Γιὰ τὴν κοινωνικὴ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας

Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀναρωτιῶνται γιὰ τὸν κοινωνικὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας. Ἂν καὶ πιστεύω ὅτι κάνει κάποια σημαντικὰ πράγματα, νομίζω ὅτι θὰ μποροῦσε ὑπὸ προϋποθέσεις νὰ κάνει πολλὰ περισσότερα ὅπως σὲ παλιότερες ἐποχές. Τὸ κράτος ἔχει ἀποδείξει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει πολλά. Ἀποκοίμισε τὴν κοινωνία ἐπὶ 100-200 χρόνια μὲ τὸν μύθο τῆς κοσμικῆς κοινωνίας καὶ προόδου, πράγμα ποὺ ὁδήγησε ἄλλες φιλανθρωπικὲς δυνάμεις καὶ δυνατότητες στὴν ἀτροφία· καὶ τώρα ποὺ καταρρέει, τὸ κενὸ κι ἡ ἐξαπάτηση τοῦ κοσμικισμοῦ ἀποκαλύπτονται στὸ πλῆρες μέγεθός τους. ΜΚΟ τοῦ Σόρος καὶ λοιπῶν «φιλανθρώπων» ποὺ κανεὶς δὲν ἐξέλεξε καὶ κανεὶς δὲν ἐλέγχει, ἀποδομοῦν τὴν ἐθνικὴ καὶ δημοκρατικὴ κυριαρχία γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ κάνει τίποτε τὸ Κράτος. Ἀλλὰ μόνο ἀμετανόητοι κοσμικιστὲς πιστεύουν ὅτι τὸ Κράτος θὰ φροντίζει γιὰ τοὺς πολίτες.

Λέγοντας «παλιότερες ἐποχές» ἔχω ὑπόψη μου μιὰ συγκεκριμένη ἐποχή, χωρὶς νὰ ἀποκλείω ἄλλες: Τὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα. Τότε, ἡ Ἐκκλησία ἀπέκτησε ἁρμοδιότητες δυνατότητες, χάρη στὴ συνεργασία μὲ τὸ ἐκχριστιανισμένο Κράτος, τὶς ὁποῖες εἶχε καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν 4ο αἰ., ἀλλὰ σὲ πολὺ μικρότερο βαθμό. Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τοῦ Κράτους δὲν σήμαινε ὅτι αὐτὸ ἔδινε λεφτὰ ὥστε ἡ Ἐκκλησία (οἱ κατὰ τόπους ἐπισκοπές) νὰ λειτουργεῖ ὡς Ὑπουργεῖο Κοινωνικῆς Πρόνοιας. Κι αὐτὸ γινόταν, ἀλλὰ δὲν ἦταν ὁ πυρήνας αὐτοῦ ποὺ ἐννοῶ. Γιὰ παράδειγμα, ὁ ἐκχριστιανισμὸς Πολιτείας καὶ Κοινωνίας εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἀριστοκράτες ὅπως ὁ Βασίλειος νὰ ξοδεύουν τὴ δική τους περιουσία γιὰ τὴν ἵδρυση νοσοκομείων, φτωχοκομείων κ.λπ. Ὄχι τὴν κρατική.

Αὐτὸ δὲν ἀναιρεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ κύρια διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἐκχριστιανισμένης καὶ τῆς προχριστιανικῆς Πολιτείας ἔγκειται στὸ ὅτι μόνο ἡ δεύτερη θεωροῦσε ὑποχρέωσή της νὰ φροντίζει γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τὶς παρόμοιες κατηγορίες ἀνθρώπων. Πρὸ Κωνσταντίνου, ἡ φιλανθρωπία ἐξαντλεῖτο στὴν ἵδρυση κάποιων δημόσιων κτηρίων. Κανεὶς ἀριστοκράτης καὶ πλούσιος δὲν ἔφτειαχνε νοσοκομεῖα, πτωχοκομεῖα καὶ ὀρφανοτροφεῖα, κανεὶς δὲν συντηροῦσε συσσίτια. Ὑπῆρχε ἕνα εἶδος ἀστικοῦ εὐεργετισμοῦ π.χ. εἶμαι πλούσιος καὶ φτειάχνω γιὰ τὴν πόλη μου ἕνα συντριβάνι, ἕνα ὠδεῖο, ἕνα γυμνάσιο. Ὣς ἐκεῖ. Ὁ παγανιστὴς αὐτοκράτορας παρεῖχε μόνον ἄρτο (μόνο στὴ Ρώμη) καὶ θεάματα, καὶ πλήρωνε τοὺς στρατιῶτες του. Ὁ χριστιανὸς ἔκανε πολὺ περισσότερα.

Στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία (δηλαδή, ἐπαναλαμβάνω, οἱ κατὰ τόπους ἐπισκοπές), φρόντιζαν γιὰ τοὺς ἀρρώστους, τοὺς φτωχούς, τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά, μὲ μερίδες φαγητοῦ καὶ ρουχισμοῦ, καθὼς καὶ τοὺς φυλακισμένους. Ἀπελευθέρωναν τοὺς αἰχμαλώτους μὲ δικά τους ἔσοδα. Μαρτυρεῖται ἡ ὕπαρξη ἐκκλησιαστικοῦ μαιευτηρίου. Οἱ ἐπίσκοποι συχνὰ διαμαρτύρονταν γιὰ τὶς παρανομίες τῶν τοπικῶν ἀρχόντων. Μπορεῖ κάποιος νὰ κάνει λόγο καὶ γιὰ μεταγενέστερες περιόδους, τὴν μεσοβυζαντινὴ καὶ ὑστεροβυζαντινή. Τὰ μοναστήρια τότε, λειτουργοῦσαν ὡς ἕνα εἶδος καταλύματος γιὰ συνταξιούχους. Αὐτοὶ παραχωροῦσαν τὴν περιουσία τους, ποὺ συχνὰ δὲν ἐπαρκοῦσε γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους, καὶ εἶχαν δικαίωμα νὰ εἰσέλθουν στὸ μοναστήρι, ὡς μοναχοί, ἐξασφαλίζοντας τὰ πρὸς τὸ ζῆν.

Φυσικά, ἡ Ἐκκλησία λάμβανε δωρεὲς σὲ γῆ ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες, τοὺς ἀριστοκράτες καὶ τὸν ἁπλὸ κόσμο. Μόνο μὲ περιουσία θὰ μποροῦσε νὰ βοηθᾶ τὸν κόσμο. Ὡστόσο, οἱ αὐτοκρατορικὲς δωρεὲς συνεπάγονταν ὑποχρέωση τοῦ ἐπισκόπου νὰ βοηθᾶ οἰκονομικὰ σὲ διάφορες κρατικὲς λειτουργίες, ὅπως τὴ συντήρηση δημόσιων κτηρίων, τῶν τειχῶν κ.ἄ., ἐνῶ παράλληλα ἔπρεπε νὰ ἐπιτελεῖται καὶ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο.

Εἶναι καιρός, μὲ δεδομένο ὅτι τὸ τυπικὰ ἑλληνοχριστιανικὸ ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἀντιχριστιανικὸ Κράτος καταρρέει σὲ κάθε ἔκφανσή του μισώντας μάλιστα τοὺς πολίτες του (γιὰ χάρη Μουσουλμάνων καὶ σεξουαλικῶν μειονοτήτων), ἡ Ἐκκλησία, τοπικὰ καὶ πανελλαδικά, νὰ ἐπαναλάβει ὅ,τι ἔκανε ἐπὶ Βυζαντίου. Συσσίτια περισσότερα, ἵδρυση ὑπνωτηρίων γιὰ ἄστεγους, τεχνικὲς σχολὲς γιὰ ἐπανεκπαίδευση ἀνέργων σὲ πρακτικὰ ἐπαγγέλματα, σχολεῖα φυσικά, μὲ δωρεὰν ἢ ἐλάχιστα δίδακτρα, ὅπου θὰ ἐμποτίζει τὰ παιδιὰ μὲ τὴν κοσμοαντίληψή της χωρὶς νὰ ὑστερεῖ στὴν τεχνολογικὴ-θετικὴ ἐκπαίδευση, νοσοκομεῖα κ.λπ. παρόμοια μὲ χαμηλὲς ἢ ἂν γίνεται καὶ μηδενικὲς τιμές, βοήθεια σὲ συνταξιούχους κ.ο.κ.

Φυσικά, κάτι τέτοιο ἀπαιτεῖ πόρους, πλούσιους δωρητές (καὶ ἁπλούς, φτωχότερους). Ὅμως, τέτοιοι πόροι θὰ μποροῦσαν νὰ βρεθοῦν ἐὰν λ.χ. ἡ προσπάθεια αὐτὴ ξεκινοῦσε σὲ ἐμβρυακὴ μορφή, δηλαδὴ σὲ μικρὲς «ποσότητες» (σχολείων κ.λπ.). Ἔπειτα, μὲ τὸ παράδειγμα καὶ τὴ φήμη, θὰ προσελκύονταν δωρητές. Γιὰ ἕνα καλὸ ποὺ θὰ ἔκανε, θὰ τῆς ἐπιστρεφόταν δέκα. Κι αὐτὸ θὰ πολλαπλασίαζε τὶς δυνατότητές της. Δὲν λέω ὅτι δὲν κάνει τίποτε τώρα, ὡστόσο θὰ μποροῦσε νὰ κάνει πολλαπλάσια. Μόνο μέσα ἀπὸ μιὰ τέτοια διαδικασία θὰ ζωντάνευε καὶ τὸ Κράτος, θὰ προσαρμοζόταν στὸ ρόλο ποὺ εἶχε ἐπὶ Βυζαντίου, ὅταν ὅριζε ὅτι οἱ πλούσιοι εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν πληρωμὴ τῶν φόρων τῶν φτωχῶν, κι ὅταν μετρίαζε ἢ ἀπαγόρευε τὸν τοκισμό. Εἰδάλλως, μὲ τὰ μυαλὰ καὶ τὸ πρόγραμμα τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων (ἀναρχο-καταλήψεις δωρεὰν ἐκμάθησης μπαλέτου καὶ κρατικοποίηση, ἢ ἀόρατο χέρι), δὲν ἔχουμε καμμιὰ ζωή.

This entry was posted in θρησκεία, κοινωνία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s