκληροὶ διῶκτες τῶν Χριστιανῶν ὡς «ἐχθρῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ» καὶ τῆς «Παραδόσεως». Δὲν ὑπῆρχε κανένα «ἐμεῖς». Ὑπῆρχαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ οἱ διῶκτες τους. Ἕλληνες ἀμφότεροι, βεβαίως, ἀλλὰ μὲ τελείως διαφορετικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν Πραγματικότητα. Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πάντως ἀπὸ τὸ 1838 καταδίκασε (σὰ νὰ ἔβλεπε στὸ μέλλον) τὴν κατοπινὴ ἄποψη «πρῶτα νὰ βάζουμε τὸν Ἑλληνισμό» τοῦ Γιαννόπουλου στὰ 1907:

Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ᾿ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαράδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμῃ τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν. […] Πρέπει να φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος.

Ὁ Γιαννόπουλος ἔβριζε τοὺς Φράγκους καὶ Εὐρωπαίους («γουρούνια», «μπακάληδες», «Λυκάνθρωποι» κ.λπ.) τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐνστερνιζόταν κατὰ 100% τὶς προτεσταντικὲς-διαφωτιστικὲς ἀντιμοναχικὲς τους ἀντιλήψεις. Τόσο κάλπικος ἦταν ὁ (ἀρχαιοελληνικὸς) ἀντιδυτικισμός του. Προκειμένου νὰ ἐπιτεθεῖ στοὺς μοναχοὺς ἔβλεπε θετικὰ ἀκόμη καὶ τοὺς Εἰκονομάχους, ποὺ -ἀντικειμενικὰ- ἦταν περισσότερο ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν ἀνατολίτικο, σημιτικὸ  ἀνεικονισμό, καὶ συνεπῶς ἦταν περισσότερο «ἀνθέλληνες» (μὲ τὰ δικά του κριτήρια). Τόσο κάλπικη ἦταν ἡ ἐναντίωσή του στοὺς Ἀσιάτες. Προκαταβολικὰ (σὰν νὰ ἔβλεπε κι αὐτὸς τὸ μέλλον) κι ὁ Μακρυγιάννης ἐπέκρινε τὸν ὑβριστὴ τοῦ Μοναχισμοῦ, ὄταν ἔγραφε γιὰ τοὺς καλόγερους:

Ἀφάνισαν [οἱ Βαυαροί] ὅλως διόλου τὰ μοναστήρια καὶ οἱ καϊμένοι οἱ καλογέροι, ὁποῦ ἀφανίστηκαν εἰς τὸν ἀγώνα, πεθαίνουν τῆς πείνας μέσα τοὺς δρόμους, ὁποῦ αὐτὰ τὰ μοναστήρια ἦταν τὰ πρῶτα προπύργια τῆς ἀπανάστασής μας. Ὅτι ἐκεῖ ἦταν καὶ οἱ τζεμπιχανέδες [πυρομαχικά] μας κι᾿ ὅλα τ᾿ ἀναγκαῖα τοῦ πολέμου· ὅτ᾿ ἦταν παράμερον καὶ μυστήριον ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Καὶ θυσιάσαν οἱ καϊμένοι οἱ καλογέροι· καὶ σκοτώθηκαν οἱ περισσότεροι εἰς τὸν ἀγώνα. Καὶ οἱ Μπαυαρέζοι παντήχαιναν [νόμιζαν] ὅτ᾿ [οἱ καλόγεροι] εἶναι οἱ Καπουτζίνοι τῆς Εὐρώπης, δὲν ἤξεραν ὅτ᾿ εἶναι σεμνοὶ κι᾿ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ μὲ τὰ ἔργα τῶν χεριῶν τοὺς ἀπόχτησαν αὐτά, ἀγωνίζοντας καὶ δουλεύοντας τόσους αἰῶνες· καὶ ζοῦσαν μαζί τους τόσοι φτωχοὶ κ᾿ ἔτρωγαν ψωμί. 

Ἀλήθεια, ὁ Π.Γ. ποὺ ἔβριζε τοὺς μοναχοὺς ὡς ἀπόλεμους, ἔλαβε μέρος στὸν Ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο τοῦ 1897; Ἔλαβε μέρος στὰ κινήματα ἐντὸς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας; Ἔλαβε μέρος στὸ Μακεδονικὸ Ἀγώνα; Ἀγνοοῦσε ἢ ἀπέκρυβε ὁ Π.Γ. τὴν ἄμυνα τῶν μοναχῶν στὴν Πόλη τὸ 1453, στὸ Μέγα Σπήλαιο τὸ 1827, τὴ συμμετοχή τους στὴν πολιορκία τοῦ τουρκοκρατούμενου Ναυπλίου τὸ 1821, στὴν ἐπανάσταση τῆς Χαλκιδικῆς τὸ 1821, τὴ συμμετοχή τους στὴν ἄμυνα κατὰ τὴν τούρκικη πολιορκία τῆς Λευκάδας τὸ 1684, στὴν τούρκικη πολιορκία τῶν Χανίων στὰ 1645, τὴ συμμετοχή τους στὴν ἐξέγερση τῆς Κρήτης κατὰ τῶν Βενετῶν (1296) καὶ ἀλλοῦ;

Τὶς ἀπόψεις τοῦ Γιαννόπουλου περὶ Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ μποροῦσε κάποιος ἤδη ἀπὸ τὸ 1907 νὰ τὶς ἀντικρούσει. Δὲν ἔσωσε τοὺς Νεοέλληνες ὁ Ἑλληνισμὸς ἀλλὰ ὁ Χριστιανισμός. Οἱ Τουρκοκρητικοί, οἱ μικρασιάτες Τοῦρκοι, οἱ Τουρκοκύπριοι, οἱ Βαλαάδες, οἱ Τουρκοπόντιοι, ὅλοι τους ἦταν ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων καὶ προασπιστὲς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Τὸ ἴδιο δείχνει ὁ ἀφελληνισμὸς τῶν Κατωϊταλιωτῶν ἀφότου προσχώρησαν (ἔστω καὶ διὰ τῆς βίας) στὸν Παπισμὸ ἀντὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸ ἴδιο πράμα φανερώνουν οἱ τουρκόφωνοι Πόντιοι καὶ τουρκόφωνοι Μικρασιάτες Χριστιανοί, ποὺ παρέμειναν Ἕλληνες. Ἄγνωστοι κόσμοι, ἀνείπωτοι κι ἄγνωστοι ἀγῶνες στοὺς ἄθρησκους κατοίκους τοῦ κρατιδίου Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς. Μόνο οἱ «δοῦλοι Χριστιανοὶ» ἐναντιώθηκαν στὸν Τοῦρκο, ὄχι οἱ «μωαμεθανοὶ Ἕλληνες». (Καὶ ὄχι «μόνο οἱ Κλέφτες» ὅπως ψευδόταν ὁ Π.Γ.) Αὐτὸ δὲν ἦταν «κάποτε» (ἕνα «κάποτε» μόλις δέκα αἰώνων!), ἀλλὰ ἰσχύει καὶ σὲ κάθε ἐπανεμφάνιση παρόμοιων διλημμάτων τιθεμένων μὲ περισσότερο ἢ λιγότερο καθαρὴ μορφή, καὶ μὲ κάθε ἔνταση. Σὲ κάθε περίπτωση ἐσφαλμένης ἐπιλογῆς, καὶ σήμερα τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ ἀφελληνισμός. Πάρτε γιὰ παράδειγμα τὰ ἐγγόνια ἑνὸς Ἕλληνα ἄθεου, σὲ τί διαφέρουν ἀπὸ τὰ παιδιὰ ἑνὸς Νεοϋορκέζου ἄθρησκου πέρα ἀπὸ τὴ μουσειακὴ-ἀρχαιοδιφικὴ ρετρὼ ἀγάπη τους γιὰ τὴν «ἀρχαία» ἑλληνικὴ κουλτούρα, μιὰ ξερὴ συσσώρευση ἄγονων γνώσεων, καὶ μιὰ μύτη ὣς τὸν οὐρανὸ κατὰ τῶν «χριστιανῶν ἑλληνόφωνων»; Ὅποιος παύει νὰ πιστεύει στὴν Ὀρθοδοξία εἴτε χάνεται (ὁ ἴδιος ἢ ἡ συνέχειά του τὸ πολὺ μέχρι νὰ ἐνηλικιωθοῦν τὰ ἐγγόνια του) στὴ δυτικὴ κοσμοπολίτικη χοάνη εἴτε τουρκεύει -ἱστορικὰ ἀποδεδειγμένο.

Ἡ ἄποψη τοῦ Γιαννόπουλου (σσ. 39, 46) ὅτι ἐπὶ Βυζαντίου ὑπῆρξε «συγκυριαρχία» «ἑλληνισμοῦ» καὶ «ἑλληνοχριστιανισμοῦ», εἶναι τελείως ἐξωπραγματική. Οἱ «πιστοὶ ἐν Χριστῷ βασιλεῖς» τοῦ Βυζαντίου δὲν ἦταν κρυφοειδωλολάτρες οὔτε λιγότερο πιστοὶ ἀπὸ τοὺς παπάδες οὔτε ψυχροὶ λογιστές, οὔτε χρησιμοποιοῦσαν τὸν Χριστιανισμὸ (μόνο ἢ κυρίως) ἐργαλειακά. Πολλοὶ ἔγραφαν ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους, συγκαλοῦσαν Συνόδους, ἔγραφαν θεολογικὰ ἔργα, συμμετεῖχαν σὲ συζητήσεις προσπαθώντας (Ἀλέξιος Κομνηνός) νὰ πείσουν Αἱρετικοὺς νὰ ἐπανέλθουν στὴν Ὀρθοδοξία. Ὁ Γιαννόπουλος δὲν εἶχε διαβάσει τοὺς δεκάδες νόμους τῶν «ἀείμνηστων χριστιανῶν αὐτοκρατόρων τῆς Ἑλλάδος» κατὰ τοῦ Παγανισμοῦ (θυσιῶν) καὶ τῶν Αἱρέσεων, καὶ νόμιζε ὅτι ἐπειδὴ τὸ Βυζάντιο δὲν ἦταν θεοκρατία ἦταν κατὰ τὸ ἕνα μισό του κρυφοπαγανιστικὸ καὶ κατὰ τὸ ἄλλο μισὸ χριστιανικό. Φυσικά, τὸ Βυζάντιο ἦταν ἑλληνικό, ὄχι ὅμως μὲ τὸν τρόπο ποὺ οἱ ἀντιχριστιανοὶ ἀντιλαμβάνονται τὴν ἑλληνικότητα.

Ὁ Ἀραβολάτρης Γιαννόπουλος (σ. 46: «οἱ Ἄραβες, οἱ μόνοι Εὐγενεῖς καὶ Ὡραῖοι Ἐχθροὶ ποὺ ἐγνωρίσαμεν«) δὲν γνωρίζουμε τί θὰ ἔλεγε σήμερα, ποὺ οἱ εὐγενεῖς Ἄραβες ἔχουν ὡραῖα κατακλύσει τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα του καὶ τὴν Ἀθήνα του. Παρεμπιπτόντως, ἡ ἀραβολατρεία τῶν Διαφωτιστῶν συνεχίστηκε μὲ τὸν Χίτλερ καὶ μεταπολεμικὰ μὲ τὴν Ἀριστερὰ μὲ τὰ φουλάρια της. (Κοινό τους χαρακτηριστικό, ὁ ἀντιχριστιανισμός.) Σιγὰ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν ὡραιότητα, δηλαδή, αὐτῶν ποὺ κατέστρεψαν τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἐξαφάνισαν τὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὴ Μέση Ἀνατολή.

Ὁ Π.Γ. ἐξυμνοῦσε τὸν εἰλικρινὴ φίλο τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐχθρὸ τοῦ θεάτρου, τῶν ἀθλημάτων καὶ τοῦ Ἐπίκουρου (καὶ ἄλλων πολλῶν) ἱεροεξεταστὴ (εἶχε κάμει λίστες μὲ ἀπαγορευμένα θέματα καὶ συγγραφεῖς) Ἰουλιανὸ κάνοντας λόγο γιὰ τὸν «ἀπλυτισμὸ» τῶν μοναχῶν καὶ ξεχνώντας (ἢ ἀγνοώντας, ὡς ἀμόρφωτος) ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς ἔκανε λόγο γιὰ τὴ δική του ἀπλυσιά, ὅπως καὶ οἱ ἀντιχριστιανοὶ Νεοπλατωνικοί.

Ἡ ἄποψη τοῦ Π.Γ. γιὰ «ὀρθοδοξία» τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος εἶναι τελείως ἀνιστόρητη. Οἱ Ἀρχαῖοι δὲν εἶχαν ὀρθο-δοξία, εἶχαν (στὴ θρησκεία τους) ὀρθο-πραξία.

Ἡ πολιτικὴ προτεραιότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔναντι τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν συνεπάγεται ἀναπόφευκτα οὔτε αὐταπόδεικτα τὸν καταδικαστέο νοσταλγικὸ ὀθωμανισμὸ κάποιων Νεορθοδόξων οὔτε τὶς ὡραιοποιήσεις τῶν Ὀθωμανῶν μὲ τὴν «Ἐνδιάμεση Περιοχή», οὔτε τὴν ἀερολογία περὶ «ρωμαίων Βουλγάρων» καὶ «ρωμαίων Σέρβων». Συνεπάγεται ὅτι μόνο μὲ τὸ Χριστιανισμὸ μπορεῖ τὸ ἔθνος νὰ προκόψει, βάζοντας στὴν ἄκρη, περιθωριοποιώντας, μὴ χριστιανικὰ πρότυπα καὶ συλλογικές, δημόσιες καὶ μή, μὴ χριστιανικὲς διακηρύξεις καὶ στοχεύσεις. Εἶναι κάτι πολὺ ἁπλό, ἀλλὰ ἀνεπίλυτο: Οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί (κι ὄχι αὐτοὶ ποὺ βάζουν «πρῶτα τὸν Ἑλληνισμό») σήμερα δὲν ἔχουν πολιτικὴ ἐκπροσώπηση. Σ’ αὐτὸ φταῖνε καὶ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν, γιατὶ πιάνονται ἐπὶ δεκαετίες κορόιδα ἀπὸ διάφορους. Οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἀπόπειρα χρησιμοποίησης τοῦ Χριστιανισμοῦ «διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ἑλληνισμοῦ», μὲ «ἐθνικὴ συγκατάβαση» πρὸς τὸ Χριστιανισμό (εἰρωνικὰ τὸ λέω) καὶ μὲ «σεβασμό» (!) πρὸς αὐτόν.

Προφανῶς, ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν καὶ «ἐθνικὸ λάβαρο», καὶ χρησίμευσε ἐθνικὰ ὅσο τίποτε ἄλλο. Ψέμμα καὶ Σφάλμα θὰ ἦταν νὰ τὸν θέλουμε μὴ ἐθνικὸ σύμβολο. Ἦταν ὅμως τέτοιος μόνο στὸ βαθμὸ ποὺ δὲν βιωνόταν καὶ διακηρυσσόταν πρώτιστα ὡς ἐθνικὸ λάβαρο, ἀλλὰ ὡς ζωντανὴ πίστη. Μόνο στὸ βαθμὸ ποὺ ἡ πίστη θεωρεῖτο ἀνώτερη τοῦ ἔθνους. Αὐτὸ εἶναι παράδοξο, ἀλλὰ ἱστορικὰ πραγματικό: μόνο ἐὰν ὁ Ἑλληνισμὸς ὑποβιβαστεῖ ὡς ἰδέα σὲ σχέση μὲ τὸ Χριστιανισμό, θὰ κερδίσει ὁ Ἑλληνισμός. Καὶ μόνο διὰ τῆς πραγματικῆς (κι ὄχι ἀριστερῆς ἢ ἄλλης) πίστης στὴν Ὀρθοδοξία μπορεῖ νὰ ὑπάρξει κάποια συνεννόηση καὶ ἄδολη βαλκανικὴ φιλία ἔναντι τοῦ βαλκανικοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῆς Τουρκίας. Φληναφήματα βέβαια ἦταν καὶ οἱ ἀπόψεις τοῦ Π.Γ. ὅτι δίχως Ἑλληνισμὸ δὲν θὰ ὑπῆρχε ἢ δὲν θὰ ἐπικρατοῦσε Χριστιανισμός, ἡ βιβλικὴ σκέψη στὸν πυρήνα τοῦ ὁποίου παρέμεινε ἄθικτη. Ὅτι ὁ Θεὸς διάλεξε τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἑλληνικὴ σκέψη κι ἐν τέλει καὶ τοὺς μεσαιωνικοὺς Ἕλληνες δὲν σημαίνει ὅτι ἦταν ἁλυσοδεμένος σ’ αὐτά, ἀκριβῶς ὅπως δὲν ἦταν ἁλυσοδεμένος οὔτε καὶ μὲ τοὺς ἀπιστοῦντες στὸ Χριστὸ Ἰουδαίους. Εἰδάλλως, τέτοιος θεὸς δὲν εἶναι Θεός, εἶναι φιλοσοφικὸ κατασκεύασμα, φασόν, στὰ χέρια τοῦ πολιτικάντη.

Ἡ ἄποψη τοῦ Π.Γ. ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παγανισμὸς/Ἑλληνισμὸς μὲ φόρεμα Χριστιανικό, γεννήθηκε στὰ πλαίσια τοῦ Προτεσταντισμοῦ γιὰ συγκεκριμένους λόγους: Οἱ πανέξυπνοι Προτεστάντες ἤθελαν νὰ ἀποδείξουν ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι (καὶ οἱ Παπικοί, φυσικά) δὲν συνέχιζαν τὸν αὐθεντικὸ Πρωτοχριστιανισμό, ἀλλὰ τὸν ἀλλοίωσαν «ἐξελληνίζοντάς» τον (καὶ τὸν συνέφερε στὴν αὐθεντική του μορφὴ ὁ Λούθηρος 1000 χρόνια μετά!). Οἱ ἐν Ἑλλάδι ὁπαδοὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ἐξέλαβαν αὐτὴν τὴν ἀλλοτρίων θρησκευτικῶν κινήτρων ἀπίστευτη καὶ ἀνιστόρητη προσβολὴ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία ὡς «τιμὴ πρὸς τοὺς Ἕλληνες», κι ἔγιναν προτεσταντικότεροι τῶν Προτεσταντῶν. Στὶς ξεπερασμένες ἑρμηνεῖες ἀνήκει ἐπίσης ἐκείνη ποὺ ἀντιστοίχιζε στοὺς ἁγίους τοὺς ἀρχαίους θεούς. Ἀπὸ ἀνθρώπους, βέβαια, ποὺ δὲν διάβασαν κανέναν ἐκκλησιαστικὸ Πατέρα ποτέ, κι οὔτε πατᾶν ἐκκλησία, τί ἄλλο νὰ περιμένεις;

Ἡ ἐπιμονὴ στὴν προτεραιότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔχει νὰ κάνει μὲ πολὺ ἁπτὰ ἱστορικὰ παραδείγματα κι ὄχι τὶς τάχα ὀρθόδοξες φλυαρίες κατὰ τὴν παρακμιακὴ μεταπολεμικὴ καὶ μεταπολιτευτικὴ ἐποχή, καὶ γενικὰ μετὰ τὴν Ἥττα τοῦ ’22. Μὲ τοὺς ὀρθοδοξότατους Μακεδόνες τὸ Βυζάντιο ἔφτασε στὴ δεύτερη χρυσὴ ἐποχή του. Μὲ τοὺς ἀντιδυτικότατους κι ὀρθοδοξότατους Κομνηνοὺς ἡ παρακμὴ τοῦ κράτους σταμάτησε. Μὲ τοὺς ἀνθενωτικοὺς Λασκαρίδες ἀνακτήθηκε ἡ Πόλη, ἐνῶ μὲ τοὺς φιλενωτικοὺς Παλαιολόγους τὸ Βυζάντιο κατέρρευσε. Καὶ μὲ ἄθεους Ἕλληνες στὴν πνευματικὴ ἡγεσία (ἔστω καὶ «πολιτισμικὰ Χριστιανούς»), ἡ μεταπολιτευτικὴ Ἑλλάδα διαλύεται σὲ πολυάριθμα hot spot. Ὁ Γιαννόπουλος δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ ὅτι καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶναι πατριῶτες μὲ τρόπο ὅμως ποὺ νὰ ταιριάζει στὴν Πραγματικότητα ὅπως τὴν περιγράφει ὁ Χριστιανισμός (κι ὄχι σὲ μιὰ Πραγματικότητα ἑνὸς σύμπαντος χωρὶς Θεό).

Ὁ Π.Γ. ὅπως ἤθελε τὴν πολιτικάντικη χρήση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔτσι καὶ δὲν πίστευε ὅτι ὑπάρχει ἱστορικὴ ἀλήθεια: Ὅπως γράφει, τὴν Ἱστορία τὴν φτιάχνουν ὅπως γουστάρουν οἱ ἰσχυροὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιδιώξεις τους. Εἶναι ἕνα «ζυμάρι», ὄχι τὸ τί ἔχει συμβεῖ. Τὸ λέει ξεκάθαρα, καὶ τοῦ ἀναγνωρίζουμε τὴν εἰλικρίνειά του. Ἐκεῖ ὁδηγοῦσε ἡ πολιτικάντικη χρήση, τάχα «γιὰ χάρη τοῦ ἔθνους», τοῦ Χριστιανισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει Ἀλήθεια, μᾶς λέει, ὑπάρχει μόνο ἡ ἑρμηνεία τοῦ Ἰσχυροῦ. Δὲν ἔχει νόημα νὰ συζητᾶς μετὰ ἀπὸ τὴ διατύπωση τέτοιας ἄποψης, μόνο νὰ προσπαθεῖς νὰ γίνεις ἰσχυρός.

Ἄραγε τώρα, 45 μὲ 78 χρόνια (ἀπὸ τότε ποὺ γιγαντώθηκε ἡ ἄθεη Ἀριστερά, παριστάνοντας ἀρχικὰ τὴν πατριωτική, καὶ ἡ Δεξιὰ ἔγινε ἐπισήμως «δυτική-κοσμοπολίτικη») χωρὶς Χριστιανισμό, ἀλλὰ μὲ φιλελεύθερους καὶ Ἀριστερούς, ὁλόιδιους ὡς ἄθεους καὶ ἄθρησκους, τί κατάφερε ἡ Ἑλλάδα; Μεγάλωσε ἐδαφικά; Μήπως μεγάλωσε ὁ πληθυσμός της μὲ τὸ πρότυπο τοῦ ἄτεκνου, ὀλιγότεκνου καὶ φυγότεκνου κουλτουριάρη; (*) Πρόκοψε ἡ οἰκονομία της μὲ τὸ ἀντι-μοναχικὸ πρότυπο τῆς κατανάλωσης χωρὶς κόπο καὶ μὲ τὰ διακοποδάνεια; Ἐὰν οἱ Μὴ Χριστιανοὶ εἶχαν πετύχει κάτι ἀπὸ ὅλα αὐτά, πράγματι θὰ μποροῦσαν νὰ λένε ὅτι ἡ δική τους ἐκδοχὴ τοῦ δημόσιου βίου εἶναι ἀποτελεσματική, ὅτι ἡ δική τους ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὰ πράγματα ἔχει νὰ ἐπιδείξει τὴν ἀναβάθμιση τῆς Ἑλλάδας. Ὅσο ἀποχριστιανιζόταν ἡ Ἑλλάδα, τόσο περισσότερο κλωτσοσκούφι καταντοῦσε. Ὥσπου ἔφτασε στὰ σημερινὰ χάλια, σήμερα ὅπου μόνο προγραμματικὲς ἐκθέσεις ἰδεῶν εἶναι ἱκανὴ νὰ γράφει. Τί ἄλλο παρὰ ἀκραιφνῶς Χριστιανοὶ ἦταν οἱ τελευταῖοι ἥρωες Ἕλληνες πατριῶτες, ἐκεῖνοι τῆς ΕΟΚΑ;

Τί ἀκριβῶς κατάφεραν οἱ ἀποχριστιανισμένοι Ἕλληνες στὰ 40-80 χρόνια ἰδεολογικῆς κυριαρχίας τους, τὸ ὁποῖο νὰ συγκρίνεται μὲ τὸν ἄθλο τοῦ χριστιανοῦ Ἕλληνα μεταξὺ 1821-1921; Τὸ δανεικὸ ΑΕΠ ποὺ ξεφούσκωσε; Τὰ διάτρητα σύνορα; Τὸν τουρισμό; Τὸ ὅτι τρῶμε περισσότερες θερμίδες καὶ διαθέτουμε Η/Υ; Τὴν κουλτούρα νὰ φύγουμε; Ὅτι πλενόμαστε παραπάνω ἀπὸ μιὰ φορὰ τὴν βδομάδα; Σὲ μιὰ στιγμή, ὅλα αὐτὰ ἐξαφανίστηκαν σὰν καπνός. Ἄρα, δὲν ἀποτελοῦν ἐπιχείρημα. Τὸ παράδειγμα τῆς πρωτοφανοῦς ἱστορικὰ κατάντιας τῆς ἄθρησκης μεταπολιτευτικῆς Ἑλλάδας, ὅτι ἡ θρησκεία πρέπει νὰ περιορίζεται «στὰ λογικά της ὅρια», ποιὰ ἑρμηνεία θὰ μποροῦσε νὰ δικαιώσει; Τῶν Χριστιανῶν ἢ τῶν «πρῶτα ἡ Ἑλλάδα»; Προφανῶς, δὲν ἐξαρτῶνται τὰ πάντα ἀπὸ τὴ γνήσια θρησκευτικὴ τοποθέτηση, ἀλλὰ σαφῶς ὑπάρχει ἐπίδραση σὲ πολλά. Οἱ ἀντιφρονοῦντες θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσουν πῶς οἱ Ἄραβες θὰ γίνονταν κατακτητικὴ δύναμη ἐὰν δὲν εἶχαν πρῶτα πίστη σ’ αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν.

Ἡ «τιμωρία» τοῦ Γιαννόπουλου γιὰ αὐτὰ ποὺ ἔγραψε ἦταν νὰ πεθάνει χωρὶς νὰ δεῖ τὴν Ἑλλάδα νὰ διπλασιάζεται τὸ 1913 καὶ νὰ ἀπελευθερώνει μεγάλο μέρος τῶν ἑλληνικῶν ἐδαφῶν. Ἀφότου, καὶ ἀφοῦ, πέθανε, τότε μόνο ἡ Ἑλλάδα ἀπελευθερώθηκε. Πέθανε μέσα στὴ μίζερη Ἑλλάδα τῆς Μελούνας. Τόσο μισοῦσε τοὺς συγκαιρινούς του «Πρῶτα Χριστιανοὺς καὶ Ὕστερα Ἕλληνες», ποὺ νήστευαν, ἐκκλησιάζονταν, κοινωνοῦσαν, ὥστε δὲν τοὺς εἶχε ἄξιους γιὰ τίποτα, καὶ γιὰ τὸ ὅτι μεταξὺ 1912-1921 ἔφτασαν ἀπὸ τὴν Ἐλασσόνα ὣς τὴν Ἄγκυρα σὲ 9 μόλις χρονάκια.

 

(*) Δὲν λέω ὅτι κάθε ἄθεος εἶναι τέτοιος. Λέω ποιὸ εἶναι τὸ (συντριπτικά) κυρίαρχο πρότυπο τοῦ ἄθεου στὴν Ἑλλάδα. Παρομοίως, δὲν κατηγορῶ τὸν ἄθεο ἄτεκνο Μπάμπη, Μαρία, Κίτσο, προσωπικά. Διαπιστώνω ὅμως ὅτι ὅπου ὑπάρχει ἀθεϊσμός, ἐκεῖ ἡ ἀτεκνία-φυγοτεκνία θεριεύει.

Posted in θρησκεία | Tagged , , , , | 3 Σχόλια