Ἐμεῖς μιλᾶμε γιὰ βιτρίνες

Πίσω ἀπὸ μιὰ βιτρίνα ἑνὸς μικροῦ καταστήματος, ὑπάρχουν οἱ ζωὲς τῶν παιδιῶν τοῦ μαγαζάτορα. Ἀπὸ τὴν πελατεία καὶ τὶς ἀγορὲς περιμένει ἡ οἰκογένεια νὰ ἔχει κάθε μέρα ἕνα πιάτο φαγητό, νὰ πληρώνει τὸ νοίκι, τὸ φροντιστήριο, τὰ ροῦχα καὶ κάποια παιχνίδια τῶν παιδιῶν, οἱ γονεῖς περιμένουν μιὰ βόλτα κι ἕναν καφέ, διακοπές. Ἡ σπασμένη βιτρίνα ἀκυρώνει τὶς ἀνάγκες αὐτές, τὶς καθιστᾶ πολυτέλεια. Ἀκόμη κι ἕνα πολυκατάστημα, ποὺ σαφῶς ἀπὸ τὴ μία ἐκμεταλλεύεται τοὺς ἐργαζόμενούς του, ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς δίνει δουλειὰ ὅταν δὲν εἶναι καμένο. Πίσω ἀπὸ τὶς βιτρίνες βρίσκονται ζωές, ὅπως καὶ πίσω ἀπὸ ἕνα καμένο Ι.Χ. βρίσκεται ἡ δυνατότητα κάποιου νὰ πηγαινοέρχεται στὴ δουλειά του. Κανένας νεκρὸς δὲν βρίσκεται παραπάνω ἀπὸ τὸ δικαίωμα κάποιου νὰ μπορεῖ νὰ συνεχίσει νὰ δουλεύει.

Πόσο ψεύτικο εἶναι τὸ ζύγι ποὺ χρησιμοποιοῦν ὅσοι βάζουν ἕναν νεκρὸ νὰ βαραίνει παραπάνω ἀπὸ τὶς ζωὲς ἑκατοντάδων ἀνθρώπων, τὶς ὁποῖες ἀπαξιωτικὰ ἀποκαλοῦν «βιτρίνες». Οἱ βιτρίνες ἀντιπροσωπεύουν ζωές, καὶ αὐτὲς δὲν εἶναι λιγότερο ἀξιότιμες ἀπὸ ὅ,τι ἕνας νεκρός.

Τί ἀστεῖο, αὐτοὶ ποὺ ὅλη τους ἡ ζωὴ εἶναι «νὰ κατεβαίνουν στοὺς δρόμους» στὸ κουκλοθέατρο τῆς ἀνυπακοῆς, σὲ νυκτερινὸ θέαμα ἀδρεναλίνης, νὰ ἐγκαλοῦν ὁποιονδήποτε γιὰ τὸ ψεύτικο θέαμα τῆς βιτρίνας. Ἡ νύχτα τῶν ζωντανῶν νεκρῶν, ποὺ τάχα ξεχωρίζουν, ποὺ εἶναι πιὸ εὐαίσθητοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, πιὸ ἀνθρωπινοι -οἱ βολεμένοι μισάνθρωποι-, ἕνα ἀπέραντο Δῆθεν.

This entry was posted in Αριστερά, κοινωνία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s