Ἀλεξιάς: Φράγκοι καὶ Τοῦρκοι

4015860626_5a83b44345_z

Ὁ Ἀλέξιος Κομνηνὸς ὑποδέχεται στὴν Κωνσταντινούπολη τοὺς Σταυροφόρους τῆς Α΄ Σταυροφορίας

 

Μετάφραση: Ἀλ. Σιδέρη

α. Φράγκοι

Πάπας

Ἀλεξιάς 1.13.3:

Ὁ Πάπας τιμώρησε τοὺς πρέσβεις τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ Ἐνέριχου (Ἐρρίκου Δ΄) μὲ κούρεμα, ξύρισμα καί:

μιὰ φοβερὴ ἀπρέπεια ποὺ ξεπερνάει κατὰ πολὺ ἀκόμα καὶ τὶς βαρβαρικὲς προσβολές….Θὰ κατονόμαζα τὴν προσβολὴ ἂν δὲν μὲ συγκρατοῦσε ἡ αἰδημοσύνη μου ὡς γυναίκας καὶ ὡς πριγκίπισσας

Εὐνουχισμός; Σὲ κάθε περίπτωση:

 

Ἀλεξιάς, 1.13.4:

Αὐτὰ ἀπὸ τὸν πρῶτο ἀρχιερέα καὶ μάλιστα τὸν προκαθήμενο τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης, κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς βέβαια καὶ τὶς πεποιθήσεις τῶν Λατίνων· γιατὶ βέβαια κι αὐτὸ εἶναι δεῖγμα τῆς ἀλαζονείας τους. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, ἀφοῦ ἡ ἕδρα τοῦ βασιλείου ἔχει μεταφερθεῖ ἀπὸ ἐκεῖ ἐδῶ, στὴ δική μας τὴ βασιλεύουσα…ἔχει μεταφερθεῖ καὶ ἡ πρωτοκαθεδρία στὴν ἀρχιερατικὴ ἱεραρχία

 

Μὲ ἀφορμὴ Λατίνο ἱερέα ποὺ συμμετεῖχε σὲ μάχη κατὰ τῶν Ρωμαίων:

Ἀλεξιάς, 10.8.7-8:

Ἐμεῖς καὶ οἱ Λατίνοι δὲν ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὸ ρόλο τῶν ἱερωμένων: γιὰ μᾶς ἰσχύουν οἱ κανόνες καὶ οἱ νόμοι καὶ τὸ εὐαγγελικὸ δόγμα «Μὴ θίξῃς, μὴ γρύξῃς, μὴ ἅψῃ· ἱερωμένος  γὰρ εἶ». Ἀλλὰ ὁ βάρβαρος Λατίνος μπορεῖ, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ τελεῖ τὰ ἅγια μυστήρια, νὰ σφίγγει τὴν ἀσπίδα στὸ ἀριστερό του χέρι καὶ ν’ ἀδράχνει μὲ τὸ δεξιὸ τὸ δόρυ· νὰ μεταλαμβάνει τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου καὶ συγχρόνως νὰ γίνεται θεατὴς αἱματοχυσίας κι ὁ ἴδιος νὰ ἀποβαίνει «αἱμάτων ἀνήρ»…Ἔτσι εἶναι τὸ γένος αὐτὸ τῶν βαρβάρων: ἀφοσιωμένο τόσο στὴ θρησκεία ὅσο καὶ στὸν πόλεμο

 

Ἀλεξιάς, 1.12.8:

Σύμφωνα μὲ τὴ γυναίκα ἑνὸς ἀντιβυζαντινοῦ Νορμανδοῦ ποὺ ἤθελε νὰ ξεκινήσει πόλεμο κατὰ τὴς Ρωμανίας, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἐπιφανεῖς του ἄνδρες, ὁ πόλεμος κατὰ τῶν Ρωμαίων ἦταν ἄδικος καὶ μάλιστα κατὰ χριστιανῶν.

Παρομοίως, ὁ Ἀλέξιος θεωροῦσε ἐμφύλια αἱματοχυσία τὸν πόλεμο κατὰ τῶν Λατίνων (Ἀλεξιάς, 10.9.5-6).

 

Ἀλεξιάς, 1.13.7:

Ἐδῶ ἡ Ἄννα μέμφεται τὶς ὑποσχέσεις τοῦ Πάπα πρὸς διάφορους γερμανοὺς ἡγετίσκους, ὅτι θὰ τοὺς ἔκαμε βασιλεῖς σ’ ὁλόκληρη τὴ Δύση ἂν στρέφονταν κατὰ τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ:

Μὲ τόση εὐκολία χρησιμοποιοῦσε ἐκεῖνος τὸ δεξί του χέρι γιὰ νὰ χρίζει βασιλεῖς μιὰ καὶ δὲν καλοάκουσε, καθὼς φαίνεται, τὴ ρήση τοῦ Πέτρου «χεῖρας ταχέως μηδενὶ ἐπιτίθει». Γι’ αὐτὸ εἶχε χαρίσει τὴ βασιλικὴ ταινία στὸν δούκα τῆς Λογγιβαρδίας κι ἔστεφε τώρα τοὺς Σάξονες αὐτούς

Γενικά, οἱ Λατίνοι:

Ἀλεξιάς, 4.6.6:

Οἱ Δυτικοὶ εἶναι ὁλοπρόθυμοι γιὰ μάχες

 

Ἀλεξιάς, 6.6.4:

Ἡ φύση τῶν Λατίνων:

Τέτοια ράτσα εἶναι οἱ Λατίνοι, φιλοχρήματοι καὶ συνηθισμένοι νὰ πουλᾶνε καὶ τὰ πιὸ προσφιλή τους γιὰ ἕναν ὀβολό

 

Ἀλεξιάς, 6.14.7:

Οἱ Λατίνοι χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἀποκοτιά.

 

Ἀλεξιάς, 7.6.1 καὶ 7.7.4:

Ἕνας φιλορωμαῖος Λατίνος, ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁρκίστηκε στὸν Ἀλέξιο ὅτι φθάνοντας στὴν Φλάνδρα θὰ τοῦ ἔστελνε συμμαχικὴ δύναμη πεντακοσίων ἱππέων, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα κατέφθασαν.

 

Ἀλεξιάς, 10.5.4:

Ὁ Ἀλέξιος

εἶχε γνωρίσει τὴν ἀκατάσχετη ὁρμη, τὴν ἄστατη καὶ εὐμετάβλητη γνώμη κι ὅλα τ’ ἄλλα ποὺ εἶναι ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ τῆς φύσης τῶν Κελτῶν μὲ τὶς ἀναπόφευκτες συνέπειές τους· γνώριζε ἐπίσης πῶς ἔστεκαν πάντα μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτὸ μπροστὰ στὸ χρῆμα κι ὅτι, μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία, παρέβαιναν τὶς συμφωνίες τους φανερὰ καὶ χωρὶς κανένα δισταγμό

 

Ἀλεξιάς, 10.5.10:

Οἱ Κέλτες εἶναι γένος θερμόαιμο καὶ ἐπιθετικὸ καί, ὅταν τοὺς δοθεῖ ἀφορμή, τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς σταματήσει

 

Ἀλεξιάς, 10.6.1:

Λεηλατώντας τὶς περιοχὲς πέριξ τῆς Νίκαιας οἱ Δυτικοί:

Ἔπαιρναν τὰ βρέφη καὶ τὰ ἀκρωτηρίαζαν ἢ τὰ σούβλιζαν καὶ τά ‘ψηναν στὴ φωτιὰ καὶ στοὺς μεγαλύτερους ἐπέβαλλαν κάθε εἴδος βασανιστηρίου

 

Ἀλεξιάς, 10.6.4:

Τὸ γένος τῶν Λατίνων εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως φιλοχρήματο· ὅταν ὅμως λογαριάζουν νὰ εἰσβάλουν σὲ μιὰ ώρα, τότε κανένας λόγος δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς χαλιναγωγήσει

Ἀλεξιάς, 10.8.3:

Οἱ Λατίνοι διακρίνονται γιὰ τὴν φλυαρία καὶ τὴν ἀκραία μακρηγορία τους.

 

Ἀλεξιάς, 10.10.6:

Ἐνῶ εἶχαν ὁρκιστεῖ οἱ Σταυροφόροι τῆς Α΄ Σταυροφορίας στὸν Ἀλέξιο, ἕνας εὐγενής τους κάθισε στὸ θρόνο τοῦ αὐτοκράτορα. Τὸν τράβηξε βίαια ὁ ἀρχηγός τους λέγοντας ὅτι

«Δὲν τὸ συνηθίζουν οἱ Ρωμαῖοι βασιλεῖς νὰ κάθονται μαζὶ μὲ τοὺς ὑποτελεῖς τους». Ὁ εὐγενὴς δὲν εἶπε λέξη στὸν Βαλδουίνο, μόνο κοίταξε θυμωμένος τὸ βασιλιὰ καὶ μονολόγησε κάτι στὴ γλώσσα του λέγοντας: «Γιὰ δές τον τὸ χωριάτη!  Μόνο αὐτὸς κάθεται ἐνῶ τόσοι ἄρχοντες στέκουν ὄρθιοι μπροστά του».

 

Ἀλεξιάς, 10.11.6:

Ἦταν γνωστὸ στὸν Ἀλέξιο τὸ φυσικὸ ἄστατο τοῦ χαρακτήρα τῶν Λατίνων.

 

Κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Νίκαιας:

Ἀλεξιάς, 11.2.2:

Ἂν καὶ ἤθελε νὰ συμπολεμήσει μαζὶ μὲ τοὺς Λατίνους κατὰ τῶν Τούρκων,

προέβλεπε τὴν ἀστάθεια καὶ τὴν ἀναξιοπιστία τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ ἄλλαζαν κατεύθυνση σὰν τὸν Εὔριπο καὶ ἦταν διατεθειμένοι νὰ πουλήσουν γιὰ ἕναν ὀβολὸ ἀκόμα καὶ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά τους, τόσο φιλοχρήματοι ἦταν

 

Οἱ Δυτικοὶ Σταυροφόροι φθάνοντας πάνω σὲ μιὰ χριστιανικὴ ρωμαϊκὴ πόλη τῆς Μικρασίας:

Ἀλεξιάς, 11.8.2:

Οἱ ἱερεῖς τῆς πόλης, ἐμπιστευόμενοι τὰ χριστιανικὰ αἰσθήματα τῶν νεοφερμένων, φόρεσαν τὶς ἱερὲς στολές τους καὶ παρουσιάστηκαν σ’ αὐτοὺς μὲ τὸ εὐαγγέλιο καὶ τὸν σταυρὸ στὰ χέρια. Κι ἐκεῖνοι ὄχι μόνο τοὺς ἱερεῖς σκότωσαν σκληρὰ κι ἀπάνθρωπα, ἀλλὰ κι ὅλους τοὺς ἄλλους Χριστιανούς

 

Ἀλεξιάς, 11.10.5:

Ὅταν οἱ Ρωμαῖοι συνέλαβαν Δυτικούς,

ἄρχισαν νὰ τοὺς φοβερίζουν λέγοντάς ὅτι ἐπρόκειτο νὰ τοὺς πουλήσουν γιὰ σκλάβους ἢ νὰ τοὺς σφάξουν ὅλους. Καθὼς ὅμως ἔβλεπαν πὼς καθόλου δὲν τρόμαζαν καὶ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς πώλησής τους τοὺς ἄφηνε ἐντελῶς ἀδιάφορους, τοὺς ἔσφαξαν ὅλους ἀμέσως

 

Ἀλεξιάς, 11.12.3:

Ὅλο τὸ γένος τῶν βαρβάρων ὅταν πάρει μιὰ ἀπόφαση, δύσκολα τὴν ἀνακαλεῖ καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτε τόσο ὀδυνηρὸ ποὺ νὰ μὴν τὸ ὑπομένει ἅπαξ καὶ ἔχει ἀποφασίσει αὐτοπροαίρετα νὰ ὑποβληθεῖ σὲ ταλαιπωρίες

 

Τὸ μίσος τοῦ Βοημούνδου γιὰ τοὺς Ρωμαίους, στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀλέξιο, ἀφότου ἀπέδρασε διὰ θαλάσσης ἀπὸ τὴ Συρία στὴν Ν. Ἰταλία παριστάνοντας τὸν νεκρό:

Ἀλεξιάς, 11.12.6:

Γιὰ νὰ συντρίψω τὴ Ρωμανία σου καὶ ζωντανὸς πέθανα καὶ νεκρὸς ἔζησα. Ἀμέσως μόλις φτάσω στὴν ἀπέναντι στεριὰ [Ἰταλία] καὶ συναντήσω τοὺς Λογγιβάρδους κι ὅλους τοὺς Λατίνους καὶ τοὺς Γερμανοὺς καὶ τοὺς ὑπηκόους μας Φράγκους, ὅλους σκληροὺς πολεμιστές, μὲ φονικὰ καὶ ποταμοὺς αἱμάτων θὰ πλημμυρίσω τὶς πόλεις καὶ τὶς ἐπαρχίες σου καὶ τέλος θὰ μπήξω τὸ δόρυ μου στὴν καρδιὰ τοῦ Βυζαντίου

 

Ἀλεξιάς, 13.10.1:

Ἔτσι εἶναι τὸ γένος τῶν Κελτῶν, ἄστατο, καὶ μεταπίπτει ἀπὸ τὸ ἕνα στὸ ἄλλο ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ. Μπορεῖς νὰ δεῖς ἕναν καὶ τὸν αὐτὸν ἄνθρωπο τὴ μιὰ στιγμὴ νὰ καυχιέται ὅτι μπορεῖ ν’ ἀναστατώσει ὁλόκληρη τὴ γῆ καὶ τὴν ἄλλη νὰ ταπεινώνεται καὶ νὰ γίνεται χῶμα νὰ τὸν πατήσεις, ἰδίως ὅταν ἔλθει ἀντιμέτωπος μὲ ἄνθρωπο σταθεροῦ χαρακτήρα

 

Ἀλεξιάς, 14.2.13:

Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ βάρβαροι: τρέχουν τὰ σάλια τους ἅμα εἶναι γιὰ δωρεὲς καὶ γιὰ χρήματα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμιὰ διάθεση νὰ πράξουν ὁτιδήποτε σὲ ἀντάλλαγμα

 

Ἀλεξιάς, 14.4.5 κ.ἑ.:

Παρουσιάστηκαν πολλοὶ καὶ διάφοροι Φράγκοι καὶ ἐξέθεταν τὰ αἰτήματά τους στὸν Ἀλέξιο:

Οἱ Κέλτες κόμητες, ἐκ φύσεως ἀναίσχυντοι καὶ θρασεῖς ἀλλὰ καὶ ἐκ φύσεως φιλοχρήματοι, πιὸ ἀσυγκράτητοι καὶ πιὸ πολυλογάδες ἀπὸ ἄλλη φυλὴ ἀνθρώπων, δὲν ἔμπαιναν μὲ τάξη στὴν αἴθουσα τοῦ θρόνου, ἀλλὰ κουβαλοῦσαν μαζί τους ὅσους κόμητες ἤθελε ὁ καθένας….Ὅταν ἔμπαιναν, δὲν κανόνιζαν τὴν ὁμιλία τους  μὲ τὴν κλεψύδρα, ἀλλὰ ὅση ὥρα ἤθελε ὁ καθένας, ἀκόμα καὶ ὁ πρῶτος τυχών….Ὅλοι βέβαια ὅσοι ἐνδιαφέρονται νὰ μελετοῦν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων γνωρίζουν τὴ φλυαρία, τὴν ἐριστικότητα καὶ τὴ μικρολογία τους· σ’ ὅσους ὅμως παρευρέθηκαν τότε, τὴ δίδαξε ἀκριβέστερα ἡ πείρα

 

Ἀλεξιάς, 14.4.6:

Κάθε φορὰ ποὺ κάποιος ἔμπαινε στὴ μέση ἐπιχειρώντας νὰ τοὺς κόψει, τὸν διέκοπτε ὁ βασιλιάς. Ἤξερε πόσο ὀξύθυμοι ἦταν ἐκ φύσεως οἱ Φράγκοι καὶ φοβόταν μήπως, ἀπὸ μικρὴ αἰτία, ἄναβε μεγάλη φωτιά

Τακτικὴ Φράγκων:

Μιὰ πρώιμη περιγραφὴ τοῦ Blitzkrieg:

Ἀλεξιάς, 11.6.3

Ἔτσι εἶναι τὸ γένος τῶν Κελτῶν: μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἔχουν πνεῦμα ἀνεξάρτητο καὶ δὲν δέχονται συμβουλές· ἡ στρατιωτικὴ πειθαρχία καὶ ἡ στρατηγικὴ τέχνη τοὺς εἶναι ἄγνωστες κι ὅταν, κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς πολέμου, χρειάζεται νὰ δώσουν μάχη, τοὺς γαυγίζει ὁ θυμὸς κι ὁρμοῦν ἀκάθεκτοι ὄχι μόνο οἱ ἁπλοὶ στρατιῶτες, ἀλλ’ ἀκόμη κι οἱ ἀρχηγοί τους· κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἀντισταθεῖ καθὼς ρίχνονται μέσα στὶς γραμμὲς τοῦ ἐχθροῦ ἄν, ἔστω καὶ λίγο, οἱ ἀντίπαλοί τους χαλαρώσουν τὴν ἄμυνά τους· ἂν ὅμως οἱ ἐχθροί τους δὲν σταματοῦν νὰ τοὺς στήνουν ἐνέδρες καὶ νὰ τοὺς πολεμοῦν μὲ τέχνη, τὸ μεγάλο τους θάρρος μεταστρέφεται στὸ ἀντίθετό του. Γενικά, στὴν πρώτη ἐπίθεση, οἱ Κέλτες εἶναι ἀκατανίκητοι, ὕστερα ὅμως εὔκολα μπορεῖ κανεὶς νὰ τοὺς καταβάλει καὶ ἐξαιτίας τοῦ βάρους τῶν ὅπλων τους καὶ ἐπειδὴ ἐνεργοῦν ἀσυλλόγιστα καὶ παρορμητικά

 

Ἀλεξιάς, 5.4.2:

Ἡ πρώτη ἔφοδος τοῦ φραγκικοῦ ἱππικοῦ εἶναι ἀπροσμάχητη καὶ ἡ δύναμή της ἀκατάβλητη

 

Ἀλεξιάς, 5.5.2:

Ὁ Φράγκος ἱππέας εἶναι ἀκαταμάχητος ἐνόσῳ εἶναι καβάλα στὸ ἄλογό του:

Εἴτε μὲ τὴν ὁρμή του εἴτε μὲ τὴν ὄψη του· ὅταν ὅμως ξεζέψει, θὲς ἐξαιτίας τοῦ μεγέθους τῆς ἀσπίδας του, θὲς ἐπειδὴ τὰ προεξέχοντα πέδιλα ποὺ φοράει κάνουν ἀδέξιο τὸ βάδισμά του, νικιέται πολὺ εὔκολα· ἀλλὰζει ὁλωσδιόλου σὰν νά ‘χει καταπέσει καὶ τὸ ψυχικό του σθένος

Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀλέξιος ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς τοξότες του νὰ τοξεύουν ὄχι τοὺς ἱππεῖς μὰ τὰ ἄλογά τους.

Τὴν ἴδια τακτικὴ κατὰ τῶν Φράγκων ἱππέων εἶχαν καὶ οἱ Τοῦρκοι (Ἀλεξιάς, 7.8.5).

Τὴν ἀνωτερότητα αὐτὴ τῶν Φράγκων τὴν παραδέχεται καὶ ἀλλοῦ ἡ Ἄννα κάμοντας λόγο γιὰ ἕναν Ρωμαῖο ποὺ ἵππευε σὰν Νορμανδός (Ἀλεξιάς, 10.3.5).

 

Ἀλεξιάς, 13.5.7:

Ὅταν ὁ Κέλτης συναντήσει τοὺς ἐχθροὺς σὲ στενώματα, γίνεται ἀκατανίκητος, ἐνῶ στὶς πεδιάδες εἶναι πολὺ εὐάλωτος

 

Ἀλεξιάς, 13.8.1-2:

…χάρη στοὺς θώρακες καὶ στοὺς σιδερένιους χιτῶνες τους ἦταν ὁλωσδιόλου ἄτρωτοι […] Κάθε βέλος λοιπόν…ἀποκρούεται ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀσπίδα καὶ ἐπιστρέφει στὸν τοξότη ποὺ τό ‘ριξε….Ὁ Κέλτης καβάλα στ’ ἄλογο εἶναι ἀκατανίκητος…ἀλλὰ ὅταν ξεζέψει, γίνεται παιχνιδάκι στὰ χέρια τοῦ καθενός

 

β. Τοῦρκοι

Ἀλεξιάς, 7.8.8:

Ὁ δολερὸς χαρακτήρας τῶν Τούρκων ἦταν ἀπὸ παλιὰ γνωστὸς σὲ ἕναν Ρωμιὸ στρατιωτικό, ὁ ὁποῖος καταλάβαινε ἀμέσως πότε οἱ Τοῦρκοι τὸν ἐξαπατοῦσαν στὶς συνομιλίες μαζί του.

 

Ἀλεξιάς, 9.3.3:

Ὅλοι οἱ βάρβαροι εἶναι ἕτοιμοι πάντα γιὰ σφαγὲς καὶ πολέμους

 

Ἀλεξιάς, 10.5.2:

Οἱ Τοῦρκοι ἦταν

ἀνέκαθεν γείτονες κακοὶ γιὰ μᾶς

 

Ἀλεξιάς, 11.5.1:

Οἱ Τοῦρκοι τῆς Μ. Ἀσίας

μεταχειρίζονταν τοὺς Χριστιανοὺς σὰν σκλάβους ληστεύοντας τὰ πάντα

 

Ἀλεξιάς, 14.1.5:

Κάποιος

ποὺ κατεῖχε τὴν Καππαδοκία καὶ μεταχειριζόταν τοὺς ντόπιους σὰν ἀγορασμένους σκλάβους

 

Ἀλεξιάς, 15.5.2:

Μετὰ ἀπὸ μιὰ ἥττα τους σὲ μιὰ μάχη,

Γύρισαν ἄπρακτοι στοὺς λόφους, ἄναψαν πυρσοὺς κι ὅλη νύχτα οὔρλιαζαν σὰν λύκοι· ὧρες ὧρες μάλιστα χλεύαζαν τοὺς Ρωμαίους

 

Ἀλεξιάς, 15.10.5:

Ἀπὸ τὴ ἐποχὴ ποὺ οἱ βάρβαροι πέρασαν τὰ σύνορα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας…ὣς τὴν ἀνάρρηση τοῦ πατέρα μου στὸ θρόνο, τὸ βαρβαρικὸ χέρι δὲν εἶχε ἀποκρουστεῖ, ἀλλὰ καὶ ξίφη καὶ δόρατα ἀκονίζονταν κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ πόλεμοι καὶ μάχες καὶ σφαγές. Πόλεις ἀφανίζονταν, χῶρες καταληστεύονταν κι ὅλη ἡ γῆ τῶν Ρωμαίων ποτιζόταν μὲ αἵμα χριστιανικό. Ἄλλοι ἔβρισκαν οἰκτρὸ θάνατο χτυπημένοι ἀπὸ βέλη καὶ δόρατα, ἄλλοι ξεριζώνονταν ἀπὸ τὰ μέρη τους κι ὁδηγοῦνταν αἰχμάλωτοι στὶς πόλεις τῆς Περσίδος. Τρόμος εἶχε κυριεύσει τοὺς πάντες κι ἔτρεχαν νὰ κρυφτοῦν στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ δάση καὶ στὰ βουνὰ καὶ στοὺς λόφους γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὰ δεινὰ ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσαν. Οἱ αἰχμάλωτοι δένονταν νὰ σωθοῦν ἀπ’ ὅσα ὑπέφεραν στὴν Περσίδα κι ὅσοι γλίτωναν –ἂν βέβαια ἀπέμεναν κάποιοι στὰ ρωμαϊκὰ ἐδάφη– στέναζαν ἀπ’ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους θρηνώντας ἄλλος γιὸ καὶ ἄλλος κόρη· ἄλλοι ἀδελφὸ μοιρολογοῦσαν, ἄλλοι ἀνεψιὸ ποὺ πέθανε πρόωρα κι ἔχυναν δάκρυα καυτὰ λὲς καὶ ἦταν γυναῖκες. Καμιὰ συγγενικὴ σχέση δὲν ἦταν τότε χωρὶς δάκρυα καὶ στεναγμούς

Γενικά, γιὰ τὸ Ἰσλάμ, γιὰ τὶς σεξουαλικὲς πρακτικὲς τῶν Μουσουλμάνων:

Ἀλεξιάς 10.5.7:

Τὸ γένος αὐτὸ δὲν διστάζει νὰ ἐπιδίδεται σὲ κάθε λογῆς σμίξιμο μιὰ καὶ περιτέμνεται στὴ σάρκα ἀλλὰ ὄχι καὶ στὰ πάθη. Τίποτε περισσότερο δὲν εἶναι οἱ Ἰσμαηλίτες παρὰ σκλάβοι –τριπλὰ σκλάβοι– τῶν κακῶν τῆς Ἀφροδίτης. Γι’ αὐτὸ καὶ προσκυνᾶνε καὶ σέβονται τὴν Ἀστάρτη καὶ τὴν Ἀσταρὼθ κι ἔχει μεγάλη σημασία γι’ αὐτοὺς ἡ εἰκόνα τοῦ ἄστρου

Τακτικὴ Τούρκων καὶ ἀντι-τακτικὴ Ρωμαίων:

Ἀλεξιάς, 15.3.7-8:

Ὅταν ὁ Τοῦρκος καταδιώκει, πιάνει τὸν ἀντίπαλό του μὲ τὸ τόξο ἀλλὰ κι ὅταν καταδιώκεται νικάει μὲ τὰ βέλη του: ρίχνει τὸ βέλος, ἐκεῖνο πετάει, καὶ ἢ τὸ ἄλογο χτυπάει ἢ τὸν καβαλάρη, κι ἂν τό ‘χει ρίξει βαρύτατο χέρι, διαπερνάει τὸ σῶμα πέρα ὣς πέρα· τόσο σπουδαῖοι τοξότες εἶναι. Ὁ ἐμπειρότατος ἐκεῖνος βασιλὰς [Ἀλέξιος] τὸ εἶχε παρατηρήσει καὶ παρέτασσε τὶς δικές του φάλαγγες ἔτσι ὥστε οἱ μὲν Τοῦρκοι νὰ ρίχνουν τὰ τόξα ἀπὸ τὰ δεξιὰ στὰ ἀριστερὰ τῶν Ρωμαίων ποὺ προστατεύονταν ἀπὸ τὶς ἀσπίδες κι οἱ δικοί μας ἀπὸ τ’ ἀριστερὰ πρὸς τὰ ἐκεῖ ὅπου τὰ σώματα εἶναι ἀκάλυπτα. Δοκιμάζοντας τὴν παράταξη αὐτή, εἶχε διαπιστώσει πὼς ἦταν ἀκαταμάχητη κι ἔμεινε ἔκπληκτος μὲ τὴ δύναμή της

 

γ. Σκύθες

Ἀλεξιάς, 7.6.3:

Ἡ ἀστάθεια εἶναι γενικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν βαρβάρων καὶ τό ‘χουν στὴ φύση τους νὰ μὴν τηροῦν τὶς συνθῆκες

 

δ. Ὅλοι οἱ βάρβαροι

Ἀλεξιάς, 14.7.2:

Τὴν ἴδια στιγμὴ ξεσηκωνόταν ὁ Σκύθης ἀπὸ τὸ βορρὰ κι ἀπὸ τὴ δύση ὁ Κέλτης κι ἀπ’ τὴν ἀνατολὴ ὁ Ἰσμαήλ, γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρω τους θαλασσινοὺς κινδύνους, τοὺς βαρβάρους ποὺ θαλασσοκρατοῦσαν, τὰ ἀναρίθμητα πειρατικὰ πλοῖα ποὺ τεκτόνευε ἡ μανία τῶν Σαρακηνῶν κι ἔθεσε σὲ κίνηση ἡ πλεονεξία τῶν Οὐετόνων καὶ τὸ μίσος τους κατὰ τῆς βασιλείας τῶν Ρωμαίων. Γιατὶ ὅλοι τὴν ἐποφθαλμιοῦν. Ὡς κυρίαρχη ὅλων τῶν ἐθνῶν ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, εἶναι φυσικὸ νὰ κινεῖ τὴν ἔχθρα τῶν δούλων: ὅλοι, ὁ καθένας ἀπὸ ἄλλο μέρος, ὁρμοῦν ἐναντίον της μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ἀπὸ στεριὰ κι ἀπὸ θάλασσα

 

Ἀλεξιάς, 1.10.2:

Τὰ συνοικέσια μεταξὺ ἀλλοφύλων εἶναι βάρβαρα καὶ ἀταίριαστα πρὸς τὶς συνήθειες τῶν Ρωμαίων

 

Οἱ Δυτικοὶ κατὰ τὴν Κομνηνή:

  1. εἶναι φιλοπόλεμοι
  2. εἶναι φιλοχρήματοι, πουλᾶν καὶ τὴν οἰκογένειά τους ἀκόμη γιὰ λεφτά.
  3. δὲν ἐκπληρώνουν τὶς συμφωνίες γιὰ τὶς ὁποῖες ἔλαβαν ἀμοιβή
  4. ἔχουν χαρακτηριστικὸ τὴν ἀποκοτιά
  5. ἔχουν ἄστατη κι εὐμετάβλητη γνώμη
  6. δὲν δέχονται συμβουλές
  7. εἶναι ἰσχυρογνώμονες κι ἀμετάπειστοι.
  8. παραβαίνουν τὶς συμφωνίες ποὺ συνάπτουν, καὶ εἶναι ἀναξιόπιστοι
  9. εἶναι φλύαροι καὶ μακρηγοροῦν.
  10.  εἶναι ἀναίσχυντοι, θρασεῖς, ὀξύθυμοι, ἐριστικοὶ καὶ μικρολόγοι.
  11. οἱ ἱερεῖς τους βάφουν τὰ χέρια τους μὲ αἷμα καὶ συμμετέχουν στὶς μάχες.

 

Οἱ ἀπόψεις τῆς Κομνηνῆς, μαζὶ μὲ ἐκεῖνες ἄλλων (Χωνιάτης, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος) κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελοῦν «εὐαγγέλιο» ὅταν ἐπιχειρεῖται ἡ πολιτισμικὴ ἀνάλυση τῶν Τούρκων καὶ τῶν Δυτικῶν. Φυσικά, ὅσοι παραμυθιάζονται ὅτι κάτω ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν εὐγένεια τῶν σημερινῶν Δυτικῶν ὑπάρχει μόνο ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ εὐγένεια δὲν μποροῦν νὰ ἐκτιμήσουν τὶς ἀποφάνσεις τῆς Κομνηνῆς. Εἰδικότερα, ἡ νεοελληνικὴ Ἑλλάδα εἶναι γεμάτη ἀπό: Α. συντηρητικοὺς φιλανατολίτες (ἄθρησκους, ἐννοεῖται) ποὺ θαυμάζουν τὸ σπουδαῖο ἦθος τῶν Τούρκων ὡς λαοῦ καὶ στέκονται μὲ δέος μπροστὰ στὸν Ὀθωμανὸ Σουλτάνο (παλιὸ ἢ νέο). Β. Τροτσκιστὲς-Ἀναρχικούς, ποὺ ἀποσποῦν κάθε ἀρετὴ ἀπὸ τοὺς «ἐκφυλισμένους» Δυτικοὺς καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τοὺς «ἑλληναράδες» Ἕλληνες, γιὰ νὰ τὴν ἀποδώσουν ἀνεξέταστα στὸν «Εὐγενὴ Ἄγριο» Μουσουλμάνο (αὐτὸν τὸν ἐκλεκτὸ τίμιο, ποὺ βαρᾶ γυναῖκες καὶ τὶς ἔχει ὡς ἀντικείμενα, καὶ σκοτώνει κάθε τόσο χριστιανικὲς μειονότητες), πρόσφυγα ἢ κάτοικο τῶν περιοχῶν ἐκτὸς Δύσης. Γ. πεπολιτισμένους Ἀριστερούς, πολέμιους τοῦ ἐθνολαϊκισμοῦ, ποὺ ἀνήκουν στὴ Δύση πιὸ πολὺ κι ἀπ’ τὸν Βοημοῦνδο, καὶ κατηγοροῦν τὸ γένος τους πιὸ πολὺ κι ἀπ’ τοὺς Φράγκους κόμητες τῆς Ἀλεξιάδας. Δ. φιλελεύθερους ἀνέμελους κυνικούς, ποὺ ἀπολαμβάνουν ἀκομπλεξάριστα τὴν σύγχρονη δυτικὴ κουλτούρα, γιὰ τοὺς ὁποίους ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀραχνιασμένες προλήψεις, καὶ μόνη τους πραγματικότητα τὸ ἀτομικό τους τομάρι. Δυστυχῶς, οἱ τέσσερις αὐτὲς κατηγορίες εἶναι πλειονοτικές. Ἔτσι, δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε τί εἶναι πραγματικὰ οἱ Δυτικοί -τόσο, τουλάχιστον, ὅσο μποροῦμε νὰ ξέρουμε τί εἶναι πραγματικὰ οἱ Τοῦρκοι.

Ἡ Κομνηνὴ ἦταν μιὰ γνήσια «Ρωμαίγισσα» (ὅρος τοῦ Μακρυγιάννη), μὲ ἑλληνικὴ παιδεία, ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ ἀπύθμενη ἀπέχθεια γιὰ τὴ βαρβαρότητα Δυτικῶν καὶ Τούρκων μαζί (κι ὄχι μόνο ἀντιδυτικὴμόνο ἀντιτουρκική –σὰν τῶν πρακτόρων ἢ ἀφελῶν ἰδεοληπτικῶν θυμάτων τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῶν Δυτικῶν, ἀντίστοιχα), ἡ ὁποία πλησίαζε, ἀλλὰ δὲν εἶχε κυριαρχήσει ἀκόμη ὥστε νὰ ἐπιβάλλει τοὺς τέσσερις παραπάνω τύπους Νεοέλληνα.

Ἀπὸ τὴν ἱστορία της, εἰδικὰ τὶς πολεμικὲς ἀφηγήσεις, φαίνεται πὼς ὅ,τι θλιβερὸ κατόπιν συνέβη δὲν ἦταν ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα. Ἁπλά, χρειάζονταν ἡγεμόνες πολυμήχανοι καὶ πανέξυπνοι. Οἱ στρατιωτικὲς ἀδυναμίες Τούρκων καὶ Φράγκων περιγράφονται ἐπαρκῶς στὴν Ἀλεξιάδα· τὸ ἴδιο καὶ οἱ πάμπολλες περιπτώσεις ὅπου οἱ Ρωμαῖοι ἔτρεπαν σὲ φυγὴ καὶ κατέσφαζαν «μυριάδες παντοδύναμους» Τούρκους καὶ «ἀκαταμάχητους» Φράγκους. Εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα ἔχει σκληρότερες, ὑψηλότερες ἀπαιτήσεις βιωσιμότητας –σὲ κάθε τομέα. Ὑψηλότερες ἀπαιτήσεις δὲν σημαίνει μηδενικὲς πιθανότητες ἐπιβίωσης.

This entry was posted in Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Μικρά Ασία, Ρωμανία, Τούρκοι, ιστορία and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ἀλεξιάς: Φράγκοι καὶ Τοῦρκοι

  1. Παράθεμα: Θ. Ζιάκας καὶ ἐξισλαμισμὸς τῆς Μικρασίας | Χρονογραφίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s